Olaylar
 2 Ocak - Fotoğrafın mucitlerinden biri olan Fransız fotoğrafçı Louis Daguerre ayın ilk fotoğrafını çekti.
 3 Kasım - Çin ile Birleşik Krallık arasında Afyon Savaşı başladı.
 3 Kasım - Gülhane Hattı Hümayunu ilan edildi; Tanzimat Devri başladı.

Doğumlar
 9 Ocak - Paul Cézanne, Fransız ressam (ö. 1906)
 11 Şubat - J. Willard Gibbs, Amerikalı bilim insanı (ö. 1903)
 1 Kasım - Gazi Ahmet Muhtar Paşa - Osmanlı sadrazamı (ö. 21 Mart 1919)

Ölümler
 2 Temmuz - II. Mahmud, 30.Osmanlı Padişahı

1839


Em geologia, marmita ou marmita de gigante é uma cavidade com forma cilíndrica e alongada que se forma no leito de rios como resultado do movimento giratório de calhaus.

Geologia

Marmita (geologia)


Przezmark (deutsch: Preußisch Mark, früher Preuschmark) ist ein Dorf in der Landgemeinde Elbląg (Elbing)  im Powiat Elbląski der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren.

Geographische Lage
Przezmark liegt, etwa 9 Kilometer südöstlich der Stadt Elbląg, auf der Elbingschen Höhe und 25 Kilometer vom Frischen Haff entfernt. Die Ortschaft befindet sich in einer Höhenlage von etwa 116 Metern über dem Meeresspiegel. Die im Nordosten verlaufende Landesgrenze Polens mit Russland ist etwa 40 Kilometer entfernt.

Geschichte
Die ähnlich klingenden älteren Ortsnamen von Preußisch Mark, wie Pruyszmarck oder Preuschmark, werden darauf zurückgeführt, dass das alte Kirchdorf Preußisch Mark früher ein bekannter Handelsplatz gewesen war, ein 'preußischer Markt'.

Vor Ende des Zweiten Weltkriegs gehörte Preußisch Mark zum Landkreis Elbing im Reichsgau Danzig-Westpreußen, Regierungsbezirk Danzig. Die Haupteinnahmequelle des Orts war die Landwirtschaft. Im Jahr 1939 hatte das Dorf 246 Einwohner.

Die Region wurde nach Kriegsende polnisch und das Dorf erhielt den Namen Przezmark. Infolge von Flucht und Vertreibung ist die Bevölkerung heute polnisch. Das Dorf hat derzeit etwa 120 Einwohner.

Bauwerke
 Kirche in Przezmark

Literatur
 Krause: Notizen über die Kirche und das Dorf Preuschmark, auf der Elbingschen Höhe. 1818. In: Beiträge zur Kunde Ostpreußens, Band 2, Königsberg 1819, S. 273–289 (Volltext).

Weblinks

 Elbinger Kirchenbücher: Evangelische Kirche von Preußisch Mark, Diözese Elbing

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Ermland-Masuren
Gmina Elbląg

Przezmark (Elbląg)


Svijet

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 Antonio Botteri, fotograf iz Staroga Grada na Hvaru (* )

Izvori

Vanjske poveznice

Fotografija u 2012.


في الرياضيات، حدسية كيبلر هي حدسية حول تعبئة الكرات في الفضاء الإقليدي.
سميت هذه الحدسية هكذا نسبة لعالم الفلك الألماني يوهانس كيبلر والذي عاش في القرن السابع عشر ميلادي.

تنص هذه الحدسية على أن لايوجد أي ترتيب لتعبئة كرات متساوية الحجم يكون ذو كثافة أكبر من كثافة التعبئة المتراصة في شكل هرم مسدس HCP، حيث تكون هذه الكثافة تساوي حوالي 74%.

شرح الحدسية

تخيل ملئ علبة كبيرة بكمية من الكرات الصغيرة. كلما زادت كثافة الكرات داخل العلبة كلما زاد عدد الكرات الممكن وضعها داخل العلبة، حيث أن الكثافة متناسبة مع الحجم الذي تشغله الكرات داخل العلبة. حتى نحصل على أكبر عدد للكرات في العلبة هناك حاجة لإيجاد ترتيب يعطي أكبر كثافة، بحيث تكون الكرات متراصة إلى بعضها البعض بأكبر درجة ممكنة.

توضح التجارب أن إسقاط الكرات بعشوائية سيعطي كثافة حوالي 65%. بينما من الممكن الحصول على كثافة عالية عن طريق ترتيب الكرات على النحو التالي:
 ابدأ بطبقة من الكرات تشكل مسدس
 الكرة التالية في الصف التالي توضع في أسفل نقطة فوق الطبقة الأولى (مثلما ترتب البرتقالات في محلات بيع الفواكة)
 تعطي هذه الطريقة نوعين من الترتيب هما:
 الترتيب المكعبي مركز الأوجه HCC
 الترتيب الموشوري المسدسي HCP
كلا هذين الترتيبين له كثافة وسطية تساوي

وحدسية كيبلر تقول أن هذا الرقم هو أكبر كثافة من الممكن الوصول لها في تعبئة الكرات.

مراجع

وصلات خارجية

كرات (هندسة)
حدسيات رياضية
مسائل هيلبرت
هندسة متقطعة
يوهانس كيبلر

حدسية كيبلر


රයිගම් උඩුගහ පත්තුව රයිගම් කෝරළයේ පත්තු හයෙන් එකකි. වත්මන් ඉංගිරිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් බලප්‍රෙද්ශය අයත්වේ. මෙම අතීතපාලන ඒකකයට මෙම නම හිමිව ඇත්තේ අතීතයේ රයිගම් කෝරළය පාලනය කළා යැයි සැළකෙන සූරිය ගුප්ථ හා මයුරවතී දෙවිය විසින් වාර්ෂිකව පවත්වන ලද අං කෙලියක් නිසා යැයි කියවේ. එවකට උඩුපිල නියෝජනය කළ පිරිස් රැස්වූ නුග ගස උඩු ගහ ලෙස හැදින්විය පසුව ඒ ගසින් උඩහා පලාත උඩුගහ පත්තුව විය. යටි පිලේ පිරිස් රැස්වූ කුඹක් ගස පැවති පත්තුව කුඹකේ පත්තුව වූ බව ජනශ්‍රැතියේ එයි.

අතීත සිංහලේ දේශය පරිපාලන අතින් පලාත් හතරකට බෙදී පැවතිනි. ඒ රුහුණු, මායා, පිහිටි, මළය ලෙසිනි. මායා රටට අයත් කෝරළ අතර රයිගම් කෝරළය ප්‍රමුඛ තැනක් ගනී. අප රයිගම් කෝරළයට පත්තු 6කි.

1. රයිගම් උඩුගහ පත්තුව

2. රයිගම් කුඹුක පත්තුව

3. රයිගම් අධිකාරී පත්තුව

4. රයිගම් තල්පිටිබද්ද පත්තුව

5. පානදුර තොරමුණ පත්තුව

6. මුන්වත්තේ බාගේ පත්තුව

මේ අතරින් රයිගම් උඩගහ පත්තුව වනාහී උතුරෙන් හේවාගම් කෝරළයටත්, නැගෙනහිරෙන් සබරගොමුවටත්, දකුණෙන් කාල නදිය හා පස්ටදුන්ත් කොරළයටත්, බස්නාහිරෙන් රයිගම් කුඹුකේ පත්තුවටත් මායිම්ව පවතිනවා.

වර්තමාන බෙදීම් අනුව රයිගම් උඩුගහ පත්තුව වනාහී ඉංගිරිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් බල ප්‍රදේශයට බෙහෙයින්ම සමානවේ.

උඩුගහපත්තුවේ වත්මන් ප්‍රධාන නගරය ඉංගිරිය නගරයයි. අතීතයේ නම්බපාන, ඇදුරාගල, හඳපාන්ගොඩ, කුරණ, පැල්පිටිගොඩ ප්‍රදේශවල දියුණු ජනාවාස පැවති බවට ජනශ්‍රැති තොරතුරු ලැබේ.

මූලාශ්‍ර- ත්‍රි සංහලේ කඩයිම් පොත, ආරියරත්න ජේ.ටී - අසිරිමත් රයිගම, ආරියරත්න ජේ.ටී උඩුගහ පත්තු විත්ති

උඩුගහපත්තුව


Kontaktsport er navnet på en sport hvor man har direkte berøring med andre spillere. Det ses for eksempel i amerikansk fodbold , hvor man laver opdækning på modspillerne.

Kontaktsport


Jumpei Arai kan henvise til:

 Jumpei Arai (fodboldspiller, født 1989) - japansk fodboldspiller født i 1989
 Jumpei Arai (fodboldspiller, født 1994) - japansk fodboldspiller født i 1994

Jumpei Arai


Die Japanische Badmintonmeisterschaft 1999 fand Mitte November 1999 in Moriguchi statt. Es war die 53. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Japan.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.badminton-a.com/nbaevent/index/aj.htm

1999
Badminton 1999
Badmintonwettbewerb in Moriguchi

Japanische Badmintonmeisterschaft 1999


Henry Ignatius Dudley Ryder ( - , Edgbaston, Birmingham) est un prêtre catholique anglais de l'Oratoire de Birmingham et un polémiste.

Biographie
Le lien de Ryder avec John Henry Newman et l'Oratoire commence en tant qu'élève privé, alors qu'il a environ douze ans. La seule interruption est une année au Collège anglais de Rome et quelques mois à l'Université catholique d'Irlande à Dublin, dont Newman est recteur, avant de commencer, en décembre 1856, son noviciat oratorien. En 1863, il est ordonné prêtre.

Après la mort du cardinal Newman, il est élu supérieur de l'Oratoire de Birmingham et occupe cette fonction jusqu'à ce que sa santé fléchisse. Il est le dernier survivant de "mes frères les plus chers de cette maison, les prêtres de l'Oratoire de Birmingham" à qui Newman dédie son Apologia Pro Vita Sua. Sa tombe est avec la leur et celle du cardinal Newman à Rednal, une petite maison de campagne appartenant à l'Oratoire de Birmingham, à environ sept milles de Birmingham.

Sa vie est sans histoire. Il se soucie peu de la notoriété ou même de la célébrité. Une seule fois, il se pousse en avant. C'est en 1867-1868, lorsqu'il attaque William George Ward, alors rédacteur en chef de la Dublin Review. Ses opinions sur l'infaillibilité papale, selon Ryder, sont une caricature, et il livre sa protestation dans trois pamphlets qui sont critiqués.

Travaux
Outre de nombreux articles dans des revues américaines et anglaises, il publie :

 "Idealism in Theology, a Review of Dr. Ward's scheme of Dogmatic Authority" (Londres, 1867);
 "Une lettre à WG Ward sur sa théorie de l'instruction infaillible" (Londres, 1868);
 "Postscriptum à Lettre, etc." (Londres, 1868);
 "Une critique de la lettre de M. Foulkes" (Londres, 1869);
 "Catholic Controversy", une réponse aux "Plain Reasons" de Littledale (Londres, 1880);
 "Poèmes originaux et traduits" (Dublin, 1882).

Il y a en outre "Essais du Rév. HID Ryder, édité par Francis Bacchus" (Londres, 1911).

Famille
Il est le fils aîné de George Dudley Ryder, l'un des nombreux membres du clergé de l'Église d'Angleterre qui suivent les pas de Newman, et de Sophia Lucy, fille de John Sargent. Il est reçu dans l'Église catholique à Rome en 1846. Le grand-père, Henry Dudley Ryder, est un éminent évêque anglican évangélique. Les trois autres filles Sargent ont épousé Samuel Wilberforce, Henry Wilberforce et Henry Edward Manning.

Références

Liens externes

Décès en octobre 1907
Naissance en janvier 1837
Décès à 70 ans

Henry Ignatius Dudley Ryder


Cuyler is a surname that has several origins, such as Dutch for "victory of the people" or Gaelic for "chapel".  Kyler is an alternate spelling.

People with the surname
 Abraham Cuyler (1742–1810), American businessman and mayor of Albany
 Sir Charles Cuyler, 4th Baronet (1867–1919), English cricketer and British Army officer
 Cornelis Cuyler (1697–1765), American politician and mayor of Albany
 Cornelius Cuyler (1740–1819), American soldier and British Army officer
 Jacob Glen Cuyler (1773–1854), South African magistrate
 Jeremiah La Touche Cuyler (1768–1839), American attorney and judge
 Johannes Cuyler (1661–1740), American merchant and mayor of Albany
 Kiki Cuyler (1898–1950), American baseball player
 May Cuyler (1871–1958), American socialite
 Milt Cuyler (b. 1968), American baseball player
 Richard M. Cuyler (1900–1980), founder of South Kent School
 Theodore L. Cuyler (1822–1909), Presbyterian minister
 Thomas DeWitt Cuyler (1854–1922), American railroad executive

Fictional characters
 Cuyler family, the main characters of the Adult Swim animated comedy Squidbillies

People with the given name
 Cuyler Hastings (–1914) American stage actor

Places
South Africa
 Cuylerville, Eastern Cape

United States
 Cuyler, New York
 Cuylerville, New York

See also
 Cuyler baronets
 Cuyler Presbyterian Church, Brooklyn
 USS R. R. Cuyler (1860), a steamship built in 1860

Cuyler


Hagen kan henvise til:

 Byer mv.
 Hagen – tysk by i delstaten Nordrhein-Westfalen
 Hagen (Holsten) – by og en kommune i Slesvig-Holsten.
 Hagen (Moselle) – kommune i Frankrig
 Hagen am Teutoburger Wald, Kommune i Landkreis Osnabrück, Niedersachsen
 Hagen im Bremischen, Kommune i Landkreis Cuxhaven, Niedersachsen
 Mount Hagen, By i Papua-Nyguinea

 Bydele i Tyskland
 Baden-Württemberg:
 Hagen (Beimerstetten), bydel i Beimerstetten, Alb-Donau-Kreis
 Hagen (Schnaitheim), bydel i Schnaitheim, Landkreis Heidenheim
 Hagen (Weikersheim), bydel i Weikersheim, Main-Tauber-Kreis

 Bayern:
 Hagen (Freilassing), bydel i byen Freilassing, Landkreis Berchtesgadener Land
 Hagen (Parkstein), bydel i Marktes Parkstein, Landkreis Neustadt an der Waldnaab
 Hagen (Riegsee), bydel i Riegsee, Landkreis Garmisch-Partenkirchen
 Hagen (Wurmannsquick), bydel i Marktes Wurmannsquick, Landkreis Rottal-Inn

 Mecklenburg-Vorpommern:
 Hagen (Lohme), bydel i Lohme, Landkreis Vorpommern-Rügen

 Niedersachsen:
 Gut Hagen (Hitzacker), bydel i Hitzacker, Landkreis Lüchow-Dannenberg
 Hagen (Bad Pyrmont), bydel i Bad Pyrmont, Landkreis Hameln-Pyrmont
 Hagen (Bergen), bydel i Bergen, Landkreis Celle
 Hagen (Braunschweig), et område i Braunschweig
 Hagen (Neustadt am Rübenberge), bydel i Neustadt am Rübenberge
 Hagen (Sprakensehl), bydel i Sprakensehl, Landkreis Gifhorn
 Hagen (Stade), bydel i Stade, Landkreis Stade
 Hagen (Vechta), bydel i Vechta, Landkreis Vechta
 Hagen (Weste), Bydel i Weste, Landkreis Uelzen
 Hagen (Wittingen), bydel i Wittingen, Landkreis Gifhorn
 Hage (Wüstung), en Hagen ved Wüstung, Landkreis Osterode am Harz

 Nordrhein-Westfalen:
 Hagen (Brombach), bydel i bydelen Brombach (Overath), Overath, Rheinisch-Bergischer Kreis
 Hagen (Delbrück), bydel i Delbrück, Kreis Paderborn
 Hagen (Gummersbach), bydel i Gummersbach, Oberbergischen Kreis
 Hagen (Lage), bydel i Lage, Kreis Lippe
 Hagen (Lohmar), bydel i Lohmar, Rhein-Sieg-Kreis
 Hagen (Neunkirchen-Seelscheid), bydel i Seelscheid, Rhein-Sieg-Kreis
 Hagen (Overath), bydel i byen Overath, Rheinisch-Bergischer Kreis
 Hagen (Sundern), bydel i Sundern, Hochsauerlandkreis
 Hagen (Viersen), bydel i Kreisstadt Viersen

 Sachsen-Anhalt:
 Hagen (Apenburg-Winterfeld), bydel i Fleckens Apenburg-Winterfeld, Altmarkkreis Salzwedel
 Hagen (Genthin), bydel i byen Genthin, Landkreis Jerichower Land

 Slevig-Holsten:
 Hagen (Ahrensburg), bydel i byen Ahrensburg, Kreis Stormarn

Personer
 Paul Hagen (1920-2003) − dansk skuespiller
 Esper Hagen (1948-2015) − dansk skuespiller
 Asta Esper (Hagen) Andersen (1919-2012) − dansk skuespiller

Andet
 Hagen (Samtgemeinde) – Samtgemeinde i den tyske delstat Niedersachsen

Hagen (flertydig)


Jacques Perrier (Paris, 4 de dezembro de 1936) é o bispo emérito de Tarbes e Lourdes.

Depois de se formar em Clássicos pela Universidade de Sorbonne, foi ordenado sacerdote em 21 de março de 1964 para a Arquidiocese de Paris. Ele começou seu ministério sacerdotal no ministério estudantil, particularmente na Sorbonne. Em 1979 tornou-se pároco de Saint-Michel des Batignolles, depois foi enviado para a paróquia de St. Ferdinand des Ternes como pároco. De 1983 a 1990 foi pároco de Notre-Dame de Paris. Durante este tempo também desempenhou responsabilidades a nível diocesano: foi o primeiro diretor da Rádio Notre-Dame.

Em 22 de junho de 1990, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Coadjutor de Chartres. O arcebispo de Paris, cardeal Jean-Marie Funeral, concedeu-lhe a consagração episcopal em 16 de setembro do mesmo ano. Em 6 de abril de 1991, Perrier tornou-se bispo de Chartres. Finalmente, em 20 de maio de 1997, foi nomeado coadjutor de Tarbes e Lourdes, e bispo lá em 16 de janeiro de 1998. Na Conferência Episcopal Francesa, foi membro da Comissão Permanente de Informação e Comunicação e presidiu a Comissão de "Estudos e Projetos".

Papa Bento XVI aceitou em 12 de fevereiro de 2012 sua renúncia por motivos de idade e o nomeou até a posse (entronização) de seu sucessor (25 de março de 2012) como administrador apostólico da diocese.

Ver também

Bispos católicos da França

Jacques Jean Joseph Jules Perrier


Hüseyin Avni Cinozoğlu (d. 1955, Karabük - ö. 4 Eylül 2015, Zonguldak) Türk Şair, yazar ve avukat

Yaşamı
1955 yılında Karabük Mehterler'de doğdu. 1972 yılında Safranbolu Lisesi'ni, 1977 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Bir süre aynı fakültede doktora, İktisat Fakültesi Gazetecilik Ve Halkla İlişkiler Enstitüsü'nde yüksek lisans programlarına devam etti. Şiirleri başta olmak üzere, yazıları ve hikâyeleri 1978 yılından başlayarak; Hâkimiyet Sanat- Saçak- Sesimiz-Mavera-Varlık-Oluşum-Türk Dili-Çağdaş Türk Dili-Damar-Karşı Edebiyat-Kıyı-Sanat Olayı-Bakış-Uğraş-Yaklaşım- Kaşgar-Yaşasın Edebiyat-Şiir Ülkesi-Yeni Biçem-Akatalpa-Dönemeç- Hürriyet Gösteri- Ünlem-Dize-Mor Taka-Mühür- Kitap-Lık  - Bizim Şehir- Şiiri Özlüyorum- İnsancıl- Yeni Binyıl- Islık- İle-Edebiyat ve Eleştiri-Kum- Deliler Teknesi- - Mavi Liman- Sonra Edebiyat- Akademi Gökyüzü- Hece Öykü- Hece Dergi - Hayal - Sincan İstasyonu- Zalifre Yazıları, dergilerinde yayınlandı.

Cumhuriyet Gazetesi Kitap eki'nde kitap tanıtma yazıları, söyleşileri, şiir ve edebiyat üzerine makaleleri yayımlandı.
Zokev'in Zonguldak Tabip Odası ile birlikte gerçekleştirdiği Dr. Arslan Ebiri deneme yarışmasında; " O.Günay'ın Kibriya Şiir Kitabı Ana Ekseninde Madenci- Şairin Şiir Serüveni; Devrim; Psikopatoloji Ve Mistizm İzlekleri Üzerine Bir Deneme" başlıklı denemesiyle birincilik, Şizofreni Dernekleri Federasyonu ve Bilim İlaç'ın işbirliğiyle 2008'de açılan öykü yarışmasında; "Anton Usta" adlı öyküsüyle birincilik,
Albatroslar yüksekten uçar adlı şiir kitabıyla 1996 İbrahim Yıldız şiir ödülünü kazandı.
Arasta'da Son Seda adlı belgesel senaryosuyla 1994 Uluslararası Altın Safran Belgesel Film Yarışmasında ikincilik ödülü kazandı.

 Seçme şiirleri
"Bir Albatros'un Düşler Defteri" 2006 Ocak ayında Kül yayınları'nca yayımlandı.

3. Uluslararası İzmir Şiir Buluşması'na ve 3. Uluslararası İstanbul Beyoğlu Şiir Festivali'ne konuk şair olarak katıldı, Kocaeli Üniversitesi 1.Ulusal Şiir Kongresi'nde " Şiirin Geleceğine Yürüyüş" 11. Antalya Altın Portakal Şiir Sempozyumu'nda Lale Müldür şiiri üzerine " Ultrazone'da Ültrason'a Yolculuk", 12. Bartın Kitap Fuarı'nda " Şiir Ve Sezgi", Antalya Ansav 8. Şiir Günleri'nde "Haydar Ergülen Bir Şair Bahçesi Dolu Çiçekle" başlıklı bildirileri sundu.
Kültür Bakanlığı'nın katkılarıyla "Paflogonya'da Eski Bir Güneş Saati" adlı belgesel filmi çekti.

Yayımlanmış 18 şiir kitabı var. Şiir ve edebiyat üzerine düşüncelerini içeren "Lirika'ya Akan Irmak" 2007 Ocak ayında Yalınses Yayınları"ndan çıktı. İlk romanı " Sol Kapak Takımında Çatlaklar" ve 18. Şiir kitabı " Sınır Ötesi" Haziran 2008 de Hayal yayınlarınca yayınlandı.
Şiir serüveninin ilk döneminde, anılara, hayatın görünümlerine yaslı, zaman zaman lirik-romantik edadaki şiirlerle. özellikle İstanbul'u izlek edinen, şehir şiirleriyle dikkati çekti. Safranbolu'da Tek Deniz Feneri (1991.) ve İstanbul Unutkan Yosma (1994. Karşı. Y.) adlı kitaplarında da yer alan şiirler, eleştirme Tuncer Uçarol: " İstanbul şiirleri çok daha güzel Cinozoğlu'nun. İstanbul'un kendinden bile güzel" olarak nitelendirdi Yeni Biçem dergisinde yayımladığı" İki Kentin Yakışıklısı" başlıklı denemede. Sonraları bireyin içsel karmaşasını, ontolojik endişe, varoluşçu kaygıları,  ağırlıklı olarak,  psiko patolojik halleri serimlediği şiirler yeni bir damar olarak belirdi. Bu damar genişleyerek bir misti- metafizik izleklerle egzistansiyalist bir derinlik kazandı. 2001 yılında yayımlanan" Gölgesiz Kandil" (Hera Y) kitabıyla başlayan bu dönem "Kör Sahaf" (Mühür Y. 2007) Sınır Ötesi (Hayal Y. 2008) mistik- metafizik imkânlarla zenginleşerek, nadiren toplumsallığı da içeren tutarlı bir Modernite eleştirisiyle dikkat çekiyor.
"Masallar Sebiller Güvercinler" adlı üçüncü şiir kitabı, gelecekteki Hüseyin Avni Cinozoğlu'na işaret etmesi bakımından önemlidir.
"Serçe Umudu" (1996 Suteni Y.) şairin şiirlerindeki iki dönemin arasındaki eşik eserlerden biridir. Şair Hüsrev Hatemi, bu şiirlerdeki image zenginliğine dikkati çekti. Post-modern, modern anlatı tekniklerini kullanarak, üst kurmacanın imkânlarıyla, polisiye hikâye kurgusu metinler arası göndermelerle, farklı bir gerçeklik düzleminin mümkünlüğü sorununun tartıştığı ilk romanı "Sol Kapak Takımında Çatlaklar" Şair, yazar Çiğdem Sezer'in, Hayal Dergisinde kaleme aldığı bir yazıda, deneysel romanın başarılı örneklerinden sayıldı.

Ağustos 2009'da çocuklar için yazdığı "Define" adlı çocuk öyküleri Hayal Yayınlarınca kitaplaştırıldı.
"Mükâfat" (Hayal Y. 2009) Tasavvuf geleneği içinde bir aşama olarak görülebilir.

 Ödül öykü seçkisi "Hayat Bana Yüreğini Açıyor" Doğan Kitap'tan 2009'da yayımlandı
2011'de Hayal Yayınlarınca Yayımlanan şiir eseri MAKAM - I IŞK HER DEM ÂLİ usta bir şairin doruk eseri olarak değerlendirilebilir.
Edebiyat Sanat Üzerine Deneme ve Eleştirilerini içeren PARA ŞİİRİ PUL EDEMEZ adlı eseri Ekim 2011'de ARTSHOP Yayınevince yayımlandı.

Aralık 2009'da ZALİFRE YAZILARI adlı bir edebiyat şiir dergisi yayınlamaya başladı.

Ölümü
4 Eylül 2015'te hayatını kaybetti.

Eserleri
 Her Şafakta Büyüdüler (1977)
 Güller Öksüz Kalabilir (1979)
 Masallar Sebiller Güvercinler (1980)
 Kerem Denizi Zuhal Yıldızı (1981)
 Hamel Burcuna Akan Nehir (1982)
 Murat Dağı'nın Askerleri (1984)
 Göçebe Bir Çocuğun Düşler Defteri (1985)
 Safranbolu'da Tek Deniz Feneri (1991)
 İstanbul'da Son Sedefkâr (1993)
 İstanbul Unutkan Yosma (1994)
 Doruktaki Süreya Yıldızı (1994)
 Albatroslar Yüksekten Uçar (1995)
 Serçe Umudu (1996)
 Kalbimi Çalan Şehir (1998)
 Gölgesiz Kandil (2001)
 Köre Sahaf.Mühür (2006)
 Sınır Ötesi.Hayal Y. (2008)
 Sol Kapak Takımına Çatlaklar (roman) Hayal Y. (2008)
 Define. Çocuk Öykü, Hayal Y, (2009)
 Mükâfat (2009)
MAKAM-I IŞK HER DEM ÂLİ HAYAL y.2011
PARA ŞİİRİ PUL EDEMEZ ARTSHOP Y.2011

1955 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Karabük doğumlular
2015 yılında ölenler
Zonguldak'ta ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Hüseyin Avni Cinozoğlu


AŽ košnica, AŽ lisnjača ili Alberti – Žnideršičeva košnica (ponekad se naziva i samo lisnjača) je vrsta košnice koja ima stalni obujam (volumen) i otvara se sa stražnje strane. Sastoji se iz plodišta s hranilicom (dolje) i medišta (gore) podijeljenih vodoravnom pregradom u koju je ugrađena matična rešetka. Micanjem zadnje mrežaste pregrade oslobađamo okvire koji se mogu micati, pa stoga spada u lisnjače. Idealna je za prijevoz (transport) i ugradnju u paviljonski pčelinjak. Postoje 2 tipa AŽ košnica: AŽ Standard i AŽ Grom. Razlika je u mjerama (dimenzijama) okvira, kojih je 10 ili 11. Okviri nemaju ušice, stoje na 2 poprečne šipke, a s prednje i zadnje strane ulaze u limene razmake. Glavni nedostatak ove košnice je pojedinačno oduzimanje okvira s medom.

Objašnjenje
AŽ košnica je manje zastupljena u Hrvatskoj, industrijski se kod nas ne proizvodi, a ranije su je pčelari ili nabavljali u Sloveniji ili su je sami izrađivali. To je košnica ograničenog prostora, a najčešće se proizvodi s 20 jednakih okvira unutarnjih mjera 390 x 230 milimetara (ili 394 x 235 mm). Okviri se stavljaju po 10 u donji i 10 u gornji red, tako da donji okviri služe za plodište, a gornji za medište. U košnici je sa stražnje strane ugrađena hranilica, a između plodišta i medišta je matična rešetka.

Dobre osobine te košnice su što, zbog paviljonskog načina pčelarenja, pčele u njima odlično zimuju, a pogodne su i za seljenje, jer se paviljon može smjestiti na kamion ili prikolicu, tako da se pčelinjak može pokrenuti radi seljenja bez utovara i istovara.

Osnovni nedostatak te košnice je mali obujam (volumen) i ograničen prostor, što je glavni razlog zašto nije našla primjenu u zemljama sa snažnim pčelarstvom. Zbog tog nedostatka njome se ne može najviše (maksimalno) iskoristiti jaka pčelinja paša kao s košnicama neograničenog prostora (na primjer LR košnica). Loša strana AŽ košnica je još i to što se, kod paviljonskog načina pčelarenja, veliki broj matica gubi pri izlasku na oplodnju, zbog nalijetanja stranih matica, a ako je paviljon na motornom vozilu, pri njegovom kvaru problem je popravka u garaži. Isto tako, pri požaru paviljon se teško može spasiti.

AŽ košnicu ili AŽ lisnjaču je konstruirao je njemački učitelj Alberti 1873., a 1907. u Sloveniju ju je doveo slovenski pčelar Anton Žnideršič, pa na ovom prostoru lisnjače još nazivaju i Alberti – Žnideršičeve košnice ili, skraćeno, AŽ košnice. AŽ košnica nije nastavljača, ali u zajedničkom sanduku ima razdvojeno plodište i medište, po potrebi su s dva leta, s tim da je na medištu manje a na plodištu veće leto, dok su okviri najčešće vanjskih mjera 410 x 260 mm. Odlikuju se izuzetno povoljno riješenim sistemom ventilacije. Ima 9, 10 ili 11 okvira, veoma su zgodne za seljenje, ali je rad s njima malo složeniji, naročito ako je u pitanju pregled pčela. Veoma su rasprostranjene u Sloveniji.

Okviri košnice

Satni okvir, satnik, okvir saća ili okvir košnice (razgovorno u pčelarstvu okvir) je najvažniji sastavni dio košnice jer je okvir učinio pčelinje gnijezdo pokretnim i pristupačnim pčelaru za pregled i rad. Okvir se sastoji od 4 drvene letvice koje su sastavljene pod pravim kutom. Gornja je letvica (satonoša) dulja od ukupne širine okvira i čini na svakoj strani produžetak od 15 milimetara (uši okvira). Na tim ušima visi okvir u košnici, oslonjen je na prednju i stražnju stijenu u posebno izrađenom poluutoru ili utoru (razgovorno "falcu"). Okviri i satine (satina je skup šesterostranih saća ili stanica koje su pravilno poredane jedna do druge) u njima razmaknuti su jedan od drugoga, tako da je među satinama slobodan prostor, širok oko 10 milimetara, što služi pčelama za rad i prolaz.

Primjer
Da bi se izbjegla zbrka s unutarnjim i vanjskim mjerama, dat je primjer sa svim mjerama: unutarnja visina i širina okvira, što je ujedno mjera satine, zatim debljina svih letvica i potom njihov zbroj, to jest vanjska mjera okvira. I to prema prijedlogu za standard, za 3 vrste okvira: Langstroth – Rootov okvir (LR), Dadant – Blattov okvir (DB) i Alberti – Žnideršičev okvir (AŽ):

Iz tabela se vidi da je visina poluokvira ista i za LR i za DB okvire. Širina poluokvira je ista kao i širina okvira. Mjere okvira za pološku nisu spomenute jer pološka, prema prijedlogu standarda, ima mjere DB okvira. Pološka i AŽ košnica nemaju poluokvira.

Poluokvir u DB košnici služi za medište. Poluokvir u LR košnici služi za medište kad se proizvodi med u saću, a može se upotrijebiti i u proizvodnji vrcanog meda. Inače, redovno, za medište služi cijeli okvir. Isto tako AŽ košnica ima isti okvir i u plodištu i u medištu. Pološka nema posebnog medišta, nego se ono nalazi u istoj ravnini s plodištem, s jedne i druge strane plodišta, na jednakim okvirima.

Izvori

Pčelarstvo

AŽ košnica


La première présidence de Jacques Chirac est une période de l'histoire de France qui s'étend du  au .

Gouvernement d'Alain Juppé (1995-1997)

Jacques Chirac est élu le  et prend ses fonctions le 17 mai, succédant à François Mitterrand. À son arrivée à l'Élysée, il nomme Alain Juppé Premier ministre. Ce dernier met l'accent sur la lutte contre le déficit budgétaire et la dette de l'État afin de respecter le pacte de stabilité de l'Union européenne et d'assurer l'arrivée de l'euro.

Le  à l'occasion du  de la rafle du vélodrome d'hiver, Jacques Chirac reconnait « la faute collective » de la France et déclare : « ces heures noires souillent à jamais notre histoire et sont une injure à notre passé et à nos traditions. Oui, la folie criminelle de l'occupant a été secondée par des Français, par l'État français. »

Dès , une de ses toutes premières décisions est d'effectuer une ultime campagne d'essais nucléaires français avant la signature du Traité d'interdiction complète des essais nucléaires (TICE) en 1996, afin de permettre au Commissariat à l'énergie atomique (CEA) de développer son programme Simulation. Cette décision, prise au moment du cinquantenaire des bombardements atomiques d'Hiroshima et Nagasaki, provoque un tollé, en particulier en Nouvelle-Zélande, en Australie, au Japon, aux États-Unis et dans les milieux écologistes, sans qu'il cède : la campagne d'essais a lieu.

La politique internationale de la France change subitement en Yougoslavie, où le président décide, à la suite du meurtre de soldats français pendant la guerre de Bosnie-Herzégovine, une participation à l'intervention armée conduite par l'OTAN en soutien de l'offensive de l'armée croate contre les milices serbes, ce qui met fin à la guerre civile. Il mène parallèlement une politique qui le rapproche des pays arabes tout en travaillant au processus de paix dans le conflit israélo-palestinien. La France rejoint le comité militaire de l'OTAN, après avoir tenté d'obtenir pour un militaire européen (en fait, français), le commandement sud de l'OTAN, basé à Naples.

Le , le président annonce sa décision de professionnaliser les armées et de suspendre le service national. Ce choix de suspension, et non d'abolition, doit permettre de le rétablir en cas de conflit armé.

Le , il se rend en Israël et se met en colère contre le chef de la sécurité israélienne en l'accusant de provocation à l'égard des commerçants palestiniens.

De plus en plus impopulaire, le gouvernement d'Alain Juppé doit affronter des grèves massives durant l'hiver 1995-1996, dues à la réforme des retraites du public et au gel du salaire des fonctionnaires. Devant l'essoufflement de sa majorité, il risque une dissolution, attendue par beaucoup et probablement conseillée par Dominique de Villepin, de l'Assemblée nationale le , soit onze mois avant la date prévue. Pris de court, ni son parti ni son électorat ne comprennent son geste tandis que l'opposition crie à la manœuvre. Les élections qui suivent voient la victoire de la « gauche plurielle », menée par Lionel Jospin. Jacques Chirac nomme ce dernier Premier ministre.

Cohabitation sous le gouvernement Lionel Jospin (1997-2002)

La Troisième cohabitation est bien plus longue que les précédentes, puisqu'elle dure cinq ans. Le président et le Premier ministre tentent de parler d'une seule voix dans le cadre de l'Union européenne ou de la politique étrangère, se rendant ensemble aux sommets européens (comme lors des deux autres cohabitations), même si on y assiste parfois à des passes d'armes verbales entre les deux hommes.

C'est à cette époque qu'éclatent les affaires politico-financières au sujet du RPR et de la mairie de Paris (voir ci-dessous).
À l'initiative d'un député socialiste, Arnaud Montebourg, trente députés (dix-neuf PS, quatre « verts », quatre radicaux, deux PCF et un MDC) déposent une motion demandant la traduction de Jacques Chirac devant la Haute cour. La motion est rejetée. Dans une décision du , le Conseil constitutionnel, présidé alors par Roland Dumas, confirme au président son immunité telle qu'elle est définie dans la constitution.

Le gouvernement Jospin connaît une popularité importante, marquée par la loi des 35 heures, la baisse du chômage et la reprise économique mondiale de la fin du siècle. Partant favori, le Premier ministre décide de rétablir le calendrier initial des élections (la présidentielle avant les législatives) et surtout obtient du président (et pressé également par l'ancien président Valéry Giscard d'Estaing) d'abord très réticent, qu'il propose la modification de la Constitution pour transformer le septennat en quinquennat.
Le  la réduction du mandat présidentiel de 7 à 5 ans est adoptée par un référendum marqué par une abstention record. (30,19 % de participation, 73,21 % de oui 26,79 % de non).

Face à la pression de ses soutiens, les sondages lui étant peu favorables, Jacques Chirac décide d'annoncer plus tôt que prévu sa candidature pour l'élection présidentielle, le  lors d'un meeting à Avignon, devançant ainsi Lionel Jospin (ce dernier annonce sa propre candidature le 20 février).

S'appuyant sur la jeune garde des députés RPR, il favorise la formation progressive d'un nouveau parti qui doit voir la fusion du RPR, de l'UDF et de DL : l'Union pour la majorité présidentielle. Les futurs éléments de ce nouveau parti (que l'UDF, dirigée par François Bayrou, refuse de rejoindre) développent les thèmes de la sécurité et de la baisse des impôts.

Après un début de campagne moyen, Jacques Chirac prend du poil de la bête à la suite des erreurs de Lionel Jospin (la phrase « Un président vieilli et usé » choque). Fort de sa grande expérience des campagnes présidentielles, Jacques Chirac mène alors une campagne dynamique, notamment sur les thèmes de la baisse des impôts (promesse de baisse de 33 % de l'impôt sur le revenu) et de l'insécurité, très largement relayé et diffusé par les médias (les Guignols de l'info de Canal+ accusent TF1 et son journal de 13 h d'amplifier le mouvement ; la gauche parle de « sentiment d'insécurité ») qui multiplient le temps d'audience sur le sujet et celui de la violence urbaine. Lionel Jospin voit dans le même temps sa campagne s'essouffler. Le 21 avril, c'est la surprise, « comme un coup de tonnerre » : Lionel Jospin est battu dès le premier tour. Jacques Chirac, arrivé en tête avec 19,88 % (le plus faible score pour un président sortant) se voit opposé à Jean-Marie Le Pen. Souvent décrit comme un antiraciste viscéral, assuré de l'emporter, il décide de refuser de débattre avec son adversaire, déclarant que « face à l'intolérance et à la haine, il n'y a pas de transaction possible, pas de compromission possible, pas de débat possible ». Il laisse alors la gauche et la jeunesse manifester en appelant à voter pour lui (le slogan de ses opposants les plus farouches est « Votez escroc, pas facho ») et est élu avec un score sans commune mesure : 82,21 %.

Gouvernement et représentation parlementaire

Parlement

Assemblée nationale

Sénat

Gouvernement

Historique des gouvernements
Le 17 mai 1995, Alain Juppé est nommé Premier ministre. La composition de son gouvernement est annoncée le lendemain, le 18 mai 1995. Il démissionne le 7 novembre 1995 pour former un second gouvernement annoncé le même jour, faisant du premier gouvernement l'un des plus courts de la Cinquième République. Après les élections législatives anticipées de 1997, Alain Juppé démissionne et le Président de la République nomme Lionel Jospin comme Premier ministre : c'est le début de la troisième cohabitation. Après plusieurs remaniements, notamment en 2000, Lionel Jospin démissionne le 6 mai 2002, au lendemain de la réélection de Jacques Chirac à la présidence de la République.

 Gouvernement Alain Juppé (1) (18 mai - 7 novembre 1995) ;
 Gouvernement Alain Juppé (2) (7 novembre 1995 - 2 juin 1997) ;
 Gouvernement Lionel Jospin (4 juin 1997 - 6 mai 2002).

Membres du gouvernement
Au cours de son premier mandat, le Président de la République a nommé 95 membres au Gouvernement, dont 47 avant la cohabitation et 48 pendant la cohabitation.

* Les personnes notées d'un astérisque sont celles ayant eu une ou plusieurs fonctions ministérielles avant la première présidence de Jacques Chirac (avant le 17 mai 1995).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Histoire de France depuis la Cinquième République
 Élection présidentielles françaises de 1995 - de 2002
 Troisième cohabitation
 Rassemblement pour la République

Bibliographie

 Arnaud Teyssier, Le Dernier Septennat (1995-2002) : Jacques Chirac, Paris, Pygmalion, 2002.

Première présidence de Jacques Chirac


Olaylar
 Temmuz - Ağustos - Hōgen Ayaklanması gerçekleşti.
 Avusturya Dükalığı kuruldu (dağılışı 1453).

Doğumlar
 Eylül - II. İsaakios, Bizans imparatoru (ö. 1204)
 tarihi bilinmeyen
 Kemaleddin ibn Yunus, astronom, matematikçi ve İslam bilgini (ö. 1241)
 Seyfüddin Amidî, Diyarbakır'lı Kürt filozof, İslam bilgini ve yazar (ö. 1233)

Ölümler
 20 Temmuz - İmparator Toba, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 74. imparatoru (d. 1103)
 tarihi bilinmeyen
 I. Demetre, Bagrationi hanedanı mensubu Gürcü kralı (d. y. 1093)
 I. Mesud, en uzun süre hüküm sürmüş Türkiye Selçuklu Sultanı (d. 1095)
 Atsız, Harezmşah hükümdarı (d. y. 1097)

1156


El campeonato News of the World, auspiciado por el periódico News of the World, y organizado por la Asociación Profesional de Billar y Snooker, fue el torneo más importante de snooker en la década de los 50. Su importancia, incluso por encima del Campeonato del Mundo, se explica por la participación de Joe Davis.

Ganadores

Referencias

Enlaces externos

Competiciones de snooker
Eventos deportivos en Reino Unido
Eventos anuales de Londres

News of the World (campeonato)


Biologisk bekæmpelse 2 er en naturfilm fra 1984 instrueret af Claus Bering efter eget manuskript.

Handling
Biologisk bekæmpelse af skadedyr på friland volder vanskeligheder, der langt overstiger dem, det er lykkedes at overvinde i de lukkede væksthuse. Filmen ser på eksempler på biologisk bekæmpelse og viser, at det kan være lige så effektivt som bekæmpelse med giftstoffer. Hvis vi vil opretholde vores nuværende forbrug, er det nødvendigt med bekæmpelse af skadedyr. Her er forskningen i bekæmpelsesformer yderst nødvendig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Naturfilm fra Danmark
Danske film fra 1984

Biologisk bekæmpelse 2


Événements

Aucune date exacte
 Première tentative de piloter l'avion multiplan Phillips n°1.
 Otto Lilienthal vole environ 250 m dans son Maihöhe-Rhinow-Glider.
 Lawrence Hargrave fait la démonstration d'un planeur porteur en Australie lors d'un congrès aéronautique à Sydney.
 Le capitaine Baden Baden-Powell de la British Army commence des expériences avec des cerfs-volants porteurs d'hommes.
  Horatio Phillips construit un banc d'essai à vapeur à Harrow.

Naissances
 12 janvier : Hermann Göring, aviateur militaire allemand (suicide en 1946)
 5 août : Sydney Camm, concepteur d'aéronefs anglais (mort en 1966)
 4 octobre : , pilote lituanien
 6 octobre : , pilote soviétique, héros de l'Union soviétique (27 juin 1937).
 17 décembre : , as anglais (mort en 1971)

Notes et références

Aéronautique
Chronologie de l'aéronautique

1893 en aéronautique


Hicri Yılbaşı veya 1 Muharrem (kameri) hicrî takvime göre Zilhicce ayının son gecesini Muharrem ayının birinci gününe bağlayan zaman dilimi. İslami takvime göre bir sonraki güne saat 00:00 da değil güneş batması ile (akşam ezanı) geçilir. Bu zaman dilimi ay takvimi esaslı olduğu için bir sonraki hicri yılbaşı 11 ya da 12 gün daha erken bir tarihe denk gelir. Muharrem ayı, Zilkade, Zilhicce ve Receb ile beraber Kur'an'da kıymet verilen dört haram aydan biridir. Bu aylarda barış içinde yaşanması, savaş yapılmaması ile ilgili İslam öncesi ve sonrası kurallar mevcuttur. Muharrem ayı, hicrî kamerî yılın birinci ayıdır. Şii Müslümanlar tarafından ise Muharrem ayının 10. günü Aşure Günü olarak kutlanır.
Hz.Ömer'in halifeliği devrinde 17 (Miladi 638) yılında Resûl-i Ekrem'in Mekke'den Medine'ye hicretinin resmî takvim başlangıcı olarak kabul edilmesiyle muharrem hicrî yılın ilk ayı olarak belirlenmiştir.

Kaynakça

İlgili Bağlantılar
 Hicrî takvim
 Muharrem (Ay)
 10 Muharrem
 Aşure Günü

İslami gün, gece ve bayramlar

Hicri Yılbaşı


Bradwell may refer to:

Places

England
 Bradwell, Devon
 Bradwell, Derbyshire, a village in the Derbyshire Peak District
 Bradwell, Norfolk, Great Yarmouth
 Bradwell, Staffordshire

Buckinghamshire
 Bradwell and New Bradwell; each a village, district and civil parish now part of Milton Keynes
 Bradwell Abbey, an ancient monument in Milton Keynes

Essex
 Bradwell Juxta Coggeshall, a village and civil parish in Essex, England
 Bradwell-on-Sea, a village and civil parish
 Bradwell Waterside, a small hamlet
 Bradwell nuclear power station

North America
 Bradwell, Saskatchewan, Canada
 Bradwell Bay Wilderness, a designated wilderness area in the state of Oklahoma, US

People
 Tom Driberg, Baron Bradwell (1905-1976), British journalist and politician
 Chris Bradwell (born 1983), US athlete
 James B. Bradwell (1828-1907), US lawyer and judge
 Mike Bradwell (born 1986), Canadian athlete
 Myra Bradwell (1831-1894), US publisher and political activist
 Oliver Bradwell (born 1992), US athlete

Other uses
 Bradwell Institute, a public high school in Hinesville, Georgia, US
 Bradwell (car), a cyclecar by the British manufacturer Bradwell & Company
 Bradwell Episcopal Area, an episcopal area within the Diocese of Chelmsford.

See also
 Broadwell (disambiguation)

Bradwell


جاكي مونارون ، 8 سبتمبر 1956 ، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نامور
رياضيون من مقاطعة نامور
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم من مقاطعة نامور
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
لاعبو نادي لييج
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مواليد 1956
مواليد في نامور

جاكي مونارون


Los isoesquizómeros son dos enzimas de restricción con la misma secuencia de reconocimiento, aunque pueden que no corten en la misma posición (por ejemplo, una puede dejar extremos romos y su isoesquizómera, extremos cohesivos). Por el contrario, dos enzimas que reconocen secuencias medianamente diferentes, y cortan dejando los mismos extemos, se denominan isocaudómeros. Un par de isoesquizómeros son las enzimas Asp718 y KpnI. No se debe confundir con las enzimas con extremos compatibles, que son enzimas que, aunque reconozcan distinta secuencia, dejan extremos cohesivos iguales (y por tanto, complementarios entre ellos). Por ejemplo, las enzimas BamHI y Bg/II.

Subtipos de isoesquizómeros

Neoesquizómeros
La primera enzima que se descubre, que reconoce y corta en un sitio específico, se denomina "enzima prototipo". La enzimas que se encuentren posteriormente y que reconozcan la misma secuencia, serán isoesquizómeros.

Una enzima que reconoce la misma secuencia pero corta en lugares diferentes, se denomina neoesquizómero, y son un subtipo de isoesquizómeros. Dos neoesquizómeros serían SmaI (CCC/GGG) y XmaI (C/CCGGG).

Isoesquizómeros que reconocen ADN metilado
En algunos casos, uno de los isoesquizómeros es capaz de reconocer si su secuencia de restricción está metilada, mientras que otros isoesquizómeros pueden reconocer solamente secuencias no metiladas. Esta propiedad de algunos isoesquizómeros, permite la identificación del estado de metilación de un sitio de restricción a la hora de analizar el estado epigenético de una secuencia de ADN.

Dos ejemplos de isoesquizómeros de este tipo son HpaII y MspI, que reconocen la secuencia -CCGG- cuando no está metilada. Sin embargo, cuando la segunda citosina está metilada, MspI también puede reconocer la secuencia, mientras que HpaII no puede hacerlo.

Enlaces externos

Enzimas
Enzimas de restricción
Biología molecular
Biotecnología

Isoesquizómero


The Cherry Boppers se forma en Bilbao en el año 2004 con un carácter meramente instrumental, con el fin de difundir la música jazz funk y en general los ritmos de baile antiguos y de raíz negra. Anteriormente, habían formado su primera banda en el barrio de Santuchu interpretando temas de Jimi Hendrix y la Creedence.

Las actuaciones en directo son una constante en la vida del grupo, en todo tipo de eventos y festivales de diferente género (Viñarock, Imagina Funk, Festival de Jazz de San Sebastián, Buenafuente, etc..) y abriendo fronteras con dos giras de invierno en Holanda, festivales en Francia y Alemania (Saint Paul Soul Jazz Festival, Theatron Festival, Paradiso Club Amsterdam, etc...)

Lanzaron su primera maqueta ("Dressin' The Puppet") en el año 2006, y tienen lo que consideran dos discos oficiales: "Play It Again!" (2008) y "Shakin' The Hood" (2011).

Discografía
 Dressin´the Puppet, Noizpop 2006 CD
 Black Lolita/ Watermelon Man 2007 single 7" Enlace Funk
 Play It Again!, Keep On Boppin' Records 2008 CD/LP
 Live in Bilbao, Keep On Boppin' Records 2009 DVD
 Remix It Again!, Keep On Boppin' Records 2010 CD/LP
 Shakin' the Hood, Keep On Boppin' Records 2011 CD/LP
 For Dancers Only, Gaztelupeko Hotsak 2018 CD/LP
 The Cherry Boppers meets Patricia Reckless, Gaztelupeko Hotsak 2023 CD/LP

Referencias

Enlaces externos
 Crónica de su actuación en Aste Nagusia 2009
 Vídeo de "The Harvest", 2011
 Actuación en el Festival de Jazz de Vitoria-Gasteiz, 2007
 Actuación el programa "Buenafuente" de La Sexta, 2009

The Cherry Boppers


أبحث عنك، ألبوم للفنان العراقي كاظم الساهر ، تم إصداره عام 2001 من إنتاج شركة روتانا.

الأغاني
  ابحث عنك   - 5:18
 الزمن  - 3:39
 اللي يريد الحلو  - 3:14
  الليلة احساسي غريب  - 6:02
  سالتها - 5:34
  شكرا  - 6:16
 كل عام وانت حبيبتي  - 4:48
 مال واحتجب  - 5:18
 مو ضحكتك  - 4:44
 يازمن -4:08

المراجع

ألبومات 2001
ألبومات خليجية
ألبومات كاظم الساهر

أبحث عنك


Dendrologia: Dodona's Grove, or the Vocal Forest was a poem by James Howell published in 1640, which launched Howell's literary career. It was published in English in multiple editions and was translated into French and Latin.

Description

Dodona's Grove is an allegory of Europe, particularly England, depicting events between 1603 and 1640.  Dodona, in the title, refers to the ancient Hellenic oracle of Zeus in Epirus.

Covered in the poem are the Spanish match, the Gunpowder Plot, the murder of Thomas Overbury, and the assassination of Buckingham. The political criticisms in Dodona's Grove may have contributed to Howell's imprisonment in 1643.

In the poem, plants represent prominent persons. The British oak tree in Dodona's Grove represents the Stuarts.

Impact

Historian Henry Hallam  criticized the work harshly, calling it "clumsy", "unintelligible", "dull", and "an entire failure". Despite its shortcomings, it is speculated to have been an influence on James Harrington's The Commonwealth of Oceana.  Bibliographer Albrecht von Haller was tricked into including Dodona's Grove in his Bibliotheca Botanica.

References

External links
 Dodona's Grove from The Abraham Cowley Text and Image Archive

British books
1640 books
Allegory

Dodona's Grove


Dong Xian (董賢) (environ 23 à 1 avt J.C.) était un homme politique de la dynastie Han qui est rapidement passé d'un statut de petit fonctionnaire à celui de fonctionnaire le plus puissant de l'administration impériale de l'empereur Ai en l'espace de quelques années, grâce à l'intérêt et la confiance totale de l'empereur.

La plupart des spécialistes s'accordent à dire que la progression rapide de la carrière de Dong est principalement due à sa relation personnelle avec l'empereur Ai, très probablement  de nature romantique et sexuelle, plutôt qu'à une démonstration de ses capacités. Les deux hommes étaient mariés à des femmes, mais l'empereur Ai était sans enfant et « par nature, [...] ne se souciait pas des femmes ». Il était alors généralement admis que la plupart des empereurs ait pris des amants masculins et s'était le cas des 10 empereurs précédents.

Un terme idiomatique pour l'homosexualité en chinois est duanxiu zhi pi (斷袖之癖, littéralement, « la passion de la manche coupée »), dérivé d'un épisode impliquant Dong et l'empereur Ai. Ils dormaient souvent ensemble sur la même natte de paille. Un après-midi, après que l'empereur Ai se soit réveillé d'une sieste, Dong dormait encore et la manche de l'empereur Ai était coincée sous la tête de Dong. Plutôt que de réveiller Dong, l'empereur Ai a coupé sa manche pour permettre à Dong de continuer à dormir sans être dérangé. Dong Xian est représenté dans le Wu Shuang Pu (無雙譜, Table des héros sans égal) de Jin Guliang.

Début de carrière
On ne sait pas quand Dong est devenu un fonctionnaire de la cour, mais on sait qu'au début du règne de l'empereur Ai (qui a duré de 7 à 1 avt J.C.), Dong était un secrétaire impérial mineur (郎, lang ), et qu'il était un collègue du célèbre érudit confucéen Yang Xiong, dont le nom est devenu posthume.

En 4 avant J.C., quand il rencontré l'empereur Ai à l'âge de 19 ans, il était un intendant impérial (侍中, shizhong ) et le directeur des opérations équines impériales (駙馬都尉), fuma duwei . (Dans les dynasties ultérieures, ce titre est devenu celui des maris des princesses. Ce n'était pas le cas pendant la dynastie Han, et il est, en tout cas, clair que Dong n'a pas épousé une princesse.) La position de son père, historien au tribunal, lui a permis de devenir le secrétaire privé du prince héritier et d'attirer ainsi l'attention de l'empereur Ai. Sa relation avec l'empereur Ai lui permettrait d'augmenter soudainement son pouvoir et son prestige.

Relation avec l'empereur Ai et ascension rapide vers une grande puissance
Vers 4 avant notre ère, Dong était alors devenu le favori de l'empereur Ai. On raconte que chaque fois que l'empereur Ai se rendait à l'extérieur du palais, Dong l'accompagnait, et qu'une fois de retour au palais, il s'occupait de l'empereur. L'empereur Ai le récompensait avec de grosses sommes d'argent. L'épouse de Dong a reçu la autorisation sans précédent d'entrer et de sortir du palais comme elle le souhaitait, et elle s'est installée avec Dong à l'intérieur du palais. L'empereur Ai a également fait de la sœur de Dong une épouse impériale (avec le titre prestigieux de zhaoyi (昭儀)), classée juste en dessous de son épouse l'impératrice Fu. Les trois membres de la famille Dong passaient ainsi jour et nuit près de l'empereur. Le père de Dong, Dong Gong (董恭), fut nommé ministre des approvisionnements du palais et créé marquis par intérim (關內侯).

L'empereur Ai a ensuite ordonné à l'architecte impérial de construire une résidence luxueuse pour Dong juste à l'extérieur du palais impérial principal, le palais Weiyang. La résidence était décrite comme si spacieuse qu'elle ressemblait à un palais impérial. L'empereur Ai a également offert à Dong les meilleures armes et les bijoux les plus précieux du trésor impérial - à tel point que ce que Dong utilisait était encore plus précieux que ce que l'empereur Ai utilisait personnellement. En outre, des outils funéraires impériaux ont été pré-attribués à Dong en vue de son éventuelle sépulture, et la future tombe de Dong a été construite juste à côté de la tombe de l'empereur Ai.

En 3 avant J.C., l'empereur Ai a eu l'intention de créer Dong un marquis, mais ne trouvait pas aucune excuse valable pour le faire. À la suggestion d'un membre du clan de sa grand-mère nommé Fu Jia (傅嘉), un plan fut élaboré. En 4 avant J.C., les informateurs Xifu Gong (息夫躬) et Sun Chong (孫寵) avaient, par l'intermédiaire de l'eunuque Song Hong (宋弘), rapporté que Liu Yun (劉雲), le prince de Dongping, avait recours à la sorcellerie ; en conséquence, le prince Yun fut rétrogradé au statut de roturier et se suicida. L'empereur Ai annonça que le complot avait été rapporté par Dong, et non par Song, puis créa ensuite les marquis par intérim de Dong, Xifu et Sun. Plus tard dans l'année, malgré l'objection du Premier ministre Wang Jia, l'empereur Ai les nomma tous les trois marquis.

Un bon nombre de fonctionnaires ont tenté de limiter le pouvoir de Dong en suppliant l'empereur Ai de ne pas trop le récompenser, et ils en ont souffert. Rien n'indique que Dong était à l'origine de la punition de ces fonctionnaires ; il semble plutôt que l'empereur Ai ait été personnellement offensé que ces fonctionnaires aient attaqué son amant et les ait donc punis pour cela. Les fonctionnaires étaient :

 Zheng Chong (鄭 崇), le secrétaire général du palais, qui a été arrêté et qui est mort en prison en 3 avant J.C. ; Le gouverneur de la province capitale, Sun Bao (孫寶), qui a tenté de faire libérer Zheng, a lui-même été démis de ses fonctions.
 Wujiang Long (毋將隆), le chef de la sécurité de la capitale de Chang'an, qui a refusé de transférer les armes à Dong et a été rétrogradé au poste de chef de la sécurité de la commanderie de Pei.
 Wang Jia (王嘉), le Premier ministre, qui a plusieurs fois tenté d'empêcher Dong d'être créé marquis et d'être promu ; il a été emprisonné et s'est suicidé dans la prison en 2 avant J.C. ; Le propre oncle de l'empereur Ai, Ding Ming (丁明), le commandant des forces armées, qui était ami avec Wang et pleurait sa mort, a été relevé de son poste et a repris sa marche.

Cependant, Wang Hong (王閎), un intendant impérial et petit-neveu de la grande impératrice douairière Wang Zhengjun, la grand-mère par alliance de l'empereur Ai, qui a également fait des demandes similaires à l'empereur Ai, n'a pas été puni (parce que l'empereur Ai a été impressionné par sa bravoure), mais n'a pas non plus été écouté

À la fin de l'an 2 avant J.C., après le successeur de Ding Wei Shang (韋尚) soit mort de maladie, l'empereur Ai fit de Dong, âgé de 22 ans, le commandant des forces armées (大司馬, da sima ) - l'une des Trois Excellences, avec le premier ministre (大司徒, da situ ) et le premier examinateur (大司空, da sikong ) - et le chef de la sécurité de la capitale. L'édit disait :

 Le ciel vous a donné pour être l'assistant de [la] dynastie Han. Je connais votre fidélité, et j'espère que vous saurez guider les grandes affaires de l'empire et suivre ce qui est bon.

Le libellé de l'édit suivait la formulation présumée de l'empereur Yao lorsqu'il avait transmis son trône à l'empereur Shun, et a grandement surpris et choqué tous ceux qui l'ont lu.

Malgré son ascension à un si grand poste, Dong a continué à accompagner l'empereur Ai à tout moment dans le palais, ne s'occupant pas des affaires importantes que son poste aurait dû lui imposer. Au même moment, son père Dong Gong fut promu à un poste honorifique tandis que son jeune frère Dong Kuanxin (董寬信) fut nommé directeur des opérations équines impériales, succédant à Dong Xian. De nombreux membres du clan Dong ont été nommés intendants impériaux ou vice-ministres.

Sa mort
À l'été 1 avant J.C., l'empereur Ai mourut subitement à l'âge de 22 ans sans héritier des suites de sa maladie chronique et son décret annonçait Dong comme héritier et successeur. Dong Xian, en tant que commandant des forces armées, était le fonctionnaire le plus puissant de la cour, mais il était paralysé par cet événement soudain. La grande impératrice douairière Wang a pris alors des mesures décisives : elle s'est rendue au palais de Weiyang et s'est emparée du sceau impérial. Elle a ensuite convoqué Dong, qui a été pris par surprise et a été incapable d'agir. La grande impératrice douairière Wang a également rappelé son neveu Wang Mang au palais et a transféré le commandement de la garde impériale de Dong à Wang.

Wang Mang a alors ordonné au secrétaire du palais de publier un article de mise en accusation contre Dong, accusant ce dernier de ne pas s'être occupé de l'empereur Ai lorsqu'il était malade. Dong s'est vu interdire l'accès au palais et a été relevé de ses fonctions le lendemain. Cette nuit-là, lui et sa femme se sont suicidés et ont été enterrés rapidement. Wang Mang l'a exhumé pour s'assurer qu'il était bien mort, puis l'a fait enterrer à nouveau dans une prison. L'ensemble du clan Dong a été exilé à Hepu (合浦, dans le Zhanjiang moderne, Guangdong) et leurs biens ont été confisqués au profit du trésor impérial.

Œuvres à leur effigie

 Les auteurs des dynasties Ming et Qing avaient pris l'habitude d'intituler leurs histoires homo-érotiques Records of the Cut Sleeve
 Chen Hongshou (1598-1652), peintre chinois de la fin de la dynastie Ming, fit une représentation du couple en 1651
 La nouvelle "Cut Sleeve" (黄九郎) de Pu Songling publiée en 1740 dans Strange Stories from a Chinese Studio (tome 3) est une romance homosexuelle basée sur l'épisode de la manche coupée
 Le Podcast "History is gay" vend des coloriages à leur image

Références

Liens externes

   Dong Xian on the site of Baidu Baike

Décès en 1 av. J.-C.
Pages avec des traductions non relues

Dong Xian


Nuvo L'esprit De Paris es un vodka fortificado comercializado como licor espumoso. Nuvo se fabrica en París, Francia, y el London Group se encarga de su importación. Nuvo originalmente se comercializaba como una bebida para la mujer; las primeras botellas incluían la frase «For Her» («para ella»). Después la compañía suprimiría dicha leyenda de la etiqueta.

Existen cuatro variantes de la bebida, Nuvo Classic (Rosa), Nuvo Lemon Sorbet (Amarillo), Nuvo Red Velvet Cake (Rojo) y Nuvo Peach Cobbler (Naranja)

Producción
La botella de Nuvo se asemeja a una botella larga de perfume. La bebida se confecciona a base de granos y agua de manantial, para después mezclarse con el vino espumoso y con vodka, dando como resultado una bebida a base de vino fortificado y vodka espumoso.

Véase también
 Vino fortificado

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Bebidas alcohólicas de Francia

Nuvo (licor)


Onthophagus remotus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1879.

Referências

Ligações externas

remotus
Coleópteros descritos em 1879

Onthophagus remotus


Mai multe persoane se numesc Ion Popa:

Ion Popa, membru al Sfatului Țării (1917-1918)
Ion Popa, canotor Australian, născut în România
Ion Popa, deputat din Republica Moldova (1990-1994)
Ion Popa, senator român (2012-prezent)
Ion Popa, istoric contemporan

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

Ion Popa (dezambiguizare)


Earl of Orrery is a title in the Peerage of Ireland that has been united with the earldom of Cork since 1753. It was created in 1660 for the soldier, statesman and dramatist Roger Boyle, 1st Baron Boyle, third but eldest surviving son of Richard Boyle, 1st Earl of Cork. He had already been created Lord Boyle, Baron of Broghill, in the Peerage of Ireland in 1628 (at the age of only six). He was succeeded by his son, the second Earl. He represented County Cork in the Irish House of Commons and served as Vice-President of Munster. On his death, the titles passed to his eldest son, the third Earl. He represented East Grinstead in the English House of Commons. He was succeeded by his younger brother, the fourth Earl. He was a Lieutenant-General in the Army and a prominent diplomat. In 1711 he was created Baron Boyle of Marston, in the County of Somerset, in the Peerage of Great Britain. His son, the fifth Earl, succeeded his third cousin as fifth Earl of Cork in 1753. See the latter title for further history of the peerages.

Henry Boyle, son and namesake of the Hon. Henry Boyle, the younger son of the first Earl of Orrery, was created Earl of Shannon in 1756.

The Irish placename Orrery came from Gaelic Orbhraighe, which was at first the name of a tribe (Orbh-raighe = "Orb's people"), and then of a territory and a barony.

Earls of Orrery (1660)
Roger Boyle, 1st Earl of Orrery (1621–1679)
Roger Boyle, 2nd Earl of Orrery (1646–1682)
Lionel Boyle, 3rd Earl of Orrery (1671–1703)
Charles Boyle, 4th Earl of Orrery (1674–1731)
John Boyle, 5th Earl of Cork and Orrery (1707–1762)
Hamilton Boyle, 6th Earl of Cork and 6th Earl of Orrey (1729–1764)
Edmund Boyle, 7th Earl of Cork and 7th Earl of Orrey (1742–1798)
Edmund Boyle, 8th Earl of Cork and 8th Earl of Orrery (1767–1856)
Richard Edmund St Lawrence Boyle, 9th Earl of Cork and 9th Earl of Orrery (1829–1904)
Charles Spencer Canning Boyle, 10th Earl of Cork and 10th Earl of Orrery (1861–1925)
Robert John Lascelles Boyle, 11th Earl of Cork and 11th Earl of Orrery (1864–1934)
William Henry Dudley Boyle, 12th Earl of Cork and 12th Earl of Orrery (1873–1967)
Patrick Reginald Boyle, 13th Earl of Cork and 13th Earl of Orrery (1910–1995)
John William Boyle, 14th Earl of Cork and 14th Earl of Orrery (1916–2003)
John Richard Boyle, 15th Earl of Cork and 15th Earl of Orrery (born 1945)

The heir apparent is the present holder's only son Rory Jonathan Courtenay Boyle, Viscount Dungarvan (born 1978)

See also
Earl of Shannon
Orrery

Notes

References

Attribution

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1660
Earl

Earl of Orrery


Acem Bûselik, Klâsik Türk müziğinde kullanılan birleşik bir makam.

Ayrıca bakınız
 Acem,
 Bûselik

Klasik Türk müziği makamları

Acembûselik


Fra Ljubo (Mate) Čuvalo (Proboj, Ljubuški, 29. veljače 1908.  Chicago, 24. siječnja 1975.), hrvatski katolički svećenik, visoki franjevački dužnosnik, novinar i urednik, iseljenički kulturni djelatnik, misionar i pisac. Stric Kamila Čuvala, fra Mladena Čuvala, Ante Čuvala, prastric Ravena Josipa Čuvala.

Životopis
Rodio se 1908. godine u zapadnohercegovačkom selu Proboju. u Vitini je završio pučku školu. U Širokom Brijegu završio je gimnaziju. U franjevačkom samostanu na Humcu zaredio se je i postao franjevac 29. lipnja 1926. godine. Studirao je filozofiju i bogoslovlje. Mjesto studija bio je Mostar i Breslava (onda Njemačka). Za svećenika se je zaredio u Mostaru .5. studenog 1933. godine. Engleski je jezik usavršio u Engleskoj. Na studij engleskog jezika pošao je jer je namjeravao otići djelovati među iseljenim Hrvatima u Americi. Studenoga 1935. stigao je u SAD i odmah je djelovao u pastoralu.

U Ameriku stiže u studenom 1935. Odmah po dolasku, fra Ljubo počinje pastoralno djelovati po župama u New Yorku, Chicagu (župa sv. Jeronima), Vancouveru, Portlandu, Milwaukeeju i Chicagu (župa Srca Isusova).

Kad su franjevci kupili tjednik Danicu od Ivana Krešića 1945. godine, fra Ljubo Čuvalo bio je prvi urednik tog iseljeničkog lista (uređivao ga 1945.-1946. i 1961.-1975.). Također je bio urednik Hrvatskoga katoličkog glasnika (1958.-1961. ) i Hrvatskog kalendara (Croatian Almanac) (1968.-1975.). Pored novinarske aktivnosti djelovao na društvenom polju. Bio je savjetnika Kustodije od 1949. do 1952. godine.

Umro je u bolnici u Chicagu 24. siječnja 1975. godine, a pokopan je 28. siječnja među svojom braćom fratrima na groblju Svetog groba (Holy Sepulchre).

Izvori

Hrvatski franjevci
Bosanskohercegovački franjevci
Hrvati u SAD-u
Hrvatski novinari

Ljubo Čuvalo


Window Maker este un manager de ferestre gratuit și cu sursă deschisă pentru Sistemul de Ferestre X. Este conceput să emuleze GUI NeXTSTEP ca și mediu compatibil OpenStep. Window Maker este parte din Proiectul GNU.

Note

Vezi și
 Darwin (sistem de operare)
 GNUstep

Legături externe

 Window Maker Mailing Lists
 Window Maker Live, un CD Live instalabil bazat pe Debian/Wheezy Linux ce folosește Window Maker ca interfață grafică prestabilită

GNUstep
Software cu sursă deschisă
Manager de ferestre
Software pentru Linux

Window Maker


L'aérodrome de Lonorore est situé au Vanuatu, sur l'Île de Pentecôte. Il est desservi par la compagnie Air Vanuatu.

Initialement doté d'une piste en herbe qui était inutilisable lors des hivers pluvieux, l'aérodrome a fait l'objet de travaux en 2008-2009, avec l'allongement de la piste construite en dur.

Situation

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

Lonorore

Aérodrome de Lonorore


عمر طوسون (8 سبتمبر 1872- 26 يناير 1944) هو الأمير محمد عمر طوسون ابن الأمير محمد طوسون باشا ابن والي مصر محمد سعيد باشا ابن محمد علي باشا رأس الدولة العلوية. والدته الأميرة بهشت حور وليس كما يشاع أنها الأميرة فاطمة بنت الخديوي إسماعيل وكانت زوجة والده، وجدته لأبيه الأميرة ملك بير. ولد في الإسكندرية وعاش فيها إلى جانب القاهرة.

هو أحد أشهر أمراء أسرة محمد علي الذي اشتهر بالكثير بتفوقه في الكثير من المجالات ورعايته للكثير من المحافل وأعماله الخيرية واكتشافاته وكتاباته في الجغرافيا والتاريخ والآثار وغيرها وله العديد من الكتب والخرائط بالعربية والفرنسية، وكان أول من اقترح إرسال وفد من مصر إلى مؤتمر فرساي للمطالبة باستقلالها.

نشأته
ولد في الإسكندرية يوم الأحد 5 رجب 1289 هجرية الموافق 8 سبتمبر 1872, ولما بلغ أربع سنوات كفلته جدته لأبيه الأميرة ملك بير وعنيت بتربيته، بدأ الدراسة على يد مجموعة من الأساتذة المختارين في قصر والده ولما بلغ الحلم سافر إلى سويسرا لاستكمال دراسته وتجول في هذه الفترة في كل من فرنسا وإنجلترا بغرض السياحة فتأثر بما شاهده هنالك من التقدم العلمي والصناعي والزراعي والاجتماعي ثم عاد إلى مصر وهو يجيد التركية والعربية والإنجليزية والفرنسية.

فلما بلغ سن الرشد تولِى زمام دائرته فأدارها بنفسه ومع انشغاله بإدارة أعماله لم ينقطع عن المطالعة والبحث في مكتبته إذ كان له ولع بمطالعة كل ماله علاقة بتاريخ مصر والسودان.

اقترن بإحدى كريمات الأمير حسن باشا نجل الخديوي إسماعيل في 14 أغسطس سنة 1898م، فرزقه الله النبيل سعيد طوسون والأمير حسن طوسون ومن البنات النبيلة أمينة والنبيلة عصمت.

شخصيته

الأمير المصري
اشتهر الأمير عمر طوسون بوطنيته وحبه لمصر، فاعتنى بتاريخها القديم والحديث من عهد جده الأعلى محمد علي وعهد إسماعيل وكتب منه الكثير، كما تمتع بعلاقات جيدة مع أهالي مصر سواء العامة منهم أو رؤساء الأسر والعشائر منهم.

الأمير المسلم
تميز الأمير طوسون في علاقاته مع إخوانه المسلمين أينما كانوا، فقدم لهم المنح والمساعدات ما استطاع إلى ذلك سبيلاً. كما تميز بتسامحه تجاه أبناء الأديان الأخرى في أي مناسبة إنسانية تجمعه بهم، ومن خلال تعامله معهم كانوا يرون فيه المسلم الحق؛ لما اتصف به من أخلاق كريمة وفاضلة.

الأمير الشرقي
كان الأمير عمر طوسون على قدر عال من الوطنية والانتماء لوطنه مصر، وفي المقابل وبنفس المستوى كان يعتز بشرقيته ومن الأقوال التي عرفت عنه في هذا الشأن: (الشرق شرق والغرب غرب، لا للتبعيد والتفريق بينهما).

نشاطاته

عضوياته
كان الأمير عمر طوسون مشتركًا في العديد من الهيئات العلمية، وكان له مكانة رفيعة عند الجمعيات الأدبية والدوائر القائمة على نشر الثقافة والعلوم في أنحاء مختلفة من الشرق، ومن الهيئات العلمية التي كان مشتركًا فيها الآتي:
 المجمع العلمي المصري.
 الجمعية الجغرافية الملكية.
 المجمع العلمي العربي في دمشق.
 جمعية الآثار العربية.
 جعية الآثار القبطية.

الجمعية الزراعية الملكية
رأس الأمير عمر طوسون الجمعية الزراعية الملكية سنة 1932، التي تخصصت في شئون الزراعة في مصر والعمل على تنمية الإنتاج الزراعي والحيواني. وفي عهده أجريت التجارب على مختلف الأراضي الزراعية وطرق إصلاحها وما يناسبها من الأسمدة، وأنتجت عدة سلالات من القطن والقمح والشعير، وأقيمت لأول مرة في مصر تحت إشرافه تجارب الصرف الجوفي وتأثيره على جذر النبات ونموه، واهتم طوسون ببحوث الحشرات، وأعلن عن تقديم جائزة مالية قدرها خمسة عشر ألف جنيه لمن يبتكر علاجا لإبادة دودة القطن، وشجع الجمعية على إعداد كميات كبيرة من التقاوي الممتازة للمحاصيل الرئيسية لتوزيعها على المزارعين.

الكشوف الأثرية
في عام 1910 اكتشف غاستون غونديه، كبير مهندسي مصلحة الموانئ والمنائر، ميناء فاروس القديم ووصف حواجز الأمواج والمنشآت العملاقة المغمورة تحت السطح بنحو 8 أمتار. وكان هذا الاكتشاف مفاجأة كبرى لعدم توافر أدلة تاريخية قوية على وجود مثل هذه المنشآت وقام عمر طوسون وغاستون غونديه بطرح ونشر نظريات وتفسيرات لاكتشافاتهما في الجمعية الأثرية بالإسكندرية.
 وفي أوائل الثلاثينيات بدأ عمر طوسون العثور على أديرة أو بقايا أديرة أثرية مهمة تقع جميعا على خط رحلة العائلة المقدسة، وبلغ عدد الأديرة التي اكتشفها الأمير عمر طوسون 52 ديرا.
 وفي أواخر الثلاثينات، أخبر أحد الطيارين الأمير عمر طوسون أنه رأى أثناء طيرانه فوق الخليج بقايا أثرية تغطي مساحة واسعة تحت الماء. وتمكن طوسون، بفضل إرشاد الصيادين المحليين ومعونة الغواصين، من تحديد موقع عدة هياكل ضخمة وانتشال تمثال لرأس الإسكندر الأكبر يعرض الآن في المتحف اليوناني الروماني.

مؤلفاته
 أربع رسائل طبعت في نحو سنة 1925م وأُعيد طبعها مرارا (الصنائع والمدارس الحربية والبعثات العلمية والجيش المصري البري والبحري).
 مصر والسودان 1927م.
 كلمات في سبيل مصر 1928م.
 مذكرة عن مسألة السودان بين مصر وإنجلترا 1929م.
 ضحايا مصر في السودان وخفايا السياسة الإنجليزية (للمطلع محزون), طبع على نفقة الأمير 1935.
 مالية مصر من عهد الفراعنة إلى الآن 1931.
 الجيش المصري البري والبحري في عهد محمد علي باشا 1931م.
 الصنائع والمدارس الحربية في عهد محمد علي باشا 1932م.
 بطولة الأورطة السودانية المصرية في حرب المكسيك 1933.
 يوم 11 يوليو سنة 1882م طبع عام 1934م.
 البعثات العلمية في عهد محمد علي باشا ثم في عهدي عباس الأول وسعيد. 1934م
 الأطلس التاريخي الجغرافي لمصر السفلى أي الوجه البحري منذ الفتح الإسلامي إلى الآن 1934.
 الجيش المصري في الحرب الروسية المعروفة بحرب القرم 1853-1855، طبع سنة 1936.
 تاريخ مديرية خط الإستواء المصرية من فتحها إلى ضياعها من سنة 1896 إلى 1889 م

أراؤه

في الإصلاح الاجتماعي
يرى الأمير عمر طوسون أن الإصلاح الاجتماعي يرتكز على أسس متعددة في نواحي مختلفة، منها:
 القضاء على الخصومات والمنازعات والخلافات السياسية والدينية.
 نشر التعليم؛ لأهميته في بناء الأجيال.
 الاهتمام بالصناعات على اختلاف أنواعها وخاصة المتعلقة بالإنتاج الزراعي والماء والكهرباء.
 الاهتمام بالنواحي الصحية مثل: العمل على الوقاية من الأمراض، ونشر ثقافة ممارسة الرياضة، وتطبيق النظافة في الميادين العامة.
 توظيف الوعظ والإرشاد الحسن في الدعوة إلى الأخلاق الفاضلة بما يزيد من انتشارها، إلى جانب زيادة التماسك الديني.

وفاته
توفي الأمير عمر طوسون يوم الأربعاء (30 من محرم 1363 هـ - 26 من يناير 1944 م)، وكانت وصيته ألا تقام له جنازة، ونفذ له الملك فاروق وصيته، مقتصرا على تشييع الجثمان الذي شارك فيه الوزراء والأمراء وكبار رجال الدولة.

مصادر
 الأمير عمر طوسون: حياته، آثاره، أعماله، قليني فهمي بن يوسف بن عبد الشهيد، مطبعة كوستا تسوماس، القاهرة، 1363هـ/1944م.
 ذكرى الأمير عمر طوسون: تاريخ حياة الفقيد ومراثي الهيئات والأفراد، الجمعية الزراعية الملكية (مصر)، مطبعة مصطفى البابي الحلبي، القاهرة، 1365هـ/1946م.

مراجع

 جريدة الأهرام
 عمر طوسون.. رحلة مع أمير "إنسان"

أشخاص من الإسكندرية
أمراء مصريون
الأسرة العلوية
دبلوماسيون مصريون
مصريون من أصل ألباني
مصريون من أصل تركي
مواليد 1289 هـ
مواليد 1872
وفيات 1363 هـ
وفيات 1944

عمر طوسون


نيو لاين سينما  إستوديو أفلام أسس في نيويورك عام 1967، كان إحدى إستوديوهات الأفلام الأمريكية الرئيسية. الآن أصبح جزء من شركة تيم وارنر.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

شركات الإنتاج التلفزيوني للولايات المتحدة
استوديوهات أفلام
تأسيسات سنة 1967 في مدينة نيويورك
تأسيسات سنة 1967 في ولاية نيويورك
شركات أمريكية تأسست في 1967
شركات إعلامية أسست في 1967
شركات إنتاج أفلام أمريكية
شركات ترفيه مقرها في كاليفورنيا
شركات مقرها في بربانك (كاليفورنيا)
شركات مقرها لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
عمليات الدمج والاستحواذ 1994
عمليات الدمج والاستحواذ 1996
عمليات الدمج والاستحواذ 2008
موزعو أفلام من الولايات المتحدة

نيو لاين سينما


John Alexander Forrest (born 24 August 1949) is a former Australian politician who served as a National Party member of the Australian House of Representatives from March 1993 until August 2013, representing the Division of Mallee in Victoria. He was born in Mildura, and was educated at University of Melbourne and the University of Aberdeen in Scotland. Before entering politics he was a design engineer with the State Electricity Commission of Victoria, a lecturer at Ballarat College of Advanced Education, and a member of the Rural City of Swan Hill council.

Forrest was one of the initial members of the Lyons Forum, a conservative parliamentary ginger group.

Forrest announced his retirement on 6 March 2013, stating that he would not contest the 2013 federal election.

References

External links
Personal website
John Forrest MP at the House of Representatives website

1949 births
Living people
National Party of Australia members of the Parliament of Australia
People from Mildura
University of Melbourne alumni
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Mallee
Academic staff of the Federation University Australia
Alumni of the University of Aberdeen
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians

John Forrest (Victorian politician)


Oftalmoloji, görme yolları hastalıkları ve cerrahisiyle ilgilenen bir tıp bilim dalıdır. Kelimenin kökeni Yunanca ophthalmos (göz) ve logos (kelime)'den gelmektedir. Ayrıca bir disiplin olarak hayvan gözlerini de içerir çünkü insan gözüyle aralarında son derece az fark vardır. Bu farklar ise sadece prevelans ve anatomiye bağlıdır, hastalıklara bağlı değildir. Oftalmolog ise sadece tıbbi yeterliliklerini almış uzmanlara verilen unvandır ve göz operasyonları yapabildikleri için cerrah olarak sınıflandırılırlar.

Tarihçe
Suşruta, yaklaşık 5. yüzyılda Hindistan'da yazdığı Suşruta Samhita adlı kitabında gözle ilgili 72 hastalık, oftalmolojik cerrahi aletleri ve göz cerrahisini anlatmaktadır ve katarakt ameliyatı yapan ilk cerrah olarak kabul edilir.

Arap bilim adamları, göz anatomisi hakkında ilk yazan ve çizimlerini yapanlardandır. Bilinen en eski şekil Hunain ibn İshak'ın Göz Üzerine On İncelemenin Kitabı'ndadır. Daha eski ama günümüze kadar gelememiş şekillere atıfta bulunan yazılar da bulunmaktadır.

Eski Yunanların ve Romalıların ne kadar bildiklerini ise yazıların çoğunda şekiller bulunmadığı için anlayamıyoruz. Dolayısıyla; yazılardan hangi yapıdan bahsettikleri ve ne amaçları olduğunu anlamak mümkün değildir.

Kaynakça

Cerrahi branşlar
Tıp bilimleri

Oftalmoloji


Thomas Horn ist der Name folgender Personen:

* Thomas Horn (Politiker) (* 1960), deutscher Politiker (CDU)
 Thomas Horn (Schauspieler) (* 1997), US-amerikanischer Schauspieler

Siehe auch:
 Tom Horn (1860–1903), US-amerikanischer Kopfgeldjäger

Thomas Horn


Arcoverde es un municipio brasileño del estado de Pernambuco. Tiene el cuarto mayor PIB del Sertón de Pernambuco, atrás apenas de Sierra Talhada, Petrolândia y Petrolina.

Geografía
Se localiza a una latitud 08º25'08" sur y a una longitud 37º03'14" oeste, estando a una altitud de 663 metros y a 252 km de la capital.
Posee un área de 380,64 km². En 2010, el censo demográfico realizado por el Instituto Brasileño de Geografía y Estadística (IBGE) apuntó su población en 69.157 habitantes.

El municipio está incluido en el área geográfica de cobertura del semiárido brasileño, definida por el Ministerio de la Integración Nacional en 2005. Esta delimitación tiene como criterios el índice pluviométrico, el índice de aridez y el riesgo de sequía.

El municipio de Arcoverde se inserta en la unidad geoambiental de la Meseta de la Borborema. Su vegetación nativa está compuesta por Vegetacións Subcaducifólica y Caducifólica, propias de las áreas agrestes.

Arcoverde se encuentra en los territorios de las Cuencas Hidrográficas de los Ríos Ipanema y Moxotó. Tiene como principales tributários el Río Ipojuca y los arroyos del Ipojuca, Beija-Mão, Salgado, Jucurutu, del Zumbi, de la Atravessada, Mororó, del Cafundó y Laguna Sequía, todos de régimen intermitente. Cuenta también con las represas Municipal y del Zumbi.

Enlaces externos

Referencias

Localidades de Pernambuco

Arcoverde


Sascha Marquet (* 7. November 1989 in Leverkusen) ist ein deutscher Fußballspieler. Er steht bei Alemannia Aachen unter Vertrag.

Karriere
Marquet begann seine Karriere bei VfL Leverkusen, von dem er 2007 zum größten Leverkusener Verein Bayer 04 Leverkusen wechselte. Dort spielte er bis zur Winterpause 2010/11 in der Regionalligamannschaft. Dann folgte der Wechsel zu Alemannia Aachen, in deren zweiter Mannschaft er regelmäßig Tore erzielte. Sein Profidebüt für die Zweitligamannschaft bestritt Marquet am 14. April 2012 (31. Spieltag), als er im Auswärtsspiel gegen den MSV Duisburg in der Startelf auflaufen durfte. Mit der Alemannia stieg er am Saisonende in die 3. Liga ab. Auch die folgende Drittligaspielzeit verlief wenig erfolgreich, Marquet wurde zwar fest in den Profikader integriert, er stieg jedoch mit der Mannschaft in die Regionalliga West ab. Trotz eröffneter Insolvenz blieb er Alemannia Aachen auch nach dem zweiten Abstieg in Folge treu. Zur Saison 2014/15 wechselte Marquet zum Drittliga-Aufsteiger SC Fortuna Köln und von dort zum Süd-West-Regionalligisten TSV Steinbach. Dort wurde er Stammspieler. Marquet gewann am 21. Mai 2018 mit dem TSV Steinbach den Hessenpokal und zog in den DFB-Pokal ein. Im Finale gegen den KSV Hessen Kassel (Endstand 2:0 für Steinbach) erzielte er den Treffer zum 1:0. Mit Beginn der Saison 2021/22 wechselte Marquet zum zweiten Mal in seiner Karriere zum SC Fortuna Köln, der in Regionalliga West spielt. Zur Spielzeit 2023/24 nahm Alemannia Aachen ihn unter Vertrag.

Weblinks

 Sascha Marquet in der Datenbank von transfermarkt.de

Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Fußballspieler (Alemannia Aachen)
Fußballspieler (SC Fortuna Köln)
Fußballspieler (TSV Steinbach Haiger)
Deutscher
Geboren 1989
Mann

Sascha Marquet


Ren Friedrich Wilhelm Üniversitesi veya Bonn Üniversitesi, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin Bonn kentinde üniversite. 1818 yılında kuruldu. Üniversitede yaklaşık 40.000 öğrenci öğrenim görmektedir. Bonn Üniversitesi'ne 1989'da fizik dalında Wolfgang Paul ve 1994 yılında ekonomi dalında Reinhard Selten Nobel ödülleri kazandırmıştır. Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin üçüncü büyük ve kalabalık üniversitesi konumundadır. Öğretim faaliyetleri toplam 530 Profesör, 3.000 akademik, 5.200 idari ve akademik olmayan personelle sürdürülmekte, Aachen ve Köln üniversiteleriyle sıkı akademik iş birliği gerçekleştirilmektedir.

Kaynakça

Kuzey Ren-Vestfalya'daki üniversiteler
Üniversite
19. yüzyılda Prusya'da kurulan oluşumlar
1818'de kurulan üniversiteler

Bonn Üniversitesi


Cecilia Gustavsdotter Vasa (6. november 1540 - 27. januar 1627) var en svensk prinsesse, der var markgrevinde af Baden-Rodemachern fra 1564 til 1575. Hun var datter af kong Gustav Vasa og dronning Margareta Leijonhufvud og gift med markgreve Christoffer 2. af Baden-Rodemachern.

Markgrevinder af Baden
Prinsesser fra Sverige
Huset Vasa
Personer fra Stockholm

Cecilia Vasa


Yekaterina Dmítrievna Riábova (; Shchólkovo, Rusia; 4 de agosto de 1997), más conocida como Katia Riábova, es una cantante rusa que representó a su país en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2009 y en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2011. Interpretó la canción «Malenkiy Prints» en 2009, quedando en segunda posición junto con Armenia (aunque después de desempatar, Rusia terminó tercera). En 2011 cantó la canción «Romeo and Juliet» que originalmente se llamaba «Kak Romeo i Dzhulyetta» quedando en cuarta posición con 99 puntos (empatada por segunda ocasión, aunque esta vez si se realizó un desempate, volviendo a ser perjudicada, ahora por Bielorrusia que terminó tercera).

Biografía
Yekaterina nació el 4 de agosto de 1997 en Shchólkovo, Rusia. En la final nacional rusa de Eurovisión Júnior 2011 obtuvo el primer lugar, con la canción "Kak Romeo i Dzhulyetta", canción con la que representó a Rusia en el festival Eurovisión Júnior 2011. También participó en el Eurovisión Junior 2009. Intentó participar en el de 2010, pero había una norma que impedía que un artista se presentara más de una vez y por esa razón fue descalificada. En 2011 aún existía esa norma pero con ella se hizo una excepción.

Véase también
 Rusia en el Festival de la Canción de Eurovisión Junior
 Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2009
 Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2011
 Festival de la Canción de Eurovisión Junior

Referencias

Enlaces externos
 Katia Riábova, sitio web oficial

Cantantes femeninas de Rusia
Cantantes infantiles de Rusia
Cantantes de pop de Rusia
Participantes en Eurovisión Junior

Yekaterina Riábova (cantante)


مزهر هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء المتن في محافظة جبل لبنان.

فيس بوك

مراجع

أماكن مأهولة في قضاء المتن
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات أرمنية لبنانية
مدن لبنان

مزهر


Jakob Brüllmann (* 9. Dezember 1872 in Weinfelden, Schweiz; † 28. Dezember 1938 in Stuttgart) war ein Schweizer Bildhauer.

Leben
Jakob Brüllmann wurde als ältestes von zehn Kindern in Weinfelden geboren. Sein Geburtshaus war das «Haus zur Schwärzi» in Weinfelden, welches heute noch als Schulhaus fungiert. Sein Vater war ein Steinmetz, und so hat man auch bei Jakob Brüllmann sein handwerkliches und gestalterisches Geschick entdeckt. Nach seinem Realschulabschluss erfuhr er seine erste Ausbildung im väterlichen Betrieb, ehe er weitere Erfahrung bei einem Steinhauer in St. Gallen sammelte. Aufgrund seines Talents schaffte er es 1892 an die Kunstgewerbeschule München und studierte im Anschluss daran ab 1895 an der Münchner Kunstakademie. Ausgebildet wurde er dort unter anderem von Wilhelm von Rümann. Praxiserfahrung sammelte er drei Jahre lang bei den Bildhauern August Drumm und Josef Flossmann in München.

Im Jahr 1900 zog Jakob Brüllmann nach Stuttgart. Am 11. September 1900 heiratete er Luise geb. Stadler. Der gebürtige Schweizer nahm dort auch die württembergische Staatsbürgerschaft an. In den Folgejahren erstellte er viele Kunstwerke im Großraum Stuttgart, aber auch weiterhin in seiner Heimat.

Brüllmann beteiligte sich an zahlreichen Wettbewerben und gewann auch viele Preise. Er gehörte viele Jahre dem Vorstand der Stuttgarter Sezession an und galt als ein weiser Berater und Lehrmeister der jungen Künstlergeneration. Als feinsinniger Mensch ließ er sich in seiner Kritik anderer Künstler stets von einem feinen Taktgefühl leiten.

Jakob Brüllmann erlag am 28. Dezember 1938 einem schweren Herzleiden. Seine letzte Ruhestätte fand er auf dem Waldfriedhof Stuttgart. Sein Grab ziert noch heute ein lebensgrosses junges Rehkitz, das er selbst geschaffen hat.

Werkverzeichnis
Viele Werke Jakob Brüllmanns sind auch heute noch öffentlich zugänglich. Aufgrund des Ersten Weltkrieges sind darunter auch mehrere Krieger- und Gefallenendenkmäler, so zum Beispiel im Ulmer Münster, in Marbach am Neckar oder in der Oswaldkirche in Stuttgart. Neben seinen großen Werken hat Jakob Brüllmann auch viele Ausschmückungen privater und öffentlicher Gebäude ausgeführt.

Einzelne Werke

Büsten

Ein Tätigkeitsbereich von Jakob Brüllmann war auch die Erstellung von Büsten. Dies beinhaltet sowohl verwandte als auch berühmte Personen.

1905: Landgut Erlenhof in Pfullingen

Louis Laiblin (1861–1927) war durch ein Familienunternehmen sehr vermögend. Dieses Vermögen setzte Laiblin für viele Stiftungen und die Stadt Pfullingen ein. Diese verlieh ihm für seine Taten die Ehrenbürgerschaft der Stadt Pfullingen. Laiblin richtete sich den Erlenhof als Wochenendsitz ein. Hierzu ließ er 1905 von Jakob Brüllmann einen Wandbrunnen für 1800 Mark errichten. Eine erste Aufnahme des Erlenhofes existiert noch vom 3. August 1909.

1911: Arnold-Geiser-Brunnen in Zürich

Eines der größten Werke von Jakob Brüllmann ist der Arnold-Geiser-Brunnen auf dem Bürkliplatz in Zürich. Arnold Geiser war von 1876 bis 1907 der Stadtbaumeister von Zürich. In seinem Testament vermachte er der Stadt 40.000 Franken zur Errichtung eines öffentlichen monumentalen Brunnens. Hierzu hat die Stadt Zürich einen Wettbewerb ausgerufen, bei dem Jakob Brüllmann den 1. Platz belegte. Somit wurde er mit der Ausführung des Werkes beauftragt. Am 20. Oktober 1911 erfolgte die Einweihung des Brunnens. Der Brunnen wurde aus einem 800 Zentner schweren Block hellen Muschelsandsteins aus den Würenloser Brüchen hergestellt. Auf einem Sockel befindet sich ein kräftiger junger Mann, der einen gewaltigen Stier zu bändigen versucht. Der Brunnen versinnbildlicht die Zügelung der Triebe.

1917: Reformationsdenkmal in Stuttgart

→ Hauptartikel: Reformationsdenkmal (Stuttgart)

Das vielbeachtete Reformationsdenkmal an der Hospitalkirche in Stuttgart wurde 1917 aus Anlass der Vierhundertjahrfeier von Luthers Thesenanschlag von Jakob Brüllmann geschaffen. Die symbolische Darstellung der Auferstehung besteht aus drei Teilen: Im zwischen zwei Strebepfeilern eingesetzten Mittelteil der abgeschrankten Anlage thront der siegreich aus einem Sarkophag wiederauferstandene Christus mit der Siegesfahne. Ihn umgeben Sitzfiguren des deutschen Reformators Martin Luther und des Reformators Württembergs Johannes Brenz sowie Reliefs mit Szenen aus dem bäuerlichen Leben und Reliefs und Inschriftentafeln aus dem Reformationszeitalter. Die Christusfigur wurde bei einem Fliegerangriff am 12./13. September 1944 zerstört und von Jakob Brüllmanns Sohn Emil Brüllmann wieder hergestellt. Das Stuttgarter Reformationsdenkmal gilt zusammen mit dem Reformationsdenkmal in Genf als bedeutende und neuartige Weiterentwicklung des Denkmalgedankens.

1918–1922: Gefallenendenkmal Oswaldkirche in Stuttgart-Weilimdorf
→ Hauptartikel: Pfarrkirche St. Oswald (Weilimdorf)

Zwischen 1918 und 1922 entstand das Gefallenendenkmal an der Oswaldkirche in Stuttgart-Weilimdorf zu Ehren der Gefallenen des Ersten Weltkriegs. Zwei Inschriften zieren die Säule: Furchtlos und treu fielen für Vaterland und Heimat 121 Söhne der Gemeinde – unauslöschlicher Dank weihte den Tapfern dies Mal auf der einen Seite und Niemand hat grössere Liebe denn die dass er sein Leben lasset für seine Brüder auf der Rückseite. Nachträglich wurde noch eine Gedenktafel zu Ehren der Opfer des Zweiten Weltkrieges angebracht.

1922: Lauffener Kriegerdenkmal

1922 wurde das Lauffener Kriegerdenkmal vor dem Rathaus in Lauffen zu Ehren der Opfer im Ersten Weltkrieg errichtet. So steht es auch in der Inschrift geschrieben: Zum ehrenden Gedächtnis an die 189 Opfer im Weltkrieg 1914–1918. Von Stadt und Bürgerschaft im Jahre 1922 errichtet.
Als 1949 der Schifffahrtskanal gebaut wurde, musste das Kriegerdenkmal abgebrochen werden. Aufbewahrt wurden lediglich die Namenstafeln und die Sandsteinsäule mit vier antiken Reliefköpfen. Im Jahre 2004 wurde die ursprünglich 5 Meter hohe Steinsäule in abgewandelter Form wieder aufgebaut.

1924: Kriegerehrenmal 1914/18 in Ludwigsburg

→ Hauptartikel: Kriegerehrenmal 1914/18 (Ludwigsburg)

Das 1924 auf dem Alten Friedhof in Ludwigsburg errichtete Kriegerehrenmal ist ein Steinkreis, der von einer übermannshohen Hecke umschlossen ist,  hinter der sich neun ringförmig aufgestellte, überlebensgroße Stelen mit versenkten Reliefs von Jakob Brüllmann verbergen. Das Hauptrelief zeigt die kriegerische Figur des Erzengels Michael mit dem Flammenschwert. Um ihn reihen sich sechs Reliefs mit einfühlsamen, antikisierenden Kämpferdarstellungen und zwei Reliefs, die trauernde Mütter mit ihren Kindern zeigen.

1931: Kruzifix in der Martinskirche in Filderstadt

Im Jahr 1310 ist die Martinskirche in Filderstadt-Sielmingen ursprünglich geweiht worden. Dieser Bau ist jedoch nicht mehr erhalten. Vielmehr ist die Kirche wahrscheinlich im Jahr 1488/ 1489 neu aufgebaut worden. In der Folge ist die Kirche mehrmals umgebaut worden. Im Zuge des Umbaus von 1931 wurde auch das bisherige beschädigte Kruzifix ersetzt. Der Sielminger Oberlehrer Höss stiftete hierfür in Gedenken an seinen 1918 gefallenen Sohn Ernst ein neues Kruzifix, welches Jakob Brüllmann aus Travertinstein erschuf. Eine Inschrift auf der Rückseite des Kruzifixes zeugt noch heute von der Stiftung.

1931: Thomas-Bornhauser-Brunnen in Weinfelden

Thomas Bornhauser, Dichter und demokratischer Staatsmann, arbeitete als Lehrer in Weinfelden und wurde später Pfarrer in Arbon. Ihm zu Ehren hat die Stadt Weinfelden bei Jakob Brüllmann für 1931 einen Brunnen für den Rathausplatz in Auftrag gegeben.
Jakob Brüllmann fertigte zunächst vier Modelle aus Gips an, die er der Stadt zur Auswahl vorgelegt hat.
Der Brunnen aus Rorschacher Sandstein zeigt eine Mutter mit ihren Kindern. Damit soll an Bornhausers soziales Gefühl für das Volk erinnert werden, seine Bereitwilligkeit, den Bedrängten zu helfen.
Am Brunnen gibt es zwei Inschriften (links und rechts des Reliefportraits von Thomas Bornhauser): DEM VORKÄMPFER DER VERFASSUNG VON 1831 (Westseite) / DEM DICHTER UND ERWECKER UNSERES VOLKSLIEDES (Ostseite).
Der Brunnen wurde 1931 anlässlich des Jubiläums 100 Jahre Regenerationsverfassung eingeweiht. Vater dieser ersten liberalen Verfassung war Thomas Bornhauser. Im Jahr 2012 soll der Brunnen im Zuge einer Gesamtsanierung des Weinfelder Rathausplatzes umfassend restauriert werden.

1933: Christusplastik in Sillenbuch

Ein Privatmann stiftete 1932 der Martin-Luther-Kirche in Sillenbuch die Plastik des Kreuz tragenden Christus. Gemäß seinem Wunsch wurde die Plastik über der Grundsteinurkunde in der Vorhalle auf einem eigens hierfür in die Wand eingebrachten Sockel aufgestellt. Nachdem bei der Renovierung der Kirche im Jahr 1982 die Decke abgehängt wurde, musste die Plastik entfernt werden. Seitdem galt die Plastik als verschollen.
Erst im Jahr 2008 ist die Plastik zum 75-jährigen Kirchenjubiläum wieder aufgetaucht. Nach deren Restaurierung wurde sie am 1. April 2012 wieder offiziell an einem neuen Platz im Treppenaufgang zum Kirchsaal eingeweiht.

1938: Grabstein auf dem Waldfriedhof Stuttgart
Das Grab von Jakob Brüllmann auf dem Stuttgarter Waldfriedhof ziert ein Rehkitz, welches er noch zu Lebzeiten selbst geschaffen hat. Das Rehkitz wacht auf einem Sockel liegend am Kopfende des Grabes über seine letzte Ruhestätte. Wie bei allen seinen Werken hat Jakob Brüllmann zunächst Gipsmodelle von dem Reh angefertigt. Als nächstes erstellte er von seinen Favoriten Bronzemodelle, wie hier in dem ersten Bild gezeigt. Erst danach stellte er die eigentliche Skulptur aus Stein her.

Mittlerweile ist das Rehkitz von Umwelteinflüssen angegriffen.

Kriegerdenkmäler
Der Architekt Friedrich Haußer und der Bildhauer Jakob Brüllmann, die die Kriegergedenkstätte 1914/18 in Ludwigsburg zusammen erbauten, hatten schon 1916 bei der Anlage des Ehrenfriedhofs zusammengearbeitet. Später kam es mindestens noch einmal zur Zusammenarbeit an einem Kriegerdenkmal: 1925 schufen sie gemeinsam das Kriegerdenkmal an der Martinskirche in Steinheim an der Murr.

"Die Zeit nach dem ersten Weltkrieg war vor allem auch die Zeit unzähliger Gedächtnismale und Friedhofsbauten. Auch Haußer hat sich in jener Zeit, als die allgemeine Bautätgkeit darniederlag, diesem Gebiet in vermehrtem Maße gewidmet." Von ihm stammt unter anderem auch die Grabeinfassung für die Ruhestätte des letzten württembergischen Königs Wilhelm II. auf dem Alten Friedhof (1922).

Bereits während des Zweiten Weltkriegs war Brüllmann 1917 durch ein anderes Denkmal, das vielbeachtete Reformationsdenkmal in Stuttgart, hervorgetreten. Nach dem Krieg schuf auch Brüllmann weitere Kriegerehrenmale in den anderen württembergischen Städten.

Die Denkmäler, von denen Abbildungen vorliegen, scheinen eher konventionell (Löwe, Hirsch, Soldaten). Die Weilimdorfer Reliefs sind stark verwittert, so dass keine Aussage über sie möglich ist. Die Darstellungen antiker Köpfe an dem Denkmal in Lauffen sind zwar ungewöhnlich, lassen jedoch auf Grund fehlender Quellen keine Deutung zu.

Literatur
 K.A.: Jakob Brüllmann In: Thurgauer Jahrbuch, Bd. 16, 1940, S. 11–12
 J.A. Freytag: Jakob Brülmann In: Architektur und Kunst, Bd. 27, 1940, S. 30–31
 Karl Heinz Burmeister: Brüllmann, Jakob. In: Baden-Württembergische Biographien, Band 1. Kohlhammer, Stuttgart 1994, ISBN 978-3-17-012207-9, S. 34–36 (online).

 [Wettbewerb Geiserbrunnen in Zürich]. In: "Schweizerische Bauzeitung", Band 55, 1910, Seite 166, Band 56, 1910, Seite 41, 81, 138, Tafel 30–33 nach S. 138 (online).
 Karl Klöpping: Historische Friedhöfe Alt-Stuttgarts, Band 2: Der Central-Friedhof auf der Prag. Ein Beitrag zur Stadtgeschichte mit Wegweiser zu den Grabstätten bekannter Persönlichkeiten. Stuttgart 1996.
 Johannes Merz: Der evangelische Kirchenbau in Württemberg, Band 61, 1919, S. 322–338, hier: 338, 357 (Reformationsdenkmal, Lutherplakette).
 Karl von Seeger: Das Denkmal des Weltkriegs, Stuttgart [1930], S. 109, 198, 221 (Kriegerdenkmäler).

Weblinks

 Liste Stuttgarter Denkmäler (abgerufen am 11. Mai 2012; PDF; 501 kB)
 Jakob Brüllmann auf der Webseite der Evangelischen Kirchengemeinde Sillenbuch (abgerufen am 14. Mai 2014; PDF; 2,5 MB)

Einzelnachweise

Bildhauer (Schweiz)
Bildhauer (Stuttgart)
Schweizer
Geboren 1872
Gestorben 1938
Mann

Jakob Brüllmann


Secuaces (en inglés: Sidekick) es una serie canadiense de dibujos animados creada por Todd Kaufman y Joey So. Se emitió desde el 3 de septiembre de 2010 hasta el 14 de septiembre de 2013 en YTV. Está basada en los cortos originalmente titulados The Not-So-Superheroic Adventures of Sidekick, emitidos como parte de la serie de televisión Funpak (2005). En Latinoamérica se emitió en Cartoon Network, mientras que en España se emitió en Disney XD.

Sinopsis

Esta serie cuenta la historia de un chico huérfano, llamado Eric, que se ha convertido en el secuaz de Maxum Man, el mejor superhéroe del mundo. Con su mejor amigo,

Trevor, se prepara para convertirse en secuas en la Academia de Secuaces Aspirantes. Sin embargo, Maxum Man ha desaparecido y Eric debe lidiar con la desaparición de su mentor, y guardar el secreto en la ciudad de Splitsboro.

Personajes

Protagonistas:
 Eric Needles: personaje principal de la serie. Es un huérfano que fue reclutado para acompañar a Maxum Man, el mayor superhéroe de todos los tiempos (antes de su desaparición). Está completamente enamorado de Vana, pero luego parece estar más enamorado de Mandy Strucion. Viste una camiseta con una calavera, lentes y pantalones verdes.

 Trevor Troublemeyer: el mejor amigo de Eric y su compañero de travesuras (siempre lo lleva con él). Su padre es el malvado supervillano El Maestro XOX, pero él no lo sabe. Siempre está comiendo bocadillos y tocando cosas sin permiso. Aunque es hijo del Maestro XOX, al no saberlo, siempre se muestra enojado con él y no le agrada cómo lo trata.

 Vana Glama: una egocéntrica, narcisista y ambiciosa niña portuguesa, que no es fácilmente impresionable, y es muy poco profunda. Eric está enamorado de ella. A menudo tortura sentimentalmente a Eric y siente aborrecimiento hacia él sin ninguna razón, a pesar de que Eric haga lo que sea por ella. Finalmente, y de manera cariñosa, llega a ver algo en él.

 Kitty Ko: una heroica niña coreana que, a pesar de ser un poco extraña para el resto de los chicos del grupo, es una buena pirata informática y reparadora. Está obsesivamente enamorada de Eric, y es por eso que siempre se enoja cuando él no la mira o le presta más atención a Vana. Es un híbrido entre un humano y un puma.

 Maxum Brain: es la supercomputadora de la mansión de Maxum Man. Es tutora de Eric mientras Maxum Man está desaparecido. Es estricta en seguir las reglas y mantener limpia la mansión. Tiene acento indio.

 Maxum Man: es el mayor superhéroe de todos los tiempos en ese mundo, hasta su desaparición, y también fue él quien adoptó a Eric para ser su secuaz. Tiene una colección de vídeos sobre aprendizajes para lograrlo.

Profesor Pamplemoose: es el profesor de la escuela de secuaces. A pesar de ser maestro, no reúne las cualidades para ello.

Golly Gee Kid: es el compañero de Maxum Man en los viejos tiempos. Principalmente lo que hace es realizar las tareas de su compañero. Es portero de la escuela.

Mandy Struction:: una antiheroína en la escuela nueva y enamorada de Eric. Ella tiene las Botas Sísmicas, que pueden causar temblores cada vez que pisa fuerte. Es mucho más alta que los otros niños, lo que sugiere que podría ser mayor que ellos. También está enamorada de Eric, razón por la que odia a Kitty.

Antagonistas:
 Maestro XOX/Sr. Troublemeyer:: es el padre de Trevor; es una persona común, pero cuando se quita la piel, se convierte en el malvado supervillano "El Maestro XOX", que planea infinidades de planes para asesinar a Maxum Man.

Episodios
 Anexo: Episodios de Sidekick

Doblaje latinoamericano
Arturo Castañeda: Eric Needles
Miguel Ángel Ruiz: Trevor Troublemeyer
Lupita Leal: Kitty Ko
Leyla Rangel: Vana Glama
José Antonio Macías: Maxum Man
Carlos Hernández: Maestro XOX/Sr. Troublemeyer

Doblaje castellano
 Jesús Alberto Pinillos: Eric Needles
 Adolfo Moreno: Trevor Troublemeyer
 Olga Velasco: Kitty Ko
 Cristina Yuste: Vana Glama
 Pablo Sevilla: Maxum Man
 Juan Antonio Soler: Masestro XOX/Sr. Troublemeyer

Referencias

Enlaces externos

Series de televisión iniciadas en 2010
Series de televisión animadas de los años 2010
Series de televisión animadas de Canadá
Series de televisión infantiles
Series dobladas al español en México
Series dobladas al español en España
Parodias
Niños superhéroes
Niños ficticios

Sidekick (serie de televisión)


47 الدب الأكبر ج هو كوكب خارج المجموعة الشمسية يدور حول النجم 47 الدب الأكبر في كوكبة الدب الأكبر كل 2594 يوما. يعتقد أنه كوكب غازي نظرا لكبر كتلته التي تعادل 251.8 من كتلة الأرض، أو 0.792 من كتلة المشتري. في حين يعتقد أن قطره يقارب ال 66000 كيلومتر. يعتقد أن معدل درجة الحرارة على سطح 47 الدب الأكبر ب يصل إلى 133 درجة مئوية تحت الصفر. يبلغ قطر مدار الكوكب 3.79 وحدة فلكية. اكتشف الكوكب سنة 2002 من قبل ديبرا فيشر، جيوفري مارسي ور. باول بتلر.
الكوكب 47 الدب الأكبر ج هو الكوكب الثاني المكتشف حول النجم 47 الدب الأكبر والأبعد عنه. الكوكب الأول هو 47 الدب الأكبر ب.

انظر أيضاً
 4 الدب الأكبر ب
 4 الدب الأكبر ب

مراجع

اكتشافات ديبرا فيشر
الدب الأكبر 47
كواكب خارج المجموعة الشمسية اكتشفت في 2001
كواكب خارج المجموعة الشمسية بأسماء أعلام
كواكب خارج المجموعة الشمسية مكتشفة بواسطة السرعة الشعاعية
كواكب عملاقة
مشتريات باردة

47 الدب الأكبر c


Farideh Chalatbarie (auch: Farideh Khalatbaree; * 1948 in Teheran) ist eine iranische Verlegerin und Autorin von Kinderbüchern.

Leben
Nach einer Ausbildung in Großbritannien gründete sie 1984 den Verlag Shabaviz, in dem sie auch ihre eigenen Werke veröffentlicht. Sie lebt und arbeitet in Teheran. Ihre Bücher sind nicht nur im Iran, sondern in vielen anderen Ländern weltweit, unter anderem in Südkorea oder Deutschland, erhältlich. In ihrem Verlag publiziert sie auch ihre eigenen Bücher, die von verschiedenen iranischen Illustratoren bebildert werden. Für verschiedene Bücher wurde Chalatbarie mehrfach ausgezeichnet, unter anderem auf der Kinderbuchmesse in Bologna und von der Internationalen Jugendbibliothek München. In deutscher Sprache ist bislang ihr Buch "Der Schakal am Hof des Löwen" erschienen. In ihren Büchern verarbeitet Chalatbarie häufig traditionelle iranische Geschichten. Bis heute gewann sie für ihre Bücher viermal den New Horizons Award (2004, 2006, 2010, 2012) auf der Kinderbuchmesse in Bologna und ebenfalls mehrfach die Erwähnung im White Ravens-Katalog der Internationalen Jugendbibliothek München.
2012 war sie Jurymitglied der Auszeichnung Das außergewöhnliche Buch des Kinder- und Jugendprogramms des Internationalen Literaturfestivals Berlin.

Bibliografie
 als Autorin
 übersetzt ins Deutsche
 2011: Der Schakal am Hof des Löwen – Eine moderne iranische Fabel, Text: Farideh Chalatbarie, Illustration: Bahar Achawan, Übersetzung aus dem Persischen: Jasmin Tabatabai, Edition Orient, ISBN 978-3922825838, Originaltitel: Tobeh (2011)
 2012: Busfahrt ins Ungewisse, Text: Farideh Chalatbarie, Illustration: Scharareh Chosrawani, Übersetzung aus dem Persischen: Wolfgang Steinke, zweisprachig Persisch-Deutsch, Edition Orient, 32 Seiten, ISBN 978-3922825852, Originaltitel: Otoboose avazi (2007)
 unübersetzt (Auswahl):
 Misunderstanding

Auszeichnungen
 2004: New Horizons Award der Kinderbuchmesse Bologna
 2006: New Horizons Award der Kinderbuchmesse Bologna
 2010: New Horizons Award der Kinderbuchmesse Bologna
 2011: White Raven der Internationalen Jugendbibliothek München für The King´s Daughter
 2012: New Horizons Award der Kinderbuchmesse Bologna als Autorin für Misunderstanding
 2012: Einladung ins Kinder- und Jugendprogramm des internationalen literaturfestivals berlin

Weblinks
 Porträt der Autorin: internationales literaturfestival berlin
 Website des Verlags Shabaviz
 Porträt von Shabaviz (PDF; 209 kB)
 Rezensionen zu Busfahrt ins Ungewisse: Juvenil

Einzelnachweise

Autor
Kinder- und Jugendliteratur
Verleger (Iran)
Iraner
Geboren 1948
Frau

Farideh Chalatbarie


Adakita refiere a una serie rocas ígneas, volcánicas o plutonicas, comúnmente encontradas en arcos volcánicos y que se caracterizan por tener entre otras cosas proporciones altas de Sr/Y y La/Yb. Las adakitas no se distinguen en el campo si no que solo a través de su química. Las adakitas son ricas en sílice aunque también hay adakitas andesiticas.

El concepto original de adakita propuesto por Defant y Drummond a  principio de los 90's explicaba que las adakitas originaban de la fusión de basalto subducido. Esta idea hoy en día se ha puesto en entredicho y se han propuesto otros orígenes para las adakitas como fusión parcial de la corteza continental inferior, cristalización fraccionada de basalto a alta presión, cristalización fraccionada de basalto con anfíbol a presiones bajas o fusión de basalto subducido, como propuesto originalmente, pero con reequilibración con peridotita en la cuña del manto.

El nombre adakita proviene de la isla Adak en Alaska.

Referencias

Rocas ígneas

Adakita