Stoffers øjeblik er en dansk ungdomsfilm fra 2002 skrevet og instrueret af Vibeke Muasya.

Handling
Christoffer Jensen er en flot, udadvendt og sporty 14-årig score-ørn. Han er netop begyndt på et elitehold i håndbold og har gode chancer for at blive professionel spiller. Men den 29. december 2001 forandres alt. Stoffer har købt et ulovligt kanonslag af en mand fra kvarteret. Kanonslaget eksploderer i ansigtet på Stoffer, som mister et øje og bliver næsten blind på det andet. Filmen følger Stoffer det første halve år som svagtseende med smertefulde undersøgelser og mange operationer. Stoffers hverdag er forvandlet: Når han skal købe tøj, skal mor med. Hvem skal ordne hans hår? Og hvordan går det med kæresten Malene? I stedet for idrætsefterskolen venter blindskriftskolen. Og i stedet for bolden, den hvide stav. Langsomt går det op for Stoffer, at håndbolden er tabt for altid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Stoffers øjeblik


Torben Skjødt Jensen (født 8. november 1958 i Aalborg) er en dansk filminstruktør.

Biografi
Torben Skjødt Jensen blev født i Aalborg 1958, men familien rykkede hurtigt videre til Holstebro hvor han er døbt og boede indtil der blev flyttet videre  i 1965 til Roskilde. Han fik realeksamen i 1975 fra Lynghøjskolen, samt HF-eksamen i 1977 fra Roskilde Katedralskole. Herefter læste han Filmvidenskab på Københavns Universitet fra 1978-82.

Film
Torben Skjødt Jensen har medvirket i, instrueret, produceret, klippet eller lavet foto i følgende film.

 Long black Song - 1983
 Break the silence - 1984
 First Annual Anti Anti Fashion Video Performance - 1985
 Alt er dit - 1987
 Gangway i Tyrol - 1987 klipper
 Tones of an outsider - 1987 foto & klip

 Genetic engineer's - 1989
 Englefjæs - 1983
 Kielgasten - 1990
 It's a blue world - 1990
 Speranza - 1991
 Next stop Sovjet - 1991 klipper
 Jeg civiliserer mig om morgenen - 1991 klipper
 The Flood - 1992
 Eksperimentet - 1992 klipper
 Sandhedens øjeblik - 1992 klipper
 Quattsiluni - 1992
 Instant karma - 1992 co-klipper

 Life, death, faith, hope and destiny - 1992 klipper
 Murmur - 1992 klipper
 Kend din karma - 1992 klipper
 Rouet (1) - 1992
 Sværm - 1992 klipper
 Ned 2 - 1992 klipper
 Morels opfindelse - 1992
 Wayfarer - 8900 Randers - 1993
 Abildgaard - The Dancing Storyteller - 1993
 En himmel der intet ser - La specola - 1993 klipper
 Die Sprache Spricht - Das Ding Dingt - 1993
 Le véritable homme dans la lune - 1993
 The Misfits - 30 Years of Fluxus - 1993 klipper
 Flâneur - 1993
 Som et strejf - 1993
 Den rigtige mand i månen - 1994
 Billeder til tiden - 1994 klipper
 The freelancer - 1995
 Carl Th. Dreyer - Min metier - 1995
 Flâneur II - Dandy - 1995
 To be or nothing to eat - 1996
 Hvileløse hjerte - 1996
 Den grimme dreng - 1996
 Gensidig berøring - 1995
 Jensen Rejser 1-5, 1997
 Tango - 1997 fotograf
 Rejsekammerater 1-6 - 1998
 Flâneur III: Benjamins skygge - 1998
 Simons film - 1999
 Manden som ikke ville dø - 1999
 Tugt & utugt - 2001
 Tugt & utugt 1 - Fra Victoria til farlig ungdom - 2001
 Tugt & utugt 2 - Fra farlig ungdom til pornofrit miljø - 2001
 Afgrunden - 2004
 Den Talende Muse: Samtaler med Asta Nielsen - 2003
 Surrational cityscaping - 2004
 En dansker i Hitlers Tyskland - 2005
 Sanselighedens pris - 2007 producer
 Dr.Dante - Stjernernes Legeplads, 2009
 Anders Matthesen Vender Tilbage 2010 producer & Klipper
 City slang redux - 2011
 DanseDrømme: Udspring, 2014
 En rød løber for Asta Nielsen - 2016 medvirkende
 Kirsten Thorup: Hjemme i Verden - 2017
 Michael Strunge: Væbnet med ord & Vinger 2018
 Carl Th.Dreyer - Min Metier Reborn 2018
 Mit Livs Kunst 1-4, TV-serie 2021

Noter

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark
Personer fra Aalborg

Torben Skjødt Jensen


Olaylar

Doğumlar
 19 Mart - Mary Tudor, Fransa Kralı XII. Louis'in eşi, Fransa Kraliçesi (ö. 1533)
 12 Mayıs - I. Gustav, Danimarka kralı II. Christian'a karşı İsveç Bağımsızlık Savaşı'nı başlatan İsveç Kralı (ö. 1560)
 tarihi bilinmeyen
 Ahteri, Türk yazar, âlim (ö. 1561)
 Bernal Díaz del Castillo, İspanyol konkistador ve sonraki dönem Guatemala sömürge valisi (ö. 1584)
 Jang Geum, Kore tarihinin ilk kadın Kraliyet Hekimi
 Sebastiano Venier, Venedik Cumhuriyeti "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 86. düka (ö. 1578)

Ölümler
 Nisan - Alâeddin Arabî Efendi, Osmanlı şeyhülislamı ve müderris
 1 Kasım - Filippo Buonaccorsi, İtalyan hümanist ve yazar (d. 1437)
 tarihi bilinmeyen
 Amirdovlat, Ermeni asıllı Osmanlı tabibi (d. 1416)
 Kayıtbay, Mısır Memlûk Sultanı (d. 1416 / 1418)

1496


Tatsuhiko Kubo (født 18. juni 1976) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1998||1||0
|-
|1999||1||0
|-
|2000||5||0
|-
|2001||2||0
|-
|2002||5||0
|-
|2003||3||2
|-
|2004||9||6
|-
|2005||0||0
|-
|2006||6||3
|-
!Total||32||11
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuhiko Kubo


Andrius Pojavis (født 1983) er en litauisk sanger. Han repræsenterede Litauen ved Eurovision Song Contest 2013.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Litauen
Litauens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2013

Andrius Pojavis


Humørekspressen er en dansk dansktop musikgruppe, der blev dannet i 2017 af Klumben (vokal), Pharfar (trommer og vokal) og Chapper (bas og vokal) og Peber (guitar og vokal). Gruppen stillede op i Dansk Melodi Grand Prix 2019 med sangen "Dronning af Baren", og har udgivet to studiealbums.

Karriere
Gruppens første single, "Godter på vej", røg direkte ind på førstepladsen af Dansktoppen i 2017. Gruppens debutalbum, En lille én udkom i 2017, og det blev kåret som Årets Dansk Top Album ved Dansktop Prisen i 2018.

Humørekspressen stillede op i Dansk Melodi Grand Prix 2019 med sangen "Dronning af Baren" den 23. februar i Jyske Bank Boxen i Herning. Humørekspressen kom ikke videre til superfinalen.

Ved Dansktop Prisen 2019 blev gruppen kåret til Årets Dansk Top Gruppe.

Den 10. maj 2019 udkom gruppens andet album, Til Ære for alle. Det modtog fire ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA.

I 2020 lavede Lord Siva en coverversion af gruppens sang "Solhverv", som blev et stort hit.

Diskografi

Album
 En lille én (2017)
 Til Ære For Alle (2019)

Singler
 "Godter på vej" (2017)
 "Dronningen af Baren" (2019)
 "Solhverv" feat. Lord Siva (2020)

Noter

Eksterne henvisnigner

Deltagere ved Dansk Melodi Grand Prix 2019
Popgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2017

Humørekspressen


Kosmos 2433, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 720, Uragan M br. 720).
Lansiran je 26. listopada 2007. godine u 07:35 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19082 km u perigeju i 19131 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,88°. Spacetrackov kataloški broj je 32277. COSPARova oznaka je 2007-052-C. Zemlju obilazi u 674,80 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Nadnevak lansiranja bio je pomaknut sve dok Kazahstan nije skinuo zabranu na lansiranje raketa Protona, koju je bio uveo nakon što je Proton-M eksplodirao 6. rujna pri čemu se izlilo 219 tona otrovna goriva heptila.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Više dijelova iz ove misije odvojilo se i kruže u srednjoj i visokoj orbiti, a jedan dio kružio je u niskoj orbiti i vratio se u atmosferu.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2433


Harpalus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Principalmente holártico con unas pocas especies en la región afrotropical. Hay 415 especies.

Algunas especies
Comprende las siguientes especies:

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalus


فانتوماس  فيلم من إخراج أندري هونبال صدر سنة 1964. فهو الفيلم الأول من السلسلة الثلاثية للمخرج، ويتبعه فيلم فانتوماس الغاضب سنة 1965، وأخيرا فانتوماس ضد سكوتلاند يارد سنة 1967.

ملخص الفيلم

يعتقد فاندور أن الشرطة هي التي اختلقت قصة فانتوماس لتخفي عجزها عن مكافحة الجريمة المستفحلة في البلاد، حيث قام بإجراء مقابلة مع بطل الجريمة ونشرها في جريدته لو بوان دو جور (Le Point du Jour)، وهذا ما أدى إلى غضب فانتوماس، حيث يقوم باختطاف الصحفي وأعطاه مهلة يومين ليلغي نشر المقابلة الوهمية، ومن جهته يقوم المفتش جيـڤ باستدعاء الصحفي ليقوم بتكذيب المقابلة التي نشرها، وفي هذا الوقت، ودون سابق إنذار قام رئيس الصحفي فاندور بنشر مقال عن فانتوماس أسوأ من سابقه وهذا ما يجعل فانتوماس يختطف الصحفي من جديد لينتقم منه وهذا ما يجعل المفتش جيـڤ يتيقن بأن فاندور هو فانتوماس ولكن هذا الأخير يتنكر بزي شرطي، وبالصدفة يتعرف عليه بعض الشهود ويدخل السجن.

مصادر خارجية
 صفحة الفيلم على قاعدة بيانات الأفلام
 أخطاء الفيلم فرنسية
 كواليس الفيلم

طالع أيضا
 الفلم الكوميدي الفرنسي مرحبا بكم في أرض الشتي

وصلات خارجية

أفلام أخرجها أندري هونبال
أفلام إنتاج 1964
أفلام باللغة الفرنسية
أفلام باللغة الفرنسية في عقد 1960
أفلام جريمة كوميدية إنتاج عقد 1960
أفلام جريمة كوميدية فرنسية
أفلام روائية فرنسية
أفلام فرنسية
أفلام فرنسية في عقد 1960
أفلام كوميديا إثارة عقد 1960
أفلام كوميدية 1964
أفلام متممة إنتاج عقد 1960
فانتوماس

فانتوماس (فيلم)


Ankara Olgunlaşma Enstitüsü; ilk olarak 1 Kasım 1958 yılında Maltepe'de Erkek Sanat Enstitüsü olarak kullanılan bir apartman katında eğitim ve öğretime başlamıştır. Kısa bir süre sonra Kızılay, Sakarya Caddesi'nde, Ersen Apartmanı'nda faaliyetlerine devam etmiştir. Okul bünyesinin genişlemesi nedeniyle, Radyo Evi yakınındaki şimdiki binanın bir bölümüne yerleşmiş, her geçen gün faaliyetleri arttığından binanın tümünü kullanır hale gelmiştir.

Ankara KTÖ Olgunlaşma Enstitüsü, uzun yıllar Türk modasına öncülük yapan bir okul olmustur. Türk kültüründe önemli bir yeri olan Türk el sanatlarını araştıran, geliştiren, özenle koruyarak, çağdaş yorumlarla halka sunan ve özelliklerini bozmadan gelecek kuşaklara aktarmayı amaçlayan bir eğitim kurumudur.

Enstitü bünyesinde, Atatürk'ün doğumunun 100. yılı nedeniyle 24 Kasım 1981 tarihinde Öğretmenler Günü'nde açılan 969 etnografik eserin sergilendiği 100. Yıl KTÖ Müzesi mevcuttur.
Enstitü, Maltepe binasında eğitim-öğretim yaptığı dönemlerde, defilelerini Ankara Palas'ta gerçekleştirmiştir. Bugünkü binasına taşındıktan sonra, seçkin gruplara okulun üst katında yer alan defile salonunda defileler düzenlemiştir.
Enstitü, üç biçki dikiş, birer fantezi ve renkli nakış atölyeleri ile Türk işleri, sırma, moda, çiçek ve resim atölyesi olarak öğretime başlamıştır. Ayrıca ilk konfeksiyon atölyesi, Ankara Olgunlaşma Enstitüsü'nde kurulmuştur.
Enstitünün ilk müşterileri, dönemin protokolünün önde gelen kişilerinin eşleri idi. Emel Korutürk, Mevhibe İnönü, Atıfet Sunay, Nazmiye Demirel, Emine Çağlayangil ile Türkiye'yi ziyarete gelen Sophia Loren, Carlo Ponti, İngiltere Kraliçesi Elizabeth, İran Kraliçesi Farah Diba, Prenses Süreyya, Japonya prensesi, Dönemin Fransız cumhurbaşkanının eşi enstitünün müşterileri olmuşlardır.

Yönetim
Enstitü bugüne gelene kadar toplam 11 kez müdür değiştirmiştir. En uzun süre görevde kalan kişi 17 yılla Şerife Uludağlı'dır. Arif Şenel ise enstitünün ilk ve tek erkek yöneticisidir.

Kaynakça

Altındağ'daki okullar
Moda tasarım okulları
Olgunlaşma Enstitüleri
1958'de kurulan eğitim kurumları
Ernst Arnold Egli'nin eserleri
Hacettepe, Altındağ
Ankara'daki cumhuriyet dönemi yapıları

Ankara Olgunlaşma Enstitüsü


An Scaphosepalum portillae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Scaphosepalum portillae in nahilalakip ha genus nga Scaphosepalum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphosepalum

Scaphosepalum portillae


Condorcet ist ein großer Einschlagkrater am Ostrand der Mondvorderseite, am südöstlichen Rand des Mare Crisium, südwestlich des Kraters Hansen.
Der Kraterboden ist eben, der Kraterwall weist Terrassierungen auf.

Der Krater wurde 1935 offiziell von der IAU nach dem französischen Mathematiker Marie Jean Antoine Nicolas Caritat, Marquis de Condorcet benannt.

Weblinks

 Condorcet auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Condorcet (Mondkrater)


Taşgeçit, Olur - Erzurum ili Olur ilçesine bağlı mahalle
 Taşgeçit, Araklı - Trabzon ili Araklı ilçesine bağlı mahalle

Taşgeçit


Die Sankisan Maru (jap. ) war ein Frachtschiff, das im Zweiten Weltkrieg mit explosiver Fracht an Bord versenkt wurde.

Geschichte
Die Geschichte bzw. Identität des Schiffes ist nicht genau bekannt. Laut Vincenzo Paolillo wurde das Frachtschiff 1920 in den Vereinigten Staaten gebaut und trug, als es 1942 in die Hände der japanischen Kriegsmarine geriet, noch den Namen Estero. Beth und Shaun Tierney halten es auch für möglich, dass das Schiff aus Washington stammt und ursprünglich Red Hook hieß, spekulieren aber auch über eine ursprünglich japanische Herkunft des Frachters. Als Bauwerft für die Red Hook wird die D.D. Todd & Construction Corp. in Tacoma, Washington, genannt. Das Schiff könnte unter den Namen Commercial Traveler, Nelson Traveler (1936), Point Estero, Estero (1939) und schließlich auch noch Yamakisan Maru oder Naruo Maru unterwegs gewesen sein. Manche Quellen nennen Harima Dockyard als die Bauwerft und die Kaburagi Kisen Line als ersten Benutzer.

Die japanische Kriegsmarine nutzte jedenfalls das Schiff zum Transport für Waffen, Flugzeugteile, Traktoren, Lastwagen, Munition etc. Am 17. Februar 1944 ankerte die Sankisan Maru in der Nähe der Westküste der Insel Uman in einer Lagune, die damals noch Truk Lagoon hieß, seit 1990 aber den Namen Chuuk Lagoon trägt. Einen Tag später wurde sie dort von einer B-17 bombardiert. Von den Begleitflugzeugen aus wurde mit Maschinengewehren auf das Schiff geschossen. Die Treffer reichten jedoch nicht aus, um die Sankisan Maru zu versenken.

Am Morgen nach diesen Angriffen erschien im Rahmen der Operation Hailstone wiederum ein B-17-Geschwader und startete einen Angriff auf das Schiff. Die Sankisan Maru wurde von einem Torpedo getroffen, wobei die Brücke und die hinteren Laderäume weitgehend zerstört wurden. Der Rest des Schiffes, der nun sehr schnell unterging, riss den größten Teil der Besatzung mit sich in die Tiefe. Die in Brand geschossene Sankisan Maru sank so schnell, dass ihre Ladung nicht mehr explodieren konnte.

Das Wrack der Sankisan Maru liegt etwa 350 Meter vor der Küste. Das abgerissene Heck befindet sich in einer Tiefe von etwa 50 Metern. Eine Verbindung zum Mittelschiff ist nur noch durch verstreute Metallteile gegeben. Ein Blindgänger, der 1974 bei Bergungsarbeiten im ersten Laderaum entdeckt wurde, wurde im Heck zur Explosion gebracht. Der vordere Teil des Schiffes steht aufrecht in einer Tiefe von etwa 30 Metern auf dem Meeresgrund. Das Oberdeck befindet sich dadurch in einer Tiefe von rund 18 Metern, die Mastspitzen reichen bis ungefähr fünf Meter unter die Wasseroberfläche. In der Nähe der Luke zum ersten Laderaum des Wracks, das mit Weichkorallen, Schwämmen und Muscheln dicht bewachsen ist, befinden sich noch die Überreste zweier Lastwagen. In diesem Laderaum selbst sind noch große Mengen an Granaten und Artilleriegeschossen zu finden, die teilweise noch in ihren Kisten lagern. Ein Teil dieser Munition wurde später geborgen und benutzt, um schiffbare Passagen in das Korallenriff zu sprengen, das sich um die Lagune zieht. Im zweiten und dritten Laderaum befinden sich neben Munition auch Flugzeugteile und die Überreste von Lastwagen. Auf dem Vorderdeck sind ein Zwillingsmaschinengewehr und eine Kanone montiert.

Literatur
 Wiliam A. Brewer, Removal of Hazardous Materials from the Sankisan Maru in the Truk Lagoon: A Final Report, sn 1973
 Stephen C. Jameson, Toxic Effects of the Explosive Depth Charge Chemicals from the Ship Sankisan Maru on the Coral Reef Fish Dascyllus aruanus (L), Micronesia (Guam) 11, 1975, S. 109–113
 Vincenzo Paolillo, Sankisan Maru, in: Egidio Trainito (Hg.), Abenteuer Wracktauchen. Auf den Spuren versunkener Welten, White Star Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-86726-120-3, S. 220–225

Einzelnachweise

Frachtschiff (Japan)
Schiff im Pazifikkrieg
Schiffsverlust im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust 1944
Schiffswrack

Sankisan Maru


Obrana Topuskog je skup borbenih aktivnosti koje su poduzele hrvatske snage početkom Domovinskog rata radi obrane grada Topuskoga. Topusko je pretrpjelo velika razaranja. Zbog slabe naoružanosti hrvatskih snaga, još uvijek nepovoljnog međunarodnog okružja, velike nadmoći u tehnici i ljudstvu velikosrpskih osvajača, snažne pete kolone odnosno brojnih pobunjenika, grad je pao u ruke osvajača.

Uvodne okolnosti
Općenite okolnosti u Hrvatskoj i okružju, te događaji iz krajeva susjednih Topuskom.

17. ožujka osnovano Srpsko kulturno društvo "Sava Mrkalj", a pozdravne poruke uputili su im Jakov Blažević, Kulturna zajednica Srbije, Udruženje za istinu o Kosovu "Božur" i Sekcija kordunaških divizija iz Beograda i Novog Sada.<ref>Milan Maleš: [http://www.matica-hrvatska-karlovac.hr/ratkronika.pdf Kronologija zbivanja na karlovačko-kordunskom bojištu u Domovinskom ratu godine 1990.-1996.] , Ogranak Matice hrvatske u Karlovcu. Pristupljeno 9. rujna 2016., str. 126 </ref>

Rujna 1990. godine legalne hrvatske vlasti uspostavile su policijsku postaju na kojoj su na ploči postaje istaknuli hrvatski državni grb koji su, kao i svaki hrvatski grb, antidemokratske i velikosrpske snage nazivale ustaškim. Na to su se Srbi iz Petrinje i okolnih sela naseljenih Srbima okupili i pobunili. Oružano su napali hrvatsku policijsku postaju i pokušali uzeti oružje iz nje. Ovaj je odmetnički ispad suzbijen. Iznimna hrabrost petrinjskih policajaca odigrala je tu veliku ulogu, kao i ispomoć postrojbe iz Zagreba koja je došla pomoći petrinjskim kolegama.

29. studenoga 1990. pripadnici MUP-a Hrvatske uhitili u Dvoru na Uni Željka Ražnjatovića, zvanog Arkan, i priveli istražnom sucu u Zagrebu.

5. siječnja 1991. tzv. SUP Krajine obavijestio MUP Republike Hrvatske da su policijske postrojbe Knina, Obrovca, Benkovca, Gračaca, Donjeg Lapca, Titove Korenice, Dvora na Uni, Gline, Kostajnice i Vojnića ušli u sastav tzv. SUP-a Krajine. Ova je objava najavila zakuhavanje stanje oko Petrinje, jer su obližnja Glina, Hrv. Kostajnica i Vojnić ovime proglašeni za pobunjeničko područje. 28. siječnja 1991. tzv. Srpsko nacionalno vijeće i Izvršno vijeće SAO Krajine donijeli odluku da se SAO Krajina razdružuje od Republike Hrvatske i ostaje u Jugoslaviji. 15. veljače 1991., Borislav Mikelić, predsjednik Poslovodnog odbora "Gavrilovića", poslije visoki dužnosnik pobunjeničke paradržave, podnio neopozivu ostavku.

15. ožujka Hrvatski naziv na ploči policijske postaje u Topuskom "izaziva" Srbe, pa pripadnici SDS-a traže skidanje ploče.

1. travnja 1991. tzv. Izvršni savjet nacionalnog vijeća SAO Krajine donio Odluku o pripojenju Krajine Republici Srbiji, te da na njenom teritoriju važe zakoni republike Srbije i Ustav SFRJ, a 1. svibnja na konstituirajućoj sjednici "Skupštine SAO Krajine" najavljen referendum o pripajanju Srbiji, 4. svibnja oklopne postrojbe došle u Dvor na Uni, 11. svibnja Ustavni sud Republike Hrvatske proglasio je referendum "SAO Krajine" o pripojenju Srbiji neustavnim, no 16. svibnja tzv. Skupština SAO Krajine donijela jednoglasno Odluku o pripojenju Srbiji.

Pretkraj proljeća i početkom ljeta 1991. JNA je otvoreno pomagala srpske pobunjenike u Hrvatskoj.

8. lipnja pripadnici četničko-terorističkih postrojba, izvršili su napad na naselja Hrvatsku Dubicu, Bačin, Cerovljane, Predore i okolna mjesta, provodeći teror nad civilnim pučanstvom, pri čemu su ubili više desetaka hrvatskih državljana.

25. lipnja Hrvatski sabor je usvojio Ustavnu odluku o suverenosti i samostalnosti Republike Hrvatske. Zajedno s Hrvatskom neovisnost je proglasila i Slovenija. Istog dana "martićevci" napali Dvor na Uni, a 26. lipnja U ranim jutarnjim satima, u 4.45 sati započinje prva agresija srbočetnika na sisačko-banijskoj regiji napadom naoružanih paravojnih neprijateljskih skupina na policijsku postaju hrvatske policije u Glini, a istog dana pobunjenici u Dvoru proglasili "ratno stanje" i mobiliziranje za JNA. 27. lipnja u Bosanskom Grahovu proglašeno ujedinjenje Bosanske krajine i SAO Krajine i o tome donesena Deklaracija. Tog 26. lipnja počele su pripreme za obranu Topuskog. Ratni zapovjednik hrvatskih snaga bio je Vlado Maričković.

Kad je JNA napala Sloveniju, razmatrala se mogućnost napada Hrvatske na JNA, kao pomoć savezniku Sloveniji. Zapovjednik ZNG-a i ministar obrane general Martin Špegelj zagovarao je neka se poduzme opći hrvatski napad na vojarne JNA, a na sjednici VONS-a poduprio ga je samo Stjepan Mesić. Predsjednik RH Franjo Tuđman odbio je taj prijedlog. On i njegovi istomišljenici bili su uvjereni da vodstvo JNA takvo nešto čeka, čime bi dobilo kvazilegitimitet za napad na Hrvatsku, za koju bi to bilo pogibeljno, s obzirom na to da je bila razoružana predajom oružja Teritorijalne obrane ondašnje SR Hrvatske Jugoslavenskoj narodnoj armiji 23. svibnja 1990.

Srpnja i kolovoza 1991. JNA se sve otvorenije stavlja na stranu velikosrba, upadljivo opstruira svaku akciju hrvatske policije oponašanjem tampon-zone između hrvatske policije i srpkih pobunjenika, premda JNA po zakonu uopće nije imala mandat za te stvari, nego policija. Svaka takva akcija po pravilu je spašavala srpske pobunjenike od poraza, razoružavanja i uhićenja. Na taj je način JNA činila svojevrsni državni udar, jer je ignorirala legalne vlasti države Hrvatske (kako je bila definirana još u SFRJ) a stavljala se na stranu pobunjenika, ometavši rad policije, civilnih vlasti, uz to zloporabivši oružanu silu koju je imala. Tog srpnja i kolovoza velikosrbi proganjaju i ubijaju hrvatsko stanovništvo u petrinjskoj okolici: Hrastovica, Kraljevčani, Hrvatski Čuntić, Bjelovac i druga mjesta.Hrvatski leksikon A-K, Naklada Leksikon u suradnji s LZMK, Zagreb, 1996., natuknica Domovinski rat, str. 268., . Od događaja u blizini Petrinje, na zemljovidu Banijskog bojišta 1991-92. stoji oznaka za masovni zločin tik istočno od Petrinje, jugozapadno od Hrastovice i istočno od Hrvatskog Čuntića.Hrvatski leksikon A-K, Naklada Leksikon u suradnji s LZMK, Zagreb, 1996., natuknica Domovinski rat, str. 268., "Novi četnički masakr banijskih seljaka dogodio se u Kraljevčanima i Bjelovcu."

2. srpnja Napadnuta policijska postaja u Kozibrodu (općina Dvor na Uni).

Prema srpskim izvorima, za trajanja velikosrpske pobune, hrvatske su policijske snage uspjele proći preko područja gvoške općine 4. srpnja i ušle u Topusko. U obranu Topuskog i Viduševca pošla je 3. bojna 2. gbr.

25. srpnja prometna odsječenost Petrinje sve je veća. Na više je mjesta minirana pruga Sisak Predgrađe - Petrinja - Karlovac, kolodvori oštećeni zbog čega je potpuno prekinut promet tom prugom. Željeznička veza prema Sisku potrajala je do 18. kolovoza. Sutradan, 26. srpnja JNA je drugi put napala u obližnjoj Glini postaju MUP-a RH u Jukincu, dijelu Gline u smjeru Petrinje, nastanjen Hrvatima. Zbog sigurnosti pučanstva i intenziteta napada, MUP i ZNG su se evakuirali preko Rijeke Gline ka G. i D. Viduševcu. Tako je Petrinja ostala okružena i s jugozapadne strane. 29. srpnja Petrinja je ostala neizravnim putem postala dodatno prometno odsječena. Susjedni Sisak odsječen je prema Sunji. Na pruzi Sisak predgrađe - Sunja - Bosanski Novi te Sunja - Novska dolazi do potpunog prekida prometa: pruga je minirana na više mjesta između Sunje i Hrvatske Kostajnice te Šaša i Jasenovca; na više mjesta oštećeni su ili opljačkani elektrotehnički uređaji.
30. srpnja policijska postaja Vojnić izdvojila se iz sastava MUP-a Hrvatske te se uključila u sastav milicije SAO Krajine. Odluku su telefaksom poslali u Policijsku upravu Karlovac.

31. kolovoza JNA napala industrijsku zonu Siska, u neposrednom susjedstvu Petrinje.

 Tijek događaja
26. lipnja počele su pripreme za obranu Topuskog.

U Topuskom je djelovala ratna bolnica, prva ratna bolnica u Domovinskom ratu. Organizirao ju je prim. dr. Nino Šikić, kirurg iz Karlovca. Djelovala je u improviziranim uvjetima. Radila je mjesec i pol dana, do evakuacije. Tijekom rada zbrinula 448 bolesnika i ranjenih branitelja. Ova je bolnica prva po još jednome. Prvi helikopterski transport ranjenika iz okruženja organiziran je baš odavde. Pokrenuta je 13. srpnja.

Velikosrpske snage prvi su put napale Topusko 15. srpnja iz pravca Petrove gore. Napad 16. srpnja rezultirao je ranjavanjem sedmero pripadnika ZNG-a. Isti dana su velikosrbi napali Saborsko i Drežnik Grad. Već 20. srpnja dio hrvatskih prognanika iz topuskog kraja smješten je u Karlovcu. Zbrinjavanje se intenziviralo 30. srpnja.
7. kolovoza pobunjeni su Srbi minobacačkom paljbom gađali Topusko, a 8. kolovoza po Topuskom su djelovali iz automatskog oružja. Sklopljeno je primirje, no već 9. kolovoza pobunjenici su opet djelovali po Saborskom i Topuskom.

Topuskog je gađano tijekom noći 23. kolovoza; 27. kolovoza napustile su naselje Topusko postrojbe ZNG-a (obrambeni položaji u okolici, v. Cerovac), veliko zgusnjavanje četničkih snaga u okružju, a hrvatske snage intenzivno rade na nabavi oružja za potrebe obrane.

Najžešći napad bio je 29. i 30 kolovoza. Borbe su bile žestoke i prsa o prsa. Velikosrpske snage bile su višestruko nadmoćnije i bolje naoružane. Hrvatski su branitelji uspjeli tada zadržati obrambenu crtu, bez mrtvih, uz samo 23 ranjena branitelja. Mnogo su života liječnici topuske ratne bolnice. 29. i 30. kolovoza HVIDRA Topuskog obilježava kao svoj dan.

Pretkraj kolovoza 1991. situacija je bivala sve gora. Liječnici i djelatnici ove bolnice su koncem odbili ponuđenu evakuaciju te su s hrvatskim braniteljima ostali sve do zadnjih borba i odluke o zajedničkom povlačenju.

1. rujna U Topuskom se vode teške borbe, osobito oko Viduševca, Gređana i Ponikvara. Poginuo je Tomislav Žgela, a ranjeni Tomo Puškarić i Ivica Mejaški, pripadnici ZNG-a iz Duge Rese. Istog dana velikosrpske snage sprovode napadna djelovanja s desne obale Korane.

18. svibnja 1993. izaslanstva vlasti R. Hrvatske i pobunjenih hrvatskih Srba sastala su se u Topuskom i postigla sporazum o obustavi neprijateljstva, koji je trebao stupiti na snagu 20. svibnja.

 Vidi
 Pere Perčević, odlikovani hrvatski branitelj

 Izvori

 Vanjske poveznice
Facebook Obrana Topuskog u Domovinskom ratu - predavanje,  Udruga za informatiku TopNet Topusko
Ivan Cerovac: Ratni dnevnik - Topusko 1991. , pollitika.com
Obljetnica pogibije Pere Perčević i akcije TOPUSKO , Udruga veterana SJP Alfa Zagreb
Sjećanje na akciju TOPUSKO, Udruga veterana SJP Alfa Zagreb
Ratna bolnica Topusko
Dokumenti srpske proveniencije o Banovini u Domovinskom ratu (obrana Topuskog) predavači dr. sc. Ante Nazor, Tomislav Šulj, Ivan Brigović i Ivan Cerovac , Agencija za odgoj i obrazovanje
Srpski zločini u Hrvatskoj. Topusko - KA 0017  Lijepa naša domovina Hrvatska

 Videozapisi
Pod pokroviteljstvom Sisačko moslavačke županije HVIDR-a Grada Siska provodi projekt "Obrana Siska u Domovinskom ratu - učimo kroz igru" namijenjen prvenstveno djeci branitelja. Tema: obrana Topuskog:
YouTube Obrana Topuskog u Domovinskom ratu 1. Nadnevak objavljivanja: 9. srp 2015.
YouTube Obrana Topuskog u Domovinskom ratu 2. Nadnevak objavljivanja: 9. srp 2015.
YouTube Obrana Topuskog u Domovinskom ratu 3''. Nadnevak objavljivanja: 9. srp 2015.

Bitke u Domovinskom ratu

Obrana Topuskog 1991.


مسلسل صلاح الدين الأيوبي مسلسل تاريخي يتناول الأحداث السياسية في القرن السادس الهجري في منطقة بلاد الشام ومصر التي كانت مسرحا لـالحروب الصليبية.

يركز المسلسل على سيرة صلاح الدين الأيوبي ويبرز شجاعته وحسن خلقه وحنكته كما يحكي كيف استطاع توحيد المسلمين وسحق الصليبين
في معركة حطين الشهيرة واستعادة القدس بعد أن انتزعها الصليبيون منذ قرابة المائة عام.

المسلسل يقدم الرواية التاريخية من وجهة نظر إسلامية ويبتعد عن المساحات الشائكة بين السنة والشيعة حيث يمتنع عن التطرق لتوجه الدولة الفاطمية الإسماعيلي الشيعي والفرق بينه وبين السلطنة الزنكية التابعة لـالخلافة العباسية السنية سواء في العقيدة أو الممارسات.

صُور هذا المسلسل بالتزامن مع مسلسل البحث عن صلاح الدين على وقع انتفاضة الأقصى التي بدأت خريف عام 2000.

 معلومات المسلسل
المسلسل مكون من ثلاثين حلقة يبدأ من ولادة البطل ويستمر في عرض الأحداث في تتابع زمني
مع التعرض للخيوط الأخرى المكملة للقصة والمرتبطة بالفترة التاريخية.،ترتيب الممثلين وتمييزهم تبع لشارة المسلسل البطولة  جمال سليمان: صلاح الدين الأيوبي.
 سوزان نجم الدين: عصمة الدين خاتون.
 باسم ياخور: نور الدين محمود.
 نجاح سفكوني: نجم الدين أيوب.
 وائل رمضان: رينو دي شاتيون
 محمد مفتاح: أسد الدين شيركوه.الشخصيات العربيةباسل خياط - قيس الشيخ نجيب تيم حسن - محمود خليلي - أحمد منصور - ناصر وردياني - أسامة السيد يوسف - علي مداراتي - فادي صبيح - محمد خير الجراح - كفاح الخوص - نزار أبو حجر - غسان جباعي - لؤي عيادة.

 رامي حنا: أسامة بن منقذ.
 عبد الرحمن آل رشي: عماد الدين الزنكي.
 علاء الدين كوكش: معين الدين أنر.
 حسن عويتي: الوزير شاور.
 جلال شموط: تقي الدين عمر.
من السودان
 ياسر عبد اللطيف: مؤتمن الخلافة جوهر.
من الأردن
 نادرة عمران: صفوة الملك زمرد.
ضيوف الشرف
 رفيق سبيعي: صاحب الأحداث مراد (شيخاً).
 رفيق علي أحمد: الشيخ راشد.
 غسان مسعود: القاضي الفاضل.
الشخصيات الفرنجية
فائق عرقسوسي - نضال سيجري - رامز عطا الله - محمد آل رشي - هيما إسماعيل - مصطفى الخاني - سلاف معمار - رضوان جاموس - حسام الشاه - مفيد أبو حمدة.
 سلمى المصري: ملكة القدس.
 سلاف فواخرجي: هديرنا كنديسة طرابلس.
 ماهر صليبي: الملك أمالريك.
 سامر عمران: الملك الفرنسي لويس.
 سيف الدين سبيعي: الملك بالدوين.
 محمد الطيب: الملك الألماني كونراد.
من لبنان
 ورد الخال: كونستانس، كونتيسة أنطاكية.
 وليد العلايلي - عايدة الناظر.
ضيوف الشرف
 خالد تاجا: الإمبراطور البيزنطي عيمانؤيل.
 جهاد عبدو: ريموند الثالث أمير طرابلس.
من لبنان
 كارمن لبس: الأميرة أغلس كورتنيه.
مع الوجوه الجديدة
 سعد لوستان: عز الدين جرديك.
 عامر علي: بالدوين دي أبلين.
 ناديا حمزة: ملكة فرنسا إليانور.
 كناز سالم: باليان دي أبلين.
 آمن العرند: صلاح الدين شاباً.
 أحمد الأحمد: همفري.
 عدنان عبد الجليل: القبطي المصري.
 بسام داوود: البطريرك هرقل.تأليف : وليد سيفإخراج :''' حاتم علي

انتقاد المسلسل ومغالطات تاريخية ومنطقية
تم تصوير مقتل عماد الدين زنكي على يد خادمه وتم تبرير أن خادمه قتله بسبب خوفه من العقاب كونه شرب من كأسه وهذا الموضوع خالفه الكثير من المؤرخين وقبل ذلك ليس من المنطق العام مقتل أتابك ورئيس جيش كامل بهذه البساطة والمصادر و الكتب التاريخية الأكثر تشير أن الموضوع أكبر وأعمق من ذلك.

انظر أيضاً
 التغريبة الفلسطينية
 مسلسل عز الدين القسام
 مسلسل الفدائي
 مسلسل الروح

روابط خارجية

مصادر

 جميع الحلقات في صفحة يوتوب الرسمية

أعمال عن الحملات الصليبية
أفلام إنتاج 2001
أفلام تلفزيونية 2001
برامج تلفزيونية عربية
تصوير ثقافي عن صلاح الدين الأيوبي
مسلسلات تلفزيونية تاريخية سورية
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية سورية انتهت في 2001
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية عن فلسطين
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات من إنتاج سوريا الدولية للإنتاج الفني

صلاح الدين الأيوبي (مسلسل)


Drac (which means dragon or devil in some languages), Dracs or DRAC may refer to:

Geography
 Drac (river), France, a tributary of the Isère
 Drac County, a county of the Kingdom of Serbia from 1912 to 1913
 Durrës, a city and a municipality in Albania, which is known as  in the Serbo-Croatian languages
 Drač, Podgorica, a neighborhood of Podgorica, Montenegro

DRAC
 DRAC (Dynamic Relay Authorization Control), a daemon that dynamically updates a relay authorization map for sendmail
 Dell DRAC (Dell Remote Access Controller), a remote-access card available in many models of Dell servers
 Dongfeng Renault Automobile Company, a Chinese joint venture between car manufacturers Dongfeng and Renault
 Direction régionale des affaires culturelles, a heritage service in one of each of the regions of France
 Badalona Dracs, an American-football team based in Badalona, Catalonia, Spain

Other uses
 Drac, abbreviation for the orchid genus Dracula
 Drac, nickname of the trans-Neptunian object
 Dracs, an alien species in Barry B. Longyear's The Enemy Papers novel trilogy
 Drac, one of the title characters of Dracula Twins, a video game
 , an aquatic daemon or fairy-folk in the French folklore of Beaucaire and Arles, France
 Marc Hicks ("Drac"), co-founder and guitarist of the now-defunct band Slave

Drac


Kenrich Lo Williams (Waco, 2 de dezembro de 1994) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no Oklahoma City Thunder da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário em TCU.

Carreira no ensino médio
Williams frequentou a University High School em Waco, Texas. Em seu último ano, Williams teve médias de 14,6 pontos, 9,9 rebotes e 2,1 roubos de bola. Ele ganhou o prêmio de Jogador Defensivo do Ano do Distrito após levar a equipe a um recorde de 28–5. Saindo do colégio, Williams não recebeu uma única oferta da Divisão I da NCAA.

Carreira universitária
Williams frequentou o New Mexico Junior College e teve médias de 10,1 pontos e 6,9 rebotes em sua temporada de calouro. No fim da temporada, ele foi recrutado por TCU e teve médias de 8,6 pontos e 6,7 rebotes. Williams perdeu toda a temporada de 2015-16 devido a uma lesão no joelho que exigiu cirurgia, chamando-o de um dos anos mais difíceis de sua carreira no basquete.

Em seu quarto ano, Williams teve médias de 11,4 pontos e 9,7 rebotes. Ele teve 19 duplos-duplos, liderando a Big 12. Ele registrou 18 pontos e oito rebotes na vitória por 85-82 sobre Kansas nas quartas de final do Torneio da Big 12. Na segunda rodada do NIT, uma vitória por 86-68 sobre Richmond, Williams registrou o primeiro triplo-duplo da história de TCU com 11 pontos, 14 rebotes e 10 assistências. Depois de registrar 25 pontos e 12 rebotes na final do NIT contra Georgia Tech, Williams foi eleito o MVP do torneio.

Em sua última temporada, Williams teve médias de 13,2 pontos e 9,3 rebotes, ficando em segundo lugar na Big 12. Ele foi nomeado para a Segunda-Equipe da Big 12. Ele levou TCU a um recorde de 21–12 e uma vaga no Torneio da NCAA. Em seu último jogo, uma derrota por 57-52 para Syracuse, Williams marcou 14 pontos.

Carreira profissional

New Orleans Pelicans (2018–2020)
Depois de não ter sido selecionado no draft da NBA de 2018, Williams assinou com o Denver Nuggets para jogar na Summer League.

Em 24 de julho, Williams assinou um contrato de 2 anos e US$2.2 milhões com o New Orleans Pelicans. Em 17 de outubro de 2018, ele fez sua estreia na NBA em uma vitória sobre o Houston Rockets. Durante sua temporada de estreia, ele foi designado para o Westchester Knicks da G-League. Em 30 de janeiro de 2019, Williams registrou 21 pontos e três assistências, recordes da carreira, em uma derrota por 99-105 para o Denver Nuggets.

Oklahoma City Thunder (2020–Presente)
Em 24 de novembro de 2020, Williams foi negociado com o Oklahoma City Thunder.

Em 20 de julho de 2022, Williams assinou uma extensão de contrato de 4 anos e US$ 27,2 milhões com o Thunder. Em 2 de março de 2023, o Thunder anunciou que Williams sofreu uma lesão no pulso esquerdo e se submeteria a uma cirurgia para resolver o problema, encerrando sua temporada de 2022–23.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

Universidade

Fonte:

Basquetebolistas do Oklahoma City Thunder
Basquetebolistas do Texas
Pessoas vivas
Nascidos em 1994
Basquetebolistas do New Orleans Pelicans
Naturais de Waco

Kenrich Williams


Jiří Okáč, (nacido el 3 de noviembre de 1963 en Brno, Checoslovaquia), es un exjugador checo de baloncesto. Con 2.17 de estatura, jugaba en el puesto de pívot. Es recordado en España por su triunfal paso por Cáceres CB, donde consiguió el ascenso a la ACB.

Con Checoslovaquia logró una medalla de plata en el Eurobasket de 1985. Se retiró en el Atapuerca Burgos, de la liga LEB, con 43 años.

Referencias

Baloncestistas de República Checa
Baloncestistas de la selección de la República Checa
Baloncestistas de Checoslovaquia
Baloncestistas del Club Baloncesto Atapuerca Burgos
Baloncestistas del Cáceres Club Baloncesto
Baloncestistas del CBC Daroca
Baloncestistas del BC Brno
Baloncestistas de la Liga LEB
Baloncestistas del BK Prostějov
Baloncestistas del BK Opava
Nacidos en Brno

Jiří Okáč


El arroyo Laureles Chico es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Salto perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla del Daymán y desemboca en el arroyo Laureles Grande.

Referencias

Laureles Chico
Laureles Chico
Laureles Chico

Arroyo Laureles Chico


L'église Saint-Laurent de La Bresse  est une église catholique dédiée à saint Laurent, située sur la commune de La Bresse dans le département des Vosges en région Grand Est.

Situation
L'église se trouve 20 rue de l'Église, à  sur les hauteurs de la vallée de la Moselotte, au nord-est du département des Vosges dans la communauté de communes des Hautes Vosges.

Historique
L'église de La Bresse fut consacrée par l'évêque de Toul en 1758. L'édifice est construit en grès grâce à l'échange de planches contre des pierres de grès des alentours de Vagney.

Un incendie ravage l'église en 1803, engendrant son agrandissement au cours du .

Lors de la Seconde Guerre mondiale, la ville de La Bresse fut détruite à 80 % avec 800 immeubles démolis et  évacuées puis réfugiées. Au lendemain de la Deuxième Guerre mondiale, l'église est partiellement dévastée.

Description
Plus vieux monument de La Bresse, Gabriel Loire a réalisé les modèles pour la totalité des vitraux. La maquette comporte 23 ensembles verriers exécutés entre 1952 et 1956. Ceux-ci sont en dalle de verre et ont été conçus en collaboration avec Émile Deschler, architecte chargé de la restauration et du sculpteur Lambert-Rucki.

D'autres commandes ont aussi été effectuées, tels que le chemin de croix, les confessionnaux, des garnitures d'autels, des statues de saint Joseph et de la Vierge, des lustres, des autels secondaires et des tentures.

Galerie

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

La Bresse
La Bresse

Église Saint-Laurent de La Bresse


An Dracontium pittieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Dracontium pittieri in nahilalakip ha genus nga Dracontium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dracontium

Dracontium pittieri


Normatif iktisat, ekonominin nasıl olması gerektiğine dair değer yargıları içeren, belirgin ekonomik hedefler için yapılması gerekenleri araştıran bir iktisat dalı. Özel bir şirkette karı arttırmaya çalışan veya devletin bütçe hedeflerini yerine getirmeye çalışan bir iktisatçı, normatif iktisat ile çalışır.iktisat biliminin, ekonominin ne ve nasıl olması gerektiği konusunda değer yargılarını işin içine sokan veya belirli bir hedefe ulaşmada ne tür politikaların izlenmesi gerektiğine dair öneriler sunan, bir koludur. Normatif İktisat ekonominin belirli yönlerinin arzu edilirliği ile ilgilenir. Belirli iktisadi politikaların desteklenmesinin söylemsel temelini oluşturur. Normatif İktisadı (ne olmalı) pozitif iktisattan (ne) ayırmak yaygındır.

Refah ekonomisi

Normatif iktisat


Le ná-meo (vietnamien : Na Miểu ; autonyme :  ) est une langue du nord du Vietnam, parlée par le peuple Mieu.

Nguyen (2007) pense que le Na Meo pourrait être une langue Hmongic la plus proche du Qiandong Miao.

Classification
Selon Andrew Hsiu (2015), le Na Meo est le plus étroitement lié aux dialectes Guncen (滚岑) et Zhenmin (振民) du sud des Qiandong Miao ( ISO 639-3 hms ), qui sont parlés dans le comté autonome de Rongshui Miao, dans le nord de la province du Guangxi, en Chine. Ceci est démontré par le changement de son Proto-Hmong–Mien *-ɛŋ > Proto-Na Meo-Guncen-Zhenmin *-a.

Distribution
Les lieux suivants sont signalés dans l'Ethnologie.

 Commune de Khánh Long, district de Tràng Định, nord-ouest de la province de Lạng Sơn
 Village de Khuổi Phu Dao
 Commune Cao Minh
 Village de Ca Liec, district de Thạch An, province de Cao Bằng

Nguyen (2007:31) signale les emplacements supplémentaires suivants.

 Village de Khuổi Giảo, commune de Cao Minh, district de Tràng Định, province de Lạng Sơn
 Village de Cai Liệng, commune de Thúy Hùng, district de Thạch An, province de Cao Bằng (ancêtres venus de Chine via le district de Trùng Khánh )
 Commune de Vũ Loan, district de Na Rì, province de Bắc Kạn
 Commune de Kim Quan, district de Yên Sơn, province de Tuyên Quang (les ancêtres sont venus du Yunnan à la province de Bắc Giang via le fleuve Rouge). Hsiu (2015) identifie le hameau de Khuân Hẻ comme le seul lieu de langue Na Meo dans la commune de Kim Quan, province de Tuyên Quang.

Références

 Hsiu, Andrew (2015). La classification du Na Meo, une langue Hmong-Mien du Vietnam . Communication présentée à SEALS 25, Chiang Mai, Thaïlande.
 Nguyễn Văn Thắng (2007). Ambiguïté identitaire : les Mieu au Nord-Vietnam . Chiang Mai : Livres de ver à soie.
 Nguyễn Anh Ngọc (1975). "Vài nét về nhóm Na Miểu". Dans, Ủy ban khoa học xã hội Việt Nam : Viện dân tộc học. Về vấn đề xác định thánh phần các dân tộc thiểu số ở miền bắc Việt Nam, 377-388. Hà Nội : Nhà xuất bản khoa học xã hội.

Langue au Viêt Nam
Langue hmong

Ná-meo


A superlotação carcerária é a ocupação de detentos em penintenciárias, celas de delegacias, entre outras unidades penais, acima da capacidade máxima da instituição.

Em 2021, a superlotação média em penitenciárias foi de 54%, mas em alguns estados a mesma chegou a 196%. Nesse período, as unidades penais brasileiras possuíam capacidade para 440 mil presos, mas a ocupação foi de 682 mil.

Consequências da superlotação carcerária incluem a disseminação de doenças entre detentos e funcionários penais, assim como a mistura de presos de facções rivais, propiciando rebeliões. Em alguns estados, unidades penais foram registradas aprisionando detentos dentro de viaturas, em calçadas na rua, por falta de espaço dentro de delegacias.

História
Entre 1990 e 2014, foi registrado um aumento da população carcerária de 90 mil presos para 550 mil presos. Em 2021, o número de detentos foi de 682 mil.

Desde 2014, a taxa de superlotação só caiu no período de 2020 para maio de 2021, de 67% para 54%.

Consequências

Rebeliões
Entre o período de outubro de 2016 e maio de 2017, foram registradas rebeliões em 61% de 18 unidades federais brasileiras auditadas. Entre esses motins, 78% aconteceram em unidades superlotadas.

A superlotação também contribui para a assimetria entre o número de detentos e agentes penitenciários, dificultando a atuação da polícia na contenção de motins e pondo funcionários penitenciários em risco de vida.

Contaminação de detentos e funcionários
Em 2021, um levantamento do G1 registrou 437 óbitos e 77 mil casos de infecções da COVID-19 entre agentes penitenciários e detentos brasileiros desde o início da pandemia.

Segundo dados do Depen, 33 mil presos foram diagnosticados com aids, tuberculose, sífilis e hepatite em 2021.

Medidas remediadoras

Contagem de pena dobrada em casos de situações degradantes
Em 2021, o STJ determinou legítima e efetiva em jurisdição nacional a decisão da corte interamericana de direitos humanos (CIDH) de contar-se o cumprimento da pena em dobro para detentos que se encontram em situações degradantes (por exemplo, o cumprimento de um dia em tal situação contaria como se fossem dois dias para todos os efeitos legais). Nota-se que por mais que a superlotação possa contribuir para a definição de uma condição como degradante, a mesma por si só nem sempre é suficiente para caracterizá-la como tal.

Ainda segundo o ministro, a determinação da contagem aumentada só será concedida para presos por crimes contra a vida, a integridade física e a dignidade sexual, em dobro ou em menor proporção, após a devida avaliação médica e psicológica do detento.

Referências

Prisão penal
Problemas sociais do Brasil

Superlotação carcerária no Brasil


Emmanuel Adetoyese Badejo (Funtua, Nigéria, 13 de julho de 1961) é um ministro nigeriano e bispo católico romano de Oyo.

Emmanuel Adetoyese Badejo foi ordenado sacerdote em 4 de janeiro de 1986 para a diocese de Oyo. Em 3 de março de 1995, Emmanuel Adetoyese Badejo foi incardinado no clero da diocese de Osogbo.

Em 14 de agosto de 2007, o Papa Bento XVI o nomeou ao bispo coadjutor de Oyo. O bispo de Oyo, Julius Babatunde Adelakun, o consagrou bispo em 20 de outubro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo de Ekiti, Michael Patrick Olatunji Fagun, e o Bispo de Osogbo, Gabriel 'Leke Abegunrin.

Em 4 de novembro de 2009, Emmanuel Adetoyese Badejo tornou-se bispo de Oyo, sucedendo Julius Babatunde Adelakun, que renunciou por motivos de idade.

Em 2 de dezembro de 2021, o Papa Francisco o nomeou membro do Dicastério para as Comunicações.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Emmanuel Adetoyese Badejo


Kazaška sovjetska enciklopedija (kazaški: Қазақ Кеңес энциклопедиясы, Qazaq Keńes Entsıklopedııasy, ruski: Казахская советская энциклопедия) prva je i najveća opća enciklopedija na kazaškome. Izdana je od 1972. do 1978. u 12 svezaka, od kojih je 13. posvećen Kazaškoj SSR. Također je tiskan i referentni svezak.

Kazašku sovjetsku enciklopediju izdavala je izdavačka kuća Kazaška enciklopedija (kazaški: Қазақ энциклопедиясы, ruski: ТОО Казахская энциклопедия) Nacionalne akademije znanosti Republike Kazahstan. Glavni urednik bio je Muhamedžan Kožaslaevič Karataev.

Kazaška sovjetska enciklopedija bila je osnova za kasniju enciklopediju "Kazaška SSR" (kazaški: Қазақ КСР, ruski: Казахская ССР). Izdana je 1985. godine u 4 sveska na kazaškom i ruskom.

Kazaška sovjetska enciklopedija sveukupno sadrži 48.931 članaka.

Licenciranje
Dana 24. lipnja 2011. godine izdavačka kuća Kazaška enciklopedija kojoj pripadaju prava nad Kazaškom sovjetskom enciklopedijom, dopustila je slobodnu distribuciju pod licencom CC-BY-SA.

Izvori

Literatura
 Қазақ әдебиеті. Энциклопедиялық анықтамалық, Алматы: «Аруна Ltd.» ЖШС, 2010.,

Vidi još
 Velika sovjetska enciklopedija
 Kazahstan. Nacionalna enciklopedija

Vanjske poveznice

Nacionalne sovjetske enciklopedije
Povijest Kazahstana

Kazaška sovjetska enciklopedija


Ioana Mincă (n. 27 septembrie 1998, Pitești) este o jucătoare junioară română de tenis care a ajuns în anul 2016 în turneul de junioare de la Roland Garros până în sferturile de finală.

Mincă a debutat în circuitul WTA la turneul Bucharest Open 2016.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1998
Sportivi români în viață
Jucătoare de tenis române
Piteșteni

Ioana Mincă


Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1960 fóru fram þriðjudaginn 8. nóvember 1960. John F. Kennedy öldungadeildarþingmaður fyrir Massachusetts og Lyndon B. Johnson öldungadeildarþingmaður fyrir Texas unnu sigur á Richard Nixon varaforseta og Henry Cabot Lodge Jr. sendiherra í Sameinuðu þjóðunum.

Sjá einnig
 Kosningar í Bandaríkjunum 1960

Tilvísanir

Kosningar í Bandaríkjunum 1960
1960

Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1960


An Aloe mahraensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Jacob Lavranos ngan T.A.Mccoy. An Aloe mahraensis in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha South Yemen. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe mahraensis


Edward Erie Poor, Sr. (February 5, 1837 – July 29, 1900) was an American banker. He served as Vice-President and then President of the National Park Bank from 1895-1900, succeeding Ebenezer K. Wright and followed by Richard Delafield. Born in Boston, Poor was an advocate of the gold standard during the free silver debate of the late 1890s.

References

1837 births
1900 deaths
American bankers
19th-century American businesspeople

Edward Erie Poor


El disegno di legge intercettazioni (abreviado DDL intercettazioni), proyecto de ley de escuchas telefónicas, también conocido por sus detractores como «ley mordaza», es una propuesta de ley que se presentó ante el parlamento italiano en 2008.

Antecedentes
El Instituto Max Planck calculó en 2006 que la proporción de italianos que tenían sus teléfonos móviles intervenidos era mayor que en ningún otro país europeo. La ley fue propuesta por el gabinete del cuarto gobierno de Berlusconi y fue presentada por el Ministro de Justicia italiano, Angelino Alfano, en 2008, aprobada por la cámara en 2009 y posteriormente modificada por el Senado italiano.

La ley argumentaba que los jueces autorizaban las escuchas demasiado a menudo y que los medios de comunicación no debían estar enterados de los resultados. El primer ministro Silvio Berlusconi afirmó en 2010 que la legislación era necesaria para proteger la privacidad de los ciudadanos italianos. Berlusconi y personas cercanas a él han sido sometidas a una serie de escuchas que han sido publicadas, como por ejemplo en diciembre de 2007, cuando se publicaron en la revista L'Espresso las conversaciones telefónicas entre Berlusconi (por entonces líder de la oposición) y Agostino Saccà, director general de la RAI, produciéndose un escándalo en diversos medios de comunicación.

En protesta, los periodistas italianos realizaron una huelga el 9 de julio de 2010.

Derecho de réplica
Una de las medidas propuestas (el párrafo 29) daría a cualquier persona que se considere ofendida por el contenido de una publicación o una página web el derecho a que se publique dentro de las 48 horas siguientes, en el mismo lugar y con igual importancia, una réplica que no puede ser editada o comentada. El no cumplimiento puede llevar a una multa de hasta 12 000 €.

En protesta, el 4 y el 5 de octubre de 2011 todas las páginas de la Wikipedia en italiano fueron redirigidas a una declaración oponiéndose a la legislación propuesta.

Referencias

Enlaces externos
 Página sobre la propuesta de ley, en la página web del Senado italiano
 Página sobre la propuesta de ley, en página web de la Cámara de diputados de Italia

Leyes de Italia
Propuestas de ley

DDL intercettazioni


Chione cancellata é uma espécie de molusco Bivalvia marinho litorâneo da família Veneridae, classificada por Carolus Linnaeus em 1767; descrita como Venus cancellata em seu Systema Naturae; sendo a espécie-tipo do gênero Chione Megerle von Mühlfeld, 1811. Habita fundos de praias arenosas e lodosas do oeste do oceano Atlântico, em águas da zona entremarés até os 25 metros de profundidade. Pode ser encontrada nos sambaquis brasileiros, do Rio de Janeiro até Santa Catarina, tendo importância arqueológica desconhecida.

Descrição da concha
Chione cancellata possui concha trigonal e inflada, com 2.5 centímetros de comprimento quando bem desenvolvida. Suas valvas possuem costelas radiais sendo atravessadas por outro grupo de costelas concêntricas em direção às suas margens, lhes dando um aspecto reticulado ou cancelado (que possui certa semelhança com o modelo de uma rede, grade ou cancela; daí provindo o descritor específico cancellata); sem perióstraco encobrindo suas superfícies opacas de coloração branca ou de um branco-sujo, frequentemente dotadas de manchas irregulares de coloração castanha, por vezes formando um zigue-zague e partindo radialmente de seus umbos, que são subcentrais e voltados para região interior. Parte interna das valvas de um branco opaco.

Distribuição geográfica
Esta espécie estava distribuída da Carolina do Norte até a Flórida e Texas, nos Estados Unidos, e por toda a costa brasileira em direção à região sul do Brasil, com exceção do Rio Grande do Sul; e passando pelas Antilhas, leste da América Central, Colômbia e Venezuela, no mar do Caribe; porém um artigo científico, publicado por Peter Roopnarine e Geerat Vermeij no Journal of Molluscan Studies em novembro de 2000 e denominado "One species becomes two: The case of Chione cancellata, the resurrected C. elevata, and a phylogenetic analysis of Chione", determinou que os espécimes que habitam as águas dos Estados Unidos e golfo do México, indo até o sul de Belize, compreendem uma espécie separada e descrita originalmente por Say como Venus elevata no ano de 1822; agora cientificamente denominada Chione elevata e popularmente nomeada, em inglês, cross-barred venus, ou almeja china e almeja roñosa, em espanhol.

Veneridae
Moluscos descritos em 1767

Chione cancellata


Paul Francis Kossoff (14 September 1950 – 19 March 1976) was an English guitarist, best known as the co-founder and guitarist for the rock band Free. He was ranked number 51 in Rolling Stones list of the "100 Greatest Guitarists of All Time".

Early years
Kossoff was born on 14 September 1950 in Hampstead, London, the son of Margaret (née Jenkins) and actor David Kossoff. His uncle was the broadcaster Alan Keith and he was a cousin of the judge Brian Keith and the model Linda Keith.

At age nine, Kossoff started classical guitar lessons with Blanche Monroe. His classical guitar training continued until he was fifteen. In December 1965 he saw Eric Clapton with John Mayall's Bluesbreakers at The Refectory, Golders Green, North West London. This encounter inspired him to purchase a Gibson Les Paul guitar.
During 1966, Kossoff worked as a junior salesman at Selmer's Music Shop in Charing Cross Road. He received lessons from session guitarist Colin Falconer, who worked in the guitar department at Selmer's.

In 1966 Kossoff joined the Chicago-style blues band Black Cat Bones. The band played with touring blues piano player Champion Jack Dupree, often supporting Fleetwood Mac and other gigs with Fleetwood Mac co-founder Peter Green. Kossoff's bandmate in Black Cat Bones was drummer Simon Kirke and the two went on to play on Champion Jack Dupree's April 1968 album When You Feel the Feeling You Was Feeling.

Free

In April 1968, Kossoff and Kirke teamed up with Paul Rodgers (vocals) and Andy Fraser (bass) to form Free. They toured for two years, during which they recorded two albums: Tons of Sobs (1968) and Free (1969). Both albums showcased the band's blues- and soul-influenced sound, a style that was in contrast to some of their progressive and heavier counterparts at the time.

Success came in 1970 when their third album, Fire and Water (1970), spawned the hit "All Right Now". The band played the Isle of Wight festival to both audience and critical acclaim, followed by sold-out tours in the United Kingdom, Europe and Japan.

However, after the release of the next album, Highway (1970) and its relatively poor sales, band pressures led to a split. The live album Free Live! was recorded in 1970 and released in 1971 as a farewell record.

Kossoff and Kirke teamed up with Texan keyboard player John "Rabbit" Bundrick and Japanese bass player Tetsu Yamauchi to release the 1971 album Kossoff, Kirke, Tetsu and Rabbit. Rodgers and Fraser pursued unsuccessful solo projects.

Free reformed and released the album Free at Last (1972). Following its release, Fraser decided he had had enough and quit to form Sharks. Free drafted Tetsu and Rabbit for the album Heartbreaker (1973) after which the group disbanded.

Kossoff song-writing
Kossoff co-wrote several Free songs, including "Oh I Wept" and "Mr Big" on the Fire and Water album.

After Free
Rodgers and Kirke went on to form the successful supergroup Bad Company.

Kossoff released a solo album, Back Street Crawler (1973). He then accompanied John Martyn on a 1975 tour.

Kossoff then assembled a group called Back Street Crawler, which released two albums: The Band Plays On in 1975 and 2nd Street in 1976. Recordings from one of the band's UK concerts in 1975 were first released in 1983 on the album Live at Croydon Fairfield Halls 15/6/75.

Kossoff's guitar playing was also much in demand for session work and he contributed solos on several albums including:  Martha Veléz's Fiends and Angels (1969); Michael Gately's Gately's Cafe (1971) and Mike Vernon's 1971 album Bring It Back Home; Uncle Dog's Old Hat (1972); Jim Capaldi's Oh How We Danced (1972) and Short Cut Draw Blood (1975); The Amazing Blondel's Mulgrave Street (1974).

He also played on four demos by Ken Hensley (eventually released on the 1994 album titled From Time to Time) and three tracks that appear on the CD-only issue of John Martyn's Live at Leeds album from 1975.

Posthumous releases
In 1977 career retrospective Koss was released and in 1986 Blue Soul.

The late 1990s saw a renewed interest in Kossoff and Blue Soul was re-released, as well as the five-disc Free box set Songs of Yesterday.

In 2006, an unreleased guitar solo surfaced on the title track to the album All One by David Elliot, who recorded with Kossoff in the 1970s.

In 2011 a selection of early recordings Kossoff made with Black Cat Bones was released on the album Paul's Blues.

Books
In 2000 a Free biography entitled Heavy Load: The Story of Free was published.

2017 saw publication of the Paul Kossoff biography entitled Paul Kossoff: All Right Now – The Guitars, The Gear, The Music.

Personal life

Drug use
Kossoff used drugs from age 15. Simon Kirke has said "he clearly had a predisposition." He used Mandrax among other drugs. Paul Rodgers has said Kossoff was healthy and playing well in 1973 although this is disputed, but that he wonders about the company that Kossoff kept, and felt that "Koss was just too sensitive for this world."

Kossoff's drug use made him unreliable in the latter stages of Free. Andy Fraser noted "he felt intimidated by those other guitarists, and when people began speaking of him in terms of Clapton and so on, it frightened him. Drugs were a defence, his excuse".

Death
Kossoff's unhappiness following the break-up of Free and his drug addictions contributed to a drastic decline in his health.
In a BBC website page about the 1970 death of Jimi Hendrix, Simon Kirke said that Kossoff idolised Hendrix and never really recovered from his death.

Kossoff died on a flight from Los Angeles to New York City on 19 March 1976 from a pulmonary embolism after a blood clot in his leg moved to his lung, while touring America with Back Street Crawler. His body was returned to England and cremated at Golders Green Crematorium in North West London. His epitaph in the Summerhouse there reads: "All right now".

Legacy
One of Kossoff's signature guitars, a 1957 Fender Stratocaster, was bought after his death by English guitarist Dave Murray of the English heavy metal band Iron Maiden; Murray used it from 1978 to 1990, including the band's first eight albums.

In 2012, one of his most famous and iconic guitars, a 1959 Gibson Les Paul (the Kossoff Burst), was recreated and made into a limited edition reissue by Gibson and named the 'Paul Kossoff 1959 Les Paul Standard'.

In December 2015 Bonhams listed for auction a Gibson Les Paul Standard owned by Kossoff from 1970 to 1976.

In April 2017 Guitar magazine featured the 'stripped' Gibson Les Paul that Kossoff played at the Isle of Wight Festival in 1970. Kossoff sold the guitar to Mike Gooch and in May 1994 it was sold for £12,000 at Christie's.

Selected discography

with Free

 Tons of Sobs (1968)
 Free (1969)
 Fire and Water (1970)
 Highway (1971)
 Free Live! (1971)
 Free at Last (1972)
 Heartbreaker (1973)
 Songs of Yesterday (Box-Set) (2000)
 Free – Live at the BBC (2006)

Paul Kossoff, Simon Kirke, Tetsu Yamauchi, John "Rabbit" Bundrick
 Kossoff Kirke Tetsu Rabbit (1972)

with Back Street Crawler
The Band Plays On (1975)
2nd Street (1976)
Live at Croydon Fairfield Halls 15/6/75 (1983) 2LP
(Note: after Kossoff's death, the band—now called simply 'Crawler'—made further albums)

Solo
Back Street Crawler (1973)
Koss (1977) 2-LP compilation
Blue Soul (1986) 2-LP compilation

References

Further reading
 Clayton, David, and Todd K. Smith. Heavy Load: The Story of Free. London: Moonshine Publishing, 2002.  .
 Guerra, Tom. Paul Kossoff – Biography. Paul Kossoff – The Back Street Crawler Vintage Guitar Magazine, 2000.
 James, J.P. Paul Kossoff: All Right Now – The Guitars, The Gear, The Music. Matador, 2017. .

External links

 Paul Kossoff website
  Paul Kossoff book website

1950 births
1976 deaths
20th-century English musicians
English rock guitarists
English blues guitarists
English male guitarists
English record producers
English male songwriters
English people of Russian-Jewish descent
English Jews
Jewish English musicians
English rock musicians
English blues musicians
Electric blues musicians
Blues rock musicians
British blues (genre) musicians
British rhythm and blues boom musicians
Lead guitarists
Musicians from Hampstead
Free (band) members
Drug-related deaths in the United States
Golders Green Crematorium
Island Records artists
Back Street Crawler (band) members
20th-century British guitarists
Kossoff family
20th-century British male musicians

Paul Kossoff


Glenea parahumerointerrupta é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1982.

Referências

Borneo catalog 2005

parahumerointerrupta
Coleópteros descritos em 1982

Glenea parahumerointerrupta


La variante Snyder (aussi baptisée variante Czerniak par Jacques Le Monnier) est une ouverture d'échecs qui débute par les coups 1. e4 c5 (la défense sicilienne) 2. b3.

Présentation
L'ouverture porte le nom de  - un entraîneur d'échecs américain réputé - dans la brochure du Maître international  The Offbeat Sicilian : Unorthodox ways to win with White qui synthétise les informations nécessaires aux joueurs des Blancs pour pratiquer 14 anti-siciliennes, des variantes échiquéennes alternatives aux grandes lignes de la défense sicilienne. Elle date de bien avant Robert M. Snyder, ayant été en vogue au XIXsiècle, comme le suggère la partie ci-dessous datant de 1878 entre, avec les Blancs, Louis Paulsen, un expert des diverses variantes de la défense sicilienne alors âgé de 46 ans et, avec les Noirs, Adolf Anderssen, un astre des échecs alors sur le déclin (il mourra 7 mois et demi plus tard).

La sous-variante Westerinen

1. e4 c5 2. b3 est la variante Czerniak selon Jacques Le Monnier et, toujours selon lui, 1. e4 c5 2. Cf3 e6 3. b3 est la sous-variante Westerinen. Dans la position du diagramme, le choix de réponses est grand :

 3...Cc6 transpose souvent dans d'autres lignes. 4...d5, 4...Cge7 et 4...a6 sont les variantes indépendantes citées par Jacques Le Monnier.
Paulsen - Anderssen, Francfort, 1878
1. e4 c5 2. b3 e6 3. Cf3 Cc6 4. Fb2 a6 5. Fe2 Cf6 6. e5 Cd5 7. Cc3 Cxc3 8. Fxc3 Fe7 9. 0-0 f6 10. Fd3 0-0 11. Te1 De8? (11...f5) 12. Fe4? (12. exf6) 12...Cxe5? (12...f5) 13. Cxe5 fxe5 14. Fxe5 d6 15. Fg3 Df7 16. c3 Ta7 17. d4 b6 18. Dd3 g6 19. Tad1 Td7 20. De3 Tdd8 21. Ff3 cxd4 22. Dxd4 b5 23. Db6 Dg7? (23...Df5) 24. Fg4 Df6 25. Td3 h5 26. Ff3 e5 27. h4 Rh8 28. Td5 Rh7 29. Ted1 Tfe8 30. T5d3 Tf8 31. Dc7 Td7 32. Dc6 Tfd8? (32...De6) 33. Db6 Tf8 34. c4 bxc4 35. bxc4 Tdd8 36. Te3 Tf7 37. a4! Td7 38. Fc6 Fd8 39. Db4 a5 40. Db5 Tde7 41. c5 Fc7 42. cxd6 Fxd6 43. Dxa5 Fg4 44. Td2 Fc7 45. Db5 Tf8 46. Fe4 Tc8? (46...Tb8) 47. Tc3 Fb6 48. Txc8 Fxc8 49. a5 Fd4 50. Tc2 Ff5 51. Tc6 Dg7? (51...Df7) 52. Dd3 Df7 53. a6 Fxe4 54. Dxe4 Df5 55. De2 Tf7 56. Td6 Dc8 57. De4 Df5 58. De2 Rg7 59. Td5 Db1+ 60. Rh2 Rh7 61. Tb5 Da1?? (61...Df5) 62. Tb7 Tg7 63. Db5 Rh6? (permet l'échec et mat) 64. De8 Rh7 65. Tb8 Rh6 66. Dh8+ Th7 67. Df8+ Tg7 68. Tb7 e4 69. Dh8+ 1-0

 3...d6 est la suite la plus souple et la plus riche selon Jacques Le Monnier, et il dit que 4. Fb2 Cc6 est . John Grefe déclare que 3. b3 d6 4. Fb2 e5 ferme la diagonale du Fou au prix d'un tempo.
Moshe Czerniak - Pal Benko, Netanya, 1969
1. e4 c5 2. b3 e6 3. Fb2 Cc6 4. Cf3 d6 5. d4 cxd4 6. Cxd4 Cf6 7. Cxc6 bxc6 8. e5 Ce4?! (8...dxe5 9. Dxd8+) 9. Fd3 Da5+ 10. Rf1 d5 11. Fxe4 dxe4 12. c4 Fa6 13. De2 Td8 14. h4 Fc5 15. Fc3 Db6 16. Cd2 Fxf2 17. Cxe4 (17. Dxf2 e3) 17...Fd4 18. Th3 0-0? (18...Fxc3) 19. h5? (19. Tg3!) 19...Fxc3 20. Cxc3 f6 21. Tf3 f5 22. De3? (22. Td1!) 22...Td4 23. Ca4 Dd8 24. Cc5 Fc8 25. Te1 Th4 26. Th3 Txh3 27. Dxh3 Da5 28. Ca4 Dd2 29. Te2 Dd1+ 30. Rf2 f4 31. h6 Dd4+ 32. Rf1 c5 33. Dc3?? (33. Df3 ou 33. hxg7) 33...f3! 34. gxf3 Dxc3 35. Cxc3 Txf3+ 36. Re1 Txc3 37. Tg2 g6 38. Td2 Tc1+? (38...Tf3) 39. Rf2 Rf7 40. Td8 Tc2+ 41. Re3 Txa2 42. Txc8 g5 43. Tc7+ Rg6 44. Txc5 Rxh6 45. Tc6 g4 46. Rf4 Rh5 47. Txe6 Tf2+ 48. Rg3 Tf3+ 49. Rg2 Rg5 50. Te7 h5 51. Txa7 h4 52. Tg7+ Rh5 53. Th7+ Rg5 54. Tg7+ ½- ½

 3...d5 est une ligne intéressante et la suite 4. exd5 exd5 5. Fb5+ est la plus prometteuse selon Jacques Le Monnier.
Heikki Westerinen - Friðrik Ólafsson, Reykjavik, 1976
1. e4 c5 2. Cf3 e6 3. b3 d5 4. exd5 exd5 5. Fb2 Cf6 6. Fb5+ Cc6 7. De2+ Fe7 8. Fxf6 gxf6 9. 0-0 0-0 10. Te1 Fd6 11. h3? (11. Cc3) 11...Rh8! 12. Cc3 Tg8 13. Rh1 Fe6 14. Fxc6 bxc6 15. Ch4? (15. Tg1) 15...f5 16. Cf3 Df6 17. Tg1 Dh6 18. Ca4 Tg7 19. Ch2 Tag8 20. De3?? (20. Tae1) 20...Df6 21. Tae1?? (21. De2 Txg2 22. Txg2 Dxa1+ 23. Df1) 21...d4 22. Dd3 Fd5 23. Cf3 Tg4! 24. Cxc5 (24. hxg4 Dh6+ 25. Ch2 Dxh2 mat) 24...Fxc5 0-1 (25. hxg4 Dh6+ 26. Ch2 Fd6)

 3...Cf6 est une suite stratégiquement intéressante selon Jacques Le Monnier : .
Gross-Zrzavý, République tchèque, 1980
1. e4 c5 2. b3 Cf6 3. e5 Cd5 4. Fb2 Cc6 5. Cf3 e6 6. Fb5 Fe7 7. 0-0 0-0 8. Cc3 Cxc3 9. Fxc3 f6 10. De2 Db6? (10...Cb4) 11. Fd3 Cb4 12. exf6 Fxf6 13. Fxf6 gxf6 14. Ch4 Cxd3 15. Dxd3 d5 16. Tae1 Fd7? (16...Tf7) 17. Te3 Tf7 18. Tg3+ Tg7 19. Te1 Tf8? (19...Dd6) 20. Cf5! exf5 21. Dxd5+ Rh8? (21...Tff7) 22. Txg7 Fc6 23. Tee7 1-0

 Selon Jacques Le Monnier, 3...b6 vaut surtout par son côté inhabituel : les Noirs égalisent difficilement.
Garry Kasparov - Chrístos Baníkas (blitz), Patras, 2001
1. e4 c5 2. Cf3 e6 3. b3 b6 4. d4 cxd4 5. Cxd4 a6 6. Fd3 Fb7 7. 0-0 Dc7 8. c4 Cf6 9. Cd2 Fd6 10. C4f3 Cg4 11. h3 Ce5 12. Cxe5 Fxe5 13. Tb1 Cc6 14. Cf3 Ff4 15. Fb2 Ce5 16. Fc2 Cxf3+ 17. Dxf3 0-0 18. Tbd1 Fc6 19. Dd3 g6 20. g3 Fe5 21. Fa3 Tfe8 22. f4 Fg7 23. Fd6 Db7 24. De3 f5 25. e5 Fg2 26. Tf2 Fxh3 27. Td4 Ff8 28. Fd3 Fg4? (28...Tac8) 29. Ff1 Tac8 30. Fg2 Da7 31. Dd3 b5 32. Fxf8 Txf8? (32...bxc4) 33. Txd7 Dc5 34. Dd6 1-0.

Les Blancs jouent f4 avant Cf3
Ces variantes sont dues au fait que 1. e4 c5 2. Cf3 Cc6 3. b3 et 1. e4 c5 2. Cf3 d6 3. b3, où les Noirs peuvent fermer la diagonale du Fou b2 par ...e5, ont beaucoup moins de sens que 1. e4 c5 2. 2. Cf3 e6 3. b3.

 Aljoša Grosar - Viktor Koupreïtchik, Ljubljana, 1989
1. e4 c5 2. b3 e5 3. Fb2 Cc6 4.  Les Blancs entrent dans une variante douteuse du Gambit du roi affirme Joseph Gallagher 4...exf4 5. Cf3 Cf6 6. e5 Ch5 7. Fe2 d5 8. 0-0 Fg4 9. h3? Fe6 10. Ch2 Cg3 11. Txf4 Dg5 12. Tf2 Ce4 13. Tf3 c4! 14. d4 cxd3 15. cxd3 Fc5+ 16. d4 Dxe5!! 17. Fb5 Fb6 18. Rh1 Cg3+ 19. Rg1 0-0 20. Fxc6 bxc6 21. Ca3 Ce2+ 22. Rh1 Fxd4 23. Fxd4 Cxd4 0-1

 László Szabó-Gyula Sax, Hongrie, 1982
1. e4 c5 2. b3 Cc6 3. Fb2 d6 4. f4 e6 5. Cf3 Cf6 6. Cc3 Fe7 7. Fd3 d5 8. Ce5 0-0 9. Cxc6 bxc6 10. e5 Cd7 11. Df3 Tb8 12. Cd1 f5 13.exf6 Fxf6 14. Dh3 g6 15. 0-0 c4 16. Fe2 Cc5 17. Fxf6 Dxf6 18. Ce3? e5 19. Fg4 exf4 20. Fxc8 Tbxc8 21. bxc4 Dd4 22. c3 Dxd2 23. Cg4 Dd3? (23...Ce4) 24. Cf6+ Rg7? (24...Txf6 25. Dxc8+ Rg7) 25. Dxh7+ Rxf6 26. Txf4+ Re6 27. Te1+ Ce4 28. Dxg6+ Re5 29. Dg5+ Rd6 30. Dh6+ Rc5 31. Txf8 Dxc3 32. Tef1 Dd4+ 33. Rh1 dxc4 34. Df4? Txf8 35. Dxf8+ Dd6 36. Df7 c3 37. Dxa7+ Rc4? 38. Da4+ 1-0

 Nigel Short - Veselin Topalov, Sarajevo, 2000
1. e4 c5 2. b3 Cc6 3. Fb2 a6 4. f4 e6 5. Cf3 Cf6 6. d3 d5 7. Cbd2 Fe7 8. g3 0-0 9. e5 Cd7 10. Fg2 b5 11. 0-0 c4 12. Rh1 cxd3 13. cxd3 a5 14. De2 a4 15. Tfc1 Db6 16. a3 b4 17. axb4 Fa6 18. bxa4 Cxb4 19. Fd4 Fc5 20. De3 Cxd3 21. Tcb1 Dc7 22. Ff1 Fxd4 23. Cxd4 C3c5 24. Fb5 g6 25. a5 Tfb8 26. Fxd7 Txb1+ 27. Txb1 Dxd7 28. Rg1 Tc8 29. Tc1 Cd3 30. Txc8+ Dxc8 31. C2f3 Dc3 32. h4 Da1+ 33. Rh2 Dxa5 34. h5 Da2+ 35. Rh3 Db1 36. Dg1 Db2 37. Rh4 Cc5 38. hxg6 hxg6 39. Dh2 Da1 40. Rg4 Ce4 41. Dg1 Db2 42. Dh2 Dc1 43. Dg1 Ff1 44. Rh4 Dd1 45. g4 Rh8 46. Dh2 Dc1 47. g5 Rg8 48. Rg4 Fd3 49. Dg1 Db2 50. Dh2? (50. Rh4) 50...Da3 51. Rh4 Cc5 52. Dg1 Fe4 53. Ch2? (53. Df2) 53...Ff5 54. Cxf5 exf5 55. Dg2 Ce4 56. Df3 Dc1 57. Cf1 d4 58. Rh3 d3 59. e6 fxe6 60. Cg3 De1 61. Cxe4 fxe4 62. Dg2 De2 0-1.

 Shakhriyar Mamedyarov-Viswanathan Anand, Tournoi d'échecs Amber (partie rapide), Nice, 2008
1. e4 c5 2. b3 Cc6 3. Fb2 d6 4. Fb5 Fd7 5. f4 Cf6 6. De2 e6 7. Cf3 Fe7 8. 0-0 0-0 9. d3 d5 10. Fxc6 Fxc6 11. Ce5 c4 12. Cxc6 bxc6 13. Cd2 cxd3 14. cxd3 a5 15. f5 exf5 16. Txf5 a4 17. e5 Ce8 18. e6 f6 19. Tff1 Cc7 20. Cf3 Te8 21. Rh1? (21. Tac1) 21...axb3 22. axb3 Txa1 23. Txa1 Ff8 24. Dc2 c5 25. d4 Cxe6 26. dxc5 Cxc5 27. Td1 Ce4 28. Fd4 Dc8 29. Da2? (29. Dd3) 29...Db7 30. Dc2 Tc8 31. Dd3? Tc3!! 32. Df1 Txb3 33. Ta1 Dc6 34. De1 Tb8 35. Tc1 Db5 36. De3 Te8 37. Df4 Dd7 38. Tc7 Dd6 39. Dc1 De6 40. Ta7 Tc8 41. Db1 Dc6 42. Ta1 Fc5 0-1

Notes et références

Défense sicilienne

Variante Snyder


مستشار ألمانيا هو الزعيم السياسي لألمانيا ورئيس الحكومة الاتحادية. شاغل المنصب مسؤول عن اختيار جميع أعضاء الحكومة الآخرين وترؤس اجتماعات مجلس الوزراء.

تم إنشاء المنصب في الاتحاد الألماني الشمالي في عام 1867، عندما أصبح أوتو فون بسمارك أول مستشار. مع توحيد ألمانيا وإقامة الإمبراطورية الألمانية في عام 1871 تطور الاتحاد ليصبح دولة قومية ألمانية وأصبح المنصب يعرف باسم المستشار الألماني. بسمارك، الذي كان مستشارًا حتى عام 1890، هو المستشار الأطول خدمة حتى الآن.

في الأصل كان المستشار مسؤولاً فقط أمام الإمبراطور. ولكن تغير هذا الأمر مع الإصلاح الدستوري في عام 1918، عندما أُعطي البرلمان الحق في إقالة المستشار. بموجب دستور فايمار لعام 1919 كان الرئيس يعين المستشارين، ولكنهم كانوا مسؤولين أمام البرلمان. تم إهمال الدستور خلال الديكتاتورية النازية 1933-1945. خلال فترة احتلال الحلفاء لألمانيا لم تكن هناك حكومة ألمانية مستقلة ولا مستشار. ولم يتم إعادة تشكيل المنصب في ألمانيا الشرقية. القانون الأساسي لعام 1949 جعل من المستشار أهم منصب في ألمانيا الغربية، في الوقت الذي تناقص فيه دور الرئيس.

في ألمانيا كان اللقب  («مستشار الكونفدرالية») في الاتحاد الألماني الشمالي واللقب  («مستشار الرايخ») من توحيد ألمانيا حتى تم تبني اللقب  (الذي يعني الآن «المستشار الاتحادي») مرة أخرى في عام 1949. الصيغة المؤنثة للقب هي  . غالباً ما يتم اختصار اللقب إلى  («المستشار») أو صيغته المؤنثة  . يُعرف نائب المستشار على نطاق واسع، ولكن بشكل غير رسمي، باسم نائب المستشار ().

الاتحاد الألماني الشمالي (1867–1871)()

جاء الاتحاد الألماني الشمالي إلى الوجود بعد انهيار الاتحاد الألماني، والذي نتج في حد ذاته عن الانتصار البروسي في الحرب النمساوية البروسية عام 1866. وقد تم تعيين المستشار من قبل الملك البروسي.

الحزب السياسي:

الإمبراطورية الألمانية (1871–1918)()
ولدت الإمبراطورية الألمانية من الاتحاد الألماني الشمالي نتيجة للحرب الفرنسية البروسية. منصب الإمبراطور الذي تم إنشاؤه بعد ذلك عيّن المستشار ليخدمه تحت سلطنه.

الحزب السياسي:

الفترة الثورية (1918-1919)

في 9 تشرين الثاني 1918 سلم المستشار ماكس فون بادن منصبه إلى فريدريش إيبرت. استمر إيبرت في شغل منصب رئيس الحكومة خلال الأشهر الثلاثة بين نهاية الإمبراطورية الألمانية في تشرين الثاني 1918 وأول تجمع للجمعية الوطنية في شباط 1919 كرئيس لمجلس نواب الشعب، حتى 29 كانون الأول 1918 مع هوغو هاسي زعيم الحزب الديمقراطي الاجتماعي المستقل.

الحزب السياسي:

جمهورية فايمار (1919–1933)()

وضع دستور فايمر عام 1919 بنيةً لجمهورية فايمار. غالبًا ما كان المستشارون يعتمدون على دعم الرئيس.

الأحزاب السياسية:

ألمانيا النازية (1933–1945)()

كان استيلاء أدولف هتلر على السلطة ("Machtergreifung") بمثابة نهاية جمهورية فايمار وبداية ألمانيا النازية. حكم هتلر كديكتاتور وعزز كل السلطة لنفسه.

الأحزاب السياسية:

1945 - 1949
في هذه الفترة حكمت ألمانيا إدارة عسكرية من قبل قوات الحلفاء بعد الحرب العالمية الثانية.

جمهورية ألمانيا الاتحادية (1949–الوقت الحاضر)()

في عام 1949 تم إنشاء دولتين ألمانيتين منفصلتين: جمهورية ألمانيا الاتحادية (المعروفة باسم ألمانيا الغربية) وجمهورية ألمانيا الديمقراطية (المعروفة باسم ألمانيا الشرقية). القائمة أدناه تُبين مستشاري ألمانيا الغربية؛ حكومة ألمانيا الشرقية كان يرأسها رئيس مجلس الوزراء. في عام 1990 تم حل ألمانيا الشرقية (إعادة توحيد ألمانيا) واندمجت مع ألمانيا الغربية، التي احتفظت باسم جمهورية ألمانيا الاتحادية.

الأحزاب السياسية:

مراجع

انظر أيضًا

 قائمة ملوك ألمانيا
 قائمة رؤساء ألمانيا
 رؤساء وزراء "محمية سار" الفرنسية
 نواب مستشارو ألمانيا

تاريخ ألمانيا
قوائم أصحاب مناصب سياسية في ألمانيا
قوائم متعلقة بألمانيا
قوائم متعلقة بالسياسة
مستشارو ألمانيا

قائمة مستشاري ألمانيا


Mathias Rust (d. 1968), 28 Mayıs 1987'de SSCB'nin başkenti Moskova'daki Kızıl Meydan'a Cessna tipi uçakla inmesi ile ünlenen Alman amatör pilot.

Hayatı
1986'da amatör pilot ehliyetini alan Rust, Cessna 172 B tipi bir uçakla Uetersen'den kalkmış ve İzlanda'ya geçmiş; sonra da Norveç ve Finlandiya üzerinden Moskova'ya Kremlin'nin yakınındaki Vasilevski Spusk'a inmiştir. Bunun üzerine savunma bakanı görevden alınıp sürgüne yollanmıştır.

Bunu dünya barışına destek olabilme olarak değerlendiren, Sovyetler Birliği'nde mahkemeye çıkarılan Rust, çalışma kampında 4 yıla mahkûm edilmiş ancak Moskova'nın Lefortovo Hapishanesi'nde 437 gün yatmıştır. İki ay sonra Ronald Reagan ve Gorbaçov, Avrupa'da orta menzilli nükleer silahların ortadan kaldırılması için bir antlaşma imzalamayı kabul ettiler ve Yüksek Sovyet, Batı'ya iyi niyet jesti olarak Mathias Rust'ı serbest bırakmıştır. 3 Ağustos 1988'de Almanya'ya geri dönen Rust, medyanın büyük ilgisini çekti ama gazetecilere konuşma yapmadı; ailesi Alman dergisi Stern'e hikâyesinin özel haklarını 100.000 marka sattı. Rust, Sovyet hapishanesinde kendisine iyi muamele edildiğini bildirdi. Gazeteciler onu "tehlikeli bir şekilde psikolojik istikrarsız ve ruh hâlinde" olduğunu nitelendirdiler.

1989 yılında bir Batı Alman hastanesinde yaptığı zorunlu toplum hizmetinde, onu reddeden bir kadın meslektaşını bıçakladı. Kurbanı zorlukla kurtuldu. Cezaevinde iki buçuk yıl hapis cezasına çarptırılarak cinayete teşebbüs suçundan hüküm giydi, ancak 15 ay sonra serbest bırakıldı. Mahkemeden serbest bırakıldıktan sonra, bir Hint çay tüccarının kızıyla meşgul olarak 1996 yılında Hinduizm dinine geçti.

2001 yılında, bir kaşmir kazağı çalmaktan 10.000 Alman markı para cezası ödemeye mahkûm edildi ama bu da daha sonra 600 marka düşürüldü. Ayrıca dolandırıcılık suçundan ve çalıntı mallar için 1.500 € ödemek zorunda kaldı.

2009 yılında, kendisinin, profesyonel pokerci olarak geçimini sağladığını bildirmiştir. Poker'den 750.000 € kazandığını belirtmiştir. Mathias Rust en son, 2012 yılında, Zürih merkezli yatırım bankasında analist olarak çalıştığını belirtmiştir.

Ekim 2015 yılında, The Hindu gazetesi, Almanya'nın birleşmesinin 25. yıldönümü münasebetiyle Mathias Rust ile bir röportaj yayımladı.

Rust'un kullandığı uçak, bir Japon kulübü tarafından satın alınarak özel bir parkta açık alanda teşhir edilmekteydi. 2009 yılında Berlin'de Alman Teknik Müzesi'nce satın alınıp geri getirilerek restore edilip müzede sergilenmeye başlandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Guardian: Mathias Rust ile söyleşi
 Rust.html Where Are They Now?: Mathias Rust

1968 doğumlular
Schleswig-Holstein doğumlular
Alman pilotlar
Alman tutuklular ve hükümlüler
Soğuk Savaş'ta Almanya
Cinayete teşebbüsten hüküm giyen kişiler
Yaşayan insanlar

Mathias Rust


Nsang Dilong (1994-), une actrice, assistante sociale et mannequin camerounaise.

Dilong peut aussi désigner :
 Dilong, un genre de dinosaures carnivores.

Dilong (homonymie)


Ağlasun ist ein Landkreis und eine Kreisstadt im Osten der türkischen Provinz Burdur.

Name
Ağlasun ist die osmanische Form des griechischen Namens Agalassos. Der Name geht zurück auf die hethitische Bezeichnung einer ersten Bergsiedlung namens Salawassa aus dem 14. Jahrhundert v. Chr. Im antiken Griechisch (Koine) wurde der Name zu Sagalassos (griechisch: Σαγαλασσός), im Neugriechischen zu Agalassos (griechisch: Αγαλασσός) verschliffen.

Landkreis
Der Landkreis grenzt im Norden und Osten an die Provinz Isparta (zentraler Landkreis Isparta, Merkez), im Westen an den zentralen Landkreis (Merkez) Burdur, im Südwesten an den Kreis Çeltikçi und im Süden an den Kreis Bucak.

Zwei wichtige Straßen durchqueren den Landkreis: Die D 685 von Bucak, die über den 950 m hohen Köroğlu Beli Pass nach Isparta führt, sowie die Straße von Antalya nach Isparta, die den westlichen Landkreis streift. In die Provinzhauptstadt Burdur sind es 35 km.

Der 1958 gebildete Landkreis besteht neben der Kreisstadt (47,6 % der Kreisbevölkerung) noch aus neun Dörfern (Köy) mit einer Durchschnittsbevölkerung von 457 Einwohnern. Drei dieser Dörfer haben mehr Einwohner als der Durchschnitt: Yeşilbaşköy (1.379), Mamak (989) und Yazır (610 Einw.).
Flächenmäßig liegt der Landkreis an drittletzter Stelle in der Provinz, die Bevölkerungsdichte ist niedriger als der Provinzdurchschnitt. Die Einwohnerzahl erreichte 1990 mit 11.505 Einwohnern ihren Höchststand. Seitdem sinkt die Bevölkerungsrate kontinuierlich. 2020 waren es in Folge der Landflucht nur noch 7.854 Bewohner.

Das ganze Gebiet liegt über 1.000 m hoch. Im Norden des Kreises befindet sich das Akdağ-Gebirge, dessen höchster Gipfel 2.276 m aufragt. Nur kleine Bäche fließen durch den Landkreis, die alle in den Tuzlu çay (auch: Ağlasun çay) münden, der sich an der nordöstlichen Kreisgrenze in den Aksu ergießt. Das Zentrum des Landkreises ist die fruchtbare Mamak-Ebene (türkisch: Mamak ovası), in der Sauerkirschen, Walnüsse, Äpfel, Weizen, Mais und Rosen kultiviert werden. Zwei kleine Stauseen, der Ağlasun baraji und der Hisar baraji, sorgen für ausreichende Bewässerung. Es gibt keine nennenswerte Industrie, Hauptarbeitgeber sind die Landwirtschaft und in der Stadt Ağlasun etwas Tourismus. Ein wichtiger Arbeitgeber ist das staatliche Gefängnis in Ağlasun.

Geschichte
Zur Vorgeschichte von Ağlasun siehe unter Sagalassos.
Zwischen 640 und 700 n Chr. wurde Sagalassos sowie weitere kleinere Siedlungen im Tal wegen der zahlreichen arabischen Attacken aufgegeben. Lediglich die Reste eines befestigten Klosters aus dem 10. Jahrhundert wurde im Tal gefunden; dies wurde aber von den Seldschuken im 12. Jahrhundert zerstört. Aus dem 13. Jahrhundert ist bekannt, dass die Seldschuken die Seidenstraße von Konya nach Antalya reaktivierten und mehrere Rasthäuser (Han) errichteten, von denen aber nichts mehr erhalten ist. Nach dem Zusammenbruch des Rum-Seldschukenreiches übernahm das Fürstentum (türkisch: beylik) der Hamidoğulları aus Isparta die Macht. 1391/92 eroberte der osmanische Sultan Bayezid I. das Hamidoğulları Beylik. Nach der Niederlage Bayezids gegen die Mongolen unter Tamerlan wurden das Beylik wieder hergestellt. Erst 1472 konnte Sultan Mehmed II. die Gegend dauerhaft unter osmanische Herrschaft stellen. In osmanischen Aufzeichnungen aus den Jahren 1500–1501 wurde Ağlasun als Unterbezirk erwähnt, der aus neun Dörfern und einer Gemeinde bestand. Im 19. Jahrhundert gehörte Ağlasun zum Beylerbey (etwa: Provinz) Konya und zum Sandschak Burdur.
Nach der Gründung der Republik Türkei 1923 wurde Ağlasun der Provinz Burdur zugeteilt. 1958 wurde Ağlasun vom zentralen Landkreis (Merkez) Burdur abgetrennt und zu einem eigenen Landkreis.

Sehenswertes
 Wenige Kilometer nördlich der Kreisstadt liegen am Hang des zum Taurusgebirge gehörenden Akdağ die Ruinen der hellenistischen Stadt Sagalassos.
 In Ağlasun steht am Platz der Republik ein ungefähr 1.000 Jahre alter Bergahorn mit einem Durchmesser von 3,30 Meter.

Weblinks

 Facebook: Ağlasun

Einzelnachweise

Ağlasun


AltspaceVR était une plateforme de réalité virtuelle sociale, fondée en 2013 et lancée en mai 2015. En 2017, elle a été acquise par Microsoft  et faisait désormais partie de la division Mixed Reality (à côtés de produits notables comme HoloLens et HoloLens 2 ) au sein du groupe Cloud and AI. Certains éléments de la plateforme apparaissent dans Microsoft Mesh .

La plate-forme se composait en grande partie d'espaces générés par les utilisateurs appelés "mondes", qui pouvaient être visités par d'autres utilisateurs. Des événements virtuels en direct y étaient fréquemment organisés. En plus de ces événements, AltspaceVR était une plate-forme sociale où les individus pouvaient se réunir, parler, collaborer et être co-présents en petits ou grands groupes.

La plate-forme accueillait régulièrement une grande variété d'événements allant de l'église VR , des rencontres LGBTQI+ , aux grandes conférences d'affaires et à des spectacles de magie.

En janvier 2023, Microsoft annonce que la plateforme fermera ses portes le 10 mars 2023.

Mondes
AltspaceVR est organisé en espaces appelés "mondes", qui peuvent être trouvés et accessibles via un menu flottant ou via des "téléporteurs" intra-mondes. Certains mondes importants, tels que le "Campfire", sont construits et entretenus par des développeurs officiels en tant que lieux de rencontre et d'interaction pour les utilisateurs.

Les menus internes d'Altspace comprennent une liste "en vedette" de mondes créés par des utilisateurs et une liste en temps réel des mondes les plus "populaires", classés par le nombre de visiteurs. D'autres menus répertorient les "événements" planifiés et en cours, qui se déroulent dans des mondes officiels ou générés par des utilisateurs.

Événements
Les événements notables qui se déroulent au sein d'AltspaceVR :

 un défilé virtuel pour la Paris Fashion week 2020
 une première sur le tapis rouge de Baba Yaga avec les célébrités Jennifer Hudson et Daisy Ridley  qui a eu lieu dans un monde VR produit par Big Rock Creative.
 En 2020, AltspaceVR abritait BRCvr, un univers reconnu du multivers Burning Man .

Matériel pris en charge
AltspaceVR est disponible sur de nombreux casques VR dont :

 HTC Vive
 Oculus Rift/Rift-S
 Oculus Quête/Quête 2
 Appareils Windows Mixed Reality.

La plate-forme est également disponible en tant qu'application 2D pour les PC Apple et Windows.

Matériel abandonné
Une application Android qui fournissait un accès 2D à AltspaceVR a été abandonnée en 2019.

Altspace a cessé de prendre en charge Google Daydream en 2019 La prise en charge des casques Oculus Gear  et Go  a été interrompue l'année suivante.

Voir aussi
Horizon Worlds

Références

Liens externes

Entreprise fondée en 2013
Éditeur de logiciel ayant son siège aux États-Unis
Filiale de Microsoft

AltspaceVR


Podagrostis aequivalvis, vrsta trajnice nekada uključivana u rod rosulja, porodica trava. Hemikriptofit rasprostranjen od Aleutskog otočja preko Aljaske do Oregona.

Sinonimi
 Agrostis aequivalvis (Trin.) Trin.
 Agrostis canina var. aequivalvis Trin.
 Calamagrostis aequivalvis (Trin.) Steffen
 Deyeuxia aequivalvis (Trin.) Benth.

Izvori

Agrostidinae

Podagrostis aequivalvis


André Fomitschow (Dresden, 7. rujna 1990.) je njemački nogometaš ruskih korijena koji je trenutačno slobodan igrač.

Karijera
U Hajduk stiže u ljeto 2017. godine te potpisuje dvogodišnji ugovor sa splitskim klubom. Svoj prvi pogodak za Hajduk je postigao 25. listopada 2017. godine u utakmici osmine finala Hrvatskog kupa protiv Šibenika, a to je ujedno bio i jedini gol na utakmici čime se Hajduk probio u četvrtfinale kupa. Prvoligaški prvijenac je stigao 11. veljače 2018. godine u utakmici 21. kola sezone 2017./18., na gostovanju u Vinkovcima protiv Cibalije, kada je zabio treći pogodak u 0:5 pobjedi Hajduka.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil na soccerway.com
 Profil na transfermarkt.com

Njemački nogometaši
Nogometaši Energie Cottbusa
Nogometaši Hajduka
Nogometaši Kaiserslauterna
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

André Fomitschow


Lucien Febvre, (22 Temmuz, 1878, Nancy - Saint-Amour, Jura, 11 Eylül, 1956), Annales Okulu'nun kuruluşunda oynadığı önemli rolle bilinen Fransız tarihçidir.

Nancy'de doğmuştur, Febvre Ecole Normale Superieure (1899-1902) zamanlarında coğrafyacı Vidal de la Blache'den etkilenmiştir ve 1911 yılında tarihten doktorasını İkinci Phillip ve Franche-Comté ile ilgili tezi ile almıştır. Kısa bir süre sonra Dijon Üniversitesi'nde görev almıştır.

Febvre I. Dünya Savaşı'nda savaşmıştır ve Strazburg Fransa tarafından geri alındıktan sonra 1919 yılında Strazburg Üniversitesi'nde görev almıştır. 1929'da Marc Bloch ile birlikte tarih konusundaki farklı tarzlarının ismini aldığı Annales d'histoire, économique et sociale dergisinin kurmuşlardır. 1933'te Febvre Collège de France'de bir kürsüye atanmıştır. Her ne kadar II. Dünya Savaşı işini kesmiş olsa da, hareketli olarak otuzlar boyunca ve kırkların başlarına kadar yayıma devam etmiştir. Savaş ayrıca Marc Bloch'un ölümüne de sebep olmuştur ve böylece Febvre Annales'i savaş sonrası dönemde taşıyan kişi olmuştur. Bu dönemde Fernand Braudel'i eğitmiştir ve daha sonra EHESS olarak bilinecek olan École Pratique des Hautes Etudes'in VI. bölümünün ortak kurucusu olmuştur. Febvre 1956 yılında ölmüştür.

Lucien Febvre'nin çalışmaları
 Philippe II et la Franche-Comté. Etude d'histoire politique, religieuse et sociale, Paris, Honoré Champion, 1911, 808 s.
 Notes et documents sur la Réforme et l'Inquisition en Franche-Comté, Paris, 1911, 336 s.
 Histoire de la Franche-Comté, Paris, Boivin, 1912, 260 s.
 La Terre et l'évolution humaine, Paris, Albin Michel, "L'évolution de l'Humanité", 1922.
 Un destin. Martin Luther, Paris, Presses Universitaires de France, 1928.
 Civilisation. Evolution d'un mot et d'un groupe d'idées, Paris, Renaissance du livre, 1930, 56 s.
 Le Rhin. Problèmes d'histoire et d'économie, Paris, Armand Colin, 1935.
 (dir.): Encyclopédie française, 11 volumes parus de 1935 à 1940.
 Le problème de l'incroyance au XVIe siècle. La religion de Rabelais, Paris, Albin Michel,"L'évolution de l'humanité, 1942, 548 s.
 Origène et Des Périers ou l'énigme du Cymbalum Mundi, Paris-Genève, Droz, 1942, 144 s.
 Autour de l'Heptaméron. Amour sacré, amour profane, Paris, Gallimard, 1944, 300 s.
 Les classiques de la liberté: Michelet, Lausanne, Traits, 1946, 162 s.
 Combats pour l'histoire, Paris, Armand Colin, 1953, 456 s.
 Au cœur religieux du XVIe siècle, Paris, SEVPEN, 1957, 359 s.

Dış bağlantılar
 Kısa biyografisi

1878 doğumlular
1956 yılında ölenler
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
19. yüzyıl Fransız tarihçileri
20. yüzyıl Fransız tarihçileri

Lucien Febvre


Bietul Ioanide este un roman al scriitorului George Călinescu elaborat în deceniul al cincilea al secolului al XX-lea și publicat în 1953 la Editura de Stat pentru Literatură și Artă.

Note

Romane din 1953
Romane de George Călinescu
Romane realiste
Romane românești după care s-au făcut filme

Bietul Ioanide (roman)


Thaumasianthes, monotipski rod iz porodice ljepkovki, dio tribusa Elytrantheae. Jedina vrsta je T. amplifolia filipinski endem koji raste jedino na otocima Samar i Leyte.

Sinonimi
 Lepeostegeres amplifolius Merr.
 Lepeostegeres ovatibracteus Merr.
 Loranthus amplifolius Merr.
 Loranthus ovatibracteus Merr.
 Thaumasianthes ovatibractea (Merr.) Danser

Izvori

Ljepkovke

Thaumasianthes


Putovanje na kometu (francuski: Hector Servadac) pustolovni je i znanstvenofantastični roman Julesa Vernea iz 1877. godine. Prvi put je objavljen u časopisu Magasin d'Éducation et de Récréation od 1. siječnja do 15. prosinca 1877. godine, a nakon toga objavio ga je Verneov izdavač Pierre-Jules Hetzel u obliku knjige. U ovom romanu autor razmatra mogućnost sudara Zemlje s kometom i posljedice koje mogu uslijediti.

Radnja

Priča počinje kada komet, nazvan Galija, tijekom svog leta dodiruje Zemlju i pokuplja nekoliko njenih malih dijelova. Taj događaj odvio se u noći između 31. prosinca i 1. siječnja 188x. godine u području južnog Alžira. Na teritoriju koji je odnio kometa ostalo je 36 ljudi, francuske, ruske, engleske, španjolske, njemačke i talijanske nacionalnosti. U prvi mah oni nisu shvatili što se dogodilo te su mislili da je to bio samo potres. Prvo što su primijetili bio je gubitak težine tj. smanjenje gravitacije, zatim su uočili skraćenje dana na 12 sati, promjenu strana svijeta (Sunce je počelo izlaziti na zapadu i zalaziti na istoku), a kada su primijetili da je voda počela ključati na 66 °C shvatili su da je atmosfera postala tanja i da je atmosferski tlak opao. Na početku boravka na Galiji primijetili su Zemlju s Mjesecom, ali su mislili da je to nepoznati planet. Ostale važne informacije prikupili su tijekom istraživanja brodom kojeg je komet također ponio sa sobom. Tijekom istraživanja Galije otkrili su planinski lanac na sredini mora za koje su mislili da je Sredozemno more. Na tom moru pronašli su i otok Formentera koji je prije katastrofe bio dio Balearskih otoka. Na otoku su pronašli francuskog astronoma Palmyrina Rosettea koji im je pomogao riješiti sve nedoumice oko ovog fenomena. Oni su se nalazili na kometu kojeg je Rosette otkrio godinu dana ranije i predvidio njegov sudar sa Zemljom. Njemu nitko od stručne javnosti nije vjerovao da će se to dogoditi jer je gusta magla onemogućavala astronomima obavljanje promatranja na drugim mjestima.

Članovi ekspedicije utvrdili su da opseg Galije iznosi 2320 kilometara, dok je Palmyrin Rosette izračunao masu kometa. Prema njegovim proračunima težina Galije iznosila je 209.346 milijardi tona. Za računanje težine Galije koristio je vagu s oprugom i četrdeset srebrnjaka od pet franaka koji su zajedno težili jedan kilogram. Međutim, vlasnik vage, Isaac Hakkabut, namjestio je vagu tako da pokazuje 75 % prave težine, stoga je Rosette morao smanjiti težinu Galije za jednu četvrtinu.

S obzirom na to da nisu imali dovoljno obradivih površina, nije postojala mogućnost kolonizacije kometa tj. dugotrajnog boravka na njemu. Putnici na Galiji uglavnom su se hranili mesom životinja koje je komet pokupio sa Zemlje. Manji dio njihove prehrane činila je konzervirana hrana. Tijekom boravka na ovom kometu otkrili su jedan neobičan fenomen, naime more se nije zaledilo iako je temperatura bila znatno ispod nule (u teoriji je moguće da voda kod koje nema strujanja može duže opirati zaleđivanju nego ona na koju djeluje vjetar). Kad su bacili kamen u more, ono se zaledilo za nekoliko trenutaka. Led je bio potpuno gladak i omogućavao je klizanje i vožnju sanjkama. Kako bi se zaštitili od izuzetno niskih temperatura kojima su bili izloženi više mjeseci, većina stanovnika Galije nastanila se u vulkanu na jednom vulkanskom otoku.

Usprkos veoma teškoj situaciji u kojoj se nalaze stanovnici Galije sukobi između velikih sila nastavljaju su i na ovom nebeskom tijelu jer engleski i francuski oficiri smatraju sebe predstavnicima svojih vlada. Predmet njihovog interesa bivša je španjolska enklava Ceuta koja je na ovom kometu postala otok i za koje obe strane smatraju da imaju pravo na njegovo zauzimanje. Tako je Hector Servadac pokušao zauzeti Ceutu za Treću Francusku Republiku, ali bez uspjeha. Ispostavilo se da su ovaj otok već okupirali Englezi koji su održavali vezu sa svojom bazom na Gibraltaru preko telegrafa.

Nakon što se Galija našla u svojem afelu, počela se približavati Zemlji. Početkom studenog Palmyrin Rosette izvršio je detaljne proračune koji su pokazali da će do ponovnog sudara kometa sa Zemljom doći točno dvije godine nakon prethodnog sudara, ponovo 1. siječnja. Zbog toga su stanovnici Galije došli na ideju da balonom izbjegnu sudar kometa sa Zemljom. Prijedlog je prihvaćen te je od brodskih jedara napravljen balon. Polovicom prosinca na Galiji se dogodio potres. Tim potresom odvio se dio Galije na kojem su se nalazili Englezi s Gibraltara i Ceute. Taj dio kometa nastavio je putovanjem svemirom, dok se ostatak kometa sudario sa Zemljom 1. siječnja. Prilikom ponovnog kontakta atmosfera Galije i Zemlje, svemirski putnici balonom su se sigurno spustili na jedno mjesto udaljeno dva kilometra od Mostaganema u Alžiru. Na Zemlji nitko nije primijetio ovaj komet što je veoma razljutilo Palmyrina Rosettea, a bivši stanovnici Galije postavili su sebi pitanje je li sve to bio samo san.

Likovi
36 stanovnika Galije uključuju jednog njemačkog Židova, jednu Talijanku, tri Francuza, osam Rusa, deset Španjolaca, i trinaest britanskih vojnika.

Glavni likovi su:
 Hector Servadac kapetan francuske vojske u Alžiru.
 Laurent Ben Zoof, Servadacov aide-de-camp, tj. posilni.
 Grof Wassili Timascheff, grof Ruskog Carstva.
 Pukovnik Procope, zapovjednik Timascheffove jahte Dobryna.
 Isaac Hakkabut, stereotipični židovski trgovac.
 Nina, mlada Talijanka koja je na Zemlji čuvala koze. Koza Marzy njena je ljubimica.
 Pablo, dječak iz Andaluzije.
 Pukovnik Heneage Finch Murphy i Major Sir John Temple Oliphant, zapovjednici britanskog garnizona na Gibraltaru.
 Palmyrin Rosette, francuski astronom i nekadašnji Servadacov profesor.

Bilješke
  Ovdje se Alžir odnosio samo na sjeverni dio današnjega Alžira kojeg je u vrijeme pisanja romana posjedovala Treća Francuska Republika, stoga je komet pao negdje na području Atlasa.

Vanjske poveznice
Hector Servadac, Travels and Adventures through the Solar System edited by Norman Wolcott (George Munro 1877 version). Choptank Press, 2007
Hector Servadac: The Missing Ten Chapters of the Munro Translation by Norman Wolcott and Christian Sánchez. Choptank Press, 2007.
Hector Servadac, page images of the Munro Translation from the Library of Congress.
Hector Servadac, scanned copy of the Frewer translation (Charles Scribner's sons, 1906 printing).
Off on a Comet, text of Parke edition from Project Gutenberg.
Off on a Comet, edited by Adam Roberts, Solaris Books.
Off on a Comet, English audio version from Project Gutenberg. (artificial voice read)

Hector Servadac , French text.
Karel Zeman, a Polish site with detailed filmography of Karel Zeman.
Hector Servadac and the Comets of Jules Verne has the most complete background on the science of the book, by astro-physicist Jacques Crovisier. (in French)

Djela Julesa Vernea
Pustolovni romani
Znanstvenofantastični romani

Putovanje na kometu


Milletler Cemiyeti (Cemiyet-i Akvam olarak da bilinir), günümüzdeki Birleşmiş Milletler'in temeli sayılabilecek bir organizasyondu. I. Dünya Savaşı'nın ardından İsviçre'nin Cenevre kentinde, 10 Ocak 1920'de kuruldu. Amacı, ülkeler arasında yaşanabilecek sorunları barışçıl yollarla çözmekti. Bir süre çalıştı; fakat fazla bir varlık gösteremedi. II. Dünya Savaşı'nın ardından 1946 yılında dağıldı.

Paris Barış Konferansının 25 Ocak 1919'da yapılan toplantısında; uluslararası barışı ve güveni sağlayacak ve devam ettirecek bir Milletler Cemiyeti kurulmasına karar verildi. Bu kararı yerine getirmek için özel bir komisyon kuruldu.

Komisyon tarafından hazırlanan nihai Milletler Cemiyeti Sözleşmesi, 28 Haziran 1919 tarihinde imzalanan Versay Barış Antlaşması ile kabul edildi.

Versay Barış Antlaşması'nın 10 Ocak 1920 tarihinde, yürürlüğe girmesiyle, Milletler Cemiyeti kurulmuş oldu. Cemiyet altı gün sonra, 16 Ocak 1920'de Paris'te ilk konsey toplantısını gerçekleştirdi.

26 yıl süreyle dünya milletlerine hizmet veren bu cemiyet tüm çabalara rağmen II. Dünya Savaşı'nın çıkmasını engelleyemedi. Savaş sonrası 18 Nisan 1946'da Cenevre'de toplanan konferans, XXI. Genel Kurul Toplantısıyla cemiyetin dağılmasına karar verdi.

Her savaş sonrası antlaşmalarına önsöz olarak konması şartını getiren Milletler Cemiyeti Yasası; Bir Başlangıç Bölümü ve 26 maddeden oluşmaktaydı.

Milletler Cemiyeti'nin Mahiyeti ve Organları

Milletler Cemiyeti Sözleşmesi'nin başlangıç bölümünde, cemiyetin genel amaçları ile üyelerinin yüklendikleri sorumluluklar şöyle belirlenmiştir:

Sözleşmenin 26 maddeden oluşan, üyelik ve örgütün yapısı, barışın sürekliliğini sağlamak, antlaşmalar, uluslararası iş birliği ve uluslararası yönetim, sözleşme hükümlerinin değiştirilmesi gibi hususları belirleyen metnine göre ise:

 Cemiyete üye kabulü Genel Kurulun üçte iki çoğunluğunun kararıyla olacaktı (Madde 1).
 Cemiyet, bir Genel Kurul, bir Konsey ve bunlara yardım eden bir Sürekli Sekreterlikten oluşacaktı (Madde 2).
 Cemiyet üyeleri, barışın sürekliliğini sağlamak için, ulusal silahların en düşük bir düzeye indirilmesi zorunluluğunu kabul ediyorlardı (Madde 8).
 Cemiyet, üyeleri arasındaki çıkacak anlaşmazlıklarda hakemlik yapabilecek ya da bunları Konsey'de inceleyecekti (Madde 12).
 Barışın sürekliliğini sağlayan hakemlik antlaşmaları gibi uluslararası yükümlülükler ve Monroe Doktrini gibi bölgesel anlaşmalar, bu sözleşmenin hiçbir hükmüyle bağdaşmaz sayılmayacaktı (Madde 21).
 Savaştan sonra bağımsızlığına kavuşan ve kendi kendilerini yönetme yeteneğinden henüz yoksun halkların oturduğu ülkelere, kendi kendilerini yönetmeye yetenekli olacakları zamana kadar, cemiyet adına yönetimlerine bir mandatör seçilebilecekti (Madde 22).

Üyeler

Milletler Cemiyeti'nin Başarısızlık Sebepleri

 Cemiyetin bünyesinde savaşı önleyici tedbirlerde boşluklar mevcuttu ve yaptırımlar yetersizdi.
 Sözleşmenin 10. maddesi mütecavizi tayin etmediğinden, bu madde barışı korumada yetersiz kalıyordu.
 Önemli konularda oy birliği prensibinin uygulanması, politik ve hukuki sorunların çözümünü engelliyordu.
 Barışı koruyacak ve devamlı kılacak uluslararası zihniyet yetersiz ve noksandı. Habeşistan olayı, 1937 Japon taarruzu ve 1 Eylül 1939 tarihinde Alman ordularının Polonya'ya taarruzu ile başlayan II. Dünya Savaşı, Milletler Cemiyeti'ni etkisiz duruma getiren nedenler arasında sayılabilir.
 Paris Barış Konferansı'nda hazırlanan antlaşmaların bir parçası olması
 Bir yandan insan haklarını korumaya çalışıp diğer yandan kolonileşme ve manda sisteminin garantisi durumunda olması çelişki yaratıyordu.
 Amerika Birleşik Devletleri'nin Milletler Cemiyeti'nden ayrılması, önemli bir uluslararası gücün yitirilmesine ve cemiyetin etkinliğinin kaybetmesine neden oldu.

Türkiye'nin Milletler Cemiyeti'ne Bakışı

Milletler Cemiyeti'nin müzakere edildiği dönemde Türkiye'nin uluslararası ilişkilerde varlık gösterebilecek bir siyasi durumu yoktu. Cemiyet kurulduğunda Kurtuluş Savaşı devam ediyordu. 14 Kasım 1922'de İsmet Paşa Lozan Konferansı'nda bir açıklama yaparak barış antlaşması sonrasında Türkiye'nin Cemiyet'e üye olmaktan memnun olacağını ifade etmiştir. Ancak Musul sorununun devam etmesi nedeniyle Türkiye üye olmamış, bu sorunla ilgili olarak Cemiyet'in verdiği karar da Cemiyet'e karşı olumsuz düşüncelerin artmasına yol açmıştır. Ancak gene de Türkiye Milletler Cemiyeti'nin konferanslarına ve silahsızlanma komisyonuna katılmış, teknik ve insani etkinliklerine ilgi göstermiştir. Türkiye, bu cemiyete 18 Temmuz 1932'de dahil olmuştur.

Kaynakça

Eski uluslararası kuruluşlar
Cenevre merkezli kuruluşlar
1946'da feshedilmiş kuruluşlar
1920'de kurulan kuruluşlar

Milletler Cemiyeti


බී.ජේ.පී මෙන්ඩිස් ශ්‍රී ලංකාවේ 43 වැනි මිනුම්පතිවරයා විය. පී.ඒ. ආරියරත්නගෙන් පසු 2004 දී පත් වූ ඔහු 2009 දක්වා එම ධූරයේ කටයුතු කළේය. ඔහුගෙන් පසුව එස්.එම්.ඩබ්ලිව්.ප්‍රනාන්දු මහතා පත් විය.

යොමු කිරීම්

බී. ජේ. පී. මෙන්ඩිස්


Draco was a shareware programming language created by Chris Gray. First developed for CP/M systems, Amiga version followed in 1987.

Although Draco, a blend of Pascal and C, was well suited for general purpose programming, its uniqueness as a language was its main weak point. Gray used Draco for the Amiga to create a port of Peter Langston's game Empire.

References

External links
 CP/M distribution
 Draco Author Chris Grays compiler page covering Draco
 Freeware Draco-to-C converter at Aminet
 Source code of Draco at Aminet

Algol programming language family
Amiga development software
CP/M software

Draco (programming language)


The Bat Whispers este un film de groază american din 1930, regizat de Joseph M. Schenck.

Rezumat

Distribuție
 Spencer Chaters
 Chester Morris
 Una Merkel

Note

Filme din 1930
Filme în limba engleză
Filme americane

The Bat Whispers