Priča o kralju Knutu i plimi je apokrifna anegdota koja ilustrira pobožnost ili poniznost kralja Knuta Velikog, koju je u 12. st. zabilježio Henry iz Huntingdona.

Knut Veliki danski kralj Engleske 1017. – 35., Danske 1018. – 35., Norveške 1028. – 35. Iako je bio Danac, najuspješniji je kralj anglo-saksonske povijesti.

Legenda
O kralju Knutu postoji apokrifna legenda koja ga prikazuje kao razborita vladara koji je svojim dvorjanima laskavcima pokazao i dokazao da nije svemoćan, da nema moć nad prirodnim pojavama (nadolazećom plimom). Umoran od slušanja hvalospjeva kojima su ga njegovi dvorjani svakodnevno obasipali, odlučio im je očitati bukvicu. Postavio je prijestolje pored mora i naredio je plimi da se zaustavi. Ne poštujući naredbu kralja, plima nije stala te je smočila kraljeve noge. Tada kralj reče: "Neka svi znaju koliko je isprazna i bezvrijedna moć kraljeva. Samo On, komu se nebo, zemlja i more pokoravaju vječnim zakonima, vrijedan je imena koje nosi." Ovjesio je krunu na raspelo i nikad ju više nije nosio "Bogu, svemoćnom Kralju u čast."

Legenda se često koristi u kontekstu kada se ukazuje da je uzaludno "pokušati zaustaviti plimu", tj. neki neumoljivi događaj.

Poslovične aluzije
Priča je primjer kako se prepričavanjem može legendama izvrnuti smisao. Namjera je priče prikazati Kralja Knuta kao pobožnu i poniznu osobu, koja je svjesna svoje ograničene moći u usporedbi s Božjom. Organizirajući scenu s plimom on zna što će se dogoditi, ali to čini kako bi prekorio laskavce kojima je okružen. Kasnije se događaj iskrivljeno prikazuje, a Knut postaje arogantna osoba koja je uvjerena u svoje nadnaravne moći vladanja prirodnim zakonima. Tako je jedan izuzetan kralj postao predmetom smijeha. U ovom se kontekstu legenda često koristi za političare koji sebe smatraju toliko moćnim da mogu zaustaviti plimu nečega što nadolazi.

Povijesna istinitost i vjerojatna lokacija
Prvi pisani opis događaja nalazimo u djelu Historia Anglorum Henryja iz Huntingdona. Nema dokaza je li se događaj uistinu i dogodio. Neki povjesničari smatraju da se radi o pukoj priči koja nema uporište u činjenicama, jer je u 12. stoljeću bilo uobičajeno da povjesničari izmišljaju priče o kraljevima iz doba Anglosasa. Događaj ne spominje ni Encomium Emmae iz istog vremena (11. st.), što se uzima kao
pokazatelj ne povijestnosti događaja. Događaj se često smješta na Thorney Island (maleni otočić na Temzi na kojemu su kasnije izgrađeni Westminsterska opatija i Westminsterska palača), na kojem je za vrijme svoje vladavine Knut podigao svoju palaču. Postoje i kontradiktorne lokacije. U ulici Canute Road u centru Southamptona stoji natpis "Blizu ovog mjesta 1028.g. Knut je kudio svoje dvorjane." Pravo na lokaciju prisvajaju i Bosham u zapadnom Sussexu i Gainsborough u Lincolnshireu.

Izvori

Vanjske poveznice

Legenda
Srednjovjekovne legende

Kralj Knut i plima


Donadio oder Donadío ist der Familienname folgender Personen:

 Bianca Donadio (1855–1889), französische Opernsängerin (Sopran)
 Dalia Donadio (* 1987), Schweizer Jazz- und Weltmusikerin
 Giovanni Donadio, italienischer Maler und Komponist
 Giovanni Donadio (Architekt), italienischer Orgelbauer und Architekt
 Giulio Donadio (1889–1951), italienischer Schauspieler
 Sebastián Donadío (* 1972), argentinischer Bahnradsportler
 Toni Donadio (* 1956), italienischer Musiker

Donadio


Die Federal Highway Administration (FHWA) ist Teil des Verkehrsministeriums der Vereinigten Staaten, welche für das Netz der Fernverkehrsstraßen zuständig ist. Sie unterstützt sowohl die Regierungen der Bundesstaaten wie auch lokale Behörden bei Planung, Bau und Unterhalt der Highways und ist dafür zuständig, dass sich diese in einem technisch einwandfreien und sicheren Zustand befinden. Die finanzielle und technische Hilfe erfolgt durch zwei Programme: das Federal Aid Highway Program, welches für die nationalen Fernverkehrsstraßen zuständig ist, und das Federal Lands Highway Program, welches für Fernverkehrsstraßen auf Land in staatlichen Besitz und in den von Indianerstämmen verwalteten Gebieten zuständig ist.

Geschichte

1893 wurde das Office of Road Inquiry (ORI, dt. Amt für Straßenfragen) gegründet. 1905 wurde der Name der Behörde in Office of Public Roads (OPR, dt. Amt für öffentliche Straße) umbenannt und dieses dem Landwirtschaftsministerium zugeordnet. Der Name wurde 1915 zu Bureau of Public Roads (BPR) geändert und 1939 zu Public Roads Administration (PRA, dt. Behörde für öffentliche Straßen), wobei diese nun zur Federal Works Agency wechselte. Als diese 1949 aufgelöst wurde, änderte der Name zurück zu Bureau of Public Roads (BPR) und die Abteilung wechselte zum Handelsministerium.

Die Federal Highway Administration wurde am 15. Oktober 1966 geschaffen und übernahm am 1. April 1967 die Funktionen des Bureau of Public Roads.

Ab dem Jahr 2011 wurde die Every Day Counts Initiative praktisch umgesetzt. Das Rahmenprogramm soll den US-amerikanischen Straßenbau bis 2020 reformieren.

Aufgaben
Im Rahmen des Federal Aid Highway Programs überwacht das FHWA die Verwendung der aus dem Highway Trust Fund stammenden Mineralölsteuergelder zum Bau und Unterhalt des nationalen Fernstraßennetzes. Dazu gehören die Interstate Highways, die United States Highways und die meisten State Routes. Das FHWA entscheidet, über die Unterstützungswürdigkeit der einzelnen Projekt, überwacht deren Abwicklung und die Einhaltung der Baunormen.

Im Rahmen des Federal Lands Highway Programs plant und baut das FHWA Straßen für verschiedene andere staatliche Behörden, welche öffentliches Land verwalten, wie zum Beispiel den United States Forest Service oder den National Park Service.

Zusätzlich zu den obigen Programmen betreibt das FHWA Forschung in den Gebieten Straßenverkehrssicherheit, Verkehrsstau und Straßenbautechnik. Das FHWA beteiligt sich auch am Local Technical Assistance Program (LTAP), welches mit Hilfe von Technologietransferzentren die Forschungsergebnisse den lokalen Behörden zur Verfügung stellt.

Das FHWA ist die Herausgeberin des Manual on Uniform Traffic Control Devices (MUTCD), welches das Aussehen der Verkehrszeichen, Ampeln und Fahrbahnmarkierungen festlegt. Zu den Aufgaben des FHWA gehört auch die Führung der Straßenverkehrsstatistik.

Weblinks

 Offizielle Website (englisch)

Einzelnachweise

Verkehrsbehörde (Vereinigte Staaten)
Straßenverkehr (Vereinigte Staaten)
Verkehrsministerium der Vereinigten Staaten
Organisation (Washington, D.C.)
Gegründet 1966

Federal Highway Administration


Käthe Gaebel (* 23. August 1879 in Graudenz, Deutsches Reich; † 22. März 1962 in Berlin) war eine deutsche Frauenrechtlerin, Nationalökonomin, Berufsberaterin und Erforscherin der Heimarbeit.

Leben
Die Tochter eines Buchhändlers wuchs in Danzig auf. Ihr Vater starb früh, und Gaebel ging auf eine  höhere Töchterschule in Marburg und besuchte das Lehrerinnenseminar in Freiburg im Breisgau. Als Schwester des Johanniterordens machte sie eine Ausbildung als Krankenpflegerin und arbeitete in dem Beruf.

Ab 1909 war sie im Gewerkverein der Heimarbeiterinnen in Frankfurt am Main tätig. Neben ihrem Beruf besuchte sie im Wintersemester 1909/10 und Sommersemester 1910 Vorlesungen an der Akademie in Frankfurt. Ab Herbst 1910 studierte sie an der Universität Tübingen Volkswirtschaftslehre und promovierte 1912 bei Robert Wilbrandt.

Ab etwa 1914 arbeitete Gaebel im Büro für Sozialpolitik mit und leitete ab etwa 1919 die vom Verein für Sozialpolitik getragene Auskunftsstelle für Heimarbeitsreform, Berlin. Als Nachfolgerin von Josephine Levy-Rathenau leitete sie ab 1921/22 das Frauenberufsamt des Bundes Deutscher Frauenvereine, das zeitweise zugleich Geschäftsstelle des Kartells der Auskunftsstellen für Frauenberufe war.

1922 trat Gaebel in die Reichsarbeitsverwaltung ein und wurde Hauptreferentin für Berufsberatung im Reichsamt für Arbeitsvermittlung (ab 1927: Hauptstelle der Reichsanstalt für Arbeitsvermittlung und Arbeitslosenversicherung). 1933 wurde sie ins Landesarbeitsamt Berlin-Brandenburg versetzt und arbeitete, bis zum Erreichen der Altersgrenze, in der Position einer Oberregierungsrätin, als Frauenreferentin und Referentin für Statistik.

In ihren zahlreichen Aufsätzen behandelte sie Probleme der Heimarbeiterinnen und der Frauen in der Krankenpflege, später vor allem Fragen weiblicher Berufsberatung und Lehrstellenvermittlung.

Schriften (Auswahl)
 (Bearb.): Die Lage der Heimarbeiterinnen: nach den Erhebungen des Gewerkvereins der Heimarbeiterinnen Deutschlands in den Jahren 1907 und 1912. Berlin [1912].
 Die Heimarbeit: das jüngste Problem des Arbeiterschutzes. Tübingen, Univ., Diss. 1912.
 Die Bedeutung der Heimarbeit für die Kriegswitwen. In: Die Kriegsbeschädigten- und Kriegerhinterbliebenen-Fürsorge, Jg. 5, 1920/21, Nr. 1, S. 6–13.
 Die Frau in der Krankenpflege. Bearb. im Frauenberufsamt des Bundes deutscher Frauenvereine von Käthe Gaebel unter Mitwirkung von Else Sander. Mannheim [u. a.] 1923.
 Die krankenpflegerischen Nebenberufe. Mannheim [u. a.] 1925.
 Berufsberatung. In: Ludwig Heyde (Hrsg.): Internationales Handwörterbuch des Gewerkschaftswesens. Bd. 1. Verl. Werk und Wirtschaft, Berlin 1931, S. 214–217.

Literatur
 Walter Stets: Dr. Kaethe Gaebel 80 Jahre alt. In: Arbeit, Beruf und Arbeitslosenhilfe – Das Arbeitsamt. 10(1959). 11 (November), S. 255
 Glückwünsche für Frau Dr. Käthe Gaebel. In: Sozialer Fortschritt, 8, 1959, H. 9 (September), S. 216.
 Walter Stets: Dr. Käthe Gaebel †. In: Arbeit, Beruf und Arbeitslosenhilfe – Das Arbeitsamt. 13(1962) H. 6, S. 135.
 Zum Gedenken an Frau Dr. Käthe Gaebel. In: Sozialer Fortschritt, 1, 1962, H. 4, S. 82.
 Eckhard Hansen, Florian Tennstedt (Hrsg.) u. a.: Biographisches Lexikon zur Geschichte der deutschen Sozialpolitik 1871 bis 1945. Band 2: Sozialpolitiker in der Weimarer Republik und im Nationalsozialismus 1919 bis 1945. Kassel University Press, Kassel 2018, ISBN 978-3-7376-0474-1, S. 53 f. (Online, PDF; 3,9 MB).
 Peter Reinicke: Gaebel, Kaethe, in: Hugo Maier (Hrsg.): Who is who der Sozialen Arbeit. Freiburg : Lambertus, 1998 ISBN 3-7841-1036-3, S. 195f.

Weblinks

Person der sozialen Arbeit
Frauenrechtler (Deutschland)
Ökonom (20. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1879
Gestorben 1962
Frau

Käthe Gaebel


Priyanka Gandhi Vadra (née Gandhi; born 12 January 1972) is an Indian politician and the general secretary of the All India Congress Committee in charge of Uttar Pradesh. She is the daughter of former Prime Minister of India Rajiv Gandhi and Sonia Gandhi, sister of Rahul Gandhi, and granddaughter of Feroze and Indira Gandhi, making her a member of the politically prominent Nehru-Gandhi family. She is also a trustee of the Rajiv Gandhi Foundation.

Early life and background
Priyanka Gandhi Vadra was born at the Holy Family Hospital in Delhi on 12 January 1972 to former Prime minister of India Rajiv Gandhi and Sonia Gandhi - who later became the President of the Indian National Congress as the younger of their two children. Her older brother Rahul Gandhi is a member of Parliament from Wayanad in Kerala. She is the granddaughter of Indira Gandhi - former and first woman Prime Minister of India and Feroze Gandhi - a freedom fighter and politician, and the great-granddaughter of India's first Prime Minister Jawaharlal Nehru, and Kamala Nehru.

Priyanka Gandhi did her schooling at Welham Girls' School in Dehradun till 1984. After this, both Rahul and Priyanka were moved to day schools in Delhi due to security reasons. After the assassination of Indira Gandhi, because of constant terror threats, she and her brother Rahul both were home-schooled. Later she joined the Convent of Jesus and Mary, Delhi. obtaining a bachelor's degree in Psychology from Jesus and Mary College, University of Delhi, and later a master's degree in  Buddhist studies in 2010.
After being asked to vacate the government accommodation at Lodhi estate, Priyanka Vadra shifted to Gurugram.

Personal life

In 1997, Gandhi married Robert Vadra, a Delhi-based businessman. They couple have two children. The wedding took place at the Gandhi home, 10 Janpath, on 18 February 1997 in a Hindu ceremony. Priyanka Vadra is also an amateur radio operator, carrying the call sign of VU2PGY.

Political career

Gandhi had regularly visited her mother's and brother's constituencies of Rae Bareilly and Amethi where she dealt with the people directly. In the 2004 Indian general election, she was her mother's campaign manager and helped supervise her brother Rahul Gandhi's campaign. In the 2007 Uttar Pradesh assembly elections, while Rahul Gandhi managed the statewide campaign, she focused on the ten seats in the Amethi Rae Bareilly region, spending two weeks there trying to quell considerable infighting within the party workers over seat allocations.

Early years
Even though Gandhi Vadra resisted her direct involvement in politics in the years prior to her official entry in to politics in 2019, she played active roles in election campaign for her mother and brother in general and assembly election. She visited her mother's and brother's constituencies of Rae Bareilly and Amethi regularly where she dealt with the people directly, a role that made her a popular figure in the constituency with mass support, and led to the election slogan in Amethi, "Amethi ka Danka, Bitiya Priyanka" (the clarion call from Amethi is for Priyanka [to stand elections]. She successfully established her reputation as a good organiser, and level-headed.

Priyanka Gandhi is believed to be her mother's "chief advisor on political matters" and has said that she wrote speeches for her mother's first campaign. in the Indian general election, in 2004, she was her mother's campaign manager and helped supervise her brother Rahul Gandhi's campaign.

Formal entry into politics
On 23 January 2019, Priyanka Gandhi formally entered politics after being appointed as the AICC General Secretary in charge of the eastern part of Uttar Pradesh and then as the General Secretary in charge of the entire Uttar Pradesh She was appointed General Secretary in charge of the entire Uttar Pradesh on 11 September 2020. on 11 September 2020 preceding 2022 Uttar Pradesh assembly elections. During the period, she dived into several issues as an opposition leader and led many protests again the BJP which rules the state as well as the union government, walking shoulder to shoulder with those protesting against the contentious Citizenship Amendment Act, farmers protesting against three farms law on the borders of Delhi, the family of Hathras rape victim and the families of farmers killed by a speeding SUV allegedly driven by a Union minister's son in UP.

In October 2021, Gandhi was detained twice by the UP police. The first detention followed her visit to Lakhimpur Kheri in western UP where eight people were killed following clashes between protesting farmers  and the convey of Union Minister Ajay Misra's son. She and several other party leaders were detained at a PAC guest house in Sitapur, which was being used as a temporary jail to keep them for over 50 hrs. The second detention tool place in the district of Agra where the UP Police detained her citing a ban on gatherings, while on her way to Agra to meet the family members of a man who allegedly died in police custody.

2022 Uttar Pradesh assembly elections
Priyanka Gandhi launched Congress party's Uttar Pradesh poll campaign from Barabanki on 23 October 2021.

In January 2022, Priyanka Gandhi Vadra launched the Congress's manifesto for the 2022 Uttar Pradesh Legislative Assembly election along with her brother Rahul Gandhi. The manifesto was focused on youth and women empowerment along with development for the state, and also promised 40% of tickets to women in upcoming Uttar Pradesh assembly polls.

Pivoting majority on women empowerment and participation in politics, she kickstarted the "Ladki hoon, Lad Sakti hoon campaign in the state. On the day of International Women's day, she launched a rally in the state's capital Lucknow] which, laced with several promises and hopes, saw participation of women from all over the state.

Despite all her attempts to revive the party in Uttar Pradesh and bring reforms to the polity of the state, the Congress Party faced a defeat in the assembly elections; winning 2 out of the 403 assembly seats.

Post-2022 Uttar Pradesh assembly elections

The joint defeat in four other states along with UP led the Congress party to brainstorm and bring in organisational and functional changes that reflected in her political journey.

Accepting the defeat in UP, during her first visit to the state after the elections, she talked of revamping the party and urged the party workers not to give up; signalling her determination to continue with her plans for the state.

On 5 August 2022, she took part in Congress's 'Mehangai Par Halla Bol' protest against price-rise and inflation and was detained by the Delhi police.

She is also said to have played an active role in the Congress presidential election.

2022 Himachal Pradesh elections
In December 2022, Priyanka Gandhi Vadra led the Congress Party to victory over the rival Bhartiya Janta Party in the 2022 Himachal Pradesh Legislative Assembly election. She spearheaded the campaign with Chief Minister of Chhattisgarh Bhupesh Baghel, Congress leader Sachin Pilot and leaders and workers from Himachal Pradesh Congress Committee.

On 14 October 2022, Priyanka Gandhi Vadra held the first of five rallies in Solan towards a better tomorrow for the state of Himachal Pradesh - the Parivartan Pratigya Rally that ensured Congress Party's victory in the state.

Priyanka Gandhi Vadra began her journey with divine blessings from Maa Shoolini Temple in Solan district where she paid her obeisance.

Starting 31 October with a visit to the Bhootnath temple of Mandi, Priyanka Gandhi Vadra promised to curb unemployment and inflation as part of 10 pre-poll promises free electricity (up to 300 units), restoration of the old pension system, and ₹680 crores as a start-up fund as part of its promises.

Her third rally took place in the Kangra district, where Priyanka Gandhi along with Chhattisgarh Chief Minister Bhupesh Baghel, on 4 November, paid obeisance at the Jwala Devi Temple before addressing a rally at Gandhi Ground of Nagrota Bagwan.

Priyanka Gandhi's public address in Kangra was based on the issue faced by the youth, farmers, and women, inflation, unemployment, and OPS.

On 7 November in Una district, addressing a political rally at Kangar in Haroli, she urged people to continue the tradition of changing governments after every five years and attack BJP's "double-engine government" questioning what they had done for the state in the last five years.

In her fifth and last rally in Sirmaur on 10 November, Priyanka Gandhi Vadra concluded her campaign by promising 10 guarantees that built the backbone of the whole campaign. A month following the campaigning and polls in the state, the Congress Party finally made government with Sukhvinder Singh Sukhu pledging as the Chief Minister of Himachal Pradesh on 11 December 2022.

See also

 List of political families
 Nehru-Gandhi family

Notes

References

1972 births
Indian National Congress politicians from Delhi
Indian people of Italian descent
Living people
Nehru–Gandhi family
Women in Delhi politics
Delhi University alumni
Children of prime ministers of India
Women in Uttar Pradesh politics
21st-century Buddhists
Indian Buddhists
21st-century Indian women politicians
21st-century Indian politicians
20th-century Indian women politicians
20th-century Indian politicians
Politicians from New Delhi
Welham Girls' School alumni

Priyanka Gandhi


Intel, merkezi Santa Clara, Kaliforniya'daki Silikon Vadisi'nde bulunan Amerika Birleşik Devletleri merkezli bir teknoloji şirketidir. Gelire dayalı, dünyanın en büyük ve en değerli yarı iletken yonga üreticisidir. Çoğu kişisel bilgisayarda bulunan işlemciler olan X86 serisi mikroişlemcilerin mucididir. Intel, toplam gelirine göre en büyük ABD şirketleri arasında 2018 Fortune 500 listesinde 46. sırada yer aldı. 2024-2025 sezonundan itibaren UEFA ile 3 yıllık sözleşme imzalayarak Dünyada ilk kez Futbol ile İnovasyonun birleşimi için büyük bir adım attı.

Intel; Apple, Lenovo, HP ve Dell gibi bilgisayar sistemi üreticileri için mikroişlemciler sağlar. Intel ayrıca anakart chipset'i, ethernet kartı ve entegre devreler, flaş bellek, grafik işlemci birimleri, gömülü sistemler ve iletişim ve bilgi işlemleri ile ilgili diğer aygıtları da üretir.

18 Temmuz 1968'de yarı iletken öncüleri Robert Noyce ve Gordon Earle Moore (Moore yasası) tarafından kuruldu ve Andrew Grove'un yönetici liderliği ve vizyonuyla ilişkilendirildi. Şirketin adı, entegre devrenin (mikroçip) önemli bir mucidi olan kurucu ortak Noyce ile entegre ve elektronik kelimelerinin birleşik sözcüğü olarak tasarlandı. İstihbarat bilgisinin "istihbarat" terimi olması da ismi uygun hâle getirdi. Intel, 1981 yılına kadar işlerinin çoğunu temsil eden SRAM ve DRAM bellek yongalarının da ilk geliştiricisiydi. Dünyanın ilk ticari mikroişlemci yongasını 1971'de üretmiş olsa da bu, kişisel bilgisayarın başarısına kadar birincil işi hâline gelmedi.

1990'larda Intel, bilgi teknolojisinin hızlı büyümesini teşvik eden yeni mikroişlemci tasarımlarına büyük yatırım yaptı. Bu dönemde Intel, PC'ler için mikroişlemcilerin baskın tedarikçisi oldu ve pazar konumunu, özellikle Advanced Micro Devices'a (AMD) karşı savunmak için agresif, rekabete aykırı taktikler ve Microsoft ile birlikte PC endüstrisinin yönünü belirledi.

Intel'deki Açık Kaynak Teknoloji Merkezi, PowerTOP ve LatencyTOP'I barındırır ve Wayland, Mesa3D, Intel Array Building Blocks, Threading Building Blocks (TBB) ve Xen gibi diğer açık kaynaklı projeleri destekler.

Mevcut faaliyetler

Faaliyet bölümleri

 İstemci Bilgi İşlem Grubu - 2016 gelirlerinin %55'i - masaüstü ve dizüstü bilgisayarlarda kullanılan donanım bileşenlerini üretir.
 Veri Merkezi Grubu - 2016 gelirlerinin %29'u olan sunucu, ağ ve depolama platformlarında kullanılan donanım bileşenlerini üretir.
 Nesnelerin İnterneti Grubu - 2016 gelirlerinin %5'i - perakende, ulaşım, endüstriyel, binalar ve ev kullanımı için tasarlanmış platformlar sunar.
 Uçucu Olmayan Bellek Çözümleri Grubu - 2016 gelirlerinin %4'ü - Optane markalı NAND Flaş bellek ve 3D XPoint üretiyor, bunlar esas olarak katı hâl sürücülerinde kullanılan ürünler.
 Intel Güvenlik Grubu - 2016 gelirlerinin %4'ü - özellikle güvenlik ve antivirüs yazılımı olmak üzere yazılım üretir.
 Programlanabilir Çözümler Grubu - 2016 gelirlerinin %3'ü - programlanabilir yarı iletkenler üretir (esas olarak alanda programlanabilir kapı dizisi).

En iyi müşteriler
2017'de Dell, Intel'in toplam gelirlerinin yaklaşık %16'sını, Lenovo toplam gelirlerin %13'ünü ve HP toplam gelirin %11'ini oluşturdu.

Pazar payı

2011 başları
IDC'ye göre Intel, 2011'in ikinci çeyreğinde hem dünya genelindeki PC mikroişlemci pazarında (% 73.3) hem de mobil PC mikroişlemcisinde (% 80.4) en büyük pazar payına sahipken, rakamlar %1.5 ve %1.9 azaldı.

Günümüz
Intel'in pazar payı 2019 itibarıyla önemli ölçüde azaldı, 10 nm ürünlerinde gecikmeler yaşadılar. Intel CEO'su Bob Swan'a göre gecikme, şirketin bir sonraki aşamaya geçmeye yönelik aşırı agresif stratejisinden kaynaklanıyordu.

Tarihçe

Kökeni
Intel, 1968 yılında Mountain View, Kaliforniya'da bir kimyager olan Gordon Earle Moore ("Moore yasası" ile bilinir) ve entegre devrenin mucidi ve bir fizikçi olan Robert Noyce tarafından kuruldu. Arthur Rock (yatırımcı ve risk sermayedarı) yatırımcı bulmalarına yardımcı olurken, Max Palevsky ilk zamanlardan beri yönetim kurulundaydı. Moore ve Noyce Intel'i kurmak için Fairchild Semiconductor'dan ayrılmıştı. Rock bir çalışan değildi, ancak şirketin yatırımcısı ve yönetim kurulu başkanıydı. Intel'e yapılan toplam başlangıç yatırımı, dönüştürülebilir tahvillerde 2.5 milyon dolar (2019'da 18.4 milyon dolara eşdeğer) ve Rock'tan 10.000 dolardı. Sadece 2 yıl sonra Intel, ilk halka arz yoluyla Halka açık bir şirket hâline geldi ve değeri 6.8 milyon ABD dolarına yükseldi. Üçüncü çalışan ise, daha sonra 1980'lerde hızlı büyüyen 1990'larda şirketi yöneten bir kimya mühendisi olan Andrew Grove'du.

Bir isme karar verirken, Moore ve Noyce, elektronikteki gürültü genellikle istenmeyen ve tipik olarak kötü parazitle ilişkilendirildiği için, "Moore Noyce" ismini reddetti. Bunun yerine, 18 Temmuz 1968'de şirketi N M Electronics olarak kurdular, ancak ayın sonunda ismini Integrated Electronics (Entegre Elektronik) anlamına gelen Intel olarak değiştirdiler. Ancak "Intel" ismi bir otel zinciri olan Intelco tarafından zaten ticari markalı olduğundan, isim haklarını satın almak zorunda kaldılar.

İlk yıllar

Intel, kuruluşunda yarı iletken aygıtları kullanarak mantık devreleri yapma yeteneği ile ayırt edildi. Kurucuların hedefi, yaygın olarak manyetik çekirdek belleğin yerini alacağı tahmin edilen yarı iletken bellek pazarıydı. 1969'da küçük ve yüksek hızlı bellek pazarına hızlı bir giriş olan ilk ürünü, Fairchild'in önceki Schottky diyot uygulamalarından neredeyse iki kat daha hızlı olan 3101 Schottky TTL bipolar 64-bit statik rastgele erişim belleğiydi (SRAM). Aynı yıl, 3301 Schottky bipolar 1024-bit salt okunabilir belleği (ROM) ve ilk ticari Metal Oksit Yarıiletkenli Alan Etkili Transistör (MOSFET) silikon geçit SRAM yongası olan 256-bit'i üretti. 1101 önemli bir gelişme olsa da, karmaşık statik hücre yapısı onu ana bilgisayar bellekleri için çok yavaş ve maliyetli hâle getirdi. Ticari olarak temin edilebilen ilk dinamik rastgele erişimli bellekte (DRAM) uygulanan üç transistörlü hücre, 1970 yılında piyasaya sürülen 1103, bu sorunları çözdü. 1103, birçok uygulamada çekirdek belleğin yerini aldığı için 1972'de dünyanın en çok satan yarı iletken bellek yongasıydı. Intel'in işi 1970'lerde, üretim süreçlerini geliştirip daha geniş bir ürün yelpazesi sundukça büyüdü. Günümüzde hâlen pazar lideri konumundadır.

Intel, ticari olarak satılan ilk mikro işlemciyi (Intel 4004) 1971'de üretti. Mikroişlemci, bir bilgisayarın merkezi işlem birimini minyatürleştirdiği için entegre devre teknolojisinde kayda değer bir ilerlemeyi temsil ediyordu, bu da daha sonra küçük makinelerin geçmişte sadece çok büyük makinelerin yapabileceği hesaplamaları yapmasını mümkün kılıyordu. Mikroişlemcinin aslında ilk önce "mini bilgisayar" olarak bilinen ve ardından "kişisel bilgisayar" olarak bilinen şeyin temeli hâline gelmesinden önce önemli teknolojik yeniliklere ihtiyacı vardı. Ayrıca 1973'te ilk mikrobilgisayarlardan birini de tanıttı. Intel, 1980'lerin başında Singapur ve Kudüs'te montaj tesisleri ve yarı iletken fabrikalarını ve Çin, Hindistan ve Kosta Rika'daki üretim ve geliştirme merkezlerini açmadan önce, birden fazla Intel operasyonuna ev sahipliği yapacak Malezya'da 1972'de ilk uluslararası üretim tesisini açtı. 1980'lerin başında, işine dinamik rastgele erişimli bellek (DRAM) yongaları hâkim oldu. Bununla birlikte, Japon yarı iletken üreticilerinin artan rekabeti, 1983 yılına kadar bu pazarın karlılığını önemli ölçüde düşürdü. Intel mikroişlemciye dayalı IBM kişisel bilgisayarının artan başarısı, Gordon Moore'u (1975'ten beri CEO) şirketin odak noktasını mikro işlemcilere kaydırmaya ve bu iş modelinin temel yönlerini değiştirmeye ikna eden faktörler arasındaydı. Moore'un tek kaynaklı Intel'in 386 yongasını alma kararı, şirketin devam eden başarısında rol oynadı.

1980'lerin sonunda, IBM ve IBM'in hızla büyüyen kişisel bilgisayar pazarındaki rakipleri için mikroişlemci tedarikçisi olarak tesadüfi konumu ile canlanan Intel, birincil (ve en karlı) donanım tedarikçisi olarak 10 yıllık eşi benzeri görülmemiş bir büyüme dönemine girdi. PC endüstrisi, kazanan 'Wintel' kombinasyonunun bir parçası. Moore 1987'de CEO'luk görevini Andrew Grove'a devretti. Intel Inside pazarlama kampanyasını 1991'de başlatarak, Intel marka sadakatini tüketici seçimiyle ilişkilendirebildi, böylece 1990'ların sonunda Pentium işlemciler bir ana isim hâline geldi.

2000 yılında yavaşlayan talep ve hakimiyet için zorluklar
2000'den sonra, yüksek kaliteli mikroişlemcilere olan talep artışı yavaşladı. Rakipler, özellikle de AMD (Intel'in birincil x86 mimari pazarındaki en büyük rakibi), başlangıçta düşük kaliteli ve orta sınıf işlemcilerde ancak sonuçta ürün yelpazesinde önemli pazar payı elde ettiler ve Intel'in çekirdek pazarındaki hakim konumu büyük ölçüde azaldı. 2000'li yılların başında o zamanki CEO olan Craig Barrett, şirketin işini yarı iletkenlerin ötesinde çeşitlendirmeye çalıştı, ancak bu faaliyetlerin yalnızca birkaç tanesi başarılı oldu.

Dava
Intel ayrıca birkaç yıldır davaya karışmıştı. ABD yasaları, Intel ve Yarı İletken Endüstrisi Derneği (SIA) tarafından aranan 1984 Yarı iletken Yonga Koruma Yasası'na kadar mikroişlemci topolojisi (devre düzenleri) ile ilgili fikri mülkiyet haklarını başlangıçta tanımadı. 1980'lerin sonunda ve 1990'larda (bu yasa kabul edildikten sonra) Intel, 80386 CPU'ya rakip çipler geliştirmeye çalışan şirketlere de dava açtı. Intel davaları kaybetse bile davaların, yasal faturalarla rekabeti önemli ölçüde zorladığı kaydedildi. Rekabet hukuku iddiaları 1990'ların başından beri ortadaydı ve 1991'de Intel aleyhine açılan bir davanın nedeni olmuştu. 2004 ve 2005'te AMD, Intel aleyhine haksız rekabetle ilgili başka iddialarda bulundu.

İvmenin yeniden kazanılması (2005-2007)
2005 yılında CEO Paul Otellini, temel işlemci ve yonga seti işini platformlara (işletme, dijital ev, dijital sağlık ve mobilite) odaklamak için şirketi yeniden organize etti.

2006'da, Intel Core mikro mimarisini yaygın olarak eleştirmenlerin beğenisine sundu; ürün yelpazesi, işlemci performansında olağanüstü bir sıçrama olarak algılandı ve bir hamlede alandaki liderliğinin çoğunu yeniden kazandı. 2008 yılında, 45 nm olan Penryn mikromimarisini tanıttığında başka bir "tik" daha vardı. O yıl daha sonra Intel, Nehalem mimarisine sahip bir işlemci çıkardı. Nehalem olumlu eleştiriler aldı.

XScale işlemci satışı (2006)

27 Haziran 2006'da Intel'in XScale varlıklarının satacağını açıklandı. Intel, XScale işlemci işini Marvell Technology Group'a tahmini 600 milyon $ karşılığında ve belirtilmemiş yükümlülükler üstlenerek satmayı kabul etti. Hareket, Intel'in kaynaklarını çekirdek x86 ve sunucu işlerine odaklamasına izin vermeyi amaçlıyordu ve satın alma 9 Kasım 2006'da tamamlandı.

Satın almalar ve yatırımlar (2010-günümüz)
2010 yılında, bilgisayar güvenlik teknolojisi üreticisi McAfee'yi 7.68 milyar dolara satın aldı. İşlemin yasal onayının bir koşulu olarak Intel, rakip güvenlik firmalarına ürünlerinin Intel'in yongalarını ve kişisel bilgisayarlarını kullanmalarına izin verecek tüm gerekli bilgileri sağlamayı kabul etti. Satın alma işleminden sonra Intel'in yaklaşık 12.000 yazılım mühendisi dâhil olmak üzere yaklaşık 90.000 çalışanı vardı. Eylül 2016'da, bilgisayar güvenliği biriminin çoğunluk hissesini TPG Capital'a satarak beş yıllık McAfee satın alımını tersine çevirdi.

Ağustos 2010'da Intel ve Infineon Technologies, Intel'in Infineon'un Kablosuz Çözümler işini satın alacağını duyurdu. Intel, Infineon'un teknolojisini tüketici ürünlerinde dizüstü bilgisayarlarda, akıllı telefonlarda, netbook'larda, tabletlerde ve gömülü bilgisayarlarda kullanmayı ve sonunda kablosuz modemi Intel'in silikon yongalarına entegre etmeyi planladı.

2011'in Mart ayında, Kahire merkezli SySDSoft'un varlıklarının çoğunu satın aldı. Temmuz ayında, ağ anahtarlarında uzmanlaşmış bir şirket olan Fulcrum Microsystems Inc.'i satın almayı kabul ettiğini duyurdu. Şirket, EE Times'ın 60 Yükselen Girişim'in listesine dâhil edildi. Aynı yılın Ekim ayında ise İsrail merkezli bir navigasyon yazılımı şirketi olan Telmap'i satın almak için bir anlaşmaya vardı. Satın alma fiyatı açıklanmadı, ancak İsrail medyası 300 milyon ila 350 milyon dolar arasında değerler bildirdi.

Temmuz 2012'de, 3,3 milyar Euro'nun bir parçası olarak ilgili araştırma ve geliştirme çabalarını finanse etmek için hissedar onayına ihtiyaç duyan hisselerin %5'i için ASML Holding NV'nin %10 hissesini 2.1 milyar ABD Doları karşılığında ve 1 milyar ABD Doları daha satın almayı kabul etti.

Temmuz 2013'te, anlaşmanın parasal değerini açıklamadan hareket tabanlı arayüzler için teknoloji üreten İsrailli bir şirket olan Omek Interactive'i satın aldığını doğruladı. Intel: "Omek Interactive'in satın alınması, Intel'in daha sürükleyici algısal bilgi işlem deneyimleri sunma becerilerini artırmaya yardımcı olacak." şeklinde açıklama yaptı.

İspanyol doğal dil işleme girişimi Indisys'in satın alındığı Eylül 2013'te duyuruldu. Anlaşmanın şartları açıklanmadı, ancak bir Intel temsilcisinden gelen bir e-posta şunu belirtti: "Intel, Sevilla, İspanya merkezli özel bir şirket olan Indisys'i satın aldı. Indisys çalışanlarının çoğu Intel'e katıldı. 31 Mayıs'ta şirketi satın alma anlaşmasını imzaladık ve anlaşma tamamlandı." Indysis, yapay zekâ teknolojisinin "birden çok dilde akıcı ve sağduyu ile konuşan ve aynı zamanda farklı platformlarda çalışan bir insan görüntüsü olduğunu" açıklıyor.
Aralık 2014'te, PasswordBox'ı satın aldı.
2015'in Ocak ayında, akıllı gözlük üreticisi Vuzix'in %30 hissesini satın aldı. Anlaşma 24.8 milyon dolar değerindeydi. Şubat ayında, internet bağlantısı özelliğine sahip aygıtlardaki yonga yelpazesinin genişletilmesine yardımcı olmak için Alman ağ yonga üreticisi Lantiq'i satın alma anlaşmasını duyurdu. Haziran'da, FPGA tasarım şirketi Altera'yı bugüne kadarki en büyük satın alımında 16.7 milyar dolara satın alma anlaşmasını duyurdu. Satın alma aynı yılın Aralık ayında tamamlandı.

Ekim 2015'te, kognitif bilgi işlem şirketi Saffron Technology'yi açıklanmayan bir fiyata satın aldı.

2016'nın Ağustos ayında, derin öğrenme başlangıcı Nervana Systems'ı 350 milyon dolara satın aldı. Aralık ayında, açıklanmayan bir fiyata bilgisayar vizyonu başlangıcı Movidius'u satın aldı.

Mart 2017'de, İsrail merkezli "otonom sürüş" sistemleri geliştiricisi Mobileye'yi 15.3 milyar ABD Doları karşılığında satın almayı kabul ettiğini duyurdu.

Haziran 2017'de, Bangalore'da kurulacak olan araştırma ve geliştirme merkezi için 1100 rupinin (170 milyon dolar) üzerinde yatırım yaptığını duyurdu.

Ocak 2019'da, İsrail Maliye Bakanı'nın söylediği gibi İsrail'e ait yeni bir çip fabrikasına 11 milyar doların üzerinde yatırım yaptığını açıkladı.

Satın alma tablosu (2009-günümüz)

Genişletmeler (2008-2011)
2008'de Intel, bağımsız bir şirket olan SpectraWatt Inc.'i kurmak için bir güneş enerjisi girişiminin temel varlıklarını elden çıkardı. 2011'de SpectraWatt iflas başvurusunda bulundu.

Şubat 2011'de, Arizona, Chandler'da 2013 yılında 5 milyar dolarlık bir maliyetle tamamlanan yeni bir mikro işlemci üretim tesisi kurmaya başladı. Bina artık 10 nm sertifikalı Fab 42'dir ve Link olarak bilinen kapalı bir köprü aracılığıyla Ocotillo Kampüsü'ndeki diğer Fab'lara (12, 22, 32) bağlanmıştır. Şirket, ürünlerinin dörtte üçünü Amerika Birleşik Devletleri'nde üretiyor, ancak gelirinin dörtte üçü yurt dışından geliyor.

Nisan 2011'de, ZTE ile Çin iç pazarı için Intel Atom işlemcisini kullanan akıllı telefonlar üretmek için bir pilot proje başlattı.

Aralık 2011'de, birkaç iş birimini şirketin akıllı telefon, tablet ve kablosuz çabalarından sorumlu olacak yeni bir mobil ve iletişim grubu olarak yeniden organize ettiğini duyurdu.

Dökümhanelerin diğer üreticilere açılması (2013)
Ultrabook'un pazarda cazibe kazanamaması ve bilgisayar satışlarının düşmesiyle elinde ihtiyaç fazlası dökümhane bulunan Intel, 2013'te Altera için 14 nm'lik işlem kullanarak yonga üretmek için bir dökümhane anlaşmasına vardı. Intel'in özel dökümhane bölümü Genel Müdürü Sunit Rikhi, Intel'in gelecekte bu tür anlaşmaları daha fazla takip edeceğini belirtti. Bu, Windows 8 donanımının zayıf satışının, en büyük müşterisi Apple'dan sağlıklı satın alımlar görmeye devam eden Qualcomm dışında, büyük yarı iletken üreticilerinin çoğu için büyük bir kısıntıya neden olmasından sonraydı.

Temmuz 2013 itibarıyla, beş şirket Intel'in fabrikalarını Intel Custom Foundry bölümü aracılığıyla kullanıyordu: Achronix, Tabula, Netronome, Microsemi ve Panasonic. Çoğu alanda programlanabilir kapı dizisi (FPGA) üreticileri yer almakta, ancak Netronome ise ağ işlemcileri tasarlıyor. Yalnızca Achronix, 22 nm Tri-Gate işlemi kullanılarak Intel tarafından üretilen çipleri göndermeye başladı.

Ürün ve pazar tarihçesi

SRAM ve mikroişlemciler
Intel'in ilk ürünleri, kaydırmalı mikroişlemci ve rastgele erişimli bellek entegre devreleriydi. 1970'ler boyunca son derece rekabetçi DRAM, SRAM ve ROM pazarlarında bir lider hâline geldi. Aynı zamanda, Intel mühendisleri Marcian Hoff, Federico Faggin, Stanley Mazor ve Masatoshi Shima, Intel'in ilk mikro işlemcisini icat eden kişilerdir. Başlangıçta Japon şirketi Busicom için Busicom tarafından üretilen bir hesap makinesindeki bir dizi ASIC'in yerini almak üzere geliştirilen Intel 4004, 15 Kasım 1971'de toplu pazara sunuldu, ancak mikroişlemci 1980'lerin ortasına kadar Intel'in çekirdeği hâline gelmedi.

DRAM'den mikroişlemcilere
1983'te, kişisel bilgisayar çağında Intel'in karı, Japon bellek yongası üreticilerinin artan baskısı altına girdi ve o zamanki başkan Andrew Grove, şirketi mikro işlemciler üzerine odakladı. Grove bu geçişi Only the Paranoid Survive kitabında anlatmıştır. Planının temel unsurlarından biri, o zamanlar radikal olarak kabul edilen, popüler 8086 mikroişlemcisinin halefleri için tek kaynak olma fikriydi.

Intel, x86 işlemciler ve IBM PC

Mikroişlemcinin nihai önemine rağmen, 4004 ve halefleri 8008 ve 8080 Intel'de hiçbir zaman büyük gelir katkısı olmadı. Bir sonraki işlemci olan 8086 (ve varyantı 8088) 1978'de tamamlandı, Intel, "Operation Crush" lakaplı çip için büyük bir pazarlama ve satış kampanyası başlattı ve işlemci için olabildiğince çok müşteri kazanmayı amaçladı. Bir tasarım galibiyeti, yeni oluşturulan IBM PC bölümü oldu, ancak bunun önemi o zamanlar tam olarak anlaşılmamıştı.

IBM, kişisel bilgisayarını 1981'de tanıttı ve hızla başarılı oldu. 1982'de Intel, iki yıl sonra IBM PC/AT'de kullanılan 80286 mikroişlemciyi geliştirdi. İlk IBM PC "klon" üreticisi Compaq, 1985'te daha hızlı 80286 işlemciye dayalı bir masaüstü sistemi üretti ve 1986'da ilk 80386 tabanlı sistemi hızla takip ederek IBM'i yendi. PC uyumlu sistemler ve ayarlar için rekabetçi bir pazar oluşturdu.

1975'te şirket, son derece gelişmiş bir 32-bit mikroişlemci geliştirmek için bir proje başlattı ve sonunda 1981'de Intel iAPX 432 olarak piyasaya sürüldü. Proje çok iddialıydı ve işlemci performans hedeflerini hiçbir zaman karşılayamadı ve pazarda başarısız oldu.

386 mikroişlemci
Bu dönemde Andrew Grove şirketi dramatik bir şekilde yeniden yönlendirdi, DRAM bölümünün çoğunu kapattı ve kaynakları mikroişlemci işine yönlendirdi. 386 mikroişlemciyi "tek kaynaklı" yapma kararı belki de daha önemliydi. Bundan önce, mikroişlemci üretimi emekleme aşamasındaydı ve üretim sorunları sıklıkla üretimi azaltmış veya durdurarak müşterilere tedarikleri kesintiye uğratmıştır. 8080 ve 8086 serisi mikroişlemciler, Intel'in bir teknoloji paylaşım sözleşmesi yaptığı AMD başta olmak üzere birkaç şirket tarafından üretildi. Grove 386 tasarımını diğer üreticilere lisanslamama kararı aldı ve bunun yerine coğrafi olarak farklı üç fabrikada üretti: Santa Clara, Kaliforniya, Hillsboro, Oregon; ve Phoenix'in bir banliyösü olan Chandler. Müşterileri bunun tutarlı teslimat sağlayacağına ikna etti. Bunu yaparken Intel, dava açan ve milyonlarca dolar tazminat ödenen ancak artık yeni Intel CPU tasarımları üretemeyen AMD ile sözleşmesini ihlal etti. (Bunun yerine AMD, kendi rakip x86 tasarımlarını geliştirmeye ve üretmeye başladı.) Compaq'ın Deskpro 386'sının başarısı 386'yı baskın CPU seçimi olarak belirlediğinde, Intel tedarikçisi olarak neredeyse ayrıcalıklı bir hakimiyet elde etti. Bu finanse edilen kar, hem yüksek performanslı yonga tasarımlarının hem de daha yüksek performanslı üretim yeteneklerinin hızlı bir şekilde geliştirilmesini sağladı ve Intel'i 1990'ların başında sorgusuz sualsiz bir liderlik konumuna itti.

486, Pentium ve Itanium
Intel, 486 mikroişlemciyi 1989'da tanıttı ve 1990'da ikinci bir tasarım ekibi kurdu, kod adı "P5" ve "P6" olan işlemcileri paralel olarak tasarladı ve dört veya daha fazla yılda bir büyük bir yeni işlemciye taahhüt etti. tasarımlar daha önce alınmıştı. Mühendisler Vinod Dham ve Rajeev Chandrasekhar (Hindistan Parlamento Üyesi), 486 yongayı ve daha sonra Intel'in imzası olan Pentium yongasını icat eden çekirdek ekipteki kilit figürlerdi. P5 projesi, daha önce işlemcinin iki paralel yürütme hattı aracılığıyla döngülerini ifade eden "Bisiklet Operasyonu" olarak biliniyordu. P5, 1993 yılında Intel Pentium olarak piyasaya sürüldü ve eski parça numarasının yerine tescilli bir ticari marka adı kondu (486 gibi numaralar, ABD'de ticari marka olarak yasal olarak tescil edilemez). P6 bunu 1995 yılında Pentium Pro olarak takip etti ve 1997'de Pentium II'ye dönüştü. Santa Clara, California ve Hillsboro, Oregon'da dönüşümlü olarak yeni mimariler geliştirildi. Santa Clara'daki tasarım ekibi, 1993 yılında kod adı "P7" olan x86 mimarisinin halefi üzerinde çalışmaya başladı. İlk girişim bir yıl sonra iptal edildi, ancak Hewlett-Packard mühendisleriyle işbirliği programında hızla yeniden canlandı, ancak Intel kısa süre sonra birincil tasarım sorumluluğunu devraldı. Sonuçta ortaya çıkan IA-64 64 bit mimarisinin uygulaması, nihayet Haziran 2001'de tanıtılan Itanium'du. Itanium'un eski x86 kodunu çalıştıran performansı beklentileri karşılamadı ve AMD'nin 32-bit x86 mimarisinin 64-bit uzantısı olan x86-64 ile etkili bir şekilde rekabet edemedi. Intel, 2017'de Itanium 9700 serisinin (Kittson) üretilen son Itanium çipleri olacağını duyurdu.

Hillsboro ekibi, Pentium 4 olarak pazarlanan Willamette işlemcilerini (başlangıçta kod adı P68) tasarladı.

Pentium hatası
Haziran 1994'te Intel mühendisleri, P5 Pentium mikroişlemcinin kayan noktalı matematik alt bölümünde bir kusur keşfettiler. Belirli veriye bağlı koşullar altında, bir kayan nokta bölmesinin sonucunun düşük sıralı bitleri yanlış olacaktır. Hata sonraki hesaplamalarda artabilir. Intel, gelecekteki bir yonga revizyonunda hatayı düzeltti ve kamuoyu baskısı altında müşterinin talebi üzerine arızalı Pentium CPU'ları (60, 66, 75, 90 ve 100 MHz modelleriyle sınırlı) değiştirdi.

Hata bağımsız olarak Ekim 1994'te Lynchburg Koleji'nde Matematik Profesörü olan Thomas Nicely tarafından keşfedildi. Intel ile iletişime geçti ancak herhangi bir yanıt alamadı. 30 Ekim'de bulgusu hakkında internette bir mesaj yayınladı. Hatanın haberi hızla yayıldı ve endüstri basınına ulaştı. Hatanın kopyalanması kolaydı; bir kullanıcı, işletim sistemindeki hesap makinesine belirli sayılar girebilir. Sonuç olarak, birçok kullanıcı Intel'in hatanın önemsiz olduğunu ve "bir hata bile olmadığını" belirten ifadelerini kabul etmedi. 1994'te Şükran Günü sırasında The New York Times, gazeteci John Markoff'un hatayı açıklayan bir makalesini yayınladı. Intel yonganın konumunu değiştirdi ve her yongayı değiştirmeyi teklif ederek hızlı bir şekilde büyük bir müşteri destek organizasyonu oluşturdu. Bu, Intel'in 1994 gelirine karşı 475 milyon dolarlık bir suçlamayla sonuçlandı. Dr. Nicely sonra Intel'in FDIV hatasını kendisinden birkaç ay önce kendi testinde keşfettiğini (ancak müşterileri bilgilendirmemeye karar verdiğini) öğrendi.

"Pentium hatası" olayı, Intel'in buna tepkisi ve çevredeki medya kapsamı, Intel'i çoğu bilgisayar kullanıcısı tarafından genellikle bilinmeyen bir teknoloji tedarikçisi olmaktan çıkarıp bir ana isime itti. "Intel Inside" kampanyasında bir yükselişle birleşen bölüm, Intel için olumlu bir olay olarak görülüyor, bazı iş uygulamalarını daha son kullanıcı odaklı olacak şekilde değiştiriyor ve önemli bir kamu bilinci oluştururken kalıcı bir olumsuz izlenim yaratmıyor.

"Intel Inside" ve diğer kampanyalar

Bu dönemde Intel, iki büyük destekleyici reklam kampanyası yürüttü. İlk kampanya, 1991 yılındaki "Intel Inside" isimli pazarlama ve markalama kampanyası. Yaygın olarak bilinmektedir ve Intel ile eş anlamlı hâle geldi. "İçerik markası" fikri o zamanlar yeniydi, sadece NutraSweet ve diğer birkaç kişi bunu yapmaya çalışıyordu.

1990'ların başında başlayan ikinci kampanya ise, Intel's Systems Group, kişisel bir bilgisayarın ana kart bileşeni olan ve işlemci (CPU) ve bellek (RAM) yongalarının takılı olduğu PC anakartlarının üretimini sergiledi. Ancak "Intel Inside" kampanyası kadar yaygın bir bilinirliği olmadı.

Kısa süre sonra Intel, hızla ortaya çıkan düzinelerce PC klon şirketi için tamamen yapılandırılmış "beyaz kutu" sistemleri üretmeye başladı. 1990'ların ortalarında zirvede olan Intel, tüm bilgisayarların %15'inden fazlasını üreterek, onu o zamanlar üçüncü en büyük tedarikçi hâline getirdi.

1990'larda Intel Architecture Labs (IAL), PCI Bus, PCI express (PCIe) veriyolu ve Universal Serial Bus (USB) dâhil olmak üzere PC için birçok donanım yeniliklerinden sorumluydu. IAL'nin yazılım çabaları daha karışık bir kaderle karşılaştı; video ve grafik yazılımı, yazılım dijital videolarının geliştirilmesinde önemliydi, ancak daha sonra çabaları Microsoft'un rekabeti tarafından büyük ölçüde gölgede bırakıldı. Intel ve Microsoft arasındaki rekabet, o zamanki IAL Başkan Yardımcısı Steven McGeady tarafından Microsoft'un tekelcilik denemesinde (Amerika Birleşik Devletleri - Microsoft Corp.) ifadesinde ortaya çıktı.

2018-2020 güvenlik sorunları

Ocak 2018'in başlarında, 1995'ten beri üretilen tüm Intel işlemcilerin (Intel Itanium ve 2013 öncesi Intel Atom dışında) Meltdown ve Spectre adlı iki güvenlik açığına maruz kaldığı bildirildi.

Yazılım yamalarının performans üzerindeki etkisi "iş yüküne bağlıdır." Ev bilgisayarlarını ve ilgili cihazları Spectre ve Meltdown güvenlik açıklarından korumaya yardımcı olacak çeşitli prosedürler yayınlanmıştır. Spectre yamalarının, özellikle eski bilgisayarlarda performansı önemli ölçüde yavaşlattığı bildirilmiştir; daha yeni 8. nesil Core platformlarında, karşılaştırmalı değerlendirme performansında yüzde 2-14 oranında düşüş ölçülmüştür. Meltdown yamaları da performans kaybına neden olabilir. Bu güvenlik sorunlarından "yüz milyonlarca" sistemin etkilenebileceğine inanılıyor.

15 Mart 2018'de Intel, Spectre güvenlik açığından korunmak için CPU işlemcilerini (performans kayıpları belirlenecek) yeniden tasarlayacağını ve yeniden tasarlanan işlemcileri 2018'in sonlarında piyasaya sürmeyi beklediğini bildirdi.

3 Mayıs 2018'de, sekiz ek Spectre sınıfı sorun bildirildi. Intel, bu kusurları azaltmak için yeni yamalar hazırladıklarını bildirdi.

14 Ağustos 2018'de Intel, L1 Terminal Hatası (L1TF) olarak adlandırılan üç ek yonga hatasını açıkladı. Daha önce yayınlanmış mikro kod güncellemelerinin yanı sıra yeni, yayın öncesi mikro kod güncellemelerinin bu kusurları azaltmak için kullanılabileceğini bildirdiler.

18 Ocak 2019'da Intel, tüm Intel CPU'ları etkileyen "Fallout", "RIDL" ve "ZombieLoad" adlı üç yeni güvenlik açığını açıkladı ve bir programın yakın zamanda yazılan bilgileri okumasına, satır doldurma tamponlarındaki verileri okumasına ve bağlantı noktalarını yüklemesine izin verdi. En son Coffeelake serisi CPU'lar, Spectre için donanım azaltmaları nedeniyle daha da savunmasızdır.

5 Mart 2020'de, bilgisayar güvenliği uzmanları Meltdown ve Spectre açıklarının yanı sıra, sistematik adı CVE-2019-0090  (veya "Intel CSME Bug") ile başka bir Intel yonga güvenlik açığı bildirdi. Bu yeni bulunan açık, bir aygıt yazılımı güncellemesiyle düzeltilemez ve neredeyse "son beş yılda piyasaya sürülen tüm Intel yongalarını" etkiler.

Katı hâl sürücüleri (SSD)

2008'de Intel, 160 GB'a kadar depolama kapasitesine sahip genel kullanıma yönelik Katı hâl sürücülerini (SSD'ler) satmaya başladı. Intel, CPU'larında olduğu gibi, giderek daha küçük nanometre işlemleri kullanarak SSD çipleri geliştiriyor. Bu SSD'ler NAND flash, mSATA, PCIe ve NVMe gibi endüstri standartlarını kullanır. Intel, 2017 yılında Optane markası altında 3D XPoint teknolojisine dayalı SSD'leri tanıttı.

Süper bilgisayarlar
Intel Bilimsel Bilgisayar bölümü 1984 yılında Justin Rattner tarafından hiperküp ağlar arası ağ topolojisine bağlı Intel mikroişlemcileri temel alan paralel bilgisayarlar tasarlamak ve üretmek için kuruldu. 1992'de isim Intel Süper Hesaplama Sistemleri Bölümü olarak değiştirildi ve iWarp mimarisinin gelişimi de dâhil edildi. Bölüm, Intel iPSC/1, iPSC/2, iPSC/860, Paragon ve ASCI Red dâhil olmak üzere birkaç süper bilgisayar sistemi tasarladı.

Core 2 Duo reklam tartışması (2007)
Temmuz 2007'de şirket, Intel Core 2 Duo işlemcisi için bir ofis ortamında Kafkasyalı bir erkeğe eğiliyormuş gibi görünen altı siyah koşucu içeren bir basılı reklam yayınladı (koşucuların başlangıç bloklarında aldığı duruş nedeniyle). Intel Kurumsal Pazarlama Başkan Yardımcısı Nancy Bhagat'a göre, izleyiciler reklamı "duyarsız ve aşağılayıcı" buldu ve birçok Intel yöneticisi kamuoyundan özür diledi.

Ivy Bridge 22 nm işlemcilerin tanıtımı (2011)

2011 yılında Intel, Ivy Bridge işlemci ailesini Intel Geliştirici Forumu'nda duyurdu. Ivy Bridge hem DDR3 belleği hem de DDR3L yongalarını destekler.

IT Manager serisi

Intel, 2009'da web tabanlı IT Manager 3 ile başlayarak bazı simülasyon oyunlarını piyasaya sürdü. Oyuncu, oyunda bir bilişim şirketi yönetiyor. Amaç, şirketin küçük bir işletmeden küresel bir işletmeye büyümesini sağlamak için teknoloji ve beceriyi uygulamaktır.

Haswell işlemcilerin tanıtımı (2013)

Haziran 2013'te Intel, Taipei'de Computex adlı bir etkinlikte dördüncü nesil Intel Core işlemcilerini (Haswell) tanıttı.

Kurumsal ilişkiler

Liderlik ve kurumsal yapı
Robert Noyce, 1968'deki kuruluşunda Intel'in CEO'suydu ve onu 1975'te kurucu ortak Gordon Earle Moore izledi. Andrew Grove, 1979'da şirketin başkanı oldu ve Moore'un başkan olduğu 1987'de CEO unvanını ekledi. 1998'de, Grove Başkan olarak Moore'un yerini aldı ve hâlihazırda şirket başkanı olan Craig Barrett görevi devraldı. Barrett, şirketin yönetimini şirketin başkanı ve COO'su olan ve Intel'in orijinal IBM PC'deki tasarım galibiyetinden sorumlu olan Paul Otellini'ye devretti. Yönetim kurulu, Otellini'yi Başkan ve CEO olarak seçti ve Barrett, Grove'un yerine Yönetim Kurulu Başkanı oldu. Grove başkan olarak istifa etti, ancak özel danışman olarak kaldı. Mayıs 2009'da Barrett, Yönetim Kurulu Başkanı olarak istifa etti ve yerine Jane Shaw geçti. Mayıs 2012'de, Intel'de CFO (1994) ve Yönetim Kurulu Başkanı (2007) görevlerinde bulunan Intel başkan yardımcısı Andy Bryant, Shaw'ın yerine icra kurulu başkanı olarak geçti.

Kasım 2012'de, başkan ve CEO Paul Otellini, Mayıs 2013'te, şirketin zorunlu emeklilik yaşından üç yıl önce, 62 yaşında istifa edeceğini açıkladı. Altı aylık bir geçiş döneminde, Intel'in yönetim kurulu bir sonraki CEO için bir araştırma süreci başlattı ve burada hem iç yöneticileri hem de Sanjay Jha ve Patrick Gelsinger gibi harici adayları dikkate aldı. Mali sonuçlar, Otellini kapsamında Intel'in gelirinin yüzde 55.8 arttığını (34.2 dolardan 53.3 milyar dolara), net gelirinin ise yüzde 46.7 arttığını (7.5 milyar dolardan 11 milyara) ortaya çıkardı.

2 Mayıs 2013'te Genel Müdür Yardımcısı ve COO Brian Krzanich, şirketin yıllık toplantısında 16 Mayıs 2013'te yürürlüğe giren bir seçim olan Intel'in altıncı CEO'su olarak seçildi. Bildirildiğine göre yönetim kurulu, Intel'in süreçlerini öğrenmeye gerek kalmadan içeriden birinin bu role devam edebileceği ve daha hızlı bir etki yaratabileceği sonucuna vardı ve Krzanich böyle bir temelde seçildi. Intel'in yazılım başkanı Renée James, CEO pozisyonundan sonra ikinci olan şirketin başkanı olarak seçildi.

Mayıs 2013 itibarıyla Intel'in yönetim kurulu Andy Bryant, John Donahoe, Frank Yeary, Büyükelçi Charlene Barshefsky, Susan Decker, Reed Hundt, Paul Otellini, James Plummer, David Pottruck ve David Yoffie ile Kreatif direktör Will.i.am'den oluşuyor. Yönetim kurulu, eski Financial Times gazetecisi Tom Foremski tarafından "en yüksek düzeyde kurumsal yönetişimin örnek bir örneği" olarak tanımlanmış ve yalnızca yirmi bir diğer kurumsal kurula verilen bir takdir biçimi olan GovernanceMetrics International'dan dünya çapında on puan almıştır.

21 Haziran 2018'de Intel, Brian Krzanich'in bir çalışanla olan ilişkisinin ifşa edilmesiyle CEO olarak istifa ettiğini duyurdu. Bob Swan, Yönetim Kurulu kalıcı bir CEO arayışına girdiği için geçici CEO olarak seçildi.

Swan, 31 Ocak 2019'da CFO ve geçici CEO rolünden geçiş yaptı ve Kurul tarafından şirkete liderlik etmek üzere 7. CEO olarak seçildi.

Yönetim kurulu
17 Mayıs 2020 itibarıyla;

 Omar Ishrak (başkan), Medtronic'in başkanı ve eski CEO'su
 Bob Swan, Intel'in CEO'su
 James Goetz, Sequoia Capital genel müdürü
 Alyssa Henry, Square, Inc. yöneticisi
 Risa Lavizzo-Mourey, Robert Wood Johnson Vakfı'nın eski başkanı ve CEO'su
 Tsu-Jae King Liu, UC Berkeley College of Engineering'de profesör
 Gregory Smith, Boeing CFO'su
 Andrew Wilson, Electronic Arts CEO'su
 Frank Leary, Darwin Capital'in yönetici üyesi

Mülkiyet
2017 itibarıyla Intel hisseleri esas olarak kurumsal yatırımcılar tarafından tutulmaktadır (The Vanguard Group, BlackRock, Capital Group Companies, State Street Corporation ve diğerleri)

Kurumsal kimlik

Logo

Intel, tarihinde üç kez logo değiştirmiştir. İlk Intel logosu, şirketin adının tamamı küçük harflerle stilize edilmiş ve diğer harflerden daha aşağıda duran bir e harfinden oluşmaktaydı. İkinci logo, Intel markasının etrafında bir girdap içeren "Intel Inside" kampanyasından ilham almıştır.

2020 yılında tanıtılan ve günümüzde halen kullanılan üçüncü logo ise, önceki logolardan ilham alınarak tasarlanmıştır. "i" deki nokta hariç, logonun klasik mavi renginin yanı sıra etrafındaki girdaplar da kaldırılmıştır.

Intel Inside

Intel, uzun süredir devam eden Intel Inside kampanyasının ardından dünyanın en tanınmış bilgisayar markalarından biri oldu. "Intel Inside" fikri, Intel ve en büyük bilgisayar satıcılarından biri olan MicroAge ile yaptığı bir toplantıdan çıktı.

1980'lerin sonlarında Intel'in pazar payı, Advanced Micro Devices (şimdi AMD), Zilog ve daha ucuz mikro işlemcilerini bilgisayar üreticilerine satmaya başlayan diğerleri gibi yeni başlayan rakipler tarafından ciddi şekilde karalanıyordu. Bunun nedeni, üreticilerin daha ucuz işlemciler kullanarak daha ucuz bilgisayarlar yapabilmeleri ve giderek artan fiyata duyarlı bir pazarda daha fazla pazar payı elde edebilmeleriydi. Intel'den Dennis Carter, 1989'da MicroAge'ın Pazarlama Başkan Yardımcısı Ron Mion ile görüşmek için MicroAge'ın Arizona'daki Tempe merkezini ziyaret etti. MicroAge, Compaq, IBM, HP ve diğerlerinin en büyük dağıtımcılarından biri hâline geldi ve bu nedenle mikroişlemciler için - dolaylı da olsa - birincil talep faktörü oldu. Intel, MicroAge'ın bilgisayar tedarikçilerine Intel çiplerini tercih etmeleri için dilekçe vermesini istedi. Ancak Mion, pazarın hangi işlemcileri istediklerine karar vermesi gerektiğini düşünüyordu. Intel'in karşı argümanı, bilgisayar alıcılarını Intel mikro işlemcilerinin neden daha fazla para ödemeye değer olduğu konusunda eğitmenin çok zor olacağıydı... ve haklıydılar. Ancak Mion, insanların Intel çiplerinin neden daha iyi olduğunu tam olarak anlamasına gerek olmadığını, sadece daha iyi olduklarını hissetmeleri gerektiğini hissetti. Bu yüzden Mion bir pazar testi önerdi. Intel, bir yerde bir MicroAge reklam panosu için ödeme yapacak ve "Kişisel bir bilgisayar satın alıyorsanız, içinde Intel olduğundan emin olun." şeklinde reklam yaptı. Buna karşılık olarak MicroAge, Intel tabanlı bilgisayarların o bölgedeki mağazalarında "Intel Inside" etiketlerini koyardı. Testin izlenmesini kolaylaştırmak için Mion, testi tek bir mağazanın bulunduğu Boulder, Colorado'da yapmaya karar verdi. Neredeyse bir gecede, bu mağazadaki kişisel bilgisayarların satışı önemli ölçüde Intel tabanlı bilgisayarlara kaydı. Intel, "Intel Inside" mottosunu çok hızlı bir şekilde ana markası olarak benimsedi ve dünya çapında yaygınlaştırdı.

Intel'in marka kampanyası, 1990 yılında ABD ve Avrupa'da "The Computer Inside" sloganıyla başladı. Intel'in Japonya bölümü "Intel in it" sloganını önerdi ve 25 Aralık 1990 Noel Günü Tokyo tren istasyonu kubbesinde EKI-KON'u (Japonca'da "İstasyon Konseri" anlamına geliyor) ağırlayarak Japonya kampanyasını başlattı.

Sonic logo

Intel'i temsil etmek için kullanılan ünlü D♭  D♭  G♭  D♭  A♭ ksilofon/ksilomarimba jingle'ı Musikvergnuegen tarafından üretilmiştir. Ayrıca bir zamanlar Avusturyalı 1980'lerin örnekleme grubu Edelweiss'in bir üyesi olan Walter Werzowa tarafından yazılmıştır. Sonic Intel logosu, 1994 yılında Pentium'un piyasaya sürülmesiyle aynı zamana denk gelecek şekilde yapıldı. 1999'da Pentium III'ün piyasaya sürülmesiyle aynı zamana denk gelecek şekilde değiştirildi, ancak 2002'de aşamalı olarak kaldırılan 1994 versiyonuyla birlikte kullanıldı. Belirgin MMX markasına sahip Intel işlemcileri içeren ürünlerin reklamlarında, son notadan sonra süslemeli (parlayan ses) jingle'ın bir versiyonu yer aldı.

Sonic logosu, yeni logo değişikliğiyle aynı zamana denk gelecek şekilde 2004'te ikinci kez yeniden değiştirildi. 1999 versiyonuyla birlikte kullanıldı, ancak melodi değişmeden Core işlemcilerin 2006'da piyasaya sürülmesine kadar yaygın olarak kullanılmadı.

Sonic logosunun yeni versiyonu, Intel'in yeni görsel kimliğiyle piyasaya sürüldü.

Tipografi
Neo Sans Intel, 2004 yılında Sebastian Lester tarafından tasarlanan Neo Sans ve Neo Tech'in baz alındığı Neo Sans'ın özelleştirilmiş bir versiyonudur.

Intel Clear ise, tüm yazılı yerlerde kullanılmak üzere tasarlanmış, 2014 yılında duyurulan küresel bir yazı tipidir. Yazı tipi ailesi Red Peek Branding ve Dalton Maag tarafından tasarlandı. Başlangıçta Latince, Yunanca ve Kiril alfabelerinde mevcuttu ve şirketin kurumsal yazı tipi olarak Neo Sans Intel'in yerini aldı.

Ayrıca bakınız
 Advanced Micro Devices
 Mikroişlemci
 Grafik işlemci birimi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Intel sitesi
 Intel Türkiye

Dökümhane yarı iletken şirketleri
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli imalat şirketleri
Amerikan markaları
Anakart üreticileri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yarı iletken şirketler
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli yazılım şirketleri
Kaliforniya'daki süper fon siteleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilişim şirketleri
San Francisco Körfez Bölgesi merkezli teknoloji şirketleri
Bilgisayar bellek şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli yazılım şirketleri
Bilgisayar depolama üreticileri
Netbook üreticileri
Intel x86 işlemciler
NASDAQ'daki şirketler
Santa Clara, Kaliforniya merkezli şirketler
1968'de kurulan şirketler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli bilgisayar şirketleri
Bilgisayar donanımı şirketleri
Linux şirketleri
Kaliforniya merkezli imalat şirketleri
Cep telefonu üreticileri
Amerika Birleşik Devletleri merkezli çok uluslu şirketler
Yarı iletken şirketleri
Dow Jones Borsası endüstri endeksindeki şirketler
NASDAQ-100 Endeksindeki şirketler

Intel


Sampson Dweh, né le  à Monrovia, est un footballeur international libérien. Il joue au poste de défenseur central à LPRC Oilers.

Carrière

En club

En sélection
Il fait ses débuts en sélection le 11 juin 2021 lors d'une rencontre amicale perdue 1-0 contre la Mauritanie disputée au Stade Chedly-Zouiten de Tunis.

Liens externes

Footballeur international libérien
Naissance en octobre 2001
Naissance à Monrovia

Sampson Dweh


Josip Juraj Strossmayer, também Štrosmajer (; 4 de fevereiro de 1815 – 8 de abril de 1905) foi um bispo católico croata do século XIX, além de benfeitor e político da Croácia. Ele foi um dos promotores da ideia nacional iugoslava. Strossmayer nasceu em Osijek de uma família croata e seu bisavô era imigrante alemão de Estíria que havia se casado com uma mulher croata. Estudou em Viena e Budapeste antes de se tornar bispo em 1850. Strossmayer defendeu a união dos eslavos do sul e foi um importante defensor da criação da Iugoslávia. Ele também era um patrono das artes e das ciências e ajudou a fundar a Academia Iugoslava de Ciências e Artes.

Ele era conhecido por seu papel na questão da independência da Croácia, sua promoção do diálogo inter-religioso e seus esforços para melhorar a educação na Croácia.

Políticos da Croácia
Diplomatas da Santa Sé
Membros da Academia de Ciências da Bulgária

Josip Juraj Strossmayer


Jonas Karlsson ist der Name folgender Personen:

* Jonas Karlsson (Schauspieler) (* 1971), schwedischer Schauspieler und Schriftsteller
 Jonas Karlsson (Musiker) (* 1973), schwedischer DJ und Musikproduzent
 Jonas Karlsson (Eishockeyspieler) (* 1986), schwedischer Eishockeyspieler

Jonas Karlsson


Crkva sv. Marka Groba je bila katolička crkva u Podudbini, kod Udbine. Danas je ruševina.

Crkva sv. Marka Groba podignuta je na mjestu starije romaničke crkve, kako su pokazala arheološka iskapanja poslije Oluje. Kod današnjeg mjesta ove crkve najvjerojatnije je završila Krbavska bitka. S obzirom na broj nađenih grobova u arheološkim iskapanjima poslije Oluje, ovdje je izgleda bila završna faza bitke na Krbavi, gdje su zadnji heroji padali. Po svemu sudeži neki od bili su pokopani u ovoj crkvi, kao i ubijeni svećenici, jer se oni pokapaju u crkvi.

Turci su osvojili Udbinu 1527. godine i vladali cijelim prostorom Krbave i Like (Lički sandžak) sve do austrijsko - turskog rata (1683-1699.), u kojem je na ovim prostorima pod vodstvom popa glagoljaša Marka Mesića masovno sudjelovalo preostalo katoličko stanovništvo, te je 1689. oslobođena Krbava, a zatim i čitava Lika.

Marko Mesić dao je nakon pobjede nad Turcima izgraditi crkvu posvećenu sv. Marku (trostrana apsida, površina poda popločena, stubište na ulazu), koju su katolički vjernici nazvali sv. Marko Grob, po narodnoj predaji da je ovdje pokopan svetac-mučenik i nekoliko tragičnih junaka Krbavske bitke. Crkva sv. Marka Groba bila je simbol obnovljene hrvatske Krbave.

U nazivu je crkve Grob, što očito simbolizira groblje koje je tu nastalo nakon Krbavske bitke. Pronađene su pri arheološkom iskapanju ljudske kosti nabacane bez reda, što sugerira zaključak da je ondje doista bilo neko groblje, što je navelo Marka Mesića da nazove Sv. Marko Grob.

Od 1714. do 1942. od crkve sv. Marka Groba je redovito svake godine, na blagdan svetog Marka, išla procesija preko mosta na Krbavi do župne crkve sv. Nikole Biskupa na Udbini. Velikosrpskim nacionalistima bio je interes da se zatre trag katoličanstva udbinsko-krbavskog kraja i da se širi lažni mit o isključivom srpstvu ovog kraja. Stoga su crkvu razorili 1942. godine, a 1945. njezino je kamenje upotrijebljeno za gradnju ovčarnice.

Prije početka arheoloških istraživanja 1996. na mjestu crkve bio je humak na kojem je križ, postavljen nakon oslobodilačke akcije Oluja. Kad su arheolozi iskapali područje, ispod crkve sv. Marka Groba arheolozi su našli stariju srednjovjekovnu (romaničku?) crkvu s polukružnom apsidom (oko koje je naknadno izgrađena četvrtasta apsida, a sa sjeverne strane kasnije je izgrađena kapelica), i temelje (franjevačkog) samostana sv. Ivana. Nađeni su i rimski novčići i ostatci rimskih spomenika. Radi očuvanja ovog novootkrivenog arheološkog lokaliteta, crkva sv. Marka Groba nije obnovljena nego je nedaleko, cestom sjeverozapadno od ovog mjesta podignuta kapelica u čast sv. Marka Groba (), koju su 2000. g. izgradili Udbinjani prognani u Drugom svjetskom ratu. Na cijeloj površini iskopa nađene su ljudske kosti i grobovi (istražena su 32 groba) iz 14.i 15. stoljeća. Nadgrobne ploče - monolitni poklopnici pokazuju moguću svezu s bilizima

Danas je ovdje postaja procesije Križnog puta. Prva postaja križnog puta (Kristova i hrvatskog naroda) od crkve sv. Marka Groba do crkve Hrvatskih mučenika na Udbini, "od mjesta stradanja do mjesta nadanja", otkuda redovito na Dan hrvatskih mučenika (11. rujna) kreće procesija.

Karakteristike
Nalazi se s lijeve strane drvenog mosta preko rječice Krbave. Imala je trostranu apsidu, površinu poda popločanu i stubište na ulazu. Ostatci crkve dimenzija su 7,65 x 5,70 m. Nedaleko su ostatci franjevačkog samostana sv. Ivana (?), srednjovjekovne starohrvatske crkve i grobova.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski martirologij  Mjesta značajna za projekt izgradnje Crkve hrvatskih mučenika na Udbini

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Rimski arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Starohrvatski arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Udbina

Crkva sv. Marka Groba u Podudbini


Chantal Leblanc (2 de fevereiro de 1945, em Lille - 29 de abril de 2015, em Abbeville) foi uma política e comunista francesa. Membro do Partido Comunista Francês, ela foi a primeira mulher deputada a usar calças nas câmaras da Assembleia Nacional.

Biografia
Leblanc foi eleita para a Assembleia Nacional Francesa em 1978, servindo como deputada pelo 4.º círculo eleitoral de Somme. Ela serviria como députée até 1981.

Após a sua morte em 2015, uma praça em Abbeville foi renomeada em sua homenagem.

Mulheres da França na política
Mortos em 2015
Nascidos em 1945
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Chantal Leblanc


Växjö Lakers HC este un club de hochei pe gheață din Växjö, Suedia, fondat in 1997.

Palmares
 Campioana Suediei:
 Câștigătoare:''' 2015, 2018

Note

Fondări în 1997
Cluburi de hochei pe gheață din Suedia

Växjö Lakers HC


Yunak, Konya ilinin bir ilçesidir.

Coğrafya
İç Anadolu Bölgesi'nde Konya iline bağlı bir ilçe olan Yunak, doğusunda Cihanbeyli ve Sarayönü, güneydoğusunda Kadınhanı, güneyinde Ilgın, güneybatısında Tuzlukçu, batısında Afyonkarahisar, kuzeyinde Çeltik, kuzeydoğusunda da Ankara ili ile çevrilidir. Konya'nın kuzeybatı kesiminde yer alan Yunak, 2.000 m'yi aşmayan orta yükseklikteki dalgalı düzlüklerden oluşmuştur. Cihanbeyli Platosu ilçenin güneydoğusundadır. Kuzeyde Yukarı Sakarya Ovaları olarak tanınan Turgut ve Eşme ovaları bulunmaktadır. İlçe topraklarından kaynayan Gökpınar deresi ilçe sınırları dışında Sakarya Nehri'ne katılır. Ayrıca ilçedeki Küçükhasan Gölü'nün bir bölümü Çeltik ilçesi sınırları içerisindedir Piribeyli kasabası en büyük kasabasidir. Deniz seviyesinden 1.151.5 m yüksekliktedir.

Nüfus

Kaynakça

Yunak


The New York Daily News, officially titled the Daily News, is an American newspaper based in Jersey City, New Jersey. It was founded in 1919 by Joseph Medill Patterson as the Illustrated Daily News. It was the first U.S. daily printed in tabloid format. It reached its peak circulation in 1947, at 2.4 million copies a day.  it was the eleventh-highest circulated newspaper in the United States. Today's Daily News is not connected to the earlier New York Daily News, which shut down in 1906.

The Daily News is owned by parent company Tribune Publishing. This company was acquired by Alden Global Capital, which operates its media properties through Digital First Media, in May 2021. After the Alden acquisition, alone among the newspapers acquired from Tribune Publishing, the Daily News property was spun off into a separate subsidiary called Daily News Enterprises.

History

Illustrated Daily News

The Illustrated Daily News was founded by Patterson and his cousin, Robert R. McCormick. The two were co-publishers of the Chicago Tribune and grandsons of Tribune Company founder Joseph Medill. as an imitation of the successful British newspaper Daily Mirror. When Patterson and McCormick could not agree on the editorial content of the Chicago paper, the two cousins decided at a meeting in Paris that Patterson would work on the project of launching a Tribune-owned newspaper in New York. On his return, Patterson met with Alfred Harmsworth, who was the Viscount Northcliffe and publisher of the Daily Mirror, London's tabloid newspaper. Impressed with the advantages of a tabloid, Patterson launched the Daily News on June 24, 1919, as Illustrated Daily News. The Daily News was owned by the Tribune Company until 1993.

Daily News
The Daily News was not an immediate success, and by August 1919, the paper's circulation had dropped to 26,625. Still, New York's many subway commuters found the tabloid format easier to handle, and readership steadily grew. By the time of the paper's first anniversary in June 1920, circulation had climbed over 100,000 and by 1925, over a million. Circulation reached its peak in 1947, at 2.4 million daily and 4.7 million on Sunday.

The Daily News carried the slogan "New York's Picture Newspaper" from 1920 to 1991, for its emphasis on photographs. A camera has been part of the newspaper's logo from day one. It became one of the first newspapers in New York City to employ a woman as a staff photographer, in 1942, when Evelyn Straus was hired. The paper's later slogan, developed from a 1985 ad campaign, is "New York's Hometown Newspaper", while another has been "The Eyes, the Ears, the Honest Voice of New York". The Daily News continues to include large and prominent photographs, for news, entertainment and sports, as well as intense city news coverage, celebrity gossip, classified ads, comics, a sports section, and an opinion section.

News-gathering operations were, for a time, organized by staff using two-way radios operating on 173.3250 MHz (radio station KEA 871), allowing the assignment desk to communicate with its reporters who used a fleet of "radio cars". Excelling in sports coverage, prominent sports cartoonists have included Bill Gallo, Bruce Stark and Ed Murawinski. Columnists have included Walter Kaner. Editorial cartoonists have included C. D. Batchelor.

In 1948, the News established WPIX (Channel 11 in New York City), whose call letters were based on the Newss nickname of "New York's Picture Newspaper"; and later bought what became WPIX-FM, which is now known as WFAN-FM. The television station became a Tribune property outright in 1991, and remains in the former Daily News Building. The radio station was purchased by Emmis Communications, and since 2014 has been owned by CBS Radio as an FM simulcast of its AM namesake.

The paper briefly published a Monday-Friday afternoon counterpart, Daily News Tonight, between August 19, 1980, and August 28, 1981; this competed with the New York Post, which had launched a morning edition to complement its evening newspaper in 1978. Occasional "P.M. Editions" were published as extras in 1991, during the brief tenure of Robert Maxwell as publisher.

From August 10, 1978, to November 5, 1978, the multi-union 1978 New York City newspaper strike shut down the three major New York City newspapers. No editions of the News were printed during this time.

In 1982, and again in the early 1990s during a newspaper strike, the Daily News almost went out of business. In the 1982 instance, the parent Tribune Company offered the tabloid up for sale. In 1991, millionaire Robert Maxwell offered financial assistance to the News to help it stay in business. Upon his death later that year, the News seceded from his publishing empire which soon splintered under questions about whether Maxwell had the financial backing to sustain it. Existing management, led by editor James Willse, held the News together in bankruptcy; Willse became interim publisher after buying the paper from the Tribune Company. Mort Zuckerman bought the paper in 1993.

The News at one time maintained local bureaus in the Bronx, Brooklyn, and Queens. The newspaper still shares offices at City Hall, and within One Police Plaza with other news agencies.

In January 2012, former News of the World and New York Post editor Colin Myler was appointed editor-in-chief of the Daily News. Myler was replaced by his deputy Jim Rich in September 2015.

, it was the ninth-most widely circulated daily newspaper in the United States. In 2019, it was ranked eleventh.

On September 4, 2017, Tronc (now, Tribune Publishing), the publishing operations of the former Tribune Company (which had spun out its publishing assets to separate them from its broadcast assets), announced that it had acquired the Daily News. Tronc had bought the Daily News for $1, assuming "operational and pension liabilities". By the time of purchase, circulation had dropped to 200,000 on weekdays and 260,000 on Sundays. In July 2018, Tronc fired half of the paper's editorial staff, including the editor-in-chief, Jim Rich. Rich was replaced by Robert York, Publisher and Editor-in-Chief of Tronc-owned The Morning Call in Allentown, Pennsylvania. The paper's social media staff were included in the cut; images and memes that were later deleted were posted on its Twitter feed.

Its parent, Tribune Publishing, was acquired by Alden Global Capital in May 2021. In September 2021, editor Robert York left and was replaced on an interim basis by Andrew Julien, who also serves as the editor and publisher of The Hartford Courant.

They also printed a Sunday edition called, Sunday News.

Editorial stance and style
The New York Times journalist Alan Feuer said the Daily News focuses heavily on "deep sourcing and doorstep reporting", providing city-centered "crime reportage and hard-hitting coverage of public issues [...] rather than portraying New York through the partisan divide between liberals and conservatives". According to Feuer, the paper is known for "speaking to and for the city's working class" and for "its crusades against municipal misconduct".

The New York Times has described the Daily Newss editorial stance as "flexibly centrist" with a "high-minded, if populist, legacy". For over five decades, the News was a staunchly Republican newspaper, in line with its sister publication, the Chicago Tribune, supporting isolationism in the early stages of World War II. From the 1940s through the 1960s, the Daily News espoused conservative populism. By the mid-1970s however, it began shifting its stance, and during the 1990s, it gained a reputation as a moderately liberal alternative to the right-wing Post (which until 1980 had been a Democratic bastion).

The newspaper endorsed Republican George W. Bush in the 2004 presidential election, Democrat Barack Obama in 2008, Republican Mitt Romney in 2012, Democrat Hillary Clinton in 2016, and Democrat Joe Biden in 2020.

Headquarters

From its founding, it was based at 25 City Hall Place, just north of City Hall, and close to Park Row, the traditional home of the city's newspaper trade. In 1921 it moved to 23 Park Place, which was in the same neighborhood. The cramped conditions demanded a much larger space for the growing newspaper.

From 1929 to 1995, the Daily News was based in 220 East 42nd Street near Second Avenue, an official city and national landmark designed by John Mead Howells and Raymond Hood. The paper moved to 450 West 33rd Street (also known as 5 Manhattan West) in 1995, but the 42nd Street location is still known as The News Building and still features a giant globe and weather instruments in its lobby. (It was the model for the Daily Planet building of the first two Superman films). The former News subsidiary WPIX-TV remains in the building.

The subsequent headquarters of the Daily News at 450 West 33rd Street straddled the railroad tracks going into Pennsylvania Station. The building is now the world headquarters of the Associated Press and is part of Manhattan West.

In June 2011, the paper moved its operations to two floors at 4 New York Plaza in lower Manhattan. Sixteen months later, the structure was severely damaged and rendered uninhabitable by flooding from Hurricane Sandy. In the immediate aftermath, news operations were conducted remotely from several temporary locations, eventually moving to office space at the Jersey City printing plant. In early 2013, operations moved to rented space at 1290 Avenue of the Americas near Rockefeller Center—just four blocks north of its rival New York Post. The staff returned to the permanent 4 New York Plaza location in early November 2013. In August 2020, the Daily News closed its Manhattan headquarters.

Printing facilities
In 1993, the Daily News consolidated its printing facilities near Liberty State Park in Jersey City, New Jersey.

In 2009, the paper spent $150 million on printing presses as part of its change to full-color photographs.

In 2011, the company spent $100 million to buy three new presses, using a $41.7 million Urban Transit Hub Tax Credit from the State of New Jersey.

In 2022, the company plans to close its Jersey City printing plant and outsource its printing operations to North Jersey Media Group.

Pulitzer Prizes
The Daily News has won eleven Pulitzer Prizes.

In 1998, Daily News columnist Mike McAlary won the Pulitzer Prize for Commentary for his multi-part series of columns (published in 1997) on Abner Louima, who was sodomized and tortured by New York City police officers.

In 2007, the News''' editorial board, which comprised Arthur Browne, Beverly Weintraub, and Heidi Evans, won the Pulitzer Prize for Editorial Writing for a series of thirteen editorials, published over five months, that detailed how more than 12,000 rescue workers who responded after the September 11 attacks had become ill from toxins in the air. The Pulitzer citation said that the award was given to the paper "for its compassionate and compelling editorials on behalf of Ground Zero workers, whose health problems were neglected by the city and the nation."

In 2017, the Daily News was awarded the Pulitzer Prize for Public Service in collaboration with non-profit ProPublica "for uncovering, primarily through the work of reporter Sarah Ryley, widespread abuse of eviction rules by the police to oust hundreds of people, most of them poor minorities."

Noteworthy front pages
In 1928, a News reporter strapped a small camera to his leg, and shot a photo of Ruth Snyder being executed in the electric chair. The next day's newspaper carried the headline "DEAD!".

On October 29, 1975, President Gerald Ford gave a speech denying federal assistance to spare New York City from bankruptcy. The front page of the October 30, 1975 Daily News read: "FORD TO CITY: DROP DEAD". Ford later said the headline had played a role in his losing the 1976 presidential election.

On November 16, 1995, the Daily News front page displayed an illustration of Newt Gingrich as a baby in a diaper with the headline "Crybaby" following revelations that Gingrich had shut down the government in retaliation for a perceived snub from Bill Clinton aboard Air Force One.

In the year leading up to the 2016 presidential election, the paper's headlines became more provocative, helping to rejuvenate it, and with more opinionated editorials with the aforementioned headlines, once again in an effort to demonstrate its place in the city's media.

Following the 2015 San Bernardino shooting, in which 14 people were killed, the paper's front page displayed "GOD ISN'T FIXING THIS" along with tweets from Republican politicians offering thoughts and prayers. The paper advocated for tighter gun laws, condemning what it described as "empty platitudes and angry rhetoric" rather than action "in response to the ongoing plague of gun violence in our country."Jessica Durando, Daily News provokes with cover on Calif. shooting: 'God isn't fixing this, USA Today (December 3, 2015). The provocative headline received both praise and criticism.

In January 2016, after Republican senator and presidential candidate Ted Cruz of Texas disparaged "New York values" in a Republican primary debate, the News responded with a cover page headline reading "DROP DEAD, TED" and showing the Statue of Liberty giving the middle finger.

Controversies
The Daily News supported the Iraq War. On March 14, 2003, six days before the 2003 invasion of Iraq, the Daily News reported "President Bush is targeting an aggressive, dangerous, psychotic dictator who has stockpiled weapons of mass destruction and would use them without compunction. ... With Saddam in power, there can be no peace. One argument you hear raised against war is fear of retaliation: America mustn't upset the terrorists. After 9/11, does this even need to be rebutted? Terrorists have killed thousands of Americans already and thirst for more. Fighting back is a necessity, unless people want the peace of the grave."

On December 20, 2016, Daily News columnist Gersh Kuntzman compared the assassination of the Russian Ambassador to Turkey, Andrei Karlov, to the assassination of Nazi German diplomat Ernst vom Rath by Jewish student Herschel Grynszpan, saying "justice has been served." Russia has demanded an official apology from Daily News.

Since 2018, Daily News'' has been preventing internet users in the European Union from accessing its website, on grounds of missing data protection compliance.

See also

 Media in New York City

References

External links

New York Daily News
Newspapers established in 1919
Pulitzer Prize-winning newspapers
Pulitzer Prize for Public Service winners

New York Daily News


Furnerius ist ein großer Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südlich des Mare Fecunditatis und des Kraters Petavius, südöstlich von Stevinus. Südwestlich von Furnerius befindet sich der kleinere Krater Fraunhofer.

Der Kraterrand ist stark erodiert und teilweise eingeebnet, das Innere ist weitgehend eben.
Durch den nordöstlichen Teil zieht sich in südöstlicher Richtung die Mondrille Rima Furnerius.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Jesuiten, Mathematiker und Geographen Georges Fournier offiziell benannt.

Der Name erscheint ursprünglich auf der Mondkarte des Giovanni Battista Riccioli von 1651 als "Furnerius Soc. I", wobei "Soc. I" für Societas Jesu, den Orden der Jesuiten, steht.
Zum Zeitpunkt der Aufnahme in die Nomenklatur und der Publikation scheint durch eine Fehlschreibung des Namens der Bezug verloren gegangen zu sein. Die Benennung wurde seitdem zurückgeführt auf einen französischen Mathematiker namens "Georges Furner" (fl. 1643).

Weblinks

 Furnerius auf The-Moon Wiki
 The Lunar Crater Furnerius and the Mystery of Schroters Dome

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Furnerius (Mondkrater)


Henri Heeren (født 25. oktober 1974 i Heerlen, Holland) er en hollandsk tidligere fodboldspiller (forsvarer/midtbane).

Heeren tilbragte størstedelen af sin karriere i tysk fodbold, hvor han repræsenterede henholdsvis Alemannia Aachen, FC Saarbrücken og Fortuna Düsseldorf. Han havde også et treårigt ophold hos Roda JC i hjemlandet, og var her med til at vinde den hollandske pokalturnering i 1997.

Titler
KNVB Cup
 1997 med Roda JC

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra Roda JC
Fodboldspillere fra Alemannia Aachen
Fodboldspillere fra 1. FC Saarbrücken
Fodboldspillere fra Fortuna Düsseldorf

Henri Heeren


Vlado Jukić (Osoje (Posušje, BiH), 23. lipnja 1951. - Zagreb, 3. ožujka 2019.), bio je istaknuti hrvatski psihijatar

Životopis
Rodio se u Osoju kod Posušja. U Posušju je završio osnovnu školu i gimnaziju. Studirao je medicinu u Zagrebu gdje je diplomirao na Medicinskom fakultetu 1976. godine.
Magistrirao je radom Prekid stacionarnog liječenja i čuvanja psihički abnormalnih delinkvenata, a mentor je bio Rudolf Turčin. Doktorirao je radom Utjecaj stresova na kliničku sliku posttraumatskog stresnog poremećaja u hrvatskih ratnih stradalnika kod mentora Eduarda Klaina 1997. godine.
Ostvario je najviša stručna i znanstvena dostignuća. Obnašao je mnoge visoke dužnosti. Dugo je godina bio ravnateljem Klinike za psihijatriju Vrapče. Bio je širokog raspona interesa. Vrlo predan svome zvanju, utjecao je na položaj i mjesto suvremene hrvatske psihijatrije. Radom je zadužio i širu društvenu zajednicu. Borio se za prava osoba s duševnim smetnjama i pokrenuo je ideju o proglašenju Dana prava osoba s duševnim smetnjama. Umro je u Zagrebu 3. ožujka 2019. godine.

Nagrade i priznanja
Dobio mnoštvo nagrada i odlikovanja.

Djela
Časopisi i enciklopedija u kojima je objavio članke su:
 Socijalna psihijatrija
 Encyclopaedia moderna
 Bogoslovska smotra
 Collegium antropologicum
 Medix
 Psychiatria Danubina
 Služba Božja

Objavio je knjige:
 Psihoze : (podsjetnik za dijagnostičare)
 Hrvatska psihijatrijska publicistika
 Izgradnja, dogradnje i adaptacije zgrada i drugih infrastrukturnih objekata Bolnice "Vrapče" od 1877. do 2014. godine : iz povijesti Bolnice "Vrapče"

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski psihijatri

Vlado Jukić


Sylvia Sidney (født Sophia Kosow; 8. august 1910, død 1. juli 1999) var en amerikansk teater, tv- og filmskuespiller. Hun fik sit gennembrud med sine mange kriminalfilm i 1930'erne.

Opvækst
Hendes mor, Rebekka (født Saperstein), var en Jøde fra Rumænien, mens hendes far, Victor Kosow, var en russisk emigrant, der arbejdede som sælger.  Hendes forældre blev skilt i 1915, og Sidney kom til at leve med sin stedfar Sigmund, der arbejdede som tandlæge. Hun blev en skuespiller i en alder af 15, da hun spillede i teaterstykket Prunella.

Karriere
Hun modtog en masse negativ omtale i begyndelsen af sin karriere og i 1930 fik hun et ry for at hun var vanskeligt at arbejde med. I 1940'erne var hun rolig på filmfronten, og i 1949 blev hun udnævnt til "box office poison". Hendes karriere nåede dog et vendepunkt, da hun spillede den kritikerroste rolle som Fantine i Les Misérables fra 1952. Hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i Husker du og vandt en Golden Globe for præstationen i tv-filmen An Early Frost. I 1988 vandt hun også Saturn Award for Best Female Role for sin præstation i Tim Burtons Beetlejuice.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Jøder fra USA
Oscar-nominerede skuespillere
Pseudonymer

Sylvia Sidney


An Eleocharis welwitschii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Eleocharis welwitschii in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis welwitschii


Takehiro Irokawa (jap. , Irokawa Takehiro; Schriftstellername: , Asada Tetsuya; * 28. März 1929 in Tokio; † 10. April 1989) war ein japanischer Schriftsteller.

Leben
Irokawa war der Sohn eines mit 40 Jahren pensionierten Kapitäns, der eine Pension für Militärpersonen betrieb. Als Irokawa geboren wurde, war sein Vater bereits 44 Jahre alt und lebte ohne einer Arbeit nachzugehen von seiner Pension. Irokawa konnte sich mit Schulunterricht nicht anfreunden und fehlte bereits in der Grundschule häufig, um stattdessen Kinofilme zu sehen und das Variété (Yose) zu besuchen.
1943 wurde er zur Arbeit in einem Rüstungsbetrieb verpflichtet. Wegen seiner Mitwirkung an einer als subversiv eingestuften Zeitung wurde er nach dem Krieg der Schule verwiesen und verdiente seinen Lebensunterhalt mehrere Jahre als Schwarzmarkthändler, Kleinkrimineller und Glücksspieler.

Ab Anfang der 1950er Jahre begann Irokawa unter verschiedenen Pseudonymen zu schreiben. 1961 erhielt er für Kuroi fu den Chūōkōron-Nachwuchspreis. Es folgten der Izumi-Kyōka-Literaturpreis (1977 für Ayashii raikyakubo), der Naoki-Preis (1978 für Rikon), der Kawabata-Yasunari-Literaturpreis (1982 für Hyaku) und der Yomiuri-Literaturpreis (1988 für Kyōjin nikki). Sein unter dem Pseudonym Tetsuya Asada veröffentlichter Roman Mājan hourouki wurde 1984 von Makoto Wada verfilmt.

Werke
 Hyaku ()
 "Einhundert", übersetzt von Detlef Foljanty, in: Eiko Saito (Hrsg.) "Erkundungen. 12 Erzähler aus Japan", Berlin, Volk und Welt, S. 198–217

Literatur
 S. Noma (Hrsg.): Irokawa Takehiro. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 625.

Weblinks

La Littérature Japonaise - Irokawa Takehiro
Xavier Plathey - Lttérature Japonaise - Irokawa Takehiro

Einzelnachweise

Autor
Schriftsteller (Tokio)
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Pseudonym
Geboren 1929
Gestorben 1989
Mann

Takehiro Irokawa


Stația de emisie Galbeni este a doua stație de transmisie de mare putere din România aflată în comuna Filipești, Bacău. A fost construită în deceniul șase de regimul comunist român cu inițiativa sovieticilor pentru a interfera cu postul Radio Europa Liberă și Vocea Americii.

În anul 1969 toate emițătoarele MA au trecut la programe Radio România Internațional și Radio România Actualități (Radiodifuziunea Română) pentru personalul care lucrează pe navele românești care călătoresc în Oceanul Atlantic, Indian, Pacific, Marea Mediterană și în alte regiuni și s-au montat pilonii de unde decametrice în lungime de 3 km. Antenele foarte directive fac ca semnalul să fie aproape imposibil de recepționat pe teritoriul românesc, dar este foarte bine primit în regiunile îndepărtate prin ionosferă, reflectate înapoi pe pământ.

Frecvențe
Frecvențele se modifică anual în funcție de programul de iarnă și de vară.

Radio România Actualități: 1179 kHz, putere 300 kW

Radio România Internațional, putere 2×300 kW, Staționar
 Emisiunile produse de Serviciul Român RRI, dar și Radiojurnalele și emisiunile de sinteză și dezbateri de la Radio România Actualități de la 07:20, 18:20 și 22:20, ora României, sunt difuzate și pe unde scurte, 10 ore pe zi, putând fi recepționate în vestul Europei (inclusiv pentru românii plecați la muncă), în centrul, sud-estul, sudul și estul Europei (inclusiv în țările vecine României), în Israel și pe Coasta de Est a Americii de Nord. Practic toate emisiunile în română realizate de jurnaliștii RRI pot fi recepționate și pe unde scurte de comunitățile de români plecați la muncă în Europa.
America de Nord: 7335 kHz

Europa: 5920 kHz

Europa Centrală și de Vest: 9500 kHz, 11950 kHz, 11975 kHz și 15130 kHz
 Pentru marinarii români
Frecvențele de unde scurte pe care se poate recepționa doar duminica:

Egipt: 15400 kHz și 17750 kHz

Europa Occidentala: 11650 kHz

Vezi și
 Radio România Internațional
 Societatea Română de Radiodifuziune

Note

Legături externe
 Radio România Internațional

Radio
Județul Bacău

Stația de emisie Galbeni


Recikliranje baterija, djelatnost upravljanja otpadom. Baterije je potrebno reciklirati. Motivi su ušteda na sekundarnim sirovinama i zaštita okoliša od onečišćenja i zagađenja. Baterije i akumulatori često su otrovne jer sadrže teške metale kao što su kadmij, olovo, živa, cink, aluminij, bakar, litij i dr. Zato se većinu baterija i akumulatora koji su za otpad svrstava u opasni otpad: olovne, nikal-kadmijeve, baterije sa živom, a osim njih i elektroliti iz baterija i akumulatora ako ih se odvojeno prikupi od kućišta i članaka. Tako se sprječava da živa, olovo, kadmij, cink i ostale otrovne kovine završe u biosustave, gdje onemogućuju ili otežavaju rast biljaka i korisnih mikroorganizama ili ulaze u prehrambeni lanac u kojem zatruju sve sudionike. Neke od tvari iz baterija same nisu toliko štetne ali u prirodi stvaraju spojeve koji su štetni. Druge tvari u dodiru s tvarima iz prirode opasno reagiraju: zapaljenje ili eksplozija. Uštede od recikliranja su višestruke. Dobiva se povoljnije sekundarna sirovina i ne mora se toliko proizvoditi u primarnoj proizvodnji, koja je sama zagađivač.

Vrste otpadnih baterija i akumulatora su: starter, gumbasta baterija, baterijski sklop, prijenosna baterija/prijenosni akumulator, industrijska baterija ili akumulator te otpadna baterija ili akumulator.

Izvori

Vanjske poveznice
Praktičan život Baterije i akumulatori – pravilno zbrinjavanje i recikliranje
Fakultet elektrotehnike, računarstva i informacijskih tehnologija Osijek Recikliranje baterija

Gospodarenje otpadom
Baterije

Recikliranje baterija


Uma garra jacaré (também chamado clipe jacaré) é um equipamento utilizado para criar conexões elétricas temporárias, sem exigir uso de ferramentas. É feita de metal, para permitir a passagem de corrente elétrica, mas tem pontas isolantes, geralmente de plástico, para garantir a segurança do usuário. Sua boca serrilhada permite realizar conexões mais estáveis com maior facilidade, e a semelhança com a boca de um jacaré deu origem ao nome.

São comuns em laboratórios e salas de aula de eletrônica.

Os modelos mais conhecidos pelo público em geral são as utilizadas para carregar baterias de carros, procedimento conhecido como "chupeta".

Na biologia, podem ser utilizados como eletrodos de superfície, para medir as correntes elétricas em seres vivos como ratos e cavalos.

Os primeiros modelos foram criados e produzidos por volta de 1910.

Além do seu uso relacionado a eletricidade, também pode ser utilizado para segurar objetos, semelhante a um prendedor de papel ou prendedor de roupas.

Componentes elétricos
Prendedores

Garra jacaré


Margaret Grosvenor (Cheshire, 8 de abril de 1873-Londres, 27 de marzo de 1929), hija del  duque de Westminster, y esposa del  marqués de Cambridge. Fue conocida antes de su matrimonio como Lady Margarita Grosvenor, después conocida como la Princesa Adolfo de Teck y la Duquesa de Teck.

Nacimiento

Lady Margarita Grosvenor nació en Eaton Hall, Cheshire. Su padre era el  marqués de Westminster (después  duque de Westminster), hijo del 2.º marqués de Westminster y Lady Isabel María Levenson-Gower. Su madre era Lady Constanza Gertrudis Levenson-Gower, hija del 2.º duque de Sutherland.

Matrimonio

El 12 de diciembre de 1894, se casó con el príncipe Adolfo de Teck en Eaton Hall. El príncipe Adolfo de Teck era el hijo mayor del príncipe Francisco, duque de Teck y la princesa María Adelaida de Cambridge. También era hermano menor de María de Teck, duquesa de York (más tarde la reina María).

Después de su matrimonio tomó el título y estilo de su esposo, siendo conocida como Su Alteza Serenísima la Princesa Adolfo de Teck. La pareja tuvo cuatro hijos:

 Príncipe Jorge de Teck, después segundo marqués de Cambridge, (11 de octubre de 1895 - 16 de abril de 1981), casado en 1923 con Dorothy Hastings (18 de mayo de 1899 - 1 de abril de 1988), tuvieron descendencia.
 Princesa María de Teck, después Lady María Cambridge (12 de junio de 1897 - 23 de junio de 1987), casado el 1923 con el décimo duque de Beaufort (4 de abril de 1900 - 4 de febrero de 1984), no tuvieron descendencia.
 Princesa Elena de Teck, después Lady Helena Cambridge (23 de octubre de 1899 - 22 de diciembre de 1969), casado en 1919 con el coronel John Evelyn Gibbs, no tuvieron descendencia.
 Príncipe Federico de Teck, después Lord Federico Cambridge (23 de septiembre de 1907 - 30 de mayo de 1940), no se casó ni tuvo hijos, murió en acción durante la Segunda Guerra Mundial.

Duquesa de Teck

En 1900, el príncipe Francisco, duque de Teck, murió, y Adolfo le sucedió como 2.º Duque de Teck. Margarita tenía ahora el título y estilo de Su Alteza Serenísima la Duquesa de Teck. En 1900, el rey Jorge V le concedió al duque de Teck el tratamiento de Su Alteza como regalo de su coronación. A partir de entonces, Margarita fue conocida como Su Alteza la Duquesa de Teck.

El príncipe Adolfo prestó servicio activo con su regimiento en la Segunda Guerra de los Bóeres, y su esposa se unió a él en Sudáfrica en abril de 1900, viajando allí en el SS Dunottar Castle con sus dos hermanas, la marquesa de Ormonde y Lady Chesham.

Marquesa de Cambridge

Durante la Primera Guerra Mundial, el sentimiento antialemán en el Reino Unido llevó a su cuñado el rey Jorge V a cambiar el nombre de la Casa Real de origen alemán de Casa de Sajonia-Coburgo-Gotha y anglicanizarla a Casa de Windsor. El Rey también renunció a todos sus títulos germánicos, en nombre de él y de todos los miembros de la Familia Real Británica, que fueran súbditos británicos.

En respuesta a esto, el duque de Teck renunció, a través de una Real Cédula del Rey, fechada el 14 de julio de 1917, a su título de Duque de Teck en el Reino de Wurtemberg y al estilo de Su Alteza. Adolfo, junto con su hermano, el príncipe Alejandro de Teck, adoptó el nombre de Cambridge, en honor de su abuelo, el príncipe Adolfo, duque de Cambridge.

Fue creado posteriormente Marqués de Cambridge, Conde de Eltham y Vizconde Northallerton en la dignidad de la Nobleza del Reino Unido. Su hijo mayor tomó el título de Conde de Eltham como título de cortesía. Sus hijos menores se convirtieron en Lord/Lady (nombre de pila) de Cambridge.

Lord Cambridge murió en 1927 en Shotton Hall, Shrewsbury. Su hijo mayor, el conde de Eltham, le sucedió como marqués de Cambridge. Lady Cambridge le sobrevivió dos años, y murió el 27 de marzo de 1929 en Londres. Fue enterrada en la misma tumba que su marido en el cementerio real, siendo la primera en ser enterrada directamente ahí tras su muerte ya que los anteriores eran trasladados desde la bóveda real de la Capilla de San Jorge, donde eran inicialmente depositados.

Títulos y estilos

 8 de abril de 1873 - 12 de diciembre de 1894: Lady Margarita Grosvenor.
 12 de diciembre de 1894 - 21 de enero de 1900: Su Alteza Serenísima la Princesa Adolfo de Teck.
 21 de enero de 1900 - 9 de junio de 1911: Su Alteza Serenísima la Duquesa de Teck.
 9 de junio de 1911 - 14 de julio de 1917: Su Alteza la Duquesa de Teck.
 1917: Lady Margarita Cambridge.
 16 de julio de 1917 - 24 de octubre de 1927: La Honorabilísima Marquesa de Cambridge.
 24 de octubre de 1927 - 27 de marzo de 1929: La Honorabilísima Marquesa Viuda de Cambridge.

Nobles de Reino Unido
Sepultados en el Cementerio Real de Frogmore
Casa de Teck
Margarita
Hijas de duques del Reino Unido
Fallecidos en Londres

Margaret Grosvenor


An Schoenus calostachyus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Louis Marie Poiret. An Schoenus calostachyus in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenus

Schoenus calostachyus