Ari ırk, 19. yüzyılın sonlarında Proto-Hint-Avrupa mirasına sahip insanları ırksal gruplarla tanımlamak için ortaya çıkmış ve artık kullanılmayan bir tarihsel ırk kavramıdır. Antropolojik, tarihi ve arkeolojik kanıtlar bu kavramın geçerliliğini desteklememektedir. Kavram, Proto-Hint-Avrupa dilini ilk konuşanların insanlığın üstün bir örneğinin belirgin ataları olduğu ve günümüze kadar onların soyundan gelenlerin Sami ve Hamitik ırklarının yanı sıra Kafkas ırkının bir alt ırkını ya da kendine özgü başka bir ırkı oluşturduğu düşüncesinden türemiştir. Günümüzde, bu gruplar arasındaki yakın genetik benzerlik ve karmaşık karşılıklı ilişkiler nedeniyle, insan popülasyon gruplarını kategorize etmeye yönelik bu taksonomik yaklaşımın yanlış yönlendirilmiş ve biyolojik olarak anlamsız olduğu düşünülmektedir. Irk, kültür ve dilin izomorfizmi, modern akademisyenler tarafından hatalı bir anlayış olarak reddedilmiştir. Ari ırk kavramı 19. yüzyıl boyunca Arthur de Gobineau, Richard Wagner ve bilimsel ırkçılığı daha sonra Nazi ırkçı ideolojisini etkileyen Houston Stewart Chamberlain gibi çeşitli ırkçı ve antisemitik yazarlar tarafından benimsenmiştir. 1930'lara gelindiğinde, kavram hem Nazizm hem de Nordizm ile ilişkilendirilmiş ve Aryan ırkını "üstün ırk" olarak tasvir eden, Aryan olmayanları ırksal olarak aşağı ve yok edilmesi gereken varoluşsal bir tehdit olarak gören beyaz üstünlükçü Aryanizm ideolojisini desteklemek için kullanılmıştır. Bu fikirler Nazi Almanyası'nda Holokost'a yol açan devlet ideolojisinin önemli bir parçasını oluşturmuştur.

Tarih

Dilsel anavatan üzerine tartışmalar
18. yüzyılın sonlarında Proto-Hint-Avrupa, Hint-Avrupa dillerinin varsayılan ortak anadili olarak inşa edilmiştir. Grammar of the Persian Language (1771) adlı eseriyle "Avrupa'nın en saygın dilbilimcisi" olarak kabul edilen William Jones, Bengal Yüksek Mahkemesi'nin üç yargıcından biri olarak atanmıştı. Kalküta'ya gelerek Sanskritçe ve Rigveda üzerine çalışmaya başlayan Jones, Sanskritçe ile Farsça, Gotça, Yunanca ve Latince gibi diğer Hint-Avrupa dilleri arasındaki sözcüksel benzerlikler karşısında hayrete düşmüş ve Third Anniversary Discourse on the Hindus (1786)'da Sanskritçenin bir yavru dil olarak dil ailesindeki diğer Hint-Avrupa dilleriyle aynı proto-ya da ana-dile, yani Proto-Hint-Avrupa diline ait olduğu sonucuna varmıştır. Ancak Proto-Hint-Avrupa dilinin ilk konuşurlarının dilsel anavatanı, arkeologlar ve karşılaştırmalı tarihsel dilbilimciler arasında başından beri şovenist nedenlere karışan politik bir tartışma konusu olmuştur. Başta Naziler olmak üzere bazı Avrupalı milliyetçiler ve diktatörler, daha sonra kendi ülkelerindeki veya bölgelerindeki Proto-Hint-Avrupa anavatanını ırksal açıdan üstün olarak tanımlamaya çalışmışlardır.

Romantizm ve Sosyal Darwinizm

Romantizmin Almanya'daki etkisi, "Alman dili ve geleneklerine" yönelik entelektüel arayışın yeniden canlanmasına ve "Aydınlanmanın soğuk, yapay mantığını bir kenara atma" arzusuna tanık oldu. Darwin'in 1859'da Türlerin Kökeni  adlı eserini yayınlaması ve Proto-Hint-Avrupa dilinin teorik modelini kamuoyuna duyurmasının ardından, Romantikler, Darwinizm'in yeni fikirleriyle birlikte dilin ulusal kimlikte belirleyici bir faktör olduğuna ikna oldular. Darwin'in uygunluk teorisini hiçbir zaman ırklar veya diller gibi belirsiz varlıklara uygulamamış olmasına rağmen, Alman milliyetçileri bazı ırkların diğerlerine göre sözde uygunluğunu rasyonelleştirmek için bilimsel doğal seçilim teorisini kötüye kullandılar. "Uygun olmayan" ırklar genetik zayıflığın kaynağı ve "uygun" ırkların üstün niteliklerini kirletebilecek bir tehdit olarak öne sürülmüştür.

Sözdebilim ve Romantizmin aldatıcı sentezi, kendini tebrik eden çalışmalarda "Kuzey Avrupalıların üstün biyolojik-ruhsal-dilsel özünü" açıklamak için ırkın çarpıtılmış Sosyal Darwinizm yorumlarını kullanan yeni ırksal ideolojiler üretti. Alman Romantiklerinin "saf" bir ulusal miras arayışı, Proto-Hint-Avrupa dilinin eski konuşurlarının bir "ırksal-dilsel-ulusal stereotipin" farklı ataları olarak yorumlanmasına yol açtı.

Ari ırkın ortaya çıkışı

Ari teriminin ırksal çağrışımı
"Aryan" terimi, antik Hindistan ve İran'da yaşamış olan Hint-Avrupa dil ailesi Sanskritçe ve İrancanın Hint-İran kolu içinde yer alan Hint-İranlıların ve bilinen en eski kutsal metinler olan Rigveda ve Avesta yazarlarının etnokültürel öz kimliği olarak kullanılmıştır. Sanskritçe ā́rya- ve İrani *arya- bir *ā̆rya- biçiminden türemiş olsa da, sadece Hint-İran kabilelerinde görülmüştür. Benjamin W. Fortson, Proto-Hint-Avrupalıların kendilerini tanımlamak için kullandıkları bir terim olmayabileceğini ve böyle bir morfemin günümüze ulaşmadığını belirtmektedir. J. P. Mallory ve diğerleri, "Aryan" teriminin Hint-İranlılara atıfta bulunan etnik bir anlam kazanmasına rağmen, bu anlamsal kullanımı Proto-Hint-Avrupa'nın *h₂eryós sözlüğünün yeniden yapılandırılmasına atfetmek için hiçbir gerekçe olmadığını, proto-dili konuşanların kendilerini "Aryanlar" olarak adlandırdıklarına dair hiçbir kanıt olmadığını belirtmektedir. Ancak 19. yüzyılda, ā́rya-'nın sadece Hint-İranlıların kabile öz adlandırması değil, aynı zamanda Proto-Hint-Avrupalıların öz adlandırması olduğu öne sürülmüştür ki bu teori modern akademisyenler tarafından reddedilmiştir. Artık itibarını yitirmiş olan ve kronolojik olarak yeniden inşa edilen Kuzey Avrupa hipotezi, Proto-Hint-Avrupalıların anavatanını kuzey Avrupa'ya yerleştiren bu tür akademisyenler tarafından desteklenmiş, bu da başlangıçta Avrasyalı Proto-Hint-Avrupalıların dilsel bir popülasyonu olduğu varsayılan "Proto-Hint-Avrupalılar"ın yeni, hayali bir biyolojik kategori ile ilişkilendirilmesine yol açmıştır, bu ilişkilendirmede "uzun boylu, açık tenli, sarışın, mavi gözlü bir ırk" - Nordik ırkın sözde fenotipik özellikleri olarak tanımlanmıştır. İngilizceleştirilmiş "Aryan" terimi daha sonra bu ırksal gruplandırmaya uygulanmaya başlandı.

Akademisyenler eski zamanlarda bile Rigveda'da ileri sürülen Aryan kimliğinin ırksal değil kültürel, dini ve dilsel olduğuna dikkat çekmektedir. Vedalar ırksal saflığı da öngörmemektedir. Rigveda ritüelistik bir bariyeri teyit eder: bir birey doğru tanrılara kurban verirse Aryan olarak kabul edilir, bu da geleneksel dilde geleneksel dua etmeyi gerektirir ve ırksal bir bariyeri çağrıştırmaz. Michael Witzel, Aryan teriminin "belirli bir halkı ya da hatta belirli bir 'ırksal' grubu değil, Vedik Sanskritçe konuşan ve onların kültürel normlarına (ritüel, şiir vb.) bağlı olan kabilelere katılan herkesi ifade ettiğini" belirtmektedir. Akademisyenler, İran, Afganistan ve Hint alt kıtasının kuzeyinde yaşayan Vedik dönem Tunç Çağı kabileleri olan tarihi Aryanların - Rigveda ve Avesta'nın bestecileri - Aryanizm ve İskandinav ırkçılığı savunucularının aksine sarışın veya mavi gözlü olma ihtimalinin düşük olduğunu belirtmektedir.

Kuzey Avrupa hipotezi ve arkeolojik doğrulama
Aryan kökeninin ırksal yorumu, Gustaf Kossinna'nın, arkeolojik kültür ve arkeolojik ırk arasında bire bir uyuşma olduğunu öne süren sözde bilimsel kültürtarihsel arkeoloji teorisinden kaynaklanmaktadır. Kossinna'ya göre, bir "kültür"ün sürekliliği, aynı bölgede sürekli olarak yaşayan bir "ırk"ın sürekliliğini ortaya koyar ve daha genç katmandaki bir kültürün daha eski katmandaki bir kültüre benzerliği, anayurttan göç etmiş bir kabilenin varlığına işaret eder. Artık kullanılmayan Kuzey Avrupa hipotezi, Alman milliyetçileri de dahil olmak üzere Kossinna ve Karl Penka tarafından onaylandı, daha sonra Naziler tarafından soykırımcı ve ırkçı devlet politikalarına göz yummak için kullanıldı. Kossinna, Proto-Hint-Avrupalıları İp Baskılı Seramik kültürüyle özdeşleştirdi ve Proto-Hint-Avrupa anavatanı olarak Schleswig-Holstein'ı belirtti. Yayılmacı bir kültür modelini savundu ve Cermen halklarının,  Cermenlere kıyasla kültürü yok edenler olarak tanımladığı Romalılar ve Fransızlar'a karşı ırksal üstünlüğünü vurguladı. Kossinna'nın fikirleri, yöntemdeki doğal belirsizlikler ve Germen üstün ırkı ideolojisini savunması nedeniyle ağır bir şekilde eleştirildi. Irk, kültür ve dilin eşbiçimliliği, modern bilim adamları tarafından hatalı bir kavram olarak reddedilmiştir.

Irk teorisyenleri tarafından yapılan ilk kullanımlar
[[Dosya:Meyers_map_('Caucasian_races').jpg|küçükresim|Meyers Konversations-Lexikon'''un on dokuzuncu yüzyıl baskılarından biri, Kafkas ırkı'nı (grimsi mavi-yeşil tonlarda); Aryanları, Samileri ve Hamitlileri kapsayan şekilde gösterir. "Aryanlar", "Avrupalı Aryanlar" ve "Hint-Aryanlar" (günümüzde Hint-İranlılar olarak adlandırılan) olarak alt bölümlere ayrılmıştır. Bu döneme ait ansiklopediler, Avrupa ırksal yapılarını güçlendirdi.]]
Max Müller genellikle, İngilizcede bir Aryan ırkından bahseden ilk yazar olarak tanımlanır, ve 1849'dan 1874'e kadar kendi "Rigveda" düzenlemesine dayanarak Vedalar'ın pasajlarının ırksal yorumunu başlattı. Orta Asya'da yüksek bir rakımda yaşayan küçük bir Aryan klanının var olduğunu öne sürdü, bu klan daha sonraki Hint-Avrupa dillerinin atalarından bir proto-dil konuşuyordu ve bu klan sonradan ikiye ayrıldı: bir kısmı Avrupa'ya doğru hareket etti, diğeri ise İran'a göç etti ve sonunda tekrar bölündü, bu bölünmeden oluşan gruplardan biri kuzeybatı Hindistan'ı işgal etti ve orada yaşayan İskit kökenli koyu tenli dasaları fethetti. Avrupa'nın kuzey Aryanları enerjik ve savaşçı hale geldiler ve ulus fikrini icat ettiler, İran ve Hindistan'ın güney Aryanları ise durgun, derin düşünen bir hale geldiler; din ve felsefeye odaklandılar. Modern bilim adamları, koyu veya açık tenli insanlar arasındaki özellik farkını ırksal bir ayrım olarak nitelendirmeyi reddeder ve Ārya ve Dasyu arasındaki Rig Vedik karşıtlığın karanlık ve aydınlık dünyalar, ışık ve karanlık, iyi ve kötü arasındaki ayrım olduğunu belirtir.

Ara sıra "Aryan ırkı" terimini kullanmasına rağmen, Müller daha sonra dilsel ve ırksal kategorilerin karıştırılmasına itiraz etti ve Oxford'daki 1888 yılı dersinde, "Dil bilimi ve İnsan bilimi çok fazla ayrı tutulamaz... Dolikosefali gramerinden bahsetmenin yanlış olduğu kadar Aryan kanından bahsetmek de yanlış olur" dedi. Biographies of Words and the Home of the Aryasda (1888) "Aryan ırkından, Aryan kanından, Aryan gözlerinden ve saçından bahseden etnolog, bir dilbilimci olarak büyük bir günahkardır [...]" diye yazdı. antropologlar ve uzman olmayanlar arasında artan sayıda Batılı yazar, "Aryanları" etnolinguistik bir kategoriden ziyade "fiziksel-genetik bir tür" olarak niteledi, örneğin Aryanlar'ın insanlığın üstün bir dalını temsil ettiğini iddia eden kişi, Arthur de Gobineau gibi. Gobineau, Avrupa ırklarını Aryan olarak tanımlamaya çalıştı ve onları Nuh'un oğulları ile ilişkilendirdi, üstünlüğü vurguladı ve Aryan olmayanları Samiler'in bir müdahalesi olarak sınıflandırdı. 1878'de Aryanlar'ın açık tenli, mavi gözlü sarışınlar olduğunu ispatlamaya çalışan Alman Amerikalı antropolog Theodor Poesche, bununla ilgili tarihi referansların bir taramasını yayınladı.

Aryan ırk teorisi özellikle Almanya'da popülerliğini korurken, bazı yazarlar, özellikle Otto Schrader, Rudolph von Jhering ve Aryan kavramını antropolojiden yasaklamayı öneren etnolog Robert Hartmann (1831–1893) buna karşı çıktılar. Helena Blavatsky ruhsal gelişim ölçeğinde ardışık yedi kök soyun her döngüsel yükseliş ve düşüşün olduğu kök ırklar fikrini savundu, bunların her biri, giderek daha üstün kök ırklara yükselmeden önce yedi alt-ırka bölünmüştür; onun kozmogoni'sinde, Aryan ırkı, Atlantisliler tarafından devam ettirilen beşinci kök ırktı; elitizm ve ırk hiyerarşisi ilkelerini vurguladı.

 Irksal üstünlük kuramları

Aryan terimi, 19. yüzyılda Arthur de Gobineau, Theodor Poesche, Houston Chamberlain, Paul Broca, Karl Penka ve Hans Günther gibi çeşitli ırkçı ve antisemitik yazarlar tarafından bilimsel ırkçılığı teşvik etmek amacıyla benimsenmiş ve Nordizm ve Aryanizm gibi ideolojilerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Aryan kelimesinin çağrışımı, Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran kolu olarak coğrafi ve dilsel sınırlarından bu zamana kadar koparılmıştı.

Arthur de Gobineau 1853 yılında, Ari ırkı beyaz ırk ve tek medeni ırk olarak tanımladığı, kültürel gerileme ile melezleşmeyi iç içe geçmiş olarak düşündüğü Essai sur l'inégalité des races humaines adlı bir deneme yayınladı. Gobineau'a göre, dünyanın dört bir yanına göç eden Kuzey Avrupalılar büyük medeniyetleri kurmuş, ardından ırksal açıdan aşağı olarak tanımlanan yerli halklarla karışarak seyrelmiş ve bu da eski Aryan medeniyetlerinin giderek çürümesine yol açmıştır. Irkların eşitsizliği ve "üstün ırk" kavramı bu dönemin akademisyenleri tarafından evrensel olarak kabul edilmiş, bu nedenle ırk, biyolojik sınırlamanın ötesinde "ulusal karakter ve ulusal kültür" olarak anılmıştır. Houston Stewart Chamberlain 1899'da en önemli proto-Nazi metinlerinden biri olarak tanımlanan ve üstün bir Alman-Aryan ırkı ile yıkıcı bir Yahudi-Semitik ırk arasında ölümüne bir varoluş mücadelesini teorize ettiği The Foundations of the Nineteenth Century  adlı eserini yayımladı.

1916'da Madison Grant, İngiliz,İskoç-İrlanda-Alman kökenli orijinal On Üç Koloni yerleşimcisi olan "Aryan" Amerikalılar arasında, kendisine göre Polonyalılar, Çekler, Yahudiler ve İtalyanlar olan göçmen "aşağı ırklar" ile melezleşmeye karşı bir polemik olanThe Passing of the Great Race adlı kitabını yayınladı. Kitap o dönemde en çok satanlar arasındaydı. 1920 yılında H. G. Wells'in en çok satan kitabı The Outline of History'de bu terim "Aryan halkları" şekli ile çoğul olarak kullanılmıştır. Wells, 1922'de A Short History of the World adlı eserinde "uygarlık yollarını" öğrenen geniş çeşitlilikte birçok "Aryan halkları" grubunu tasvir etti ve daha sonra, farklı koordine olmayan hareketler aracılığıyla, yerleşik uygarlıklar ile diğerlerinin yanı sıra Ege ve Moğol halklarını da kapsayan göçebe istilacılar arasındaki çatışmanın daha geniş "fikirler ve yöntemlerde" değil ama "biçim olarak" "tüm antik dünya, Sami, Ege ve Mısır'a benzer" bir "boyun eğdirme" diyalektik ritminin parçası olduğuna inandı.

 Nazizm

 Alt insanlar (Untermensch) ve Ari teriminin tanımlanması

Nazi Almanyası'nın ırk politikası, 1935 Nürnberg Yasaları ve Adolf Hitler'in ırkçı doktrinleri, Yahudileri, Polonyalıları, Çekleri, Rusları, Romanları ve Sırplar da dahil olmak üzere Slavları "ırksal olarak aşağı alt-insanlar" () olarak görüyordu. Bu terim aynı zamanda melez ve siyahiler için de kullanılmıştır. Ancak, Yahudi olmayan tüm Avrupalıları kapsayan bir Ari tanımı kabul edilemez bulundu ve 1933'te Nüfus ve Irk Politikası Sorunları Uzman Komitesi, Nazi ırk politikasının gidişatını planlamak için önemli Nazi entelektüelleri Alfred Ploetz, Fritz Thyssen ve Ernst Rüdin'i bir araya getirdi ve bir Ari'yi "kabile olarak Alman kanına bağlı ve bir Volk'un soyundan gelen" kişi olarak tanımladı. Nazi akademisyenler, Proto-Hint-Avrupa dilinin aslen bir "Ari üstün ırk" tarafından konuşulduğunu kanıtlamak amacıyla Kuzey Avrupa hipotezini desteklemiş ve Sami dillerini "aşağı ırklar" ile ilişkilendirmişlerdir. Irk konusundaki tarihsel revizyonizm, bir Nazi düşünce kuruluşu olan Ahnenerbe aracılığıyla yayılmıştır. Hitler, Kavgam'ın "Ulus ve Irk" bölümünün ana teması olan Nazi ırk ideolojisinde düzenli olarak Ernst Haeckel'in Sosyal Darwinist yüksek evrim, varoluş mücadelesi ve evrim kavramlarına başvurmuştur. Haeckel'in Sosyal Darwinizmi, Alman Irk Hijyeni Derneği'nin kurucusu Alfred Ploetz tarafından da övülmüş ve öjenik organizasyonun onursal üyesi yapılmıştır.

 Nazi öjeniği ve İskandinav üstünlüğü

1938 yılında Reich Eğitim Bakanlığı, Nasyonal Sosyalist Öğretmenler Birliği tarafından geliştirilen, insan ırklarının evrimine ilişkin Sosyal Darwinci yorumu vurgulayan Alman biyoloji müfredatını yayınladı. SS'e katılan ve Kaiser Wilhelm Antropoloji Enstitüsünde çalışarak Nazi öjeni ve ırksal evrim teorilerini yayınlayan Hans Weinert, İskandinav ırkının son derece evrimleşmiş bir ırk olduğunu ve Avustralya Aborjinlerinin ırk hiyerarşisinin en altında yer aldığını iddia etmiştir. Hans F. K. Günther, profesyonel bir eğitim almamış olmasına rağmen en etkili Nazi antropoloğu olarak kabul ediliyordu. Günther'in Nordiklik üzerine ırkçı yazıları, Nordik ırkın kuzey Avrupa'da ortaya çıktığına ve fetih sayesinde yayıldığına inanan Gobineau'nun fikirlerini içeriyordu. Günther'in bu yazıları Nazi öjenik politikalarını onayladığını ifade etmiş ve bilimsel ırkçılık üzerinde kritik bir etkiye sahip olmuştu. Günther'in bu teorileri, daha sonra kitaplarını Nazi Partisi üyeleri için tavsiye edilen okuma materyalleri arasına dahil eden Hitler tarafından takdir edildi. Nazi ırksal teorileri, İskandinavlar, Almanlar, İngilizler ve Fransızlar da dahil olmak üzere, uzun boy, beyaz ten, mavi gözler, dar ve düz burunlar, dolikosefalik kafatasları, belirgin çeneler ve sarı saç gibi fiziksel antropolojik özelliklerle tanımlanan İskandinav halklarını "Aryanların en saf ırkı" olarak kabul ediyordu. Naziler iktidara geldikten sonra, sarı saç ve mavi göz gibi sözde aryan özellikleri için yapay seçilim teşvik edilirken, "aşağı ırklar" ve fiziksel veya zihinsel hastalığı olan insanlar "yaşamaya değer olmayan hayat" olarak kabul edildi ve toplama kamplarına kapatıldı.

 Etnik temizlik ve Holokost

Nazi soygelişim ve ırksal hijyen programlarının sterilizasyon ve imhasının doruk noktası, bir "Aryan üstün ırk" yaratmayı ve Yahudiler, Slavlar, Polonyalılar, Romanlar, eşcinseller ve engelliler gibi "aşağı, Aryan olmayan türleri" ortadan kaldırmayı amaçladı. Nazi Almanyası, Alman Reich vatandaşlığı için Aryan sertifikası şartı getirerek Yahudilere karşı sistematik ayrımcılığa yol açan Yahudi karşıtı yasayı çıkardı. Hitler Almanya Şansölyesi olduktan sonra, Nazi Almanyası'nın kamu politikaları, sözde "aşağı tipler"e, özellikle Sami ırkının en yüksek tezahürü olarak kabul edilen Yahudilere karşı giderek daha düşmanca hale geldi ve Yahudilerin gettolarda tecrit edilmesi, Nazilerin Yahudi Sorununa Nihai Çözüm adını verdikleri imha politikasıyla doruğa ulaştı. Holokost olarak bilinen süreçte, devlet destekli zulümle Nazi toplama kamplarında içlerinde çocuklar da olmak üzere altı milyondan fazla Yahudi, 5,7 milyon Slav, 1,8-3 milyon Polonyalı, ve engelliler, kitlesel kurşunlama, gaz odası, gaz vagonu yöntemleriyle sistematik olarak öldürüldü. Aryan ırkı inancı, Naziler tarafından zulmü haklı çıkarmak için kullanıldı ve kurbanları "Aryanların zıttı (karşıtı) ve ebedi düşmanı" olarak tasvir etti.

 Beyaz üstünlükçülüğü

Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde olmak üzere beyaz ırkın üstünlüğünü savunan neo-Nazi grupları ve hapishane çetelerinin pek çoğu, kendilerini Aryan Kardeşliği, Aryan Milletleri, Aryan Muhafızları, Aryan Cumhuriyet Ordusu, Beyaz Aryan Direnişi, Aryan Çemberi, Teksas Aryan Kardeşliği ve diğer Aryan Kardeşlikleri de dahil olmak üzere Aryan ırkının bir parçası olarak görüyor.

 Neopagan hareketleri
Hint-Avrupa tarihi, gerçek veya sahte, çeşitli neopagan hareketlerinde önemli bir rol oynamaktadır.

 Rus neo-paganizmi
Slavofilizm (Slavcılık) hareketleri, Avrupalıların Nazi Almanyası'nın "prestijli Aryan kökenli" varsayımının çeşitli farklı fikirlerini ödünç aldı. Rus milliyetçileri üzerindeki birincil dini etki Rus Ortodoksluğu olsa da, Hıristiyanlığın (Roma psikoposluğunun) önceliği bu gruplar tarafından şüpheyle karşılandı ve "kökenlere dönüşü" rasyonelleştirmek için eski bir metin aramaya başladılar. Zhar-Ptitsa gazetesindeki çeşitli yazarlar, MÖ birinci yüzyıla ait olduğu varsayılan el yazması Veles Kitabı'na ilgi gösterdiler. Beyaz Ordu subayı F. A. İzenbek, bu el yazmasının Rus İç Savaşı sırasında keşfedildiğini iddia etti. Ancak İzenbek'in arkadaşlarından biri olan Iurii Miroliubov, elyazmasını uydurmuş ve Rus neo-paganizmini tanımlamak için "Vedism" terimini kullanmıştı; daha sonra elyazmasının değerini yüceltmek için Hint dini kutsal kitabı Vedalar'ı benimsedi. Milliyetçi beyaz Rus göçmenleri ve neo-Paganlar, elyazmasını, "Antik Aryanlar" ile kendileri (Slavlar) arasında doğrudan bir bağlantı olduğunu iddia eden, Slav uygarlığına ait otantik bir tarihi kaynak olarak görüyorlar. Ancak, el yazması bilim adamları tarafından edebi sahtecilik olarak ilan edildi.

 Tanrıça hareketi
Birinci dalga feminizmin yükselişiyle birlikte, Tanrıça hareketinin çeşitli yazarları, antik Hint-Avrupalıları, çeşitli tarihi dramalarda ve Riane Eisler'in The Chalice and the Blade (1987) ve Marija Gimbutas'ın Civilization of the Goddess'' (1991) adlı kitapları gibi kitaplarda "kadınsı barış ve güzelliğin ütopik tarih öncesi dünyasını yok eden ataerkil, savaşçı istilacılar" olarak nitelendirdiler.

Ayrıca bakınız

 Aryan
 Nazi insan deneyleri
 Ezoterik Nazizm
 Pozitif Hristiyanlık
 Holokost
 Nazi Almanyası'nda eşcinsellere yönelik zulüm

Kaynakça

 Özel

 Genel

Antropolojiye göre kişi kategorileri
Beyaz ırkın üstünlüğü düşüncesi
Sözdebilim
Nazi terminolojisi

Ari ırk


The goal of fisheries management is to produce sustainable biological, environmental and socioeconomic benefits from renewable aquatic resources.  Wild fisheries are classified as renewable when the organisms of interest (e.g., fish, shellfish, amphibians, reptiles and marine mammals) produce an annual biological surplus that with judicious management can be harvested without reducing future productivity. Fishery management employs activities that protect fishery resources so sustainable exploitation is possible, drawing on fisheries science and possibly including the precautionary principle.

Modern fisheries management is often referred to as a governmental system of appropriate environmental management rules based on defined objectives and a mix of management means to implement the rules, which are put in place by a system of monitoring control and surveillance. An ecosystem approach to fisheries management has started to become a more relevant and practical way to manage fisheries. According to the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO), there are "no clear and generally accepted definitions of fisheries management". However, the working definition used by the FAO and much cited elsewhere is:
The integrated process of information gathering, analysis, planning, consultation, decision-making, allocation of resources and formulation and implementation, with necessary law enforcement to ensure environmental compliance, of regulations or rules which govern fisheries activities in order to ensure the continued productivity of the resources and the accomplishment of other fisheries objectives.

Objectives

Political
According to the FAO, fisheries management should be based explicitly on political objectives, ideally with transparent priorities. Political goals can also be a weak part of fisheries management, since the objectives can conflict with each other. Typical political objectives when exploiting a commercially important fish resource are to:
 maximize sustainable biomass yield
 maximize sustainable economic yield
 secure and increase employment
 secure protein production and food supplies
 increase export income

For the most recent several decades, the political goals in fisheries management of commercially important species have been rapidly evolving, primarily driven by (1) a recognition of the response of fish and other target animals to changing climate, (2) new technologies for fishing particularly on the high seas, (3) development of competing policy priorities for aquatic environments leading to a more ecosystem-based approach to fisheries management, and (4) new scientific insights about the processes affecting fish population size and recruitment.
The political objectives operative in recreational fisheries management are often substantially different from those prevalent in commercial fisheries management.  For example, catch-and-release regulations are common in some types of recreational fisheries.  Thus, biological yield is of less important.

International objectives
Fisheries objectives need to be expressed in concrete management rules. In most countries fisheries management rules should be based on the internationally agreed, though non-binding, Code of Conduct for Responsible Fisheries, agreed at a meeting of the U.N.'s Food and Agriculture Organization FAO session in 1995. The precautionary approach it prescribes is typically implemented in concrete management rules as minimum spawning biomass, maximum fishing mortality rates, etc. In 2005 the UBC Fisheries Centre at the University of British Columbia comprehensively reviewed the performance of the world's major fishing nations against the Code.

Management mechanisms
Many countries have set up Ministries/Government Departments, named "Ministry of Fisheries" or similar, controlling aspects of fisheries within their exclusive economic zones.
Four categories of management means have been devised, regulating either input/investment, or output, and operating either directly or indirectly:

Technical measures may include:
 prohibiting devices such as bows and arrows, and spears, or firearms
 prohibiting nets
 setting minimum mesh sizes
 limiting the average potential catch of a vessel in the fleet (vessel and crew size, gear, electronic gear and other physical "inputs".
 prohibiting bait
 snagging
 limits on fish traps
 limiting the number of poles or lines per fisherman
 restricting the number of simultaneous fishing vessels
 limiting a vessel's average operational intensity per unit time at sea
 limiting average time at sea

Catch quotas

Systems that use individual transferable quotas (ITQ), also called individual fishing quota limit the total catch and allocate shares of that quota among the fishers who work that fishery. Fishers can buy/sell/trade shares as they choose.

A large scale study in 2008 provided strong evidence that ITQ's can help to prevent fishery collapse and even restore fisheries that appear to be in decline. Other studies have shown negative socio-economic consequences of ITQs, especially on small-sclale fisheries. These consequences include concentration of quota in that hands of few fishers; increased number of inactive fishers leasing their quotas to others (a phenomenon known as armchair fishermen); and detrimental effects on coastal communities.

Elderly maternal fish

Traditional management practices aim to reduce the number of old, slow-growing fish, leaving more room and resources for younger, faster-growing fish. Most marine fish produce huge numbers of eggs. The assumption was that younger spawners would produce plenty of viable larvae.

However, 2005 research on rockfish shows that large, elderly females are far more important than younger fish in maintaining productive fisheries. The larvae produced by these older maternal fish grow faster, survive starvation better, and are much more likely to survive than the offspring of younger fish. Failure to account for the role of older fish may help explain recent collapses of some major US West Coast fisheries. Recovery of some stocks is expected to take decades. One way to prevent such collapses is to establish marine reserves, where fishing is not allowed and fish populations age naturally.

Precautionary principle
A Fishery Manager's Guidebook issued in 2002 by the FAO advises that a set of working principles should be applied to "highlight the underlying key issues" of fisheries management." There are 8 principles that should be considered as a whole in order to best manage a fishery. The first principle focuses on the finite nature of fish stocks and how potential yields must be estimated based on the biological constraints of the population.

In a paper published in 2007, Shertzer and Prager suggested that there can be significant benefits to stock biomass and fishery yield if management is stricter and more prompt. This is supported by recent work on the management of North Sea fisheries in accordance with ranges of acceptable fishing, where fishing at the top of the "acceptable" ranges is many times more risky than fishing near the bottom, but delivers only 20% more yield.
In addition there is growing evidence – and growing recognition by both fishery scientists and small-scale fishermen – that coastal marine protected areas do favour the biodiversity and resilience of ecosystems nearby, significantly enhancing the density, biomass and size of commercially exploited species in local waters.

Human factors

Managing fisheries is about managing people and businesses, and not about managing fish. Fisheries are managed by regulating the actions of people. If fisheries management is to be successful, then associated human factors, such as the reactions of anglers and harvesters, are of key importance, and need to be understood.

Management regulations must also consider the implications for stakeholders. Commercial fishermen rely on catches to provide for their families just as farmers rely on crops. Commercial fishing can be a traditional trade passed down from generation to generation. Most commercial fishing is based in towns built around the fishing industry; regulation changes can impact an entire town's economy. Cuts in harvest quotas can have adverse effects on the ability of fishermen to compete with the tourism industry.

Effective management of fisheries includes involving all stakeholders in the fishery. To do this successfully, stakeholders need to feel empowered enough to make meaningful contributions to the management process.

Empowerment has a wide application but in this context it refers to a tool that gives people within the fishing communities an opportunity to shape their own future in order to cope with the impacts from large-scale commercial fishing, competition of resources, and other threats that impact fishing communities.

However, there are limits to empowerment in the fisheries management process. Empowerment maintains an involvement on the part of the state in fisheries management and no matter how empowered the other stakeholders are, the success of fisheries is not possible without the legislative powers, financial resources, educational support, and research the government provides.

This concept is not accepted by all, as some communities and individuals argue that the state should withdraw completely and let the local communities handle their own fishery management based on cultural traditions and established practices. Additionally, others have argued that co-management only empowers the wealthy and powerful which in turn solidifies and validates the already existing inequalities of fisheries management.

Empowerment working as a function of co-management, carried out correctly, will not only enable but it will authorize individuals and communities to make meaningful contributions to fisheries management. It is a mechanism that works in a loop, where an individual gains empowerment and encouragement from being a part of the group and the collective action is only successful because of its empowered individuals. In order to effectively and successfully use empowerment as co-management, it is imperative that study programs, guidelines, reading materials, manuals, and checklists are developed and incorporated into all fisheries management.

Corruption
Fisheries mismanagement is due, in part, to corruption. Corruption and bribery influence the number of fishing licenses that are distributed and to whom, as well as the negotiation of fishing access agreements. There is evidence of industrial fisheries corruption among the Small Island Developing States of the Pacific Ocean as well as the fisheries off the coast of West Africa. In small-scale fisheries, inspectors who are charged with regulating catch are bribed to give advance notice of surprise inspections and to relax enforcement standards. Some standards are not enforced at all due to bribery, while other infractions may result in smaller fines than mandated. Fishing gear seized during an investigation can also be returned in exchange for a bribe. Corruption of small-scale fisheries has been documented in South Africa and Lake Victoria.

Data quality
According to fisheries scientist Milo Adkison, the primary limitation in fisheries management decisions is the absence of quality data. Fisheries management decisions are often based on population models, but the models need quality data to be effective. He asserts that scientists and fishery managers would be better served with simpler models and improved data.

The most reliable source for summary statistics is the FAO Fisheries Department.

Fisheries law

Fisheries law is an emerging and specialized area of law which includes the study and analysis of different fisheries management approaches, including seafood safety regulations and aquaculture regulations. Despite its importance, this area is rarely taught at law schools around the world, which leaves a vacuum of advocacy and research.

Fisheries legislation on a national level differs greatly between countries Fisheries may also be managed on an international level. One of the first laws enacted was the "United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982 (LOS Convention)", which entered into force in 1994. This law set the foundation for all international agreements related to oceans that followed.

Effects of climate change

In the past, changing climate has affected inland and offshore fisheries and such changes are likely to continue. From a fisheries perspective, the specific driving factors of climate change include rising water temperature, alterations in the hydrologic cycle, changes in nutrient fluxes, and relocation of spawning and nursery habitat.  Further, changes in such factors would affect resources at all levels of biological organization, including the genetic, organism, population, and ecosystem levels. Understanding how these factors affect fisheries at a more nuanced level stand as challenges that fisheries scientists, across multiple fields, still need to face.

Population dynamics

Population dynamics describes the growth and decline of a given fishery stock over time, as controlled by birth, death and migration. It is the basis for understanding changing fishery patterns and issues such as habitat destruction, predation and optimal harvesting rates. The population dynamics of fisheries has been traditionally used by fisheries scientists to determine sustainable yields.

The basic accounting relation for population dynamics is the BIDE model:

 N1 = N0 + B − D + I − E

where N1 is the number of individuals at time 1, N0 is the number of individuals at time 0, B is the number of individuals born, D the number that died, I the number that immigrated, and E the number that emigrated between time 0 and time 1. While immigration and emigration can be present in wild fisheries, they are usually not measured.

Care is needed when applying population dynamics to real world fisheries. In the past, over-simplistic modelling, such as ignoring the size, age and reproductive status of the fish, focusing solely on a single species, ignoring bycatch and physical damage to the ecosystem, has accelerated the collapse of key stocks.

Environmental impact of fishing

The environmental impact of fishing includes issues such as the availability of fish, overfishing, fisheries, and fisheries management; as well as the impact of industrial fishing on other elements of the environment, such as bycatch. These issues are part of marine conservation, and are addressed in fisheries science programs.

Fisheries also have an evolutionary impact on species, especially related to the implementation of minimum landing sizes.

Ecosystem based fisheries

According to marine ecologist Chris Frid, the fishing industry points to pollution and global warming as the causes of unprecedentedly low fish stocks in recent years, writing,  "Everybody would like to see the rebuilding of fish stocks and this can only be achieved if we understand all of the influences, human and natural, on fish dynamics." Overfishing has also had an effect. Frid adds, "Fish communities can be altered in a number of ways, for example they can decrease if particular sized individuals of a species are targeted, as this affects predator and prey dynamics. Fishing, however, is not the sole perpetrator of changes to marine life – pollution is another example [...] No one factor operates in isolation and components of the ecosystem respond differently to each individual factor."

In contrast to the traditional approach of focusing on a single species, the ecosystem-based approach is organized in terms of ecosystem services. Ecosystem-based fishery concepts have been implemented in some regions. In 2007 a group of scientists offered the following "ten commandments":

 Report to Congress (2009): The State of Science to Support an Ecosystem Approach to Regional Fishery Management National Marine Fisheries Service, NOAA Technical Memorandum NMFS-F/SPO-96.

Ecosystem modelling software
Ecopath, with Ecosim (EwE), is an ecosystem modelling software suite. It was initially a NOAA initiative led by Jeffrey Polovina, later primarily developed at the UBC Fisheries Centre of the University of British Columbia. In 2007, it was named as one of the ten biggest scientific breakthroughs in NOAA's 200-year history. The citation states that Ecopath "revolutionized scientists' ability worldwide to understand complex marine ecosystems". Behind this lies two decades of development work by Villy Christensen, Carl Walters, Daniel Pauly, and other fisheries scientists. As of 2010 there are 6000 registered users in 155 countries. Ecopath is widely used in fisheries management as a tool for modelling and visualising the complex relationships that exist in real world marine ecosystems.

Performance
The biomass of certain global fish stocks have been allowed to run down.  The biomass of many species have now diminished to the point where it is no longer possible to sustainably catch the amount of fish that could be caught. According to a 2008 UN report, titled The Sunken Billions: The Economic Justification for Fisheries Reform, the world's fishing fleets incur a "$US 50 billion annual economic loss" through depleted stocks and poor fisheries management. The report, produced jointly by the World Bank and the UN Food and Agriculture Organization (FAO), asserts that half the world's fishing fleet could be scrapped with no change in catch.

"By improving governance of marine fisheries, society could capture a substantial part of this $50 billion annual economic loss. Through comprehensive reform, the fisheries sector could become a basis for economic growth and the creation of alternative livelihoods in many countries. At the same time, a nation's natural capital in the form of fish stocks could be greatly increased and the negative impacts of the fisheries on the marine environment reduced."

The most prominent failure of fisheries management in recent times has perhaps been the events that lead to the collapse of the Atlantic northwest cod fishery. More recently, the International Consortium of Investigative Journalists produced a series of journalistic investigations called Looting the seas. These detail investigations into the black market for bluefin tuna, the subsidies propping up the Spanish fishing industry, and the overfishing of the Chilean jack mackerel.

History
Fisheries have been explicitly managed in some places for hundreds of years. More than 80 percent of the world's commercial exploitation of fish and shellfish are harvested from natural occurring populations in the oceans and freshwater areas. For example, the Māori people, New Zealand residents for about 700 years, had prohibitions against taking more than what could be eaten and about giving back the first fish caught as an offering to sea god Tangaroa. Starting in the 18th century attempts were made to regulate fishing in the North Norwegian fishery. This resulted in the enactment of a law in 1816 on the Lofoten fishery, which established in some measure what has come to be known as territorial use rights.

"The fishing banks were divided into areas belonging to the nearest fishing base on land and further subdivided into fields where the boats were allowed to fish. The allocation of the fishing fields was in the hands of local governing committees, usually headed by the owner of the onshore facilities which the fishermen had to rent for accommodation and for drying the fish."

In Europe, governmental resource protection-based fisheries management is a relatively new idea, first developed for North European fisheries after the first Overfishing Conference held in London in 1936. In 1957 British fisheries researchers Ray Beverton and Sidney Holt published a seminal work on North Sea commercial fisheries dynamics. In the 1960s the work became the theoretical platform for North European management schemes. In North America, both commercial and recreational fisheries have been actively managed for over 150 years. All U.S. states and Canadian provinces have fisheries agencies and their employees implement state, provincial, and federal laws using a broad suite of tools and procedures for both freshwater and marine fisheries.

After some years away from the field of fisheries management, Beverton criticized his earlier work in a paper given at the first World Fisheries Congress in Athens in 1992. "The Dynamics of Exploited Fish Populations" expressed his concerns, including the way his and Sidney Holt's work had been misinterpreted and misused by fishery biologists and managers during the previous 30 years. Nevertheless, the institutional foundation for modern fishery management had been laid.

In 1996, the Marine Stewardship Council was founded to set standards for sustainable fishing. In 2010, the Aquaculture Stewardship Council was created to do the same for aquaculture.

A report by Prince Charles' International Sustainability Unit, the New York-based Environmental Defense Fund and 50in10 published in July 2014 estimated global fisheries were adding $270 billion a year to global GDP, but by full implementation of sustainable fishing, that figure could rise by an extra amount of as much as $50 billion.

See also

 Age class structure
 All the Fish in the Sea: Maximum Sustainable Yield and the Failure of Fisheries Management
 Beverton–Holt model
 Bycatch
 Community supported fishery
Directorate general for Maritime affairs, Fisheries and Aquaculture – France
 The End of the Line – documentary
 Fisheries Law Centre – Canada
 Fisheries and Marine Ecosystem Model Intercomparison Project
 Illegal, unreported and unregulated fishing
 International inspection pennant
 List of harvested aquatic animals by weight
 Marine conservation
 Marine Protected Area
 Maximum sustainable yield
 North Pacific Fishery Management Council
 Regional Fisheries Management Organisation
 Sustainable fisheries
 The Sunken Billions
 U.S. Regional Fishery Management Councils – USA
 Western Pacific Regional Fishery Management Council – USA

References

Book sources

 Caddy JF and Mahon R (1995) "Reference points for fisheries management" FAO Fisheries technical paper 347, Rome.
 Duffy, J. Emmett (2008) Marine biodiversity and food security Encyclopedia of Earth. Updated 25 July 2008.

 Ferguson-Cradler, Gregory. "Fisheries' collapse and the making of a global event, 1950s–1970s." Journal of Global History 13.3 (2018): 399–424. online
 Froese, R and K Kesner-Reyes (2002)Impact of Fishing on the Abundance of Marine Species International Council for the Exploration of the Sea, ICES CM 2002/L:12.

 Lackey, Robert T.  2005.  Fisheries:  history, science, and management.  pp. 121–129. In: Water Encyclopedia: Surface and Agricultural Water, Jay H. Lehr and Jack Keeley, editors, John Wiley and Sons, Inc., Publishers, New York, 781 pp.
 McGoodwin JR (2001) Understanding the cultures of fishing communities. A key to fisheries management and food security FAO Fisheries, Technical Paper 401. .
 Morgan, Gary; Staples, Derek and Funge-Smith, Simon (2007) Fishing capacity management and illegal, unreported and unregulated fishing in Asia FAO RAP Publication. 2007/17.
 Pitcher T, D Pauly and P Hart (1999) Reinventing Fisheries Management, Kluwer Academic Publishers.

 Townsend, R; Shotton, Ross and Uchida, H (2008) Case studies in fisheries self-governance FAO Fisheries Technical Paper. No 504.
 Voigtlander, C. W. (Ed.) 1994. The State of the World's Fisheries Resources.  Proceedings of the World Fisheries Congress (Athens, 1992), Plenary Sessions.  (Oxford & IBH Publishing Co. Pvt. Ltd., 66 Janpath, N.Delhi 110 001, INDIA).  204 p.
 <
 UNEP (2007). Procedure for Establishing a Regional System of Fisheries Refugia in the South China Sea and Gulf of Thailand in the context of the UNEP/GEF project entitled: "Reversing Environmental Degradation Trends in the South China Sea and Gulf of Thailand". South China Sea Knowledge Document No. 4. UNEP/GEF/SCS/Inf.4
 Evolution of Views of Fishery Management In: Sustaining Marine Fisheries (1999) Commission on Geosciences, Environment and Resources: Ocean Studies Board.
 FAO Code of Conduct for Responsible Fisheries
 FAO: Index of Fisheries and Aquaculture Technical Papers Rome.

Fisheries science
Fisheries law
Sustainable fishery
Natural resource management

Fisheries management


El Presidente de Malí es el jefe del Estado de este país africano. Desde el 29 de mayo de 2021 el Presidente de facto es el coronel Assimi Goita tras obligar a dimitir a Ba N'Daou quien había asumido Jefatura del Estado de facto tras el golpe de Estado del 18 de agosto.

Historia

Tras la Segunda Guerra Mundial, Francia, la potencia colonial, procedió a reorganizar sus colonias, así, el territorio de Malí conocido entonces como Sudán francés aceptó unirse a la Comunidad Francesa (aprobada en referéndum e incluida en la Constitución francesa de 1958). El nuevo estado era la Federación de Malí compuesta por el Sudán francés y Senegal. El 20 de junio de 1960 obtuvo la independencia, pero Senegal abandonó la federación tan sólo dos meses después. Malí se convirtió en un estado soberano en forma de república.

El primer presidente fue Modibo Keïta que asumió los poderes de jefe de estado y de gobierno, estableció el unipartidismo (sólo era legal la Unión Sudanesa-Movimiento Democrático Africano) y persiguió a la oposición. En 1967 suspendió la constitución y creó Comité Nacional de Defensa de la Revolución. Sin embargo el 19 de noviembre de 1968 el lugarteniente Moussa Traoré organizó un golpe de Estado y derrocó a Keïta, a quien envió a la prisión de Kidal, en el norte del país.
Traoré ejerció la jefatura de estado de su país entre 1968 y 1991, instaurando un represivo régimen militar, que posteriormente devino en una dictadura de partido único, que duró más de dos décadas. Poco después de tomar el poder, todas las actividades políticas fueron prohibidas. Se instaura un régimen militar bajo la dirección del capitán Tiécoro Bagayolo.

El socialismo económico del antiguo presidente Modibo Keïta es abandonado. Entre 1972 y 1973, una sequía importante afecta el país. La ayuda internacional llega pero el dinero es malversado. En 1974, hace adoptar su constitución con la que crea la Segunda República de Malí
En 1979, crea la UDPM (Unión Democrática del Pueblo Maliense), es el partido único junto con el partido de la Unión Nacional de las Mujeres de Malí y la Unión Nacional de los Jóvenes de Malí, organizaciones a las que toda mujer y joven debían adherirse

El 22 de marzo de 1991, un alzamiento popular es reprimido con dureza, sin embargo, cuatro días después, el 26 de marzo, un golpe de Estado militar hace caer a Moussa Traoré. Se instaura un comité con Amadou Toumani Touré en cabeza.

Touré asume las funciones de jefe de estado durante la transición democrática, en sus primeras decisiones Touré ordenó arrestar al mandatario derrocado y creó un Consejo Nacional de Reconciliación, el cual suspendió la Constitución, disovió el Gobierno y proscibió el partido único, la Unión Democrática del Pueblo Maliense (UPDM). El CNR dio paso a un Comité de Transición para la Salvación del Pueblo (CTSP), una junta cívico-militar formada por veinticinco miembros (dos de ellos represantes de los tuaregs, presidida por Touré, el cual nombró el 2 de abril un Gobierno mayoritariamente civil dirigido por una personalidad respetada Soumana Sacko, el 7 de abril aprobó el multipartidismo.

El 8 de junio, sometiéndose al resultado de las elecciones presidenciales de 1992, cede el poder al presidente electo Alpha Oumar Konaré de la Alianza por la Democracia en Malí (ADEMA), rematando un proceso de normalización democrática elogiado por la comunidad internacional. La presidencia de Konaré estuvo marcada por la pacificación frente a los independentistas tuaregs del Movimientos y Frentes Unificados de Azawad y el crecimiento económico. Pero la inestabilidad política se acrecienta a partir de 1997 cuando las elecciones parlamentarias de abril son anuladas por el Constitucional por irregularidades, Konaré se impone en las elecciones presidenciales y en las elecciones parlamentarias ante el boicot de la oposición.

En las elecciones presidenciales de 2002 se impuso el antiguo presidente Touré que tomó posesión de su mandato por cinco años ante la presencia de once presidentes del África francófona como el primer presidente electo desde la independencia 42 años atrás que recibía el mandato de otro presidente electo. El 21 de marzo de 2012 un grupo de militares derrocó a Touré a través de un golpe de Estado; los militares golpistas, que justificaron su acción por el insuficiente apoyo de Touré y su gobierno a los militares en su lucha contra los guerrilleros separatistas de etnia tuareg del norte del país, cerraron las fronteras del país y formaron una junta militar de gobierno

Se estableció una Comisión Nacional para la Restauración de la Democracia y el Estado liderada por Amadou Sanogo. A raíz de las sanciones económicas y el bloqueo por parte de la Comunidad Económica de Estados del África Occidental Sanogo entregó el poder al presidente de la Asamblea Nacional, Dioncounda Traoré, que convocó elecciones presidenciales para el año 2013. El resultado de las mismas dio la presidencia del país a Ibrahim Boubacar Keïta.

El 18 de agosto de 2020, Keïta fue depuesto en un golpe de Estado, la junta militar establecieron el Comité Nacional para la Salvación del Pueblo, liderado por Assimi Goita. El 25 de septiembre, Goita designó a Ba N'Daou como nuevo Presidente de facto. El 29 de mayo Goita que durante este tiempo había asumido la presidencia del país fue declarado presidente por el Tribunal Constitucional.

Elección
Hasta el referéndum de 1974, el presidente era elegido de forma indirecta por la Asamblea Nacional surgida de las elecciones parlamentarias, la elecciones presidenciales de 1979 fueron las primeras en las que el presidente fue elegido por sufragio directo, sistema que se mantiene hasta la actualidad. El sistema de elección viene recogido en la Constitución de 1992.

Para ser candidato a la presidencia basta con ser maliense de nacimiento y estar en posesión de sus derechos políticos y civiles (artículo 31). Las elecciones presidenciales deben realizarse entre 20 y 40 días antes de la expiración del mandato del anterior presidente (artículo 32).

El presidente será elegido por mayoría absoluta. De no obtenerse en una primera vuelta, se realizará una segunda vuelta el domingo siguiente, imponiéndose el candidato con mayor número de votos (artículo 33).

Mandato

El presidente es elegido para un mandato de cinco años pudiendo renovar solo una vez su mandato (artículo 30). Su actividad es incompatible con cualquier otro cargo civil, militar o empleo (artículo 34).

Según el artículo 36 en caso de incapacidad temporal del presidente, asumirá sus funciones el primer ministro. La presidencia vacante deberá ser confirmada por la Corte Constitucional previa comunicación del Presidente de la Asamblea Nacional y el primer ministro, en cuyo caso la presidencia será asumida por el presidente de la cámara legislativa. En dicho caso el presidente interino no podrá disolver la Asamblea Nacional, convocar referéndum o nombrar un nuevo gobierno.

Poderes

El Presidente de la República es el jefe del Estado. Debe ser el guardián de la Constitución, encarna la unidad nacional y es garante de la independencia nacional y la integridad territorial (artículo 29).

Entre sus facultades esta nombrar y destituir al Primer ministro, y a los ministros, a propuesta del Primer ministro, que debe formar el Consejo de Ministros (artículo 38). Podrá disolver la Asamblea Nacional, previa consulta con el jefe del gobierno y el presidente de la Asamblea Nacional (artículo 42).

En su condición de comandante en jefe de las Fuerzas Armadas presidirá el Alto Consejo y Comité de Defensa Nacional (artículo 43). Además le corresponde ser Presidente del Alto Consejo de la Judicatura, que le ortoga el poder de perdón y proponer leyes de amnistía (artículo 44).

Finalmente corresponde al presidente como la más alta institución del estado recibir la acreditación de los embajadores extranjeros en Malí (artículo 48).

Lista de presidentes (1960-)

muerto en el cargo (†)
desposeído por un golpe de Estado (♠)

Línea temporal

Véase también
Primer ministro de Malí

Referencias

Política de Malí

Presidente de Malí


Les Paladins (título original en francés; en español, Los paladines) es una ópera en tres actos con música de Jean-Philippe Rameau y libreto en francés de autor desconocido, aunque atribuido a Duplat de Monticourt. Rameau llamó a Les Paladins una comédie lyrique, poniéndola en la misma categoría que su anterior obra Platée. Se estrenó el 12 de febrero de 1760 en la Académie royale de musique.

Esta ópera se representa muy poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 6 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Grabaciones
 Les Paladins Les Arts Florissants, William Christie (dos deuvedés, Opus Arte, 2005).

Referencias
Fuentes
Girdlestone, Cuthbert, Jean-Philippe Rameau: His Life and Work, Nueva York: Dover, 1969  (edición rústica).
Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4
Sadler, Graham, (Ed.), The New Grove French Baroque Masters  Grove/Macmillan, 1988.
BBC Radio 3, 9 de octubre de 2004, grabación completa, Playlist] (de la versión Christie).
Licencia

Enlaces externos

Óperas en francés
Óperas de 1760
Óperas de Jean-Philippe Rameau
Óperas estrenadas en París

Les Paladins


James Burbage (1530–35 – 2 February 1597) was an English actor, theatre impresario, joiner, and theatre builder in the English Renaissance theatre. He built The Theatre, the first permanent dedicated theatre built in England since Roman times.

Life

James Burbage was born about 1531, probably in Bromley in Kent. He was apprenticed in London to the trade of joiner, and must have persevered through his apprenticeship and taken up his freedom, as in 1559 he was referred to as a joiner twice in the register of St Stephen's, Coleman Street. He was also one of the greatest at the craft of carpentry, which gave him an advantage at his start of theatrical management later in his life.

Career

Burbage took up acting and was the leader of Leicester's Men by 1572. Burbage had various talents, e.g. an actor, builder, and theatre owner; he was heavily involved in groups concerning theatre. He was said to be a theatre professional "who bridged the gap between late-medieval drama in London and the flowering of the great Elizabethan Theatre." Burbage was described as handsome in appearance, charming in manner, honest, tactful, and witty by Sir Robert Dudley, patron of Leicester's Men. Another professional acquaintance depicted James as more motivated by commerce than by art because of his dependency on financial success. He also was the father to one of Shakespeare's personal friends, Richard Burbage, who played all the great roles in Shakespeare plays.

Family

Burbage married Ellen Brayne, the daughter of Thomas Brayne, a London tailor and sister of his later business partner John Brayne, on 23 April 1559. They were settled in St. Leonard's parish in Shoreditch by 1576, with residence in Halliwell Street or Holywell Lane.

Cuthbert Burbage, the elder son, followed in his father's footsteps as a theatre manager, while the younger son, Richard became one of the most celebrated actors of his era. He showed his talents alongside Shakespeare, both being co-owners of the Globe Theatre.

Death
James Burbage was buried in Shoreditch on 2 February 1597. He was buried a few hundred yards from St. Leonard's church, which is the burial ground for many other actors from this era. He died intestate (without a will). Having previously given his Blackfriars property to his son Richard and his personal property to his grandson Cuthbert, his widow presented an inventory valued at only £37. He died right before the lease expired on the Theatre, so after his passing his son Richard, rebuild a theatre across the Thames river and called it the Globe Theatre.

James Burbage and The Theatre

In 1576, Burbage and his partner John Brayne decided to create a new, permanent stage for London acting groups. It was one of the first permanent theatres to be built in London since the time of the Romans.

Brayne was Burbage's brother-in-law and was considered a wealthy man. It was his investment (and the mortgage Burbage took out on the lease of the grounds) that allowed The Theatre to be built, with the two sharing the profits equally. Financial difficulties led Burbage and Brayne to stage plays in the building before construction was complete; the proceeds from these plays helping to finance the building's completion.

Despite partnering with John Brayne, the lease of The Theatre's site was signed by Burbage alone on 13 April 1576, to begin on 25 March 1576. Since Burbage owned the lease, he also received rent money for properties on the site. Under this lease, he paid roughly £14 a year. The exact builder of The Theatre is unknown, though a likely candidate is James Burbage's brother Robert, who was a carpenter.

In 1594, a Privy Council order created the Lord Chamberlain's Men and gave it exclusive rights to play in the City of London at The Theatre.

Performance at The Theatre

Burbage was very confident that spectators would come to The Theatre, even if they had to go through open fields to get there. One contemporary of the time referred to people streaming out of the city to see the plays there. The Theatre was considered a grand classical name. It was made mostly of wood, with ironwork scattered throughout. There was a tiring house for the players, and galleries and luxury seats providing better viewing and privacy. These seats would typically cost an extra penny or two pence, as opposed to a penny for the average attendee.

The Theatre was tested by the appearance of another playhouse, the Curtain Theatre, placed only 200 yards closer to the city walls. It was built by Henry Lanman (or Laneham), who had a close business relationship with Burbage and his associates. The two theatres pooled their profits together between the proprietors, using the Curtain Theatre to ease people into the more complex performances at The Theatre. As time went on, the shows in these playhouses became better organized, more popular, resourceful, and sophisticated in production. More playhouses such as The Rose and The Swan were built.

The Blackfriars

On 4 February 1596 Burbage purchased the Blackfriars Theatre property for £600. The building had once been a Dominican monastery in the south-west corner of London, but Burbage had plans to renovate the building into the English-speaking world's first permanent, purpose-built indoor theatre. However, in November 1596, the residents of the district petitioned and managed to win a ban on play performances at the theatre.

Notes

References
Dutton, Richard. The Oxford Handbook of Early Modern Theatre. (Oxford, New York: Oxford UP, 2009). Print.
Chambers, E. K. The Elizabethan Stage. 4 Volumes. (Oxford, Clarendon Press, 1923).
Gurr, Andrew. The Shakespeare Company, 1594–1642. (Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2004). Print.
 Halliday, F. E. A Shakespeare Companion 1564–1964. (Baltimore, Penguin, 1964).
Kinney, Arthur F., and David W. Swain. Tudor England: An Encyclopedia. (New York: Garland, 2001). Print.
Mateer, David. 'New Light On The Early History Of The Theatre In Shoreditch [With Texts]', English Literary Renaissance 36.3 (2006): 335-75. Print.
Pogue, Kate. Shakespeare's Friends. (Westport, CT: Praeger, 2006). Print.
'Chapter 5: The Theater', in Sternlicht, Sanford. William Shakespeare: His Life and Times. Dennis Kay. (New York: Twayne Publishers, 1995). Twayne's English Authors Series 513. The Twayne Authors Series. Web. 14 Mar. 2012.
Stopes, Charlotte C. Burbage and Shakespeare's stage. (New York, N.Y.: Haskell House, 1970). Print.
Wagner, J. A. Historical Dictionary of the Elizabethan world: Britain, Ireland, Europe, and America. (Phoenix, Ariz.: Oryx Press, 1999). Print.
Wallace, Charles William. The First London Theatre: Materials for a History. (New York/London: Benjamin Blom, 1969). Print.

Attribution

External links
 "Revealed: 'Wickedness and vice' where Shakespeare became a hit" David Keys, The Independent, 4 August 2010

1531 births
1597 deaths
English male stage actors
16th-century English male actors
Actor-managers
People from Stratford-upon-Avon
16th-century theatre managers

James Burbage


Karl Ludwig Manzel (Neu Kosenow - Anklam,  - Berlín, ) fue un escultor alemán.

Datos biográficos
Manzel nació en el seno de una familia humilde. Su padre, natural de Neustrelitz, fue sastre, y su madre, la hija de un granjero de Gnevezin, trabajó como partera. La familia se trasladó primero a Boldekow, y posteriormente en 1867 en Anklam, donde Ludwig asiste a la escuela secundaria. Su padre murió en 1872 y Manzel fue a Berlín en 1875, donde, mal estudiante, entró en la Escuela de Bellas Artes. Se las arregló para vivir a través de sus dibujos que aparecieron publicados en diarios como Ulk o Lustige Blätter. Fue alumno de Albert Wolff y Fritz Schaper. Obtuvo cierto éxito con su grupo escultórico el camino, por el que ganó el Gran Premio de la Academia y una bolsa de viaje de la Fundación Rohr , que le permitió visitar París, donde se quedó y estudió durante tres años.

En el año 1889 se instaló como escultor independiente en Berlín. Él es el autor, con Moritz von Reymond de las escenas berlinesas. tituladas Los Adoquines de Berlín. A continuación, se puso en contacto con la pareja imperial y esculpió una serie de bustos y bajorrelieves, pero su verdadero avance llegó a mediados de los años 1890. Fue el autor de las estatuas de la Catedral de Berlín y del Reichstag en 1894, y recibió encargos para varios monumentos imperiales en las ciudades provinciales de Prusia.

Manzel fue nombrado miembro de la Academia de las Artes en 1895 y profesor de Artes y Oficios de Berlín. Sucede en el cargo a Reinhold Begas como director de taller cargo que ocupó hasta 1925. Entre sus alumnos estuvo, entre otros, Josef Thorak. Presidió la Academia Prusiana de las Artes 1912 a 1915 y de 1918 a 1920.

Cuando alcanzó el reconocimiento como escultor, se trasladó a la Kaiserallee en Wilmersdorf, y posteriormente, a la Görrestraße en el distrito de Friedenau en un sector rodeado de muchos artistas. De nuevo se trasladó en 1908 y mandó construir una casa al estilo de las casas de campo inglesas en la calle Sophienstraße de Charlottenburg. En ese momento se movía en los círculos próximos a Guillermo II lo que le facilitó más encargos.

En el último período de su carrera, Manzel volvió a la pintura y pintó varios retablos para las iglesias de Charlottenburg.

Ludwig Manzel está enterrado en el Cementerio Suroeste de Stahnsdorf. Su tumba está coronada por una cabeza de mujer que se deriva de los primeros años de la carrera del escultor, y estaba adornada con la hoja de bronce, obra de Willibald Fritsch. Este último, que fue su alumno, se la había ofrecido al escultor de su quincuagésimo cumpleaños.

Familia

Ludwig Manzel casó en 1902 con la hija de un capitán de caballería de Nakel, Alice Tonn, con quien tuvo un hijo y dos hijas.

Selección de obras

De 1889 es la estatua La Paz defendida por las armas. En 1894 realizó las esculturas de los Apóstoles para la Catedral de Berlín. En 1894 la estatua de Enrique III el Negro que adorna el Reichstag. de este tiempo es la estatua de Guillermo I que se encuentra reproducida en Anklam, Estrasburgo y Bernburgo. De 1898, es la fuente Sedina, figura alegórica de la ciudad como la encarnación de la ciudad de Szczecin o Stettin donde se instaló; esta obra fue galardonada con una medalla de oro en la exposición de las Bellas Artes de Berlín en 1896; la pieza fue retirada en 1942 en el transcurso de la Segunda Guerra Mundial y fundida para material bélico.

Del año 1900 es el monumento N°15 de la avenida de la Victoria (en alemán Siegesallee ) de Berlín. El conjunto está formado por una figura pedestre representando al príncipe elector Federico I de Brandeburgo (1371-1440), flanqueado por los bustos del conde Johann Graf von Hohenlohe (a la izquierda) y el gobernador Wend von Ileburg. La bancada estaba adornada en su parte posterior con un bajorrelieve de la princesa Élisabeth. La presentación del grupo tuvo lugar el 28 de agosto de 1900.

De 1906 es el busto de Guillermo II, con copias en toda Alemania. De su antecesor Guillermo I hizo una estatua que se conserva en la torre de Grunewald . De este periodo es la estatua retrato del mariscal Paul von Hindenburg,con copias en toda Alemania. Otras obras de Manzel son la estatua de "La Obra (Die Arbeit)" en el atrio central de la tienda Wertheim en la Leipziger Platz y una estatua ecuestre del emperador Federico III, de 1910.

Su obra más importante, el alto-relieve monumental de doce metros de ancho y dos metros de alto de Cristo representado con el lema "Venid a mí todos los que estáis fatigados y cargados, yo os haré descansar" de 24 figuras; en él trabajó desde 1909 hasta 1924. De 1932 es la tumba para Friedrich Wilhelm Murnau en el cementerio Sud-Oeste de Stahnsdorf. En el mismo cementerio tuvo Manzel su lugar de descanso final en 1936.

Después de la toma del poder por los nazis, creó una medalla de bronce con el retrato de Joseph Goebbels.

Galería de imágenes
<small> Pulsar sobre la imagen para ampliar. </center>

 Notas y referencias
 Bibliografía
 Peter Hahn: Zum 70. Todestag des Bildhauers Karl Ludwig Manzel. En: Märkische Allgemeine, 15 de febrero de 2007.
 Jürgen Schröder: Fleißig und "technisch brillant". Vor 150 Jahren wurde der Bildhauer Ludwig Manzel in Kagendorf bei Anklam geboren. En: Heimatkurier.'' Beilage zum Nordkurier, 2 de junio de 2008, pp. 28

 Enlaces externos

Escultores de Alemania del siglo XIX
Escultores de Alemania del siglo XX
Escultores de Alemania en Francia
Pintores de Alemania del siglo XIX
Pintores de Alemania del siglo XX
Miembros de la Academia de las Artes de Berlín
Alumnos de la Academia de las Artes de Prusia
Nacidos en Mecklemburgo-Pomerania Occidental

Ludwig Manzel


زب أو (Zib) أو زپ (Zip) قد تشير إلى:

 زپ كود، نظام الرقم البريدي في الولايات المتحدة المكون من خمسة أرقام أساسي.
 .

Zip (توضيح)


අපරැක්කේ පුඤ්ඤානන්ද තෙරණුවෝ යනු,  ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙක් සහ  ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවේ හිටපු මන්ත්‍රීවරයෙක් වෙයි.

අපරැක්කේ පුඤ්ඤානන්ද තෙරණුවෝ


Zvonko Benzia (Starigrad, 1913. – 1937.), hrvatski katolički svećenik, umro na glasu svetosti

Životopis
Rodio se u Starigradu.  U Senju je na filozofsko-teološkom učilištu pohađao bogosloviju (1933. – 1936.), pa nastavio u Rimu. Umro je na glasu svetosti. Benzijin životopis napisao je 1937. Hijacint Bošković (J. Zumbulov) pod naslovom Svećenička žrtva.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici

Zvonko Benzia


Asphaltinella, fosilni rod zelenih alga čija porodična pripadnost još nije točno utvrđena. Postoje dvije priznate vrste.

Vrste
 Asphaltinella horowitzii B.Marnet & A.Roux - tipična
 Asphaltinella peratrovichensis B.L.Mamet & S.Pinard

Izvori

Chlorophyta incertae sedis

Asphaltinella


Acanthonema može označavati:
 Acanthonema (fosil), fosilni rod gastropoda iz porodice Euomphalidae.
 Acanthonema, biljni rod iz porodice Gesneriaceae.
 Acanthonema, rod crvenih alga uključen u porodicu Acrochaetiaceae, nom. rejic.

Izvori

Acanthonema


El World Professional Basketball Tournament fue un torneo de baloncesto para equipos profesionales de los Estados Unidos, organizado en Chicago, Illinois por el periódico Chicago Herald American. La competición se desarrolló entre 1939 y 1948. La mayoría de los equipos procedían de la NBL, aunque también hubo equipos procedentes de otras ligas, o incluso equipos que únicamente disputaban torneos de exhibición, como los New York Rens o los Harlem Globetrotters. Los partidos se disputaron en varios pabellones de la ciudad, como el Chicago Coliseum, el International Amphitheater o el Chicago Stadium.

Palmarés
1939 - New York Rens 34-25 Oshkosh All-Stars
1940 - Harlem Globetrotters 31-29 Chicago Bruins
1941 - Detroit Eagles 39-37 Oshkosh All-Stars
1942 - Oshkosh All-Stars 43-41 Detroit Eagles
1943 - Washington Bears 43-31 Oshkosh All-Stars
1944 - Fort Wayne Zollner Pistons 50-33 Brooklyn Eagles
1945 - Fort Wayne Zollner Pistons 78-52 Dayton Acmes
1946 - Fort Wayne Zollner Pistons 73-57 Oshkosh All-Stars
1947 - Indianapolis Kautskys 62-47 Toledo Jeeps
1948 - Minneapolis Lakers 75-71 New York Rens

MVP del Torneo
1939 Puggy Bell, New York Rens
1940 Sonny Boswell, Harlem Globetrotters
1941 Buddy Jeannette, Detroit Eagles
1942 Ed Riska, Oshkosh All-Stars
1943 Curly Armstrong, Fort Wayne Zollner Pistons
1944 Bobby McDermott, Fort Wayne Zollner Pistons
1945 Buddy Jeannette, Fort Wayne Zollner Pistons
1946 George Mikan, Chicago American Gears
1947 Julie Rivlin, Toledo Jeeps
1948 George Mikan, Minneapolis Lakers

Enlaces externos
WORLD PROFESSIONAL BASKETBALL TOURNAMENT 1939-48

Competiciones de baloncesto extintas de Estados Unidos
Ligas de Baloncesto de Estados Unidos
Ligas de baloncesto desaparecidas


Şerh, edebî bir eseri geniş okuyucu kitleleri için anlaşılabilir hâle getirmek için yapılan yazılı çalışmalardır. Makale veya ayrı bir kitap veya sözlük biçiminde olurlar. Sanatçılar, bazen eserlerinde anlamı herkes tarafından bilinmeyen sözcükler, deyimler, durumlar ve düşünce sanatları kullanırlar. Bunların her biri bir olay, bir durum ya da düşünceyi ifade eder. Okuyucu, bunları çözmeden eserin bütününü anlayamaz. Açıklamanın amacı bu anlamayı sağlamaktır. Üzerine en çok açıklama yazılan kitap James Joyce'un Ulysses'idir.

Edebiyat terimleri

Açıklama (edebiyat)


Jabloň este o comună slovacă, aflată în districtul Humenné din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 399 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jabloň este atestată documentar din 1405.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jabloň, Humenné