I. Mehmed veya Mehmed Çelebi (Osmanlı Türkçesi: چلبی محمد - Mehmed Çelebi; 1383, Edirne - 26 Mayıs 1421, Edirne), beşinci Osmanlı padişahı. Tarihî kaynaklarda ismi, Mehmed isimli diğer padişahlarınki gibi, Muhammed şeklinde geçer. Babası I. Bayezid, annesi cariye olan Devlet Hatun'dur.

Doğum tarihini 1379, 1382, 1383, 1387, 1390, 1391 gösteren kaynaklar da bulunmaktadır; ama tarihçiler doğumu için kesin kaynakla tarih bulunmadığını kabul ederler. Arap ve Bizans tarihlerinde Kirişçi veya Kirî olarak lakap verilmiştir. İnalcık'a göre ise bu adlandırma Yunanca Kyrtzes "genç efendi" sözünden gelmektedir. Bunların çeşitli kaynaklarda değişik açıklamaları bulunur. Yay yapma özellikle yayın tutturulduğu ve çekildiği sert ipten kiriş yapma sanatını öğrenmiş olması, gençliğinde güreşçilik yapması, gençliğinde kendinin öldürülmesinden korkup bir kirişçinin yanında çıraklık yapması, gençliğinde yay kirişi ile boğulmak istenmesi şeklinde açıklamalar yapılmıştır. Sanlarının başında gelen Çelebi sözcüğü ise; Eski Türkçe ve Osmanlı İmparatorluğu'nun neredeyse tüm dönemlerinde kullanılan bir unvan olarak, Osmanlıların ilk yıllarında şehzadeler için kullanılmış olunup, ilerleyen dönemlerde ise çoğu kişi tarafından "asil, görgülü, okumuş, bilgili" kimseler anlamında da ayrıca kullanılmıştır. Dönemin Bizans kaynaklarına göre; Eski Türkçe kökenli olan Çelebi sanı; "beyefendi", "iyi huylu" ya da "nazik" anlamına gelen bir unvandır. Çelebi, erken dönem Türk kaynaklarında; Eski Türkçe'de "Tanrı" adlarından birisi olan ve "Çalab" sözcüğünden türediği için "Tanrı adamı" anlamına da gelir. Osmanlı İmparatorluğu'nun yönetimsel ve otorite bakımından karmaşa içerisinde olduğu ve ülke yönetiminde açıkça bölünmelerin bulunduğu Fetret Devri'nde, kardeşleri Süleyman Çelebi 1402-1411 yılları arasında Edirne'de, Musa Çelebi ise 1411-1413 Edirne'nin bir kısmından başlayarak Rumeli topraklarını kontrol ederken, kendisi ise; 1402-1413 yılları arasında Anadolu'da; Tokat, Amasya ve Bursa'ya hâkim olmuştur. 1403-1404 ile 1410-1413 yıllarında Batı Anadolu'nun tümü ve devletin başkenti olan Bursa'yı hâkimiyeti altına almış, kendi hükümdarlığı döneminde de Osmanlı İmparatorluğu'nun, bu iki parçasını da birleştirmeyi başararak, İmparatorluğun tekrar tarih sahnesinde boy göstermesini sağlamıştır. Bu bakımdan da kimi tarihçi çevrelerce I. Mehmed, Osmanlı İmparatorluğu'nun "ikinci kurucusu" olarak adlandırılmıştır.

Yaşamı

Ankara Savaşı'ndan önceki yaşamı
Annesi Devlet Hatun tarafından soyu Mevlana'ya dayandığı için diğer kardeşleri gibi "Çelebi" unvanı ile anılmıştır. Eğitimini Bursa ve Edirne Sarayı'nda tamamladı. Hocaları Amasyalı Sofi Bayezid ile Tokatlı Bicaroğlu Hamza idi. Padişah Yıldırım Bayezid, 1391'de Canik Seferi'nde oğullarını da yanında götürmüş ve bunlar arasında Çelebi Mehmed de bulunmuştur. Bu sefer sırasında Sivas Sultanı olan Kadı Burhaneddin, saldırılara fazla karşı koyamayacağını anlamış ve Amasya kentini, Osmanlılar'a terk etmiştir. Kenti teslim almak için Yıldırım Bayezid, oğlu Mehmed Çelebi komutasındaki bir orduyu, Amasya'ya gönderdi. Bu genç şehzade, çok yetenekli ve olgun bir şekilde kent yönetimini eline alarak asayişi sağladı. Bu başarısından dolayı babası onu Amasya sancakbeyi olarak atadı.

1391 ile 1402 arasında bu görevde bulundu ve bu sırada devlet işlerini öğrendi. Amasya o dönemki Osmanlı Devleti'nin doğu sınırında uç Rumiye-i Suğra eyaleti (Amasya-Tokat-Sivas bölgesi) merkezi olarak, çok önem görüyordu. Bu görevi sırasında babasının Anadolu seferlerine sancak beyi olarak eyalet askeri ile katıldı. Bu seferlerde çok kere Çelebi Mehmed Osmanlı ordusunun artçı/yedek güçleri komutanlığını da yüklendi. 28 Temmuz 1402'de Yıldırım Bayezid'in, Timur'a karşı başlattığı seferine de böylece katılmış ve Ankara Savaşı'nda yine artçı güçler komutanlığını üstlenmiştir. Bu görev nedeni ile Ankara Savaşı bozgunundan az kayıpla ve ilk önce kurtulanlar arasındaydı.

Fetret Devri

28 Temmuz 1402'de başlatılan Ankara Savaşı sonucu babası Yıldırım Bayezid, Timur'a yenik ve esir düştükten sonra Osmanlı Devleti, 11 yıl süren bir Fetret Dönemi geçirdi. Bu devirde Yıldırım Bayezid'in oğulları Emir Süleyman, İsa Çelebi, Musa Çelebi ve Çelebi Mehmet, taht savaşlarına giriştiler. Çelebi Mehmet 1403 ile 1413 arasında Timur egemenliği altında Amasya da, Amasya-Tokat-Sivas bölgesi (Rumiye-i Suğra) emirliğini yaptı.

Kardeşler arasında gerçekleşen İnceğiz Muharebesi gibi çeşitli savaşların sonucunda ise; 5 Temmuz 1413 de Çelebi Mehmet, kardeşi Musa Çelebi'yi Vize Savaşı ve Çamurlu Derbent Savaşı'nda yenerek tek başına Osmanlı Devleti yönetimini ele alarak, Fetret Devri'ni kapatmış ve Osmanlı Devleti'nin birleşmesini sağlamıştır.

Kardeşi Musa Çelebi ile savaşırken; bu arada Karamanoğlu Mehmet Bey de, Bursa'yı kuşatmış, Bursa şehri büyük bir yangın geçirmiş fakat Bursa Subaşısı İvaz Paşa, kazdırılan lağımları ateşe vererek kuşatmayı kırmıştı.

Tek padişah olarak saltanatı
5 Temmuz 1413'ten sonra tek padişah olarak hüküm sürdü. Sultan Mehmet Çelebi, Fetret Devrini bitiren ve Osmanlı devletini tekrar eski gücüne kavuşturan kişi olduğundan Osmanlı Devleti'nin ikinci kurucusu olarak da anılmaktadır.

Tek padişah olarak Sultan Mehmet Çelebi önce, Musa Çelebi tarafından etrafına büyük duvarlar inşa ettirilmiş olan, Edirne Sarayı'nda kaldı. Burada kendini kutlamaya gelen yabancı elçileri kabul etti ve devletin üst kademelerine kendi görüşüne uygun atamalarda bulundu. Şeyh Bedreddin şeyhülislamlıktan atılıp ailesiyle İznik'e sürüldü ve yerine Sünni ulemanın seçtiği bir kişi getirildi. Mihaloğlu Mehmet Bey de Anadolu'ya sürgüne gönderildi. Musa Çelebi tarafından Bizans'tan alınan Selanik ve Konstantinopolis yakınlarındaki bölgeler tekrar Bizans'a geri verildi.

Sonra Anadolu seferine çıktı. Önce yangın ve kuşatmadan kurtulmuş olan devletin birinci başkenti Bursa'ya uğradı. Sonra Ege sahillerine yürüdü. Ayaklanan İzmiroğlu Cüneyd Bey'i sindirerek Ayasuluk (şimdi Selçuk) kalesini aldı. İzmir kalesini orada bulunan St. Jean (Senjan) şövalyeleriyle yaptığı görüşmeler sonunda Osmanlı devletine kattı. Senjan Şövalyelerine Bodrum'da yeni bir kale yapmak için izin verdi. Menteşe Beyliği arazilerinin çoğunu tekrar Osmanlı devletine kattı.1414 ve 1415'te Göller Bölgesi'ne yöneldi. Karamanoğulları'nın eline geçmiş olan eski Hamitoğulları beyliği bölgelerini (Eğirdir, Akşehir, Beyşehir) ve arazilerini Osmanlı devletine kattı.

Sonra 1413'te 2 yıl önce Bursa'ya yürümüş olan kendi kuzeni olan Karamanoğlu Mehmet Bey üzerine giderek Karamanoğulları ordusuyla Konya Ovası'nda savaştı,savaştan Sultan Çelebi Mehmet galip ayrıldı ve Konya'yı kuşattı. Karamanoğlu Mehmet Bey'in oğlu Mustafa Çelebi'yi esir aldı. Yine de onların canlarını bağışladı. Kuzeni olan Karamanoğlu Mehmet Bey ile bir barış imzaladı. Sonradan Karamanoğlu kurnazlığını göstermek için yapılan karşı propagandalara göre Mehmed Bey barış yemini verirken elini elbisesi içinde sakladığı bir canlı güvercin üzerine koymuş ve sonradan bu kuşu azat ederek yaptığı yemini geçersiz saymış olduğu hikâyesi tarihlere geçmiştir. Bu barışla birlikte Karamanoğlu'na Eskişehir, Kırşehir, Beyşehir, Sivrihisar ve Niğde'yi verip, hilat giydirip, sancak verdi.

Karaman seferinden dönerken Sultan Mehmet Çelebi Ankara'da rahatsızlık geçirdi ve Germiyanoğlu Yakup Bey'in hekimi Mevlana Sinan (şair Şeyhi) tarafından tedavi edildi ve Şeyh'i ödüllendirdi. Şeyhî`nin bu tedavinin ve ödüllendirmenin sonuçları olarak başından geçenleri Harname adındaki ünlü mesnevisinde değiştirerek hikâye ettiği bilinmektedir.

Sultan Mehmet Çelebi buradan Edirne'ye geri döndü. 1416'da Rumeli seferine çıktı. Arnavutluk'taki soylular Fetret döneminde orada bulunan Osmanlı birliklerini bölgelerinden çıkartmışlardı. Mehmet oradaki Osmanlılar'ın durumunu sahilde Avlonya (şimdi Vlorë) ve denizden içerilerde Akçahisar (şimdi Krujë) kalelerini eline geçirerek güçlendirdi. Mora'ya akıncılar gönderdi. Musa Çelebi'ye destek sağlamış olan Eflak Prensi Mircea (1386-1418) üzerine gitti. Tuna Nehri'ni aşarak Orta Macaristan yollarını kontrol eden ve Osmanlılar tarafından Yergöğü adıyla anılan Eflak şehrinde (şimdiki adı Giurgiu) çok korunaklı bir hisar yaptırdı. Bu sefer sonunda Eflak Prensi Mircea, yine Yıldırım Beyazid zamanında olduğu gibi, Eflak'ın Osmanlı'lara bağımlı bir devleti olmayı kabul etti. Dobruca'nın tamamen Osmanlı eline geçmesini sağladı. Buralara gözünü dikmiş olan Macar Kralı'na gözdağı vermek için Erdel (Transilvanya) ve Macaristan'a akıncılar gönderdi. Bosna'ya her yıl akıncı gönderdi ve böylece oradaki toprak sahipleri Osmanlı etkisine girdi ve sonunda Bosna kralı II. Tvrtko Osmanlılar'a bağımlı devlet olmayı resmen kabul etti.

Buradan tekrar Anadolu'ya geçip Samsun üzerine yürüdü. İsfendiyaroğulları Timur'dan Kastamonu, Safranbolu ve etrafındaki bölgeleri almışlar ve Karamanoğulları ile Osmanlılar aleyhine müttefiklik kurmuşlardı. Mehmet bu bölgeleri ve Samsun'u tekrar Osmanlı yönetimi altına aldı. Bu havalide oturan, Timur'dan kalan Tatarlar'ı ve Türkmenleri Rumeli'de Filibe civarına Tatar Pazarı merkezli bir bölgeye sürdü.

Sultan Mehmet Çelebi'nin padişahlık döneminde Gelibolu'da ilk defa Osmanlı donanması kuruldu. Bu ufak donanma Çalı Bey komutasında 1416 ilkbaharında Ege Denizi'nde Osmanlı ticaret gemilerine devamlı hücum eden Hristiyan Naksos Dükü'ne karşı gönderildi. Fakat filo birden rota değiştirip Trabzon'dan emtia ile geri dönmekte olan Venedik ticaret gemilerini takibe girişti. Ticaret gemileri Venedik'in Ege'de üssü olan Negroponte (Eğriboz)'a kaçmayı başardılar. Osmanlı donanması bu limana hücum ettiyse de sonuç alamadı. Bu sırada Petro Loredan komutasındaki Venedik donanması yakınlarda bulunmaktaydı ve bu filo Çalı Bey'in filosunu Gelibolu'ya kadar takibe geçti. 29 Mayıs sabahı Osmanlı donanması ile Venedik donanması Çanakkale önünde iki devlet arasındaki ilk deniz savaşını başlattılar. Bu savaş 14.00 kadar sürdü ve Venediklilerin galibiyeti ile sona erdi. Venedik donanması yeni Osmanlı Donanması'nın bütün gemilerini tahrip etti; yalnız altı kadırga ve dokuz kalyota Venediklilere teslim olmuştu. Venedikliler Çalı Bey ve tüm gemi reisleri dahil bütün denizcileri (Müslüman Hristiyan ayrımı yapmadan, esirler dahil) öldürmüşlerdir. Venedikliler'in hunhar tutumlarına rağmen Osmanlı Devleti'nin Ege Denizi üzerinde Venedik tekelini ortadan kaldırması korkuları ve bunu önleme çabaları olmuştur. Gelibolu Muharebesi sonucunda Osmanlı ve Venedik devleti arasında ilk barış antlaşması yapılmıştır. 1417'de Sultan Mehmet Çelebi'nin bu anlaşmayı resmen imzalamak için Venedik'e gönderdiği elçisi ve maiyetinin Venedik'te masrafını devletin çektiği çok şaşaalı ve büyük bir törenle karşılanıp ağırlandıkları Venedik tarihlerine geçmiştir.

1418-1419'da Sultan Mehmet Çelebi'yi uğraştıran sorun eski Simavna kadısı ve Musa Çelebi'nin Edirne'de hükümdarlığı sırasında Şeyhülislamlık yapmış olan Şeyh Bedreddin'in ve yardımcılarının isyanı olmuştur. Şeyh Bedreddin ailesiyle İznik'e sürülmüştü. 1418'de buradan kaçıp önce Samsun'a gitti; ama burada fikirleri benimsenmedi. Sinop-Kırım-Eflak üzerinden Dobruca'da Deliorman'a gitti. Eflak Prensi Mircea'nin yerine geçen oğlu Mihail'in para ve asker desteğini sağladı. Burada yerleştirilmiş olan çoğu Alevî olan ve kendi radikal doktrinlerine fikirleri uyan Yörükler'den bir ordu toplamaya başladı ve isyan bayrağını açtı.

Bu sırada Şeyh Bedreddin'in Anadolu'da halife olarak geride bıraktığı Börklüce Mustafa İzmir yakınlarındaki Karaburun Yarımadası'nda, Torlak Kemal ise Manisa'da asker toplayıp isyana başladı. Vezirazam Amasyalı Bayezid Paşa ve Manisa'da sancak bey olan Şehzade Murat bunlar üzerine gönderildi. Amasyalı Bayezid Paşa Karaburun'da gayet güçlü direniş gösteren Börklüce'yi mağlup etti.Şehzade Murat ise Torlak Kemal'in hakkından geldi. Bu iki isyancı da asılarak idam edildiler. Fakat bu yörelerde Şeyh Bedreddin'in fikir ve önerilerine devamlı inanan insanlar bulunmaya devam etti. Oradan Rumeli'ye geçen vezir-i Azam Amasyalı Bayezid Paşa Şeyh Bedreddin üzerine gitti ve isyancılar çok direniş gösteremeden Şeyh Bedreddin'i ele geçirdi. Serez'de yapılan bir yargılama sonucunda Şeyh Bedreddin Serez'de idam edildi.

Sultan Mehmet yeniden Anadolu'ya yöneldi. Saruhan (1415) ve Menteşe (1416) beylikleri daha önceden ortadan kaldırılmıştı. Sıra güneydeki Tekeoğullarına gelmişti ve buradaki beyliği de ortadan kaldırdı. Batı Anadolu'da sadece Osmanlılara her zaman yardım etmiş olan Germiyanoğulları kaldı ama bu beyliğe ait Afyonkarahisar ve Kütahya şehirleri Osmanlı idaresine verildi.

Sultan Mehmet Çelebi'yi son ilgilendiren sorun ise Ankara Savaşı sonunda kaybolmuş olan kardeşi Mustafa Çelebi olduğunu iddia eden kişinin 18 yıl sonra ortaya çıkmasıydı. Birçok tarihçinin gerçek Mustafa Çelebi olduğunu kabul ettiği, ama sonradan Osmanlı propagandası ile Düzmece Mustafa adı verilen bu kişi 1418'de Venedikliler'in yardımı ile Teselya ve Selanik'te kendini Osmanlı sultanı olarak ilan etti. Sultan Mehmet Çelebi Anadolu'da bulunduğundan ve Sadrazam ise Şeyh Bedrettin ile uğraşmaktayken Edirne'ye doğru yürüme imkânı buldu. Fakat Sultan Mehmet Çelebi hemen Trakya'ya geçip Mustafa üzerine yürümeye başladı ve Mustafa'nın ordusu bozulup eridi. Mustafa ise Bizanslılara sığınmak zorunda kaldı.

Ölüm
Çelebi Mehmed 24 savaşa girip kırka yakın yara almış ve bu yaralar yüzünden erken ölmüştür.

26 Mayıs 1421'de Edirne'de bir sürek avı sırasında at sırtında felç oldu, düştü ve yaralandı. Ölüm döşeğinde Veziriazam Amasyalı Bayezid Paşa, veziri İvaz Paşa ve Çandarlı İbrahim Paşa'yı çağırıp

En çok Selanik'te bulunan Düzmece Mustafa'dan çekinilerek, Amasya'da vali olan Murat'ın Bursa'ya ulaşmasına kadar 42 gün ölüm haberi gizlendi. Osmanlı padişahları arasında ölümü gizlenen ilk padişah Sultan Mehmed Çelebi oldu. Durumundan kuşkuya düşen ve ayaklanmaları güçlükle önlenen askerleri yatıştırmak için geçit töreni yaptırılıp, bu sırada mumyalanmış cesedine kaftan giydirilip, başına sarık konulup pencere önüne oturtulduğu kollarının oynatıldığı rivayet edilir. II. Murat Bursa'ya gelip tahta çıkmasından sonra cenazesi Edirne'den Bursa'ya götürülerek Yeşil Türbe'ye defnedildi.

Karakteri
Orta boylu, yuvarlak yüzlü, beyaz tenli, açık alınlı, kırmızı yanaklı, kara gözlü, çatık kaşlı, sık sakallı, geniş omuzlu olarak betimlenmiştir. Kuvvetli bir vücuda sahipti. Gayet hareketli ve cesurdu. Güreş yapar ve çok kuvvetli yay kirişlerini bile çekebilirdi. Yumuşaklığı, tatlı dili, sabrı ve iyilikseverliği anlatılmaktadır. Başında kullanmış olduğu sarık, altın işlemeli kavuğu ile gayet güzel görünürdü. İçi kürklü ve yakası dik olan bir kaftan ve kızıl atlas üzerine altın bezekli diba giyinirdi.

O dönemin Osmanlı saraylarının bünyesi ve idare şekilleri onun uygulamalarına dayanmaktadır. Sarayın haremine odalıklar, cariyeler alınması; ak ve kara hadımlara saray idaresinin verilmesi; kilerci, odabaşı, haznedar ve kapı ağası görevlerinin ilk uygulaması ve içoğlanlarına takke ve elbise giydirilmesi Sultan Mehmed Çelebi döneminde başlatılmıştır.

Padişahlığı süresince bizzat 24 savaşa katılan Mehmed Çelebi, bu savaşlarda 42'ye yakın kılıç, ok ve mızrak yarası aldı.

Sultan Mehmed Çelebi Müslümanlara karşı göstermiş olduğu adaleti, aynı zamanda Hristiyan topluluklara karşı da gösterirdi. İyi bir idareci ve politikacıydı. Bizans İmparatorluğu ile yakından ilişkiler kurmuştu.

Fetret Devri'nden sonra Anadolu'daki beylikleri tekrar bir araya toplamayı başaran Sultan Mehmed Çelebi'ye Osmanlı İmparatorluğu'nun ikinci kurucusu gözüyle de bakılır.

Eserleri
Amasya'da ölen oğlu Kasım Çelebi için Şehzade Türbesi'ni yaptırdı.
Bursa'da Yeşil Camii, Yeşil Türbe ve Sultaniye Medresesi'nden oluşan külliyesi mimar Hacı İvaz tarafından yapıldı.
Kardeşlerinden Emir Süleyman'ın temelini attığı Eski Cami'yi de tamamlatmıştır.

Ailesi

Eşleri
 Şehzade Hatun: (Amasyalı Sadgeldi Ahmed Paşa'nın kızı.)
 Emine Hâtûn: (ö. 4 Mayıs 1449, Edirne; Dulkadiroğlu Nasir ud-Dîn Muhammed Bey'in kızı, II. Murat'ın annesi.)
 Kumru Hanım (Cariye kökenlidir ve Selçuk Sultan'ın annesidir.)

Erkek çocukları
Erkek çocuklarının sayısının on sekiz kadar olduğu bildirilmektedir. Adları bilinenler şunlardır:

 Mehmed Çelebi (ö. 1402)
 Ahmed Çelebi (ö. 1402)
 Murad Çelebi (d. 1404, Amasya - 3 Şubat 1451, Edirne)
 Kasım Çelebi (d. 1405 - ö. 12 Ocak 1407)
 Mustafa Çelebi (d. 1408, Amasya - Ekim 1423, İznik)
 Mahmud Çelebi (d. 1413 - ö. Ağustos 1429)
 Yusuf Çelebi (d. 1414 - ö. Ağustos 1429)
 Ahmed Çelebi (d. 1416 - ö. 1420)
 Orhan Çelebi

Kız çocukları
On iki kızından adları bilinenleri şunlardır:

 İnci Hatun (Karamanoğlu Nazir ud-Dîn Ghiyas ud-Dîn Emir II. Muhammed Bey ile evli)
 Selçuk Hatun (Kumru Hatun'un kızı; 1425'te Candaroğulları'ndan II. İbrahim  Bey ile evlendi; Daha sonra ise 1443'te Anadolu Beylerbeyi Karaca Paşa ile evlendi; 25 Ekim 1485'te Bursa'da vefât etti.)
 Sultan Hatun (d. 1408; Aralık 1423'te Edirne'de Damad Kıvam'ed-Dîn Kasım Bey'le evlendi; 1444'te vefât etti.)
 Hatice Hatun (d. 1408; Ocak 1423'te Edirne'de Damad Karaca Paşa ile evlendi; 10 Kasım 1444'te vefât etti.)
 Fatma Hatun (d. 1409; Ocak 1423'te Edirne'de Vezir Timurtaş Paşa'nın oğlu Damad Oruç Paşa ile evlendi.)
 Hafsa Hatun (d. 1410; Ocak 1423'te Edirne'de Vezir-i Âzâm Çandarlı İbrahim Paşa'nın oğlu Damad Mahmud Bey ile evlendi.)
 İlaldı Hatun (d. 1412; 1426'da yeğeni Karamanoğlu Emiri Damad Tac'ed-Dîn Sarım'ud-Dîn II. İbrahim Bey ile evlendi.)
 Ayşe Hatun (d. 1414; 1426'da yeğeni İnci Hanım'ın Üçüncü oğlu Karamanoğlu Emiri Damad Bengi Ala'ed-Dîn II. Ali Bey ile evlendi.)

Kaynakça

Dış bağlantılar

  say. 63-72.

1389 doğumlular
Edirne doğumlular
1421 yılında ölenler
14. yüzyılda Osmanlılar
15. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu kuruluş dönemi
Edirne'de ölenler
Bursa'da defnedilenler
Fetret Devri'nde kişiler

I. Mehmed


Voroshilov (em russo: Ворошилов) foi um cruzador da classe Kirov do Projeto 26 da Marinha Soviética que serviu durante a Segunda Guerra Mundial e na Guerra Fria. Ela bombardeou as tropas alemãs durante o cerco de Odessa antes de ser seriamente danificado em novembro de 1941 por bombardeiros alemães. Ao retornar dos reparos em março de 1942, ele apoiou as tropas soviéticas durante o cerco de Sebastopol, a operação Kerch-Feodosiya e os desembarques anfíbios em Novorossiysk no final de janeiro de 1943. Sua participação ativa na guerra terminou em outubro de 1943, quando três contratorpedeiros foram perdidos em ataques aéreos e Joseph Stalin proibiu missões usando grandes navios sem sua permissão. No pós-guerra, ele foi convertido em um navio de teste de mísseis antes de ser vendido como sucata em 1973.

Descrição

Voroshilov tinha 191,3 metros de comprimento, uma boca de 17,66 metros e um calado de 6,15 metros. Ele deslocou 7.890 toneladas em carga padrão e 9.436 toneladas em carga total. Suas duas turbinas a vapor provaram ser mais potentes do que o previsto, produzindo um total de 122.500 cavalos de potência no eixo (91.300 kW). Isso foi quase o suficiente para atingir a velocidade projetada do navio de 37 nós durante seus testes no mar, atingindo 36,72 nós (68,01 km/h), apesar de ter mais de 650 toneladas de excesso de peso.

Voroshilov carregava nove canhões B-1-P de 180 milímetros calibre 57 em três torres triplas MK-3-180 movidas a eletricidade. Seu armamento secundário consistia em seis canhões antiaéreos B-34 calibre 56 de 100 milímetros montados em cada lado do funil traseiro. Os canhões AA leves do navio consistiam em seis canhões AA 21-K semiautomáticos de 45 mm e quatro metralhadoras DK 12,7 mm. Seis tubos de torpedo 39-Yu de 533 milímetros foram montados em duas montagens triplas.

Modificações em tempos de guerra
Quando a guerra estourou em 1941, Voroshilov não estava equipado com nenhum radar, mas ele recebeu vários radares Lend-Lease britânicos em 1944. Um tipo 284 e dois radares tipo 285 foram usados para controle de tiro da bateria principal. Um Tipo 291 foi usado para busca aérea, enquanto o controle de fogo antiaéreo foi fornecido por dois radares Tipo 282.

Serviço
Voroshilov foi lançado no estaleiro Marti South em Nikolayev em 15 de outubro de 1935; o segundo do Projeto 26, para usar sua designação industrial, cruzadores da classe Kirov. Ele foi lançado em 28 de junho de 1937, mas teve que esperar a entrega de seu maquinário de fabricação soviética antes de ser concluído em 20 de junho de 1940. Em 26 de junho de 1941, Voroshilov cobriu contratorpedeiros soviéticos bombardeando Constanta, depois que os alemães atacaram a União Soviética, e foi levemente danificado por uma mina explodida pelos paravanes do contratorpedeiro Soobrazitelny. Ele bombardeou as tropas do Eixo perto de Odessa em 19 de setembro com 148 projéteis de 180 mm e foi transferida para Novorossiysk logo depois. Em 2 de novembro, o navio foi bombardeado no porto por bombardeiros Junkers Ju 88 de Kampfgeschwader 51. Ele foi atingido duas vezes; um acerto iniciou um incêndio no carregador nº 3 que foi extinto pela inundação do segundo acerto. Voroshilov teve que ser rebocado para Poti para reparos, que duraram até fevereiro de 1942. O navio também bombardeou as posições do Eixo perto de Feodosiya em 19 de março e 3 de abril de 1942, mas foi danificado por fragmentos de bombas de Ju 88s em 10 de abril e teve que retornar a Batumi para pequenos reparos.

Em 8 e 11 de maio, ele forneceu apoio de fogo às tropas soviéticas em Kerch e na Península de Taman. Em 27 de maio, uma de suas turbinas quebrou, enquanto ajudava a transferir a 9ª Brigada de Infantaria Naval de Batumi para Sebastopol, e precisou de reparos que duraram até 24 de julho de 1942.

Em 1º de dezembro de 1942, enquanto bombardeava a então romena Ilha das Serpentes junto com o contratorpedeiro Soobrazitelny, o cruzador foi danificado por minas romenas, mas conseguiu retornar a Poti para reparos por conta própria. Durante o breve bombardeio, ele disparou quarenta e seis projéteis de 180 mm e cinquenta e sete projéteis de 100 mm, que atingiram a estação de rádio, o quartel e o farol da ilha, mas não causaram perdas significativas. Depois que seus reparos foram concluídos, o navio forneceu apoio de artilharia naval para as forças soviéticas que desembarcaram atrás das linhas alemãs em Malaya Zemlya no final de janeiro de 1943. Em 17 de fevereiro, o navio foi transferido de Poti para Batumi.

Voroshilov foi retirado das operações ativas, no entanto, após a perda de três contratorpedeiros que tentavam interditar a evacuação alemã de Taman Bridgehead para um ataque aéreo em 6 de outubro de 1943. Essa perda fez com que Stalin proibisse o desdobramento de grandes unidades navais sem seu expresso permissão que não foi concedida durante o resto da guerra. O navio foi transferido para Novorossiysk em 18 de agosto de 1944 e para Sevastopol em 5 de novembro. Ele foi condecorado com a Ordem do Estandarte Vermelho em 8 de julho de 1945.

Pós-Guerra

Voroshilov foi inspecionado em 1946 e considerado insatisfatório, mas recebeu manutenção de rotina. Ele começou sua modernização pós-guerra em abril de 1954, mas a Marinha reavaliou o escopo do trabalho em 1955 e considerou insuficiente para criar um navio totalmente moderno. Ao contrário de seu meio-irmão Maxim Gorky, ele foi selecionado para conversão como teste para desenvolvimento de mísseis como Projeto 33 em 17 de fevereiro de 1956. O processo de conversão foi prolongado, pois seu armamento foi removido e ele recebeu uma superestrutura e mastros totalmente novos. Conseqüentemente, Voroshilov não foi recomissionado como OS-24 até 31 de dezembro de 1961. O navio foi modernizado sob o Projeto 33M de 11 de outubro de 1963 a 1º de dezembro de 1965. Sua conversão final foi para um quartel flutuante em 6 de outubro de 1972 e ele foi redesignado como PKZ-19 . Voroshilov foi vendido como sucata em 2 de março de 1973. A hélice de 14 toneladas de Voroshilov e a âncora de parada de 2,5 toneladas estão em exibição no Museu de Defesa Heroica e Libertação de Sebastopol na Montanha Sapun em Sebastopol.

Bibliografia

Leitura adicional

Navios de 1937
Navios construídos na Rússia
Cruzadores da Marinha Soviética
Cruzadores da União Soviética na Segunda Guerra Mundial

Voroshilov (cruzador)


El término IRT puede referirse a:

IRT, marca chilena de electrodomésticos.
IRT, desaparecido sello discográfico de Chile.
IRT, la sigla de Teoría de respuesta al ítem.
IRT, la sigla de la Interborough Rapid Transit Company.
IRT, la sigla de infrared thermometer o termómetro de infrarrojos.

IRT


The premiers and chief ministers of the Australian states and territories are the heads of the executive governments in the six states and two self-governing territories of Australia. They perform the same function at the state and territory level as the Prime Minister of Australia performs at the national level. The King of Australia and the state governors are the formal repositories of executive power; however, in practice they act only on the advice of state premiers and ministers except in extreme circumstances, such as a constitutional crisis.

Background
Each of the Australian states is governed under the Westminster system of parliamentary government. Each state has an elected legislature. Following a general election, the state governor appoints as premier the member of the lower house of the state legislature who can command a simple majority of votes on the floor of the house. The governor is the head of state, and acts only on the advice of the head of government - the premier. The premier must resign the commission to the governor for losing the confidence of the legislative assembly, either because their party is defeated at a general election or losing a vote of confidence in the house. (Premiers may also resign for other reasons, such as losing the confidence of their own party).

The Australian states were founded as British colonies, and executive power was held by a governor (or sometimes a lieutenant-governor) appointed by the British government (see Governors of the Australian states). From the 1820s the power of the governors was gradually transferred to legislative bodies, at first appointed, later partly elected, and finally fully elected. Victoria gained full responsible parliamentary government in 1855, New South Wales, South Australia and Tasmania in 1856, Queensland in 1859 and Western Australia (owing to its much smaller population) in 1890.

Until the rise of the Australian Labor Party in the 1890s, the Australian colonies did not have formal party systems, although many colonial politicians called themselves Liberals or Conservatives. Ministries were usually formed on the basis of personal or factional loyalties, and rose and fell with great frequency as loyalties changed. Colonial politics were commonly regarded as parochial, corrupt and cynical, and in many cases they were. Victorian Premier James Munro, for example, fled the colony to escape his creditors in 1890, and Queensland Premier Sir Thomas McIlwraith was notoriously corrupt.

The rise of Labor forced the colonies to move towards a two-party system of Labor versus non-Labor, although state politics remained more personalised and less ideological than national politics for many years. The first minority Labor government was formed by Anderson Dawson in Queensland in 1899, and the first majority Labor government was led by James McGowen in New South Wales in 1910. Since about 1910 state politics have followed much the same party pattern as Australian national politics (see Politics of Australia).

Since 1952, every premier of every state has been a member of the Australian Labor Party, the Liberal Party of Australia, or the National Party of Australia (until 1973, the Liberal Party was known as the Liberal and Country League in South Australia; the Country Liberal Party is the Northern Territory branch of the Liberal and National Parties; and the Liberal National Party has been the Queensland branch of the same two parties since 2008).

Although the legislative powers of the states are defined in the Constitution, the real power of the Australian premiers has been declining steadily ever since Federation in 1901, as the power and responsibility of the national government has expanded at the expense of the states. The most important transfer of power came in 1943, when in the interests of national unity during World War II the states gave up their power to levy their own income taxes to the Commonwealth. Since then the states' finances have essentially been controlled by the Commonwealth.

Relations between the premiers and other levels of government
For many decades, the premiers met with each other and the prime minister at Premiers' Conferences. From 1992 to 2020, such meetings occurred through the Council of Australian Governments (COAG), which also includes the chief ministers of the territories and a representative of local government. Since 2020, the National Cabinet allows meetings between the prime minister, state premiers and chief ministers of the territories, however local government representation has been removed.

On 21 July 2006, South Australian premier Mike Rann was appointed chairman of a new Council for the Australian Federation, a council which aims to improve state-federal ties.

Timeline
Between 6 March 2002 (when Mike Rann (Labor) succeeded Rob Kerin (Liberal) as Premier of South Australia) and 23 September 2008, when Colin Barnett succeeded Alan Carpenter as Premier of Western Australia, there were Labor Premiers in all six of the Australian states (and Chief Ministers in both territories); this was only the second time a party or coalition has ever achieved this.  A comparable feat was achieved by the Coalition between 26 May 1969 (when the Liberals' Angus Bethune succeeded Labor's Eric Reece as Premier of Tasmania) and 2 June 1970 (when the Liberals' Steele Hall was succeeded by Labor's Don Dunstan as Premier of South Australia).

Current premiers of the states

Current chief ministers of the territories

Female heads of government

With the exception of South Australia, every state and territory of Australia has had a female head of government, all but two of whom have represented the Australian Labor Party. They are:
 Australian Capital Territory:Rosemary Follett 1989, 19911995 (first territory and first jurisdiction),Kate Carnell 19952000,Katy Gallagher 20112014
 Western Australia:Carmen Lawrence 19901993 (first state)
 Victoria:Joan Kirner 19901992,Jacinta Allan 2023present
 Northern Territory:Clare Martin 20012007,Natasha Fyles 2022present
 Queensland:Anna Bligh 20072012,Annastacia Palaszczuk 2015present
 New South Wales:Kristina Keneally 20092011,Gladys Berejiklian 20172021
 Tasmania:Lara Giddings 20112014

Of the state leaders, all but Palaszczuk succeeded male premiers of their own party who had resigned mid-term; in three cases (Lawrence, Kirner and Keneally), their predecessors' resignations occurred after losing the support of their parliamentary colleagues; in Allan's case, her predecessor, Daniel Andrews, resigned only ten months after being re-elected in November 2022. The governments led by Lawrence, Kirner, Keneally and Giddings were defeated at the subsequent elections.

Anna Bligh, Annastacia Palaszczuk and Gladys Berejiklian are the only women who have received a popular mandate as premier of an Australian state (21 March 2009, 31 January 2015 and 23 March 2019). Palaszczuk is also the only woman to have led a party from Opposition to Government.

Women have also been elected to the almost-equivalent posts of chief ministers of the Australian Capital Territory (ACT) and the Northern Territory (NT). Rosemary Follett (Labor) was elected as the inaugural Chief Minister of the ACT in 1989, nine months before any woman became premier of a state.  Kate Carnell (Liberal), and Clare Martin (Labor) also received popular mandates as chief ministers of the ACT and the NT respectively. Clare Martin was the only one of these three women to lead a majority government.

Of all female premiers and chief ministers, only Clare Martin and Annastacia Palaszczuk have gained re-election after successfully completing a term from election to election. Rosemary Follett did win two consecutive elections, but had an interrupted term of service from 5 December 1989 (when a successful motion of no confidence passed by establishing a new government led by Trevor Kaine) to 6 June 1991 (when another motion of no confidence was passed, this time against Trevor Kaine, re-establishing Follett as chief minister).

See also
List of Australian heads of government by time in office

References

Premiers and chief ministers of the Australian states and territories


Futebol Clube Aitana é um clube de futebol de Timor-Leste, da capital Díli. Fundado em 1981, disputa atualmente a primeira divisão nacional.

Sua maior conquista foi o título da Copa 12 de Novembro, a taça nacional, em 2015. Foi também vice-campeão do Campeonato Timorense de Futebol - Segunda Divisão de 2019. Seu maior adversário é o DIT FC, com quem disputou ambas as finais.

Participação em Competições

Liga Futebol Timor-Leste
 Liga Amadora 2016 (1ª Divisão): 8º lugar (rebaixado)
 Liga Amadora 2017 (2ª Divisão): 4º colocado
 Liga Amadora 2018 (2ª Divisão): 6º colocado
 Liga Amadora 2019 (2ª Divisão): Vice-campeão
 Liga Timor-Leste 2020-21 (1ª Divisão): 6º colocado
 Liga Timor-Leste 2022-23 (1ª Divisão): a definir

Taça 12 de Novembro
 Taça 12 de Novembro de 2016: Campeão
 Taça 12 de Novembro de 2016: Eliminado na primeira fase
 Taça 12 de Novembro de 2017: Eliminado na primeira fase
 Taça 12 de Novembro de 2018: Eliminado na segunda fase
 Taça 12 de Novembro de 2019: Eliminado nas quartas de final
 Taça 12 de Novembro de 2020: Eliminado na segunda fase
 Taça 12 de Novembro de 2023: a definir

Copa FFTL
 Copa FFTL de 2020: Eliminado na primeira fase (grupo C)

Ligações externas
Notícias do FC Aitana em Tatoli.tl

Clubes de futebol de Díli

de:Aitana FC
en:Aitana FC

FC Aitana


An Juncus procerus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Meyer. An Juncus procerus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus procerus


Cowden es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Cowden tiene una superficie de 12,61 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Cowden tenía 765 habitantes (46,41% varones, 53,59% mujeres) y una densidad de población de 60,67 hab/km². El 17,39% eran menores de 16 años, el 71,37% tenían entre 16 y 74 y el 11,24% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,9 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,63% estaban solteros, el 59,81% casados y el 17,56% divorciados o viudos.

El 92,42% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,48% de la población, mientras que el 5,1% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,82% eran blancos, el 0,78% mestizos y el 0,39% negros. El cristianismo era profesado por el 76,3%, el budismo por el 0,39%, el hinduismo por el 0,39%, el judaísmo por el 0,39% y cualquier otra religión, salvo el islam y el sijismo, por el 0,52%. El 15,1% no eran religiosos y el 6,9% no marcaron ninguna opción en el censo.

365 habitantes eran económicamente activos, 362 de ellos (99,18%) empleados y 3 (0,82%) desempleados. Había 323 hogares con residentes, 16 vacíos y 9 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Cowden (Kent)


Brave New World (album Iron Maidena), dvanaesti studijski album britanskog heavy metal sastava Iron Maiden
Brave New World (roman) (hrvatski: Vrli novi svijet), roman Aldousa Huxleyja
Skladba s B-strane singlice The 4-Skinsa iz 1981. One Law For Them/Brave New World
Brave New World (1980.), film
Brave New World (1988.), film
Naslov epizoda nekoliko televizijskih serija.

Brave New World


The Conservative Order was the period in political history of Europe after the defeat of Napoleon in 1815. From 1815 to 1830, a conscious program by conservative statesmen, including Metternich and Castlereagh, was put into place to contain revolution and revolutionary forces by restoring the old orders, particularly the previously-ruling  aristocracies. On the other hand, in South America, in light of the Monroe Doctrine, the Spanish and the Portuguese colonies gained independence.

Britain, Prussia, Russia and Austria renewed their commitment to prevent any restoration of Bonapartist power and agreed to meet regularly in conferences to discuss their common interests. The period contained the time of the Holy Alliance, a military agreement. The Concert of Europe was the political framework that grew out of the Quadruple Alliance in November 1815.

The Conservative Order had as its main aim to stay in power and regarded the widespread nationalism to be a threat to the aristocracy.

Congress of Vienna
In March 1814 the military coalition of Napoleon's four major opponents (United Kingdom, Austria, Prussia and Russia) had agreed to remain united not only to defeat France but also to ensure peace after the war. After Napoleon's defeat, the alliance restored the Bourbon monarchy to France and agreed to meet in Vienna, Austria, in September 1814 to arrange a settlement, a meeting that would become known as the Congress of Vienna.

The conservatives' goal at the meeting, led by Prince Klemens von Metternich of Austria, was said to be to re-establish peace in Europe. Metternich and the other four states sought to do so by restoring the old ruling families and to create buffer zones between the major powers. To contain the still-powerful French, the House of Orange-Nassau was put onto the throne in the Netherlands in what had been the Dutch Republic and the Austrian Netherlands (now Belgium). Southeast of France, Piedmont (officially part of the Kingdom of Sardinia) was enlarged. The Bourbon dynasty was restored to France and to Spain as well as a return of other legitimate rulers to the Italian states. To contain the Russian empire, Poland was divided up between Austria, Prussia and Russia. Austria and Prussia were allowed to keep some of their Polish territories, and a new nominally-independent Polish kingdom was established, with the Romanov dynasty of Russia as its hereditary monarchs. Also, the German Confederation was created to replace the Napoleonic Confederation of the Rhine.

During the Congress of Vienna, Napoleon escaped from Elba and launched his unsuccessful "Hundred Days". That ultimately did not disrupt the meeting but as a punishment to the French for allowing Napoleon back in power, they were forced to pay an indemnity, accept an army of occupation for five years and have France's borders returned to those of 1790. The European order put into action by the Congress of Vienna led to the avoidance of a general European conflict for nearly a century (1818-1914).

Conservative Ideology
The Congress of Vienna was only the beginning of the conservative reaction bent on containing the liberal and nationalist forces unleashed by the French Revolution. Metternich and most of the other participants at the Congress of Vienna were representatives of an ideology known as conservatism, which generally dates back to 1790, when its best-known figure, Edmund Burke, wrote Reflections on the Revolution in France. Burke, however, was not the only kind of conservative. Joseph de Maistre was a very influential spokesperson for a counterrevolutionary and authoritarian conservatism and believed in hereditary monarchies because they would bring "order to society," a commodity in short supply in his eyes after the chaos of the French Revolution. Despite their differences, most conservatives held to some general principles and beliefs:

Obedience to political authority
The centrality of organized religion to social order
Opposition to revolutionary upheavals
Unwillingness to accept liberal demands for civil liberties and representative government and nationalistic aspirations generated by the French Revolutionary era
Precedence of community over individual rights
Structured and ordered society
Tradition as a guide for an ordered society

Many conservatives such as Metternich were not opposed to reforming governments but said that such changes must be taken gradually and that radical revolutions are aimed, rather than at benefiting the masses, as simply power grabs by the new middle class.

After 1815, the political philosophy of conservatism was supported by hereditary monarchs, government bureaucracies, landowning aristocracies and revived churches (Protestant or Catholic). The conservative forces appeared dominant after 1815 both internationally and domestically.

Demise (1830-1848)
The first liberal reaction against the Conservative Order manifested itself in the Revolutions of the 1820s, where Liberal groups started multiple insurrections against absolute monarchies in Portugal, Spain, Italy, the Ottoman Empire (Greece) and the Russian Empire. While the Revolutions had limited success in Portugal (where a constitutional monarchy was instated) and Greece (which became independent from the Ottoman Empire), they were largely crushed in other European countries, resulting in a victory for the Conservative Order.

The Revolutions of 1830 were the first step to the demise of the Conservative Order: in France, the autocratic King Charles X was forced to abdicate and replaced with the liberal Louis Philippe I and a constitutional monarchy was created, while Belgium gained independence from the Netherlands, also becoming a constitutional monarchy. The Revolutions of 1848, while not completely successful, saw the demise of the Conservative Order.
Late modern Europe
Conservatism in Europe
1810s in Europe
1820s in Europe
1815 in Europe
1830s in Europe

Conservative Order


Henry Somerset, 1st Marquess of Worcester (1577 – 18 December 1646) was an English aristocrat, who was a prominent and financially important Royalist during the early years of the English Civil War.

Life
He was the son of Edward Somerset, 4th Earl of Worcester and Elizabeth Hastings. On 3 March 1628, he succeeded his father and became the 5th Earl of Worcester.

Brought up a Protestant, he converted to Catholicism as a young man. He was considered an outstandingly wealthy peer, with an income, by the contemporary estimate of Richard Symonds, of £24,000 per annum. By good management, as well as by inheritance and marriage, he built up major holdings in property. When war came, he claimed to have expended and lent over £900,000 to the royalist cause.

Charles I asked him to keep a low profile in public life. Some noted recusants, such as Gwilym Puw and his chaplain Thomas Bayly, gathered around him at Raglan Castle. His local support was increased by the fact that he was not identified as a courtier. For his financial support of King Charles I at the outset of the First English Civil War, he was created 1st Marquess of Worcester, on 2 November 1642.

After the battle of Naseby, King Charles sought refuge at Raglan, in the period June to September 1645. The next year, the Marquess was forced to surrender Raglan Castle to the forces of Sir Thomas Morgan, 1st Baronet, late in 1646, marking the effective end of the Civil War in Wales. He was taken into custody by the Parliamentary forces, and died in Covent Garden, on 18 December 1646.

Family
On 16 June 1600 he married Anne Russell, a daughter of John Russell, Baron Russell (eldest son and heir apparent of Francis Russell, 2nd Earl of Bedford) by his wife Elizabeth Cooke. The wedding procession with Queen Elizabeth I in a litter is depicted in a painting by Robert Peake the Elder. Afterwards there was a feast and a masque, a 'strange dance newly invented' performed by eight women dressed in silver skirts and gold waistcoats led by Mary Fitton. The others masque dancers were "Lady Dougherty" (Dorothy Hastings), Mistress Carey, Mistress Onslow, Mistress Southwell, Bess Russell, Mistress Darcy, and Blanche Somerset. The queen herself joined the dance.

Anne's paternal grandparents were Francis Russell, 2nd Earl of Bedford and his wife Margaret St. John. Anne's maternal grandparents were Sir Anthony Cooke and his wife Anne FitzWilliam. A splendid portrait of Anne Russell painted shortly after her marriage sold for 297,000 GBP at Sotheby's London on 2 May 2018.

With his wife, he had nine sons and four daughters including, Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester, his heir and successor, and Thomas Somerset, his second son, who became a Catholic priest in Rome before joining the Oratory of St Philip Neri in Perugia before Pope Clement IX sent him to England as his internuncio. Fr Thomas died in exile in Dunkirk on 30 August 1678. Another son was Sir John Somerset, of Pauntley, Gloucestershire, who married Mary Arundell, a daughter of the 1st Baron Arundell of Wardour, co. Wiltshire by his second wife. His youngest daughter, Elizabeth, married Francis Browne, 3rd Viscount Montagu.

Ancestry

Notes

References

|-

Lord-Lieutenants of Glamorgan
Lord-Lieutenants of Monmouthshire
Marquesses of Worcester
1577 births
1646 deaths
Somerset, 5th Earl
H
Converts to Roman Catholicism from Anglicanism
English Roman Catholics
16th-century English nobility
17th-century English nobility
07


The Leleges (; ) were an aboriginal people of the Aegean region, before the Greeks arrived. They were distinct from another pre-Hellenic people of the region, the Pelasgians. The exact areas to which they were native are uncertain, since they were apparently pre-literate and the only references to them are in ancient Greek sources. These references are casual and (it is alleged) sometimes fictitious. Likewise, little is known about the language of the Leleges.

Many Greek authors link the Leleges to the Carians of south-west Anatolia. Homer names the Leleges among the Trojan allies alongside the Carians, Pelasgians, Paeonians and Gaucones.

Etymology
It is thought that the name Leleges is an exonym, in a long-extinct language, rather than an endonym (or autonym). That is, during the Bronze Age the word lulahi apparently meaning "strangers" was used in the Luwian language and in other Anatolian languages. For example, in a Hittite cuneiform inscription, priests and temple servants are directed to avoid conversing with lulahi and foreign merchants. According to the suggestion of Vitaly Shevoroshkin, an attempt to transliterate lulahi into Greek might result in leleges.

Late traditions reported in Pseudo-Apollodorus, Bibliotheke, and by Pausanias, derive the name from an eponymous king Lelex; a comparable etymology, memorializing a legendary founder, is provided by Greek mythographers for virtually every tribe of Hellenes: "Lelex and the Leleges, whatever their historical significance, have acted as a blank sheet on which to draw Lakonia and all it means," observes Ken Dowden.

Ancient sources on Leleges

Anatolia
In Homer's Iliad, the Leleges are allies of the Trojans (10.429), though they do not appear in the formal catalogue of allies in Book II of the Iliad, and their homeland is not specified. They are distinguished from the Carians, with whom some later writers confused them; they have a king, Altes, and a city Pedasus which was sacked by Achilles. The topographical name "Pedasus" occurs in several ancient places: near Cyzicus, in the Troad on the Satniois River, in Caria, as well as in Messenia, according to Encyclopædia Britannica 1911. Gargara in the Troad was counted as Lelegian. Alcaeus (7th or 6th century BCE) calls Antandrus in the Troad "Lelegian", but later Herodotus substitutes the epithet "Pelasgian", so perhaps the two designations were broadly synonymous for the Greeks.

According to Homer, the Leleges were a distinct Anatolian tribe. However, Herodotus states that Leleges had been an early name for the Carians.

Pherecydes of Athens (ca 480 BC) attributed to the Leleges the coast land of Caria, from Ephesus to Phocaea, with the islands of Samos and Chios, placing the true Carians farther south from Ephesus to Miletus.

Pausanias was reminded that the temple of the goddess at Ephesus predated the Ionian colony there, when it was rededicated to the goddess as Artemis. He states with certainty that it antedated the Ionic immigration by many years, being older even than the oracular shrine at Dodona. He says that the pre-Ionic inhabitants of the city were Leleges and Lydians (with a predominance of the latter) and that, although Androclus drove out of the land all those whom he found in the upper city, he did not interfere with those who dwelt about the sanctuary. By giving and receiving pledges he put these on a footing of neutrality. These remarks of Pausanias find confirmation in the form of the cult in historic times, centering on a many-breasted icon of the "Lady of Ephesus" whom Greeks called Artemis. Other cult aspects, being in all essentials non-Hellenic, suggest the indigenous cult was taken over by the Greek settlers.

Often historians assume, as a general rule, that autochthonous inhabitants survive an invasion as an under-class where they do not retreat to mountain districts, so it is interesting to hear in Deipnosophistae that Philippus of Theangela (a 4th-century BC historian) referred to Leleges still surviving as serfs of the "true Carians", and even later Strabo attributes to the Leleges a distinctive group of deserted forts and tombs in Caria that were still known in his day as "Lelegean forts"; the Encyclopædia Britannica 1911 identified these as ruins that could still be traced ranging from the neighborhood of Theangela and Halicarnassus as far north as Miletus, the southern limit of the "true Carians" of Pherecydes. Plutarch also implies the historic existence of Lelegian serfs at Tralles (now Aydın) in the interior.

Greece and the Aegean
The fourth-century BC historian Philippus of Theangela suggested that the Leleges maintained connections to Messenia, Laconia, Locris and other regions in mainland Greece, after they were overcome by the Carians in Asia Minor.

A single passage in the fragmentary Hesiodic Catalogue of Women places "Leleges" in Deucalion's mythicized and archaic time in Locris in central Greece, identified as the rocks turned human that repopulated the earth after the great deluge. Locris is also the refuge of some of the Pelasgian inhabitants forced from Boeotia by Cadmus and his Phoenician adventurers. But not until the 4th century BCE does any other writer place Leleges anywhere west of the Aegean. But the confusion of the Leleges with the Carians (immigrant conquerors akin to Lydians and Mysians) which first appears in a Cretan legend (quoted by Herodotus, but repudiated, as he says, by the Carians themselves) and is repeated by Callisthenes, Apollodorus and other later writers, led easily to the suggestion of Callisthenes, that Leleges joined the Carians in their (half legendary) raids on the coasts of Greece.

Herodotus (1.171) says that the Leleges were a people who in old times dwelt in the islands of the Aegean and were subject to Minos of Crete (one of the historic references that led Sir Arthur Evans to name the pre-Hellenic Cretan culture "Minoan"); and that they were driven from their homes by the Dorians and Ionians, after which they took refuge in Caria and were named Carians. Herodotus was a Dorian Greek born in Caria himself.

Meanwhile, other writers from the 4th century onwards claimed to discover them in Boeotia, west Acarnania (Leucas), and later again in Thessaly, Euboea, Megara, Lacedaemon and Messenia. In Messenia, they were reputed to have been immigrant founders of Pylos, and were connected with the seafaring Taphians and Teleboans, and distinguished from the Pelasgians. However, in Lacedaemon and in Leucas they were believed to be aboriginal and Dionysius of Halicarnassus mentions that Leleges is the old name for the later Locrians. These European Leleges must be interpreted in connection with the recurrence of place names like Pedasus, Physcus, Larymna and Abae, both in Caria, and in these "Lelegian" parts of Greece. Perhaps this is the result of some early migration; perhaps it is also the cause of these Lelegian theories; perhaps there was a widespread pre-Indo-European culture that loosely linked these regions, a possibility on which much modern hypothesis has been constructed.
Germanic theorists of the 19th century who inspired modern heirs:
H. Kiepert. "Über den Volksstamm der Leleges", (in Monatsberichte Berliner Akademie, 1861, p. 114) asserted that the Leleges were an aboriginal people and linked them to Illyrians.
K. W. Deimling. Die Leleger (Leipzig, 1862), places their origins in southwest Asia Minor, and brings them thence to Greece, essentially repeating the classical Greek view.
G. F. Unger. "Hellas in Thessalien," in Philologus, supplement. ii. (1863), made them Phoenician.
E. Curtius. History of Greece, (vol. i) even distinguished a "Lelegian" phase of nascent Aegean culture.

References

Bibliography

External links
WordGumbo - Carian
Traveler's Guide - Caria

Ancient Greece
Pre-Indo-Europeans
Legendary tribes in Greco-Roman historiography
Ancient tribes in Euboea
Ancient tribes in Thessaly
Ancient tribes in Boeotia
Ancient peoples of Anatolia
Metamorphoses into humanoids in Greek mythology

Leleges


Cimetière militaire

Le  Bapaume Post Military Cemetery, Albert  (Cimetière militaire de Bapaume Post, Albert)  est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune d' Albert, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière est implanté au nord-est de la ville , sur la , Route de Bapaume, à la limite des dernières constructions.

Histoire
En juin 1916, la ligne de front traverse la route de Bapaume entre l'emplacement de ce cimetière et le village de La Boisselle. L'attaque de La Boisselle le  ne réussit pas et plusieurs jours s'écoulèrent avant la prise du village. Le cimetière fut commencé presque aussitôt par les divisions engagées dans ce secteur et 152 sépultures  furent faites avant la fin janvier 1917, date à laquelle le cimetière fut fermé. Le 26 mars 1918, le cimetière, avec la ville d'Albert, tombe aux mains des Allemands, mais il est récupéré définitivement vers la fin du mois d'août.
Après l'armistice, des tombes des champs de bataille à l'est et à l'ouest du cimetière ont été apportées, y compris une grande partie de la  division (Tyneside), qui a attaqué le long de la route de Bapaume le  1916, et une partie de la  division (galloise), qui a repris Usna Hill le 23 août 1918.
Le cimetière contient maintenant 410 sépultures et commémorations de la Première Guerre mondiale dont 181 ne sont pas identifiées.

Caractéristique
Ce cimetière a un plan rectangulaire de 40 m sur 30
Il est clos d'un muret de moellons.
Ce cimetière a été conçu par Charles Holden.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Albert

Notes et références

Bapaume Post Military Cemetery, Albert
Bapaume Post Military Cemetery, Albert
Bapaume Post Military Cemetery, Albert

Bapaume Post Military Cemetery


Anne-Marie Sprotte (* 8. August 1942 in Wien) ist eine ehemalige deutsche Moderatorin und Fernsehansagerin.

Leben
Anne-Marie Sprotte kam als jüngstes von drei Geschwistern in Wien zur Welt, zog aber bald mit der Familie nach München, wo sie das Gymnasium besuchte und vom Beruf der Stewardess träumte. Beim Bayerischen Rundfunk (BR) verdiente sie sich sonntags etwas Geld im Rundfunkchor. Nach dem Abitur absolvierte sie eine kaufmännische Ausbildung, die sie mit dem Handelsdiplom abschloss. Danach war sie ein Jahr Sekretärin in einem Architekturbüro und half als Ansagerin beim BR aus, der sie in derselben Funktion an den Süddeutschen Rundfunk vermittelte. 1965 folgte ein Hostessen-Job bei der Weltausstellung in New York. Danach wurde sie vom Programmdirektor des Südwestfunks (SWF), Günter Gaus, aus 400 Bewerberinnen zur neuen Fernsehansagerin seines Senders bestimmt. Als sie schließlich zum BR zurückkehrte, wurde Dagmar Berghoff ihre Nachfolgerin beim SWF.

Sprotte kündigte das ARD-Fernsehprogramm an, moderierte im Regionalprogramm die Abendschau, das Bayernstudio und den Samstagsclub, im BR2-Hörfunk die Bayernchronik, auf BR3 (wo sie von 1971 bis 1985 Stationssprecherin war) unter anderem den Schlagerladen, war bei BR1 und für den BR im ARD-Nachtexpress im Einsatz; dabei hatte sie oft erweiterte Kompetenzen, bestimmte die Musikauswahl und brachte eigene Reportagen ein. 1975 wirkte sie an der Seite ihres damaligen Ehemannes, Michael Cramer, im Film Ich denk' mich tritt ein Pferd mit. Über viele Jahre hinweg konnte man sie als Moderatorin für Galaabende, Benefizveranstaltungen, Modenschauen und Messen buchen.

Weblinks

 b3-history

Einzelnachweise

Fernsehansager
Fernsehmoderator (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1942
Frau

Anne-Marie Sprotte


Anda Dimitriu ( n. 17 iulie 1988, Dej, Județul Cluj) este o cântăreață română care s-a remarcat la nivel național odată cu participarea la  emisiunea-concurs Vocea României, unde a ieșit pe locul doi.

Viața
Anda Dimitriu s-a născut în 17 iulie 1988 în Dej, Județul Cluj. Dimitriu a început să cânte la vârsta de 6 ani, când a participat la concursul Tip Top Minitop. În perioada liceului aceasta a colaborat cu diverse trupe de Hip-hop. După ce a absolvit Colegiul Național "Andrei Mureșanu" din Dej, Dimitriu s-a mutat la Cluj-Napoca, unde a studiat atât Științe Economice la Universitatea Babeș-Bolyai, cât și Politehnică. Mai târziu, Dimitriu a plecat la București, unde, a colaborat cu Chill Brothers Records.

Cariera
În 2010, Dimitriu și formația Camuflaj au lansat piesa "În jurul lumii", piesă care s-a răspândit foarte repede în mediul online. Doi ani mai târziu, în 2013, Dimitriu a colaborat cu artiști precum Pacha Man și Vescan, dar și cu trupele Alb Negru și Camuflaj pentru piesele "N-o să mă vezi" și "Campion".

În 2014, aceasta a participat la emisiunea-concurs, Vocea României, iar timbrul ei l-a cucerit instant pe Marius Moga, care i-a devenit antrenor și care a condus-o până în marea finală. Pe parcursul emisiunii, Dimitriu și-a demonstrat abilitățile vocale interpretând piese din repertoriul lui Gnarls Barkley ("Crazy"), Amy Winehouse ("Rehab"), Emeli Sandé ("My Kind of Love"), Cher ("Believe"), Monica Anghel ("Spune-mi"), Céline Dion ("All by Myself") însă, remarcabil a rămas momentul în care a pășit pe scena emisiunii alături de naistul și compozitorul Gheorghe Zamfir, interpretând împreună piesa "Lie ciocârlie" într-o variantă emoționantă. Tot în acest an, artista a colaborat cu Click pentru melodia "Anotimpuri".

După un an, pe 22 octombrie 2015, Dimitriu a lansat piesa "Pentru totdeauna". Refrenul piesei a fost inspirat din piesa trupei Iris, "Vino pentru totdeauna" Melodia s-a aflat pe podium în topul melodiilor preferate ale anului 2015.

În anul 2016, Dimitriu a colaborat cu Spike pentru piesa "O parte din mine". Versurile melodiei au fost scrise de Marian Dorobanțu și Spike.

Discografie
Pentru totdeauna - 2015
O parte din mine - 2016

Referințe

Nașteri în 1988
Cântărețe române
Vocea României
Români în viață

Anda Dimitriu


Les Allemands de la Légion étrangère française dans la guerre d'Indochine représentent des effectifs de plusieurs dizaines de milliers de soldats, et plus de la moitié de la Légion étrangère française dans ce conflit lié à la décolonisation. Ils ont été envoyés sur les opérations les plus difficiles et les plus dangereuses de la guerre d'Indochine et, selon les historiens, une partie est passée à l'ennemi en cours de conflit.

Contexte
En 1945, à la fin de la Seconde Guerre mondiale, des centaines de milliers de prisonniers allemands sont parqués dans des camps français, mais le problème dépasse de loin les compétences de la France : les Alliés devaient gérer au total en Europe onze millions de prisonniers de guerre allemands, détenus dans des conditions difficiles, dont plus d'un demi-million sous l'autorité directe de la France. Ces chiffres incluent les  capturés pendant l'opération Overlord et  à  autres pris en Normandie, lors de la bataille de Falaise, en . Entre 1944 et 1948, près de  de guerre allemands ont péri dans ces camps.

Pour pallier le manque de soldats disponibles au moment de la tentative française de « reprise en main de la colonie » indochinoise, une solution fut rapidement mise sur pied : le , le consensus politique français vota les crédits d'un corps expéditionnaire destiné à cette colonie. Une vaste campagne de recrutement fut alors lancée dans différents territoires allemands sous occupation française : Württemberg-Hohenzollern, Pays de Bade, Rhénanie-Palatinat et Sarre, avec des bureaux de recrutement et des campagnes d'affichage.

Poids dans la Légion étrangère française
La moitié des effectifs de la Légion étrangère était allemande et leur langue y était parlée. Les Allemands « spécialisés » dans l'artillerie, les unités mobiles, les blindés notamment, étaient très recherchés pour l'Indochine, ainsi que les parachutistes.

Les prisonniers allemands enrôlés dans la Légion française furent entre  et  sur un contingent de , et

La proportion de SS parmi eux varie, selon les estimations, de 8 à 10%, dans les classes d'âge inférieures. La Légion étrangère n'a , mais la guerre d'Indochine n'a pas non plus été  dénoncé par certains articles de L'Humanité d'après-guerre ou de l'organe officiel du parti au pouvoir en Allemagne de l'Est Neues Deutschland, selon Pierre Thoumelin.

Thèse de Pierre Thoumelin
Les situations endurées au combat sur le front par ces Allemands de la Légion étrangère, et leur poids dans les effectifs, étaient relativement inconnus avant la thèse d'histoire de Pierre Thoumelin, soutenue seulement dans les années 1980, à l'université de Caen.

Pierre Thoumelin, 25 ans, officier de gendarmerie français en formation, s'est lancé dans cette thèse de doctorat d'histoire, en exploitant les archives du registre des soldats de l'armée allemande tombés au cours des deux dernières guerres mondiales, révélant que plus de  étaient « morts pour la France » et ce, juste après la Seconde Guerre mondiale, certaines familles demandant que cette mention soit retirée du dossier de leur fils.

Pertes et opérations
C'est au cours de la guerre d'Indochine que la Légion étrangère a connu ses plus grosses pertes (plus de ), plus qu'au cours de la Première Guerre mondiale, selon Pierre Thoumelin. À la bataille de Diên Biên Phu, qui s'est soldée par de lourdes pertes, au terme d'opérations très risquées, environ  ont combattu dans six bataillons de légionnaires.

Passages à l'ennemi
Certains légionnaires ont déserté, passant au service du Việt Minh, dont une partie sont ensuite revenus en République démocratique allemande, accueillis en héros d'une guerre communiste, parfois contraints de participer à des meetings politiques contre la France coloniale.

Un documentaire diffusé par Arte en 2005 a raconté le parcours d'un légionnaire fait prisonnier par un groupe viet-minh, qui l'a mené à leur capitaine allemand, et estimé qu'environ  allemands auraient changé de camp pendant la guerre d'Indochine.

Participation des anciens SS

Archives allemandes
Les archives allemandes, restées secrètes jusqu'à la thèse de Pierre Thoumelin, en 2013, révèlent que des SS ont réussi à déjouer, en masse, les contrôles, passant les différents filtres, même si, sur  allemands dans la Légion étrangère française, il n'y avait que  à  soit, en réalité, une proportion de moins d'un dixième, plutôt assez conforme à la proportion des différentes armées de l'Allemagne nazie.

La forte représentation des légionnaires issus de la Kriegsmarine et de la Luftwaffe s'explique par les nombreux marins allemands faits prisonniers dans les ports militaires du sud de la France.

Politique de la Légion
Le cas d'ancien soldats de la Waffen-SS est ainsi resté une information sensible dans la Légion étrangère française au lendemain de la Seconde Guerre mondiale. Tout d'abord, l'autorité légionnaire nie leur présence, afin de ne pas entacher son prestige et pas se voir coller une étiquette fasciste. Mais de nombreux témoignages affirment le contraire. Les bureaux de recrutement ont donc enrôlé en connaissance de cause des soldats de la Waffen-SS en connaissant les antécédents militaires de leurs candidats. La Légion tente de repérer les anciens soldats de la Waffen-SS à l'aide de tatouages répandus dans la section.

Face aux polémiques, la Légion étrangère dissimula son action et minimisa dans ses statistiques le nombre d'Allemands. Ainsi, elle a refusé de communiquer les dossiers personnels, même si ces anciens SS étaient, en réalité, minoritaires dans ses rangs.

Polémiques

Dans la presse
Si la France a essayé de dissimuler le rôle des Allemands dans ses guerres coloniales, c'est en raison de polémiques entretenues dans la presse française pendant la guerre d'Indochine, tendant à réduire leur place à celle d'anciens SS, et plus tard résumés dans le livre polémique La Garde du diable : des SS en Indochine, publié en 1974 par le Canadien Georges Robert Elford. Un colonel du  régiment étranger d'infanterie fut notamment questionné sur la présence de plus de  d'Allemands au sein d'un renfort de . Certaines rumeurs parlèrent même de la présence des auteurs du massacre d'Oradour-sur-Glane.

Dès le , Grégoire Koulischer, chroniqueur de politique étrangère du quotidien du Parti socialiste belge, Le Peuple, avait observé que l'armée française emploie, via la Légion étrangère,

À L'Humanité, le chef du service international Pierre Courtade, qui a séjourné dans les maquis viet minh, fin 1952 début 1953, et contribué à un numéro spécial de 80 pages, son adjoint et successeur Yves Moreau y consacrent aussi de nombreux articles et livres, certains accusant la France de complaisance à l'égard des « ex-nazis de la Légion étrangère » envoyés en Indochine sur les missions les plus difficiles : sur les  qui y servirent, près de 12 % périrent, soit le pire taux de pertes humaines.

Accusations de pratiques de la torture

Le , le jeune résistant René L'Hermitte, envoyé à Saïgon comme envoyé spécial de L'Humanité cite un officier dénonçant des tortures contre des prisonniers Viet-minh.

En , le journal Témoignage chrétien publie le récit de Jacques Chegaray sur l'utilisation de la torture en Indochine par l'Armée et deux mois après c'est le nouveau quotidien breton Ouest-Matin, fondé peu avant par des chrétiens de gauche, qui fait d'autres révélations, suscitant l'animosité d'une bonne partie des chrétiens contre la guerre.

Les cas des rexistes belges
Le cas de Roger Degueldre, fondateur et leader militaire des commandos Delta de l'Organisation armée secrète, a attiré l'attention de la presse, dès le putsch des généraux d'Alger, sur le cas des rexistes belges ayant rejoint l'armée française. Il existe une polémique sur le passé de Roger Degueldre, ses soutiens affirmant qu'il était résistant, et ses détracteurs qu'il a servi dans la légion wallonne SS. Le fils d'une de ses victimes a publié une enquête à ce sujet.

Notes et références

Bibliographie

Ouvrages cités
 .
 .

Articles cités
 .
 .
 .
 .

Guerre d'Indochine
Indochine


Viscount Colville of Culross, in the County of Perth, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 15 July 1902 for the politician and courtier, Charles Colville, 10th Lord Colville of Culross. He had already been created Baron Colville of Culross, in the County of Perth, in 1885, also in the Peerage of the United Kingdom. , the titles are held by his great-great-grandson, the fifth Viscount, who succeeded his father in 2010. The fourth Viscount was a judge and politician. Lord Colville of Culross was one of the ninety elected hereditary peers that remained in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, and sat as a crossbencher.

The title of Lord Colville of Culross was created in the Peerage of Scotland in 1604 for Sir James Colville, with remainder to his heirs male whatsoever. The title descended among his male heirs until the death of his grandson, the fourth Lord, in c. 1680. He was succeeded by his fourth cousin Alexander Colville, the fifth Lord. His grandson, the seventh Lord, was a distinguished naval commander. His nephew, the ninth Lord, was an Admiral of the White and also sat in the House of Lords as a Scottish representative peer from 1818 to 1849. He was succeeded by his nephew, the aforementioned tenth Lord, who was elevated to a viscountcy in 1902.

Admiral Sir Stanley Colville (1861–1939) was the second son of the 1st Viscount. The diarist Sir John "Jock" Colville (1915–1987) was the third son of the third son of the 1st Viscount.

"Culross" is pronounced Coo-ros.

The family seat was Worlingham Hall, near Beccles, Suffolk.

Lord Colville of Culross (1604)
James Colville, 1st Lord Colville of Culross (1551–1629)
James Colville, 2nd Lord Colville of Culross (1604–1654)
William Colville, 3rd Lord Colville of Culross (died 1656)
John Colville, 4th Lord Colville of Culross (died c. 1680)
Alexander Colville, 5th Lord Colville of Culross (1666–1717)
John Colville, 6th Lord Colville of Culross (1690–1741)
Alexander Colville, 7th Lord Colville of Culross (1717–1770)
John Colville, 8th Lord Colville of Culross (1725–1811)
John Colville, 9th Lord Colville of Culross (1768–1849)
Charles John Colville, 10th Lord Colville of Culross (1818–1903) (created Baron Colville of Culross in 1885)

Baron Colville of Culross (1885)
Charles John Colville, 1st Baron Colville of Culross (1818–1903) (created Viscount Colville of Culross in 1902)

Viscount Colville of Culross (1902)
 Charles John Colville, 1st Viscount Colville of Culross (1818–1903)
 Charles Robert William Colville, 2nd Viscount Colville of Culross (1854–1928)
  (1888–1945)
 (John) Mark Alexander Colville, 4th Viscount Colville of Culross (1933–2010)
 Charles Mark Townshend Colville, 5th Viscount Colville of Culross (born 1959)

The heir presumptive is the present holder's brother, the Hon. Richmond James Innys Colville (born 1961)
The heir presumptive's heir apparent is his son, Alexander Richmond Philip Colville (born 1995)

Male-line family tree

Line of succession

  Charles John Colville, 1st Viscount Colville of Culross (1818–1903)
  Charles Robert William Colville, 2nd Viscount Colville of Culross (1854–1928)
  Charles Alexander Colville, 3rd Viscount Colville of Culross (1888–1945)
  (John) Mark Alexander Colville, 4th Viscount Colville of Culross (1933–2010) (representative peer 1999–2010, succeeded by The Earl of Clancarty)
  Charles Mark Townshend Colville, 5th Viscount Colville of Culross (born 1959) (representative peer from 2011, succeeding Lord Ampthill)
 (1) Hon. Richmond James Innys Colville, Master of Colville (born 1961)
 (2) Alexander Colville (born 1995)
 (3) Oliver Colville (born 1996)
 (4) Hon. Alexander Fergus Gale Colville (born 1964)
 (5) Hon. Rupert George Streatfeild Colville (born 1966)
 (6) Hon. Edmund Carleton Colville (born 1978)
 (7) Hon. Charles Anthony Colville (born 1935)
 (8) Robert Quintin Oxnam Colville (born 1971)
 (9) Charles Alexander Colville (born 1974)
 Adm. Hon. Sir Stanley Cecil James Colville (1861–1939)
 Cdr. Sir Richard Colville (1907–1975)
 Peter Alan Colville (1935–2004)
 (10) James Richard Colville (born 1976)
 Hon. George Charles Colville (1867–1943)
 David Richard Colville (1909–1987)
 (11) Robert John Colville (born 1941)
 (12) James Richard Charles Colville (born 1952)
 (13) Charles David James Colville (born 1987)
 (14) Edward Timothy George Colville (born 1988)
 Sir John Rupert Colville (1915–1987)
 (15) Rupert Charles Colville (born 1960)

See also
Clan Colville

References

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
1604 establishments in Scotland
Noble titles created in 1902

Viscount Colville of Culross


El término cooperación Sur-Sur es utilizado por los políticos y académicos para describir el intercambio de recursos, tecnología y conocimiento entre países en desarrollo, también denominados países del Sur global.

Historia

En 1978, las Naciones Unidas crearon la Unidad de Cooperación Sur-Sur para promover el comercio Sur-Sur y la colaboración entre sus agencias. Sin embargo, la idea de la cooperación Sur-Sur no comenzó a influir sobre el desarrollo hasta fines de la década de 1990.

A causa del ámbito geográfico a que se refiere, en la actualidad la cooperación Sur-Sur también es conocida como cooperación América del Sur-África (ASA).

Hasta el momento, se han celebrado dos conferencias cumbre de cooperación ASA. La primera cumbre se celebró en 2006 en Abuya, Nigeria, con la participación de 53 delegados de África y 12 de América del Sur. La segunda reunión se realizó en septiembre de 2009 en la Isla Margarita, Venezuela. A ella concurrieron 49 jefes de Estado africanos y 12 jefes de Estado sudamericanos.

La cooperación Sur-Sur ha tenido cierto éxito en disminuir la dependencia de los programas de ayuda de los países desarrollados y en generar un cambio en el reparto internacional del poder.

Alianza económica

Uno de los objetivos principales de la cooperación es reforzar y mejorar las relaciones económicas. Algunas de las áreas que estas naciones "sureñas" esperan mejorar incluyen inversiones conjuntas en energía y petróleo y un banco común. Entre otros acuerdos de comercio regionales alcanzados durante la cumbre de 2009 se encuentra la firma de un acuerdo entre Venezuela y Sudáfrica y un memorando de entendimiento con Sierra Leona para crear una compañía minera conjunta. Además Brasil ha desarrollado un cada vez más exitoso modelo de provisión de cooperación para el desarrollo por un monto que excede los 1000 millones de dólares por año (por encima de varios donantes tradicionales), el programa se concentra en capacidad técnica y transferencia de conocimiento y habilidades. La mayor parte de la ayuda brasileña se destina a África, especialmente a los países africanos de lengua portuguesa, y a América Latina. El modelo seguido por Brasil de ayuda de desarrollo Sur-Sur ha sido denominado el 'embrión de un modelo global'.

Entre los dos continentes suman un cuarto de las reservas energéticas mundiales. Esto incluye reservas de petróleo y gas en Bolivia, Brasil, Ecuador, Venezuela, Argelia, Angola, Libia, Nigeria, Chad, Gabón y Guinea Ecuatorial.

Véase también
 PNUD
 Países en vías de desarrollo
 Países menos desarrollados
 Grupo de los 77
 UNIDO
 División Norte Sur
 Comercio justo

Referencias

Enlaces externos
 Unidad de Naciones Unidas para la Cooperación Sur-Sur
 Voces Sur-Sur
 Programa de provisión de alimentos
 Desafíos del desarrollo, soluciones Sur-Sur
 South-South Spark

Sur-Sur
Geografía económica

Cooperación Sur-Sur


قصبة تادلة هي مدينة مغربية تقع وسط البلاد. قصبة تادلة تعتبر ضمن إقليم بني ملال و تضم 47.343 نسمة (إحصاء 2014).

التاريخ

يرجع تاريخ مدينة قصبة تادلة إلى مولاي إسماعيل الدي بنى فيها قصبتها الشهيرة لمرابطة الجيوش تحت قيادة ولده أحمد الذهبي وهذا الأخير هو الذي ابتنى بها الدور والمساجد والقنطرة الشهيرة المنسوبة خطأ إلى البرتغال .أما القصبة فهي أعظم وأجمل قصبة من نوعها بالمغرب فهي ذات هندسة عجيبة بنيت فوق الصخور العالية وزودت بكل ما يحتاج إليه الجيش المرابط من مخازن وبيوت وأهراء وغير ذلك زيادة على المسجد ومكان الوضوء والدرج السرية والمخابيء.
وقد لعبت المدينة دورا هاما في حركة المقاومة بعد الاحتلال .
وتعد ناحية تادلة من أغنى الأقاليم إذ تبلغ مساحتها 10آلاف كلم وبها المراعي الخصبة واشتهر أهلها بتربية الماشية التي يملكون منها العدد الأوفر كما اشتهر الإقليم بجودة تربته وبكثرة غاباته ومياهه.

الآثار والمواقع  السياحية
قصبة تادلة أو القصبة الإسماعيلية تقع في أراضي قبيلة كطاية، تحديدا عند نقطة اجتياز الطريق الرئيسية الرابطة بين بني ملال والدار البيضاء على الضفة اليمنى لنهر أم الربيع وهي عبارة عن قصبة مستطيلة يقدر طولها 350 مترا وعرضها 150 متر ا. تبلغ مساحتها 2 هكتار و 83 أر و 70 سنتيار .

بناء القصبة يرجع إلى عهد الموحدين و قد ذكرها البيدق المصدر(77-76). فتولية أبي الربيع على تادلة أحد أبناء أمير الموحدين عبد المومن يدل على وجود قاعدة ثابتة ولا تكون سوى حصن تادلة التي تقع على الضفة اليمنى للوادي حيث يوجد ممر للعبور وقد بني مكانه وبعد ذلك القنطرة.

في العصر المريني صارت منطقة تادلة بقصبتها مقصدا للكثير من الثوار ولاسيما في أثناء الاضطرابات باعتبارها منطقة حدودية بين فاس ومراكش ولعل تردد الثوار إلى تادلة وتداولها من طرف الأيدي مما جعل أمر قصبتها يؤول إلى الخراب وقد زادت وضعيتها تفاقما بسبب الانقسام الذي عرفه المغرب في عهد الدولة المرينية خاصة لما تكرست فكرة مملكة فاس ومملكة مراكش في أثناء صعود الوطاسيين، آنذاك صارت تادلة منطقة عازلة بين المملكتين، الأمر الذي جعل ذكر تادلة كمدينة تختفي من المصادر ولم يذكرها الحسن الوزان ولا مارمول، على الرغم من أن الأول قد زار مختلف مدن وقرى تادلة في بداية القرن 16م).

معرض الصور

مراجع
 إحصاء السكان 1994 و 2004 من موقع World Gazetteer العالمي.

أماكن مأهولة في إقليم بني ملال
بلديات المغرب
قلاع في المغرب
مدن المغرب

قصبة تادلة


Miyeloblast, miyelosit öncülü (prekursörü) olan tamamen olgunlaşmamış (immatür) kemik iliği hücresi.

Blast hücreler

Miyeloblast


Izak Komnen (grčki Ἰσαάκιος Κομνηνός, Isaakios Komnēnos; o. 1113. – nakon 1146.) bio je bizantski princ iz dinastije Komnen te treći sin bizantskog cara Ivana II. Komnena i njegove žene Irene Ugarske, kao i stariji brat cara Manuela I. Komnena. Odan patrijarhu Kozmi II. Carigradskom, Izak nije imao veoma dobar odnos s Manuelom, jer je car Ivan izabrao Manuela za svog nasljednika. Izak je bio visok muškarac, no veoma temperamentan, zbog čega nije bio omiljen.

Godine 1122., Ivan je Izaka učinio sebastokratorom. Te je godine Izakov stariji brat, Aleksije Komnen, postao očev suvladar. Premda je Izak imao dobre šanse da postane car, do toga nije došlo.

Brakovi i djeca
Izakove su žene bile Teodora i Irena Diplosynadene. Teodorino je podrijetlo nepoznato, dok je Irena bila iz obitelji Synadenos — njezini su roditelji oboje bili pripadnici te obitelji.

Djeca Izaka i Teodore:
Aleksije Komnen (oko 1132. – prije listopada 1136.) — spomenut u pjesmi Teodora Prodroma
kći (Irena?) — žena jednog Duke Kamaterosa te majka Izaka Komnena od Cipra
Ivan Komnen
kći (Ana?) — žena Konstantina Makroduke
Marija Komnena, kraljica Ugarske

Djeca Izaka i Irene:
Teodora Komnena, kraljica Jeruzalema
Eudokija Komnena, supruga Vilima VIII. od Montpelliera

Izvori i bilješke

Komneni
Grčko plemstvo

Izak Komnen, sin Ivana II.


Mark-Jan Fledderus (Coevorden, Drenthe, Países Bajos, 14 de diciembre de 1982) es un futbolista neerlandés. Juega de centrocampista y su equipo actual es el Roda JC de la Eredivisie de Holanda.

Clubes

Enlaces externos
 Perfil de Fledderus en Transfermarkt.de (en alemán)
 Perfil de Fledderus en Heracles.nl (en neerlandés)
 Perfil de Fledderus en VoetbalInternational.nl (en neerlandés)

Futbolistas de los Países Bajos
Futbolistas del Sport Club Heerenveen
Futbolistas del Telstar
Futbolistas del FC Groningen
Futbolistas del Heracles Almelo
Futbolistas del Roda JC Kerkrade
Nacidos en Coevorden

Mark-Jan Fledderus


Novonikoláyevka  es un jútor del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del Kubán, 29 km al nordeste de Ust-Labinsk y 87 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 160 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Aleksándrovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar

Novonikoláyevka (Krasnodar)


Punta Ballena ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 1. Punta Ballena liegt teilweise auf einer in den Río de la Plata  hineinragenden Landzunge, westlich der Departamento-Hauptstadt Maldonado und südlich der Sierra de la Ballena. Westlich grenzt Chihuahua an. Im Norden erstreckt sich hinter dem Arboretum Lussich die Laguna del Sauce.

Infrastruktur
Markantestes Bauwerk Punta Ballenas ist das Casapueblo des ehemals dort lebenden Künstlers Carlos Páez Vilaró (1923–2014).

Verkehr
Durch Punta Ballena führt die Ruta 10, auf die im Ort die Ruta 12 trifft. Einige Kilometer westlich ist der Flughafen Capitán de Corbeta Carlos A. Curbelo zu finden.

Einwohner
Punta Ballena hatte 2011 750 Einwohner, davon 401 männliche und 349 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Punta Ballena (PDF; 212 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Punta Ballena


سلطانة يوسف (20 كانون الثاني/يناير 1910 - 1995)، مغنية عراقية. مولودة لأسرة عراقية يهودية في مدينة الموصل، لحن لها كبار الملحنين في ذلك الوقت أمثال صالح وداوود الكويتي. كانت تمتلك صوتا قويا ورخيما ميزها عن بنات جيلها.

حاولت الوصول بفن المقامات لدرجة عالية من الحرفية الفنية، وكانت تشغل نفسها باعداد الأبوذيات والعتابات والمقامات التي قامت بآدائها، وقد برعت بشكل خاص بأداء مقام البهيرزاوي. كان صوتها يتمتع بالجوابات العالية مما جعلها في مقدمة مطربي المقام العراقي في ذلك الوقت.

اعتزلت الفن وهي لم تصل الأربعين من عمرها وقد شاركت بالفيلم المصري نهر الحب بعام 1960 قبل أعتزالها بأشهر, وخسر الناس واحداً من أقوى وأجمل الاصوات التي يندر وجودها. وقيل أنها اتجهت للعبادة وانقطعت أخبارها فيما بعد. توفيت في العام 1995.

المراجع

أشخاص من الموصل
مغنيات يهوديات
مغنيات عراقيات في القرن 20
ممثلات أفلام عراقيات
ممثلات عراقيات في القرن 20
مواليد 1328 هـ
مواليد 1910
وفيات 1995
يهود عراقيون
يهود عراقيون في القرن 20
يهود في القرن 20

سلطانة يوسف


Frændeløs er en dansk eksperimentalfilm fra 1970, der er instrueret af Allan de Waal, Bjørn Nørgaard, Per Kirkeby, Jørgen Leth, Vagn Lundbye, Peter Louis-Jensen og Lene Adler Petersen efter manuskript af de seks første og Ole John.

Handling
Antologi af seks eksperimentalfilm, der forudsætter eller belyser hinanden.
1) Allan de Waal: Undersøgelse af et forladt hippiehus.
2) Bjørn Nørgaard og Lene Adler Petersen: Den kvindelige Kristus. Fem underafsnit. a) Den kvindelige Kristus korsfæstet ved Roskilde Fjord. b) Den kvindelige Kristus på Børsen. c) Den kvindelige Kristus blotter sig foran et kors i en baggård på Nørrebro. d) Kvindekrop med bryster og skød blottet på en græsplæne. e) Udstilling af Bjørn Nørgaards "kneppemaskiner". Den kvindelige Kristus er ophængt nøgen heri og har til sidst samleje med Nørgaard.
3) Per Kirkeby: Det primitive liv i skoven.
4) Jørgen Leth: Interview med hippiepige.
5) Vagn Lundbye: Parafrase over spaghetti-western.
6) Peter Louis-Jensen: Revolverafsnit af billed- og lydstøj.

Baggrund
En række af periodens vigtigste 'undergrundskunstnere', der havde haft tilknytning til den netop opløste kunstnergruppe ABCinema, manifesterede sig i denne antologi, der blev finansieret af Kortfilmrådet. Ole John fotograferede alle afsnit. Mest opmærksomhed vakte Bjørn Nørgaards og Lene Adler Petersens afsnit, hvor Lene Adler Petersen fremstiller Den kvindelige Kristus, som hun allerede havde gjort det året før i parrets eksperimenterende kortfilm Den grønne kjole. Optagelserne på Børsen, hvor hun uanmeldt gik nøgen gennem børssalen bærende et kors, bragte nogen forstyrrelse i obligationshandelen og fik en del presseomtale. (Scenen, der skulle minde om dengang, Jesus drev kræmmerne ud af templet, skal være genbrugt året efter i Nørgaards aldrig udsendte tv-film En forførers dagbog). Nok så provokerende var dog Nørgaards og Adler Petersens sidste underafsnit med dets sadomasochistiske præg.

Afsnittene er ret forskellige og præget af de enkelte kunstneres individuelle interesser. Per Kirkebys afsnit har et romantisk præg. Jørgen Leth lader hippiepigen fortælle om en tur til Nepal direkte til kameraet, en form, han siden rendyrkede på film. Endelig afspejler Vagn Lundbyes afsnit dennes interesse for myter og arketyper. Det er optaget i Spanien, og Lundbye medvirker selv, forklædt som Clint Eastwood.

De traditionelle filmanmeldere havde ikke meget godt at sige om denne antologi, der var skabt af folk fra andre kunstarter. Den blev kaldt amatøragtig og betegnet som en dårlig Andy Warhol-efterligning. Andre kunstnere tog dog Frændeløs i forsvar og mente, at filmanmelderne forvekslede kunst med teknisk snilde. Fra Kortfilmrådets side blev det påpeget, at den efter traditionelle normer dårlige lyd- og billedkvalitet var et bevidst æstetisk valg. Selv om filmen var offentligt finansieret, nægtede Statens Filmcentral til at begynde med at distribuere den. Den kom til at optræde i et særligt katalog sammen med andre kontroversielle produktioner fra Kortfilmrådet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1970
Film instrueret af Jørgen Leth

Frændeløs


Das Institut für Atomenergie Obninsk — Zweigstelle der der Föderalen staatlichen autonomen Bildungseinrichtung für Hochschulen "Nationale Nuklearforschungsuniversität" (;  ИАТЭ, IATE) ist eine Universität in Obninsk, Russland.

Die Gründung erfolgte 1953, ab 2002 war es eine technische Universität. 2009 wurde diese in die Nationale Forschungsuniversität für Kerntechnik "MIFI" integriert.

Struktur
Seit 2017 erfolgt die Rekrutierung für die wichtigsten Bildungsgänge der Hochschulbildung an der IATE NNFU MEPhI in neuen Strukturabteilungen.

 Abteilung des Instituts für Kernphysik und Technologie (ОЯФиТ)
 Abteilung des Instituts für Intelligente Kybernetische Systeme (ОИКС)
 Abteilung Technische Physik Institut für Biomedizin (ИФИБ)
 Abteilung des Instituts für Laser- und Plasmatechnologien (ЛаПлаз)
 Institut für Sozial- und Wirtschaftswissenschaften (ОСЭН)
 Institut für Allgemeine Berufsbildung
 Studienkolleg
 Technische Universität

Sonstiges:

 Zentrum für berufliche Weiterbildung

Siehe auch
 Liste der Universitäten in Russland

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Obninsk
Obninsk
Obninsk
Gegründet 1953
Aufgelöst 2009
Organisation (Kernenergie)
Historische Universität
Organisation (Oblast Kaluga)

Institut für Atomenergie Obninsk


Det ottende EM i banecykling blev afholdt i Velodromen i Berlin i Tyskland fra 19. til 22. oktober 2017.

Medaljevindere

Medaljetabel

Referencer

Eksterne henvisninger

2017
Cykelløb i 2017
Cykelløb i Tyskland
Sport i Berlin

EM i banecykling 2017


تفجيرات مجمع المحيا, حدثت في 8 نوفمبر 2003 ، حيث قام أفراد من جماعة تنظيم القاعدة بمهاجمة مجمع المحيا السكني اللذي يقطنه الآلاف من الجاليات الأمريكية والأوروبية و العربية في غرب العاصمة الرياض بسيارة مفخخة،.كانت حصيلة هذا الهجوم 18 قتيل و 122 جريح

تفاصيل العملية
قسم المهاجمون إلى 3 أقسام، قسم انتحاري مكون من شخصين ويستقلون سيارة تم التمويه عليها بصبغها بشعار الجيش السعودي و قسم اقتحامي مهمته مهاجمة حراس المجمع السكني بإطلاق النار ورمي القنابل اليدوية من أجل تسهيل مهمة سيارة الانتحاريين وقسم ثالث إعتلى إحدى الجبال والمرتفعات المطلة على المجمع السكني ومهمته هي قصف المجمع السكني بالآر بي جي لتشتيت وإلهاء حراس المجمع عن السيارة اللتي يستقلها الانتحاريين

تبني العملية
تبنت العملية جماعة تنظيم القاعدة في السعودية و قد نشرت قناة الجزيرة تسجيل مصور للتنظيم .

المراجع

السعودية في 2003
انفجارات
تفجيرات الرياض
تفجيرات انتحارية في السعودية
عمليات إرهابية تنسب لتنظيم القاعدة في داخل السعودية

تفجيرات مجمع المحيا


Eiji Shirai (født 26. maj 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Mito HollyHock.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Eiji Shirai


Le temple protestant de Gap est un édifice religieux situé 4 avenue Guillaume Farel à Gap, chef-lieu des Hautes-Alpes. La paroisse est membre de l'Église protestante unie de France.

Histoire

La rue est nommée Guillaume Farel, réformateur protestant né en 1489 dans le village des Fareaux, dans la commune de Gap, qui a joué un rôle important dans l'expansion du protestantisme en Suisse romande. Il aurait dressé une première église en 1561 à Gap. En 1577, François de Bonne, chef des protestants, décide d'attaquer Gap. Dans la nuit du 3 janvier 1577, François Philibert, dit « Cadet de Charance », lui ouvre la porte Saint-Arey, et lui permet de pénétrer par ruse dans la ville. Gap connaît trois périodes de domination huguenote.

En 1904 est inauguré un nouveau temple, sur les plans de l'architecte L. Muller. La paroisse est engagée dans le dialogue interreligieux.

Architecture
La façade, en pierre meulière avec des bandes en pierre de taille, est de style néo-roman, aux arcs en plein cintre. Le porche d'entrée repose sur deux colonnes engagées à chapiteaux corinthiens. Sur le linteau est gravé . Dans les coins, stylisés, sont représentés en lettres capitales l'alpha (A) et l'oméga (Ω). La clef est ornée d'un bas-relief avec une Bible ouverte, symbole traditionnel des temples protestants. Elle repose sur deux brins de laurier et est surmontée d'un flambeau. Sur la page de gauche est écrit , citation de l'Évangile selon Jean 17, 17, et sur la page de droite .

Au-dessus, trois baies en plein cintre apportent de la lumière à la nef. Un chrisme nimbé est gravé dans le pignon, surmonté par une croix.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
Dormillouse
Félix Neff
Jacques Rambaud

Liens externes

Gap
Temple protestant en Provence-Alpes-Côte d'Azur
Édifice religieux achevé en 1904
Massif du Dévoluy

Temple protestant de Gap


An Hyperthelia polychaeta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Hyperthelia polychaeta in nahilalakip ha genus nga Hyperthelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hyperthelia

Hyperthelia polychaeta


Attrill ist der Familienname folgender Personen:
 Louis Attrill (* 1975), britischer Ruderer
 Peter Attrill (* 1929), australischer Segler
 William Attrill (1868–1939), britischer Cricket- und Fußballspieler

Attrill


To må man være er en dokumentarfilm instrueret af Ulla Boye efter manuskript af Ulla Boye.

Handling
I otte korte dobbeltportrætter sættes par, som har levet sammen i mange år, i stævne til en snak om samliv, vaner, tryghed, konflikter og slidstærk kærlighed. Der er sømanden, som stadig begærer sin elskede efter 41 år. Der er landmandsparret fra Hobro, lærerparret fra Nørrebro og det kristne par fra Børkop. Og der er Judith og Ulrich fra Møn, som 31 år efter, at de til en westernfest forvandlede sig til Ginger Rogers og Fred Astaire, oplever samværet mere intenst end nogensinde. Den stensikre opskrift på et godt ægteskab findes ikke. Lykken ligner ikke reklamer. Men at den kan findes i hverdagen med et andet menneske, er ingen af de medvirkende i tvivl om.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Dokumentarfilm fra Danmark

To må man være


ඌනෝ යනු කාඩ් ක්‍රීඩාවක් වන අතර ඌනෝ කාඩ් කුට්ටමක කාඩ් 108 අඩංගු වේ. මෙම ක්‍රීඩාව 1971දී නිර්මාණය කරඇත. 1992 පටන් මෙම කාඩ් කුට්ටම් නිපදවීම මාටෙල් නම් ඇ.එ.ජ. සමාගම මගින් සිදුකරයි. ක්‍රීඩාව සඳහා ක්‍රීඩකයින් දෙදෙනෙක් අවම වශයෙන් අවැසි අතර 10දෙනෙකුට පමණ එකවර ක්‍රීඩා කල හැකි වෙයි. තවද මෙම ක්‍රීඩාව වයස අවුරුදු 7න් ඉහල අය සඳහා නිර්දේශ කර ඇත.

කාඩ් කුට්ටම
ඌනෝ කාඩ් කුට්ටමක කාඩ් 108 අඩංගු වේ. එය පහත පරිදි වේ.
රතු පැහැති කාඩ් 19යි.
කොළ පැහැති කාඩ් 19යි.
නිල් පැහැති කාඩ් 19යි.
කහ පැහැති කාඩ් 19යි.
දෙකක් ගන්න(ඩ්‍රො-ටූ) යනුවෙන් සඳහන් වුනු කාඩ් 8යි. මෙම කාඩ් 8 ඉහත සඳහන් එක් වර්ණයකින් 2 බැගින් වේ.
මග හරින්න(ස්කිප්) යනුවෙන් සඳහන් වුනු කාඩ් 8යි. මෙම කාඩ් 8 ඉහත සඳහන් එක් වර්ණයකින් 2 බැගින් වේ.
ආපසු හැරෙන්න(රිවර්ස්) යනුවෙන් සඳහන් වුනු කාඩ් 8යි. මෙම කාඩ් 8 ඉහත සඳහන් එක් වර්ණයකින් 2 බැගින් වේ.
වයිල්ඩ් යනුවෙන් සඳහන් වුනු කාඩ් 4යි.
වයිල්ඩ් හතරක් යනුවෙන් සඳහන් වුනු කාඩ් 4යි.

විශේෂ කාඩ් වල අර්ථයන්
දෙකක් ගන්න - මෙම කාඩ් පත  ක්‍රීඩා කල අවස්ථාවේ මීළඟට ක්‍රීඩා කරන ක්‍රීඩකයා විසින් සංවෘත ගොඩෙන් කාඩ් දෙකක ගත යුතු වෙයි. එසේම ඔහුගේ ක්‍රීඩා වාරයද අහිමි වෙයි.
මග හරින්න - මෙම කාඩ් පත  ක්‍රීඩා කල අවස්ථාවේ මීළඟට ක්‍රීඩා කරන ක්‍රීඩකයාසේ ක්‍රීඩා වාරය අහිමි වෙයි. දෙදෙනෙක් ක්‍රීඩා කරන අවස්ථාවේදී ක්‍රීඩා කල තැනැත්තාටම යළි අවස්ථාව ලැබේ.
ආපසු හැරෙන්න - මෙම කාඩ් පත  ක්‍රීඩා කල අවස්ථාවේ මීළඟට ක්‍රීඩා කරන පැත්ත මාරු වේ. වාමාවර්ථව ක්‍රීඩව සිදු වූයේ නම් දක්ෂිණාවර්ථ වේ. මීළඟට ක්‍රීඩා කිරීමට සිටි ක්‍රීඩයාගේ අවස්ථාව නොලැබී අනෙක් පැත්තේ සිටි ක්‍රීඩකයාට අවස්ථාව ලැබේ.  දෙදෙනෙක් ක්‍රීඩා කරන අවස්ථාවේදී මෙය මග හරින්න  ලෙසින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් ක්‍රීඩා කල තැනැත්තාටම යළි අවස්ථාව ලැබේ. මෙය ආරම්භක කාඩ්පත වූයේ වී නම් කාඩ් බෙදූ තැනැතාට අවස්ථාව ලැබේ.
වයිල්ඩ් - මෙම කාඩ් පත ක්‍රීඩා කල අවස්ථාවේ එම ක්‍රීඩකයාට විසින් නව වර්ණයක් නම් කිරීමේ අවථාවක් ලැබේ. ඔහුට කැමති නම් පෙර වර්ණයම උවද පැවසිය හැකිය. ර්‍ර්ළඟ ක්‍රීඩකයා අලුතෙන් නම් කරණ වර්ණයෙන් යුතු කාඩ් පතක් ඉතිරිපත් කල යුතු වෙයි. නැතහොත් සංවෘත ගොඩෙන් එකක් ගත යුතු වෙයි. ඕනෑම අවස්ථාවකදී ක්‍රීඩා කල හැකි කාඩ් පතකි.
වයිල්ඩ් හතරක් - කාඩ් කුට්ටමේ ඇති වැදගත්ම කාඩ් පත් මෙය වේ. මෙම කාඩ්පත් ක්‍රීඩා කල විට මීළඟට ක්‍රීඩා කරන ක්‍රීඩකයා විසින් සංවෘත ගොඩෙන් කාඩ් 4ක් ගත යුතු වන අතර ඔහුගේ ක්‍රීඩා වාරයද අහිමි වේ. සාමාන්‍යයෙන් මෙම කාඩ්පත භාවිතා කරනුයේ පාට ගැලපීම හෝ අංක ගැලපීම කිරීමට නොහැකි අවස්ථාවකදීය. ක්‍රීඩාව ආරම්භයේදී පෙරලනු ලබන  පළමු කාඩ්පත මෙය වී නම් එය නැවතත් සංවෘත ගොඩට එක කර මිශ්‍ර කර නව කාඩ්පතක් ගනු ලැබේ. ඕනෑම අවස්ථාවකදී ක්‍රීඩා කල හැකි කාඩ් පතකි.

ක්‍රීඩාව කරන ආකාරය
පළමුව එක අයෙකුට කාඩ් 7 බැගින් ක්‍රීඩකයින් ක්‍රීඩකයින් සියළු දෙනාටම කාඩ් බෙදනු ලැබේ. ඉතිරි කාඩ් අන් අයට ගත හැකිවන අයුරින් කාඩ්වල අගය නොපෙනෙන පරිදි සංවෘතව මැදින් තබයි. උඩින්ම ඇති කාඩ්පත ගෙන එය අන් අයට පෙනෙන අනාවෘත කරමින් පරිදි පසෙකින් තබයි. මෙය ආරම්භක කාඩ් පත වන අතර එය විවෘත ගොඩ නමින් හැඳින්වේ. පළමුව කාඩ්පත ලැබුණු ක්‍රීඩකයා විසින් ක්‍රීඩාව ඇරඹිය යුතු වෙයි. ඔහුගේ අතේ ඇති කාඩ් වල වර්ණය හෝ අංකය ආරම්භක කාඩ්පත එනම් සංවෘත ගොඩේ උඩින්ම ඇති කාඩ් පත හා සසැඳිය යුතුයි. එම කාඩ් පතේ වර්ණය හෝ අංකය ගැලපෙන කාඩ් පතක් තමා සතු නම් එම කාඩ්පත පළමු කාඩ් පත උඩින් තබයි. එනම් විවෘත  ගොඩේ උඩින්ම ඇති කාඩ් පත වෙනස් වෙයි. දැන් ඔහුගේ අතේ ඉතිරිව ඇත්තේ කාඩ් 6ක් පමණි. යම් හෙයකින් ඔහුට ගැලපෙන කාඩ්පතක් නොමැති වූයේ නම් සංවෘත ගොඩේ කාඩ්වලින් එකක් ගත යුතු වෙයි. එවිට ඔහුගේ අතේ කාඩ් 8ක් ඉතිරිව ඇත. පලමු කාඩ් පත විශේෂ වර්ගයේ එකක් වී නම් ඊට අදාල ක්‍රියාවට පළමු ක්‍රීඩකයා අනුගත යුතු වෙයි. එනම් පළමු කාඩ් පත දෙකක් ගන්න එකක් වී නම් ඔහුට විවෘත කාඩ් ගොඩෙන් උඩින්ම ඇති කාඩ් 2 ලබා ගත් යුතු වන අතර තමා අතේ ඇති කාඩ් සසඳමින් ක්‍රීඩා ක්‍රිරීමේ අවස්ථාව මග හැරී යයි. එවිට ඔහු සතුව කාඩ් 9 (7+2) ක් වෙයි. මෙසේ පළමු ක්‍රීඩකයා ක්‍රීඩා කිරීමෙන් අනතුරුව දෙවැනි ක්‍රීකඩයාගේ අවස්ථාව ලැබේ. ඔහුද අතේ ඇති කාඩ් විවෘත ගොඩේ උඩින්ම ඇති කාඩ් පත හා සසඳා බලයි. ගැලපෙන එකක් වෙතොත් එය තබයි. නැත්නම් සංවෘත ගොඩෙන් කාඩ් පතක් ලබා ගනියි. මෙලෙස තුන්වැනි ක්‍රීඩකයාද ක්‍රීඩා කරයි. මේ ආකාරයෙන් අවසන් ක්‍රීඩකයාගෙන් පසුව නැවතත් පළමු ක්‍රීඩකයා ක්‍රීඩා කරයි. මෙසේ සංවෘත ගොඩේ කාඩ් අවසන් වූ විට විවෘත ගොඩ මුනින් නවා සංවෘත බවට පත් කරයි. ක්‍රීඩාව අවසන් වන්නේ එක් ක්‍රීඩකයෙක් හෝ තමා අතේ ඇති කාඩ් සියල්ලම අවසන් වූ විටදීය. අවසන් කාඩ් 2ක් ඇති අවස්තාවේ එක් කාඩ් පතක් පමණක් ඉතිරිවන පරිදි ක්‍රීඩා කරන්නේ නම් ඔහු විසින් ඌනෝ යනුවෙන් පැවසිය යුතු වෙයි. නැතහොත් අන් සියළු දෙනාගෙන්ම එක කාඩ් පත් බැගින් ඔහුට දඬුවමක් ලෙසින් ලැබේ.

නීති
ඔබ සතුව එක් කාඩ් පතක් පමණක් ඇති අවස්ථාවේදී ඔබ විසින් අන් අයට ඇසෙන් පරිදි ඌනෝ ලෙසින් පැවසිය යුතු වේ.
අවසන් කාඩ්පත් 2 ඇති අවස්ථාවේ එක් කාඩ්පතක් විවෘත කාඩ් ගොඩේ තබීමට ප්‍රථම ඌනෝ ලෙසින් පවසිය යුතු වේ. එසේ නොකල අවස්ථාවේ දඬුවමක් ලෙසින් අන් සියළුම ක්‍රීඩකයින්ගෙන් එක් කාඩ් පත් බැගින් දෙයි.
විශේෂ කාඩ්වල අගයට අනුව කාඩ් ලබා ගැනීම හෝ නොගැනීම කල යුතු වෙයි.
ගැලෙපෙන කාඩ්පතක් නොමැති අවස්ථාවේ සංවෘත ගොඩෙන් කාඩ්පතක් ගත් යුතු වෙයි. එම කාඩ්පත ක්‍රීඩාකල හැකි එකක් නම් එවේලේම ක්‍රීඩා කල හැකි වෙයි.
එක් ක්‍රීඩකයෙන් තමා අතේ ඇති කාඩ් අවසන් වූ විට ඔහු තරඟය ජයග්‍රහණය කර අතර ඔහුව තරඟයෙන් ඉවත් කරයි.

ප්‍රයෝගයන්
එක් ක්‍රීඩකයෙක් ඌනෝ යනුවෙන් පැවසුවහොත් ඔහුට තවත් කාඩ් එක්වන පරිදි දෙකක් ගන්න හෝ මග හරින්න හෝ වෙනත් විශේෂ කාඩ් පතක් ක්‍රීඩා කිරීම
විශේෂ කාඩ් පත් ඉතුරු කර ගනිමින් ක්‍රීඩා කිරීම
එකම පාට සහිත කාඩ් පත් ඉතුරු නොකර ගැනීම
එකම අංකය සහිත කාඩ් පත් ඉතුරු නොකර ගැනීම
විවෘත ගොඩේ කලින් තැබූ කාඩ් ගැන යම් අවබෝධයකින් සිටීම.
අවසන් කාඩ් පත ලෙස ඕනෑම එකක් සඳහා වලංගු කාඩ් පත ඉතුරු කර ගැනීම

ඌනෝ ලෝක ශූරතාව
වාර්ෂිකව පවත්වන ඌනෝ ලෝක ශූරතාව රුසියාවේ මොස්කව් නගරයේ පැවැත්වේ. මෙම තරඟය සඳහා රටවල් 70 වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් සහභාගී වේ.

තේමාවන්
ඌනෝ කාඩ් කුට්ටම් නොයෙකුත් තේමා යටතේ නිපදවා තිබේ. සමහර කුඩ් කුට්ටම්වල විශේෂ කාඩ්පත් එක කර තිබේ.
බැට් මෑන් ඌනෝ - මෙම කාඩ් කුට්ටමේ ජෝකර් එක කර තිබේ. ඔබ ජෝකර් ක්‍රීඩා කල විට ක්‍රීඩකයින් තුන් දෙනෙකුට හෝ අඩු ගණනකට කාඩ් තුනක් හෝ අඩු ගණනක් ගන්න යැයි විදාන කල හැකි වෙයි.
කාර් ඌනෝ
කාර්-ගෝ ඌනෝ - මෙම කාඩ්පත් රවුමට සාදා ඇත. එය කිසියම් කෝප්පයක වැනි දෙයක රඳවා තැබිය හැකිය.
බාබි ඌනෝ- මෙම කාඩ් කුට්ටමේ මිතුදම නමින් කාඩ්පත් ඇත. එය මගින් තවත් ක්‍රීඩකයෙක් සමග කාඩ් පත් හුවමාරු කිරීම කල හැකිය.
ස්පයිඩර් මෑන් ඌනෝ

මේවාත් බලන්න
පිස්සු අට
304 ක්‍රීඩාව
ඕමි

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
ඌනෝ නිල වෙබ් අඩවිය

කාඩ් ක්‍රීඩා

ඌනෝ