La baronía de Beniomer es un título nobiliario español por el rey Alfonso XIII a favor de Julia Manglano y Palencia, hija de los barones de Llaurí, mediante real decreto del 20 de junio de 1904 y despacho expedido el 21 de febrero de 1905, sobre un antiguo señorío de su casa.

Su denominación hace referencia a una antigua parroquia de Denia, separada de ésta en el  y posteriormente deshabitada.

Barones de Beniomer

Historia de los barones de Beniomer

 Julia Manglano y Palencia, I baronesa de Beniomer.
Casó con Agustín Bosch y Juan. Por decreto del 4 de noviembre de 1926 se le autorizó a designar sucesor, al carecer de descendencia. El 25 de enero de 1950 le sucedió su sobrino:

 Joaquín Manglano y Cucaló de Montull (Valencia, 23 de agosto de 1892-26 de febrero de 1985), II barón de Beniomer, XVIII barón de Llaurí, II marqués de Altamira de la Puebla, VI conde del Burgo de Lavezaro, XII barón de Alcahalí y San Juan de Mosquera, XV barón de Cárcer, caballero de la Orden de Montesa desde 1911, presidente de la Real Hermandad del Santo Cáliz de Valencia y miembro del Real Cuerpo de la Nobleza de Cataluña, diputado a Cortes, alcalde de Valencia (1939-1943).
Casó el 22 de abril de 1922, en la catedral de Valencia, con María del Pilar Baldoví y Miquel (1902-1999), hija de Vicente Baldoví y Beltrán y su esposa María de la O Miquel y de Irízar. El 20 de enero de 1975, previa orden del 18 de junio de 1974 para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 30 de julio), le sucedió, por cesión, su hijo:

 Javier Manglano y Baldoví (Valencia, 5 de mayo de 1932-25 de marzo de 1979), III barón de Beniomer, caballero de Honor y Devoción de la Orden de Malta, comendador de la Orden del Mérito Agrícola y de la Orden del Mérito Melitense.
Falleció soltero y sin descendencia. El 17 de octubre de 1980, previa orden del 27 de mayo del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 17 de junio), le sucedió su padre:

 Joaquín Manglano y Cucaló de Montull (1892-1985), IV barón de Beniomer, ya citado.
El 28 de mayo de 1986, previa orden del 21 de enero del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 10 de febrero), le sucedió su hijo primogénito:

 Joaquín Manglano y Baldoví (Valencia, 5 de julio de 1923-27 de octubre de 2011) V barón de Beniomer XIX barón de Llauri, VII conde del Burgo de Lavezaro, XV barón de Alcahalí y San Juan Mosquera, IV barón de Vallvert, coronel de ingenieros, caballero de Honor y Devoción de la Orden de Malta desde 1941 y decano de la Orden en España, comendador de la Orden del Mérito Melitense, caballero de la Real Hermandad del Santo Cáliz de Valencia y del Estamento Militar del Principado de Gerona.
Casó el 12 de septiembre de 1961, en Torrelló (Barcelona), con María del Dulce Nombre de Puig y de Fontcuberta (n. 1939), dama de la Orden de Malta (1973), de la maestranza de Valencia (1993), de la Hermandad del Santo Cáliz etc., hija de Joaquín Puig y de Cárcer y su esposa Carmen de Fontcuberta y de Casanova. El 18 de marzo de 2009, previa orden del 20 de febrero del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del 10 de marzo), le sucedió, por distribución, su hija:

 Marta Manglano y Puig (n. Palma de Mallorca, 10 de junio de 1966),  VI baronesa de Beniomer, dama de la Orden de Malta desde 1997.
Casó el 22 de mayo de 1999, en la heredad de San Lorenzo (Játiva), con Timmo Henseler, natural de Ámsterdam, hijo de Gert Henseler y de Pauline Weber.

Referencias

Bibliografía

Baronías creadas por Alfonso XIII
España en 1905

Baronía de Beniomer


Ioan Moldovan este numele mai multor persoane:

 Ioan Moldovan (procuror) - jurist și deputat român, fost ministru în Guvernul Theodor Stolojan
 Ioan Moldovan (scriitor)
 Ioan Moldovan (politician) - deputat și viceprimar al municipiului Câmpia Turzii
 Ioan Micu Moldovan - teolog și folclorist

Ioan Moldovan


ගෞතම සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ යනු බෞද්ධ දර්ශනයේ ප්‍රාරම්භකයා වන අතර ලෝකයේ ප්‍රසිද්ධම අධ්‍යාත්මික ගුරුවරයෙක්ද වෙයි. බෞද්ධයන්ට අනුව ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ යනු වර්ථමානයේ ගෙවීයන මහා බද්‍ර කල්පයේ හතරවන අන්තඞකල්පයේ ලොව පහලවී වදාල, තුන්ලොවට උතුම් අසහාය ගුරුවරයෙකු වූ සම්මාසම්බුදු රජාණන් වහන්සේ නමකි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ මනුෂ‍්‍යයෙක් ද, අමරණිය තත්තවයට(නිර්වාණයට) පත්වුවෙක්ද , දෙවියන් ඉක්මවා යන්නෙක්ද, යන කරැණු තේරවාද හා මහා යාන නිකායන් අනුව තරමක් වෙනස් වේ. තේරවාදි බුදු දහමට අනුව උන්වහන්සේ අතිමහත් ඥනයෙන් හා ඉගැන්වීම් හැකියාවක් සහිත වු අතිශ්‍රේෂ්ඨ මනුෂ්‍ය උත්තමෙයකි. මහායාන බුදුදහමට අනුව සියළු සංසිද්ධි තුළ ඇතුළත් අමරණීය හා දෙවියන් ඉක්මවා යන බුද්ධත්වය නම් සදාතනික සත්‍යයේ ප්‍රතිමුර්තියකි. උන්වහන්සේගේ උපත සිදුවූයේ ඉන්දියාවේ ලුම්බිණියෙදීය. ගිහිකල නාමය සිද්ධාර්ථ ගෞතම නම් විය. සාක්‍යමුනි හෝ ශාක්‍යමුණි (ශාක්‍යකුලයේ මුනිවරයා) ලෙසද ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ හඳුන්වයි.

සම්බුද්ධත්වයට පත්වූ ස්ථානය
බුදු රදුන් සම්බුද්ධත්වයට පත් වූ ස්ථානය අතීතයේ මගධ රාජධානියට අයත් උරුවෙල ජනපදයේ නේරංජනා ගඟ අසබඩ ගයාව වූ අතර වර්තමානයේ ඉන්දියාවේ බුද්ධගයාව ලෙස හඳුන්වන අතර මහාබෝධි විහාරය එහි පිහිටා ඇත.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්ම චාරිකාව

වජ්‍රපාණි බෝධිසත්වයන් හා ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ගාන්ධාරය 2 වන සියවස

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අවු 45 ක කාලය ගංගානම් නිම්නයේ (විහාරයේ උත්තර ප්‍රදේශය හා දකුණු නේපාලය) ධර්මය හා විනය දේශනාකරමින් චාරිකා කළ සේක.  මෙම ගමනේ දී කුලවතුන් හා පහත් කුලවලට අයත් අප, කසලශෝධකයින්, අංගුලිමාල වැනි දරැණු මිනීමරැවන් හා ආලවක වැනි මීනිමස් කන්නන්ට යන විවිධාකාර පුද්ගලයන්ට ධර්මය දේශනා කළ සේක. මෙම කොටසට වෙනත් ආගම් හා විරැද්ධ මත  දරන දර්ශනවාදීන්ගේ බැතිමතුන් ද අයත් විය. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පරිණිර්වාණයෙන් පසු ධර්මය හා ශාසනය පවත්වාගෙන යාමට සංඝ සමාජයබිහිවිය. උන්වහන්සේගේ දර්ශනය කිසිම කුල ග්‍රෝතයකට සීමා නොවූ විවෘත ආගමක් බිහි විය. උන්වහන්සේගේ දර්ශනය කිසිම කුල ගෝත්‍රයකට සීමා නොවූ විවෘත ආගමක් විය. එමනිසා විරැද්ධවාදී ආගම් වලට අයත් කණ්ඩායම් වල චෝදනා වලට හා උන්වහන්සේ මරණයට පත්කිරීමට උත්සාහ ගත්හ.

සංඝයා වහන්සේලා ධර්මය විස්තර කරමින් ඉන්දියාවේ තැනින් තැනට සංචාරය කළහ. මෙය වස්කාලයේ හැර අවුරැද්දේ අනෙක් සෑම කාලයකම සිදුවිම.

වස්කාලයේ අධික වර්ෂාවක් පැවතීම නිසා ජල ගැල්ම හේතුවෙන් මෙම සමයේ දී සංචාරය අපහසු වන අතර වතුරේ ගිලි සිටින සතුන් මතට පා නොතබා ගමන් කිරීම  අපහසු බැවින් සියලුම ආගම් වලට අයත් තාපසයෝ සංචාරයේ නොයෙදෙති. මෙම සමයේ දී භික්ෂුන් වහන්සේලා ආරාම තුළ, වනාන්තර හෝ උද්‍යාන වල ගත කරන අතර ගිහියෝ උන්වහන්සේලා බැහැදැකීමට යති.

බුදුරජාණන් වහන්සේ පළමුවන වස්කාලය බරණැස් නුවර ගත කළ අතර මෙහිදී පළමු සංඝ පිරිස ඇතිවිය.  ඉන්පසුව බුදුවීමෙන්  පසු බිමිබිසාර රජතුමා බැහැදැකීමට එන බවට වූ පොරොන්දුව ඉටු කිරීම සදහා ඉන්පසුව මගධයේ රජගහ නුවරට වැඩියේ සේක. මෙම ගමනේ දී පසුව බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් බුද්ධශ්‍රාවකයන් බවට හරවන ලදි. ඉන්පසු ලැබූ වස්සාන කාල 3 බුදුරජාණන්වහන්සේ ගතකළේ රජගහනුවර වේළුවන උද්‍යානයේ ය. මෙම ආරාමට පූජා කරන ලද්දේ බිම්බිසාර රජතුමා විසිනි.

බුදුරජාණන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්වූ බවට අසන්නට ලැබුණු සුද්ධෝදන රජතුමා උන්වහන්සේ කපිලවස්තුපුරයට කැදවාගෙන  ඒම සදහා දූතයන් යැවීය. මෙලෙස දූතයන් 9 ක් පිටත් කළ හැරිය ද ඔවුන් සියලු දෙනා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයන් බවට පත්ව අරහත් භාවය ලැබීය ලෞකික දේ අත්හරින ලද ඔවුන් පණිවුඩය දීම නොසලකා හැරියහ. දසවන වරට පිටත් කර හරින  ලද කාළුදායි නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ කුඩා කළ මිතුරා රහත්භාවය ලබාගත් අතර පණිවුඩය ලබාදීමට සමත්විය. බුද්ධත්වයෙන් අවුරැදු දෙකකට පසු බුදුරජාණන් වහන්සේ කපිලවස්තු පුරයට ගමන්කිරීමේ දී ආරම්භ කළ අතර පා ගමනින් වැඩිය මේ ගමනේ දී මග දෙපස ධර්මය දේශනා කරමින් මාස දෙකක් මේ ගමනට ගතවිය. බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ පැමිණිම නිසා මාලිගාවේ දානය සූදානම් කර  තිබුනද ආරාධනාවක් නොලැබුණු නිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ හා මහා සංඝයා  කපිල වස්තු නගරයේ පිඩු සිගා වැඩියහ. මෙය ඇසු විගස බුදුරජාණන්වහන්සේ වෙත ගිය සුද්ධෝන රජතුමා 'අපගේ රාජකීය වංශයේ කිසිවෙකු  සිගමනේ ගොස් නැත' බව පැවසීය. එවිට බුදුරජාණන් වහන්සේ 'මහරජ ඔබේ වංශය රාජ වංශය, මගේ වංශය බුද්ධ වංශයයි. බුදුවරැන්  දහස් ගණනක් පිඩු සිගා වැඩ ඇත.' ලෙස පිළිතුරැ ලබා දුන් සේක.

ඉන්පසුව රජමාළිගාවේ දානයට ආරාධනා කළ සුද්ධෝදන රජතුමා දාන අනතුරැව පැවත ිධර්ම දේශනාව ශ්‍රවණය කිරීමෙන් පසු සෝවාන් බව ලැබීය.  මෙම ගමනේ දී  රාජකීය සමාජිකයෝ බොහෝ දෙනෙක් පැවදි වූ අතර බුදුරජාණන් වහන්සේ‍ගේ ඥාති සහෝදරයන් වන ආනන්ද හා අනුරැද්ධ ද පැවිදි විය. ඔවුන් දෙදො පසුව බුදුරජාණන්වහන්සේගේ අග්‍රශ්‍රාවකයන් පස්දෙනාගේ අතරට එක්විය උන්වහන්සේ ගේ ගිහිකළ පුත්  රාහුල කුමරැ වයස  අවුරැදු හතේ දී පැවදිවී අග්‍රශ්‍රාවකයන් දස දෙනාගෙන් කෙනෙකී.

උන්වහන්සේ සහෝදරයෙකු වූ නන්ද කුමරැද පැවිදිව රහත් බව ලැබීය. තවත් ඥාති සහෝදරයෙකු වූ දේවදත්තද පැවිදි වූ නමුත් පසුවබුදුරජාණන් වහන්සේ හා වෛර බැද අන්වහන්සේ මැරවීමට කිහිප වරක් උත්සහ කළේය.

සැරියුත්, මුගලන්, මහාකාශ්‍යප, ආනන්ද හා අනුරැද්ධ යන රහතන්වහන්සේලා ප්‍රධාන ම ශ්‍රාවකයන් පස්දෙනා වන අතර උපාලි සුභූති, රාහුල, මහා කච්චන හා පුණ්න රහතන්වහන්සේලා සමග ප්‍රධාන ශ්‍රාවකයන් දස දෙනා වේ.

පස්වන වස්කාලය බුදුරජාණන්වහන්සේ වෛශාලිය ආසන්නයේ මහාවන නම් ස්ථානයේ ගතකළ අතර සුද්දෝධන රජතුමා මරණාසන්නව සිටින බව අසා තම පියාට ධර්මදේශනා කිරිම සදහා වැඩම කළ සේක. එම ධර්මදේශනාව අසා සුද්‍ධෝදන රජතුමා මරණයට පෙර රහත් භාවයට පැමිණියේ ය. මෙම ගමනේ දී භික්ෂුනී ශාසනය පිහිටුවන ලද අතර ධර්මග්‍රන්ථ වල සදහන් වන්නේ බුදුරජාණන් වහන්සේ එයට පළමුවෙන්ම කැමැත්තක් නොදැක්වූ බවයි. උන්වහන්සේ   හදාවඩාගත් ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය බුදුසසුනේ පැවිදි විම සදහා අවසර ඇයැද සිටියාය. නමුත් මෙය ප්‍රතික්ෂේප කළ බුදුජරාණන් වහන්සේ  නැවත රජගහනුවර වෙත වැඩීම ආරම්භ කළ සේක. පැවිදිවීමේ අදහස අත් නොහළ මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය පැවිදි වීමට කැමති වූ ශාක්‍ය හා කෝලිය කුමාරිකාවන් රැසක් සමගින් බුදුරජාණන්වහන්‍සේ පසුපස රජගහ නුවර ට ගමන් කළෝය. භික්ෂු ශාසනය පිහිටුවීමෙන් වසර  5 කට පසු භික්ෂුනී ශාසනය ආරම්භවූ අතර බුදුරජාණන් වහන්සේ එයට අනුමැතිය ලබාදුන්නේ මාර්ගඵල ලබාගැනීමට පුරැෂයාට හා ස්ත්‍රියට ඇති හැකියාව සමාන වුවත් අමතර විනය  නීති පැනවීමෙනි, භික්ෂුනී ශාසනයේ ආරම්භය සදහා මැදිහත්වූයේ ආනන්ද තෙරණුවන්ය. බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ගිහිකළ භාර්යාව වූ යශෝධරා දේවියා ද පැවිදි වූ අතර පසුව රහත් බවට පැමිණියාය.

මෙම කාලයේ  දේවදත්ත තෙරැන් (ධප්‍ර රහත්භාවයට පැමිණ නොසිටියේය) බුදුරජාණන් වහන්සේට අනතුරැ කිරීම දහා කිහිප වාරයක් උත්සහ කළේය. ඒක් අවස්ථාවක දී   ඔහු බුදුරජාණන් වහන්‍සේගෙන් තමන්ට සංඝයා වහන්සේලා පාලන කිරීමේ බලය ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. මෙය ප්‍රතික්ෂේප කළබුදුන්වහන්සේ දෙව්දත් ක්‍රියාකරන්නේ තුරැණුවන්  කෙරෙහි ඇති භක්තියෙන් නොව ආත්මාර්ථයෙන් බව ප්‍රකාශ කළ සේක. බිම්බිසාර රජතුමාගේ  පුත් වූ අජාසත්ත කුමරැ හා එක්වූ දේවදත්ත තම බුදුරජාණන් වහන්සේ මැරවීමෙන් භික්ෂු ශාසනය ලබාගැනීමටත්, කුමරැ බිම්බිසාර රජු මැරවීමෙන් මගධ රජ්‍ය ලබාගැනීමටත් එක්වී කුමන්ත්‍රණය කළෝය. දෙව්දත් බුදුන් මැරවීමට තෙවරක් උන් තෙවරක් උත්සහ කළේය.  පළමුවර දුනුවායන් යෙදවූ අතර බුදුරජාණන්වහන්සේ මුණගැසුණු විට ඔවුන් බුද්ධ ශ්‍රාවකයන් බවට පත් විය. දෙවන වර විශාල ගලක් බුදුරජාණන් වහන්සේ මත පෙරළීමට තැත්කළ අතර එය තවත් ගලක් මත වැදී විසිවුණු කුඩා පතුරක් පමණක් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී පාදයේ වැදුණි.
අවසානයේ රා පොවා මත්කරන ලද ඇතෙක් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ වඩි‍නා මාර්ගය වෙතට යැවූ නමුත් එම උත්සාහයද ව්‍යර්ථවිය. දෙව්දත් ඉන්පසුව නව විනය නීති කිහිපයක් තනාගෙන  ඒවා සංඝයා වෙත පනවන මෙන් බුදුරජාණන් වහන්සේ  ඉල්ලීය. බුදුරජාණන් වහන්සේ එය ප්‍රතික්ෂේප කළ විට උන්වහන්සේගේ පාලනය මද බව බවසමින්  ඔහු කෙරෙහි පැහැදුනු තවත් භික්ෂුන් සමග වෙනත් ස්ථනයක වසන්නට යාමෙන් සංඝභේදයක් ඇති කළේය. නමුත් සැරියුත් හා මුගලන්  රහතන් වහන්සේලා එම භික්ෂුන්ට  ධර්මය දේශනා කර ඔවුන්ව නැවතත් නිවැරදි මාර්ගයට යොමු කර ගැනීමට සමත් විය.

බුදුරජාණන් වහන්සේට අවු 55 ක් වූ විට උන්වහන්සේ තම අග්‍ර උපස්ථායක ලෙස ආනන්ද තෙරැන් පත් කළ ගත්හ.

මවු කුස පිළිසිඳ ගැනීම
මෙලොව ඉපදීමට පෙර තුසිත දෙවුලොව වැඩ සිටි බෝසතාණන් වහන්සේ, දෙවියන්ගේ ඉල්ලීම පරිදි බුදුවනු පිණිස මනුලොව පහළවන්නට පස්මහ බැලුම් බැලුසේක.  තමන්ට දෙව් ලොවින් චුත වන්නට කාලය පැමිණි කල ඇසළ මස පුර පසළොස්වක පෝදා තුසිත දෙව්ලොවින් චුතව මහාමායා දේදේවියගේ කුස තුළ පිළිසිඳ ගන්නාලදී.ඒ ඇසළ පුර පසළොස්වක පෝය දිනයේදී ය.මායා දේවිය කුමරු ඉපිද දවස් හතකින් මිය ගොස් තුසිත දෙව්ලොව මාතෘ දිව්‍ය පුත්‍රයාව ඉපදුනි.ඉන් පසු සිදුහත් කුමරුගේ සුලුමව වූ මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී විසින් ඔහු ඇති දැඩි කරන ලදී.මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමීය සිය කුසින් උපන් දරුවන් වූ නන්ද කුමරු සහ සුන්දරී නන්දා කුමරිය යන දෙදෙනාද  සිදුහත් කුමරුන්ද එක සේ ආදරය දක්වමින් ඇතිදැඩි කලාය.

මාර පරාජය
ගිහිගෙය කළ කිරුණ උන්වහන්සේ සියලු දේ අතහැර පැවිදිව මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව අනුගමනය කර සොත්ථිය බමුණා දුන් කුස තණ අට මිට ද ගෙන ගයා ශීර්ෂයෙහි අතු පතර විහිදුවමින් තිබූ ඇසතු වෘක්ෂ මූලය වෙත වැඩම කළසේක. එහි වජ්‍රාසනය මත එම කුස තණඅට මිට අතුරා පෙර බුදුවරුන් බුද්ධත්වයට පත් වූ නැගෙනහිර දිශාව දෙසට පළඟක් බැඳ තිර අදිටනින් භාවනාවට සිත යොමු කළසේක.

මේ අවස්ථාවේ පවිටු මාරයා සිද්ධාර්ථ මාගේ විෂය ඉක්මවා යන්නට හදන්නේය, එයට ඉඩ නොදිය යුතුයි සිතා මාර සේනාව රැගෙන බෝසතාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණියා. ඒ මාර සේනාව මාරයාගේ ඉදිරියෙන් දොළොස් යොදුනක්ද, දකුණු පසින් හා වම් පසින් දොළොස් යොදුනක්ද පිටුපසින් සක්වළ කෙළවර කොට ද සිටියේය. ඉහළින් තව යොදුනක් දක්වා පැතිර සිටියේය.

මේ මහා මාර සේනාවෙහි ශබ්දය මහපොළොව පැළී යන ආකාරයට යොදුන් දහසක් දක්වා පැතිරින. මාරයා ''ගිරිමේඛලා'' නම් හස්ති රාජයා පිට නැගී නොයෙක් ආයුධ ඇති අත් දහසක් මවාගෙන විවිධ පාට ඇති, විවිධ මුහුණු ඇති විවිධ ආයුධ සහිත පිරිවරද සමග බෝසතාණන් වහන්සේ බිය ගන්වන්නට පැමිණියේය. මාරයා එහි පැමිණෙන්නට කලින් දස දහසක් සක්වළ දේවතා සමූහයා මහබෝසතුනට ස්තුති ගායනා කරමින් ඒ අසළ සිටියේය. නමුත් මාරසේනාව පැමිණෙන විට ඒ කිසිදු කෙනෙකුට එහි රැඳී සිටින්නට තරම් චිත්ත ශක්තියක් නොතිබුනේය. ඒ සියල්ලෝම පැන ගියේය. මහ බෝසතාණන් වහන්සේ තමන් සමීපයෙහි සිටි දෙව් දේවිතාවුන් ද නැති බව දැන, තමා ඉදිරියෙහි සිටින දස දහස් ගණන් මාර සේනාව දැක, තනි මා හා සටනට මේ සා සෙනගක් පැමිණ ඇතැයි සිතා තමන් වහන්සේ සසරදී පුරුදු කරන ලද දානාදි පාරමිතාවන් සිහි කරමින් එහිම වැඩ සිටිනලදී. මාරයාද මහා වාතයෙන් බෝසතුන් විනාශ කරමියි සිතා මහ සුළඟක් මැවනලදී. ඒ සුළඟ අඩ යොදුන්, දෙයොදුන්, තුන් යොදුන් විශාල වූ මහා පර්වත පළා දමා අසල ඇති මහ ගස් පවා මුලින් උගුල්වා සුණු විසුණු කරවමින් හමා යන ලදී. නමුත් සසර පුරුදු කළ අපමණ පුණ්‍ය ධර්ම ඇති මහ බෝසතාණන් වහන්සේගේ සිවුරු කොනකුදු සොලවන්නට ඒ මහ සැඩ සුළඟට හැකියාවක් ලැබුණේ නැත. ඉන් අනතුරුව මාරයා ජලයෙන් විනාශ කරමියි සිතා මහ වැස්සක් මැවන ලදී. ඒ වැසි ජල ධාරාවන්ගෙන් වේගය නිසා පොළොව සිදුරු වී ගියේය. මහා ගස් යට කරන් ජලධාරාවන් ගලා ගියත් බෝසතාණන් වහන්සේගේ සිවුරු එකදු දිය බිඳකින් තෙමන්නට තරම් හැකියාවක් ඒ ජලකඳට ලැබුණේ නැත. එයින් පසුව ගිය මාරයා මහ පාෂාණ වර්ෂාවක් වැස්සවන ලදී. විශාල වූ ගල් පර්වත කැබැලි බවට පත් වී දුම් දමමින් ගිනි ගනිමින් අහසින් අවුත් උන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි මල් මාලාවන් බවට පත් විය. මාරයා ආයුධ වර්ෂාවක් මැවනලදී. එක් පැත්තක් කැපෙන දෙපැත්තම කැපෙන දිළිසෙන ආයුධ දහස් ගණනක් දුම් දමමින්, දිළිසෙමින් අහසින් පැමිණි ඒ ආයුධ වැස්ස බෝසතාණන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි වැටුණේ මල් වැස්සක් ලෙසිනි. එවිට මාරයා ගිනියම් වූ අඟුරු වැස්සක් මවා පෑවා. ඒ ගිනි අඟුරු වැස්ස අහසින් බෝසතාණන් වෙත පැමිණ දිව්‍යමය මල් ලෙසින් විසිරී වැටිනි. ඉන් අනතුරුව උණු අළු වැස්සක් මැවන ලදී. ඒ උණු අළු වැස්සි බෝසතුන් වෙත පැමිණ සඳුණු කුඩු බවට පත් වී ගියේය. එයින්ද සෑහීමකට පත්නොවුණු මාරයා බෝසතාණන් වහන්සේට විරුද්ධ ව වැලි වැස්සක් මැවන ලදී. එම වැලි වැස්ස ඉතා සියුම් එකක් දුම් දමමින් දිළිසෙමින් අහසින් අවුත් ඒ වැලි වැස්ස දිව්‍ය මල් මෙන් බෝසතුන් ඉදිරියේ වැටුණා. දිව්‍ය ජලධාරාවක් ලෙසින් බෝසතාණන් වෙතට පැමිණ නැවතුණේ මාරයා විසින් මවන ලද මඩ වැස්සයි. එයද දුම් දමමින් දිළිසෙමින් පැමිණියත් උන්වහන්සේට හිරිහැරයක් වූයේ නැහැ. නවවෙනුව මාරයා විසින් මහා අන්ධකාරයක් මවා බෝසතාණන් බිය වද්දන්නට උත්සාහ කරන ලදී. ඒ අඳුර මහා ඝන අන්ධකාරයක් වුවත් බෝසතාණන් වහන්සේට පීඩාවක් නොවුනේ උන්වහන්සේ වැඩ සිටිය තැන ඉර උදාවූවා සේ ආලෝකවත් වී තිබූ බැවිනි.

මේ නව මහා වර්ෂාවන් වස්සා බෝසතාණන් වහන්සේ බිය වද්දන්නට නොහැකි වූ තැන මාරයා මාර සේනාව සමගින් බෝසතාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණ සිද්ධාර්ථයාණෙනි පලා යව, මේ අසුන මගේය. ඔබේ නොවේය යනුවෙන් පැවසන ලදී. මහ බෝසතාණන් වහන්සේ ද මේ අස්න මගේ ය ඔබේ නොවේය යනුවෙන් නොබියව පිළිතුරු දුන්නේය. කෝපාවිෂ්ට වූ මාරයා කෝපය ඉවසාගත නොහැකිව උන්වහන්සේ වෙත චක්‍රායුධයෙන් දමා ගැසුවා. තමන් විසින් පුරන ලද පාරමි ධර්ම සිහිකරමින් සිටි බෝසතාණන් වහන්සෙට කිසිදු උපද්‍රවයක් ඇති වූයේ නැත. එයද අහසින්විත් බෝසතාණන් වහන්සේගේ හිසට ඉහළින් මල් වියනක් සේ අහසේ රැඳුණා. අනෙකුත් මාර සේනාව විසින්ද එල්ල කරන ලද ගල් මුල් ප්‍රහාරයන් සියල්ලෙන් සිදුහත් මහ බෝසතාණන් වහන්සේට කිසිදු පීඩාවක් ඇති වූයේ නැත. මාර සේනාවට බියෙන් පළා ගිය දේවතාවුන් සිදුහත් කුමාරයා විනාශ වී ගියේ දැයි සක්වළගලට මුවා වී හිස ඔසවා බලන්නට වුණා.

තමන් අසල සිටින විශාල මාර සේනාව පෙන්වූ මාරයා මේ සියල්ල මාගේ සාක්ෂිකරුවෝ ය ප්‍රකාශ කරන ලදී. බෝසතාණන්වහන්සේ ඒ සඳහා සාක්ෂි දිය හැකි සජීවි කෙනෙක් එතැන නොසිටි බැවින් වෙස්සන්තර ආත්මභාවයන් ආදියෙහි දී තමන් වහන්සේ පුරුදු කළ දාන පාරමිතාව සිහිකළා. මහ පොළොව මෙතැනදී තමන්ට ඇති සාක්ෂිය යැයි පවසා සිවුරු පට තුළින් තම දකුණු අත එළියට ගෙන භූමිය ස්පර්ශ කරන ලදී.

ඒ හා සමඟින් මහපොළොව මහ හඬ දී කම්පා වුණා. ඒ භූමි කම්පාවෙන් තැති ගත් ගිරිමේඛලා හස්ති රාජයා බෝසතාණන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි දණ ගැසන ලදී. එය දුටු මාර සේනාව හිස හැරුණු හැරුණු අත දුවන්නට විය. බියෙන් පලා යන්නා වූ මාර සේනාව දුටු දේව සමූහයා සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන් වහන්සේ දිනුවා මාරයා පරාජයට පත්වුණා යනුවෙන් සතුටින් හඬ නවගන්නට විය.

.==බුදුරජානන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑම==.
 බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑවේ කුසිනාරා නුවර මල්ල රජ දරුවන්ගේ සල් උයනේදීය.(දඹදිව)

ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ


Türkmenabat Türkmenistan'ın Lebap vilayetinin merkezidir.

Demiryolu hattı üzerinde yer alan şehrin nüfusu 235.000'dir. Türkmenabat bugün modern bir şehir olmasına rağmen şehrin tarihi 2000 yıl öncesine kadar uzanır. Modern şehir 1886'da Orta Asya Demiryolu'nun inşası sırasında kuruldu. Türkmenistan Havayolları Türkmenistan'ın başkenti Aşkabat'tan Türkmenabat'a sefer yapmaktadır. 26 Şubat 2018 tarihinde Türkmenabat'da "Türkmenabat Uluslararası Havalimanı" açıldı. Ayrıca demir yolu ile de Türkmenistan'ın diğer kentlerine ve Özbekistan'ın çeşitli şehirlerine seferler yapılmaktadır. Yakın zamanda değiştirilmeden önceki resmi ve yaygın kullanımdaki adı Çarçou idi.

İklim

Kardeş kentler

Kaynakça

Türkmenistan'daki şehirler
Lebap'taki yerleşim birimleri
Lebap'ın ilçeleri
İpek Yolu'ndaki şehirler

Türkmenabat


Gomar puede referirse a:

Francisco Gomar, escultor español del .
Franciscus Gomarus, Gomaer o Gomar (1563 - 1641), teólogo holandés ("gomarismo").
Antonio Gomar y Gomar (1849 - 1911, pintor español.
Rafita Gomar Moreno (1984), actor español.

Notas

Gomar


Keisuke Hoshino (født 21. august 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keisuke Hoshino


is the music associated with the Okinawa Islands of southwestern Japan. In modern Japan, it may also refer to the musical traditions of Okinawa Prefecture, which covers the Miyako and Yaeyama Islands in addition to the Okinawa Islands. It has its roots in the larger musical traditions of the Southern Islands.

Genres
A dichotomy widely accepted by Okinawan people is the separation of musical traditions into koten (classical) and min'yō (folk). Okinawa was once ruled by the highly centralized kingdom of Ryūkyū. The samurai class in the capital of Shuri developed its high culture while they frequently suppressed folk culture in rural areas. Musicologist Susumu Kumada added another category, "popular music", to describe songs that emerged after the kingdom was abolished in 1879.

Classical music

 was the court music of Ryūkyū.  was the traditional chamber music of the royal palace at Shuri Castle. It was performed by the bureaucrats as official duties.

The texture is essentially heterophonic using a single melodic line. Pitched accompaniment instruments each play a simultaneous variation on the vocal line.

Folk music
Traditionally seen as "low culture" by the samurai class, folk music gained positive evaluation with the rise of folkloristics led by Yanagita Kunio. Folk music is described by the Japanese term min'yō. Since the kingdom was abolished, some members of the former samurai class spread Shuri-based high culture to other areas of Okinawa. Some of such new elements are today seen as part of folk culture.

Okinawa's folk songs are generally accompanied by one (or more) sanshin.

The suffixes -ondo and -bushi (both meaning "song" or "melody") may also be attached to the title of folk songs, however songs named without these clarifiers are more common. Eisā and kachāshī are Okinawan dances with specific music styles that accompany them.

Warabi uta
 is a general term for nursery rhymes and children's songs.

Popular music

New folk songs
, composed in the style of traditional Okinawan min'yō, have been written by several contemporary Okinawan folk musicians such as Rinshō Kadekaru, Sadao China, Shoukichi Kina, Seijin Noborikawa, and Tsuneo Fukuhara. These songs are often heard in contemporary pop music arrangements. , with music and lyrics by Shōkichi Kina, is typical of this genre.

Okinawa's (new) folk songs are sometimes referred to as shima-uta. The term is not native to Okinawa but was borrowed from its northern neighbor, the Amami Islands, in the 1970s. The application of the term to Okinawan music is disfavored by people who see shima-uta as a regional brand of the Amami Islands.

Okinawa pop
The music of Okinawa came under the influence of American rock music beginning with the end of World War II. Many musicians began to blend the Okinawan folk music style and native instruments with those of American popular and rock music. This is called "Uchinaa pop". One example is Ryukyu Underground, who combine both classical and folk music with modern Dub music.

Instrumentation
The instrument that defines Okinawan music is the sanshin (shamisen). It is a three-stringed lute, very similar to the Chinese sanxian and a precursor to the Japanese shamisen. The body is covered in snake skin and it is plucked with a plectrum worn on the index finger.

Okinawan folk music is often accompanied by various taiko drums such as , , and . Pārankū, a small hand-held drum about the size of a tambourine, is often used in eisā dancing.

Other percussion instruments such as ,  and  can often be heard in Okinawan music. Sanba are three small, flat pieces of wood or plastic that are used to make rapid clicking sounds, similar to castanets. Yotsutake are two sets of rectangular bamboo strips tied together, one set held in each hand, clapped together on the strong beat of the music. Traditionally they have been used in classical music, but recently they have been used in eisā dancing.

A group of singers called a  often accompanies folk music, singing the chorus or interjecting shouts called . Also finger whistling called  is common in kachāshī and eisā dance tunes.

Additional instruments are often used in classical music, and sometimes incorporated in folk music:
  – an Okinawan version of the koto; often called  or
  – an Okinawan version of the kokyū
  – an Okinawan transverse flute; also called fansō (ファンソー) or

Tonality
The following is described in terms used in Western disciplines of music.

Music from Okinawa uses tonal structure that is different in music from mainland Japan and Amami in particular the intervalic content of the scales used.

The chief pentatonic scale used in mainland Japan, for example, uses scale degrees 1, 2, 3, 5, and 6, also known as Do, Re, Mi, So, and La in the Kodály system of solfeggio. This structure avoids half step intervals by eliminating the fourth and seventh scale degrees.

In contrast, music from Okinawa is abundant in the half steps. Common structures used in Okinawan music are a pentatonic scale utilizing scale degrees 1, 3, 4, 5, 7, or Do, Mi, Fa, So, Ti, or a hexatonic scale with the addition of the second scale degree, 1, 2, 3, 4, 5, 7, or Do, Re, Mi, Fa, So, Ti. Half steps occur between the third and fourth (Mi and Fa), and also the seventh and first (Ti and Do) scale degrees. In particular, the interval from 7 to 1, or Ti to Do is very common. A folk tune can often be recognized as being Okinawan by noting the presence of this interval.

Notable Okinawan songs

Okinawan musicians and musical ensembles

Traditional (Classical/Koten Ongaku)
  Choichi Terukina -Living National Treasure
  Kishun Nishie -Living National Treasure

Traditional (Folk/Min'yô)
 Sadao China
 Rinshō Kadekaru
 Misako Koja
 Nēnēs
 Seijin Noborikawa
 Misako Oshiro

Pop
 The Boom – rock band from Yamanashi Prefecture, known for the song Shima Uta
 Cocco
 High and Mighty Color
 HY
 Shoukichi Kina & Champloose
 Mongol800
 Rimi Natsukawa
 Orange Range
 Rinken Band
 Ryukyu Underground - A duo fusing traditional Okinawan music with Electronica genres such as Dub.
 DA PUMP
 Fuzzy Control
 RYUU-unit
 Ryukyudisko
 Fujiko Shuri

Media

References

External links
 Chicago Okinawa Kenjinkai: Okinawan Music – audio selections

Okinawan music


Otlukbeli Dağı, Erzincan'ın kuzeydoğusunda, bazı yüksek zirveleri 1.500 m'yi aşan dağ. Otlukbeli Savaşı, bu çevrede yapılmıştır.

Erzincan ilinin dağları
Otlukbeli

Otlukbeli Dağı


Diana Budisavljević (născută Diana Obexer, ) a fost o umanitaristă austriacă, de profesie asistentă medicală. În timpul celui de al Doilea Război Mondial a salvat etnici sârbi din Croația și, în număr mai mic, evrei, copii din lagărele de concentrare operate în Statul Independent al Croației. Prin acțiunile ei a salvat peste 12.000 de vieți omenești.

Începutul vieții

Diana Obexer a profesat ca asistentă medicală la Innsbruck. În anul 1917 s-a căsătorit cu Julije Budisavljević (1882–1981), un medic sârb care la acea vreme lucra ca rezident la o clinică de chirurgie din Innsbruck. În 1919 Julije Budisavljević a fost numit profesor de chirurgie la Facultatea de Medicină a Universității din Zagreb, iar cei doi s-au mutat la Zagreb, la acea vreme în Regatul Iugoslaviei.

Al Doilea Război Mondial
În timpul celui de al Doilea Război Mondial, Iugoslavia a fost invadată de forțele Axei în aprilie 1941 și Statul Independent al Croației a declanșat o campanie genocidară împotriva sârbilor, evreilor și romilor, amenajând numeroase lagăre de concentrare în Croația. După ce a aflat despre copiii ținuți în lagărul de la Lobor-Grad, în octombrie 1941, împreună cu mai mulți colaboratori, în special Marko Vidaković și Đuro Vukosavljević, ea a lansat o campanie de ajutorare intitulată "Acțiunea Diana Budisavljević". Acțiunea se ocupa de copiii predominant sârbi, dar și de femeile deținute în diverse lagăre de concentrare, inclusiv în lagărul de la Jasenovac.

Cu ajutorul comunității evreiești locale, care era obligată să-i susțină pe cei internați în lagăre, echipa ei a trimis provizii de hrană, medicamente, haine și bani, mai întâi la Lobor-Grad și apoi la alt lagăr aflat la Gornja Rijeka, ambele la nord de Zagreb. Echipa ei i-a ajutat și pe membrii  la Gara Centrală din Zagreb, oferind provizii de drum pentru muncitorii din trenurile ce opreau acolo în drum spre locurile de muncă forțată din Germania - unii dintre acești bărbați, femei și copii se întorceau la Zagreb după ce erau opriți la Maribor și Linz și nu erau lăsați să plece mai departe din cauză că erau bolnavi - ei erau îngrijiți de Crucea Roșie și de Acțiune. În acest context, în martie 1942, Diana Budisavljević a cunoscut-o pe asistenta medicală Dragica Habazin, cu care a colaborat îndeaproape în lunile și în anii care au urmat la a-i ajuta pe deținuții diverselor lagăre care erau mutați la Zagreb și în alte locuri.

La începutul lui iulie 1942, cu ajutorul ofițerului german Albert von Kotzian, Budisavljević a obținut permisiune scrisă să ia copiii din . Cu ajutorul Ministerului Afacerilor Sociale, în special cu al profesorului Kamilo Bresler, ea a reușit să mute copiii din lagăr la Zagreb, Jastrebarsko și apoi la Sisak. După eforturile de salvare din Stara Gradiška, purtând uniforma de asistentă medicală de la Crucea Roșie, Budisavljević a luat parte la transportul copiilor din ,  și Jasenovac. Peste 6000 de copii fuseseră mutați de "Acțiune" din aceste lagăre în iulie și august 1942. După ce a obținut în august 1942 permisiunea de a plasa copiii din instituțiile din Zagreb în grija unor familii, ea a colaborat cu ramura din cadrul Arhidiecezei de Zagreb a Caritas și a  făcut posibilă plasarea câtorva mii de copii în grija familiilor din Zagreb și din comunitățile rurale.

Din cei 15.536 de copii salvați de Budisavljević, 3.254 au murit în timpul operațiunii de salvare sau imediat după ce au ieșit din lagăre, extenuați de tortură, foame și boli, dar mai mult de 12.000 de copii salvați au supraviețuit războiului. Unsprezece membri ai echipei ei au fost uciși în timpul celui de al Doilea Război Mondial. Pe baza listelor de transport și a altor surse, s-a întocmit un dosar cu fișe despre fiecare copil, dosar care la sfârșitul războiului conținea informații despre aproximativ 12.000 de copii. La cererea Ministerului Politicilor Sociale, ea a predat în mai 1945 dosarul pe care l-a îngrijit timp de patru ani împreună cu Ivanka Džakula.

Viața ulterioară
Budisavljević a fost aproape uitată după război, numele ei nefiind menționat timp de mai multe decenii în Iugoslavia, întrucât autoritățile comuniste nu o priveau cu ochi buni. Ea a trăit în Zagreb cu soțul ei timp de 43 de ani până în 1972, când cei doi s-au mutat înapoi la Innsbruck. A murit la 20 august 1978, la 87 de ani.

Memoria
Nepoata lui Budisavljević, Silvija Szabo, scria că, întrucât un articol apărut în ziarul  în anii 1980 o descria drept simplă activistă a Partidului Comunist în cadrul Crucii Roșii, ceea ce știa ca nu este adevărat, s-a hotărât să citească jurnalul bunicii ei în 1983 pentru a afla ce anume a făcut aceasta în timpul războiului. În 2003, directorul , Josip Kolanović, a editat și a publicat jurnalul Dianei Budisavljević din timpul războiului, tradus din germană în croată de Silvija Szabo.

Un studio de film din Zagreb, Hulahop, a produs un documentar despre ea intitulat Dianina lista, realizat de Dana Budisavljević și Miljenka Čogelja, film ce a câștigat un premiu la un eveniment al Antreprenorilor Europeni din Audiovizual în ianuarie 2012.

La 15 februarie 2012, la celebrarea în Serbia a , președintele Boris Tadić a decorat-o post-mortem pe Diana Budisavljević cu  pentru curaj și eroism personal.

La 18 octombrie 2013 Patriarhul Irinej i-a acordat post-mortem Dianei Budisavljević o distincție a Bisericii Ortodoxe Sârbe, ordinul Împărăteasa Milica.

Străzi din Belgrad, Kozarska Dubica și Gradiška poartă numele Dianei Budisavljević. Locul nașterii ei de pe strada Maria Terezia din Innsbruck este denumit Casa Obexer.

Filmul din 2019 The Diary of Diana B. (Dnevnik Diane Budisavljevic) a primit patru premii Arena de Aur, inclusiv Marea Arenă de Aur pentru cel mai bun film la Festivalul de Film de la Pula.

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară

Nașteri în 1891
Decese în 1978
Oameni din Innsbruck
Oameni din Zagreb
Persoane care au ajutat evreii în timpul Holocaustului
Binefăcători

Diana Budisavljević


The Grammy Award for Best Soul Gospel Performance was awarded from 1969 to 1977. In 1978 the award was divided into two new awards, the Grammy Awards for Grammy Award for Best Soul Gospel Performance, Traditional and Grammy Award for Best Soul Gospel Performance, Contemporary.

Years reflect the year in which the Grammy Awards were presented, for works released in the previous year.

Recipients

References

General
  Note: User must select the "Gospel" category as the genre under the search feature.

Specific

External links
 Official site

Grammy Awards for gospel music
es:Anexo:Premio Grammy por Mejor álbum gospel, coro o coros


Pasul Hera este o trecătoare situată în Depresiunea Maramureșului între valea Vișeului și valea Ronișoarei, mai precis între Petrova (aflată la sud-est) și Rona de Sus (aflată la nord-vest). Altitudinea pasului este de 665 m.

Date geografice
Pasul este traversat de DN18, pe porțiunea dintre Vișeu de Sus și Sighetu Marmației. Cea mai apropiată stație de cale ferată este cea din Petrova, pe linia Sighetu Marmației-Salva.

Oportunități turistice de vecinătate
 Parcul Natural Munții Maramureșului
 Rezervația Naturală Pădurea Ronișoara
 Lacurile sărate de la Coștiui
 Mânăstirea "Izvorul Tămăduirii" Petrova
 Defileul Vișeului dintre Bistra și Valea Vișeului

Geografia județului Maramureș
Hera

Pasul Hera


Biskupija Novo Mesto (lat.: Dioecesis Novae Urbis; slov.: Škofija Novo Mesto) je biskupija u Novom Mestu i podložna je Ljubljanskoj nadbiskupiji.

Povijest
Biskupija je osnovana 7. travnja 2006. izdvajanjem iz Ljubljanske nadbiskupije.

Biskupi
 Andrej Saje (30. lipnja 2021. – danas)
 Andrej Glavan (7. travnja 2006. – 30. lipnja 2021.)

Vidi još

 Katolička Crkva u Sloveniji

Vanjske poveznice

 GCatholic.org
 Catholic Hierarchy
Novo Mesto

Biskupija Novo Mesto


Mystery Writers of America (MWA) este o organizație a scriitorilor de literatură de mister și polițistă, cu sediul în New York City.

Organizația a fost fondată în 1945 de către Clayton Rawson, Anthony Boucher, Lawrence Treat și Brett Halliday.

În fiecare an decernează Premiile Edgar Allan Poe, Premuiul Raven și Premiul Grand Master pentru cele mai bune lucrări de mister și polițiste, de non-ficțiune, televiziune, film și teatru publicate sau produse în anul precedent.

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
Horror Writers Association
 The Top 100 Mystery Novels of All Time
 Crime Writers' Association
 Crime Writers of Canada
 Mystery Writers of Japan
 Swedish Crime Writers' Academy

Fondări în 1945
Organizații din America de Nord
Premiul Edgar

Mystery Writers of America


Beridse ist der Familienname folgender Personen:
 Natalia Beridse (* 1979), georgische Musikerin
 Surab Beridse (* 1979), georgischer Schwimmer

Beridse


Paul Efthemios Tsongas ( ; February 14, 1941 – January 18, 1997) was an American politician who represented Massachusetts in the United States Senate from 1979 until 1985 and in the United States House of Representatives from 1975 until 1979. A member of the Democratic Party, he ran for president in 1992. He won eight contests during the presidential primaries, but lost the nomination to Bill Clinton, who later won the general election. Born in Lowell, Massachusetts, Tsongas graduated from Dartmouth College, Yale Law School and the Kennedy School of Government. After working for the Peace Corps and as an aide to Congressman F. Bradford Morse, Tsongas successively won election as a city councilor and county commissioner.

In 1974, he was elected to the House of Representatives representing Massachusetts's 5th congressional district, after defeating incumbent Paul W. Cronin. In 1978, he ran for senate, and defeated incumbent Republican Edward Brooke. In Congress, Tsongas established a reputation as a social liberal and fiscal conservative. Tsongas was diagnosed with non-Hodgkin lymphoma in 1983 and declined to seek re-election in 1984. He returned to politics after undergoing a successful bone marrow transplant. He experienced early success in the 1992 Democratic presidential primaries, winning the New Hampshire primary, but withdrew from the race in March 1992 and endorsed Clinton. An opponent of deficit spending, Tsongas co-founded the Concord Coalition. He died in 1997 of complications from pneumonia and non-Hodgkin lymphoma.

Early life
Tsongas was born in Lowell, Massachusetts, along with a twin sister, Thaleia, to a once working-class family who came to own a very successful dry cleaning business in Lowell. His father, Efthemios George Tsongas, was a Greek immigrant, and his mother, Katina (née Pappas; originally Panagiotopoulos), was of Greek descent.

After graduating from Lowell High School in 1958, Tsongas attended Dartmouth College, graduating in 1962 with an A.B. in economics, then Yale Law School and the John F. Kennedy School of Government at Harvard University before settling in Lowell, Massachusetts. While at Dartmouth, Tsongas was a member of the  men's swimming team. He picked up the sport again, 27 years later, in 1986, after doctors suggested swimming as a way to rebuild his lung capacity while he was recovering from lymphoma. At a YMCA Masters meet, Tsongas once remarked, "I always used to say breaststroke was an athletic event and the butterfly was the political statement."

He served as a Peace Corps volunteer in Ethiopia from 1962 to 1964, and as Peace Corps Country Director in the West Indies from 1967 to 1968.

In 1967, Tsongas – working as an aide to Congressman F. Bradford Morse – met Niki Sauvage, who was spending the summer in Arlington, Virginia. They were married in 1969, and had three daughters: Ashley, Katina, and Molly. Niki Tsongas was a U.S. Representative from Massachusetts from 2007 to 2019.

When Tsongas ran for office, out of concern that people would pronounce the silent T in his last name, the campaign distributed bumper stickers saying "Tsenator Tsongas".

Political career
Tsongas first entered politics as a city councilor, elected to the Lowell City Council in 1969 where he served two consecutive terms. Tsongas went on to serve as a county commissioner of Middlesex County, Massachusetts. In 1974, he ran for United States House of Representatives from a district anchored by Lowell. The district had elected only three Democrats in its entire existence and had been in Republican hands continuously since 1895. However, in the massive Democratic wave of the post-Watergate election of 1974, he defeated freshman Republican Paul W. Cronin by a 21-point margin. He was reelected in 1976, becoming the first Democrat to hold the district for more than one term. Increasingly popular and well-liked in Massachusetts, in 1978 he ran for and was elected to the United States Senate, defeating incumbent Republican Edward Brooke by a 10-point margin.

In 1983, he was diagnosed with non-Hodgkin's lymphoma and in 1984 announced his retirement from the Senate. His seat went to fellow Democrat, 2004 presidential nominee and United States Secretary of State John Kerry.  After undergoing a bone marrow transplant to treat the disease in 1986 and receiving a clean bill of health from doctors in 1991, he returned to politics, running for his party's nomination for President in 1992. Until the 1992 campaign, Tsongas had never lost an election. He was the first former Peace Corps volunteer elected to the U.S. Senate (1978). (In 1974, he and Chris Dodd were the first elected to the U.S. House of Representatives.)

In October 1979, after the Senate Energy and Natural Resources Committee voted in favor of Alaska public lands legislation, President Jimmy Carter issued a statement thanking Tsongas for his leadership in strengthening the bill.

In May 1982, Tsongas was one of eight senators to vote against a $177.9 billion military authorization bill for 1983 that provided money for chemical weapons.

In July 1982, Tsongas met with Prime Minister of Israel Menachem Begin, questioning Begin over where negotiations would fit in the event that Chairman of the Palestine Liberation Organization Yasser Arafat concede Israel's right to exist along with reneging the Palestinian National Covenant over calls for Israel's abolition and replacement by a secular state. Tsongas afterward stated the meetings were distressing.

During a May 27, 1983, hearing on the legal effects of the Equal Rights Amendment, the first in over a decade on the amendment, Tsongas was questioned by Utah Senator Orrin Hatch over the measure, being described by the New York Times as "visibly shaken by the treatment Senator Hatch gave him". Tsongas delivered an opening statement and replied "That issue will be decided in the courts" in response to most questions by Hatch.

Political positions

Tsongas was generally viewed as socially liberal and fiscally conservative. He was especially known for his efforts in Congress in support of historic preservation and environmental conservation on one hand, and for his pro-business economic policies on the other.

He played a major role while in the House in the creation of Lowell National Historical Park, as well as in the establishment or expansion of a number of other National Park System areas.

He played an equally key role later in the Senate, working closely with then Interior Secretary Cecil Andrus, in successful passage of the massive Alaska National Interest Lands Conservation Act of 1980, which had been hopelessly deadlocked in the Senate since its original passed by the House in 1978.

Relative to business and economic matters, Tsongas focused in particular on the federal budget deficit, a cause he continued to champion even after his presidential primary campaign ended, by co-founding the Concord Coalition.

Tsongas was criticized on occasion by opponents as a Reaganomics-style politician, and as being closer to Republicans with regard to such issues. The Boston Herald editorialized that his political philosophy had "far more in common" with 1990s-era Republican Mitt Romney (who crossed over to vote for Tsongas in the 1992 primaries) than with traditional Massachusetts Democrats like Ted Kennedy. In the mid-1980s, he upset many of the members of the Americans for Democratic Action by advising them that they should focus more on economic growth than wealth redistribution.

He once quipped, "If anyone thinks the words 'government' and 'efficiency' belong in the same sentence, we have counselling available."

Presidential campaign

Primaries

Described as a "long shot campaign" by the New York Times, Paul Tsongas was the first Democrat to launch a bid for the 1992 presidential election, on April 30, 1991 in his hometown of Lowell, Massachusetts. Tsongas campaign was banking heavily on early success in New Hampshire. Like many of the candidates, Tsongas ignored the 1992 contest in Iowa, which was expected to go overwhelmingly to Iowa's Senator Tom Harkin. Tsongas hoped that his New England independence and fiscal conservatism from neighboring Massachusetts would appeal to Granite Staters. He achieved recognition for the bluntness and clarity of his plan, distributing a short book titled A Call to Economic Arms, which focused on such issues as the growing federal deficit. When asked why he did not have a tax cut plan like the other candidates, Tsongas famously answered, "I'm not trying to play Santa Claus."

New Hampshire

During the early weeks of 1992 things seemed to be going Tsongas's way when one major candidate, Bill Clinton, stumbled over issues involving marital infidelity and avoidance of the military draft during the Vietnam War. But Clinton's setback proved temporary, bottoming out weeks before the New Hampshire primary so that while Tsongas won the most votes, and was declared the winner, the margin of 33.2% to 24.78% gave each candidate 9 delegates. Clinton adviser James Carville then tagged his man "the Comeback Kid" and declared his campaign back on track, leaving Tsongas, still ostensibly the front-runner, to be seen by many as the underdog heading into Super Tuesday.

After NH
Following New Hampshire, Tsongas was unable to match Clinton's fundraising. Clinton went on to win most of the Super Tuesday delegate contests. Tsongas won the primaries in Delaware, Maryland, Arizona, Washington, Utah and Massachusetts, but his campaign never recovered from Clinton's comeback.

Convention

Tsongas pulled out of the race on 19 March 1992, and endorsed Clinton. However, a number of the Tsongas delegates continued to support the former Senator, and voted for Tsongas on the first ballot at the Convention. The roll call yielded 289 votes for Tsongas, placing him in 3rd place behind Clinton and then-former California Governor, Jerry Brown. During the convention Tsongas tried to include a platform plank calling for a delay in tax cuts or tax credits until the budget could be balanced, which was overwhelmingly defeated.

On October 13, 1993, Tsongas's friend and fund raiser Nicholas Rizzo pleaded guilty to charges of embezzling more than $1 million dollars from the Tsongas presidential campaign. Prosecutors claimed that the embezzlement caused the campaign to stall at a critical point.

Post-Senate career

In late 1994, Tsongas briefly led an effort to establish a third party, to be led by someone with "national authority", suggesting General Colin Powell for that role. By that time, Tsongas was considered "the most popular political figure in Massachusetts".

Death and legacy

He died on January 18, 1997, at age 55 of complications from pneumonia and non-Hodgkin lymphoma. His obituary in the New York Times of January 20, 1997 states:

"Mr. Tsongas, who was hospitalized on Jan. 3 with a liver problem related to his treatments for non-Hodgkin's lymphoma, a slow-growing cancer of the lymph system, and later developed pneumonia, died at Brigham and Women's Hospital. Mr. Tsongas made his survival from cancer an issue in his Presidential campaign when he and two of his doctors, Dr. Tak Takvorian and Dr. George P. Canellos, said he had been cancer-free since a bone-marrow transplant in 1986.
In May 1996, he underwent another transplant, getting bone marrow from his twin sister, Thaleia Schlesinger, to correct myelodysplasia, a bone-marrow disorder that can occur in people who have recovered from lymph cancer.

On January 27, 1998, the Tsongas Center in Lowell was dedicated in his honor.

In a special election held on October 16, 2007, his widow, Niki, won the Massachusetts Congressional seat that Tsongas once held.

Preservation Massachusetts, a statewide nonprofit focused on preserving Massachusetts history, has an annual Paul Tsongas Award to honor restoration workers in the state.

Electoral history

Massachusetts 5th district, 1974
 Paul Tsongas (D) - 99,518 (60.64%)
 Paul W. Cronin (R) (inc.) - 64,596 (39.36%)

Massachusetts 5th district, 1976
 Paul Tsongas (D) (inc.) - 144,217 (67.31%)
 Roger P. Durkin (D) - 70,036 (32.69%)

1978 Massachusetts United States Senate Democratic primary
 Paul Tsongas - 296,915 (35.55%)
 Paul Guzzi - 258,960 (31.01%)
 Kathleen Alioto - 161,036 (19.28%)
 Howard Phillips - 65,397 (7.83%)
 Elaine Noble - 52,464 (6.28%)
 Others - 379 (0.05%)

1978 Massachusetts United States Senate election
 Paul Tsongas (D) - 1,093,283 (55.06%)
 Edward Brooke (R) (inc.) - 890,584 (44.85%)
 Others - 1,833 (0.09%)

1992 United States Democratic presidential primaries
 Bill Clinton - 10,482,411 (52.01%)
 Jerry Brown - 4,071,232 (20.20%)
 Paul Tsongas - 3,656,010 (18.14%)
 Unpledged - 750,873 (3.73%)
 Bob Kerrey - 318,457 (1.58%)
 Tom Harkin - 280,304 (1.39%)
 Lyndon LaRouche - 154,599 (0.77%)
 Eugene McCarthy - 108,678 (0.54%)
 Charles Woods - 88,948 (0.44%)
 Larry Agran - 58,611 (0.29%)
 Ross Perot (write-in) - 54,755 (0.27%)
 Ralph Nader (write-in) - 35,935 (0.18%)
 Louis J. Stokes - 29,983 (0.15%)

See also
 1992 Democratic Party presidential primaries
 Atari Democrat

References

Further reading
 Paul Tsongas. 1984. Heading Home. New York: Knopf. .

External links

 Peace Corps bio. of Paul Tsongas
 Concord Coalition bio. of Paul Tsongas

 Ubben Lecture at DePauw University

 C-SPAN Tsongas goes Swimming
 A Look Back at an Unorthodox Presidential Campaign 25 Years Later

|-

|-

|-

1941 births
1997 deaths
American people of Greek descent
County Commissioners in Middlesex County, Massachusetts
Dartmouth College alumni
Deaths from cancer in Massachusetts
Deaths from non-Hodgkin lymphoma
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts
Democratic Party United States senators from Massachusetts
Deaths from pneumonia in Massachusetts
Harvard Kennedy School alumni
Massachusetts city council members
Politicians from Lowell, Massachusetts
American twins
United States congressional aides
Candidates in the 1992 United States presidential election
Yale Law School alumni
20th-century American politicians
Centrism in the United States

Paul Tsongas


Vsevolod Mejerhold (ruski: Всеволод Эмильевич Мейерхольд; Penza, Rusko Carstvo, 28. siječnja 1865. – Moskva, Sovjetski Savez, 2. veljače 1940.) ruski je filmski redatelj i glumac.

Filmovi
 Slika Doriana Graya (1915.)
 Jak čovjek (1917.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Vsevolod Mejerhold na kino-teatr.ru

Ruski filmski redatelji

Vsevolod Mejerhold


Gent-Wevelgem 1987 var den 49. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 8. april 1987. Løbet blev vundet af Teun van Vliet, efterfulgt af Etienne De Wilde og Herman Frison.

Resultater

Eksterne henvisninger

1987
Cykelløb i 1987

Gent-Wevelgem 1987


VH1 Classic (também conhecido como VH1 Classic Europe) foi um canal de televisão de música europeu da ViacomCBS Networks EMEAA, parte da ViacomCBS. O canal apresentava principalmente videoclipes da década de 1970 até a década de 2000, embora raras apresentações ao vivo das décadas de 1950 e 1960 também pudessem ser vistas.

História
O VH1 Classic foi lançado pela primeira vez no Reino Unido em 1 de julho de 1999 e disponibilizado desde o início para toda a Europa. No entanto, o serviço pan-europeu foi lançado em 30 de novembro de 2004, quando se tornou um feed separado do VH1 Classic UK. Assim como o VH1 European, ele transmitiu das instalações da MTV Networks Europe em Camden Town (Londres, Reino Unido). Estava oficialmente disponível para espectadores em toda a Europa e América Latina (exceto Reino Unido, Irlanda e Itália). Ao contrário do VH1 Classic UK, a versão pan-europeia do canal era totalmente desprovida de anúncios, com videoclipes reproduzidos 24 horas a partir do robusto acervo da MTV Networks Europe em Londres.

Em 1º de junho de 2020, o VH1 Classic Europe cancelou Non-Stop Classics, Welcome To The Weekend e, no domingo de manhã, Keep It Classic, em vez disso, os horários de exibição de We Are The 80s expandiram significativamente. O programa começava à meia-noite e terminava ao meio-dia em todos os dias da semana. Em 30 de junho de 2020, o canal cancelou We Are The 80s e iniciou o MTV 80s Takeover. Mais tarde, foi anunciado que o canal, juntamente com a versão europeia do MTV Rocks, fecharia em outubro de 2020 e seria substituído por MTV 80s.

No dia 19 de setembro de 2020, o VH1 Classic Europe transmitiu os episódios finais de Smells Like The 90s e Nothing But The 00s, e no dia 18 de setembro deste ano, Keep It Classic. O último videoclipe não pertencente aos anos 1980 a ir ao ar foi Thunder In My Heart, de Meck e Leo Sayer, em 19 de Setembro de 2020 às 23:57 CET. Na noite de 19 e 20 de setembro de 2020, o VH1 Classic Europe parou de transmitir esses programas, e o horário de exibição do MTV 80s Takeover passou a abranger as 24 horas de cada dia.

O canal fechou em 5 de outubro de 2020, com Born to Run, de Bruce Springsteen, sendo o último videoclipe reproduzido no canal antes de ser substituído pela MTV 80s .

Paramount Networks EMEAA
Paramount International Networks
Canais de televisão extintos
Canais de televisão extintos em 2020
Canais de televisão fundados em 2004

VH1 Classic (Europa)


خالد بيبو لاعب كرة قدم مصري سابق، وحاليًا مدير الكرة للنادي الأهلي.

مسيرته الكروية
أصله من محافظة قنا لكنه نشأ في محافظة السويس، بدأاللعب في مركز شباب فيصل بالسويس ثم التحق بنادي بور توفيق ثم بدأ شهرته من نادي الإسماعيلي المصري،  ثم انتقل إلى النادي الأهلي المصري ولعب معه في البطولات التي شارك فيها سواء محلية أو أفريقية.
وأبرز ما عرف عنه إحرازه أربعة أهداف في مباراة القمة بين الأهلي والزمالك في الدوري المصري موسم 2001-2002 وهو الأمر الذي لم يحدث من قبل ولم يتكرر حتى تاريخه. وأيضًا مشاركته مع الأهلي المصري في الفوز بدوري أبطال أفريقيا 2001. وخاصة لقاء إياب نهائي دوري الأبطال أمام ماميلودي صن داونز بطل جنوب أفريقيا عندما تمكن من إحراز ثلاثة أهداف.

أهم الأهداف
 سوبر هاتريك: مباراة الأهلي والزمالك 2002
 هاتريك: نهائي دوري أبطال أفريقيا 2001
 هدف: كأس السوبر الأفريقي 2002
 هدف: نهائي كأس مصر 2003 (الأهلي والإسماعيلي)

البطولات
 دوري أبطال أفريقيا : 2001 ، 2005
 كأس السوبر الأفريقي : 2002
 الدوري المصري : 2004-2005
 كأس مصر : 2003
 كأس السوبر المصري : 2003

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
النادي المصري
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من السويس
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو النادي الإسماعيلي
لاعبو النادي المصري
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2002
لاعبو كأس القارات 1999
لاعبو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة السويس
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي بتروجيت
مدربو كرة قدم مصريون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976
مواليد في السويس
هداف نهائي دوري أبطال إفريقيا

خالد بيبو


Tank imha edici, kundağı motorlu tanksavar topu ya da tank imha eden bir tür zırhlı savaş aracıdır. Tank imha edicilerin yapılış amacı savaş alanında düşmana ait tankları yok etmektir. Yani bir tür tanksavar silahıdırlar ancak tank değildirler. Üzerlerinde yüksek namlu çıkış hızına sahip toplar bulunur. Ya tamamen taretsiz ya da üstü açık bir tarete sahiptirler. Tekerlek veya palet yardımıyla hareket ederler. Üzerlerinde Güdümlü tanksavar füzesi fırlatıcısı taşıyan araçlara kısaca ATGM (İngilizce→ anti-tank guided missile) araçları denir.

Tank imha ediciler tank gibi birçok görevden sorumlu değildir. Tanka nazaran daha az esnek ve ağır piyade ateşi karşısında korumasızdırlar. Her ne kadar bazı tank imha edicilerin ön yüzlerindeki zırh kalın da olsa yine de zırh bakımından zayıf araçlardır. Bu araçların popüler olmasındaki en büyük etken tanklara nazaran daha kolay ve ucuza üretilmeleridir

Üzerinde top bulunan zırhlı tank imha ediciler II. Dünya Savaşı'nda üretilmeye başlanmıştır. Ancak günümüzde ince bir zırha sahip ama daha hızlı ve uzun menzilli tanksavar güdümlü füze taşıyan ATGM araçları üretilmektedir.

Değişik ülkelerden tank imha ediciler

Tank imha edici


Satelitska raketa za lansiranje (SLV, također SLV-3') bila je prva raketa za lansiranje koju je razvila Indija. Nakon što je ISRO osnovan 1969. godine, započeo je s razvojem vlastitog sustava nosača koji je dovršio 1979. godine. Projektil je mogao nositi nosivost od 40 kg u orbitu s težinom lansiranja od 17,8 t što je bilo malo u usporedbi s raketama slične veličine. Raketa je imala 24 m visine i samo 1 m širine.

Sva lansiranja izvršena su iz indijske baze za lansiranje Svemirski centar Satish Dhawan u Sriharikoti na istočnoj obali Indije. SLV-3 je bila raketa na čvrsto gorivo. Godine 1989. pokušano je pomocu prvog stupnja SLV-3 izgradnja vojnog projektila srednjeg dometa. Ovo je dosad jedini slučaj u povijesti svemirskih putovanja da je civilna raketa vojno korištena. Obično se to događa obrnuto.

Izvori

Vanjske poveznice
 Indijski lanseri Bernda Leitenbergera
 SLV-3 na stranici Gunter's Space

Rakete-nosači
Znanost i tehnologija u Indiji

Satellite Launch Vehicle


A ecopista do Tua é uma ecopista em construção entre Mirandela e Bragança, em Portugal. O percurso tem aproximadamente 75 km de extensão e segue o traçado da desativada Linha do Tua ao longo da margem do rio Tua. O primeiro troço, com 4,9 quilómetros, foi inaugurado em abril de 2022.

O percurso atravessa a Paisagem Protegida da Albufeira do Azibo e os sítios da Rede Natura 2000 dos rios Sabor e Maçãs e Romeu. O projeto prevê a recuperação da Estação de Macedo de Cavaleiros para sede do Geopark Terras de Cavaleiros.

Ver também
Lista de ciclovias em Portugal

Ecopistas de Portugal
Linha do Tua

Ecopista do Tua


Jenifer del Carmen Benítez Benítez (* 18. Oktober 1988 in Las Palmas de Gran Canaria) ist eine spanische Wasserspringerin. Sie startet für den Verein CN Salinas im Kunstspringen vom 1-m- und 3-m-Brett und im 3-m-Synchronspringen.

Benítez bestritt ihre ersten internationalen Titelkämpfe bei der Junioren-Europameisterschaft 2006, bei der sie als bestes Resultat vom 3-m-Brett Rang sechs errang. Zwei Jahre später debütierte sie bei der Europameisterschaft in Eindhoven im Erwachsenenbereich. Vom 3-m-Brett erreichte sie im Einzel- und mit Leyre Eizaguirre im Synchronwettbewerb jeweils das Finale, wo sie die Ränge neun und sechs belegte. Im gleichen Jahr qualifizierte sie sich beim Weltcup in Peking für die Olympischen Spiele an gleicher Stelle. Sie startete im Einzel vom 3-m-Brett, erreichte aber im Vorkampf nur den 30. und letzten Platz. Im Jahr 2011 bestritt Benítez in Shanghai ihre erste Weltmeisterschaft, schied dort jedoch in beiden Einzel- und im Synchronwettbewerb jeweils nach dem Vorkampf aus.

Weblinks

 Ergebnisübersicht auf the-sports.org (englisch)

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Wasserspringer (Spanien)
Olympiateilnehmer (Spanien)
Universiadeteilnehmer (Spanien)
Geboren 1988
Frau
Spanier
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2011

Jenifer Benítez


Ice Hassles es originalmente el último episodio de la segunda temporada de The Troop, y a su vez, el último episodio de toda la serie.

Sinopsis
El demonio de hielo vuelve a Lakewood incluso más poderoso que antes. Hayley, Jake y Kirby deben luchar contra la criatura antes de que se infecten y se conviertan en zombis.

Reparto
 Nicholas Purcell como Jake Collins
 Gage Golightly como Hayley Steele
 Matt Shively como Kirby Bancroft-Cadworth III.
 Malese Jow como Cadence Nash.
 John Marshall Jones como Sr. Stockley

Argumento
Jake, Hayley, Kirby y Cadence están en la escuela bebiendo unas limonadas; Jake que le puso chocolate a su bebida y dice que será conocida y pedida su nueva bebida de limonada con chocolate, Hayley piensa que los está retando, así que toma la bebida al igual que Kirby, y Hayley le dice a Cadence que ella tiene que tomarla también por que ella ya es miembro del grupo y Cadence no puede creer que sea considerada miembro del grupo, los chicos la animan para que pruebe la bebida de Jake y lo hace. Poco después aparece la Troop Internacional que atrapa a Cadence pues es un monstruo y tienen planeado mandarla al mundo de los monstruos.

El señor Stockley lleva al líder de la Troop Internacional, de paseo por la escuela, para distraerlo y liberar a Cadence. Mientras tanto el monstruo de Hielo convierte en zombis a toda la escuela, pero antes Jake, Kirby y Hayley engañan a la Troop Internacional para hacerse pasar por relevos en donde tienen encerrada a Cadence y liberarla, ellos logran su misión y saliendo se despiden y le dicen a Cadence que se vaya, que Hayley la espera en Hanigan para entregarle algunas cosas.

Jake y Kirby son perseguidos por los zombis junto con el Sr.Stockley y el líder de la Troop Internacional, llegan a la guarida y la Troop Internacional decide atrapar al demonio de hielo, después se encargaran de la Troop Lakewood y luego de la huida de Cadence.
Hayley le da a Cadence algunas cosas, entre ellas el auto del señor Stockley para que se vaya, Hayley le dice que siempre será bienvenida si vuelve, pero ella lo duda.

La Troop Internacional es atrapada por los zombis mientras Jake, Kirby y el Sr.Stockley escapan al baño de las damas, allí el Sr. Stockley decide arriesgarse a ser atrapado para que Jake y Kirby puedan escapar. Ya en Hanigan los chicos no saben que hacer cuando se encuentran rodeados de zombis, en tanto Cadence se niega a irse de Lakewood cuando ve que muchos chicos de la escuela han sido convertidos en zombis. Jake y Hayley disparan con sus armas pero no logran nada hasta que llega Cadence a salvarlos, Kirby no logra escapar y es atrapado.

Cadence, Jake y Hayley llegan a una pista de patinaje donde se encuentra el demonio de hielo y hacen un plan para destruirlo. Cadence es atrapada, aparece Kirby quien no es un zombi pero usa un traje de zombi y trata de ayudar, después Hayley y Kirby son atrapados y solo queda Jake que llega con el demonio de hielo pero no logra destruirlo y este moustruo lo congela como en el primer episodio de esta temporada.

Cadence recuerda que fue aceptada por el grupo y decide convertirse en monstruo y se mete dentro del demonio de hielo para destruirlo. Cadence lo logra y los demás inmediatamente dejan de ser zombis. La Troop Internacional al ver que ha salvado a todos, deciden hacer miembro a Cadence, al final Hayley le dice a Cadence "Bienvenida a la Troop" y todos se unen en un gran abrazo.

Estreno

Referencias

Anexos:Episodios de series de Nickelodeon

Ice Hassles


Susanna Marie Cork bedre kendt som SuRie (født 19. februar 1989) er en engelsk sanger-sangskriver og musiker, som repræsenterede Storbritannien Eurovision Song Contest 2018 med sangen "Storm". Hun havnede på en 24. plads i finalen.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Storbritannien
Storbritanniens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

SuRie


Gyldne danske reklamefilm er en dansk dokumentarfilm fra 1995, der er instrueret af Prami Larsen.

Handling
En kavalkade af Cirkel Kaffe-reklamefilm fra 1957 til 1994.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Dokumentarfilm fra Danmark

Gyldne danske reklamefilm


Um mapa de calor é uma técnica de visualização de dados que mostra a magnitude de um fenômeno por meio de cor em duas dimensões. A variação de cor pode ser por matiz ou intensidade, dando pistas visuais óbvias ao leitor sobre como o fenômeno está agrupado ou varia no espaço. Existem duas categorias fundamentalmente diferentes de mapas de calor: o mapa de calor de cluster e o mapa de calor espacial. Em um mapa de calor de cluster, as magnitudes são dispostas em uma matriz de tamanho fixo de células cujas linhas e colunas são fenômenos e categorias discretas, e a classificação de linhas e colunas é intencional e um tanto arbitrária, com o objetivo de sugerir clusters ou retratá-los como descobertos por meio de análise estatística. O tamanho da célula é arbitrário, mas grande o suficiente para ser claramente visível. Em contraste, a posição de uma magnitude em um mapa de calor espacial é forçada pela localização da magnitude naquele espaço, e não há noção de células; considera-se que o fenômeno varia continuamente.

"Mapa de calor" é um termo relativamente novo, mas a prática de matrizes de sombreamento existe há mais de um século.

História
Mapas de calor foram originados em exibições 2D dos valores em uma matriz de dados. Valores maiores foram representados por pequenos quadrados cinza escuros ou pretos (pixels) e valores menores por quadrados mais claros. Toussaint Loua (1873) usou uma matriz de sombreamento para visualizar estatísticas sociais nos distritos de Paris. Sneath (1957) apresentou os resultados de uma análise de agrupamento permutando as linhas e as colunas de uma matriz para colocar valores semelhantes próximos uns dos outros de acordo com o agrupamento. Jacques Bertin usou uma representação semelhante para exibir dados em conformidade com uma escala de Guttman. A ideia de juntar árvores de cluster às linhas e colunas da matriz de dados originou-se com Robert Ling em 1973. Ling usou caracteres de impressora sobrecarregados para representar diferentes tons de cinza, um caractere de largura por pixel. Leland Wilkinson desenvolveu o primeiro programa de computador para produzir mapas de calor de cluster com gráficos coloridos de alta resolução em 1994 (SYSTAT).

O designer de software Cormac Kinney registrou o termo 'mapa de calor' em 1991 para descrever uma tela 2D representando informações do mercado financeiro. A empresa que adquiriu a invenção de Kinney em 2003, involuntariamente, permitiu que a marca caducasse.

Tipos
Existem dois tipos principais de mapas de calor: espacial e de grade.

Um mapa de calor espacial exibe a magnitude de um fenômeno espacial como cor, geralmente lançada sobre um mapa. Na imagem rotulada "Exemplo de mapa de calor espacial", a temperatura é exibida por faixa de cores em um mapa do mundo. A cor varia do azul (frio) ao vermelho (quente).

Um mapa de calor de grade exibe magnitude como cor em uma matriz bidimensional, com cada dimensão representando uma categoria de característica e a cor representando a magnitude de alguma medida nas características combinadas de cada uma das duas categorias. Por exemplo, uma dimensão pode representar ano e a outra dimensão pode representar mês e o valor medido pode ser temperatura. Este mapa de calor mostraria como a temperatura mudou ao longo dos anos em cada mês. Os mapas de calor de grade são ainda categorizados em dois tipos diferentes de matrizes: agrupados e correlogramas.

Usos
Os mapas de calor têm uma ampla gama de possibilidades entre as aplicações devido à sua capacidade de simplificar os dados e tornar a análise de dados visualmente atraente. Muitos usos que empregam diferentes tipos de mapas de calor estão listados abaixo.

 Rastreamento do mouse: Mapas de calor de rastreamento do mouse ou mapas de foco, são usados para visualizar onde o usuário do site passa o cursor.
 Rastreamento ocular: os mapas de calor de rastreamento ocular medem a posição dos olhos dos usuários do site e reúnem medidas como volume de fixação ocular, duração da fixação ocular e áreas de interesse.
 Rastreamento de cliques: mapas de calor de rastreamento de cliques ou mapas de toque são semelhantes aos mapas de calor de rastreamento de cursor, mas em vez de ações de foco, esses tipos de mapas de calor ajudam a visualizar as ações de clique dos usuários. Os mapas de calor de rastreamento de cliques não apenas permitem dicas visuais em componentes clicáveis em uma página da Web, como botões ou menus suspensos, mas esses mapas de calor também permitem o rastreamento de objetos não clicáveis em qualquer lugar da página.
 Rastreamento de rolagem: os mapas de calor de rastreamento de rolagem são usados para representar o comportamento de rolagem dos usuários do site. Isso ajuda a produzir dicas visuais para qual seção do site o usuário passa mais tempo.

Análise Financeira: Os valores de diferentes produtos e ativos flutuam rápida e/ou gradualmente ao longo do tempo. A necessidade de registrar alterações nos mercados diários é imperativa. Ele permite a capacidade de desenhar previsões de padrões enquanto é capaz de revisitar dados numéricos passados. Os mapas de calor são capazes de remover o processo tedioso e permitir que o usuário visualize pontos de dados e compare entre os diferentes executores.

Visualização Geográfica: Os mapas de calor são usados para visualizar e exibir uma distribuição geográfica de dados. Os mapas de calor representam diferentes densidades de pontos de dados em um mapa geográfico para ajudar os usuários a ver as intensidades de certos fenômenos e mostrar itens de maior ou menor importância. Normalmente, os mapas de calor usados na visualização geográfica são confundidos com mapas Choropleth, mas a diferença está na forma como determinados dados são apresentados que diferenciam os dois.

Esquema de cores
Muitos esquemas de cores diferentes podem ser usados para ilustrar o mapa de calor, com vantagens e desvantagens perceptivas para cada um. Escolher um bom esquema de cores é essencial para exibir dados com precisão e eficácia, uma vez que um esquema de cores ruim pode levar os espectadores a conclusões imprecisas ou excluir aqueles com deficiências visual da análise adequada desses dados.

Os mapas de cores do arco-íris são uma escolha comum, pois os humanos podem perceber mais tons de cor do que de cinza, e isso supostamente aumentaria a quantidade de detalhes perceptíveis na imagem. No entanto, isso é fortemente desencorajado na comunidade científica por várias razões. Possivelmente o maior motivo é que quando há um grande número de cores envolvidas, a visualização pode dar a impressão de que existem gradientes nos dados que não estão realmente presentes. Quanto mais cores são usadas em uma visualização, mais valores começam a se misturar e a cor não tem a ordenação perceptiva natural encontrada em mapas de cores de espectro de escala de cinza ou corpo negro. Além disso, valores representados por diferentes tons de uma mesma cor podem implicar que os valores estão relacionados quando não estão.

Uma consideração importante ao escolher um esquema de cores é se os dados serão vistos ou não por qualquer pessoa com algum tipo de deficiência visual. Se o público contiver pessoas com algum tipo de daltonismo, pode ser aconselhável evitar esquemas de cores com vermelhos e verdes proeminentes ou gradientes de cores irregulares.

Veja também

 Falsa cor

Referências

Usabilidade
Visualização de dados
Bioinformática
Expressão genética
Biologia molecular

Mapa de calor


Erigeron abajoensis, the Abajo fleabane, is a species of Erigeron in the family Asteraceae. It is native to Utah in the western United States, and has been found also in neighboring parts of Arizona, Colorado, and New Mexico. It grows on sunny, dry, rocky slopes generally at elevations of 2,270 to 3,400 meters (7550–11350 feet).

Erigeron abajoensis is a short (5 to 25 cm or 2-10 inches tall) perennial plant. The leaves are narrowly oblanceolate (i.e. with a broad-rounded apex and a tapering base), set with stiff, straight bristles and located at the base of the stem. The flower heads are sometimes produced one at a time, sometimes in groups of 3 or 4. Each head contains as many as 60 blue or pink or white ray florets and many yellow disc florets,  all produced in the summer.

The species is named for the Abajo Mountains in southern Utah.

References

External links
United States Department of Agriculture plants profile

abajoensis
Flora of the Western United States
Plants described in 1947
Flora without expected TNC conservation status
Taxa named by Arthur Cronquist

Erigeron abajoensis


Ryosuke Kijima (født 29. maj 1979) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos, Oita Trinita, Tokyo Verdy, Roasso Kumamoto, FC Machida Zelvia, Matsumoto Yamaga FC og Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryosuke Kijima


Arsenije Sremac (Арсеније Сремац) bio je srpski svećenik, učenik svetog Save i drugi poglavar Srpske pravoslavne crkve.

Rođen u Dabru, blizu Slankamena, Arsenije posta monah i sljedbenik svetog Save. Tijekom ugarske invazije, Sava je poslao Arsenija na jug Srbije kako bi Arsenije mogao osnovati novo sjedište Crkve. Nakon Savine abdikacije, Arsenije je postao arhiepiskop te je okrunio Stefana Uroša I., a Urošu i Jeleni Anžujskoj pomagao je tijekom gradnje manastira.

Arsenija je naslijedio Sava II. te je Arsenije umro 28. listopada 1266. godine.

Arsenijev je spomendan 10. studenoga.

Srbijanski pravoslavni svećenici
 Pravoslavni sveci

Arsenije Sremac


was a town located in Tsuna District, Hyōgo Prefecture, Japan. As of 2003, the town had an estimated population of 8,769 and a density of 359.09 persons per km2. The total area was 24.42 km2.

Transportation

Railway
No railways passes through Higashiura.

Highway

Kobe-Awaji-Naruto Expressway

National Route 28

History

On April 1, 2005, Higashiura, along with the towns of Awaji, Hokudan, Ichinomiya and Tsuna (all from Tsuna District), was merged to create the city of Awaji and no longer exists as an independent municipality.

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Awaji, Hyōgo

Higashiura, Hyōgo


Moustapha Saya Kaigama est une personnalité politique du Cameroun. Il est Député, Membre du bureau de l'Assemblée Nationale du Cameroun et militant du Rassemblement Démocratique du Peuple Camerounais (RDPC). Sa circonscription est celle du Mbam et Kim (Région Centre). Moustapha Saya Kaigama est Chef d'entreprise PDG Saya SARL, (International Trading, Information Technology Agrobusiness ) et Chef de la communauté Vútè de Yaoundé.

Biographie
Moustapha Saya Kaigama est né le 04 Août 1981 à Nanga-Eboko. Musulman, ressortissant de l'arrondissement de Yoko, il est Chef de la Communauté Vútè de Yaoundé. Homme politique et Entrepreneur camerounais, il est marié et père de plusieurs enfants.

Fils de Tagnineing Aoudou, homme politique et de Yamenga Georgette, il a très vite compris l'importance de la foi, du pardon et de la solidarité. Fervent musulman, mais aussi proche de plusieurs autres obédiences, il fait son premier jeûne de Ramadan à l'âge de 08 ans.

Formation
Le parcours scolaire et académique de Moustapha Saya Kaigama se déroule sans embûches. En effet, il obtient le CEPE (Certificat d'Étude Primaire et Elémentaire) au cours moyen première année (CMI) en 1991 et le Baccalauréat de l'enseignement secondaire général série A4 Allemand en 1998. Sa formation académique est couronnée par l'obtention de plusieurs diplômes dans les Universités d'État et privées du Cameroun et dans des universités étrangères:

 2001, Licence en Économie Monétaire et Bancaire à l'Université de Ngaoundéré.
 2003, Maîtrise en Économie de Gestion dont le mémoire s'intitule, «Gestion Stratégique de l'information et pérennité d'une Institution de microfinance: cas de la Cameroon Cooperative Credit Union League ( CAMCCUL)» à l'Université Catholique d'Afrique Centrale.
 2007, Hight Troughput Satellite System Certificate de la China Academy of Space Technology, équivalent au Master professionnel en gestion     des programmes spatiaux et des applications technologiques des satellites.

Carrière politique
Moustapha Saya Kaigama s'intéresse très tôt à la gestion de la chose Publique. Cela justifie sa présence et son activisme au sein du Rassemblement Démocratique du Peuple Camerounais (RDPC) parti du Président de la République Paul Biya, où il milite depuis 2003 au comité de base de Yoko village, et devient Trésorier de la section Mbam et Kim Nord en 2005. Sous la casquette d'homme politique, tenu par la main par son père, il réalise un brillant et élogieux parcours. Paré d'expérience et d'engagement il passe très vite de simple militant de base à Élu de la Nation au Parlement Camerounais où il occupe plusieurs fonctions: Député, Secrétaire du Bureau de l'Assemblée Nationale, Président du Groupe d'amitié Inter- parlementaire Argentine-Cameroun et Trésorier du Réseau Parlementaire pour la Diaspora et les Collectivités Décentralisées (REPCOD).

Le déclic politique intervient chez Moustapha Saya Kaigama lors de la rencontre et d'un entretien avec le Président de la République Paul Biya en 2006 au sommet de Beijing. Le Président l'avait motivé à être endurant dans ses activités. Pour matérialiser l'élan de ce vœu, le Chef de l'État accorda plusieurs audiences à quelques-uns de ses partenaires d'affaires lors de ce sommet. " Lorsque vous êtes présent auprès des 19 000 habitants du Département du Mbam et Kim et avez des modèles et parrains comme le Ministre René Emmanuel Sadi, puis encadré par Madame Le Sénateur Nicole Okala, vous ne pouvez être que parmi les meilleurs de votre environnement!" lui avait déclaré le Président Paul Biya...

Moustapha Saya Kaigama a toujours admiré la patience et la sagesse du Président Paul Biya, l'importance qu'il accorde à la paix et la solidarité à son pays le Cameroun.

Très attaché aux valeurs telles que l'empathie, la compassion, le partage et le pardon, Moustapha Saya Kaigama a très tôt compris qu'il n'y a point de bonheur à être heureux seul. Proche de la population et fervent pratiquant de la politique de proximité, ce jeune Leader Kimois a entrepris de nombreuses œuvres sociales dans toutes les associations à but non lucratif où il adhère.

Le décryptage de son nom renvoie à un chef de guerre (Saya), premier dignitaire du palais (Kaïgama) et élu de Dieu (Moustapha). Serait-il prédestiné leader étant donné qu'il est né le même jour que l'ancien Président Américain Barack Obama, mais 20 ans plus tard?

Il espère pouvoir apporter la meilleure contribution au développement de son pays tout en faisant du Mbam et Kim l'une des plus importantes zones agro-industrielles d'Afrique Centrale grâce aux nombreux potentiels dont regorge ce Département et à sa passion pour l'Agriculture.

Carrière professionnelle
La solide formation académique de Moustapha Saya Kaigama lui vaudra de gravir rapidement des échelons sur le plan socio-professionnel dès son retour au Cameroun en 2007. Parti de simple stagiaire à la CAMCCUL, il travaillera pendant sept ans en Chine comme Business Development officer à la Liaoning Jinpeng Export-Import. Il crée en 2008 la société NETCOM.CM SARL, et en 2009 le groupe SAYA AGZ. Il est parallèlement Représentant et Business Development Consultant dans plusieurs entreprises internationales à l'instar de la China Great Wall Industry Corporation, Google, Yahoo, Mark Monitor, Petrochina, Semptian, Sony China, ENOM, il noue plusieurs partenariats à travers le Monde pour plusieurs pays d'Afrique, rencontre de nombreux Chefs d'États par la même occasion.

Passionné d'Agriculture, du Commerce International, du Business Development Consulting et des TIC, il fonde en 2008 la société NETCOM et la SAYA SARL un an plus tard. Il continue sur ce bel élan en apportant sa contribution à la création de pôles d'emplois jeunes et au développement du Cameroun.

Dans sa posture de Chef Traditionnel, Moustapha Saya Kaigama a pris à bras le corps les problèmes de la Communauté Vuté à Yaoundé, ainsi s'est-il constitué en promoteur culturel. Le 03 Février 2018, il organise une soirée culturelle dénommée "Éveil culturel Vuté" à l'esplanade du musée national de Yaoundé.

Distinctions et prix

 Le 11 janvier 2022 Membre du Global Parliamentary Code of Democratic Conduct Moustapha Saya Kaigama reçoit le Prix de l'Intégration Africaine pour la meilleure action en faveur des populations du Mbam et Kim et meilleure révélation parlementaire de la législature 2020 – 2025, décernée par l'Association Camerounaise pour  l'Amitié entre les Peuples d'Afrique (ACAPA).
 Le 25 janvier 2022, l'association «Jeunesse du président Paul Biya» (PRESBY) lui décerne le prix spécial pour la paix au Cameroun.

Notes et références

 «Hon. Saya Kaigama, Presents tear-provoking situation of part time teachers and nurses» dans The Eagle's Eye du 1er Avril 2022 (consulté le 15 Avril 2022) article de journaux papier.
 «Cinq ministres sur le gril» dans Cameroon Tribune du 28 Mars 2022, Page 12 (consulté le 15 Avril 2022) article de journaux papier.
 «Agir Ensemble, Honorable Moustapha Saya : Le point à mi-parcours» dans Le temps du Mbam et kim N° N° 0077 du 25 Oct 2021, Pages 8-9, article de journaux papier (consulté le 15 Avril 2022).
 «Les 150 jours de Moustapha SAYA» dans La Voix-Des Décideurs, Edition n°064 du 04 Août 2020 (consulté le 15 Avril 2022).
 https://www.assnat.cm/index.php/fr/deputes/10eme-legislature/saya-kaigama  sur www.assnat.cm, (consulté le 15 Avril 2022).
 https://www.assnat.cm/index.php/fr/bureau/secretaires-de-bureau, sur www.assnat.cm, (consulté le 15 Avril 2022).
 https://ecomatin.net/assemblee-nationale-le-gouvernement-presente-sa-strategie-de-reduction-du-cout-du-bitumage-des-routes/  sur le site ecomatin.net (consulté le 15 Avril 2022).
 https://www.camerounweb.com/CameroonHomePage/NewsArchive/Qui-est-Moustapha-Saya-le-discret-homme-de-mains-de-Biya-dans-le-Centre-439151  sur le site https://www.camerounweb.com/ du 11mai 2018
 https://www.lavoixdesdecideurs.biz/2019/05/09/moustapha-saya-un-consultant-international-qui-reve-dun-programme-spatial-au-cameroun/ (consulté le 15 Avril 2022) et https://www.lavoixdesdecideurs.biz/2019/05/06/cameroun-moustapha-saya-un-soldat-du-developpement-actif-dans-le-mbam-et-kim/ le 6 mai 2019 sur le site https://www.lavoixdesdecideurs.biz/ .
 https://www.capital-consulting.net/  dans la rubrique «contact»
 Magazine Cameroun Tribune 22 septembre 2014
 http://saya.cm/about-us/  sur www.saya.cm

Naissance en août 1981
Député camerounais

Moustapha Saya Kaigama


Midnight Yell Practice, known locally as Midnight Yell or Yell Practice, is a tradition at Texas A&M University.  Midnight Yell is similar to a pep rally.  On the night before each home football game, Midnight Yell takes place in Kyle Field at midnight; two nights before each away game, a Yell Practice (not at midnight) is held near the Quadrangle on the south side of campus. At midnight on the night before an away game Midnight Yell is held in or near the opponent's city.

Besides exciting the crowd, Midnight Yell introduces the student body to any new yells and to practice changes to existing yells.  All yell practices are led by the Yell Leaders, a set of five students who are elected to one-year terms by the student body.

History
Yell Practice began in 1913, while A&M was still an all-male military school.  Several companies would gather together to "learn heartily the old time pep."

The first Midnight Yell was held in 1932.  Two freshmen asked the senior Yell Leaders to hold a midnight practice so that students would be motivated for the upcoming football game against archrival Texas Longhorns.  The Yell Leaders said that while they liked the idea, they   couldn't authorize a Yell Practice at that hour.  However, they said that they just might "show up" at the campus YMCA Building that evening around midnight.  The Fightin' Texas Aggie Band met them at the YMCA, and soon the bulk of the student body had gathered.  The cadets used railroad flares to light the event, and a tradition was born.

In September 2022, the tradition received national media coverage after the Aggies' football loss to App State Mountaineers. The yell practice video shot before Texas A&M's 17-14 loss to App State was called "embarrassing" and "cringeworthy". The clips appeared to vanish from the internet after Texas A&M took down video clips on Twitter claiming copyright, but were soon reposted.

Modern tradition

Home games

thumb|300px|right|Senior Yell Leaders watch intently as the Junior Yell Leaders perform pushups while the Fightin' Texas Aggie Band plays a tune
Since that first Midnight Yell, the event has been held on the night before each home football game.  The Fightin' Texas Aggie Band and the five Yell Leaders lead a parade from the Quadrangle, where the Corps dorms are located.  Students and alumni line the route from the Quadrangle to Kyle Field, falling into line once those in front of them have passed.  Students and alumni gather in the student section of the stands.  At midnight, the yell practice begins.  The Corps Juniors used to guard Kyle Field all night against students from other schools who may try to pull pranks the night before the game.  This job has since been taken over by University Police but only the Corps Juniors are allowed to stand on the track around the Field in recognition of this tradition.

In a departure from their starched white game-day uniforms, at Midnight Yell the Yell Leaders typically wear painted denim overalls and T-shirts.  With the senior Yell Leaders looking on, the junior Yell Leaders assemble at midfield and begin doing pushups.  The pushups last for approximately nine minutes (3 songs played by the Aggie Band about 3 minutes each).  When the juniors are finished, Reveille, the Texas A&M mascot, is escorted onto the field.

The five Yell Leaders then arrange themselves in front of the stands and begin leading the yells.  All yells are coordinated using hand signals.  When the yell is ready to begin, the head Yell Leader gives a signal and the crowd "humps it," with every person leaning forward to maximize the volume of their voices.

During the Yell Practice the crowd, which generally numbers 20,000 to 25,000 people, is led in the yells.  The school songs "Aggie War Hymn" and "Spirit of Aggieland" are sung, the Yell Leaders will also tell two fables about how the Aggies are going to beat their opponent the next day.

At one point during the night the stadium lights are turned off and, traditionally, Aggies are supposed to kiss their dates (called "mugging down"). This relates to another student tradition: "When One Aggie Scores, All Aggies Score." When the Aggies score a touch down, safety, or field goal, everyone in the student body who has brought a date to the game kisses his/her date.

If no date is present, single students light their cigarette lighters, commonly referred to as "flicking your Bic," to make it easier for two dateless people to find each other in the dark.

Away games
If the game is an away game, a yell called an Arch (or Grove) Yell is held on campus the Thursday before the game, and a Midnight yell is held in a location in the away city. For example, if the annual game against the University of Texas is held in Austin the Midnight Yell is held on the steps of the Texas State Capitol. Grove yells were held at The Grove, an outdoor theater near the MSC which was torn down in 2003. Since then, they have been held in front of the twelve arches that mark the entrance to the Corps of Cadets quad area. Arch yells are usually at 7 PM, the attendance is much smaller (usually only the Corps of Cadets) but the tradition of "mugging down" is still followed.

After-game Yell Practices

After a victorious home football game, the Yell Leaders are tackled by the freshmen in the Corps and thrown into Fish Pond. Afterwards, the Aggie Band meets up with them and an informal yell practice ensues on the steps of the YMCA building. Should the Aggies run out of time (that is, lose) in a football game, a yell practice is held in the stands "to display the continuing support for the Aggie team and to prepare for the next game."

References

Texas A&M University traditions
Recurring events established in 1932
University folklore

Midnight Yell Practice