Las Cuarenta Horas (denominada también Festividad de las Cuarenta Horas) es una celebración litúrgica celebrada desde el . Era muy popular en Zamora que, por regla general, tenía como escenario la iglesia de San Juan de Puerta Nueva siendo su componente musicológico muy importante. Inicialmente la festividad comenzaba el Viernes Santo y recreaba las cuarenta horas que Jesucristo estuvo muerto en el Santo Sepulcro, pero en Zamora esta festividad se adelantaba a los tres días de las carnestolendas. Se conoce el desarrollo de la Festividad de las Quarenta Horas por la descripción que hizo en su obra de 1789 los autores Álvarez Prieto y Agustín Castrillón. En la segunda mitad del XVIII se suprimen por orden del rey Carlos III.

Características
Consiste en adorar al Santísimo Sacramento ininterrumpidamente durante un periodo de cuarenta horas. En este  tiempo se recuerda y se recrean los eventos, que desde la deposición de la Cruz, permanece el cuerpo inerte de Jesucristo en el Santo Sepulcro hasta que resucita. Era por lo tanto un periodo de velo durante el que se reza a Jesucristo que estaba muerto. Por lo tanto la celebración comenzaba el Viernes Santo.

Era un culto de relativa popularidad en el  y recibía el apoyo directo del  cabildo catedralicio zamorano. Este tipo de celebración en el que los creyentes acuden a rezar a los templos durante el tiempo que Jesucristo estaba muerto era habitual antes del . Se conocen ejemplos en otras ciudades de la cristiandad en el . La costumbre se hace popular en 1527 donde la celebración se hace muy popular en la Catedral de  Milán y se extiende en toda Italia. En Roma se celebraba de forma rotativa en lo que se denominaba la "Hora Sagrada" y esta tradición llegó a Madrid.

La celebración en España, en especial en Zamora, contaba con la música y los compositores más destacados de la época. Entre los compositores y poetas como el caso de Luis de Sandoval y Mallas, Los sermones y las letras de los villancicos se pasaban de unas congregaciones a otras, buscando la novedad cada año.

Historia
El culto de rezo durante el periodo que va desde la deposición del Cuerpo de Cristo hasta su Resurrección era habitual en los templos cristianos, se tiene noticias de este velatorio desde el , siendo popular en Italia desde el . Varios Pontífices hicieron escritos normando la forma de los rezos. Si bien se comenzó Rezando las cuarenta horas en algunas ciudades italianas como Roma y Milán el Rezo se acortó a una hora ("Hora Sagrada") con el objeto de poder gestionar los servicios de la ciudad. Esta Hora Sagrada se realizaba coordinado en los diferentes Templos de las ciudades. En España llegó el culto de esta tradición litúrgica y se sabe que en Madrid era popular y es de esperar que en otros pueblos de la península ibérica, pero su afianzamiento popular se hizo en la ciudad de Zamora.

El patrón por el que se asentó en diversas ciudades no es homogéneo, en algunos casos obedece a criterios religiosos, aunque no es necesario y cabe la posibilidad de introducir elementos paganos. Se realizaban en estos tres días obras de teatro, música, misas cantadas, corridas de toros (toros de las cuarenta horas''), fuegos artificiales, etc.

Festividad en Zamora
La introducción de la Festividad de las Cuarenta Horas en Zamora durante los tres días del Carnaval fue llevado por los jesuitas en 1650. Anteriormente habían instaurado la fiesta en la ciudad italiana de Macerata, como acción de desagravio, debido a los desmanes que se producían durante el periodo de Carnaval italiano. El Papa Benedicto XIV escribe a los obispos mencionando el descontrol público existente esos días previos a la Semana Santa. Las autoridades pontificias y los órganos públicos como el Consistorio tomaron la responsabilidad de esta festividad. Ambos cabildos subvencionaban la fiesta a medias. La celebración tenía como escenario la iglesia de San Juan de Puerta Nueva (cercana al Ayuntamiento). La festividad comenzaba con toques de reloj que se encontraba en el edificio del ayuntamiento. Los eventos musicales se reducían a instantes de descanso entre rezos o eventos diversos, estos momentos se denominaban "siestas" y se cantaban variados villancicos a modo de pequeñas composiciones musicales.

Festividad en América
Los Jesuitas fueron igualmente los responsables de transmitir la costumbre a las tierras del Nuevo Mundo, siendo México uno de los primeros lugares donde se instauró.

Referencias

Véase también
 Festival Internacional de Música "Pórtico de Zamora"

Semana Santa en Zamora

Festividad de las Cuarenta Horas


La Cruz Roja Chilena es una institución humanitaria y voluntaria que brinda apoyo en situaciones de emergencia y promueve la salud y el bienestar de la sociedad. Fundada en 1903, Punta Arenas, se compromete a prestar asistencia humanitaria basada en los principios del Movimiento Internacional de la Cruz Roja y de la Media Luna Roja.

Historia de la cruz roja

Antecedentes
Aun cuando la fundación oficial de la Cruz Roja en Chile fue el 18 de diciembre de 1903, su origen se remonta a la Guerra del Pacífico, cuando en abril de 1879, el encargado de negocios de Bélgica en Chile, Eduardo Save, propuso al Gobierno presidido por don Aníbal Pinto la adhesión el país al acuerdo del Primer Convenio de Ginebra, lo que es aceptado de inmediato por parte del gobierno de la época.

Es en este contexto que por el Decreto Supremo de 15 de noviembre de 1879 se permitió que las ambulancias, los hospitales militares y los lazaretos pudiesen funcionar amparados bajo el emblema de la Cruz Roja. También usaban distintivos de Cruz Roja en la gorra y en un brazalete blanco colocado en el brazo izquierdo los médicos y personal sanitario, quienes debían ir desarmados y  acompañarían a los soldados combatientes.

Luego de 5 años de guerra, estos cuerpos de mujeres que servían a los heridos en el campo de batalla, son disueltos producto del aparente fin de su labor humanitaria, sentando el precedente para la posterior fundación definitiva de la Cruz Roja Chilena.

Misión
La misión de la Cruz Roja Chilena es ser una institución humanitaria esencialmente voluntaria, que colabora con los poderes públicos en situaciones de carácter humanitario. Comprometida con los acuerdos establecidos en el Taller de Género de la Federación Internacional de la Cruz Roja, llevado a cabo en Buenos Aires en noviembre de 2008, la organización se esfuerza por incorporar el Enfoque de Género en su metodología de trabajo.

Fundada el 18 de diciembre de 1903, la Cruz Roja Chilena se rige por los Convenios de Ginebra firmados en 1949, los Protocolos Adicionales de 1977 y los Principios Fundamentales del Movimiento Internacional de la Cruz Roja y de la Media Luna Roja, proclamados en la XX Conferencia Internacional de la Cruz Roja en Viena en 1965. Estos marcos normativos guían su labor humanitaria en beneficio de la sociedad chilena y promueven el respeto y la protección de los derechos de las personas en situaciones de vulnerabilidad.

Fundación y reconocimiento
El 18 de diciembre de 1903, un grupo de chilenos y extranjeros acudió a una reunión organizada por Vittorio Cuccuini en la ciudad de Punta Arenas. En esa reunión, Cuccuini compartió su anhelo de crear una institución dedicada a prestar los primeros auxilios a los enfermos y trasladarlos rápidamente al hospital local. En el Centro Unión Internacional de Obreros, donde tuvo lugar la reunión, los asistentes escucharon atentos la propuesta de Cuccuini con gran entusiasmo. Fue así como nació la Cruz Roja Chilena, redactándose y firmando el compromiso de "cumplir en todo lo que esté a nuestro alcance esta sagrada misión", bajo palabra de hombres honrados.

Inicialmente, la institución se denominó "Cuerpo de salvavidas y guardia de propiedad", pero más tarde cambió su nombre a "Cuerpo de Asistencia Pública" y posteriormente se le conoció como Cruz Roja de Magallanes.

El 31 de mayo de 1905, el Gobierno del Presidente Germán Riesco aprobó los Estatutos de la organización y le otorgó personalidad jurídica, momento en el que pasó a llamarse "Comité Central de la Cruz Roja de Magallanes".

La Cruz Roja Chilena fue reconocida por el Comité Internacional de la Cruz Roja el 30 de abril de 1909. Desde el 1° de febrero de 1920, es miembro de la Federación Internacional de Sociedades de la Cruz Roja y de la Media Luna Roja, y forma parte del Movimiento Internacional de la Cruz Roja y de la Media Luna Roja.

La institución está constituida de conformidad con la Ley N° 3.924 del 17 de abril de 1923 y es reconocida oficialmente por las autoridades en la legislación pertinente como auxiliar de los poderes públicos en situaciones que requieren su cooperación de carácter humanitario, tanto en tiempos de paz como en caso de conflicto armado, de acuerdo a los Convenios de Ginebra de 1949, los protocolos adicionales de 1977 y el 3° Protocolo Adicional de 2005. Su sede central se encuentra en Santiago de Chile, y su ámbito de acción abarca todo el territorio nacional chileno.

Primeros años y desarrollo de la Sociedad nacional
Los primeros años de la Cruz Roja Chilena, fueron claves para su arraigo dentro de la sociedad y la cultura de la época, donde su primer acto de servicio de gran envergadura se registra en el año 1904, donde una epidemia de viruela azotó a la ciudad de Punta Arenas causando cuantiosas muertes. Ante esto, las autoridades instalaron un dispensario para aislar a los infectados en una playa detrás del cementerio de Punta Arenas. Vittorio Cuccuini alentaba con su ejemplo a los demás voluntarios para atender a los enfermos. La noticia de esta actuación llegó a la prensa de la capital, Santiago, donde publicaron la abnegada labor de los voluntarios que permanecieron con los enfermos día y noche atendiendo sus necesidades.

Así como Vittorio Cuccuini fue el fundador de la Cruz Roja en Chile, también es el Primer Mártir de la Institución, donde un 29 de junio de 1906 un llamado de auxilio desde el cuartel lo hace acudir prontamente para trasladar a un enfermo grave al hospital. Bajo una intensa nevazón, Cuccuini y dos enfermeros acuden en el carro ambulancia, Él sentado al lado del cochero, al llegar a la esquina de las calles Atacama y Valdivia, pronuncia dos o tres palabras, pide a sus compañeros que lo sostengan y cae de espaldas.  Fallece de un infarto fulminante a los 44 años.

El ejemplo de la Cruz Roja de Magallanes con el legado de Cuccuini, fue conociéndose en todo el país y su accionar voluntario y desinteresado se manifestó muy claramente cuando con motivo del Terremoto de Valparaíso de 1906, los miembros de la Cruz Roja de Punta Arenas enviaron una delegación de médicos y voluntarios con toda clase de elementos para ayudar en el socorro de las víctimas del movimiento telúrico.

Al iniciar la Primera Guerra Mundial, el Comité Internacional de la Cruz Roja solicitaba y aconsejaba que cada país organizara su propia Sociedad Nacional, como lo establecía la Convención de Ginebra para acudir en ayuda de los pueblos en caso de conflictos armados y poder también cumplir con su compromiso de asistir a quienes viviesen una guerra o grandes calamidades públicas.

Ante este llamado, se forma en primera instancia en Santiago la Cruz Roja de Mujeres de C                                                                                hile, cuyo principal fin sería el de capacitar mujeres para atender a heridos en catástrofes, guerras y en el hogar.

Organización
La estructura organizativa de la Cruz Roja Chilena se compone de distintas estructuras territoriales, de gobierno y de gestión, con el objetivo de facilitar la organización y desarrollo de su misión humanitaria. A continuación se detalla esta estructura:

Estructura Territorial:
a) Sede Central: Ubicada en la capital, alberga los órganos de gobierno y de gestión a nivel nacional.

b) Sedes Regionales: Integradas por los Comités Regionales de la Cruz Roja Chilena.

c) Sedes Locales Operativas: Integradas por las Filiales de la Cruz Roja Chilena.

Órganos de Gobierno y de Gestión:

A) Órganos de Gobierno Nacional de la Cruz Roja Chilena:

 Presidente Nacional
 1.er Vicepresidente Nacional
 2.º Vicepresidente Nacional
 Secretario Nacional
 Tesorero Nacional
 Comité Central de la Cruz Roja Chilena.
 Junta de Gobierno Nacional de la Cruz Roja Chilena.
 Asamblea Nacional de la Cruz Roja Chilena.

B) Direcciones de la Cruz Roja Chilena

 Director Ejecutivo
 Dirección Nacional de Finanzas
 Dirección Nacional de Gestión del Riesgo (Ex Dirección de Socorros)
 Dirección Nacional de Salud
 Dirección Nacional de Comunicaciones
 Dirección Nacional de Juventud
 Dirección Nacional de Bienestar Social
 Dirección Nacional de Desarrollo

C) Órganos de Gobierno Regional de la Cruz Roja Chilena:

 Comités Regionales de la Cruz Roja Chilena.

 Juntas de Gobierno Regionales de la Cruz Roja Chilena.
 Asambleas Regionales de la Cruz Roja Chilena.

D) Órganos de Gobierno Local de la Cruz Roja Chilena:

 Filiales.

E) Órganos de Gestión Nacional:

 Dirección Ejecutiva.
 Direcciones Nacionales.
 Subdirecciones Nacionales.
 Coordinaciones de Programas Nacionales.

F) Órganos de Gestión Regional:

 Direcciones Regionales.
 Subdirecciones Regionales.

G) Órganos de Gestión Local:

 Direcciones de Filial.

 Actualemente la CRCh posee 10 comités regionales, y 148 Filiales a lo largo del territorio nacional, pudiendo así, realizar su labor humanitaria donde sea necesario dentro del país.

Las labores de la Cruz Roja Chilena poseen 3 áreas principales:

Respuesta en caso de desastres: evitar peligros inmediatos y estabilizar el estado físico y emocional de los supervivientes. Al mismo tiempo se trabaja en el restablecimiento de los servicios esenciales, como el abastecimiento de agua y el suministro de electricidad. Las actividades se dividen en una fase de búsqueda y rescate inmediatamente después del desastre, seguida de una fase a medio plazo dedicada a estabilizar el estado físico y emocional de los supervivientes.
Preparación para desastres: Aplicar medidas para reducir los efectos de la tragedia. Es decir, prever y –en la medida de lo posible– evitar los desastres, mitigar sus efectos en las poblaciones vulnerables, y responder a las consecuencias y afrontarlas eficazmente; así como reducir la duplicación de esfuerzos e incrementar la eficacia global de la preparación y las acciones de respuesta de las comunidades. Las actividades de preparación para desastres integradas en las medidas de reducción del riesgo pueden contribuir a prevenir casos de desastre y a salvar el mayor número posible de vidas y medios de subsistencia durante un desastre, y así permitir a la población afectada retomar una vida normal en un período de tiempo breve.
Salud pública: Crear condiciones que permitan a las comunidades velar por el bienestar de sus miembros. Asimismo, la institución pone a disposición de la población los conocimientos y medios de los que dispone para facilitar y apoyar los procesos que reducen la vulnerabilidad de algunas comunidades. De igual manera, servir de asistente de la red asistencial nacional para la atención primaria en grandes desastres que impidan el funcionamiento normal de los equipos de salud.

Voluntariado
El voluntariado de la Cruz Roja Chilena es la columna vertebral de esta. La organización se basa en un voluntariado diverso y comprometido que contribuye al desarrollo asociativo y al fortalecimiento institucional.

La Cruz Roja Chilena acoge a distintas categorías de voluntariado, reconocidas e inscritas en sus registros. Estas categorías incluyen:

 Voluntarias y Voluntarios Activos: Son personas servicio continuado en cualquier actividad de la Cruz Roja. Su participación habitual, basada en los principios de la organización, promueve el desarrollo de la comunidad. Tienen derecho a voz y voto en las asambleas y reuniones correspondientes.
 Voluntarias y Voluntarios de Llamada: Son personas capacitadas para ser voluntarias o voluntarios en situaciones específicas cuando la necesidad lo amerita. Cumplen con los requisitos mínimos de asistencia a los llamados realizados por el directorio y también tienen derecho a voz y voto.
 Voluntarias y Voluntarios Honorarios: Son personas a quienes el Comité Central otorga esta distinción en reconocimiento a sus destacados y meritorios servicios prestados a la institución.
 Voluntarias y Voluntarios Fundadores: Son personas que firman el acta de fundación de una filial de la Cruz Roja Chilena.
 Voluntarias y Voluntarios Cooperadores: Contribuyen al desarrollo de la institución y participan en actividades específicas de acuerdo con sus capacidades y habilidades.

La Cruz Roja Chilena valora la diversidad y promueve la participación de todas las personas, sin distinción de raza, sexo, creencia religiosa, lengua, clase u opinión política.

La capacitación necesaria a los voluntarios y voluntarias consta de cursos en Primeros Auxilios, Ética y Doctrina Institucional que aprobados, otorgan una certificación al voluntario.

Himno de la Cruz Roja Chilena

             HIMNO CRUZ ROJA CHILENA

            La Cruz Roja va en mi pecho,
                Como símbolo de fe
            y no importa el sufrimiento
              que me imponga mi deber.

              En mi alma de cruzado
              voy forjando un ideal
              y mi frente se ilumina
             de un fulgor de humanidad.

            Soy Cruz Roja, formo parte
              de esta innúmera legión
             que por todos los países
              va bordando una canción.

            La canción que habla de lucha,
               sacrificio y devoción
              de observar una promesa,
               de cumplir lo que juro.

             Soy Cruz Roja, formo parte
               de esa innúmera legión
              que por todos los países
              va bordando una canción.

 Sociedades Nacionales de la Cruz Roja y la Media Luna Roja

 Comité Internacional de la Cruz Roja
 Henri Dunant

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.
 Sitio web ente capacitador de Cruz Roja Chilena.
 Sitio web de la Federación Internacional de la Cruz Roja y de la media Luna Roja.

Chile
Organizaciones no gubernamentales de Chile
Instituciones y organismos con sede en Santiago de Chile
Salud en Chile

Cruz Roja Chilena


Inga Bejer Engh (* 31. Dezember 1970) ist eine norwegische Staatsanwältin.

Karriere
Nach ihrem Jurastudium in Norwegen arbeitete sie von 1997 an für die Vereinten Nationen auf dem Gebiet des Internationalen Rechts in New York. Bevor sie im Alter von 32 Jahren zur Staatsanwältin berufen wurde, arbeitete sie am Gericht ihrer Heimatstadt Drammen, am Osloer Strafgericht und an der Polizeikammer von Asker und Bærum. Seit 2002 ist sie Staatsanwältin in Oslo, sie war u. a. Anklägerin im Prozess gegen den norwegischen Neonazi Tore Tvedt, der im Prozess gegen Anders Behring Breivik als Zeuge gehört werden wird.

International bekannt wurde sie durch die Übernahme der Anklage im Prozess gegen Anders Behring Breivik, den Täter der Anschläge in Norwegen 2011. Die Anklage gegen Breivik vertrat außer ihr noch ihr Kollege Svein Holden. Durch ihre Rolle im Kreuzverhör mit dem Angeklagten erlangte sie Bekanntheit weit über Norwegen hinaus. Da es umstritten ist, inwieweit es gegenüber den Opfern verantwortbar ist, dem Angeklagten Raum für vermutliche Propaganda zu geben, stand die Arbeit der beiden Staatsanwälte in diesem Prozess unter genauer auch internationaler Beobachtung. Engh erklärte, den Fall ohne Zögern angenommen zu haben.

Privat
Engh ist verheiratet und Mutter zweier Söhne, sie lebt in Drammen.

Einzelnachweise

Staatsanwalt (Norwegen)
Person (Oslo)
Norweger
Geboren 1970
Frau

Inga Bejer Engh


කැලණියගේ ජයන්ත සිල්වා (උපත:1973 පෙබරවාරි 6, කළුතර ) යනු 1995 සිට 1998 දක්වා ටෙස්ට් තරග 7කට සහ එක් එක්දින තරගයකට ක්‍රීඩා කළ හිටපු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි.
ශ්‍රී ලංකීය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන්
ජීවමාන ජනයා
1973 උපත්

ජයන්ත සිල්වා


La monarchie gambienne est le régime politique en vigueur en Gambie entre 1965 et 1970. La Gambie est alors un royaume du Commonwealth qui partage son monarque avec le Royaume-Uni et plusieurs autres États souverains.

Ancienne colonie britannique, la Gambie obtient son indépendance le . La reine  reste chef de l'État, et porte le titre spécifique de reine de la Gambie. La majeure partie de ses pouvoirs constitutionnels sont exercés par le gouverneur général de la Gambie, qui la représente localement. En effet, comme d'autres pays du Commonwealth, le système politique de la Gambie est basé sur le système de Westminster, dans lequel le chef de l'État joue un rôle purement honorifique.

La monarchie est abolie le , date à laquelle le pays devient une république tout en continuant de reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth. Un président remplace la reine comme chef d'État.

Histoire
La Gambie obtient son indépendance en 1965 en vertu de la loi sur l'indépendance de la Gambie, votée en 1964 par le Parlement britannique, qui transforme la colonie et protectorat de Gambie en un État souverain indépendant avec la reine  en tant que chef d'État. Le duc et la duchesse de Kent représentent la reine de la Gambie lors de la cérémonie d'indépendance. Le duc ouvre la première session du Parlement gambien, au nom de la reine, en prononçant le discours du Trône.

Rôle constitutionnel
La Gambie est l'un des royaumes du Commonwealth qui partagent la même personne comme monarque et chef d'État.

Après l'indépendance du pays, aucun ministre du gouvernement britannique ne peut conseiller la reine sur les questions relatives à la Gambie. Pour toutes les affaires gambiennes, la souveraine est conseillée uniquement par ses ministres gambiens. La reine est représentée par le gouverneur général de la Gambie nommé par elle sur avis du Premier ministre gambien. Les pouvoirs constitutionnels de la reine sont principalement délégués au gouverneur général, qui agit sur l'avis des ministres gambiens.

La forme monarchique du pays est protégée par une disposition de la Constitution de la Gambie. Ces clauses ne peuvent être modifiées que si les changements sont soutenus par les deux tiers des membres élus du Parlement gambien, puis confirmés par un référendum, à la majorité des deux tiers.

Titre de la reine

La reine  possède officiellement un titre différent dans tous les royaumes du Commonwealth. Jusqu'en 1965, la Gambie fait partie de l'Empire britannique et  y règne en tant que reine du Royaume-Uni. Après l'indépendance, un nouveau titre est adopté afin de préciser l'aspect distinct de la monarchie gambienne. À partir du , le titre de la reine en Gambie est le suivant :

Entre le  et le , la reine conserve son titre britannique, soit : .

Abolition de la monarchie
Deux référendums sur l'abolition de la monarchie gambienne ont lieu après l'indépendance du pays. Le premier est organisé dès le mois de , à la suite d'une motion du Parlement visant à transformer la Gambie en république un an après l'indépendance, sans succès. Un nouveau projet de Constitution républicaine est adopté par le Parlement en 1969 et soumis à un second référendum en . Le résultat est de  pour et . La république est officiellement proclamée quelques jours plus tard, le . La Gambie cesse d'être un royaume du Commonwealth mais reste membre de l'organisation dirigée par  en tant que république du Commonwealth. Le Premier ministre sortant, Sir Dawda Jawara, succède à la reine comme chef d'État en qualité de président de la République de Gambie.

Visites royales
Dans son message de Noël de 1958, la reine annonce que le duc d'Édimbourg et elle se rendront en Gambie, à la fin de l'année 1959, mais la visite est reportée en raison de la grossesse de la reine.  visite finalement la Gambie du  au . Au cours de cette visite, les habitants du village de Berending offrent à la souveraine, dans une boîte à biscuits en argent percée, un crocodile de deux ans comme cadeau pour le jeune prince Andrew. Sir Martin Charteris, assistant du secrétaire privé de la reine, se porte volontaire pour le garder dans sa baignoire pendant le reste du voyage.

Bibliographie

 .

Articles connexes
 Histoire de la Gambie
 Liste des chefs d'État de la Gambie
 Gouverneur général de la Gambie

Références

Histoire de la Gambie
Gambie
Gambie

Monarchie gambienne


Kütahya Meydan Camii - (Arslan Bey Camii olarak da bilinir.)
 Sivas Meydan Camii
 Bağdat Meydan Camii - (Ahmediye Camii olarak da bilinir.)
 Harput Meydan Camii
 Tokat Meydan Camii
 Üsküdar Meydan Camii
 Ermenek Meydan Camii (Rüstem Paşa Camii-Emir Camii olarak da bilinir.)
 Gaziosmanpaşa Meydan Camii
 Antakya Meydan Camii

Meydan Camii


සමුද්‍රීය ප‍්‍රශ්ණ සහ වැරදි පාලනය කරන නීතියේ අංගය අද්මිරාල්ති නීතිය (සමුද්‍රීය නීතිය ලෙසින්ද හැඳින්වේ) වෙයි. සාගරයේ කි‍්‍රයාත්මක වන්නාවූ යාත‍්‍රාවන් මෙහෙයවනු ලබන පුද්ගලික ආස්ථිත්‍යයන් අතර සම්බන්ධතාවන් පාලනය කරන පුද්ගලික ජාත්‍යන්තර නීතියේ කොටසකි. ජලතරණ අයිතීන්, ඛනිජ අයිතීන්, වෙරළාසන්න ජල තීරයන්හි අධිකරණ බලය සහ ජාතීන් අතර සම්බන්ධතාවන් පාලනය කරන ජාත්‍යන්තර නීතිය සම්බන්ධයෙන් බලපවත්වන්නාවූ පුද්ගලික ජාත්‍යන්තර නීතියේ අංගය වන මුහුදු නීතියෙන් එය වෙනස් වේ.

පසුබිම
මුහුදින් භාණ්ඩ ප‍්‍රවාහනය ආදිතම වාණිජ මධ්‍යයකි. මෙකී සමුද්‍රීය වෙළඳාමේදී ඇතිවන ආරවුල් විසඳීම සම්බන්ධයෙන් වන රීති ඉතා ඈත ඉතිහාසයෙන් පවා වාර්තා වී ඇත. මෙම නීතිය පිලිබඳ චිරන්තන මූලාශ‍්‍රයන් අතර රෝඩියානු නීතිය (මෙහි කිසිදු ලිඛිත නිදර්ශකයක් ඉතිරිව නැතත් රෝමානු හා බයිසැන්ටියානු නීති සංග‍්‍රහයන් තුල මෙහි සංකල්පයන් දැකගත හැක) මෙන්ම පසුකාලීනව බිහිවූ හන්සියාතික ලීගයේ සම්ප‍්‍රදායන්ද වැදගත් තැනක් ගනී.

රෝමානු හා බයිසැන්ටියානු සමුදී‍්‍රය නීතිය හැරුනුවිට ඉස්ලාමීය නීතියද ජාත්‍යන්තර අද්මිරාල්ති නීතියට විශාල දායකත්වයක් සපයා ඇත. යම්හෙයකින් විනාශයකට හෝ අයුතු කි‍්‍රයාවකට මුහුණදීමට සිදුවුවහොත් ඉස්ලාම් නීතියට අනුව ඔවුන්ට ණයගැතියන් බවට පත්වීමට සිදුවන බව තේරුම්ගෙන  මුස්ලිම් නාවිකයනට පෙරගෙවීමක් ලෙස ස්ථිර වැටුපක් ගෙවනු ලැබිණි. මීට ප‍්‍රතිපක්‍ෂ ලෙස රෝමානු සහ බයිසැන්ටියානු නාවිකයෝ සමුදී‍්‍රය ව්‍යාපාරයේ පරදුතබන්නන් ලෙස සැලකුනු අතර සාර්ථක මුහුදු ගමනක් අවසානයේ වෙළඳාමෙන් ලද ලාභයෙන් කොටස් සිය තනතුර මත පදනම්ව ඔවුන්ට ගෙවනු ලැබිණි. වෙරළාශි‍්‍රත ගමනාගමනය සහ ගැඹුරු මුහුදේ සංචාරයන් සම්බන්ධයෙන් මුස්ලිම් නීතිවේදීහු වෙනස් ක‍්‍රමවේදයන් අනුගමනය කළහ. එමෙන්ම නැව සහ නැව්බඩු යන දෙකම අත්කරගත් අවස්ථාවන්හි හැරුනුවිට ඔවුහු භාණ්ඩ ප‍්‍රවාහනය සම්බන්ධයෙන්ද නාවිකයන් වගකීම දැරිය යුතුය යන මතය දැරූහ. සමුදී‍්‍රය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් වන ජාත්‍යන්තර නීතියේ වර්ධනය සඳහා ඉස්ලාමීය නීතියේ බලපෑම සලකා බැලීමේදී රෝමානු බලපෑමට සමාන වැදගත්කමක් ඉස්ලාමීය නීතියේ බලපෑමටද ලබාදිය යුතු බව පෙනීයයි.

අද්මිරාල්ති නීතිය එංගලන්තයට හඳුන්වාදෙනු ලැබූයේ සිය පුත‍්‍රයා වන සිංහ හදවතක් ඇති රිචඞ් රජුගේ ප‍්‍රතිරාජයා වශයෙන් කටයුතු කළ ඇක්විටේන්හි එළිනෝර් විසිනි. ඇය ඊට පෙර සිය නිජබිම වූ ඔලරන් හි අද්මිරාල්ති නීතිය ස්ථාපිටකොට තිබුණි. ඇගේ පළවන සැමියා වූ ප‍්‍රංශයේ හත්වන ලූවී රජු සමඟ කුරුස යුද්ධයට සහභාගිවූ ඇය නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී ප‍්‍රදේශයේදී අද්මිරාල්ති නීතිය පිලිබඳ දැනකියාගෙන තිබිණ. එංගලන්තයේදී විශේෂිත අද්මිරාල්ති අධිකරණ විසින් සියළුම අද්මිරාල්ති නඩු විභාග කරන ලදී. මෙම අධිකරණ එංගලන්ත පොදු නීතිය භාවිතා නොකළ නමුත් ජස්ටීනියන්ගේ කෝපුස් ජූරිස් සිවිලිස් සංකල්පය මත විශාල වශයෙන් පදනම්ව කටයුතු කරන ලදී.

ඇමරිකානු විප්ලවයට හේතුසාධක වූ එක් ප‍්‍රධාන කරුණක් වූයේ අද්මිරාල්ති අධිකරණයන්ය. උදාහරණයක් ලෙස ස්වාධීනත්වය පිලිබඳ ප‍්‍රකාශයේ විවිධ අවස්ථාවන්හිදී ජූරියේ නඩු විභාග සම්බන්ධයෙන් අපව රැවටීමට ලක්කිරීම වෙනුවෙන් ලෙස සඳහන් කරන්නේ මුද්දර නීතිය ඇමරිකානු යටත්විජිතයන්හි කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට අද්මිරාල්ති අධිකරණයන්ට පාර්ලිමේන්තුව විසින් බලය ලබාදීමේ පරිචය පිලිබඳවය. මෙයට හේතුවූයේ මුද්දර නීතිය ජනතාවගේ විරෝධයට බඳුන්වූවක් වන බැවින් යටත්විජිත ජූරිය එය කඩකිරීම සම්බන්ධයෙන් යටත්විජිත වැසියන්ට දඩුවම් කිරීමට ඇති ඉඩ අවමවීමයි. අද්මිරාල්ති අධිකරණයන්හි ජූරිය විසින් නඩු විභාග නොකරන බැවින් මුද්දර නීතිය උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ලවන යටත්විජිත වැසියන්ට එරෙහිව ජූරියකින් තොරව අද්මිරාල්ති අධිකරණ විනිසුරුවරයකු ඉදිරියේ නඩු විභාග කළහැකි විය.

1789 එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සම්මත කරගැනීමෙන් අනතුරුව අද්මිරාල්ති නඩු තීරණ ඔස්සේ ක‍්‍රමක‍්‍රමයෙන් එක්සත් ජනපද නීතිය තුලට අද්මිරාල්ති නීතිය පිවිසියේය. ඇමරිකානු විප්ලවයයේ කැපී පෙනෙන චරිත බවට පත්වූ ඇමරිකානු නීතීඥයින්ගෙන් වැඩි දෙනකු සිය පුද්ගලික වෘත්තීය ජිවිතයේදී සමුදී‍්‍රය නීතිය පිලිබඳ නීතීඥවරු වූහ. නිව්යෝර්ක්හි ඇලෙක්සැන්ඩර් හැමිල්ටන් සහ මැසචුසෙට්ස්හි රෝන් ඇඩම්ස් ඒ අත්රින් කැපී පෙනෙන චරිත විය.

1787 දී එවකට ප‍්‍රංශයේ තානාපතිවරයාව සිටි තෝමස් ජෙපර්සන් ජේම්ස් මැඩිසන් වෙත ලිපියක් යවමින් ඒ වනවිට ජනපදයන්හි අනුමැතිය ලබාගැනීම සඳහා ඉදිරිපත්කොට තිබූ එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට භූමියේ නීතිය විසින් (අද්මිරාල්ති නීතීන්ට පටහැනි) නඩු විභාග කළහැකි සියලූම කාරණාවන්හිදී ජාතීන්ගේ නීතිය (එනම් අද්මිරාල්ති නීතිය) අනුව නොව ජූරිය විසින් නඩු විභාග කිරීම කළයුතුය' යන ප‍්‍රතිපාදනය ඇතුලත් කරමින් සංශෝධනයක් කළ යුතු බව යෝජනාකර සිටින ලදී. එහි ප‍්‍රතිඵලය වූයේ එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට සිදුකළ හත්වන සංශෝධනයයි.

මුහුණුවර

නඩත්තුව සහ ප‍්‍රතිකාර
නඩත්තුව සහ ප‍්‍රතිකාර පිලිබඳ මූලධර්මයේ ඉතිහාසය කි‍්‍ර. ව. 1160 දී පමණ පනවනු ලැබූ ඔලරන් නීතිවල හය වන වගන්තිය දක්වා දිවයයි. ප‍්‍රතිකාර ලබාදීම සඳහා ඇති වගකීම යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ නැව් ගමනාගමනයේදී තුවාල ලබන නාවිකයින්ට ඔවුන් උපරිම වෛද්‍ය ප‍්‍රතිකාර ලබාගත හැකි ස්ථානයක් කරා ළගාවන තුරු නැව් හිමියා විසින් නොමිළයේ වෛද්‍ය ප‍්‍රතිකාර ලබාදිය යුතු බවයි. උපරිම වෛද්‍ය ප‍්‍රතිකාර යනු වෙනම සංකල්පයකට වඩා උපරිම වෛද්‍ය වැඩිදියුණුව නම් සංකල්පයේ දිගුවකි. ප‍්‍රතිකාර සඳහා ඇති වගකීම යන්නට ෙඖෂධ මෙන්ම ෙඖෂධ මඟින් නාවිකයාගේ තත්වය යහපත් අතට හැරීම සිදුනොවන්නේ නම් ඒ සඳහා අවශ්‍ය වෛද්‍ය උපකරණ ලබාදීමද ඇතුලත් වේ. ඊට දීඝකාලීන ප‍්‍රතිකාරයන්ද ඇතුලත් වියහැක. ශරීරාබාධ ප‍්‍රකෘතිමත් කිරීම රෝදපුටු ලබාදීම සහ දීඝකාලීනව ඖෂධ ලබාදීම ආදිය මෙයට උදාහරණයන්ය.

නඩත්තුව පිලිබඳ වගකීම යන්නට නැව්හිමියා විසින් රෝගී වූ නාවිකයකු සුව වන තුරු ඔහුගේ මූලික ජීවත්වීමේ වියදම් ලබාදීම ඇතුලත් වේ. නාවිකයා නැවත වැඩකළහැකි තත්වයට පත්වූ පසු ඔහු සිය වියදම් තමන් විසින්ම දරාගනු ඇතැයි අපේක්‍ෂා කෙරේ. ප‍්‍රතිකාර කිරීමේ වගකීම කි‍්‍රයාත්මක වන්නාවූ අවස්ථාවකදී නාවිකයකුට සිය නඩත්තුව ලැබීමේ අයිතිවාසිකම අහිමි වී යා හැක.
මඟීන්ට සිදුවන පුද්ගලික පීඩාවන්

නැව් හිමියන් සිය මඟීන්ගේ ආරක්‍ෂාව සම්බන්ධයෙන් සාධාරණ වගකීමක් දැරිය යුතුය. නැවක ගමන් කරන මඟියකු ගොඩබිමදී තුන්වන පාර්ශ්වයක නොසැලකිල්ල හේතුවෙන් සිදුවන තුවාලයක් සම්බන්ධයෙන් නඩු පවරන පරිදි නැව් හිමියාට එරෙහිව නඩු පැවරිය හැකිය. නැව් හිමියාගේ නොසැලකිල්ල ඔප්පුකිරීමේ භාරය පැවරෙන්නේ මඟියා වෙතය. මෙහිදී අණපනත්වල දැක්වෙන කාලසීමාව වසර තුනක් වුවද මඟී ටිකට්පත්වල සීමාකාරී කොන්දේසි අන්තර්ගත වන බැවින් වසරක කාළයක් ඇතුලත නඩු පැවරීම කළයුතු වෙයි. තවත් සමහර මඟී ටිකට්පත්වල එකී නඩු මියාමි ෆ්ලොරීඩා සියැටල් හෝ වොෂින්ටන්හි පැවරිය යුතු බවට වන කොන්දේසියක්ද ඇතුලත් වනු ඇත.
සමුදී‍්‍රය ලියම සහ උකස නැව් මිළදීගැනීම සඳහා ණය ලබාදෙන බැංකු ඉන්ධන හා ගබඩා වැනි නැව්වලට අත්‍යාවශ්‍ය සේවාවන් සැපයීම සඳහා පඩි ලැබීමට නියමිත නාවිකයින් සඳහා සහ වෙනත් බොහොමයක් දෙනා අදාල මුදල් ගෙවීම් සිදුකිරනුවස් නැවට එරෙහිව ලියම අරන්නෝ වෙති මෙකී ලියම බලාත්මක කිරීම සඳහා නැව අත්අඩංගුවට ගැනීම හෝ අත්පත් කරගැනීම කළයුතු වෙයි මෙම ප‍්‍රතිකර්මය පෙඩරල් අධිකරණයක් විසින් මිස රාජ්‍ය අධිකරණය විසින් කළ නොහැක්කකි  ත‍්‍රානනය සහ වස්තුව ත‍්‍රානනය මුහුදේදී දේපල නැතිවූ විට සහ එය වෙනත් අයෙකු විසින් බේරාගත් විට එය බේරාගත් තැනැත්තාට තමන් බේරාගත් භාණ්ඩ වෙනුවෙන් ත‍්‍රානන ප‍්‍රදානයක් ඉල්ලා සිටිය හැක. කෙසේවෙතත් ජීවිත ත‍්‍රානනය යනුවෙන් සංකල්පයක් නොමැත්තේය.ත‍්‍රානන නීතිය අදාල වන්නේ භාණ්ඩ වලට පමණකි. ප‍්‍රදානයක් පිලිබඳ අපේක්‍ෂාවකින් තොරව උපද්‍රවයකට ලක්ව සිටින කවරකුගේවුව දිවි ගලවාගැනීම සෑම නාවිකයකුගේම වගකීමකි.

ත‍්‍රානන ආකාර දෙකක් පවතී. එනම් ගිවිසුම්ගත ත‍්‍රානනය සහ ශුද්ධ ත‍්‍රානනය යි. ශුද්ධ ත‍්‍රානනය සමහර අවස්ථාවන්හිදී පුණ්‍ය ත‍්‍රානනය යනුවෙන්ද හඳුන්වනු ලබයි. ගිවිසුම්ගත ත‍්‍රානනයේදී දේපළේ හිමිකරු සහ ත‍්‍රානකයා ත‍්‍රානන මෙහෙයුම සිදුවීමට පෙර ත‍්‍රානන ගිවිසුමකට එළඹෙයි. ත‍්‍රානකයා වෙත ගෙවනු ලබන මුදල පිලිබඳව මෙම ගිවිසුමින් එකඟත්වයකට පැමිණෙයි. ඉතාමත්ම සුලභ ත‍්‍රානන ගිවිසුම වන්නේ ලොයිඞ්ස් විවෘත පෝරම ත‍්‍රානන ගිවිසුම යි.

ශුද්ධ ත‍්‍රානනයේදී භාණ්ඩ හිමිකරු සහ ත‍්‍රානකයා අතර ගිවිසුමක් නොපවතී. සම්බන්ධතාවය වන්නේ නීතිය විසින් පනවා ඇති විධිවිධාන පමණකි. ශුද්ධ ත‍්‍රානනයේදී ගලවාගනු ලැබූ භාණ්ඩ ත‍්‍රානකයා විසින් පෙඩරල් අධිකරණයක් වෙත ගෙන ආ යුතු වන අතර සපයන ලද සේවාව සහ ගලවාගත් භාණ්ඩයන්ගේ වටිනාකම මත පදනම්ව ත‍්‍රානන ප‍්‍රදානය තීරණය කරනු ලබයි.

ශුද්ධ ත‍්‍රානන ඉල්ලීම් උපරි ගණය සහ අවරගණය යනුවෙන් කොටස් දෙකකට බෙදනු ලබයි. උපරි ගණයේදී' ත‍්‍රානකයා අලාභහානිවූ නැව ගලවාගැනීම සඳහා තමන්ගේ සහ සිය කාර්ය මණ්ඩලයේ ජීවිත හා ආරක්‍ෂාව සහ සිය නැවේ උපකරණයන්හි ආරක්‍ෂාව පරදුවට තබමින් කටයුතු කරයි. අධික වැසි සහිත කාළගුණයකදී ගිලෙමින් පවත්නා නැවකට ගොඩවීම, වෙරළින් ඈතට රළ පහරට ගසාගෙන ගිය නැවක් ඇදගෙන ඒම, දැනටමත් ගිලී ඇති නැවක් හෝ බෝට්ටුවක් ගොඩ ගැනීම, ගිනිගෙන දැවෙන් නැවක තට්ටුවට ගොඩවීම ආදිය මීට උදාහරණන්ය. ත‍්‍රානකයා ඉතා සුළු අවදානමකට මුහුණ දෙන එසේත් නැතිනම් කිසිසේත්ම අවදානමකට මුහුණ නොදෙන අවස්ථාවන් අවර ගණය ලෙසින් හැඳින්වේ. නිසල මුහුදක වෙනත් නැවක් හෝ බෝට්ටුවක් ඇදගෙන ඒම, යාත‍්‍රාවයකට ඉන්ධන සැපයීම, වැලි පරයක එරී ඇති යාත‍්‍රාවක් ගොඩට ඇදීම ආදිය මීට උදාහරණයන්ය. අවර ගණයේ ත‍්‍රානනයේ යෙදෙන්නන්ට වඩා වැඩි ත‍්‍රානන ප‍්‍රදානයක් උපරි ගණය ත‍්‍රානනයේ යෙදෙන්නන්ට හිමිවේ.

උපරි ගණයේ සහ අවර ගණයේ ත‍්‍රානනයේ යෙදෙන දෙපාර්ශ්වයටම ප‍්‍රදානය කරන ත‍්‍රානන ද්‍රදානය තීරණය කරනු ලබන්නේ ගලවාගත් භාණ්ඩවල වටිනාකම මත පදනම්වය. කිසිවක් ගලවාගත නොහැකි වුවහොත් හෝ තවත් අතිරේක හානියක් සිදුකළහොත් කිසිදු දීමනාවක් ප‍්‍රදානය කරනු නොලැබේ. ප‍්‍රදානය සම්බන්ධයෙන් සලකා බැලෙන අනෙකුත් සාධකයන් වනුයේ ත‍්‍රානකයාගේ හැකියාවන්, ගලවාගත් භාණ්ඩ මුහුණදී තිබූ උපද්‍රවය, ත‍්‍රානනයේදී අවදාමට ලක්කළ භාණ්ඩවල වටිනාකම, ත‍්‍රානන මෙහෙයුම සඳහා ගතවූ කාළය සහ වැයවූ මුදල යනාදියයි.

ශුද්ධ හෝ පුණ්‍ය ත‍්‍රානන ප‍්‍රදාන මුදල ගලවාගනු ලැබූ භාණ්ඩවල වටිනාකමින් සියයට පනහ ඉක්මවන්නේ කලාතුරකිනි. මීට ඇති ව්‍යතිරේඛය වන්නේ වස්තුව ත‍්‍රානනයයි. මෙහිදී දියෙහි ගිලූනු වස්තුව වසර සිය ගණනාවක් තිස්සේ නැතිවී තිබී ඇති බැවින් ත‍්‍රානකයා හෝ එය සොයාගත් තැනැත්තා සාමාන්‍යයෙන් සොයාගත් භාණ්ඩයන්ගේ වටිනාකමින් වැඩි ප‍්‍රමාණයක් ලබාගනු ඇත. වස්තුව ත‍්‍රානනය පිලිබඳ කථාකිරීමේදී මුලින්ම සිහියට නැගෙන්නේ දියෙහි ගිලූනු ස්පාඥ්ඥ නැව් වන අතර ඊළගට වැදගත් තැනක් ලබාගන්නේ දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී මුහුදේදී විනාශවූ ජර්මානු සබ්මැරීනයන්ය. මෙම සබ්මැරීනයන්හි වටිනා ඵෙතිහාසික කලානිර්මාණයන් ප‍්‍රවාහනය කළ බව සැලකේ. සිවිල් යුධ සමයේ ඇමරිකානු යුධ නැව් මෙන්ම ගිලූණු වානිජ නැව්ද වස්තුව තත‍්‍රානනයෙන් ප‍්‍රදානයන් ලබාගැනීමේ සංවාදයේදී වැදගත් වෙයි. නවීන තාක්‍ෂණයේ උදව්වෙන් මීට පෙර අතුරුදන්ව තිබූ බොහොමයක් නෞකාවන් ඇති ස්ථානයන් මේ වනවිට සොයාගනු ලැබ ඇති අතර ඒවා ගවේෂණය කිරීම අතීතයේදී තරම් අනතුරුදායක නොවේ. නමුත් මෙය තවමත් මනා සැලකිල්කින් යුතුව සිදුකළ යුතු කාර්යයකි.

ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන්
1970 ගණන්වලට පෙර සමුද්‍රීය වෙළඳාම සම්බන්ධයෙන් වූ ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් වැඩි ගණනක් සම්භවය ලැබූයේ සමුද්‍රීය නීති පිලිබඳ නීතීඥයින් විසින් පුද්ගලිකව පිහිටුවාගත් සංවිධානයක් වූ ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීය කමිටුව වෙතිනි. 1897 දී ආරම්භ කෙරුනු මෙය විසින් හේග් රීති (නෞභාරපත් පිලිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුතිය) විස්බි සංශෝධනය (හේග් රීති සංශෝධනය) ගලවාගැනීම් පිලිබඳ සම්මුතිය වැනි ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් ගණනාවක්ම කෙටුම්පත් කිරීම සිදුකරනු ලැබිණි. වර්තමානය වනවිට ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීය කමිටුව උපදේශනාත්මක මට්ටමින් ක්‍රියාත්මක වන අතරම එහි ක්‍රියාකාරීත්වයන් බොහොමයක් මේ වනවිට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් පිහිටුවන ලද ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීය සංවිධානය විසින් පවරාගනු ලැබ ඇත. මෙය 1958 දී ස්ථාපිත කෙරුනද පූර්ණ වශයෙන් එහි ක්‍රියාකාරිත්වය ආරම්භවූයේ 1974 දීය.
ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීයය සංවිධානය සමුද්‍රීය ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් බලපවත්වන්නාවූ සම්මුතීන් ගණනාවක්ම සකස්කොට ඇත. මුහුදේදී ජීවිතාරක්ෂාව පිලිබඳ සම්මුතිය, ගැටුම් නියාමන, සමුද්‍රීය ¥ෂණ නියාමන, ජාත්‍යන්තර ගගනගාමී සහ සමුද්‍රීය විමර්ෂණ සහ ගලවාගැනීමේ සම්මුතිය මේ අතර වැදගත් වෙයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ මුහුදු නීතිය පිලිබඳ සම්මුතිය විසින් සමුද්‍රීය පරිසරය සහ විවිධ සමුද්‍ර සීමාවන් ආරක්ෂා කිරීම සම්බන්ධයෙන් වන ගිවිසුමක් නිර්මාණයකොට ඇත.
එය සම්මත කරගත් පසු එයට අත්සන් තබන රටවල් සිය දේශසීමා ආරක්ෂකයින් හෝ සිය අධිකරණයන් මඟින් ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් බලාත්මක කිරීමට පියවරගත යුතු වෙයි.

පොදු නීති සම්ප‍්‍රදායේ රටවල සමුද්‍රීය නීතිය
බොහොමයක් පොදු නීති සම්ප‍්‍රදායේ රටවල් (පකිස්තානය, සිංගප්පූරුව, ඉන්දියාව, කැනඩාව වැනි පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රටවල්) විසින් ඉංගී‍්‍රසි ව්‍යවස්ථාපිත ප‍්‍රතිපාදනයන් හා නඩු තීන්දු අනුගමනය කරනු ලැබේ. ඉන්දියාව තවමත් පැරණි වික්ටෝරියානු නීතිය වන 1861 අද්මිරාල්ති අධිකරණ පනත අනුගමනය කරයි. පාකිස්ථානය සතුව තමන්ගේම වූ නීතියක් එනම් 1980 මහාධිකරණ අද්මිරාල්ති අධිකරණ බලය පිලිබඳ ආඥා පනත ඇතත් එරට තවමත් ඉංගී‍්‍රසි නඩු තීන්දු අනුගමනය කරයි. පාකිස්ථාන නීතිය පැරණි ඉංගී‍්‍රසි අද්මිරාල්ති නීතියේ අනුරුවක් වීමට හේතුවී ඇත්තේ එය 1956 අධිකරණ සංවිධාන පනත අනුගමනය කරමින් නිර්මාණ කරන ලද්දක් වීමයි. එංගලන්තයේ හා වේල්සයේ මහාධිකරණයන්හි අද්මිරාල්ති අධිකරණ බලය සම්බන්ධයෙන් වර්තමානයේ බලපවත්වන ව්‍යවස්ථාපිත විධිවිධානය වන්නේ 1981 ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ පනතයි. මෙම පනත 1952 ජාත්‍යන්තර අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සම්මුතිය මත පදනම්ව ඇත. ඉංගී‍්‍රසි ව්‍යවස්ථාපිත ප‍්‍රතිපාදනයන් හා නඩු තීන්දු අනුගමනය නොකරන පැනමාව වැනි අනෙකුත් රටවල්ද ඉතා ප‍්‍රසිද්ධ සමුදී‍්‍රය අධිකරණයන් පිහිටුවා ඇති අතර ඒවායේද ජත්‍යන්තර නඩු නිතර විභාග කරනු ලබයි.
අද්මිරාල්ති අධිකරණ අධිකරණ බලය තීරණය කරනු ලබන්නේ එය රටකට අයිතිද නැතිද, එය ලියාපදිංචි කොට ඇති නොමැතිද හෝ එහි හිමිකරුගේ නිත්‍ය වාසය කවර රටකද යන්න සලකා නොව, එය එම අධිකරණයේ අධිකරණ බලසීමාව තුල පවත්න්නේද නැතිද යන්න මත පිහිටාය. නඩු විභාගවන කාළය තුල අධිකරණ බලය නොවෙනස්ව පවත්වාගැනීම පිණිස සාමාන්‍යයෙන් නෞකාවක් අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදුකරනු ලබයි. රාජ්‍යයන්ට අයත් නෞකාවන් සාමාන්‍යයෙන් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැලකීමේ මුක්තිය ලබයි.

නීතිය
අද්මිරාල්ති නීතිය

අද්මිරාල්ති නීතිය


Tripo Tomas (14. siječnja 1885. – 1975.), skladatelj, glazbenik, hrvatsko-crnogorski kulturni djelatnik iz Kotora, Crna Gora, podrijetlom iz Hrvatske

Životopis
Rodio se u hrvatskoj obitelji podrijetlom iz Kaštel–Lukšića, koja je već treći naraštaj živjela u Kotoru. Osnovnu pohađao u Kotoru. Otac mu je radio kao podvornik u gimnaziji. Htio je da mu sin ide u gimnaziju, ali Tripo je kao dijete bio zanesen glazbom. Pratio je vojne glazbe na vježbama i naučio njihov repertoar. Onda nije bilo glazbenih škola u Kotoru, pa poslije osnovne nije otišao u srednju, nego je pošao za obrtnika. Izučio je za brijača. Glazbu nije zapustio nego je svirao u puhačkom orkstru, a također bio i pjevao.

Prve je glazbene poduke dobio od kapelnika, koji su mu prenijeli toliko znanja o puhačkim glazbalima da je već postao glazbeni pedagog. Prvo ga je učio Anicetto Toffoletti, pa njegovi nasljednici, Česi Urlich i Vitek. Urlich ga je učio svirati violinu. S 14 godina dobio je prvu dionicu es–trube. Kad je došao Antun Bagatella, dobio je prvu dionicu basfligerhorna. Sa 16. godina dobio je ulogu trombonista. Trombon je svirao više od 50 godina. Na tom instrumentu svirao je preko pola stoljeća.

Mandolinski orkestar HGD CG, koji djeluje od 2001., nosi ime Tripa Tomasa.
Autor glazbe špice serije Naše malo misto.
Član Udruženja kompozitora Crne Gore.

Pokopan je u Škaljarima 14. svibnja 1975. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Festival klapa Perast  Miloš Milošević – Muzičke teme i portreti (CANU Titograd 1982)

Životopisi, Kotor
Hrvati u Crnoj Gori
Hrvatski skladatelji
Hrvatski glazbenici

Tripo Tomas


196481 VATT este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
196481 VATT este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mont Graham de William H. Ryan și Carlos T. Martinez. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 2,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 196001-197000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

196481 VATT


Fata din tren este un thriller psihologic scris de autoarea britanică Paula Hawkins în anul 2015. Romanul a debutat pe locul 1 în topul  Celor mai bine vândute cărți de ficțiune din 2015" din  New York Times (versiune printată și e-book) în data de 1 februarie 2015, și a rămas pe această poziție de top pentru 13 săptămâni consecutive, până în aprilie 2015. În ianuarie 2016 a devenit numărul 1 best-seller din nou timp de două săptămâni. Multe recenzii au menționat cartea ca fiind "următoarea Gone Girl", referindu-se la popularul thriller psihologic din 2012, cu teme similare și utilizarea unor  greu de crezut.

Până la începutul lunii martie din 2015, romanul a fost vândut în peste 1 milion de exemplare, și 1,5 milioane de copii până la sfârșitul lui Aprilie. Acesta a ocupat locul numărul 1 din topul "Cărți cu copertă tare" timp de 20 de săptămâni, aceasta fiind cea mai lungă perioadă ocupată de o carte vreodată. Până la începutul lunii August 2015, cartea a fost vândută în mai mult de 3 milioane de exemplare numai în SUA, și până în Octombrie 2016, într-un număr aproximativ de 15 milioane de exemplare în întreaga lume. Ediția de audiobook, narată de Clare Corbett, Louise Brealey și India Fisher (lansată de Cărți pe Bandă) a câștigat în 2016 Premiul "Audie" pentru Audiobook-ul Anului.

Drepturile de ecranizare au fost achiziționate de DreamWorks Pictures în 2014 pentru Producții Marc Platt. Adaptarea filmului după carte, a fost lansată pe 7 octombrie 2016, având-o ca actriță principală pe Emily Blunt și pe Tate Taylor ca regizor.

Complot

Povestea este narată la persoana întâi, din punctul de vedere a trei femei: Rachel, Anna, și Megan.

Rachel Watson este o alcoolică de 32 de ani, zguduită încă de sfârșitul căsniciei cu fostul ei partener, Tom, care a părăsit-o pentru o altă femeie, Anna Watson. Starea constantă al lui Rachel provoacă pierderea slujbei acesteia;  foarte des aceasta se intoxică cu alcool la ore nepotrivite ale zilei, și de multe ori aceasta are pierderi de memorie și perioade de care nu își amintește din cauza stării ei de beție. În timp ce aceasta este sub influența alcoolului, de multe ori îl sună pe Tom, iar în stare de ebrietate nu mai are nici o amintire de aceste acțiuni. Tom este acum recăsătorit cu Anna si are o fiică cu aceasta, pe nume Evie – o situație care îi provoacă lui Rachel tendințe auto-distructive, amintindu-i de incapacitatea ei de a concepe un copil cu Tom, lucru care dat startul perioadei acesteia de alcoolism. Rachel are o rutină de a lua trenul spre Londra zi cu zi; trenul în care aceasta se află trece însă mereu încet fosta ei casă, în care trăiesc acum Tom, Anna, și Evie. Odată cu această rutină, ea începe să observe mai atent din tren un cuplu atractiv, care locuiesc la câteva case distanță de Tom. Rachel își dă seama după un timp că idolizează viața lor, deși ea nu are nici o idee că viața lor este departe de a fi perfectă. Soția din acest cuplu, Megan Hipwell, are un trecut nu prea plăcut. Își consideră viața plictisitoare, și încearcă să scape de problemele ei folosindu-se de un număr variat de parteneri. Megan în acest timp, cere ajutor de la un terapeut, Dr. Kamal Abdic. În cele din urmă, ea îi dezvăluie un secret întunecat, ce nu a mărturisit nimănui până la momentul dat.

Anna este tânără, frumoasă, îndrăgostită de Tom, și este foarte mulțumită ca fiind o mamă care nu lucrează, doar stă acasă și are grijă de micuța Evie. Dacă la început găsea o plăcere în ideea de a-i arăta lui Rachel faptul că Tom a ales-o pe ea în loc de Rachel, în cele din urmă devine furioasă din cauza faptului că Rachel nu îi lasă familia în pace. Într-o zi, Rachel este uimită să vadă că Megan, "soția perfectă", sărută un alt bărbat. A doua zi, după consum exagerat de alcool, Rachel se trezește sângeroasă și rănită, cu nici o amintire din noaptea de dinainte. Aceasta află că Megan a dispărut, și este interogată de poliție deoarece Anna a raportat că a văzut-o beată, plimbându-se în zona lor în noaptea dispariției lui Megan. Rachel devine interesată de acest caz și mărturisește poliției faptul că ea crede că Megan avea o aventură. Ea apoi îl contactează pe soțul lui Megan, Scott, și îl minte, spunându-i că ea și Megan au fost prietene. Rachel își dă seama că omul cu care Megan se săruta a fost Kamal.

Rachel intră în contact cu Kamal, minte despre identitatea ei ca să se apropie de el și să afle mai multe lucruri despre el. Aceasta face o programare pentru o ședință de terapie cu el pentru a vedea dacă acesta o poate ajuta să își amintească petrecutele din perioada de timp din acea noapte pe care ea nu și-o amintește. În timp ce Kamal nu suspectează nimic, Rachel  obține o perspectivă puțin mai clară asupra viații ei, beneficiază cu adevărat de această terapie. Legăturile ei cu Scott și Kamal, deși construite pe minciuni, o fac să se simtă mai importantă ca persoană. Ea se oprește din băut timp de mai multe zile, dar la un moment dat, mereu cedează viciului. Între timp, ea continuă să îl sune, viziteze, și să îl hărțuiască pe Tom. La un moment dat se găsește corpul fără viață al lui Megan, despre care se află că fusese însărcinată, iar copilul ei nenăscutnu este nici al lui Scott, nici al lui Kamal.Scott descoperă identitatea falsă al lui Rachel se află și devine violent cu aceasta, amintirile ei devenind mai clare din cauza asta. Rachel își amintește apoi că a văzut-o pe Megan urcând în mașina lui Tom. Anna descoperă că Tom și Megan au avut o aventură.

Rachel incepe să aibă mai multă încredere în propriile ei amintiri, și își dă seama că o mulțime dintre chestiile nebunești de care Tom ar fi acuzat-o ca făcând, când aceasta a fost sub influența alcoolului niciodată nu s-au întâmplat. El a manipulat-o pe aceasta timp de ani de zile, lucru care a făcut-o pe aceasta să se îndoaie de sănătatea ei mentală. Înarmată cu această tristă realizare și cu ideea că el trebuie să fi fost cel care a ucis-o pe Megan, Rachel o avertizează pe Anna. Când Anna îl confruntă cu asta, Tom mărturisește că a ucis-o pe Megan după ce aceasta a amenințat să dezvăluie faptul că el a lăsat-o gravidă. Anna este intimidată, temându-se pentru siguranța fiicei lor. Tom încearcă să o  bată și să o intimideze pe Rachel ca aceasta să păstreze tăcerea, dar ea îl confruntă mereu și nu se lasă bătută. Ajunli într-un moment de maximă tensiune, Rachel își dă seama că acesta este pe cale să o omoare, așa că îl înjunghie în gât cu un tirbușon. Anna o ajută Rachel, femeile se asigură că acesta va muri din rana cauzată. Când sosesc autoritățile, foștii adversari Rachel și Anna se sprijină reciproc prin coordonarea poveștilor lor de a dovedi faptul că acțiunile lor au fost acțiuni de auto-apărare.

Recepție
 Fata din tren a primit în general recenzii pozitive de la critici și de la public deopotrivă. În 2015 a devenit cel mai rapid vândut roman de adulți cu copertă tare din istorie, și a fost mai mult de patru luni în New York Times Bestseller List după lansarea acesteia. Kirkus Review a lăudat romanul cu o critică foarte pozitivă, scriind despre el că, "chiar și cei mai perspicace cititorii vor avea parte de un șoc la cum Hawkins expune faptele și realitățile dure ale dragostei și ale obsesiei, ca fiind inevitabil legate de violență." Ulterior, romanul a fost onorat de Kirkus Reviews ca unul dintre cele mai bune cărți ale anului 2015, în categoria ficțiune. Cartea, de asemenea, a castigat și 2015 Goodreads Choice Award în categoria de Mystery & Thriller.

Într-un comentariu mai puțin pozitiv, de la The New York Times, Jean Hanff Korelitz a pus la îndoială  structura narativă a romanului și a criticat-o pe protagonistă pentru comportamentul ei "fără logică, auto-destructiv, și narcisistic."

Fata din tren a fost foarte frecvent comparată cu Fata dispărută de , ambele având în structură  naratori greu de crezut și viața din suburbii. Paula Hawkins a respins aceste comparații, într-un interviu acordat în The Hollywood Reporter: "Amy Dunne este o psihopată, o femeie incredibil de controlatoare și manipulatoare, felul de femeie inteligentă și foarte vicleană. Rachel este doar o mizerie care nu poate face nimic bine."

Traduceri
Drepturile externe au fost vândute în 34 de țări, iar cartea a fost tradusă în mai multe limbi, inclusiv:

Adaptarea filmului
Drepturile de ecranizare pentru roman au fost dobândite în martie 2014 de DreamWorks Pictures și Marc Platt Productions, cu Jared Leboff (un producător de la Marc Platt) ca producător. , care a regizat The help (2011), a fost anunțat ca director al acestui film, în luna mai 2015, având-o pe  ca scenarist. În iunie 2015, se vorbea despre faptul că actrița britanică Emily Blunt o va portretiza Rachel. Autoarea Hawkins a spus în iulie 2015, că locația filmului va fi mutată din Marea Britanie în SUA. Producția filmului a început în zona orașului New York, în octombrie 2015. Acesta a fost lansat pe 7 octombrie 2016. Filmul rămâne în mare parte fidel evenimentelor din carte, singura diferență notabilă fiind faptul că Rachel își dă seama despre adevărul legat de Tom care făcea acuzațiile despre comportamentul acesteia, nu din propriile ei eforturi, dar printr-o întâlnire întâmplătoare cu soția fostului manager al lui Tom, cine îi spune că Tom a fost de fapt concediat de la locul de muncă din cauza a numeroasele sale aventuri de la birou, mai degrabă, decât din cauza căderii nervoase al lui Rachel de la petrecere (adevărul despre căderea nervoasă fiind faptul că Rachel pur și simplu băuse prea mult și a adormit într-o cameră de oaspeți, până când Tom a făcut-o să plece).

Adaptarea  scenică
O adaptare scenică a romanului a fost făcută de Rachel Wagstaff și Duncan Abel, având premiera mondială în Curtea Teatrului , din 12 mai până în 9 iunie 2018. Actrița principală este Jill Halfpenny jucând-o pe Rachel Watson. Regia a fost realizată de Joe Murphy.

Referințe

Romane din 2015

Fata din tren (roman)


La iglesia de Santa Sofía (, lit., 'Santa Sabiduría') en Salónica, Grecia, es una de las iglesias más antiguas de la ciudad que aún sigue en pie. Es uno de los varios monumentos en Salónica incluido como Patrimonio de la Humanidad en la lista de la Unesco.

Historia
Desde el , existía una iglesia en el lugar de la actual iglesia de Santa Sofía. En el , la estructura actual fue construida, basada en la iglesia de Santa Sofía en Constantinopla (actual Estambul, Turquía). En 1205, cuando la Cuarta Cruzada capturó la ciudad, la iglesia de Santa Sofía se convirtió en la catedral de Salónica, que permaneció después que la ciudad fue devuelta al Imperio bizantino en 1246. Después de la captura de Salónica por el sultán otomano Murad II el 29 de marzo de 1430, la iglesia fue convertida en mezquita.

Su plano es la de una basílica de cruz griega con cúpula. Junto con la Gül, la mezquita de Kalenderhane en Estambul y la destruida iglesia de la Dormición de Nicea, representa uno de los principales ejemplos arquitectónicos de este tipo, típicos de la época media bizantina.

En la época iconoclasta, el ábside de la iglesia fue decorada con mosaicos de oro en el que solo hay una gran cruz, al igual que la Santa Irene en Constantinopla y la iglesia de la Dormición en Nicea. La cruz fue sustituida por la imagen de la Theotokos (la que dio a luz a Dios, o María) en 787-797 después de la victoria de los iconódulos. El mosaico en la cúpula ahora representa la Ascensión de Jesús con la inscripción de los Hechos 1:11 «Varones galileos, ¿por qué estáis mirando al cielo?». La cúpula está rodeada por las figuras de los Doce apóstoles, la Virgen María y dos ángeles.

Gran parte de la decoración interior fue enyesado después del gran incendio de Salónica de 1917. La cúpula no fue restaurada hasta 1980.

Santa Sofía forma parte del sitio «Monumentos paleocristianos y bizantinos de Tesalónica »en la lista de Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Véase también

 Monumentos paleocristianos y bizantinos de Tesalónica
 Historia de las cúpulas romanas y bizantinas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Agia Sofia of Thessaloniki
 Cathedral church of Holy God's Wisdom of Thessaloniki
 www.agiasofia.info
 Hellenic Ministry of Culture
 360 Panorama Photos of the Hagia Sophia

Bienes individuales inscritos Patrimonio de la Humanidad en Grecia (Monumentos paleocristianos y bizantinos de Tesalónica)
Arquitectura de Grecia del siglo VIII
Iglesias bizantinas de Grecia
Pintura bizantina
Imperio bizantino en el siglo VIII
Iglesia ortodoxa de Grecia
Iglesias del patriarcado de Constantinopla
Salonica
Iglesias ortodoxas de Grecia

Santa Sofía (Salónica)


Cel mai scurt drum spre fericire (în  sau The Devil and Daniel Webster) este un film supranatural din 2007 co-produs și regizat de Alec Baldwin (menționat ca Harry Kirkpatrick) (debut regizoral). Scenariul, scris de Pete Dexter, Bill Condon și  Nancy Cassaro se bazează pe o povestire clasică a lui Stephen Vincent Benet, "The Devil and Daniel Webster". În rolurile principale interpretează Alec Baldwin ca scriitorul Jabez Stone, Jennifer Love Hewitt ca Diavolul și Anthony Hopkins ca Daniel Webster. Filmul este o reinterpretare a povestirii clasice și are loc la începutul anului 2001 în New York City. Producția filmului a început în 2001, a întâmpinat numeroase dificultăți financiare și a fost gata abia peste șapte ani.  Yari Film Group a cumpărat filmul în cele din urmă și l-a lansat în cinematografe în 2007.

Prezentare

Jabez Stone (Alec Baldwin) este un scriitor disperat, fără succes, în timp ce prietenul său apropiat, Julius Jensen (Dan Aykroyd), începe să aibă un succes uriaș. În încercările sale de a-și publica opera, Jabez se întâlnește cu o străină frumoasă (Jennifer Love Hewitt), care îi oferă o șansă de avea faimă și avere în schimbul sufletului său. Stone, după ce și-a pierdut încrederea în sine, acceptă oferta.

După această înțelegere, Jabez obține rapid tot ce-a visat vreodată: contracte de publicare a cărților sale, bani, femei, notorietate.  Stone are acum totul. Cu toate acestea, în ciuda succesului, el pierde prietenia, respectul și încrederea celor din jurul lui. Ajungând la concluzia că nu a obținut ceea ce a cerut, Stone îi cere diavolului să-l elibereze de sub contractul lor. După ce vede că diavolul nu e de acord, apelează la faimosul orator Daniel Webster (Anthony Hopkins). Cei doi ajung la concluzia că ar trebui să dea diavolul în judecată,  cu Webster ca avocat al lui Stone într-un proces împotriva diavolului ca o luptă finală a inteligenței având ca miză soarta sufletului lui Stone. Procesul începe noaptea  într-o zonă crepusculară și trebuie să se termine până dimineața, judecător fiind Julius Jensen, acum decedat și furios pe Jabez Stone. Din juriu fac parte Ernest Hemingway, Oscar Wilde, Mario Puzo și alți scriitori.

Distribuție
Alec Baldwin - Jabez Stone
Jennifer Love Hewitt - the devil
Anthony Hopkins -  Daniel Webster
Dan Aykroyd - Julius Jensen
Kim Cattrall - Constance Hurry
Jason Patric - Ray
Amy Poehler - Molly Gilchrest
Darrell Hammond - Andrew Bailey
John Savage - Johnny
Frank Sivero -  Luigi
Barry Miller - Mike Weiss
Mike Doyle - Luke

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme cu demoni
 Listă de povestiri după care s-au făcut filme

Filme din 2007
Debuturi regizorale
Filme supranaturale
Filme cu demoni
Filme americane
Filme despre scriitori
Filme în limba engleză
Scenarii de Bill Condon
Filme cu acțiunea în sala de judecată
Ecranizări de opere literare
Filme de comedie americane
Filme de comedie din anii 2000
Filme bazate pe legenda lui Faust

Cel mai scurt drum spre fericire


Lauren Elizabeth Metcalf (Carbondale, Illinois, EE. UU., 16 de junio de 1955), conocida artísticamente como Laurie Metcalf, es una actriz estadounidense. Sus papeles más destacados han sido como Jackie Harris en la serie de la ABC Roseanne, Mary Cooper en The Big Bang Theory, la Sra. Davis en la serie de películas de animación de Pixar Toy Story y Debbie Salt en Scream 2. Ha sido galardonada con tres premios Emmy y dos premios Tony; y nominada también a un premio Óscar, a tres premios Globo de Oro y a tres premios del Sindicato de Actores.

Biografía
Metcalf nació en Carbondale, Illinois, la mayor de tres hermanos y pasó su juventud en Edwardsville, Illinois. Su padre era el director de presupuestos de la Southern Illinois University Edwardsville y su madre, Libby, trabajaba de bibliotecaria. Su tía abuela fue ganadora del Premio Pulitzer. Metcalf fue una alumna del Illinois State University.

Carrera

Primeros años
Metcalf asistió a la Illinois State University y obtuvo su Bachillerato de Artes en Teatro en 1977. Mientras que en la ISU, se reunió con sus compañeros de teatro, entre ellos John Malkovich, Glenne Headley, Joan Allen y Gary Sinise. Metcalf comenzó su carrera profesional en Steppenwolf. Fue en Steppenwolf donde Metcalf adoptó el apodo de "pantalones locos". En 1981, fue contratada como intérprete en Saturday Night Live para su reparto, pero apareció solo en un episodio antes de que la temporada terminara abruptamente debido a la huelga iniciada por los guionistas. En 1983, Metcalf fue a Nueva York para participar en una producción de Steppenwolf Balm in Gilead, por la que recibió un premio Obie en 1984 a la mejor actriz. Obtuvo una lluvia de elogios por su interpretación de "Darlene", específicamente para su tour de force con un monólogo de veinte minutos en el segundo acto. Se mudó a Manhattan y comenzó a trabajar en cine y teatro, trabajando en una obra de David Mamet, November.

«Hay un momento en que Laurie Metcalf —que interpreta a una pobre joven que llega a la gran ciudad y pasa su tiempo en el restaurante grasiento donde se desarrolla la obra— está hablando de su novio que es un albino, creo que es un monólogo de alrededor de cinco, seis, siete minutos, que sólo trajo lágrimas bajando los ojos» -Crítico de Chicago, Richard Christiansen, valorando Balm in Gilead.

Hasta el final de junio de 2009, Metcalf protagonizó junto a French Stewart en la obra de Justin Tanner Voice Lessons en Hollywood, antes de comenzar los ensayos para interpretar a Kate Jerome en la reposición en Broadway de la obra semi-autobiográfica de Neil Simon Brighton Beach Memoirs y Destino Broadway, dirigida por David Cromer. Las producciones anteriores fue cancelada, sin embargo, duró una semana mientras que el segundo montaje fue cancelado antes de su estreno. Voice Lessons, no obstante, con su elenco original intacto, pasó a durar dos semanas más. Metcalf trabajó en dos Off-Broadway en mayo de 2010 y otro en Hollywood en mayo de 2011.

En septiembre de 2010, Metcalf volvió a Steppenwolf y protagonizó la obra Detroit. En la primavera de 2011, comenzó a trabajar en un montaje del off-Broadway de The Other Place, de Sharr White.

Consolidación y papeles importantes
Metcalf ha actuado en muchos papeles que van desde grandes películas hasta pequeñas producciones independientes, incluyendo Desperately Seeking Susan, Making Mr. Right, Miles from Home, Internal Affairs, Stars and Bars, Uncle Buck, Beer League, A Dangerous Woman, Pacific Heights, Blink, The Secret Life of Houses, El planeta del tesoro, Toy Story, Novia a la fuga, Bulworth, Descubriendo a los Robinsons, Georgia Rule, Fun with Dick and Jane, Leaving Las Vegas, Scream 2, y Stop-Loss. En JFK, interpretó un papel dramático como una de las investigadoras que trabajan a las órdenes de Jim Garrison. Apareció como la madre asesina de "Billy Loomis" en la película de terror Scream 2.

Metcalf ha aparecido en varias series de televisión, además de haber sido miembro del reparto de un solo episodio de Saturday Night Live, el último de la temporada 1980-1981, pero es más conocida como "Jackie", hermana de la protagonista en la exitosa serie Roseanne. Su actuación le valió tres premios Emmy consecutivos. Roseanne se desarrolló entre 1988 y 1997, y Metcalf apareció como Jackie a lo largo de toda la serie.

Posteriormente apareció con Norm Macdonald en The Norm Show, que se emitió durante tres temporadas, y también fue un personaje habitual con Nathan Lane en la serie de 2003 Charlie Lawrence, que fue cancelada cuando solo se llevaban emitidos dos episodios. Hizo apariciones en Absolutely Fabulous, Malcolm in the middle, Monk, My Boys, Dharma & Greg, 3rd Rock from the Sun, Frasier y Without a Trace.

Posteriormente asumió un papel recurrente en la serie Desperate Housewives, por el que recibió un premio Emmy y una nominación al premio Satélite y actuó junto a su exmarido, Jeff Perry, en un episodio de Anatomía de Grey. En el otoño de 2008, protagonizó la comedia dramática Easy Money hizo de matriarca de una familia de usureros. La serie fue cancelada después de sólo tres episodios. También ha tenido un papel recurrente como estrella invitada interpretando a la madre de Sheldon Cooper, Mary, en The Big Bang Theory, donde trabajó con sus antiguos compañeros de la serie Roseanne en un episodio que compartía con Johnny Galecki y Sara Gilbert.

Vida personal
En 1983, Metcalf se casó con el cofundador de Steppenwolf, Jeff Perry. Tuvieron una hija, Zoe, en 1984, y se divorciaron en 1992. La mencionada hija Zoe encarna a una más joven Mary Cooper en la serie de televisión de la CBS El joven Sheldon.

Metcalf años más tarde se enamoró de Matt Roth, que interpretó el papel de su novio abusivo, Fisher, en unos cuantos episodios de Roseanne. En noviembre de 1993 tuvieron un hijo, Will, y se casó al poco tiempo con él. Ellos han trabajado juntos en ocasiones, como en el thriller de 1994, Sola en la penumbra, y el drama de 1998, Chicago Cab. Tanto Metcalf y Roth aparecieron en el mismo episodio de Mujeres desesperadas. En 2005, tuvieron una segunda hija, Mae.

En septiembre de 2011, Matt presentó documentos alegando diferencias irreconciliables. De acuerdo con documentos legales, la fecha de separación es el 26 de noviembre de 2008.

Filmografía

Cine

Televisión

Premios y nominaciones

Óscar

Globos de Oro

BAFTA

Sindicato de Actores

Crítica Cinematográfica

Independent Spirit

Satellite

Tony

Referencias

Nacidos en 1955
Nacidos en Illinois
Actrices de Estados Unidos
Actrices de voz de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Candidatas al premio Óscar a la mejor actriz de reparto

Laurie Metcalf


Julian Dana William McMahon (d. 27 Temmuz 1968, Sidney), daha önce modellik yapan, şimdilerde ise aktör olan, eski Avustralya başbakanı Sir William McMahon ile Sonia McMahon'un üç çocuğundan ikincisidir.

Özel bir erkek okulu olan Sidney Gramer Okulu'nu bitirdikten sonra, kısa bir süreliğine Sidney Üniversitesi'nde önce hukuk ardından ekonomi eğitimi görmüş, ancak eğitimden sıkıldığı için başarılı modellik kariyerine başlamıştır. Bu nedenle, modanın başkentleri sayılan Milano, New York, Roma ve Paris'te tanınmıştır.

Modelliğin yanı sıra, oyunculuk kariyerine de erken yaşlarda başlayan McMahon, Avustralya televizyonunda yayınlanan Home and Away isimli pembe dizide rol almıştır. Dannii Minogue'un klibi This is It'''de yer almıştır. Amerikan televizyonlarında ilk kez Another World isimli pembe dizideki Ian Rain rolü ile görünmüştür.Nip/Tuck dizisindeki Christian Troy rolü ile, 2005 yılında Drama Televizyon Dizisi En İyi Aktör dalında Altın Küre'ye aday gösterilmiştir.

2005 tarihli Fantastik Dörtlü isimli filmde Doctor Doom karakterini canlandırmıştır. Rolündeki başarısı ile 2007 yılında gösterime girecek devam filminde aynı karakter için anlaşma imzalamıştır.

1996-2000 arasında NBC televizyon dizisi Profiler'ın 4 sezonunun tamamında Agent John Grant olarak rol almış, ayrıca doğaüstü olayların konu edildiği Charmed isimli dizinin 2000-2003 arasında iki sezonunu aşkın bölümünde Belthazor isimli bir iblis olan Cole Turner rolünü canlandırmıştır. James Bond serisinin son filmi Casino Royale'' de James Bond rolü için finale kalmış ancak, rolü Daniel Craig'e kaptırmıştır.

Özel hayatı
İki kez evlenmiş ve boşanmıştır. İlk evliliğini Avustralyalı şarkıcı Dannii Minogue ile yapmıştır. Dannii Minogue, Kylie Minogue'ın kız kardeşidir. Daha sonra Amerikalı aktris Brooke Burns ile evlenmiş ve bu evliliğinden 2000 yılında, Madison Elizabeth McMahon isimli bir kız çocuğu olmuştur.

Filmografi
 Fantastic Four 2 (2007) .... Victor Von Doom
 Premonition (2006) .... Jim
 Prisoner (2005) .... Derek Plato
 Fantastic Four (2005) .... Victor Von Doom
 Meet Market (2004) .... Hutch
 "Nip/Tuck" (2003) TV dizisi .... Dr. Christian Troy
 Another Day (2001) (TV) .... David
 "Charmed" (1998) TV dizisi .... Cole Turner / Belthazor / Source of all evil (2000-2003)
 Chasing Sleep (2000) .... George
 In Quiet Night (1998) .... Hayes
 "Profiler" (1996) TV dizisi .... Det. John Grant (1996-2000)
 Magenta (1996) .... Michael Walsh
 "Another World" (1994) TV dizisi .... Ian Rain (1992-1994)
 Wet and Wild Summer! (1992) .... Mick Dooley
 "Home and Away" (1988) TV dizisi .... Ben Lucini (1989-1991)
 "The Power, the Passion" (1989) TV dizisi .... Kane Edmonds

Dış bağlantılar
 Julian McMahon IMDB Sayfası İngilizce

1968 doğumlular

Avustralyalı erkek sinema oyuncuları
Avustralyalı erkek dizi oyuncuları
Avustralyalı erkek modeller

Dannii Minogue
Yaşayan insanlar

Julian McMahon


Felicity Rose Hadley Jones (født 17. oktober 1983) er en engelsk skuespiller. Hun startede sin professionelle karriere som barn, hvor hun som 12-årig medvirkede i The Treasure Seekers (1996). Senere spillede hun Ethel Hallow i en sæson af tv-serien The Worst Witch og dets efterfølger Weirdsister College. Som voksen gik hun på universitetet og blev uddannet fra Wadham College i Oxford i 2006, hvorefter hun har arbejdet fast som skuespiller på både tv, film og teater. I radioen har hun spillet Emma Grundy i BBC's The Archers. I 2008 medvirkede hun i Donmar Warehouses produktion af The Chalk Garden.

Siden 2006 har Jones medvirket i en række film, herunder Northanger Abbey (2007), Brideshead Revisited (2008), Chéri (2009) og The Tempest (2010). Hendes optræden i Like Crazy fra 2011 blev mødt med ros af kritikkerne og indbragte flere priser, herunder juryens specialpris ved Sundance Film Festival i 2011. Hendes optræden som Jane Hawking i Teorien om alting fra 2014 blev ligeledes rost, og hun blev nomineret som bedste skuespillerinde ved Golden Globe, SAG, BAFTA og Oscaruddelingen. I 2016 medvirkede Jones i adventure-thrilleren Inferno, fantasy-dramaet A Monster Calls og science fiction-filmen Rogue One: A Star Wars Story. Samme år modtog hun desuden BAFTA-prisen som året bedste britiske kunstner.

Filmografi
 The Amazing Spider-Man 2 (2014)
 The Midnight Sky (2020)

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet
Personer fra Birmingham

Felicity Jones


Cooling es una parroquia civil y un pueblo de la autoridad unitaria de Medway, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Cooling tiene una superficie de 8,38 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Cooling tenía 209 habitantes (49,76% varones, 50,24% mujeres) y una densidad de población de 24,94 hab/km². El 25,84% eran menores de 16 años, el 72,73% tenían entre 16 y 74 y el 1,44% eran mayores de 74. La media de edad era de 36,24 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 18,06% estaban solteros, el 74,19% casados y el 7,74% divorciados o viudos.

El 97,14% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,43% de la población, mientras que el 1,43% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos eran blancos. El cristianismo era profesado por el 66,99% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 1,91%. El 19,14% no eran religiosos y el 11,96% no marcaron ninguna opción en el censo.

118 habitantes eran económicamente activos, 110 de ellos (93,22%) empleados y 8 (6,88%) desempleados. Había 73 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Cooling


වළි කුකුළා ගම් කුකුළන්ට වඩා මඳක් කුඩා පක්‍ෂියෙකි. දිවයිනේ සියලුම කලාපවල දක්නට ලැබේ.වනාන්තර හා ලඳුකැලෑවල වාසය කරන පක්‍ෂියෙකි. වර්තමානයේ ප්‍රධාන වශයෙන් හමුවන්නේ රක්‍ෂිතයන් තුළය. දිවාකාලයේ වැඩි කොටසක් බිම ආහාර සොයමින් ගත කරන වලිකුකුළා පරීක්‍ෂාකාරී කුළෑටි පක්‍ෂියෙකි. ධාන්‍ය, වල්පැළෑටි වල බීජ, කුඩා ඵල වර්ග, මංසල ශාක පත්‍ර සහ අංකුර සහ පතංගයින්, පත්තෑයින් සහ වේයන් බඳු විවිධ කුඩා සතුන් වළිකුකුළාට ආහාර වේ. කඳුකර වනාන්තර වල නෙලු ශාකවල පුෂ්ප හටගෙන බීජ නිපදවන කාලවලදී වළිකුකුළන් මෙන්ම හබන් කුකුළන්ද මේවා ආහාරයට ගැනීමට කඳුකර වනාන්තර වලට යති. වළිකුකුළා කුඩා කඳුකර උණ ශාක වල බීජ කෑමටද ඉතා ප්‍රිය කරයි. මේවාද බීජ නිපදවන්නේ නෙලු මෙන් වසර කිහිපයකට වතාවකි.

වළිකුකුළා ප්‍රධාන වශ‍යෙන් අභිජනනය කරන්නේ දෙසැම්බර් අප්‍රේල් සහ අගෝස්තු සැප්තැම්බර් කාලවලදීය. නමුත් වසරේ අනෙක් කාලවලදීද බිත්තර දැමීමට ඉඩ තිබේ. කැදැල්ල බොහෝ විට ගසක් මුල හෝ වැටුණු කඳක් අසල බිම සූරා සාදා ගන්නා ලද නොගැඔුරු අවපතනයකි. මෙය පැළෑටි අතර සැඟවී පිහිටයි. නමුත් බොහෝ කැදලි පොළෝ මට්ටමෙන් ඉහළ ස්ථානවලද සාදනු ලැබේ. මේ කැදලි මැරුණු ගසක කඳක් මත නොහොත් එකට වෙලුණු වැල් අතර රැඳුණු රොඩු මත දක්නට ලැබේ.මෙය තුල බිත්තර තුනක් හතරක් පමණ දමයි.
සර්වභක්ෂක වේ.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 Lankadeepa:::Urumaya

කුරුල්ලෝ
ශ්‍රී ලංකා‍වට ආවේනික සතුන්
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සංකේත
ශ්‍රී ලංකා‍වට පමණක් ආවේණික කුරුල්ලෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුල්ලෝ

වළි කුකුළා


واين ألوين  ، (ولد 7 فبراير 1947 - توفي 18 مايو 2009)، ممثل أميركي شهير وذائع الصيت، اشتهر بدبلجة صوت شخصية ديزني المحبوبة «ميكي ماوس».

بدأ بإعطاء صوته لميكي ماوس في عام 1977 واستمر بذلك لمدة 32 عاما متواصلة، وكان قد بدأ العمل في شركة والت ديزني بعام 1966. وقبل ذلك العمل كان يعمل في قسم البريد في الشركة ذاتها ومن ثم في قسم التأثيرات الصوتية حيث طوٌر مهاراته الصوتية. وفاز بجائزة إيمي في عام 1986 عن تدقيقه الصوتي في مسلسل قصص مدهشة على شبكة هيئة الإذاعة الوطنية الأميركية.

وفاته

توفي في عام 2009 إثر تعقيدات ناجمة عن مرض السكري عن عمر يجاوز 62 عام. وكانت زوجته إلى جانبه زوجته راسي تايلور، وهي ممثلة أيضاً كانت تدبلج صوت شخصية «ميني ماوس» رفيقة ميكي في الرسوم المتحركة.

المصادر

انظر أيضاً
 ميكي ماوس

وصلات خارجية

 خبر الوفاة مع صورة للزوجين والفأرين

أشخاص من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أعلام ديزني
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
مدفونون في متنزه فورست لاون التذكاري
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من غلينديل (كاليفورنيا)
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
مواليد 1947
مواليد في غلينديل (كاليفورنيا)
وفيات 2009
وفيات بسبب مرض السكري
وفيات في لوس أنجلوس
وفيات مرتبطة بالمرض في كاليفورنيا

واين ألوين


IATA (International Air Transport Association, ), sadece havayolu şirketlerinin üye olabildiği, uluslararası bir ticaret kuruluşudur. Kurumun merkezi Kanada'nın Montreal şehrindedir.

Tarihi
IATA; emniyetli, güvenli ve ekonomik hava ulaşımını sağlayabilmek amacıyla havayolları arası bir kuruluş olarak 1945 yılında Havana, Küba'da kurulmuştur. Kuruluşunda IATA'nın sadece 31 ülkeden 57 üyesi vardı. Şimdi ise dünya genelinde 140 ülkeden 270'in üzerinde üyeye sahiptir. Modern IATA, ilk uluslararası tarifeli uçuşun yapıldığı, 1919 yılında kurulan "International Air Traffic Association"un devamıdır.

İlk eski IATA, küçük ölçekli olarak başladı ve yavaş yavaş büyüdü. 1939 yılında Pan America'ın katılımına kadar katılım Avrupa havayolları ile sınırlı idi. 1945 sonrası IATA daha sistematik bir organizasyon ve daha geniş bir altyapı ile dünya genelindeki sorumluluklarını bir an önce yerine getirmek zorundaydı.

Bu durum IATA'nın amaçlarının 1945 ana sözleşmesinde (Articles of Association) 1939 öncesine nazaran daha kesin bir şekilde belirlenmesine yol açmıştır.

 Tüm dünya insanlarının yararı için güvenli, düzenli ve ekonomik hava ulaşımının yaygınlaştırılması, hava ticaretinin geliştirilmesi ve bu konularla ilgili sorunların üzerinde çalışılması,
 Doğrudan veya dolaylı olarak uluslararası hava ulaşım hizmeti ile ilgilenen hava ulaşım girişimleri arasında iş birliği ortamları hazırlamak,
 Yeni oluşturulmuş Uluslararası Sivil Havacılık Teşkilatı (ICAO - International Civil Aviation Organization) ve diğer uluslararası organizasyonlarla ile iş birliği kurmak,

İlk günlerinde, IATA'nın en önemli görevlerinden biri teknik konulardı çünkü güvenlik ve güvenilirlik bir havayolu işletmesinin en temel işlevlerindendir. Bu işlevler, hava seyrüseferinde, havayolu altyapısında ve uçuş operasyonlarında en yüksek standartları gerektirmektedir. ICAO standart ve uygulamalarla ilgili ilk taslağını oluştururken IATA havayolları bu iş için çok önemli verileri sağlamıştır. 1949 yılı itibarıyla, taslakların birçoğu hazırlanmış, Uluslararası Sivil Havacılığı idaresinin temelleri oluşturulduğu ve hala geçerli olan Chicago Konvansiyonu'na ek olarak yansıtılmıştır.

Bu ilk günlerde, ICAO bölgesel hava seyrüseferini koordine etmiş, havaalanlarını ve operasyonel yardımlarını bu tür hizmetleri sağlayamayan ülkeleri desteklemiştir. IATA, ICAO'ya ve Uluslararası Telekomünikasyon Birliği'ne dalga boyu kullanımı üzerinde havayolu verilerini iletmiştir.

Dünya hava ulaşımı ağının daha düzgün işletilebilmesi için dokümantasyonların ve prosedürlerin standartlaştırılması sağlam hukuki bir temel gerektirmekteydi. IATA, ICAO tarafından Amerika Hava Taşımacılığı Kanunu aracılığı ile düzenlenen uluslararası konvansiyonların oluşturulmasına destek olmuştur. Kuruluş, müşteri ve taşıyıcı havayolu arasında düzenlenen "Taşıma Şartları"nın oluşturulmasında çok önemli verilerle katkıda bulunmuştur. Ayrıca hukuki gündemdeki, ilk konulardan biri de 1929'da imzalanan Varşova Konvansiyonu'nun revize edilmesi ve güncellenmesidir. Varşova Konvansiyonu yolcu ölüm veya yaralanma ve kargo kaybı veya hasarı durumlarında havayolunun sorumluluklarını belirlemektedir.

Sağlam bir teknik ve hukuki çerçeve dahilinde işletmenin çalışmasının ardından, havayolu şirketlerinin bir sonraki ihtiyaçları da "Kimi nereye uçurabiliriz? Fiyatlandırmayı nasıl yapabiliriz? Birden fazla havayolu ile yapılan uçuşlarda ödemeler nasıl bölünecek –interline – ve havayolları hesaplarını nasıl kapatacak? Sorularına yanıt bulmak oldu.

1944 yılındaki Chicago Konferansı ile Chicago Konvansiyonu'nun doğumunu sağlamış ve ilk iki soruya çok taraflı yanıt bulmaya çalışmış, ancak başarılı olamamıştır. Kimin nereye uçabileceği üzerine sorun iki taraflı görüşmeler sonucu çözülmüştür. 1946 yılında Amerika ile Birleşik Krallık arasında imzalanan Bermuda Anlaşması iki taraflı olarak imzalanan ve ICAO tarafından resmîleştirilen ilk hava taşımacılık antlaşması olmuştur. Günümüze kadar ülkeler arasında imzalanmış ve ICAO tarafından resmîleştirilmiş 4.000'e yakın anlaşma bulunmaktadır.

İlk günlerde, hükûmetler uluslararası havayolları tarafından belirlenen fiyatları izleme ve belirleme hakkında ısrarcı oldular. Ancak uygulamada bu fiyatları kendi kendilerine geliştiremediler. IATA, bu amaçla Trafik Konferansları düzenlemesi için, tüm fiyat ve oranlar hükûmet onayına tabii olmak üzere fiyatlar, komşu ülkeleri de etkileyebilecek tarifeler arası tutarsızlıklar ve böylece trafik sapması giderilerek mantıklı bir seviyeye oturtuldu. Bu durumda, fiyatların öngörülebilmesi nedeniyle havayolu şirketleri birden fazla havayolu ile uçulması gereken seyahatlerde diğer havayollarında Janerio]]'da 1947 yılında yapıldı. Burada neredeyse hava taşımacılığının hemen hemen her hususlarını kapsayan 400 konuda çeşitli anlaşmalara varıldı. Çok sektörlü yolculuklarda ücret oluşturma kuralları, gelir paylaşımı –pro rata- kuralları, bagaj sınırları, bilet ve airway bill tasarımları ve acente kurma prosedürleri bu ilk toplantıda karar verilen tipik detaylardan bazılarıdır.

Günümüzde, bu öncü çalışma, hâlen geçerli olan ve bunlar gibi diğer birçok konuda da çalışan IATA Çözümleri'ne (IATA Resolutions) yansıtılmıştır.

 Çok taraflı Interline Trafik Anlaşmaları: Havayollarının interline ağı için temeldir. 300'e yakın havayolu bunları imzalayarak karşılıklı olarak biri diğerinin bilet ve airway bill'lerini dolayısıyla yolcu ve kargosunu kabul etmeye başlamıştır.
 Yolcu ve Kargo Hizmetleri Konferans Çözümleri: Bilet ve airway bill'ler için çeşitli standart formatlar ve teknik özellikleri içermektedir.
 Yolcu ve Kargo Acente Anlaşmaları ve Satış Ace biletlerini kabul etmeye başladılar. Bu da interline işlemini doğurdu. Günümüzde bu işlem sayesinde yılda 50 milyon uluslararası havayolu yolcusu, biletlerini tek bir yerden ve tek bir döviz kurundan ödemekte ancak seyahatlerini en az iki belki beş veya altı havayolu kullanarak tamamlamaktadır. Bu havayolu şirketleri de tamamen farklı para birimlerinin kullanıldığı farklı ülkeler olabilmektedir.

Dünya geneli için ilk Trafik Konferansı [[Rio nta Kuralları: IATA üye havayolu şirketleri ve onaylanmış acenteleri arasındaki yolcu ve kargo ile ilgili ilişkiyi düzenler.

Interline işlemlerinden doğan havayolları arasındaki borçların çözümlemesi için, Ocak 1947'de Clearing House kurulmuştur. İlk yılında, 17 havayolu 26 milyon Amerikan Doları borç burada çözülmüştür. 1994 yılı itibarıyla Clearing House'da havayolu olmayan şirketler de dahil olmak üzere 380 katılımcı bulunmaktadır. Toplam çözümlenen miktar ise 22.8 milyar Amerikan Doları'dır. Tipik olarak katılımcıların yüzde 90'ın alacakları borçlarından silinerek çözümlenmekte ve para transferi gerekmemektedir görevlendirildi. Burada iki amaç vardı: Fiyatlandırmadaki vahşi rekabeti engellemek ve tüketici yararı için fiyatları olabilecek en düşük seviyede tutmak.

.

Büyüme & Gelişme

Uluslararası hava ulaşımı, 1945'li yıllardan 1973 yılındaki petrol krizine kadar iki basamaklı değerlerle büyümüştür. Bu büyümenin arkasındaki en büyük etken de teknik açıdan yaşanan gelişmelerdir. 1950'lerin başında uçmaya başlayan turbo pervaneli uçaklar, 1958 yılında Atlantik ötesi uçabilen jetler, 1970'lerde geniş gövdeli uçaklar ve yüksek by-pass oranlı motorlar ve daha sonra gelişmiş aviyonik sistemler bu teknik gelişmelerin örnekleridir. Bu gelişmeler daha yüksek hızlara, daha büyük boyutlara ve daha düşük maliyetlere yol açmış ve sonuç olarak daha düşük ücretler ortaya çıkmıştır. İnsanların reel gelirlerinin ve tatil için harcamak istedikleri zamanın artması hava ulaşımına olan talepte bir patlama yaşanmasına neden olmuştur.

Doğal olarak hava ulaşımındaki artan talep IATA'nın faaliyetlerinde artışa neden olmuştur. Teknik çalışmalar aşağıda listelendiği gibi yedi alanda gelişti.

 Aviyonik ve telekomünikasyon, çok büyük öneme sahip seyrüsefer fonksiyonlarının geliştirilmesi.
 Mühendislik ve Çevre, uçak gürültü ve diğer gaz emisyonları ile ilgili IATA politikalarının belirlenmesi.
 Havaalanları, havayolu şirketlerinin, havaalanı terminalleri ile ilgili ihtiyaçların sağlanması. Uçuş İşletme, minimum uçak mesafesi ve hava rotaları gibi güvenlik faktörlerin üzerine çalışılması.
 Tıbbi, uçuş ekibinin sağlık standartlarını incelemiş ve engelli yolcular için hava ulaşımın sağlanabilmesi.
 Tesis, havaalanlarından insan ve eşyaların akışının hızını –özellikle gümrük ve göçmen işleri ile ilgili- artırılması.
 Emniyet, uçak kaçırma ve sabotajların engellenerek yolcu ve kargolarının güvenliğinin sağlanması ve biletlerde sahtecilik ve hırsızlığın engellenmesi.

IATA'nin hukuki çabaları, hızlı büyümenin yaşandığı dönemle ilgili yeni teknolojilerin etkisini de getirmiştir. yeni Uçak ve sistemleri, elektronik veri işleme ve satış-pazarlama tekniklerindeki gelişmeler üzerinde endüstriye tavsiyeler vermiştir. Bu dönemde, kaçırma ve sabotaj eylemlerinde bir artış gözlendiğinden, IATA ilk uluslararası hukuki karşı önlemleri belirleyen Tokyo, Hague ve Montreal Konvansiyonları'nın yapılmasında yardımcı olmuştur.
1960'larda otomasyon havayolu işletmelerinin ortak özelliklerinden olmuştur. Ancak bu işlemlerde bir standardizasyon bulunmamaktaydı. Bunun üzerine IATA, bugün hala kullanılan şirketler arası veri aktarımı için standart mesaj formatları oluşturulması çalışmalarına katkıda bulunmuştur.

Amaç, havayolu hizmetini geliştirerek, maliyetlerin azaltılmasını sağlamaktı. Bu felsefe 1950 ve 1960'lı yıllarda birçok faaliyetin geliştirilmesine neden olmuştur. Clearing House'un geliştirilmesi, Faturalama ve Kapatma Planları (Billing and Settlement Plans) ve Kargo Hesapları Kapatma Sistemleri'nin (Cargo Accounts Settlement Systems) kurulmasına neden olmuştur. Etki olarak, tek yönlü clearing house'lar acentelerden havayolu şirketlerine gelir aktarımını hızlandırmıştır. Satış acenteleri, akreditasyon işlemi altında profesyonel durumlarını kanıtlama fırsatına sahip olmuş ve acenteler için eğitim imkânları sağlanmıştır. Günümüzde dünya genelinde, 81.000 IATA acentesi ve IATA'nın sağladığı acente eğitim kurslarına katılan 135.000 öğrenci bulunmaktadır.

Uluslararası hava ulaşımı vergilendirme ile ilgili özel sorunlar yaratmaktadır. Bu 2. Dünya Savaşı'ndan önce bile akıllarda olan bir sorundu. IATA bazı vergilerin kanuna uygunluğunu sorgulamakta ve genel olarak havacılıkta aşırı vergilendirmenin yaratabileceği sorunlara hükûmetlerin dikkatini çekmeye çalışmaktadır. Yolcu ücretleri, havaalanı kullanma ve hava seyrüsefer hizmetleri ücretleri 1960 ve 1970'li yıllarda ortaya çıkmıştır. IATA'nın görevi bu ücretlerin etkilerini minimize etmek ve bu ücretlerin sadece gerektiği gibi tesisler için alındığının, ücretlerin maliyetlerle ilişkili olduğunun ve verimlilik gelişmelerinin maliyet projeksiyonlarına yansıtıldığından emin olunmasını sağlamaktadır. Havayolu şirketinin ülkesi dışında kazandığı ücretleri zaman zaman o ülkenin merkez bankası tarafından bloke edilebilir. IATA, bu gelirin serbest bırakılması ve ilgili havayoluna transfer edilmesi için çalışmalar yapar.

Birim Yükleme Cihazları veya konteyner'lar kargoların hızlı ve ekonomik olarak taşınmasını sağlar. IATA üyeleri, konteyner'lar için teknik özelliklerini belirlediler ve Konteyner kontrol merkezi kurdular. Bu merkezde konteyner'ların hareketleri izlenmektedir. 1955'e kadar, zehirli, yanıcı ve korosif malzemelerin hava ulaşımı tamamen yasaktı. Ardından IATA bu malzemelerin güvenli olarak taşınabilmesi amacıyla Tehlikeli Maddeler Kurallarını oluşturdu. Tehlikeli Maddeler'in taşınması bir yılda 500 milyon Amerikan Dolar'lık bir iş haline geldi. 10 yıl sonra, Canlı Hayvan Taşımacılığı Kuralları hayvanların hava ulaşımı ile nasıl taşınabileceğini düzenledi.

I. Dünya Savaşı sıralarında kurulan ve değişen, gelişen dünya ulaşımı ve ticaretini fiziksel iletişimin mimarı bir kuruluş olan IATA günümüzde de önemli bir yer işgal etmektedir.

IATA, Şanghay'da gerçekleşen 78. Genel Kurul Toplantısında Pegasus Havayolları CEO'su Mehmet Tevfik Nane'nin IATA Yönetim Kurulu Başkanı olduğunu açıkladı.

Dış bağlantılar
 International Air Transport Association web sitesi

Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği


Türk Kurtuluş Savaşı boyunca Anadolu'nun çeşitli yerlerinde birçok ayaklanmalar çıkmıştır. Bu ayaklanmaların bir bölümü, Anadolu topraklarının bir bölümü üzerinde yeni bir devlet kurmayı amaçlayan, diğer bölümü ise, saltanat ve hilâfete geleneksel ve dinsel bakımdan bağlı olanlarca çıkarılmış isyan hareketleridir. Hıyanet, kin ve taassubun yarattığı isyanların amacı; millî hareketi boğmaktır. Atatürk, öncelikle iç isyanların bastırılmasına, ülkede iç güvenliğin sağlanmasına son derece önem vermiştir. Bir yandan vatana ihanet yasası çıkarılırken, öbür yandan da iç isyanları bastırmada kullanılmak üzere Seyyar Jandarma Müfrezeleri kurulmuştur. Ayaklanmalar Millî Mücadele'nin neticelenmesini geciktirmiştir.

İstanbul Hükûmeti

Manyas-Susurluk-Gönen-Ulubat dolaylarında Anzavur'un çıkardığı ayaklanmayı önce millî kuvvetler, sonra da Çerkez Ethem bastırmıştır. İstanbul yönüne geçişi sağlayan Geyve ve çevresinde iyi donatılmış Kuvâ-yi Milliye'ye karşı İngilizlerin desteği ile kurulan Kuvâ-yi İnzibâtiye (Hilâfet ordusu) millî kuvvetler tarafından dağıtılmıştır.

İstanbul Hükûmeti ve işgal güçleri

İşgalciler kendi etki alanlarındaki millî uyanışı ezmek için her çareye başvurmuşlardır. Ajanları aracılığıyla İstanbul Hükûmeti ile işbirliği yapıp din sömürücülüğü yoluyla halkı ayaklandırmışlardır.

Düzce Ayaklanmaları

I. ve II. Düzce ayaklanmaları Kuvâ-yi Milliye karşıtı ayaklanmalardır ve Kuvâ-yi Milliye kuvvetlerince bastırılmıştır.

Bolu, Hendek ve Adapazarı Ayaklanmaları

Boğazlar'ı elde tutmak amacıyla çıkartılan ayaklanmalardır ve Kuvâ-yi Milliye kuvvetlerince bastırılmıştır.

Yozgat Ayaklanması
Bu ayaklanmayı bastırmakta millî kuvvetler yetersiz kaldığı için, Kuvâ-yi Seyyâre bastırmıştır.

Afyon Ayaklanması
Kışkırtmalar sonucunda Çopur Musa'nın çıkarttığı bu ayaklanma Kuvâ-yi Milliye tarafından bastırıldı.

Konya Ayaklanması
Din duygusu kullanılarak kışkırtmalarla çıkmıştır. Millî kuvvetlerce bastırılmıştır.

Milli Aşireti Ayaklanması
Güneydoğu Anadolu'da Fransız, İngiliz ve Ermeni faaliyetlerinin artması, bölgede yaşayan Kürt aşiretlerini de kışkırtmaları sonucunda Milli aşireti de ayaklanmıştır. Aşiret liderlerinden Mahmut, İsmail, Halil ve diğer şahıslar Fransız ve İngilizlerle temasa geçerek Siirt'ten Tunceli'ye kadar olan bölgeyi idareleri altına almak için harekete geçtiler. Millî aşiretinin ayaklanmasının bastırılması için 13. Kolordu görevlendirildi. 18 Haziran 1920'de asilerle çarpışma başladı. Viranşehir bölgesine kadar saldıran asilere nasihat heyetleri gönderilmiş ise de olumlu bir netice alınamadı. Fransız işgali altındaki bölgeden aldıkları "üç bin atlı ve develi ile bin kadar piyadeden ibaret bir kuvvetle" 25 Ağustos 1920'de Viranşehir asiler tarafından işgal edildi. Atatürk Nutuk'ta konuyu şöyle açıklar. "Asiler, aman dilemek maksadıyla geldiklerini söyleyerek o bölgedeki komutanlarımızı kandırarak tedbir almakta ihmale sevk ettiler. Bu sırada, o civarda dağınık halde bulunan müfrezelerimize hücum ederek Viranşehir'i işgal ettiler. Haberleşme ve bağlantımıza engel olmak üzere de, o bölgedeki bütün telgraf hatlarını kestiler."
Viranşehir'i işgal eden asiler devlete bağlı olan Karakeçili Aşireti mensuplarını öldürdükleri gibi, askerlerin, subayların mallarını da yağma ettiler.

Asilerin temizlenmesi için 13. Kolordu'dan Beşinci Tümen görevlendirildi. Devlete bağlı vatansever aşiretlerin de desteği ile isyancılar yenilerek güneye çöl tarafından (Suriye'ye) kaçtılar.

Azınlıklar

Fransızların desteğiyle 10 Temmuz 1920'de Adana'ya giren Ermeni İntikam Alayı'nın ayrıca doğu illeri sınırında bulunan diğer Ermenilerin ayaklanma kışkırtma ve savaş açma şeklindeki baskılarıdır. Yunan desteğini alamayan Doğu Karadeniz Rumlarının Pontus devletini kurma amacıyla çıkarttığı ayaklanmalardır. Aralık 1920'de başlayan ayaklanmalar kesin zaferin kazanılmasından sonra 1923'te tam olarak bastırıldı. Azınlıklara karşı Osmanlı Devleti bir an önce savaşı bitirmek istiyordu.

Düzenli ordunun kurulmasına tepki

Demirci Mehmet Efe Aralık 1920'de ayaklanmış, Refet Bey tarafından bastırılmıştır. Çerkez Ethem Ayaklanması; I. İnönü Muharebesi sırasında bastırılmıştır. Kuvâ-yi Milliye döneminde oldukça başarılı hizmetler veren Çerkez Ethem bu yenilgi sonunda, silahlarını TBMM kuvvetlerine bıraktıktan sonra Yunan ordusuna teslim olmuş ve TBMM tarafından vatan haini ilan edilmiştir.

Çerkez Ethem TBMM Reisliğine Meclis'i de aşağılayan ve Mustafa Kemal'in Bilecik'ten dönerken Ankara'ya götürdüğü İstanbul Hükûmeti temsilcilerinin hemen serbest bırakılmasını isteyen bir telgraf çekti. Bunun üzerine Meclis Kuvâ-yi Seyyâre'ye karşı tavır aldı. Batı Cephesi komutanlığı Ethem ve Tevfik Beylerin vatana ihanet suçu işlediklerini öne sürerek teslim olmalarını istedi. Fakat mebus Reşit Bey'in de kendilerine katılmasıyla üç kardeş Uşak'ta Yunanlarla görüştüler. Düzenli ordu İsmet Bey ve Refet Bey'in komutasında 1921 yılının ocak ayında Kuvâ-yi Seyyâre'nin tuttuğu Gediz-Kütahya üstüne yürüdü. Çerkez Ethem'in yanındaki kuvvet iyice küçülmüştü. 1. Süvari Grubu komutanı Binbaşı Derviş Bey takip ediyordu. Derviş Bey Ethem'in arkadaşı olduğu için, Yunanlara sığınmadan önce tüm silahlarını ve cephanesini TBMM kuvvetlerine bırakmasını sağladı.

Ayaklanmaların listesi
Kurtuluş Savaşı sırasında yaşanan iç ayaklanmaların kronolojik sıralaması aşağıdaki gibidir:
 Ali Batı Olayı (11 Mayıs 1919 – 18 Ağustos 1919)
 Ali Galip olayı (20 Ağustos 1919 – 15 Eylül 1919)
 Birinci Bozkır Ayaklanması (29 Eylül 1919 – 4 Ekim 1919)
 İkinci Bozkır Ayaklanması (20 Ekim 1919 – 4 Kasım 1919)
 Birinci Ahmet Anzavur ayaklanması (25 Ekim 1919 – 30 Kasım 1919)
 Birinci Düzce Ayaklanması (13 Nisan 1920 – 31 Mayıs 1920)
 İkinci Düzce Ayaklanması (19 Temmuz 1920 – 23 Eylül 1920)
 Şeyh Eşref Ayaklanması (Hart Olayı) (26 Ekim 1919 – 24 Aralık 1919)
 Kızılkuyu Olayı (28 Ekim 1919 - 29 Ekim 1919)
 Apa Çarpışması  (28 Ekim 1919)
 Dinek Çarpışması (1 Kasım 1919)
 Demirkapı Çarpışması (15 Kasım 1919)
 İkinci Ahmet Anzavur Ayaklanması (16 Şubat 1920 – 19 Nisan 1920)
 Kuvâ-yi İnzibâtiye (18 Nisan 1920 - 25 Haziran 1920)
 Üçüncü Ahmet Anzavur Ayaklanması (10 Mayıs 1920 – 22 Mayıs 1920)
 Birinci Yozgat Ayaklanması/Birinci Çapanoğlu Ayaklanması (15 Mayıs 1920 – 27 Ağustos 1920)
 İkinci Yozgat Ayaklanması/İkinci Çapanoğlu Ayaklanması (5 Eylül 1920 – 30 Aralık 1920)
 Zile Ayaklanması (25 Mayıs 1920 – 21 Haziran 1920)
 Aynacıoğulları Ayaklanması (1918 - 21 Kasım 1923)
 Milli Aşireti Ayaklanması (1 Haziran 1920 – 8 Eylül 1920)
 Cemil Çeto Olayı (20 Mayıs 1920 – 7 Haziran 1920)
 İnegöl Olayı (20 Temmuz 1920 – 20 Ağustos 1920)
 Çopur Musa Ayaklanması (Afyon'da) (21 Haziran 1920)
 Kula Olayı (27 Haziran 1920 – 28 Haziran 1920)
 Konya Ayaklanması (2 Ekim 1920 – 22 Kasım 1920)
 Demirci Mehmet Efe Ayaklanması (1 Aralık 1920 – 30 Aralık 1920)
 Çerkez Ethem Ayaklanması (27 Aralık 1920 – 23 Ocak 1921)
 Koçgiri/Koçkiri İsyanı (6 Mart 1921 – 17 Haziran 1921)
 İntikam Alayı Ayaklanması (Temmuz 1920)
 Pontus Ayaklanması (Aralık 1920 - 6 Şubat 1923)

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı İç Cephesi


John Liston (c. 1776 – 22 March 1846), English comedian, was born in London.

He made his public debut on the stage at Weymouth as Lord Duberley in The Heir at Law. After several dismal failures in tragic parts, some of them in support of Mrs Siddons, he discovered accidentally that his forte was comedy, especially in the personation of old men and country boys, in which he displayed a fund of drollery and broad humour. An introduction to Charles Kemble led to his appearance at the Haymarket on 10 June 1805 as Sheepface in the Village Lawyer, and his association with this theatre continued with few interruptions until 1830.

Paul Pry, the most famous of all his impersonations, was first presented on 13 September 1825 and soon became, thanks to his creative genius, a real personage. Liston remained on the stage until 1837; during his last years his mind failed, and he died on 22 March 1846. He had married in 1807 Miss Tyrer (d. 1854), a singer and actress.

In the January 1825 of the London Magazine there appeared a Memoir of John Liston written by his close friend Charles Lamb. This was said by Lamb to be "pure invention" and intended as a humorous essay. Liston himself replied to this Memoir in the following edition of the London Magazine suggesting that the same writer pen a short life of Byron.

Several pictures of Liston in character are in the Garrick Club, London, and as Paul Pry in the South Kensington Museum and the Royal Conservatoire of Scotland archives.

Notes

References

Prance Claude, "Companion to Charles Lamb", Mansell Publishing Limited, Cambridge 1983.

External links

1776 births
1846 deaths
18th-century English male actors
19th-century English male actors
Male actors from London
English male comedians
Burials at Kensal Green Cemetery
English male stage actors
19th-century English comedians
Comedians from London

John Liston


"Indvielsen" er et dansk digt af Adolph Wilhelm Schack von Staffeldt udgivet i samlingen Digte i 1804.

Den indvielse, som digtets titel hentyder til, er digterens modtagelse af sin digterevne fra musen fra himlen. Det beskrives, hvordan naturen omkring ham pludselig opleves anderledes, men samtidig længes han nu mere efter en ophøjet tilværelse i himlen.

Digtet består af fire strofer på hver seks linjer med rimmønsteret A-B-A-B-C-C.

"Indvielsen" indgår i lyrikantologien af 12 digte i Kulturkanonen fra 2006.

Referencer

Digte fra Danmark
Litteratur i 1804
Kulturkanonen

Indvielsen


Seppo Harjanne (28 de febrero de 1948) es un copiloto de rally finlandés, actualmente retirado que ha competido en el Campeonato Mundial de Rally desde 1974 a 1997 con diferentes pilotos: Timo Salonen, Tommi Makinen, Erkki Pitkanen, Pentti Airikkala, Hannu Mikkola, entre otros. Ha sido campeón del mundo con Timo Salonen en 1985 y con Tommi Makinen en 1996 y 1997, consiguiendo además, un total de 20 victorias.

Resultados

Resultados completos en WRC

Referencias

Enlaces externos
 Seppo Harjanne. juwra.com
 Seppo Harjanne. rallybase.nl

Copilotos de rally
Pilotos de rally de Finlandia
Nacidos en Helsinki

Seppo Harjanne


Turnhout es un municipio belga de la provincia de Amberes en Flandes casi rayano con la frontera con los Países Bajos. Limita al noroeste con Baarle-Hertog y Merksplas, al norte con Baarle-Nassau, al nordeste con Ravels, al oeste con Beerse y Vosselaar, al este con Oud-Turnhout y al sur con Kasterlee. A menudo se llama capital de los Kempen.

Historia

Turnhout se originó en la encrucijada de dos rutas comerciales importantes y al amparo de la protección que ofrecía el castillo de caza de los Duques de Brabante, que parece haber existido desde 1110. La pequeña comunidad que se desarrolló obtuvo su estado de "ciudad libre" del duque Enrique I de Brabante en 1212. En 1338, se concedió el privilegio de organizar un mercado el sábado, una tradición que todavía se mantiene hoy.

Población del Ducado de Brabante, en 1482 se incluyó en los Países Bajos de los Habsburgo.

Las tropas españolas abandonaron la villa en 1577, según lo acordado mediante el Edicto perpetuo. Ocupada por los rebeldes neerlandeses hasta su toma de nuevo por el Ejército de Flandes en 1583, antes de la batalla de Steenbergen. La victoria de Mauricio de Nassau en la batalla de Turnhout en 1597, la convirtió en feudo de la Casa de Orange-Nassau, aunque bajo soberanía española ratificada en el Tratado de Münster (en 1609, durante la Tregua de los doce años, recayó en el católico y aliado español Felipe Guillermo de Orange-Nassau) hasta su paso a los Países Bajos Austríacos en 1753. En 1789, se produce una batalla durante la Revolución brabanzona.

El congreso de Viena la incluye en el Reino Unido de los Países Bajos en 1815.

En 1830, Bélgica se independiza, y Turnhout cayó al sur de la nueva frontera con los Países Bajos.

Demografía

Evolución
Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica.

Ciudades hermanadas
 Hammelburg (Alemania)
 Gödöllő (Hungría)
 Hanzhong (China)
 Vinatori (Rumania)

Personas notables

Galería de imágenes

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de Turnhout

Localidades de la provincia de Amberes
Municipios de la provincia de Amberes

Turnhout


Trevor Berbick () a fost un boxer profesionist canadian jamaican care a concurat între 1976 și 2000. A câștigat titlul WBC în 1986, învingându-l pe Pinklon Thomas, dar l-a pierdut în prima apărare în fața lui Mike Tyson, care era neînvins la vârsta de 20 de ani. Berbick a fost, de asemenea, ultimul boxer care a luptat cu legendarul Muhammad Ali, învingându-l în 1981.

În calitate de amator, Berbick a câștigat o medalie de bronz la divizia de greutate la Pan American Games în 1975. În cariera sa profesională a deținut de două ori titlul canadian de greutate, între 1979 și 1986 și 1999 până în 2001.

A fost ucis pe 28 octombrie 2006 de nepotul său, Harold Berbick, și complicele lui, Kenton Gordon.

În afara ringului
Berbick a fost predicator la biserica Moments of Miracles Pentecostal din Las Vegas.

Probleme cu legea
Berbick a fost arestat în mai multe rânduri de-a lungul vieții sale și a fost condamnat la Florida la 5 ani de închisoare pentru asaltarea sexuală a copilăriei copiilor lui în 1992. A fost încarcerat 15 luni. În 1997 a încălcat regulile eliberării condiționate și a fost deportat din Statele Unite în Canada. Din cauza problemelor sale legale, el a avut, de asemenea, probleme de ședere în Canada, pierzând statutul său de imigrant și a fost deportat înapoi în Jamaica în 1999. Mai târziu in 1999 a câștigat dreptul de a rămâne în Canada.

Feud cu Larry Holmes
Berbick a avut o rivalitate bine cunoscută cu Larry Holmes, cu care a luptat în ring în 1981. Lupta lor a culminat într-o confruntare publică și o bătălie în 1991, care a fost prinsă pe bandă. După o altercație verbală în interior, Berbick se plângea în afară de faptul că a fost lovit de Larry Holmes când Holmes sa urcat pe o mașină parcată și sa lansat pe Berbick. Înregistrările se termină pe măsură ce cei doi sunt separați de poliție și altele.

Retragere
S-a retras în Florida pentru a fi cu soția și patru copii (a avut trei copii cu prima sa soție din Montreal) și a început să antreneze boxeri la Kenny Barrett's Gym din Tamarac, Florida. Problemele lui Berbick au escaladat. A fost din nou deportat din S.U.A. pe 2 decembrie 2002.

Crimă
La 28 octombrie 2006, Berbick a fost ucis într-o biserică din Norwich, Jamaica, de un atacator care a purtat o țeavă de oțel cu diametrul de 2 inci (51 mm). Berbick a suferit multiple lovituri la cap și a murit la scena.

Poliția a arestat doi bărbați, dintre care unul a fost nepotul de 20 de ani al lui Berbick, Harold Berbick, în legătură cu uciderea. Ei au fost interogați la postul de poliție Port Antonio din Portland devreme în dimineața zilei de 29 octombrie. Locuitorii locali au indicat că suspectul a fost implicat într-o dispută pe teren cu Berbick. La 3 noiembrie s-a raportat că nepotul lui Berbick, Harold Berbick, de 20 de ani, și un bărbat neidentificat în vârstă de 18 ani au fost acuzați de asasinarea lui de către poliția jamaicană. La 20 decembrie 2007, Harold Berbick a fost condamnat pentru uciderea unchiului său. Presupusul său complice, Kenton Gordon, a fost condamnat pentru omucidere și ambii bărbați au fost condamnați la 11 ianuarie 2008. Harold Berbick a fost condamnat pe viață în închisoare; Kenton Gordon a fost condamnat la paisprezece ani de închisoare. Trevor Berbick a fost înmormântat la Familia Berbick Plot Norwich Portland, Jamaica.

Rezultate în boxul profesionist

Note

Legături externe

Nașteri în 1954
Decese în 2006
Boxeri canadieni
Boxeri la Jocurile Olimpice de vară din 1976

Trevor Berbick


A Cachoeira do Capivari é uma queda-d'água localizada no rio que lhe dá nome, na cidade brasileira de Lençóis, dentro do Parque Nacional da Chapada Diamantina, região central do estado da Bahia.

Uma das atrações naturais do Parque, faz parte de uma trilha considerada difícil em razão dos trechos íngremes, fica localizada próxima à cachoeira do Poção e no mesmo curso d'água da cachoeira do Mixila. Está situada numa altitude de 680 metros.

É voltada ao turismo e como tal "deve ser visitada" como atrativo da "Chapada Turística", sendo também chamada de "Salto do Capivari", ficando ao largo da chamada "estrada velha do garimpo", que ligava Lençóis a Andaraí.

Geologicamente foi descrita por Renato Oliveira Fanha como: "as litologias encontradas no sítio estão inseridas no contexto das Coberturas Mesoproterozoicas do Supergrupo Espinhaço, compreendidas como as diferentes fácies da Formação Tombador, do Grupo Chapada Diamantina. Foi mapeada, uma fácies arenosa interpretada como um paleoambiente de sistema fluvial com rios entrelaçados (Turra, 2014). Os arenitos arcoseanos, de coloração rósea, são formados por grãos subarredondados a subangulosos e granulometria média a grossa, com presença de estratificações cruzadas e marcas de ondas".

Geografia de Lençóis
Parque Nacional da Chapada Diamantina
Capivari
Hidrografia da Chapada Diamantina

Cachoeira do Capivari