Islas Marín es un archipiélago de dos islas, llamadas Marín Este (East Marin), y Marín Oeste (West Marin), situadas en las afueras de San Rafael, California en la Bahía de San Pablo una extensión de la Bahía de San Francisco. Las islas conforman el Refugio Nacional de vida salvaje Islas Marín, que fue establecido en 1992. La superficie costera sumergida alrededor también se incluye en el refugio.

La isla Marin oeste, tiene una elevación máxima de 26 metros (85 pies) por encima de la aguas de la bahía, donde esta la mayor colonia de garzas y garcetas en la bahía de San Francisco.

La isla Marín este, antes un lugar de vacaciones de primer orden, ahora cuenta con una variedad de plantas introducidas y nativas y proporciona material crítico para la anidación y funciona como sitio de descanso de la colonia cercana.

Cabe destacar que estas islas deben su nombre a que las mismas pertenecen a la duquesa Lisayoana Marín

Véase también
 Geografía de América
 Geografía de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de California
Área de la Bahía de San Francisco

Islas Marín


අක්කරපත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, නැගෙනහිර පළාතේ,   අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයකි.

ජනගහනය

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ ද්වාරය

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ
අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය

අක්කරපත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශය


Fribytterdrømme er et dansk rockband dannet i 2011 i København. Bandets navn er taget fra den danske digter og forfatter Tom Kristensens debutdigtsamling Fribytterdrømme fra 1920.

Diskografi

Album
 Labyrintens farver (Tabu Records, 2015)
 Superego (Tabu Records, 2017)
 Skin (Tabu Records, 2019)
Ikke bange for at dø, men rædselsslagen for at miste livet (Tabu Records, 2021)

EP
 Fribytterdrømmen (Tabu Records, 2015)
 Radio Edit EP (Tabu Records, 2016)
 Menneskejagten (2022)

Singler
 Jeg graver huller i mørket / Tag noget (Levitation Records, 2014)
 Verden ender for dine fødder (Tabu Records, 2017)
 Hallusignaler feat. Rasmus Yde (Tabu Records, 2018)
 Egodød (Tabu Records, 2018)
 Det skinnende feat. Lydmor (Tabu Records, 2019)
Morgenstjerner (Tabu Records, 2021)
Se hun har solen som kronen på hovedet (Tabu Records, 2021)
Drømmesyn (2022)
Sport (2022)
Kronede Dage (2023)

Referencer

https://gaffa.dk/anmeldelse/95784/fribytterdromme-labyrintens-farver

https://gaffa.dk/anmeldelse/116870/med-ovnen-pa-vid-gab

http://soundvenue.com/musik/2017/06/superego-fribytterdroemme-leverer-et-fraadende-vitalt-psychrock-udspil-259137

https://gaffa.dk/nyhed/117477/da-suspekt-fik-et-skud-fribytterdromme

https://gaffa.dk/anmeldelse/139859/indie-discos-of-the-world-unite-and-take-over

Eksterne henvisninger

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2011

Fribytterdrømme (rockgruppe)


ජාත්‍යන්තර සාමාජිකත්වය, වපසරිය හෝ පෙනී සිටීම සහිත ඕනෑම සංවිධානයක් ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් වේ. කෙසේ වුවත්, එය සාමාන්‍යයෙන් භාවිත වන්නේ අන්තර් ආණ්ඩු සංවිධාන සඳහා ය. එනම්, එක්සත් ජාතීන්, යුරෝපා සංගමය, යුරෝපා කවුන්සිලය හෝ ලෝක වෙළඳ සංවිධානයයි. ඒවායේ සාමාජිකත්වය දරන්නේ ස්වාධීන රාජ්‍යයන් ය. මේවා නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා ගොඩ නංවන ලද අතර, පොදු යහපත අරමුණු කරගත් ඒවා වේ.

පෞද්ගලිකව නිර්මාණය කරන ලද රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලටද ජාත්‍යන්තර වපසරියක් පවතින නමුත්, මෙම ලිපියෙහි ජාත්‍යන්තර සංවිධාන ලෙස හඳුන්වන්නේ අන්තර් ආණ්ඩු සංවිධානය වේ. රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන රාජ්‍ය පිළිබඳ ගැටළුවලට වඩා ගෝලීය කරුණු පිළිබඳ මැදිහත් වන්නේ පෞද්ගලික මට්මමිනි.

සටහන්

| International Organizations
|}
{|

ජාත්‍යන්තර සංවිධාන


Alfred Möller (* 12. August 1860 in Berlin; † 4. November 1922 in Eberswalde) war ein deutscher Forstwissenschaftler. Er begründete die Idee vom Dauerwald und war damit der Vordenker einer ökologischen Wende in der deutschen Waldwirtschaft.

Leben und Wirkung

Alfred Möller gehört mit Robert Hartig, Wilhelm Pfeil, Bernhard Danckelmann, Adam Schwappach und Alfred Dengler zu den bekanntesten Wissenschaftlern der Eberswalder forstlichen Lehre und Forschung. Möller, geboren am 12. August 1860 in Berlin, studierte an der Höheren Forstlehranstalt in Eberswalde und absolvierte danach sein Referendariat bei Max Kienitz. Nach Staatsexamen und Promotion unternahm Möller eine dreijährige Studienreise durch Südbrasilien, die er zu Forschungen über tropische Pilze nutzte. Er stand dabei in sehr engem Kontakt mit seinem Onkel, dem großen Naturforscher Fritz Müller, in Kollegenkreisen auch "Fürst der Beobachter" genannt. Fritz Müller schuf sein wissenschaftliches Werk in völliger räumlicher Abgeschiedenheit in der deutschsprachigen Kolonie Blumenau in Südbrasilien und arbeitete mit einfachsten technischen Mitteln.

Seit 1899 lehrte Möller als Professor für Botanik an der Forstakademie Eberswalde und führte diese von 1906 bis 1921 als deren Direktor. In Eberswalde gründete er ein anerkanntes Pilzinstitut. In dieser Zeit lernte er den Wald des Freiherrn Friedrich von Kalitsch im Fläming / Bärenthoren kennen. Er untersuchte intensiv ein Jahrzehnt lang den Kalitsch'schen Wald in Bärenthoren und erkannte in dessen Methode, den Wald zu bewirtschaften, den Beweis für seine Theorie vom Dauerwald, dem Wald als komplexem Organismus.

Dazu schrieb Möller1922: "Für alle Wirtschaftenden, alle Betriebsarten, die unter dem gemeinsamen Grundgedanken 'Stetigkeit des gesunden Waldwesens' ihr Handeln stellen, brauchte ich einen neuen Ausdruck, ich nannte solche Wirtschaften 'Dauerwaldbetriebe' und stellte sie ausdrücklich allen anderen gegenüber, die jenen Leitgedanken nicht anerkannten, und die besondere Wirtschaftsart des Herrn von Kalitsch beschrieb ich unter der Überschrift 'Kieferndauerwaldwirtschaft'."

In mehreren grundlegenden Veröffentlichungen popularisierte Möller seine Idee vom Dauerwald. Die beabsichtigte Wirkung seiner Schriften erlebte er nicht mehr, da er 1922 einer schweren Krankheit erlag. Als Nachfolger auf seinen Lehrstuhl wurde Alfred Dengler berufen. Anhänger und Skeptiker des Dauerwaldes lieferten sich in den Jahren nach 1922 einen z. T. heftigen Streit. Hausendorf, Wiebecke, Krutzsch und in den 1930er Jahren von Keudell nahmen wesentliche Elemente des Konzeptes auf und forderten eine großflächige Umsetzung der Idee bzw. setzten diese an einigen Orten bereits in die Praxis um (so z. B. Krutzsch in Bärenfels im Erzgebirge). Die kritischen Stimmen, wie z. B. jene von Dengler oder Wiedemann, wiesen insbesondere auf praktische Misserfolge der Dauerwaldwirtschaft in Bärenthoren hin und beklagten Rechenfehler bei der Ertragsbestimmung. Trotz seiner kritischen Stellungnahme formulierte Dengler 1925: "Der Dauerwaldgedanke hat in seinem Kern, dem 'Zurück zur Natur', für jeden Menschen, auch für mich, etwas ungemein Sympathisches."

Erst nach Ende des 2. Weltkrieges kam es durch die Gründung der Arbeitsgemeinschaft Naturgemäße Waldwirtschaft (ANW) – in Westdeutschland – und der Einführung der programmatisch ähnlichen 'Vorratspfleglichen Waldwirtschaft' in der DDR zu einer Renaissance des Dauerwaldgedankens. In der DDR stellten ab 1960 bei ihrer Kritik an Möller vor allem Wagenknecht und Richter die standörtliche Bindung der Waldwirtschaft in den Vordergrund. Nach ihrer Auffassung waren die Waldstrukturen im bekannten Kiefernrevier in Bärenthoren kein Dauerwald, sondern aufgrund der einsetzenden Bodenverbesserung (u. a. aufgrund der Aufgabe der Streunutzung) ein zweihiebiges Übergangsstadium hin zum Laubmischwald.

Die forstliche Ausbildungsstätte in Eberswalde vermittelte fortan und bis heute sowohl die etablierte Lehre vom sog. Altersklassenwald, als auch die des Dauerwaldes bzw. des vorratspfleglichen Waldes. Im Zentrum der waldbaulichen Ausbildung an der Hochschule für nachhaltige Entwicklung steht heute die gesamte Breite der waldbaulichen Konzepte und Verfahren (einschließlich ihrer historischen Entwicklung), mit einem Schwerpunkt im Bereich des naturnahen bzw. naturgemäßen Waldbaus, wie er von zahlreichen privaten und öffentlichen Waldbesitzern in Deutschland erfolgreich praktiziert wird. Insbesondere vor dem Hintergrund des Klimawandels wird in einem arten- und strukturreichen Waldökosystem ein Schlüssel für anpassungsfähige und resiliente Wälder gesehen.

Dauerwaldgedanke als Leitgedanke naturgemäßer Waldwirtschaft

Möller gilt als Begründer der Dauerwaldbewegung (international 'Continuous-Cover Forestry') und als Mentor der naturgemäßen Waldwirtschaft. Möller sah das zu erntende Holz im Wirtschaftswald nur als Frucht und den Wald in seiner Gesamtheit als den produzierenden Organismus an, den es stetig zu schützen und zu pflegen gilt. Entsprechend forderte er im Vorwort seiner Schrift "Der Dauerwaldgedanke", den "Holzackerbau". d. h. den Altersklassenwald zu beenden und sich in der Forstwirtschaft nicht länger an der "großen Schwester Ackerbau", d. h. der Landwirtschaft, zu orientieren.

Wesentliche Elemente des Dauerwaldkonzeptes sind

 Stetigkeit
 Organismusgedanke
 Ästhetik und Harmonie
 Essentialismus und Intuition

Die Stetigkeit – also die im Gleichgewicht befindliche Waldwirtschaft – besteht nach Möller in einer standortsgemäßen Baumartenzusammensetzung und dauernden Bodengesundheit sowie in der Unterlassung aller plötzlichen, die Normalentwicklung des Waldes unterbrechenden Eingriffe. Die strikte Ablehnung des Kahlschlages war hierin begründet.

Der Organismusgedanke ist ein weiterer zentraler Begriff der Dauerwaldbewegung und bedingte, den Wald und den Boden als Einheit zu betrachten. "Die Dauerwaldwirtschaft ….sieht in dem Walde ein einheitliches, lebendiges Wesen mit unendlich vielen Organen, die alle zusammenwirken und miteinander in Wechselbeziehung stehen." Möllers Kritiker lehnten den Organismusgedanken ab, da er der biologischen Definition des Organismus entgegensteht und schlugen stattdessen den Begriff Biozönose vor (Dengler). Der Organismusbegriff, der zu Beginn des 20. Jahrhunderts auch in anderen soziopolitischen Kontexten angewandt wurde, kann bei breiter Auslegung auch als ein Vorläufer des Ökosystemansatzes bzw. des holistischen Prinzips (im Gegensatz zum analytisch-mechanistischen Prinzip) gesehen werden.

Insbesondere in der frühen Phase der Dauerwaldbewegung vertraten seine Befürworter die These von der Schönheit des naturwüchsigen Waldes oder des Urwaldes, bzw. des Plenterwaldes, der ihm am nächsten komme.

In den Prinzipien der Dauerwaldbewegung manifestiert sich auch ein essentialistisches Waldverständnis: Der Wald könne mit analytisch-empirischen Methoden in seiner Gänze nicht erfasst werden, das Wesen des Waldes liege gleichsam im Verborgenen.

Die Dauerwaldbewegung empfand sich schließlich als Ausdruck einer neuen Zeit in der Forstwirtschaft, sie wurde als Rettung gesehen auf einem Weg heraus aus der Krisenhaftigkeit der Kahlschlagbewirtschaftung.

Naturnahe Waldwirtschaft und Dauerwald bzw. naturgemäße Waldwirtschaft sind heute stark konvergente Waldbewirtschaftungskonzepte, die sich vor allem in der Bewertung des Kahlschlags unterscheiden. Während dieser in der naturnahen Waldwirtschaft zwar kaum noch praktiziert wird, jedoch nicht vollkommen ausgeschlossen ist, lehnt das Dauerwaldkonzept die Kahlschlagsnutzung kategorisch ab.

Reminiszenzen

 Die Fachzeitschrift der naturgemäßen Waldwirtschaft in Deutschland, herausgegeben von der ANW, trägt als Name den von Möller geprägten und in die Fachliteratur eingeführten Begriff "der Dauerwald".

 2011 gründete der Waldbesitzer und NABU-Waldsprecher Eckehardt Wenzlaff in Mecklenburg-Vorpommern die erste deutsche Dauerwaldstiftung, die sich das Ziel gesetzt hat, den Dauerwaldgedanken in Ausbildung und Praxis der öffentlichen Forstbetriebe zu fördern.

 Die Pilzgattung Moelleriella, die zu den Mutterkornpilzverwandten gehört, wurde zu Ehren von Alfred Möller von Giacomo Bresadola 1897 nach ihm benannt. Die artenreiche Gattung, mit Verbreitungsschwerpunkt in den Tropen, ist darauf spezialisiert, Schildläuse zu befallen. Der Fruchtkörper überwachst die befallenen Insekten komplett und bildet kleine, oft gelbe oder weiße Fruchtkörper.

 Eine Straße wurde nach ihm in Eberswalde benannt.

Werke

 Alfred Möller: Der Dauerwaldgedanke, sein Sinn und seine Bedeutung, J. Springer Verlag, in Wilhelm Bode: kommentierter Reprint des Originals von 1922 (Oberteuringen 1992)
 Alfred Möller: Die Pilzgärten einiger südamerikanischer Ameisen, in: Botanische Mittheilungen aus den Tropen, Heft 6, G. Fischer Verlag, Jena 1893
 Alfred Möller: Brasilische Pilzblumen, in: Botanische Mittheilungen aus den Tropen, Heft 7, G. Fischer Verlag, Jena 1895 – (online)
 Alfred Möller: Phycomyceten und Ascomyceten. Untersuchungen aus Brasilien, G. Fischer Verlag, Jena 1901 – (online)

Literatur
Hofmann, G. (2010): Alfred Möller -- Wegweiser in die Waldzukunft. Laudatio anlässlich des 150. Geburtstages am 12. August 2010. Archiv f. Forstwesen u. Landsch.ökol. 44, 3. 137–141.
Möller, A. (1922): Der Dauerwaldgedanke – Sein Sinn und seine Bedeutung. In: Bode (Hrsg.) 1990: Kommentierter Reprint. Degreif Verlag, Oberteuringen. 134 S.
Seling, I. (1997): Die Dauerwaldbewegung in den Jahren zwischen 1880 und 1930. Schriften aus dem Institut für Forstökonomie der Universität Freiburg. Band 8. 128 S.

Weblinks

 Jan Engel: Dauerwald bleibt Dauerbrenner: Gemeinsame Erinnerung an Alfred MÖLLERs 150. Geburtstag (PDF; 1,83 MByte)

Forstwissenschaftler
Hochschullehrer (Eberswalde)
Deutscher
Geboren 1860
Gestorben 1922
Mann

Alfred Möller (Forstwissenschaftler)


Karl Theodor Robert Luther (16 April 1822, Świdnica – 15 February 1900 Düsseldorf), normally published as Robert Luther, was a German astronomer. While working at the Bilk Observatory in Düsseldorf, Germany, he searched for asteroids and discovered 24 of them between 1852 and 1890. Seven times Lalande Prize winner.

Biography
Karl Theodor Robert Luther was born on 16 April 1822 to August Luther and Wilhelmine von Ende. He was home schooled and studied in the local high school. In 1841, he moved to Breslau where he studied until 1843.

In 1843 Luther moved to Berlin to study astronomy. He was a student of Johann Franz Encke and helped him in his astronomical calculations and creating the astronomical almanac. In 1850 he became a second observer.
In 1851, Franz Brünnow invited Luther to the Düsseldorf-Bilk Observatory to become a director of the observatory after him.

Luther married  Caroline (nee Marker) and they had one son, William. Luther died in 1900 after a short illness in Düsseldorf.

Discoveries
Luther discovered 24 of them between 1852 and 1890.

Two of his discoveries are now known to have unusual properties: 90 Antiope, a binary asteroid with equal components, and the extremely slow-rotating 288 Glauke.

Honors and awards
The asteroid 1303 Luthera and the lunar crater Luther were named in his honour.

He was awarded the Lalande Prize seven times, in 1852, 1853, 1854, 1855, 1859, 1860 and 1861.

Royal Astronomical Society Fellow since June 1854.

In 1869, a commemorative medal honoring the discovery of the 100th asteroid shows the profiles of John Russel Hind, Hermann Goldschmidt and Robert Luther.

References

1822 births
1900 deaths
Discoverers of asteroids

19th-century German astronomers
Recipients of the Lalande Prize

Robert Luther


دانييل ألسوب ، من مواليد 10 أغسطس 1978 في ملبورن في أستراليا ، لاعب كرة قدم أسترالي.

يلعب مع نادي ملبورن فيكتوري.

يلعب مع منتخب أستراليا لكرة القدم منذ عام 2007.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أستراليون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون أستراليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون أستراليون مغتربون في قطر
رياضيون أستراليون مغتربون في ويلز
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو دي سي يونايتد
لاعبو ريكسهام
لاعبو كرة قدم أستراليون
لاعبو كرة قدم أستراليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم من ملبورن
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب أستراليا لكرة القدم
لاعبو ميلبورن فيكتوري
لاعبو نادي الريان
لاعبو نادي بريستول روفرز
لاعبو نادي جنوب ملبورن
لاعبو نادي ريكسهام
لاعبو نوتس كاونتي
لاعبو هال سيتي
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978
مواليد في ملبورن
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون مغتربون

دانييل ألسوب


Süvariler kendilerini silah darbelerinden korumak için vücutlarına, başlarına zırh ve miğferler giydikleri gibi en kıymetli varlıkları olan atlarına da zırh giydimişlerdir. Savaşlarda atlara giydirilen zırh takımı at alın zırhı, boyun zırhı ve sağrı zırhı olmak üzere üç parçadır.

Hayvan zırh takımı


Tetrafluoruro de Uranio (UF4) es compuesto de uranio sólido cristalino verde con una insignificante presión de vapor y muy baja solubilidad en agua. El uranio en su estado tetravalente es muy importante en diferentes procesos tecnológicos. En la industria de refinación del uranio se le conoce como sal verde.

UF4 es generalmente el intermediario en la conversión de hexafluoruro de uranio (UF6) a óxidos de uranio (U3O8 o UO2) o uranio metálico. Se forma por la reacción de UF6 con hidrógeno gaseoso en un reactor vertical de forma cilíndrica, o a través de la activación de Fluoruro de hidrógeno sobre dióxido de uranio. El UF4 es menos estable que los óxidos de uranio y a temperatura ambiente reacciona lentamente con la humedad formando UO2 y HF, que son muy corrosivos.

Referencias

Compuestos de uranio
Fluoruros
Materiales nucleares

Tetrafluoruro de uranio


Owen Casey (* 22. Oktober 1969 in Dublin) ist ein ehemaliger irischer Tennisspieler.

Werdegang
Casey konnte sich nie auf einer höheren Profiebene wie etwa der ATP Challenger Tour durchsetzen, auch wenn er 1992 einen Titel im Doppel gewinnen konnte. Auch für Grand-Slam-Turniere hatte er sich nie qualifiziert.

Er nahm an jedoch gleich an drei Olympischen Spielen teil: 1988 in Seoul, 1992 in Barcelona und 1996 in Atlanta. 1988 trat er mit Eoin Collins in der Doppelkonkurrenz an. Sie unterlagen in der Auftaktrunde den Israelis Amos Mansdorf und Gilad Bloom in vier Sätzen. 1992 trat er erneut mit Collins im Doppel an, wo sie die erste Runde gegen die Mexikaner Leonardo Lavalle und Francisco Maciel gewannen. Im Achtelfinale gegen die Schweizer Jakob Hlasek und Marc Rosset blieben sie jedoch in drei Sätzen chancenlos. Im Einzel musste Casey in der ersten Runde eine glatte Niederlage gegen den Schweden Magnus Gustafsson hinnehmen. 1996 in Atlanta betritt Casey seinen letzten Olympiaeinsatz an der Seite von Scott Barron im Doppel. Gegen die Kanadier Grant Connell und Daniel Nestor mussten sich Casey und Barron jedoch klar in zwei Sätzen geschlagen geben.

Casey bestritt zwischen 1988 und 2002 insgesamt 26 Begegnungen für die irische Davis-Cup-Mannschaft. Dabei ist sowohl seine Einzelbilanz mit 21:9 als auch seine Doppelbilanz mit 12:7 positiv. Damit hält Casey gleich mehrere Landesrekorde: Er ist nicht nur der beste Spieler mit den meisten Erfolgen insgesamt, sowie den meisten Erfolgen im Einzel und im Doppel, sondern ist außerdem mit den 26 Begegnungen auch noch Rekordspieler.

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Davis-Cup-Spieler (Irland)
Olympiateilnehmer (Irland)
Ire
Geboren 1969
Mann

Owen Casey


Alberto Gilardino (d. 5 Temmuz 1982), İtalyan eski millî futbolcudur. Şu anda Siena takımında teknik direktörlük görevini üstlenmektedir.

Kulüp kariyeri
Parma'da yıldızı parladı. 2003-2004 sezonunda Serie A'da gol krallığında ikinci olan Gilardino, 2004-2005 sezonunda İtalya'da yılın futbolcusu seçildi. İtalya millî futbol takımı formasını da giyen Gilardino oynadığı 18 maçta 8 gol attı. Milan'a 2005 yılında büyük umutlarla transfer edildi. Fakat 3 sezonda bekleneni veremedi ve Fiorentina'nın yolunu tuttu.

Fiorentina formasıyla çıktığı ilk maçta Sparta Praha karşısında gol atmıştır. 2011-12 sezonu ikinci yarısı itibarıyla Serie A takımlarından Genoa'ya transfer olmuştur.

Kariyerine yine Serie A ekiplerinden Palermo'da devam eden Gilardino, futbolculuk kariyerini noktalayıp teknik direktörlük kariyerine 2018 yılında AC Rezzato takımında yardımcı antrenör görevini üstlenerek başlamıştır. 2020 yılında FC Pro Vercelli 1892 takımında görev aldıktan sonra aynı yıl görevine Siena takımında devam etmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Piacenza Calcio futbolcuları
Hellas Verona FC futbolcuları
Parma Calcio 1913 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
ACF Fiorentina futbolcuları
2004 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
2004 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Serie A futbolcuları
Bologna FC 1909 futbolcuları
Empoli FC futbolcuları
Genoa CFC futbolcuları
Çin'deki gurbetçi futbolcular
İtalyan teknik direktörler
SS Robur Siena teknik direktörleri
Congguo Cuçio Şiehui Çaoci Liensai futbolcuları
Delfino Pescara 1936 futbolcuları
İtalyan gurbetçi futbolcular
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı şövalyeleri
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı subayları
Bronz Olimpiyat madalyalı İtalyan sporcular
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
Bronz Olimpiyat madalyalı futbolcular
Palermo FC futbolcuları
Serie B futbolcuları
Serie C teknik direktörleri
Spezia Calcio futbolcuları

Alberto Gilardino


Destiny, sometimes also called fate (), is a predetermined course of events. It may be conceived as a predetermined future, whether in general or of an individual.

Fate

Although often used interchangeably, the words fate and destiny have distinct connotations.

Traditional usage defines fate as a power or agency that predetermines and orders the course of events. Fate defines events as ordered or "inevitable" and unavoidable. This is a concept based on the belief that there is a fixed natural order to the universe, and in some conceptions, the cosmos. Classical and European mythology feature personified "fate spinners," known as the Moirai in Greek mythology, the Parcae in Roman mythology, and the Norns in Norse mythology. They determine the events of the world through the mystic spinning of threads that represent individual human fates. Fate is often conceived as being divinely inspired.
Fate is the future scenario, which cannot be determined by decisions an individual will make. However, Destiny is about the present, where every decision an individual has made has led them to their present scenario.
 Fate is used with regard to the finality of events as they have worked themselves out; and to that same sense of "destination", projected into the future to become the flow of events as they will work themselves out.
 Fatalism refers to the belief that events fixed by fate are unchangeable by any type of human agency. In other words, humans cannot alter their own fates or the fates of others.

Fortune
Distinguished from fate and destiny, fortune can refer to chance, or luck, as in fortunate, or to an event or set of events positively or negatively affecting someone or a group, or in an idiom, to tell someone's fortune, or simply the end result of chance and events. In Hellenistic civilization, the chaotic and unforeseeable turns of chance gave increasing prominence to a previously less notable goddess, Tyche (literally "Luck"), who embodied the good fortune of a city and all whose lives depended on its security and prosperity, two good qualities of life that appeared to be out of human reach. The Roman image of Fortuna, with the wheel she blindly turned, was retained by Christian writers including Boethius, revived strongly in the Renaissance, and survives in some forms today.

Philosophy
Philosophy on the concepts of destiny and fate has existed since the Hellenistic period with groups such as the Stoics and the Epicureans.

The Stoics believed that human decisions and actions ultimately went according to a divine plan devised by a god. They claimed that although humans theoretically have free will, their souls and the circumstances under which they live are all part of the universal network of fate.

The Epicureans challenged the Stoic beliefs by denying the existence of this divine fate. They believed that a human's actions were voluntary so long as they were rational.

In common usage, destiny and fate are synonymous, but with regard to 19th-century philosophy, the words gained inherently different meanings.

For Arthur Schopenhauer, destiny was just a manifestation of the Will to Live, which can be at the same time living fate and choice of overrunning fate, by means of the Art, of the Morality and of the Ascesis.

For Friedrich Nietzsche, destiny keeps the form of Amor fati (Love of Fate) through the important element of Nietzsche's philosophy, the "will to power" (der Wille zur Macht), the basis of human behavior, influenced by the Will to Live of Schopenhauer. But this concept may have even other senses, although he, in various places, saw the will to power as a strong element for adaptation or survival in a better way. Nietzsche eventually transformed the idea of matter as centers of force into matter as centers of will to power as humanity's destiny to face with amor fati. The expression Amor fati is used repeatedly by Nietzsche as acceptation-choice of the fate, but in such way it becomes even another thing, precisely a "choice" destiny.

Determinism is a philosophical concept often confused with fate. It can be defined as the notion that all intents/actions are causally determined by the culminations of an agent's existing circumstances; simply put, everything that happens is determined by things that have already happened. Determinism differs from fate in that it is never conceived as being a spiritual, religious, nor astrological notion; fate is typically thought of as being "given" or "decreed" while determinism is "caused."  Influential philosophers like Robert Kane, Thomas Nagel, Roderick Chisholm, and A.J. Ayer have written about this notion.

Psychology

Among the representatives of depth psychology school, the greatest contribution to the study of the notion such as "fate" was made by Carl Gustav Jung, Sigmund Freud and Leopold Szondi.

Religion
The concept of destiny, fate or causation is prominent in most religionsbut takes different forms:

The ancient Sumerians spoke of divine predetermination of the individual's destiny
In Babylonian religion, the god Nabu, as the god of writing, inscribed the fates assigned to humans by the gods of the Assyro-Babylonian pantheon which included the Anunnaki who would decree the fates of humanity
Followers of Ancient Greek religion regarded not only the Moirai but also the gods, particularly Zeus, as responsible for deciding and carrying out destiny, respectively.
Followers of Christianity consider God to be the only force with control over one's fate and that He has a plan for every person. Many believe that humans all have free will, which is contrasted with predestination, although naturally inclined to act according to God's desire.
In Islam, fate or qadar is the decree of God.
Within Buddhism, all phenomena (mind or otherwise) are taught as dependently arisen from previous phenomena according to universal lawa concept known as paṭiccasamuppāda. This core teaching is shared across all schools of thought, and directly informs other core concepts such as impermanence and non-self (also common to all schools of Buddhism).

Politics

Metaphorical expressions of a predetermined destiny are commonly used by politicians to describe events not understood. Otto Von Bismarck said that the best a politician can do is to 'listen for God's footsteps and hang on to His coat tails'.

In War and Peace, Leo Tolstoy wrote of the 'unconscious swarm-life of mankind', while Shakespeare spoke of a 'tide in the affairs of men' in his play Julius Caesar.

Literature
In ancient Greece, many legends and tales teach the futility of trying to outmaneuver an inexorable fate that has been correctly predicted. This portrayal of fate is present in works such as Oedipus Rex (427 BCE), the Iliad, the Odyssey (800 BCE), and Theogony. Many ancient Chinese works have also portrayed the concept of fate, most notably the Liezi, Mengzi, and the Zhuangzi. Similarly, and in Italy, the Spanish Duque de Rivas' play that Verdi transformed into La Forza del Destino ("The Force of Destiny") includes notions of fate.

In England, fate has played a notable literary role in Shakespeare's Macbeth (1606), Thomas Hardy's Tess of the d'Urbervilles (1891), Samuel Beckett's Endgame (1957), and W.W Jacobs' popular short story "The Monkey's Paw" (1902). In America, Thornton Wilder's book The Bridge of San Luis Rey (1927) portrays the conception of fate.

In Germany, fate is a recurring theme in the literature of Hermann Hesse (1877–1962), including Siddharta (1922) and his magnum opus, Das Glasperlenspiel, also published as The Glass Bead Game (1943). And by Hollywood through such characters as Neo in The Matrix. The common theme of these works involves a protagonist who cannot escape their  destiny, however hard they try. In Neil Gaiman's graphic novel series The Sandman, destiny is one of the Endless, depicted as a blind man carrying a book that contains all the past and all the future. "Destiny is the oldest of the Endless; in the Beginning was the Word, and it was traced by hand on the first page of his book, before ever it was spoken aloud."

See also

 Ājīvika
 Causality
 Divine providence
 Karma
 Lazy argument
 Omniscience
 Oracle
 Predestination in Islam
 Prophecy
 Russian avos'
 Psychology of human destiny
 Synchronicity
 Yuanfen
 Wyrd

References

Further reading
 Kees W. Bolle, Encyclopedia of Religion. Ed. Lindsay Jones. 2nd ed. Vol. 5. Detroit: Macmillan Reference US, 2005. vol. 5, pp. 2998–3006.
 Tim O'Keefe, "Ancient Theories of Freedom and Determinism." The Stanford Encyclopedia of Philosophy
 Michael J. Meade Fate and Destiny: The Two Agreements of the Soul, Greenfire Press, 2010,
 Robert C. Solomon, "On Fate and Fatalism." Philosophy East and West 53.4 (2003): 435–454.
 Cornelius, Geoffrey, C. (1994). "The Moment of Astrology: Origins in Divination", Penguin Group, part of Arkana Contemporary Astrology series.

Determinism
Mythography
Theme

Destiny


My Name Is Luca ist das Debütalbum des Schweizer Sängers Luca Hänni, der 2012 die neunte Staffel der Castingshow Deutschland sucht den Superstar gewann.

Entstehung
Nachdem Hänni bei Deutschland sucht den Superstar den ersten Platz belegt hatte, erhielt er einen Plattenvertrag bei Universal Music und somit die Gelegenheit, ein von Dieter Bohlen produziertes Album zu veröffentlichen. Dieses wurde in Bohlens Tonstudio in Hamburg aufgenommen und erhielt den Titel My Name Is Luca. Das Album erschien am 18. Mai 2012 in Deutschland, der Schweiz und in Österreich. Neben der regulären Version erschien es auch als Deluxe-Edition (beinhaltet einen Remix von I Believe sowie fünf Videos.), und als Special Version bei iTunes (beinhaltet als Bonustrack den Song Das Beste).

Fünf der zwölf enthaltenen Titel sind Coverversionen, die Hänni bereits bei Deutschland sucht den Superstar gesungen hat.

My Name Is Luca ist das dritte Album eines Gewinners von Deutschland such den Superstar, das nicht den ersten Platz der deutschen Albumcharts belegen konnte.

Titelliste
In Klammern die Originalinterpreten

Charts und Chartplatzierungen

Album
My Name Is Luca erreichte in Deutschland Rang zwei der Albumcharts und konnte sich insgesamt drei Wochen in den Top 10 sowie 13 Wochen in den Charts platzieren. In Österreich erreichte das Album die Chartspitze und konnte sich eine Woche an ebendieser sowie vier Wochen in den Top 10 und 13 Wochen in den Charts halten. In der Schweizer Hitparade erreichte das Album ebenfalls die Chartspitze und platzierte sich dort für zwei Wochen sowie fünf Wochen in den Top 10 und 18 Wochen in den Charts. 2012 platzierte sich My Name Is Luca auf Rang 69 der deutschen Album-Jahrescharts sowie auf Rang sieben der deutschen Newcomer-Jahrescharts. In den Album-Jahrescharts in Österreich belegte das Album Rang 37 und in der Schweiz Rang 26.

Singles
Don't Think About Me, der Siegertitel von Deutschland sucht den Superstar 2012 wurde am 4. Mai 2012 als Single veröffentlicht und erreichte Platz eins in Deutschland, Österreich und der Schweiz. Als zweite Single wurde der Song I Will Die for You herausgebracht.

Einzelnachweise

Album 2012
Album (Pop)
Nummer-eins-Album

My Name Is Luca


El Gran Premio de América fue una carrera jamás realizada del Campeonato Mundial de Fórmula 1. Estaba prevista para llevarse a cabo en un circuito callejero de 3,2 kilómetros en la ciudad de Nueva Jersey, atravesando los poblados de Nueva York del Oeste y Weehawken, a lo largo del puerto Imperial de Weehawken, denominado circuito callejero de Port Imperial. La carrera fue propuesta inicialmente para 2011 y apareció en el calendario provisional 2013, pero fue retrasada en numerosas ocasiones, hasta 2016.

Historia
Un Gran Premio en el área metropolitana de Nueva York con anterioridad se había anunciado para la temporada 1983 de Fórmula 1, se había planeado celebrar en el Meadowlands Sports Complex, en Meadow Lake en Flushing Meadows, o el Campo Mitchel en Hempstead, Long Island (en el mismo sitio que entre 1936 y 1937 se celebró la Copa Vanderbilt). Sin embargo, la carrera se pospuso y luego fue cancelada, aun así, dicha competencia fue realizada por la CART en Meadowlands, bajo el nombre de Gran Premio de Meadowlands.

El evento fue pactado es un contrato por diez años, comenzando desde junio de 2013 a fin de que no coincidiera con la carrera de noviembre del otro circuito estadounidense del Gran Premio de los Estados Unidos en Austin. El Gran Premio de América sería la carrera acompañante del Gran Premio de Canadá que se celebraría una semana después del otro evento siguiendo los intereses para la reducción de costos de logística.

Desde hace mucho tiempo, el promotor de las carreras de NASCAR, Humpy Wheeler que ha sido nombrado recientemente como consultor de la carrera, espera que se proporcionen más de US $100 millones anuales para la economía de la ciudad.

Durante la transmisión del Gran Premio de Singapur de 2013, se anunció en el aire que se habían presentado las tarifas de inscripción necesarias para su inclusión en el calendario de 2014, con fecha provisional del 1 de junio de 2014. El Gran Premio se confirmó más tarde en el calendario provisional, pero no figuró en el calendario final.

En 2014, según Forbes, se había encontrado inversores para la celebración del Gran Premio, pero estos abandonaron el proyecto a último momento. Bernie Ecclestone reveló que no había intenciones para la temporada 2016.

Véase también
 Circuito callejero de Port Imperial
 Gran Premio de los Estados Unidos

Referencias

Gran Premio de América


Florence Nwanzuruahu Nkiru Nwapa (n. 13 ianuarie 1931 – d. 16 octombrie 1993) a fost o autoare nigerianǎ cunoscută sub denumirea de Flora Nwapa. Aceasta a fost supranumită "mama literaturii moderne africane". Predecesoare a unei generații de femei africane autoare, ea este cunoscută ca fiind prima romancieră africană care a avut opere publicate în limba engleză în Marea Britanie, astfel primind o recunoaștere internațională, cu primul ei roman Efuru, fiind publicat în 1966 de Heinemann Educational Books.

Referințe

Nașteri pe 13 ianuarie
Nașteri în 1931
Decese pe 16 octombrie
Decese în 1993
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitori nigerieni
Provocarea 16 femei din Africa

Flora Nwapa


Sideritis hyssopifolia, trajnica (do 40 cm visine) iz porodice medićevki, raširena po Italiji, Francuskoj, Španjolskoj,Portugalu i Švicarskoj, a raste i u Hrvatskoj.

Raste na visinama od 600 do 1800 metara visine. Aromatičnih je listova,u Španjolskoj i Francuskoj od njih rade čaj a Francuzi od cvjetnih vrhova priređuju i liker.Koristi se i u narodnoj medicini,kao tonik ,sredstvo za poticanje probave,te protiv dijareje.

Naziv
Generičko ime ( sideritis ) potječe od grčke riječi "sideros" (= željezo) i označava biljku koja se koristi za liječenje rana uzrokovanih željeznim oružjem.  Specifični naziv ( hyssopifolia ) znači "imati lišće poput izopa " (rod biljaka iz porodice Lamiaceae ).

Znanstveni naziv vrste je definirao Linnaeus (1707 - 1778), švedski biolog i pisac, koji se smatra ocem moderne znanstvene klasifikacije živih organizama, u publikaciji " Species Plantarum - 2: godine 1753.

Opis
Višegodišnja biljka koja naraste do visine od 40 (rijetko do 80) cm i dlakava je. Listovi su od 5 do 35 mm dugi i široki od 2 do 10 mm. Oni su linearni do jajoliki ili obrnuto ovalni ili obrnuto lanceolatni. Rub listova cjelovit, slabo nazubljen. Listovi su sjedeći ili peteljkasti.

U klasastim cvatovima su 5-15 cvjetova, sastoje se od obično šest latica. Čaška je otvorena 6 do 8 mm. Kruna je oko 10 mm duga, žute boje .

Broj kromosoma je 2n = 30.

Dodatna literatura
Kadereit J.W, The Families and Genera of Vascular Plants, Volume VII. Lamiales., Berlin, Heidelberg 2004.

Izvori

Vanjske poveznice
 RarePlants.eu, Sideritis hyssopifolia (Hyssop-Leafed Mountain Tea)
Očist
Samoniklo jestivo bilje
Ljekovito bilje

Sideritis hyssopifolia


David Gutiérrez Ledesma (Salamanca, Guanajuato, 17 de setembro de 1937) é um pianista e professor mexicano.

Biografia
David Gutiérrez nasceu em Salamanca (Guanajuato, México) no dia 17 de setembro de 1937, filho de María Ledesma Costa e David Gutiérrez Rivera, um clarinetista. Seu pai lhe ensinou o solfejo e depois o matriculou à Escuela Diocesana de Música Sacra de León, tendo como professor Miguel Bernal Jiménez. Nos anos 1950, torna-se também aluno de Gerhard Münch. Em 1966, junto com Alfonso Salgado Sánchez, funda o Coro Miguel Bernal Jiménez e, no ano seguinte, José Rodríguez Frausto, diretor da Orquesta Sinfónica de la Universidad de Guanajuato o convida a tocar o concerto para duas mãos de Poulenc com Rodolfo Ponce Montero. Em 1968 funda o Coro de la Escuela de Música de Guanajuato. De 1971 a 1974 conduz o Requiem de Mozart e Sereias de Claude Debussy. Em 1976 grava a obra completa para voz e piano do compositor Silvestre Revueltas, com Edith Contreras Bustos.

Prêmios e reconhecimentos

 Em 2003, foi agraciado pelo estado de Guanajuato com o prêmio Diego Rivera por sua trajetória e suas contribuições.
 Em abril de 2023, na cidade de Salamanca e na capital do estado, Guanajuato, houve um festival em sua homenagem, com cinco dias de concertos e a presença de mais de 100 artistas.

Pianistas do México

David Gutiérrez Ledesma


Wiktoria Pikulik (née le  à Skarżysko-Kamienna) est une coureuse cycliste polonaise, spécialiste de la piste.

Biographie

Sa sœur ainée Daria est également coureuse cycliste, elles ont participées ensemble aux Jeux olympiques 2020 de Tokyo.

Palmarès sur piste

Jeux olympiques
Tokyo 2020
  de la course à l'américaine (avec Daria Pikulik)

Championnats du monde

Coupe des nations
2021
  de l'américaine à Cali (avec Daria Pikulik)
  de la poursuite par équipes à Cali (avec Daria Pikulik)

Championnats d'Europe

Championnats nationaux
 2018
  du scratch
  de l'américaine
 2019
  Championne de Pologne de poursuite par équipes
  Championne de Pologne d'omnium espoirs
  Championne de Pologne de course à l'américaine espoirs
 2020
  de la course aux points
 2022
  Championne de Pologne de poursuite par équipes
  Championne de Pologne de course aux points

Autres
 2016
  à Aigle (course aux points)
 2018
  4 Jours de Genève (avec Daria Pikulik)

Palmarès sur route
2016
  Championne de Pologne du contre-la-montre juniors
2022
  Championne de Pologne sur route

Notes et références

Liens externes

Coureuse cycliste polonaise
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en juin 1998
Coureuse cycliste aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance dans la voïvodie de Sainte-Croix

Wiktoria Pikulik


was a Porpoise-class submarine, the fifth ship of the United States Navy to be named for the shark.

Construction and commissioning
Shark′s keel was laid down by the Electric Boat Company in Groton, Connecticut, on 24 October 1933. She was launched on 21 May 1935, sponsored by Miss Ruth Ellen Lonergan, the 12-year-old daughter of United States Senator Augustine Lonergan of Connecticut, and commissioned on 25 January 1936.

Inter-war period

Asiatic Fleet
Following shakedown in the North Atlantic and the Caribbean Sea, Shark transited the Panama Canal and arrived at San Diego, California on 4 March 1937. She spent the next year and one-half in training exercises and Army-Navy war problems as a unit of Submarine Squadron 6 (SubRon 6). Following a regular overhaul at Mare Island Navy Yard, Vallejo, California, Shark got underway from San Diego on 16 December 1938 bound for Pearl Harbor and reassignment to SubRon 4.

Following two years of operations in the Hawaii area, Shark set sail from Pearl Harbor on 3 December 1940 to join the Asiatic Fleet based at Manila, where she engaged in fleet tactics and exercises until the Japanese attack on Pearl Harbor. Departing Manila on 9 December 1941, she was at sea during the Japanese bombing raids on Manila the next day. For the next week, Shark patrolled Tayabas Bay until ordered back to Manila on 19 December to embark Admiral Thomas C. Hart, Commander-in-Chief, Asiatic Fleet, for transportation to Soerabaja, Java.

World War II
On 6 January 1942, Shark was almost hit by a torpedo from an Imperial Japanese Navy submarine. A few days later, she was ordered to Ambon Island, where a Japanese invasion was expected. On 27 January, she was directed to join the submarines patrolling in Molucca Passage, then to cover the passage east of Lifamatola and Bangka Strait. On 2 February 1942, Shark reported to her base at Soerabaja, Java, that she had been depth-charged  off Tifore Island and had failed to sink a Japanese ship during a torpedo attack. On 7 February, she reported chasing an empty cargo ship headed northwest, for which the Asiatic Fleet submarine commander, Captain John E. Wilkes, upbraided Shane. No further messages were received from Shark. On 8 February, she was told to proceed to Makassar Strait and later was told to report information. Nothing was heard and, on 7 March 1942, Shark was reported as presumed lost, the victim of unknown causes. She was struck from the Naval Vessel Register on 24 June 1942.

Shark may have been the first U.S. submarine sunk by enemy antisubmarine forces. Post-war, Japanese records showed numerous attacks on unidentified submarines in Sharks area at plausible times. At 01:37 on 11 February, for example, the Japanese destroyer  opened fire with her  guns and sank a surfaced submarine. Yamakaze′s crew heard voices in the water, but made no attempt to rescue possible survivors.

Awards
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with one battle star for World War II service

References

External links
On Eternal Patrol: USS Shark

United States Porpoise-class submarines
World War II submarines of the United States
Lost submarines of the United States
Ships built in Groton, Connecticut
1935 ships
Maritime incidents in February 1942
Shipwrecks of Indonesia
Submarines lost with all hands
Submarines sunk by Japanese warships

USS Shark (SS-174)


An Eltroplectris longicornu in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guido Frederico João Pabst. An Eltroplectris longicornu in nahilalakip ha genus nga Eltroplectris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eltroplectris

Eltroplectris longicornu


El pozo Santa Eulalia, también conocido como Candín I o El Cabritu, era una explotación de hulla subterránea con acceso mediante pozo vertical y con lavadero, situada a las afueras de La Felguera, en el concejo asturiano de Langreo (España).

Formó parte del llamado Grupo Candín, de la empresa Hunosa junto con los pozos Lláscares y el Fondón. Una vez cerrado fue usado hasta 2013 como pozo de extracción del Lláscares.

Historia
Situado junto al río Candín, el Pozo Santa Eulalia está ubicado en la zona de los valles del Candín y Pajomal, de donde existen los primeros datos y estudios realizados por Gaspar Melchor de Jovellanos acerca del carbón de hulla en el siglo XVIII, cuando la explotación de éste se realizaba aún de manera rudimentaria. En esta zona se explotó por tanto el carbón hasta 2012 por más de 200 años.

El actual pozo vertical fue profundizado en 1943 por la empresa Carbones de Langreo, dirigida por el empresario y benefactor Manuel Suárez García, conocido como el Cabritu. Con la incorporación de la mina a Hunosa, se sustituye el tradicional castillete de acero por una moderna torre de extracción, entrando también en servicio en 1977 un lavadero de carbón que cesó su actividad en 1996, al concentrarse el lavado en el Lavadero de Modesta (Sama de Langreo).

Descripción

Tras la incorporación a Hunosa de Carbones de Langreo se modernizó la explotación y para ello se sustituyó el antiguo castillete minero por una gran torre de extracción para la utilización de skip con vertido directo a cinta transportadora. Junto a la torre se encuentra la del antiguo lavadero, de hormigón armado. El resto de instalaciones del lavadero están semidesmanteladas, viéndose aún varios vestigios. Junto a la torre de extracción hay un bloque de viviendas mineras que oculta el resto de instalaciones del pozo, como oficinas y antigua sala de máquinas, ya que todas las tareas administrativas así como la entrada y salida de mineros se realizó en sus últimos años por el Pozo Lláscares. La torre de extracción siguió activa hasta 2012.

Patrimonio
Torre de extracción
Antigua casa de máquinas
Oficinas
Restos del lavadero
Bloque de viviendas mineras
Casa de Manuel Suárez

Referencias

Santa Eulalia
Langreo
Hunosa

Pozo Santa Eulalia


مكشاف الشحنة أو المِكهار  مكشاف الشحنة ذو الورقتين الذهبيتين من أجهزة القياس التي لها أكثر من استخدام. في الكهرباء يقيس فرق الجهد الكهربائي وفي الفزياء جهاز للكشف عن الإشعاعات الكهربائية الضئيلة وقياسها
وهناك العديد من أنواعه تتراوح بين التاريخية المصنوعة يدويا والميكانيكية وهوالمسؤول عن قياسات منخفضة جدا في تسرب التيارات
و تستخدم اوراق الذهب في هذا الجهاز لانها من الأدوات الحساسا لبيان الشحنة الكهربائية وتوضع الاوراق في غلاف زجاجى لحمايته من الجفاف

انظر أيضا
 حث كهروستاتيكي
 مكشاف كهربائي ذهبي الوريقات
 مكشاف بلوري
 مكشاف كهربائي

مراجع

أجهزة قياس
أجهزة قياس كهربائية
اختراعات فرنسية
كهرباء
مكاشف

مكشاف شحنة


Maéva Ranaïvojaona née en 1983 à Toulouse est une productrice, scénariste et réalisatrice française d'origine malgache. Elle vit entre Paris et Vienne.

Biographie
Maéva Ranaïvojaona est née en 1983 à Toulouse. Elle est diplômée de l'École nationale supérieure d'art de Dijon et de l'École nationale supérieure d'art de Bourges. Elle travaille avec l'artiste brésilien Ernesto Neto puis avec l'artiste ukrainienne Kristina Solomoukha. Elle est ensuite assistante réalisatrice à Paris et Berlin. Elle réalise deux court-métrages. À partir de 2017, elle est productrice pour Subobscura Films company. Elle vit et travaille entre Paris et Vienne en Autriche.

En 2020, elle réalise avec le documentariste Georg Tiller, son premier long métrage Zaho zay. Ce film est réalisé à Madagascar, dont elle est originaire mais qu'elle ne connaît pas. Zaho zay est une expression qui signifie c'est moi. Elle est utilisée par les détenus tous les matins lorsqu'ils se rassemblent dans la cour de la prison de Fianarantsoa. C'est une prison pour 250 prisonniers, 850 personnes y vivent. On y suit une  gardienne de prison, qui rêve de retrouver son père qui tué son frère et l'a abandonnée. Elle pense le reconnaître dans la figure d'un détenu joueur de dés.

Le film est diffusé sur ARTE France le 8 août 2023.

Réalisations

 Domicile, 15 minutes, 2012
 Phasme, 29 minutes, 2016
 Zaho zay, 79 minutes, 2020

Distinctions

 Meilleur film expérimental pour Domicile, New Films Festival, 2013
 Mention spécial pour Zaho zay, Festival de cinéma africain de Tarifa, Tarifa, 2020
 Prix Renaud-Victor pour Zaho zay, Festival International de Cinéma de Marseille, Marseille, 2020
 Prix Georges-de-Beauregard international, Mention spéciale, pour Zaho zay, Festival International de Cinéma de Marseille, Marseille, 2020
 Meilleur film pour Zaho zay, Viennale, Vienne, 2020

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1983
Naissance à Toulouse
Réalisatrice française
Élève de l'École nationale supérieure d'art de Dijon

Maéva Ranaïvojaona


Le théâtre Robert-Houdin est un ancien théâtre parisien fondé sous le nom de théâtre des Soirées Fantastiques de Robert-Houdin par le magicien Jean-Eugène Robert-Houdin en 1845.

Histoire

Initialement sis au  de la galerie de Valois au Palais-Royal, il a déménagé en 1852 pour s'installer de façon permanente au , boulevard des Italiens. Il est racheté en 1888 par Georges Méliès à la veuve de Robert-Houdin.

Le Lieu est principalement consacré à l'illusionnisme.

Il a été démoli en 1924.

Bibliographie

 .

Notes et références

Robert-Houdin
Robert-Houdin
1er arrondissement de Paris
9e arrondissement de Paris

Théâtre Robert-Houdin


هذه هي قائمة مواقع الشبكات الاجتماعية الرئيسية العاملة؛ بالنسبة لمواقع الشبكات الاجتماعية غير المستخدمة انظر قائمة مواقع الشبكات الاجتماعية غير المستخدمة

يرجى ملاحظة أن القائمة غير مفصلة، وهي مقتصرة على بعض المواقع البارزة، والمعروفة.

المراجع

خدمات الشبكات الاجتماعية
قوائم المواقع الإلكترونية
مواقع شبكات اجتماعية

قائمة مواقع شبكات اجتماعية


La microrregión de Cachoeira do Sul es una de las microrregiones del estado brasileño del Rio Grande do Sul perteneciente a la mesorregión Centro Oriental Rio-Grandense. Su población fue estimada en 2005 por el IBGE en 160.291 habitantes y está dividida en siete municipios. Posee un área total de 7.587,314 km².

Municipios
 Cachoeira do Sul
 Cerro Branco
 Novo Cabrais
 Pantano Grande
 Paraíso do Sul
 Passo do Sobrado
 Rio Pardo

Microrregiones de Río Grande del Sur

Microrregión de Cachoeira do Sul


Legiunea  (engleză: Legion) este un film de groază apocaliptic supranatural american din 2010. Este regizat de Scott Stewart și co-scris de Stewart și Peter Schink. În film joacă actorii Paul Bettany, Lucas Black, Tirese Gibson, Adrianne Palicki, Kate Walsh și Dennis Quaid. Compania Sony Pictures Worldwide Acquisitions a achiziționat cea mai mare parte a drepturilor de distribuție ale acestui film la nivel mondial, iar grupul a programat premiera cinematografica a acestui  film în America de Nord la 22 ianuarie 2010 prin intermediul Screen Gems.
Un serial de televiziune denumit Dominion, care are loc la 25 de ani după evenimentele de la sfârșitul filmului, a avut premiera pe rețeaua americană de televiziune prin cablu Syfy la 19 iunie 2014.

Prezentare

Arhanghelul Mihail (Paul Bettany) cade pe Pământ în Los Angeles și își taie aripile. Fură o mașină de poliție după ce un polițist este ucis de un alt ofițer care este posedat. Călătorește spre restaurantul Paradise, aproape de marginea deșertului Mojave. Între timp, Kyle (Tyrese Gibson), un tată singur care conduce spre Los Angeles, se oprește la restaurant. Îl întâlnește pe proprietar, Bob Hanson (Dennis Quaid); fiul lui Bob, Jeep (Lucas Black); Percy (Charles S. Dutton), proaspăt angajat ca bucătar; Charlie (Adrianne Palicki), o chelneriță însărcinată; Howard (Jon Tenney) și Sandra (Kate Walsh) Anderson, un cuplu căsătorit; și Audrey (Willa Holland), fiica lor adolescentă rebelă. O bătrână (Jeanette Miller) intră în restaurant și începe să-i tachineze pe patronii acestuia. Atunci când Howard o înfruntă, ea îi rupe gâtul, țipă că toți vor muri și merge pe tavan. Kyle o împușcă înainte să-l omoare pe Jeep. Percy, Kyle, Sandra, Audrey și Charlie încearcă să-l ducă pe Howard la spital, dar sunt obligați să se întoarcă după ce au trecut printr-un roi de muște.

Mihail sosește și înarmează patronii, pe măsură ce întregul cer devine negru. Sute de mașini se apropie, pline de oameni posedați care încep să atace restaurantul. Mihail conduce oamenii în luptă, dar Howard este târât afară. Mai târziu, Mihail explică faptul că Dumnezeu și- a pierdut credința în omenire și și-a trimis îngerii să distrugă rasa umană. De asemenea, el dezvăluie că fiul lui Charlie trebuie să rămână în viață, deoarece este destinat să fie salvatorul omenirii; Mihail nu a respectat ordinul lui Dumnezeu de a ucide copilul lui Charlie, deoarece încă mai are încredere în umanitate. În dimineața următoare, Sandra descoperă că Howard a fost răstignit în spatele restaurantului și este plin de bube mari. Încearcă să-l salveze, dar el explodează violent împroșcând peste tot cu acid. Percy moare protejând-o pe Sandra de explozie. Sandra o ia razna și trebuie să fie imobilizată. Între timp, ceilalți supraviețuitori aud o transmisie radio care dezvăluie că există și alte puncte de rezistență. Un astfel de refugiu se află în apropiere, dar Mihail îi sfătuiește să nu meargă, deoarece ar fi prea vulnerabili în mișcare.

Noaptea vine și începe un al doilea atac al posedaților. Kyle este atrasă într-o capcană și ucisă. Audrey și Mihail îl ajută pe Charlie să  ducă bebelușul în timp ce se aude sunetul trâmbițelor, ceea ce înseamnă că arhanghelul Gabriel (Kevin Durand) este în apropiere. În panica creată, Sandra își rupe legăturile și încearcă să dea copilului posedaților, dar Mihail o omoară. Câteva momente mai târziu, Gabriel intră în restaurant și îl rănește serios pe Bob. Mihail îndeamnă grupul să fugă și îi spune lui Jeep să "găsească profeții, să învețe să citească instrucțiunile". Hoardele oamenilor posedați nu reușesc să se apropie de copilul lui Charlie; Jeep, Audrey, Charlie și copilul merg la vehiculul lui Mihail. Gabriel și Mihail încep să se lupte.  Gabriel îl ucide pe Mihail în piept cu arma sa. Mihail moare și corpul său dispare. În timp ce moare, Bob aruncă în aer restaurantul, dând foc și posedaților.

Corpul lui Jeep este acoperit de aceleași desene misterioase văzute pe corpul lui Mihail; Jeep concluzionează că tatuajele sunt instrucțiunile lui. Gabriel apare și zboară spre mașina care fuge. Audrey sare pe el și îi strigă lui Jeep să calce frâna, trimițându-l pe Gabriel prin parbrizul din față când mașina se prăbușește și asta le dă timp lui Jeep și Charlie pentru a scăpa, dar Audrey moare în acest timp. În cele din urmă, Gabriel îi prinde în munții din apropiere și urmează să-i omoare când Mihail coboară din cer, ca arhanghel din nou. Mihail îi spune lui Gabriel că Gabriel i-a dat lui Dumnezeu ceea ce i-a cerut, dar Mihail a făcut ceea ce Dumnezeu avea nevoie, dându-i umanității o altă șansă; Mihail spune că acesta a fost  planul lui Dumnezeu de a-și testa îngerii și că Gabriel a eșuat. Refuzul lui Mihail de a renunța la umanitate, până la punctul în care a fost gata să-și dăruiască viața oamenilor, l-a convins pe Dumnezeu să-și schimbe intențiile și să dea omenirii o a doua șansă. Nemulțumit, Gabriel pleacă. Mihail îi explică lui Jeep că el este protectorul adevărat al copilului și că îl vor mai vedea pe Mihail înainte de a pleca. Charlie și Jeep ajung în vârful muntelui și văd un mic oraș în valea de dedesubt. Câteva zile mai târziu, Charlie, Jeep și copilul merg  cu un vehicul plin de arme.

Distribuție
Paul Bettany ca Mihail, un arhanghel căzut și lider al supraviețuitorilor umani.
Dennis Quaid ca Bob Hanson, proprietarul ateu al restaurantului.
Lucas Black ca Jeep Hanson, fiul lui Bob, care lucrează ca mecanic. E îndragostit de Charlie.
Adrianne Palicki ca Charlie, o chelneriță gravidă, al cărei copil este salvatorul omenirii.
Tyrese Gibson ca Kyle Williams, un bărbat divorțat care se îndreaptă spre L.A. pentru a se lupta pentru custodia fiului său.
Charles S. Dutton în rolul lui Percy Walker, bucătarul religios al restaurantului. A pierdut o mână ca soldat.
Jon Tenney ca Howard Anderson, soțul Sandrei și tatăl lui Audrey.
Kate Walsh ca Sandra Anderson, soția lui Howard și mama lui Audrey.
Willa Holland ca Audrey Anderson, fiica Sandrei și a lui Howard.
Kevin Durand ca Gabriel , șeful armatei îngerilor trimiși împotriva umanității.
Doug Jones este un om posedat care vinde înghețată și care atacă restaurantul.
Jeanette Miller ca Gladys, bătrâna posedată, care a atacat prima oară pe cineva.

Producție
Filmările principale au avut loc în New Mexico în primăvara anului 2008.  Cheltuielile de producție s-au ridicat la 26 milioane $.

Lansare

Box office
Filmul a fost lansat  la 22 ianuarie 2010  în 2.476 de cinematografe și a obținut 6.686.233$ -  cu o medie de 2.700 de dolari pe cinematograf.   În weekend-ul său de deschidere, a încasat  17.501.625$ - cu o medie de 7.069 de dolari pe cinematograf   și s-a plasat pe locul al doilea în urma filmului Avatar. S-a plasat pe locul 6 în cel de-al doilea weekend și a încasat aproximativ 6.800.000$ - cu o medie de 2.746 de dolari pe cinematograf , cu o scădere cu 61,1% față de weekendul precedent. Filmul a ajuns la suma de 67.918.658 $ în întreaga lume.

Reacția criticilor
Filmul a avut recenzii negative din partea criticilor de film. Pe site-ul Rotten Tomatoes filmul are un scor de 19%, bazat pe recenzii de la 101 critici, cu un rating mediu de 3,8 din 10. Consensul general al site-ului este: "În ciuda unei distribuții solide și a fiorurilor intermitente provocate, Legiunea suferă din cauza   ritmul jenant, scenariului confuz și a unui exces de dialoguri."   Pe Metacritic   are un scor de 32% pe baza a 14 recenzii.

Paul Nicholasi de la Dread Central a dat filmului o stea și jumătate din cinci stele, spunând că: "Produsul finit este șocant de rău[...] Este inutil  să speri la ceva mai mult de la acest film [...]
Brad Miska de la Bloody Disgusting i-a dat o stea din 5 stele, numindu-l "un film puritan cu un anumit potențial. Este plictisitor, are ritm lent și se ia prea în serios".

Home media
Legion a fost lansat pe DVD și Blu-ray la 11 mai 2010.

Serial TV spin-off
În 2014, Syfy a început să difuzeze serialul de televiziune Dominion, un sequel stabilit la 25 de ani de la sfârșitul filmului. Scott Stewart, scriitorul / regizorul  Legiunii , a fost producător executiv al serialului TV. De asemenea, Stewart a regizat episodul pilot   scris de Vaun Wilmott  și difuzat la  19 iunie 2014. Primul sezon a re 8 episoade.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme cu îngeri
Listă de filme fantastice din anii 2010
2010 în film
Listă de filme americane din 2010
Listă de filme referitoare la Crăciun
Listă de filme thriller din anii 2010

Filme din 2010 Filme în limba engleză
Filme fantastice din anii 2010 Filme americane
Filme thriller din anii 2010 Filme cu îngeri
Filme supranaturale Filme apocaliptice
Filme de groază din anii 2010 Filme SF de groază
Filme Screen Gems
Filme religioase
Filme regizate de Scott Stewart
Filme de acțiune

Legiunea (film)


Utterslev-Herredskirke-Løjtofte Sogn er et sogn i Lolland Vestre Provsti (Lolland-Falsters Stift). Sognet blev dannet 1. august 2016 ved sammenlægning af Utterslev Sogn, Herredskirke Sogn og Løjtofte Sogn.

Alle 3 sogne hørte til Lollands Nørre Herred i Maribo Amt. De to sognekommuner Utterslev og Herredskirke-Løjtofte Sogn blev ved kommunalreformen i 1970 indlemmet i Ravnsborg Kommune, der ved strukturreformen i 2007 indgik i Lolland Kommune.

I Utterslev-Herredskirke-Løjtofte Sogn ligger Utterslev Kirke, Herredskirke Kirke og Lille Løjtofte Kirke.

Eksterne kilder/henvisninger

Sogne i Lolland Kommune
Sogne i Lolland-Falsters Stift
Sogne i Lollands Nørre Herred
Etableret i 2016

Utterslev-Herredskirke-Løjtofte Sogn


ولد أكيرا ياماوكا  في 6 فبراير 1968 في نييغاتا، اليابان. أكيرا معروف بعمله كموسيقار وكملحن
لألعاب الفيديو ولعل أشهر أعماله هي لعبة «سايلنت هيل» وكما حقق العديد من الإنجازات في عالم الموسيقى وألعاب الفيديو والتي تم إصدارها ونشرها بواسطة «كونامي».

السيرة الذاتية
أكيرا معروف بعمله كملحن ومؤلف لتأثيرات الصوتية في سلسلة الرعب الشهيرة «سايلنت هيل» وكما لعب دوراً مهماً منذ إصدار الجزءالثالث من السلسلة Silent Hill 3 كمنتج بالإضافة إلى الجزء الرابع Silent Hill 4. بالرغم من كونه الملحن والمنتج للسلسة إلا أنه لم يعمل على تأليف وتلحين موسيقى Silent Hill : Play Novel على Gameboy Advance إضافةً إلى أغنية النهاية للعبة Silent Hill والتي تم تأليفها بواسطة ريكا موراناكا والتي تسمى بـ "Esperandote".

موسيقى أكيرا عادةً تتضمن نغمات قوية حزينة والتي تصنف عامةً مع الظلام المحيط "Dark Ambient"و الصناعية أو الصاخبة. منذ صدور Silent Hill 3 قام أكيرا بالعمل والتعاون مع المغنية ومؤدية الأصوات Mary Elizabeth McGlynn وJoe Romersa.

تم جمع العديد من أعمال أكيرا ياماوكا السابقة لوضعها في الفيلم المبني على قصة Silent Hill في عام 2006 والذي تم إخراجه بواسطة كريستوفر جانز.

الحياة الشخصية
قبل أن يعمل أكيرا في مجال الموسيقى، كان من المفترض أن يعمل كمصمم إلا أنه أصبح موسيقاراً بعد أن درس في جامعة طوكيو للفن.

يتحديث أكيرا عن نفسه قائلاً: «أنا أعتقد بأني شخص طيب ومرح جدا لكني أحب أن أعمل على ألعاب ذات طابع مظلم وكئيب أو حزين والموسيقى الحزينة هي المفضلة لدي وتشعرني بالراحة، أما إذا ما قمت بتأليف لحن مضحك أو مرح فإني بشكل غريب أشعر بالإحراج.» أيضاً «أعتقد أن ما قدمته في سايلنت هيل 2 كان الأفضل كما أنني سمعت ذلك من الجمهور أيضا وأنا فخور بذلك»

مراجع

وصلات خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نيغاتا
أفلام رعب حسب السلسلة
سايلنت هيل
عازفو قيثارة روك يابانيون
مجتمع كونامي
ملحنو ألعاب فيديو
ملحنون يابانيون
مواليد 1968
مواليد في نيغاتا
موسيقيو آلات صناعية
موسيقيون من نييغاتا
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون
ملحنو أمبينت

أكيرا ياماوكا


Tomás Eduardo Lizana Jeria (Rancagua, 8 de mayo de 1992) es un futbolista chileno que juega de defensa en Colchagua Club de Deportes de la Tercera División A de Chile.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

 Página oficial O'Higgins FC

Nacidos en Rancagua
Futbolistas de Chile
Futbolistas del Club Deportivo O'Higgins en los años 2010
Futbolistas de las inferiores del Club Deportivo O'Higgins
Futbolistas del Club Deportivo y Social Enfoque de Rancagua

Tomás Lizana


İsmail Safa (21 Mart 1867, Mekke - 24 Mart 1901, Sivas), Türk şair, yazar ve eleştirmendir. Yazar Peyami Safa ve gazeteci İlhami Safa'nın babası, siyasetçi Ali Kami Akyüz'ün de ağabeyidir. Zaman zaman "Kâmil" takma adıyla da şiir ve yazılar yazmıştır. Servet-i Fünûn şairlerindendir.

Yaşamı
19. yüzyıl şairlerinden olan İsmail Safa, Türk edebiyat tarihindeki "Tanzimat" ile "Servet-i Fünûn" dönemleri arasındaki kuşaktandır. Dedesi Trabzonlu bir tacir olan İsmail Efendi, babası ise şiirler de yazmış olan Mehmed Behçet Efendi'dir. Anne tarafından aile soyu Fatih Sultan Mehmet'in hocası Akşemseddin'e kadar ulaşan İsmail Safa, babasının görevi sırasında 1867'de Mekke'de dünyaya geldi.

Annesini altı yaşında, babasını ise on bir yaşında kaybetti. 1878'de kardeşleri ile birlikte Mekke'den İstanbul'a geldi. Aile büyüklerinin yardımıyla, erkek kardeşleri Ahmed Vefa (1869-1901) ve Ali Kâmi Akyüz (1871-1945) ile Darüşşafaka'ya kaydedildiler. Okulda başarılı bir öğrenci olmasına rağmen, bir yandan öksüz olmanın getirdiği hüzün, diğer yandan kardeşlerinin kendisine yüklediği sorumluluk, o yılların sıkıntılar içinde geçmesine neden oldu.

1886 yılında Darüşşafaka'yı bitirerek Evkaf Nezareti'nde bir memuriyete girdi. Az bir zaman sonra da İstanbul Telgrafhanesi muhabere memuru oldu, 1887 yılında da 'Mekteb-i İdâdî-i Mülkî' son sınıf edebiyat öğretmenliğine getirildi. Ardından 1890 yılında Meclis kaleminde göreve başladı. Bu arada 1893 yılında veremden ölen ilk eşi Refia Hanım'ın kaybı, şairi derinden etkiledi.

İkinci evliliğinin hemen sonrasında, 1895'te bu defa kendisi verem hastalığına yakalandı. Doktorların önerisi ile Midilli'ye hava değişimine gitti. İstanbul'a dönüşünde hastalığının iyileştiği düşüncesindeydi.

İsmail Safa, II. Abdülhamid baskısına cephe alan o dönemin aydınlarındandır. Kendi görüşünde olan Ubeydullah Hatipoğlu, Hüseyin Siret Özsever, Tevfik Fikret, Abdullah Cevdet gibi arkadaşlarıyla sık sık toplantılar yapıyordu. O günlerde yazdığı "Ey Halk Uyan" ve "Sultan Hamid'e" adlı şiirleri büyük ilgi, bir o kadar da tepki uyandırdı. Diğer arkadaşları gibi o da, devlet yönetimi tarafından devamlı gözaltında tutuldu.

Sonunda 29 Nisan 1900 tarihinde Sivas'ta bir anlamda sürgün olarak bir göreve atandı. Bu yaşamın getirdiği sıkıntıların üzerine şair, o tarihlerde kızları Selma ve Ulya'yı kısa aralıklarla kaybeder. Acılarını ilk eşinden dünyaya gelen Selâmi, ikinci eşinden dünyaya gelen İlhami ve Peyami ile dindirmeye çalışır.

Bu sıkıntılar üzerine hastalığı yeniden ortaya çıkar ve 24 Mart 1901 tarihinde Sivas'ta vefat eder. "Garipler Mezarlığı"'na gömülür. Ancak, sonraki yıllarda, Sivas milletvekili Yusuf Ziya Başara'nın çabalarıyla cenazesi Garipler Mezarlığı'ndan alınarak, Paşa Camisi Mezarlığı'na aktarılır. Bir süre sonra bu defa Paşa Camisi'nin yıkımına karar verilmesiye, aynı yıllarda Sivas Lisesi'nde öğretmenlik yapmakta olan, halkbilimci Eflatun Cem Güney'in çabaları ile cenazenin yeri ikinci defa değiştirilerek Ali Ağa Camisi Mezarlığı'na gömülür.

Eserleri

Şiir kitapları
 Sünühat (1889)
 Huz mâ Safâ (1891)
 Mağdûre-i Sevdâ (1891)
 Mevlid-i Peder-i Ziyâret (1895)
 Mensiyyât (1896)
 Hissiyât (Ölümünden sonra, 1912)
 İntâk-ı Hakk'ın Tahmisi (Ölümünden sonra, 1912)

Edebi eleştiri kitapları
 Mülâhazat-ı Edebiyye (1897)
 Muhâkemât-ı Edebiyye (Ölümünden sonra, 1913)

Çeviri kitabı
 Vehâmetli Sevdâlar (Kardeşi Ahmed Vefa ile birlikte, Emmanuel Gonzales'ten çeviri)

Kaynakça

Kaynakça
 İsmail Safa - Alâattin Karaca (Kültür Bakanlığı Yayınları, 1990)
 Şairler ve Yazarlar Sözlüğü - Şükran Kurdakul (Bilgi Yayınevi, 1973)
 Edebiyatımızda isimler sözlüğü - Behçet Necatigil (Varlık Yayınları, 2000)

1867 doğumlular
1901 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Sivas'ta ölenler
Sürgüne gönderilmiş Türkler

İsmail Safa


التحالف الدولي لجامعات البحث  هي عبارة عن رابطة من عشر جامعات، تأسست في يناير عام 2006، وتهتم تلك الجامعات الأعضاء بالبحث العلمي على نحو كبير كما تتشارك في رؤيتها للتعليم العالي خصوصاً فيما يتعلق بتعليم قادة المستقبل. أول رئيس للتحالف كان هو البروفيسور إيان شوب.

الأعضاء
الجامعات التي تنتمي إلى التحالف الدولي لجامعات البحث هي:
  الجامعة الوطنية الأسترالية
  جامعة كامبريدج
  جامعة أوكسفورد
  جامعة يايل.
  جامعة كاليفورنيا، بيركيلي
  المدرسة العليا للتقنية في زيورخ
  جامعة كوبنهاغن
  جامعة سنغافورة الوطنية
  جامعة طوكيو
  جامعة بكين

مراجع

وصلات خارجية
 موقع التحالف الدولي لجامعات البحث

اتحادات وائتلافات جامعية

التحالف الدولي لجامعات البحث


Human body weight is a person's mass or weight.

Strictly speaking, body weight is the measurement of weight without items located on the person. Practically though, body weight may be measured with clothes on, but without shoes or heavy accessories such as mobile phones and wallets, and using manual or digital weighing scales. Excess or reduced body weight is regarded as an indicator of determining a person's health, with body volume measurement providing an extra dimension by calculating the distribution of body weight.

Average adult human weight varies by continent, from about  in Asia and Africa to about  in North America, with men on average weighing more than women.

Estimation in children

There are a number of methods to estimate weight in children for circumstances (such as emergencies) when actual weight cannot be measured. Most involve a parent or health care provider guessing the child's weight through weight-estimation formulas. These formulas base their findings on the child's age and tape-based systems of weight estimation. Of the many formulas that have been used for estimating body weight, some include the Advanced Pediatric Life Support formula, the Leffler formula, and Theron formula. There are also several types of tape-based systems for estimating children's weight, with the most well-known being the Broselow tape. The Broselow tape is based on length with weight read from the appropriate color area. Newer systems, such as the PAWPER tape, make use of a simple two-step process to estimate weight: the length-based weight estimation is modified according to the child's body habitus to increase the accuracy of the final weight prediction.

The Leffler formula is used for children 0–10 years of age.  In those less than a year old, it is

and for those 1–10 years old, it is

where m is the number of kilograms the child weighs and am and ay respectively are the number of months or years old the child is.

The Theron formula is

where m and ay are as above.

Fluctuation
Body weight varies in small amounts throughout the day, as the amount of water in the body is not constant. It changes due to activities such as drinking, urinating, or exercise. Professional sports participants may deliberately dehydrate themselves to enter a lower weight class, a practice known as weight cutting.

Ideal body weight
Ideal body weight (IBW) was initially introduced by Ben J. Devine in 1974 to allow estimation of drug clearances in obese patients; researchers have since shown that the metabolism of certain drugs relates more to IBW than total body weight. The term was based on the use of insurance data that demonstrated the relative mortality for males and females according to different height-weight combinations.

The most common estimation of IBW is by the Devine formula; other models exist and have been noted to give similar results. Other methods used in estimating the ideal body weight are body mass index and the Hamwi method. The IBW is not the perfect fat measurement, as it does not show the fat or muscle percentage in one's body. For example, athletes' results may show that they are overweight when they are actually very fit and healthy. Machines like the dual-energy X-ray absorptiometry can accurately measure the percentage and weight of fat, muscle, and bone in a body.

Devine formula
The Devine formula for calculating ideal body weight in adults is as follows:
 Male ideal body weight =  +  × (height (cm) − 152)
 Female ideal body weight =  +  × (height (cm) − 152)

Hamwi method
The Hamwi method is used to calculate the ideal body weight of the general adult:
 Male ideal body weight =  +  × (height (cm) − 152)
 Female ideal body weight =  +  × (height (cm) − 152)

Usage

Sports
Participants in sports such as boxing, mixed martial arts, wrestling, rowing, judo, sambo, Olympic weightlifting, and powerlifting are classified according to their body weight, measured in units of mass such as pounds or kilograms. See, e.g., wrestling weight classes, boxing weight classes, judo at the 2004 Summer Olympics, and boxing at the 2004 Summer Olympics.

Medicine
Ideal body weight, specifically the Devine formula, is used clinically for multiple reasons, most commonly in estimating renal function in drug dosing, and predicting pharmacokinetics in morbidly obese patients.

Average weight around the world

By region

Data from 2005:

By country

Global statistics
Researchers at the London School of Hygiene and Tropical Medicine published a study of average weights of adult humans in the journal BMC Public Health and at the United Nations conference Rio+20.

See also

 Anthropometry
 Bergmann's rule
 Birth weight
 Body mass index (BMI)
 Classification of obesity
 Emaciation
 Hesse's Rule
 History of anthropometry
 Human height
 List of heaviest people
 Obesity
 Overweight
 Set point theory

 Thermoregulation in humans
 Underweight
 Weight loss and weight gain
 Weight phobia (disambiguation)

References

External links

 Online calculator for Hamwi method

Auxology
Anthropometry
Mathematics in medicine

Human body weight


Die Benediktiner-Abtei Saint-Pierre de Hasnon wurde 670 als Doppelkloster gegründet. Sie liegt im Ort Hasnon am rechten Ufer der Scarpe.

Geschichte

Das Kloster Hasnon wurde 670 als Doppelkloster von Jean und Eulalie, den Kindern des Grafen von Ostrevant nach der Benediktinerregel gegründet. Zu dieser Zeit war Hasnon eine weitläufige Herrschaft, die der Familien Johanns und Eulalias gehörte und der Abtei geschenkt wurde. 691 konnte die Klosterkirche von Vidicianus, Bischof von Cambrai, geweiht werden.

867 zog sich Irmentrud, die Ehefrau des späteren Kaisers Karl der Kahle, nach Hasnon zurück, wo sie 869 starb. Ihre gleichnamige Tochter war hier Äbtissin. 880 wurde das Kloster von den Normannen zerstört und erst Anfang des 11. Jahrhunderts von Augustinern wieder genutzt. 1064 wurde das Kloster von Graf Balduin VI. von Flandern († 1070) als Benediktinerabtei wiederhergestellt.

1125 brannte die Abteikirche nieder, ein romanischer Neubau konnte 1149 geweiht werden. Diese Kirche war 76 Meter lang und 22 Meter breit, der rechteckige Glockenturm 66 Meter hoch. Im Inneren bestand sie aus drei Längsschiffen, dazu eine polygonale Apsis.

Hasnon, das schon seit Jahrhunderten in der Nähe der Grenze zwischen Frankreich und dem Kaiserreich lag, war ab der Mitte des 15. Jahrhunderts Teil der Gebiete, die zum Zankapfel zwischen den Franzosen und den Habsburgern wurden. 1433 kam der Hennegau an den Herzog von Burgund, 1477 an das Haus Habsburg. Kaiser Karl V. trat das Gebiet 1555 an seinen Sohn Philipp II. ab, Hasnon gehört nun zu den Spanischen Niederlanden. Unter Ludwig XIV. kam die Abtei dann an Frankreich: im Pyrenäenfriede von 1659 wurde das westlich gelegene Douai französisch, Lille im Frieden von Aachen (1668), Hasnon wurde zum Grenzort. Der Friede von Nimwegen (1678) als Abschluss des Holländischen Kriegs (ab 1672) ließ Valenciennes und Hasnon dann die Seiten wechseln. Für die Abtei bedeutete dies, dass der 1676 verstorbene Abt Mathias Leroulx nicht durch den vom spanischen König ernannten Nachfolger Raphael Becquet ersetzt wurde, da der französische König ihn ablehnte und durch Bernard Taffin, seinen eigenen Kandidaten ersetzte.

1792 wurde die Abtei von den Revolutionären aufgelöst. Die Klosterkirche als Pfarrkirche von Hasnon sowie einige der Klostergebäude bilden heute noch das geografische Zentrum der Stadt Hasnon.

Persönlichkeiten
 Irmintrud (Ermentrud) (* 27. September wohl 830, † 6. Oktober 869 in der Abtei Hasnon), Tochter der Grafen Odo von Orléans (Matfriede); ⚭ 14. Dezember 842 Karl der Kahle, König des Westfrankenreichs, Kaiser (Karolinger)
 Irmintrud (Ermentrude) von Hasnon († nach 11. Juli 877), deren Tochter, Äbtissin von Hasnon, katholischer Gedenktag: 29. April
 Balduin VI. von Flandern, † 17. Juli 1070, wurde in Hasnon bestattet, 1087 seine Ehefrau Richilde von Hennegau. Die Gräber des Paares wurden im Jahr 1811 wiederentdeckt.
 Allard, Mönch in Hasnon, gründet im Jahr 1078 die Abtei Anchin (in Pecquencourt bei Douai)
 Régnier, Mönch in Hasnon, stellt die 1080 das Kloster Crespin wieder her; sein Nachfolger wird Lambert, ebenfalls Mönch aus Hasnon
 Tomelle, Mönch in Hasnon, Chronist der Abtei, Autor der "Historiae Hasnoniensis Monast." (1085/86)
 Fulcar, Mönch in Hasnon, wird 1115 Abt von Marchiennes
 André du Croquet († 1580), Prior von Hasnon und Prediger

Äbte und Äbtissinnen von Hasnon

Von der Gründung bis zum Normannenüberfall
Äbte
 Jean, 17 Jahre Abt
 Aldo, dessen Bruder, 40 Jahre Abt, † 748
 Saveric, 31 Jahre Abt, † 779
 Gerold, 11 Jahre
 Godefroid, 26 Jahre bis 816
 Walteau, 18 Monate
 Amédée, 2 ½ Jahre
 Adulphe, 7 ½ Jahre

Weitere Äbte sind bis 1064 nicht bekannt, der nächste Abt wird bereits als 18. Amtsträger bezeichnet.

Äbtissinnen
 Eulalie
 Bertrude, deren Schwester, 20 Jahre Äbtissin
 Sigemonde, deren Schwester, 17 Jahre Äbtissin
 Adalware, deren Schwester, 10 Jahre
 Guntrade, 12 Jahre
 Martine, 13 Jahre
 Alpaide, 1 Jahr
 Algintrude, 10 Jahre, 858 bezeugt
 Irmtrud, 9. und letzte Äbtissin, † nach 11. Juli 877, war noch Amtsinhaberin beim Normannenüberfall 880

Ab der Neuerrichtung
18. 1064–1084 Rotland
19. 1084–1091 Lotbert (Robert)
20. 1091–1106 Albert
21. 1106–1118 Boniface, † 1118
22. 1118–1126 Lambert
23. 1126–1129 Robert, 1125 brennt die Abteikirche nieder
24. 1129–1140 Hugues I., erst 1132 geweiht
25. 1140–1179 Foulques d'Hériman, † 15. April 1179, Schüler des Abtes Anselme von Saint-Vincent de Laon; 1149 wird die neue Abteikirche geweiht
26. 1179–1194 Hugues II.
27. 1193–1195 Jean I.
28. 1195–1196 Hugues III.
29. 1196–1206 Maynier
30. 1207–1206 Baudoin
31. 1207–1238 Gautier de Hainaut, Neffe von Graf Balduin V. von Hennegau (Haus Flandern)
32. 1238–1246 Ulric
33. 1246–1260 Roger
34. 1260–1273/74 Revelin (Renelme)
35. 1273/74–1294 Arnoud
36. 1294–1301 Eudes
37. 1301–1302 Alard
38. 1302–1309 Pierre I.
39. 1309–1314 Jean II. de Montigny et de Vascon, von Papst Clemens V. ernannt
40. 1314–1334 Philippe d'Avesnes (Haus Avesnes)
41. 1334–1337 Nicolas I. Lambesc
42. 1337–1347 Jean III.
43. 1347–1358 Pierre II. de Binch, tritt zurück, † 1370
44. 1358–1370 Pierre III. Jacobiers
45. 1370–1388 Jean IV. de Romanis, † 7. Mai 1388
46. 1388–1401 Nicaise Horion
47. 1401–1413 Nicolas Vigreux, † 5. Juni 1413
48. 1413–1438 Jacques I. Laboureur, von Gegenpapst Johannes XXIII. ernannt, bekam von Papst Martin V. (persönlich und nicht übertragbar) die Mitra verliehen
49. 1439–1450 Bertrand de Resne (Duquesne/Duchesne), von Papst Eugen IV. ernannt
50. 1450–1486 Laurent d'Ivoire, erhielt 1458 von Papst Pius II. die Mitra als Recht der Äbte von Hasnon, tritt 1486 zurück
51. 1487–1487 Jacques II. Bertoud
52. 1487–1487 Laurent d'Ivoire (2. Mal), tritt erneut zurück
53. 1487–1519 Étienne Duploich
54. 1519–1534 Jean V. Thiéry, 1517 Koadjutor, † 5. Dezember 1534
55. 1534–1536 Maximilien de Bourgogne, † 28. März 1536, Abt von Middelburg, dann von Hasnon, von Kaiser Karl V. ernannt, † 28. März 1536
56. 1536–1540 Nicaise Leclercq, † 1540
57. 1540–1543 Jacques III. de Latre, vom Papst und Kaiser Karl V. ernannt, † 27. Januar 1543
58. 1544–1569 Michel I. Duquesnoy, † 20. Juni 1569
59. 1569–1586 Jacques IV. Froye, tritt zurück, † 7. Januar 1616
60. 1586–1602 Pierre IV. Blondeau, von König Philipp II. von Spanien ernannt, 1588 geweiht, † 20. März 1602
61. 1602–1626 Léger Tison
62. 1626–1630 Michel II. de Raismes, † 2. März 1630
63. 1630–1639 Jacques V. Jappin, von der Infantin Isabella Clara Eugenia von Spanien ernannt, † 11. April 1639
64. 1639–1653 Archange Michel, † 12. August 1653
65. 1653–1676 Mathias Leroulx, † 12. April 1676
Raphael Becquet, vom spanischen König als Nachfolger ernannt, vom französischen König abgelehnt
66. 1676–1685 Bernard Taffin, von Ludwig XIV. ernannt, † 28. Juni 1685
67. 1685–1694 Michel III. André, † 4. Juli 1694
68. 1694–1724 Rupert de Los, von Ludwig XIV. ernannt, † Juli 1724
69. 1721–1758 Théodore Crespin, † September 1758
70. 1758–1785 Ildephonse François Lernould, † 3./4. Oktober 1785
71. 1786–1792 Maximilien Pinquet

Literatur
 Abbé Jules Dewez: Histoire de l'abbaye de Saint-Pierre d'Hasnon. 1890,  [ ].
 François Dolbeau: La bibliothèque de l'abbaye de Hasnon, O.S.B., d'après un catalogue du XIIe siècle. In: Revue des Études Augustiniennes, 34 (1988) 237–246.

Anmerkungen

Kloster (7. Jahrhundert)
Ehemaliges Benediktinerkloster in Frankreich
Kloster in Hauts-de-France

Abtei Hasnon


Lament (engl. "Klagelied") bezeichnet:
 eine deutsche Band, siehe Lament
 ein Album der britischen Band Ultravox (1984), siehe Lament (Album)

Lament ist der Familienname folgender Personen:
 Bolesława Maria Lament (1862–1946), polnische Ordensschwester

Siehe auch:
 Louis Lament

Lament (Begriffsklärung)


An Potamogeton diversifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Constantine Samuel Rafinesque. An Potamogeton diversifolius in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton diversifolius


Ömer Engin Lütem, (17 Ekim 1933; İstanbul - 6 Ocak 2018), Türk diplomat.

Emekli Büyükelçi, AVİM , Avrasya İncelemeleri Merkezi Onursal Başkanı'dır. Galatasaray Lisesi'nden ve Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1957 yılında mezun olduktan sonra aynı yıl Dışişleri Bakanlığına meslek memuru olarak girdi. Fransa, Almanya, İtalya ve Libya'daki Türk misyonlarında çeşitli görevlerden sonra 1975 yılında Köln Başkonsolosu oldu. 1979 yılında Dışişleri Bakanlığı Personel Genel Müdürü, 1981 yılında ise İstihbarat ve Araştırma Genel Müdürü olarak görev yaptı. 1983 yılında Sofya Büyükelçisi olarak atanan Lütem bu görevde altı yıl kaldı. 1989-1992 yılları arasında Dışişleri Bakanlığında Müsteşar Yardımcılığı yapan Lütem, 1992 –1995 yıllarında Vatikan nezdinde Büyükelçi ve 1995-1997 yıllarında ise UNESCO nezdinde Türkiye Daimi Temsilcisi olarak görev yaptı. 1998 yılında emekli oldu. Lütem Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi'nde (ASAM)  2001 yılında Ermeni Araştırmaları Enstitüsü  ile 2006 yılında İnsanlığa Karşı Suçlar Araştırma Enstitüsü  'nü kurdu ve başkanlığını yürüttü. Lütem ayrıca bu Enstitünün yayınları olan Ermeni Araştırmaları Dergisi , Review Of Armenian Studies  ve Uluslararası Suçlar ve Tarih  dergilerinin editörlüğünü de yaptı (Hâlen bu Dergiler Terazi Yayıncılık tarafından Lütem'in editörlüğünde yayınlanmaktadır). Bu faaliyetlerin yanı sıra 2006-2007 eğitim-öğretim yılının birinci döneminden itibaren ODTÜ Tarih bölümünde Emergence and Evolution of the Armenian Question başlıklı yüksek lisans dersini vermektedir. 6 Ocak 2018'de vefat eden Lütem'in naaşı Ankara Karşıyaka Mezarlığı'nda defnedilmiştir.

Eserleri
 Türk-Bulgar İlişkileri 1983-1989 (2000)
 Türk-Bulgar İlişkileri 1986-1987 (2006)
 Ortak yazar olarak Balkan Diplomasisi (2001)
 Ermeni Sorunu El Kitabı (2003)
 Armenian Terror (2007)
 Ermeni Terörü (2007)
 Ermeni Sorunu:Temel Bilgi ve Belgeler (2007)
 Armenian Question: Basic Knowledge and Documentation
 Ayrıca Ermeni sorunu hakkında birçok makalesi  bulunmaktadır.

Kaynakça

1933 doğumlular
İstanbul doğumlu diplomatlar
2018 yılında ölenler
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde öğrenim görenler
Türkiye'nin Köln başkonsolosları
Türkiye Dışişleri Bakanlığı Araştırma Genel Müdürleri
Türkiye Dışişleri Bakanlığı müsteşar yardımcıları

Ömer Engin Lütem


مصطفى الأشرف ( - 13 يناير 2007) كاتب ومؤرخ وعالم اجتماع جزائري. ينحدر من عرش العذاورة فرقة أولاد بوزيان بدوار الكرمة بلدية شلالة العذاورة(Maginot). ولد مصطفى الأشرف في  بمدينة شلالة العذاورة الواقعة بالهضاب العليا، أقصى جنوب ولاية المدية، الجزائر. ودرس في جامعة السوربون في باريس. بعد التخرج عاد ليعمل في ليسيه مستغانم، وانضم إلى حزب الشعب الجزائري عام 1939، وكانت له مشاركات واسعة متميزة في الصحافة النضالية مكنته من التنقيب عن العديد من الأصول التاريخية الجزائرية، ومن تكوين رؤية نضالية مرتبطة اشد الارتباط بنضال الشعب الجزائري عامة. التحق مصطفى الأشرف بالثورة الجزائرية منذ الشرارة الأولى، وفي أكتوبر 1956 القي عليه القبض في حادثة القرصنة الشهيرة إلى جانب أربعة قياديين آخرين (بن بلة، آيت أحمد، بوضياف، محمد خيضر) ليقضي عدة سنوات في السجن·

كان عضوا في المجلس الوطني للثورة، ومن المشاركين في صياغة ما يسمى ببرنامج طرابلس، ذلك الذي حدد بكل وضوح الأساس الذي تقوم عليه الدولة الجزائرية، أي طابعها الديمقراطي الشعبي. وبعد الاستقلال شغل مناصب عديدة من بينها مستشار لدى الرئيس هواري بومدين؛ حيث شارك في صياغة الميثاق الوطني وعين بعد ذلك وزيرا للتربية الوطنية، ثم سفيرا لبلاده في أمريكا اللاتينية. بعد الأحداث والتقلبات الخطيرة التي عرفتها الجزائر، والتي كادت تطيح بدولتها، انتمى مصطفى الأشرف إلى المجلس الاستشاري الوطني.

ظروف نشأته
كان أبوه موظفا في جهاز العدالة، الأمر الذي مكّنه من مزاولة تعليمه في مدينة الجزائر بثانوية بن عكنون والمدرسة الثعالبية، ليواصل بعدها دراسته العليا في جامعة السربون بفرنسا. وعقب تخرجه، مارس التعليم في العديد من الثانويات لبعض الوقت في الجزائر وفرنسا. إن ما يلفت الانتباه في حياته أنه رضع ثقافتي الريف والمدينة على حد سواء، باعتبار أبيه «فحصيا» من الريف، وأمه «حضرية» من قصبة مدينة الجزائر، ولا شك أن ذلك قد مكّنه من الإحاطة بمكونات الثقافة الجزائرية إحاطة عميقة، وساعده على صقل توجهه الوطني عند بلوغه سن الرشد.

كتاباته
شغلت الكتابة، بمختلف أشكالها، حيزا هاما في حياة مصطفى الأشرف، وكان إنتاجة جد زاخر وثري. بدأ الأشرف قصته مع الكتابة من خلال الصحافة المكتوبة ونشر أول نصوصه الأدبية في La dépêche algérienne وle quotidien d'Alger وL'action algérienneالتابعة لحزب الشعب الجزائري، كتب عدة مقالات حول بعض الكتب والروايات الصادرة آنذاك، نشرت في عدة جرائد ومجلات أدبية• ولقد تعددت المقالات التي كان يكتبها في مختلف المنشورات. أما عن الكتب التي قام بنشرها فهي أيضا عديدة وذات مواضيع مختلفة، وكان أولها في عام 1947 تحت عنوان Petits poèmes d Alger وهي مجموعة شعرية. في عام 1953، نشر كتابه الثاني بعنوان Chansons de jeunes filles arabes • وكان أول كتاب له Colonialisme et féodalités,indigènes en Algérie إفي إطار الفكر الاجتماعي، والذي كان طرحا ومحاولة لشرح كل هذه العناصر في المجتمع الجزائري في تلك الفترة، وقد نشر الكتاب عام.1954 وقد سجل عام 1965 ميلاد أهم كتاب له في علم الاجتماع التاريخي، تميز بعمق التحليل وغزارة الأفكار والمعلومات الواردة وقوة المرجعية المعتمدة، الكتاب نشر تحت عنوان الجزائر أمة ومجتمع عند Maspero في فرنسا• وقد تم إعادة نشره في الجزائر عام.1988 وتواصلت كتاباته، ففي عام 1981 نشر كتابالتاريخ، الثقافة والمجتمع عند المركز الثقافي الجزائري.

وشهد عام 1982 صدور كتاب مهم لمصطفى الأشرف في سياق الفكر الاجتماعي بعنوان Algérie et tiers-monde وكان عبارة عن جملة تحاليل ونصوص تتناول موقع الجزائر في العالم، وكذا تفاعلها مع الأوضاع الدولية والرهانات المعاصرة. يعود مصطفى الأشرف، وبعد قطيعة طالت إلى النصوص الأدبية، وذلك من خلال كتاب Littérature de combat, essais d introduction وذلك عام1991. وإن لم يكن الكتاب أدبيا محضا، إلا أنه مزيج من النقد الأدبي والأدب مع ربط الكل بالمقاومة. ومع تقدم سنه، وبعد أزيد من خمسين سنة من التأريخ الاجتماعي للجزائر، فكر مصطفى الأشرف في التأريخ لحياته الحافلة بالأحداث والتجارب الإنسانية، وقرر كتابة سيرته الذاتية• وعلى خلاف الطرق المعتمدة في هذا النوع من الكتب، انفرد الأشرف بطريقة خاصة في كتابته لسيرته الذاتية، حيث ابتعد عن السرد الروائي وكتبها بأسلوب السرد التاريخي، وكأنه يكتب عن أحداث تاريخية، ومزج بين تاريخ حياته وتاريخ بلاده، وبهذا جاء ميلاد Des noms et des lieux, mémoire d une Algérie oubliée وكان ذلك عام 1998 عند دار القصبة للنشر الكتاب، وقد نال الكتاب شهرة كبيرة، وترجم إلى اللغة العربية تحت عنوان أعلام ومعالم، مآثر عن جزائر منسية. وآخر ما نشر لمصطفى الأشرف كان عام 2005 تحت عنوان القطيعة والنسيان Les ruptures et l oubli وكان عبارة عن دراسة تحليلية للاديولوجيات التخلفية والرجعية في الجزائر، وذلك خلال العشرية السوداء وتصاعد العنف.

هي إذن، مسيرة أكثر من خمسين عام في ضيافة الفكر والتأليف والعمل والجهد المضني في خدمة القضية الوطنية بكل أبعادها، سواء قبل الاستقلال أو بعده، حيث ساير هذا الرجل الوطن في كل مراحله وأوضاعه، وساهم بقلمه في تنوير أبناء جيله، هذا الرجل الذي لم ينقطع يوما عن أحلام الجزائر، أراد جزائر للجميع، وخاصة للجزائريين، رجل فضل الوطنية على القومية، العقلنة على المعاصرة المتهورة، بعيدا عن كل الشعارات الفارغة التي لا تؤسس لأي فكر أو هوية.

اعتناقه للفكر السياسي التحرري

كانت مظالم الاستعمار الفرنسي بارزة للعيان، إلى درجة أن صار الجزائري يشعر بالغبن والحيف، حيثما حل وارتحل، في الشارع والمدرسة والحقول ومجالات العمل الأخرى، فحتى الجزائريون المحظوظون - الذين نالوا حظا من التعليم - لم يشفع لهم امتلاكهم لناصية اللغة الفرنسية، فعلى سبيل المثال لا الحصر دأب المعمّرون على رفض جلوس أبنائهم بجنب أبناء «الأهالي» في المدارس، ورفض مجاورتهم في السكن، أو الاحتكاك بهم حتى في المجال الرياضي الذي عرف فصلا بين فرق المعمرين وفرق الجزائريين (!).

والحق أن هذه السياسة العنصرية القاهرة المفروضة على الجزائريين في عقر دارهم، قد أدت إلى إشاعة السخط والتذمر والشعور بالمذلة في أوساطهم، ثم لم تلبث أن لعبت دورا لا يستهان به في بعث الشعور الوطني لدى الجزائريين. لذلك فمن الطبيعي أن ينجذب مصطفى لشرف الشاب المتخرج من الجامعة لتوِّه، نحو الفكر السياسي التحرري، الذي تبناه «حزب الشعب الجزائري»، وكان ذلك قبيل اندلاع الحرب العالمية الثانية، وهذا وقد وضع قلمه ولسانه في خدمة أفكار الحزب الوطنية ذات البعد التحرري. وفي هذا السياق، كتب في منابرها الصحفية السرية (البرلمان الجزائري، العمل الجزائري) وغيرها. وعندما ظهر الحزب من جديد باسم (حركة انتصار الحريات الديمقراطية سنة 1946م)، أهله مستواه المعرفي والسياسي لتبوُّؤ منصب كاتب المجموعة البرلمانية، ثم انتقل إلى النضال في فرنسا حيث ساهم في نشر أفكار الحزب عبر صحافة الحزب، خاصة صحيفة (النجم الجزائري) التي تولّى رئاسة تحريرها.

دوره في الثورة وبناء الدولة
هذا وقد واصل في تأدية مهامه الإعلامية والدعائية أثناء الثورة الجزائرية، إلى أن ألقي القبض عليه مع قادة للثورة، في حادثة اختطاف طائرتهم من قبل السلطات الفرنسية في أكتوبر 1956م، وبعد أن أطلق سراحه لأسباب صحية، فرضت عليه الإقامة الجبرية، لكنه نجح في الانفلات من قبضة الفرنسيين والالتحاق بصفوف الثورة. ثم ساهم في إعداد برنامج مؤتمر طرابلس، وكلف بقراءته أمام المؤتمرين في جلسة المجلس الوطني للثورة الجزائرية بصفته عضوا فيه. أما بعد استرجاع الاستقلال، فقد ظل شخصية بارزة في المجالين السياسي والثقافي، ساهم في تحرير وصياغة الاختيارات السياسية الكبرى للدولة الجزائرية، كما تبوأ منصب وزير التربية، ليعين بعده مندوبا دائما للجزائر لدى منظمة (اليونسكو)، ثم أنهى مساره السياسي - باعتباره رجل دولة - في منصب السفير. وبعد الانفتاح السياسي ساهم في تأسيس حزب (التحاف الوطني الجمهوري) إلى جانب رفيق نضاله رضا مالك.

المصادر

أعضاء جبهة التحرير الوطني الجزائرية
سياسيون جزائريون
شعراء وشاعرات جزائريون
صحفيون جزائريون
علماء اجتماع جزائريون
كتاب جزائريون فرانكفونيون
مواليد 1335 هـ
مواليد 1917
مؤرخون جزائريون
وزراء تعليم جزائريون
وفيات 1427 هـ
وفيات 2007
وفيات في مدينة الجزائر

مصطفى الأشرف


Friedrichsholm Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 7,13 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 442 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Dietrich Plohmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohner-harde.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Friedrichsholm


Åge Fridtjof Hareide (f. 23. september 1953) er norskur knattspyrnuþjálfari og fyrrum knattspyrnumaður. Hann er núverandi þjálfari íslenska karlalandsliðsins í knattspyrnu. Sem leikmaður spilaði hann fyrir Hødd, Molde, Manchester City og Norwich City.

Hann hefur þjálfað ýmis félagslið og norska og danska landsliðið. Hareide hefur unnið titla í Danmörku, Svíþjóð og Noregi.

Norskir knattspyrnustjórar
Norskir knattspyrnumenn

Åge Hareide


حدائق الشلالات وهي حديقة كبيرة تقع عند بداية شارع فؤاد بمدينة الإسكندرية في مصر، تقع بالحي اللاتيني أحد أرقي أحياء الأسكندرية بالقرب من باب شرق وتشغل مساحته 8 أفدنة وتتميز بالمدرجات المختلفة الارتفاعات كما تضم بحيرات صناعية وشلالات مائية صناعية.

بها بقايا أبراج وسور الإسكندرية. وبها أيضا صهاريج تحت الأرض، وأعلن عن تحويل الحديقة الي مركز ثقافي وبهذا قسمت الحديقة الي 5 مناطق تحمل أسماء عدد من أعلام الفن والثقافة بالأسكندرية هم سيد درويش وبيرم التونسى ويوسف عز الدين عيسى وأحمد عثمان وسيف وانلى.

معرض الصور

انظر أيضًا
 الحديقة الدولية.
 حدائق المنتزه.

مراجع

وصلات خارجية

حدائق الإسكندرية
متنزهات في مصر
مواقع جذب سياحي في الإسكندرية

حدائق الشلالات


النفل السويدي أو النفل الهجين  أو  هو نبات علفي من الفصيلة البقولية يتبع جنس النفل. موطنه الأصلي أوروبا و أصبح يزرع الآن في كثير من المناطق ذات المناخ المعتدل مثل الجزر البريطانية و أجزاء من أمريكا الشمالية.

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
نباتات النرويج
نباتات وصفت في 1753
نفل

نفل سويدي


La Ford Pockar est un concept car conçu par Ghia pour Ford en 1980.

Fonctionnalités
La Pockar, aussi appelée «Pocket Car» (voiture de poche en français), comportait des compartiments à bagages intégrés aux panneaux de porte extérieurs. Les deux portes latérales étaient coupées horizontalement au milieu et la partie inférieure tombait comme un hayon. En plus des deux compartiments à bagages verrouillables intégrés dans les portes, il y avait suffisamment d'espace pour des bagages à l'intérieur et de la place pour quatre passagers. La banquette arrière peut également être rabattue à plat pour augmenter la capacité de chargement. Les compartiments à bagages des portes latérales dépassaient à l'intérieur des portes et servaient d'accoudoirs. Sur le tableau de bord, les instruments électroniques étaient regroupés dans une cosse semi-circulaire qui était clairement visible à travers la moitié supérieure du volant.

Références

 Ford Pockar Concept 1980

Poccar
Automobile des années 1980

Ford Pockar