La zarzuela en catalán, o a menudo también zarzuela catalana o sarsuela, es una zarzuela escrita y cantada en catalán (o bilingüe en castellano y catalán). En total, se han catalogado 424 obras líricas con texto en catalán producidas entre 1850 y 1950, muchas de ellas zarzuelas.

Los primeros años de la zarzuela moderna
La aparición de la zarzuela moderna en Cataluña y Valencia es coetánea a su aparición en Madrid. Las primeras representaciones en Barcelona datan de 1850 y, ya en la temporada 1852-53, el Liceo programó ocho zarzuelas, entre ellas la primera conocida en catalán: La tapada del Retiro, de Nicolau Manent. En Valencia la primera noticia es la representación de El Duende en 1850. La acogida en Barcelona fue calurosa. No obstante, en la crítica musical barcelonesa se estableció la opinión — quizás más bien un deseo inconsciente — de que el público de Barcelona se estimaba más la ópera. Pero los hechos eran incuestionables: por ejemplo, en su temporada 1853-54, el Teatre de la Santa Creu de Barcelona sólo programó zarzuela.

La influencia de los libretistas Luis de Olona y Gaeta y Francisco Camprodón, habituales colaboradores de Gaztambide, Arrieta y Barbieri, fue decisiva en la difusión de la zarzuela en Barcelona, a través de la organización de espectáculos y el estreno de las obras que habían triunfado en Madrid. A su vez, la zarzuela también se hace tremendamente popular en la ciudad de Valencia.

El resurgimiento del teatro en catalán
Así, en 1858 se estrenó en el Liceo L'aplec del remei, con música y libreto de Anselmo Clavé, que se reestrenó en 1864 en el Teatro Odeón. Ese mismo año, 1864, se estrenaron L'esquella de la torratxa, una astracanada en forma de zarzuela, y El punt de les dones, ambas con libreto de Frederic Soler y música de Joan Sariols Porta. En Valencia, a partir de la década de 1860, se estrenaron las primeras zarzuelas en valenciano, con textos de Josep Maria Bonilla, José Bernat Baldoví y Rafael Maria Liern entre otros, y música de compositores locales, completamente olvidados.

En 1867 se publicó la Real Orden ordenaba «que no se admitan a la censura obras dramáticas que estén exclusivamente escritas en cualquiera de los dialectos [sic] de las provincias de España.» La ley dificultaba la representación de obras en catalán, pero no tuvo mucho efecto práctico, ya que los autores introducían algún personaje secundario, a menudo algún bruto o bufón, que hablaba en castellano, con lo que la obra se convertía en bilingüe y ya no estaba «exclusivamente» en catalán. Curiosamente, durante esos años se produjo un renacimiento de la lengua catalana en el teatro.

En 1865 el empresario Ignasi Elias, del teatro Tívoli, creó una «companyia de sarsuela catalana», con la que llenaba el teatro todas las noches de verano. Entre los años 1870 y 1877 triunfan las zarzuelas catalanas de Nicolau Manent, Josep Teodor Vilar y los hermanos José Ribera Miró y Cosme Ribera Miró, con libretos de varios escritores, entre los que destaca Serafí Pitarra. Entre los principales éxitos de Manent se pueden destacar La fira de Sant Genís de 1870, Paraula del Rei de 1874, El cant de la Marsellesa de 1877 y De la terra al sol de 1879. También se puede mencionar Lluch-Llach y La fantasma groga de Felip Pedrell. Entre las parodias que tuvieron éxito en el Teatro Circo Barcelonés se pueden mencionar Robinson Petit de Coll i Britapaja, parodia de la zarzuela Robinson de Barbieri, y La gran sastresa de Midalvent de Eduard Vidal i Valenciano, parodia de La gran duquesa de Gerolstein de Offenbach, ambas estrenadas con gran pompa. Hay tres tipos de obras predominantes durante estos años: el cuadro de costumbres catalanas; los «caprichos-cómico-lírico-bailables-bufos»; y las zarzuelas cómicas en un acto.

La decadencia y resurgimiento de final de siglo
Gran parte de las zarzuelas estrenadas a finales del  son desconocidas, aunque se encuentran depositadas en la Delegación en Barcelona de la Sociedad de Autores. Tras una cierta decadencia, la zarzuela resurge a finales de siglo. Urbà Fando Rais alanzó éxitos extraordinarios, sobre todo con la zarzuela Lo somni de la ignocència (1895), sobre un libreto de Conrad Colomer Rogés.

También a finales de siglo empiezan a dejarse sentir las influencias de la estética modernista en las artes catalanas. El compositor Enric Morera intentó la promoción de un «teatro lírico catalán» modernista. Colaboraron, entre otros, el escritor Apel·les Mestres y los compositores Enrique Granados y Joan Gay. Sin embargo, el nuevo género fracasó, dejando frío al público modernista y aburrido al aficionado a la zarzuela tradicional.

Las primeras décadas del
A principios del  se contaban en Valencia más de 10 teatros dedicados a la zarzuela, entre los que se pueden mencionar el Teatro Princesa o el Teatro Russafa. Hubo locales especialmente dedicados a la zarzuela en catalán, como por ejemplo el Teatro Novedades, el Teatro Regional o el Nostre Teatre, en los que estrenaron obras de compositores como Miquel Asensi, Sánchez Roglà, Espert Morera y Toko, seudónimo de Lluís Martí Alegre. Músicos de estimable capacidad como Salvador Giner y Eduard López-Chávarri Marco compusieron también zarzuelas sobre textos catalanes. Entre los títulos estrenados en el Nostre Teatre poco antes de la Guerra Civil, ciertamente evocadores pero completamente olvidados, encontramos Pepico València, El rei Pepet o Miss Kakau. Pese a esta actividad, ninguna obra en valenciano ha sobrevivido al juicio del tiempo.

En Barcelona, en los primeros años del  se estrenaron obras de bastante calidad. Así, Josep Carner y Enric Morera estrenaron El comte Arnau y El miracle del Tallat; Xavier Viura y Enric Morera, Fra Garí; Apel·les Mestres y Enrique Granados, Gaziel; pero de importancia fueron sobre todo La Santa Espina de Àngel Guimerà y Morera, cuya sardana del mismo nombre se ha convertido en una de las obras musicales más simbólicas de Cataluña; también La presò de Lleida, con libreto de Adrià Gual y música de Jaume Pahissa, tuvo tal éxito que se representó más de 100 veces; finalmente, señalar el éxito de la zarzuela Donzella qui va a la guerra, con música de Juan B. Lambert y José Sancho Marraco y libreto de Manuel de Montoliu, estrenada en 1906.

A partir de 1920 el Paralelo de Barcelona se convirtió en un importante centro de actividad zarzuelística, donde se estrenaron zarzuelas en castellano de los mejores compositores del género antes que en Madrid (como La dogaresa, La alsaciana, Don Gil de Alcalá, Katiuska o La tabernera del puerto) y dónde se estableció un gusto particular por la zarzuela, más próxima estilísticamente a la opereta centroeuropea. Algunos compositores destacados, como Rafael Millán, desarrollaron su carrera casi exclusivamente en Barcelona. De entre las obras en catalán estrenadas en esta década, se pueden destacar las de Morera de 1922, Baixant de la Font del Gat y Don Joan de Serrallonga, esta última se representó más de 200 veces, y Pel teu amor de José Ribas Gabriel.

La verdadera y notable contribución valenciana a la zarzuela viene de la mano de los compositores valencianos que disfrutaron de éxito en Madrid y Barcelona. Entre los primeros se encuentran grandes figuras como Ruperto Chapí, Tomás López Torregrosa, Josep Serrano y Manuel Penella; y entre los segundos hace falta destacar la figura de Rafael Martínez Valls, autor de las que quizás sean las dos únicas zarzuelas catalanas «de repertorio»: Cançó d'amor i de guerra (1926) y La Legió d'Honor (1930). Quizás el compositor de zarzuela catalán más conocido en el resto de España fue Amadeo Vives, figura señera del género.

Tras la Guerra Civil
La zarzuela en catalán consiguió sobrevivir la Guerra Civil e incluso el silencio impuesto posteriormente al teatro en catalán por Franco. Así, por ejemplo, en los años 60 se estrenaron La polka roja y El timbaler del Bruch (1964) de Agustí Cohí i Grau.

Sin embargo, fue con la llegada de la Transición cuando la zarzuela en catalán desapareció casi definitivamente de los teatros catalanes y valencianos. El periodista y crítico de música Pablo Meléndez-Haddad explica esta falta de interés, tanto del público como de las instituciones, por el «casposo prestigio con el que la ha cubierto su tradición escénica». En cambio el autor Javier Barraycoa cree que la «administración catalana identifica la zarzuela con españolismo e ignora la riqueza creativa que supuso durante un siglo el denominado teatro lírico catalán».

Referencias

Enlaces externos

Zarzuelas en catalán
Zarzuela

Zarzuela en catalán


මැඩම් ටුසූ, හොංකොං, චීනයේ පිහිටි කීර්තිමත් වැක්ස් කෟතුකාගාරයේ කොටසක් වන අතර එයට අරමුදල් සපයනු ලබන්නේ ප්‍රංශයේ මෙරී ටුසූ මගින්ය, එය පිහිට අත්තෙ හොංකොං දුපත් වල පිහිටි හොංකොං හි පීක් කුලුන තුලය. එය ආසියවේ පිහිටි ප්‍රතම හා ස්තීර මැඩම් ටුසූ කෟතුකාගාර 2න් එකක් වෙයි, අනෙක ශැන්ග්හයි ශකාවයි, එය විවෘත කලේ 2006 දීය. හොංකොං හි පිහිටි ශාකාවේ ජාත්‍යන්තරව සුප්‍රසිද්ද පුද්ගලයන් 100 කට ආසන්න දෙනෙකුගෙ ඉටි රූප ඇත,ආසියානු රූප සමගින් එම එකතුව තුන් ගුණයකටත් වඩා වැඩිවේ, එයින් 16 දෙනෙකු හොංකොං අය වෙයි. ඉටි රුප ලක්ශන අනුව හොංකොං ලස්සනම පුද්ගලයින්, සංගිතයෙ විශේශ පුද්ගලයින්, ඓතිහාසික හා ජාතික වීරයන්, ක්‍රිඩාවේ දක්ශයින් හා යන තෙමා යටතෙ වර්ගී කරනය සහ ලොකයෙ ප්‍රතම දර්ශනය.

ඉතිහාසය

1990 අග භාගයේ, මැඩම් ටුසූ ස්තාන ලොව පුරා පැතිරුනා ප්‍රදාන නගර වල ලන්ඩන්, ඇමස්ටර්ඩැම් සහ ලාස් වෙගාස්, නමුත් ආසියා-පැසිපික් කලාපයේ එකක්වත් නැත . "මැඩම් ටුසූගේ සන්චාරක ආකර්ශනය" ආසියානු නගර වන සින්ගපූරුව, ඔස්‍රටේලියාව පතිරුනා, විශාල වශයෙන් ජනප්‍රිය බව සනාත කරමින්, ටුසූ මණ්ඩලය තීරනය කරා ඉහල ඉල්ලීම සපුරන්න ආසියවේ ඔවුන්ගේ ස්තිර ස්තනයක් පිහිටවන්න, හොංකොං තොරා ගත්තේ ආසියනු වෙළද පොලට සමීප නිසා.

මැඩම් ටුසූ හොංකොං විවෘත කලේ පීක් හිදී 2000 දී, මේ දක්වා ජාත්‍යන්තරව ප්‍රසිද්ද පුද්ගලයන් සහ දේශීය සුවිශේශී පුද්ගලයන්ගේ 100 කට ආසන්න දෙනෙකුගෙ ඉටි රූප ඇත — ආසියානු රූප සමගින් එම එකතුව තුන් ගුණයකටත් වඩා වැඩිවේ, එයින් 16 දෙනෙකු හොංකොං අය වෙයි. ආසියාවේ කීර්තිමත් පුද්ගලයින් සහ සුපිරිතරු බොහො විට වරප්‍රසාදය හිමිවනව විවෘත කරන්න ඔවුන්ගේ ඉටි රූපය තරමක ඔවුන්ගේ ප්‍රෙක්ශක පිරිසක් සමග. 2005 සෙප්තෙම්බර්, එය එහි අලුත්වඩියා කිරීම් ආරම්භ කල අතර ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුව වුයේ අමුත්තන්ට ආකර්ශනීය සහ විනෝදකමී අත්දැකීමක් අතුලත් කිරීමයි. එය නැවත විවෘත කලේ 2006 මැයි 18 හොංකොං ඩොලර් මිලියන 20 (යු.එස්.$2.6 මිලියන) ක වියදමින් එයට තවත් වර්ග මීටර 700 (7,500 එස්.කියු. එෆ්.ටි.) ක මහල් 3 කින් සමන්විත ප්‍රදර්ශන ඉඩකඩක් සහ තේමා 5කට බෙදන ලද ප්‍රදේශ ද එක් කරමිනි. ආගන්තුකයන්ට ආකර්ශනීය පෙදෙස් හරහා ගමන් කල හ්කි අතර තරු සමග මිශ්‍ර වීමට ඔවුන්ට එම තේමා සහිත ප්‍රදේශ වල හොංකොං ම‍න මෝ‍හ‍න චරිත, සංගිතයෙ විශේශ පුද්ගලයින්, ඓතිහාසික හා ජාතික වීරයන්, ක්‍රිඩාවේ දක්ශයින් සහ ලොකයේ ප්‍රසිද්ධ නාට්‍ය වල මංගල දර්ශනය ඇතුලත්ව නැවතිය හැක.

2008 දී, කෟතුකාගාරයේ ප්‍රධානියා බ්‍රෙට් පිඩ්ගිඔන්, ඔහු වර්ථමානයේ මැඩම් ටුසූ හොංකොං සහ ශැන්හයි සාමාන්‍යාධිකාරී වේ. ඔහු මීට පෙර මැඩම් ටුසූ නිව්යෝර්ක් හි අව් රුදු 8 ක් සෙවය කර තිබේ. නගර මධ්‍යන්යlයේ පිහිටි කෟතුකාගාරයට කුඩා බස් රථ, කුලි රථ හො පීක් ට්‍රැම් රථ භාවිතයෙන් ලගා වියහැකි අතර එය පෙ.ව. 10 සිට ප.ව. 10දක්වා අවුරුද්දේ සැම දවසක් පුරාම විවෘතව පවතී. ඇතුල් වීමේ ගස්තුව වැඩිහිටියකු සදහා එච්.කේ.$140 (යු.එස්.$18) සහ අවුරුදු 3 ත් 11 ත් අතර ළමයකු සදහා එච්.කේ.$70.

ඉටි රූප සෑදීමේ ක්‍රියාවලිය

ඉහල හැකියා වලින් යුක්ත වූ මැඩම් ටුසූ හි මුර්ති ශිල්පයින් එක් වරක් හො වඇඩි වාර ගනනාවක් ප්‍රසිද්ද පුද්ගලයා සමග කෙලින්ම සම්බන්ද වීමට අවස්තාව හිමිවන අතර හිසකෙස්වල පාට ඇස් වල පාට සටහන් කරගනී, 500 කට වඩා වැඩි ඉතා නිවැරදි සිරුරේ ප්‍රමානයන් සටහන් කරගනී. ඉතාම වැදගත් දෙය වනුයේ අදාල ප්‍රසිද්ද පුද්ගලයාගේ පෟරුෂත්වය ආවර්ජනය වන එකිනෙකාට විශේෂිතවු ලක්ශන හන්ඩුනා ගනිමයි. ඊලග පියවර වනුයේ අච්චුව සැදීමට අදාල හිස සහ සිරුර මැටිවලින් සාදා ගැනීමයි. අච්චුව භාවිතයෙන් හිස සහ අත් වල හැඩය ඉටි වලින් සාදා ගනී, ඇස් ඇතුලත් කරනු ලැබේ. එක් එක් ඇසක් මුල් පිටපතෙහි තත්වයම ලබාගැනීමට අතින් පාට කරනු ලැබේ. මීලගට් ඇත්ත මිනිස් හිසකෙස් යොදාගනී.

හිස සහ අත් පාටකර තිබෙන්නේ තෙල්, ජලය සහ ඇක්‍රලික් පාට කලවම් කිරීමෙන්. අච්චුව භාවිතා කිරීමෙන් සිරුර ෆයිබර්ග්ලාස් වලින් සාදයි, පසුව හිස සහ අත් ෆයිබර්ග්ලාස් සිරුරට සවිකරන අතර බොහෝවිට ප්‍රසිද්ද පුද්ගලය ලබාදෙන අදුම් අන්දවයි. හැඩ ගැසී පෙනීම, රෙදිපිලි සහ මුහුණෙහි ස්වභාවය යන සියලුම දේ රූපය හැකිතක් තාත්වික කිරිමට ඉවහල් වේ. මේ සියලු ක්‍රියාවලිය සම්පූර්ණ කිරීමට සාමාන්‍යයෙන් 20 දෙනෙකුගෙන් යුක්ත කණ්ඩායමකට මාස 6 ක කාලයක් ගතවන අතර එකක් සදහා වියදම හොංකොංඩොලර් මිලියනයක් පමණ වේ.

අසමසම රූප
 මිරිඅම් යෙඋං රූපය, විවෘත කලේ 2006 නොවැම්බර්, එය ඇතුලත සවිකල සන්වෙදක උපකරණ සමග ලොව ප්‍රතම වරට නිර්මණය කලේ සිනහව උපදවන්න. මිරිඅම් ප්‍රසිද්දව සිටියෙ ඇයගේ සෙල්ලම්-ආදරය සහ මායකාර චරිත ලක්ශන නිසා, මැඩම් ටුසූට අවශ්‍ය උනා එම ගති ලක්ශන රූරයට අතුලත් කරන්න.

 කොනී චාන් රූපය, විවෘත කලේ 2006 අගෝස්තු, එය ප්‍රතමයෙන් පෙන්වූ සම්පූණයෙන් චීන රාජභාණ්ඩ වලින් සරසුනු රූප යයි. මුර්තියේ අදුම් සදහා ආධාර කලේ ඔබ වෙනුවෙන් පමනයි සංගීතය, යුආන් ඩයිනස්ටි වලදී, මක්ද යත් චාන් ඉස්සර පටන් ගත්ත.

 බෙ යොං ජූන් රූපය, විවෘත කලේ 2006 මැයි, එය මැඩම් ටුසූ හි ප්‍රදර්ශනයට ඇතුලත්කල පළමු කොරියන් තරුව වෙයි.

 ඇන්ඩි ලො රූපය, විවෘත කලේ 2005 අප්‍රේල් , එය ප්‍රතම ස්ථානය ප්‍රාණවත් මූර්ථියක් දක්ශ්ලෙස අතින් ඉටි වලට වඩා සිලිකන් යොදාගෙන නිර්මාණය කල. ලො ගේ ප්‍රාණවත් හෘද ස්පන්ධනය නිර්මාණ්ය කලේ මැඩම් ටුසූ ඇමැස්ටර්ඩැම් හි ඇති බ්‍රැඩ් පිට් ගෙ අනුරුවේ ස්ථාපනය කර ඇති පද්ධතියම වෙයි.

මූණුවර චරිත ලක්ශන
ප්‍රසිද්ද යුද්ගලයන් ලක්ශන අනුව එක් එක් තේමා යටතට වර්ගීකරණය කල ලැයිස්තුව:

හොංකොං ම‍න මෝ‍හ‍න චරිත
ජැකී චැන්
ජෙයි චොඋ
බෘස් ලී
මිචෙල් යෙඔහ්
අයුමි හමසාකි
බ්‍රැඩ් පිට්
ච
එඩී මර්ෆි
එලී මැක්පිහසන්
ජෙරාර්ඩ් ඩෙපර්ඩිඋ
හග් ග්‍රාන්ට්
ජොආන ලුම්ලෙ
කෙලී චෙන්
මෙල් ගිබ්සන්
මෙරිල් ස්ට්‍රීප්
නඔමි කැම්ප්බෙල්
සෙසිලිආ චෙඋන්ග්
ආරොන් ක්වොක්
ලිඔ කු (එක් කලේ 2007 අප්‍රේල් 4)
ජැනිස් විඩල් (එක් කලේ 2007 ජූලි 18)
ඇන්ජලිනා ජොලි (එක් කලේ 2007 සැප්තැම්බර් 27)
ඩොනි යෙන් (එක් කලේ 2010 අප්‍රේල් 30)
ජෙට් ලි (එක් කලේ 2010 සැප්තැම්බර්28)

ක්‍රිඩාවේ දක්ශයින්

ඩෙවිඩ් බෙකම්
ලී ලඉ ශන්
මුහම්මඩ් අලි
යඔ මින්ග්
චියෝනොෆුජි මිට්සුගු
ලිඋ ෂිඇං
ටයිග වුඩ්ස්
රොනල්ඩිනො (එක් කලේ 2007 දෙසැම්බර්)

ඓතිහාසික හා ජාතික වීරයන්

ලෙස්ලි චෙඋන්ග්
ඩයනා, වෙල්සයේ කුමරිය
ලුසියානා පවරොටී
මහත්මා ගාන්ධි
නෙල්සන් මැන්ඩලා
බිල් ක්ලින්ටන්
ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. බුශ්
බැරැක් ඔබාමා (එක් කලේ 2009 ජනවාරි)
මික්හෙයිල් ගෝබාචිව්
සදාම් හුසේන්
එඩින්බර්ග් ආදිපාදවරයා
2වන එලිසබත්
වේල්සයේ කුමාරයා
රාජකීය කුමරිය
කේම්බ්‍රිජ් ආදිපාදවරයා (එක් කලේ 2007 අගෝස්තු 7)
ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර්
ශ්‍රීමත් වින්සන් චර්චිල්
රෙම්බ‍්‍රාන්ට් වෑන් රිජ්
පැබ්ලො පිකාසො
වොල්ෆ්ගැන්ග් අමඩියුස් මොසාර්ට්
ඩෙං සියොපිං
ජියැං සෙමින්
ලි කා ෂිං
ලී කුආන් යෙව්
ශිගෙරු යොශිඩා
හු ජින්ටාඔ
ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්
ජෝන් හෝවඩ්
මැඩම් ටුසූ
සන් යට්-සෙන් (එක් කලේ  2007 ජූලි)
මාඕ සේඩොන්ග් (එක් කලේ 2007 ජූලි)
යැන්ග් ලිවෙයි (එක් කලේ 2007 ජූලි)
ඩොනල්ඩ් ට්සන්ග් (එක් කලේ 2008 අප්‍රේල් 7)

ලොකයේ ප්‍රසිද්ධ නාට්‍ය වල මංගල දර්ශනය
එලිසබත් ටෙයිලර්
බෙනි හිල්
පියස් බ්‍රොස්නන්
ඇන්ඩි ලො
ලිඔන් ලයි
ඇන්තනි හොප්කින්ස්
ජොඩයි ෆොස්ටර්
හැරිසොන් ෆොර්ඩ්
හම්ප්‍රෙ බොගාර්ට්
මැකොලෙ කල්කින්
මැරිලින් මොන්රොයි
ශ්‍රීමත් ඇල්ෆ්‍රඩ් හිච්කොක්
බෙ යොන්ග් ජෝන්
කොනි චැන්
අමිතාබ් බච්චන්

සංගිතයෙ විශේශ පුද්ගලයින්
ඇනිටා මුඉ
එල්විස් ප්‍රෙස්ලි
ෆ්‍රෙඩී මකරි
මැඩොනා
මයිකල් ජැක්සන්
මයික් ජැග
ටෙරෙසා ටෙන්ග්
බීට්ල්ස්
ටිනා ටනර්
ට්වින්ස්
ජොයි යන්ග්
මිරිඅම් යෙඋන්ග්
ලෙඩි ගාගා

මැඩම් ටුසූ ශැන්හයි
දෙවන ආසියානු මධ්‍යස්තානය පිහිටා ඇත්තේ චීන නගරයක් වන ශැන්හයි නගරයේය. එය පෙරදිග ආසියාවේ ශැන්හයි හි ප්‍රසිද්ධිය වැඩි වීමටත් සංචාරක ආකර්ශනය වැඩි විමටත් සංචාරකයන් ප්‍රමනය වැඩි කරගැනීමටත් හෙතු විය, ටුසූ මණ්ඩලය 2004 මුල් භාගයේ දී ශැන්හයි බලධාරීන් සමග සාකච්චා කලා ආසියාවේ දෙවන කෟතුකාගාරයත් ස්තාපනය කිරිමේ හැකියව පිළිබදව. ශැන්හයි බලධාරීන් එම යෝජනාවට එකග වූ අතර මැඩම් ටුසූ ශැන්හයි (上海杜莎夫人臘像館) 2006 මැයි 1 වන දින බටහිර නැන්ජින් පාර තුල පිහිටි නව ලෝක දෙපාර්තමේන්තු ගබඩාවෙ 10 වන මහලෙහි විවෘත කරන ලදී.

ශැන්හයි ශාකාවේ මේ දක්වා ජාත්‍යන්තරව ප්‍රසිද්ද පුද්ගලයන් සහ දේශීය සුවිශේශී පුද්ගලයන් 75 කට ආසන්න ඉටි රූප, සහ එහි 2වන හා 3වන පියවර වලදී තවත් වඩිපුර එකතු කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ. කෟතුකාගාරය අවුරුද්ද පුරාම සැම දවසකම උදෑසන 10 සිට රාත්‍රී 10 දක්වා විවෘතව පවතින අතර එය මාතෘකා 7 කට බෙදා ඇත: මන මෝහිනියන්, තිරය පිටුපස, ඉතිහාසය සහ වීරයෝ, සංගීතය, චිත්‍රපට, වේගය සහ ක්‍රීඩාව. ඇතුල් වීමේ ගස්තුව වැඩිහිටියකු සදහා ආර්.එම්.බී. 135 (යු.එස්.$20) වන අතර ශිෂ්‍යයකු සදහා ආර්.එම්.බී. 100 වේ. මැඩම් ටුසූ ශැන්හයි යනු ලන්ඩන්, ඇමස්ටර්ඩෑම්, නිව් යොර්ක් නගරය සහ හොංකොං පසුව ටුසූ මණ්ඩලයේ 6 වන ඉටි වැඩ කෟතුකාගාරය වෙයි.

මේවාද බලන්න

පීක් ගලෙරියා
හොංකොං සංචාක කර්මාන්තය

සඳහන් කිරීම

බාහිර සම්බන්ධයන්

නිල වෙබ්අඩවිය
ප්‍රෙස් ක්ලිපින්ස්: 2006 මැයි — එලිදැක්ම (ඉංග්‍රීසි සහ චීන)
මැඩම් ටුසූ හොංකොං වැදගත් තොරතුරු සහ ඡායාරූප
මැඩම් ටුසූ හොංකොං වීඩියෝ ඛණ්ඩය

මැඩම් ටුසූ, හොංකොං


1820 (MDCCCXX) cumartesi günü başlayan bir artık yıldır.

Olaylar
 19 Ocak – Birleşik Krallık'ta III. George öldü, kral naibi IV. George olarak tahta çıktı.
 3 Mart – Missouri Uzlaşması, Maine serbest eyalet ve Missouri köleci eyalet olarak ABD birliğine katıldı, (bkn. :en:Missouri Compromise)
 15 Mart - Maine'nin ABD eyaleti olmasına karar verildi.

Doğumlar

Ocak - Haziran
 10 Ocak – Louisa Lane Drew, Aktris (ö. 1897)
 17 Ocak – Anne Brontë, İngiliz yazar (ö. 1849)
 1 Şubat – George Hendric Houghton, American Protestant Episcopal clergyman (ö. 1897)
 8 Şubat – William Tecumseh Sherman, Amerikalı general (ö. 1891)
 13 Şubat – James Geiss, İngiliz iş insanı (ö. 1878)
 15 Şubat – Susan B. Anthony, ABD'de kadınların oy hakları için mücadele etmiş kadın aktivist (ö. 1906)
 17 Şubat – Henri Vieuxtemps, Belçikalı kemancı ve besteci (ö. 1881)
 22 Şubat - Eduard Kaiser, Avusturyalı ressam (ö. 1895)
 28 Şubat – John Tenniel, İngiliz ressam (ö. 1914)
 3 Mart – Henry D. Cogswell, Amerikalı hayırsever (ö. 1900)
 4 Mart – Francesco Bentivegna, İtalyan devrimci(ö. 1856)
 14 Mart – II. Victor Emmanuel, İtalya devlet başkanı (ö. 1878)
 20 Mart – Alexandru Ioan Cuza, Romanya'nın ilk devlet başkanı Domnitor (ö. 1873)
 17 Nisan - Alexander Cartwright, Amerikalı sporcu (ö. 1892)
 26 Nisan – Alice Cary,Amerikalı şair, Phoebe Cary (1824-1871)'nin kız kardeşidir. (ö. 1871)
 27 Nisan – Herbert Spencer, İngiliz filozof (ö. 1903)
 12 Mayıs – Florence Nightingale, İngiliz hemşire (ö. 1910)
 23 Mayıs – Lorenzo Sawyer, Amerikalı adalet adamı (ö. 1891)
 27 Mayıs – Mathilde Bonaparte, İtalya prensesi (ö. 1904)

Temmuz - Aralık
 9 Temmuz – John Wright Oakes, Manzara ressamı (ö. 1887)
 23 Temmuz – Julia Gardiner Tyler, Amerikalı başkan eşi (ö. 1889)
 17 Eylül – Émile Augier, Fransız oyun yazarı(ö. 1889)
 27 Eylül – Wilhelm Siegmund Teuffel, Alman hümanist(ö. 1878)
 29 Eylül – Henry, Count of Chambord (ö. 1883)
 5 Ekim – David Wilber, Amerikalı politikacı (ö. 1890)
 6 Ekim – Jenny Lind, İsveçli soprano (ö. 1887)
 23 Kasım – Isaac Todhunter, İngiliz matematikçi (ö. 1884)
 28 Kasım – Friedrich Engels, Alman filozof (ö. 1895)

Tarihi bilinmeyenler
 Nigoğos Ağa, Osmanlı bestecisi (ö. 1890)

Ölümler

Ocak - Haziran
 17 Ocak – Daniel Albert Wyttenbach, academic (d. 1746)
 23 Ocak - Kent ve Strathearn Dükü Prens Edward Augustus, Kraliçe Victoria'nın babası (d.  1767)
 19 Ocak - III. George ya da George William Frederick Büyük Britanya ve İrlanda Kralı (d. 1738).
 11 Şubat – Karl von Fischer, Alman mimar (d. 1782)
 14 Şubat – Charles Ferdinand (d. 1778)
 22 Mart – Stephen Decatur, Amerikalı denizci (d. 1779)
 30 Mayıs – William Bradley, Britain's tallest ever man (d. 1787)
 9 Haziran – Wilhelmina (d. 1751)
 19 Haziran – Joseph Banks, İngiliz doğabilimci ve bitkibilimci (d. 1743)
 20 Haziran – Manuel Belgrano, Arjantinli devlet adamı ve Arjantin Kurtuluş Savaşı'nda general (d. 1770)

Temmuz - Aralık
 12 Ağustos – Manuel Lisa, kürk taciri (d. 1772)
 3 Eylül – Benjamin Latrobe, İngiliz mimar (d. 1764)
 26 Eylül – Daniel Boone, Amerikan öncü (d. 1734)
 29 Eylül – Barthelemy Lafon, mimar ve kaçakçı (d. 1769)
 15 Ekim – Karl Philipp Fürst zu Schwarzenberg, Avusturyalı mareşal (d. 1771)
 25 Aralık – Joseph Fouché, Fransız devlet adamı (b. 1763)
 tarihi bilinmeyen – William Drennan, Kuzey İrlandalı şair (b. 1754)

1820


Der Pfarrhof von Franzen in Niederösterreich liegt gegenüber der Pfarrkirche hl. Martin im Osten des Ortes. Der Pfarrhof steht unter Denkmalschutz ().

Der langgestreckte, zweigeschoßige Barockbau mit Satteldach stammt im Kern aus dem 17. Jahrhundert und wurde 1708 wiederaufgebaut. Die Räume im Erdgeschoß haben Gewölbe mit Stichkappen aus dem 17. Jahrhundert, ein Raum im Obergeschoß eine Stuckspiegeldecke vom Anfang des 18. Jahrhunderts sowie zwei barocke Porträts aus derselben Zeit, auf denen der Baron Scheffer und seine Frau dargestellt sind. Johann Richard Scheffer hatte sich Anfang des 18. Jahrhunderts mit Erfolg für die Neugründung der Pfarre Franzen eingesetzt.

Literatur
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 221.

Weblinks

Pölla
Baudenkmal (Niederösterreich)
Franzen
Erbaut im 17. Jahrhundert

Pfarrhof (Franzen)


An Lasiacis anomala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Lasiacis anomala in nahilalakip ha genus nga Lasiacis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lasiacis

Lasiacis anomala


Um jato é um cone estreito de hádrons e outras partículas produzidas pela hadronização de um quark ou glúon em um experimento de física de partículas ou de íons pesados. Partículas que carregam carga de cor, como os quarks, não podem existir livremente por conta do confinamento na cromodinâmica quântica que permite apenas estados sem cor. Quando um objeto que contém carga de cor se fragmenta, cada fragmento carrega uma parte da carga de cor. Para obedecer o confinamento, esses fragmentos criam outros objetos coloridos ao redor deles para formar objetos sem cor. O conjunto desses objetos é chamado de jato, porque todos esses fragmentos tendem a viajar na mesma direção, formando um "jato" estreito de partículas. Jatos são medidos em detectores de partículas e estudados a fim de determinar as propriedades dos quarks originais.

A definição de um jato inclui um algoritmo de jato e um esquema de recombinação [1]. O primeiro define o jeito como algumas variáveis, e.g. partículas ou objetos medidos por detectores, são agrupados em jatos, enquanto o segundo especifica como um momento é atribuído a um jato. Por exemplo, jatos podem ser caracterizados por um impulso (thrust). A direção do jato (eixo de jato) pode ser definida como o eixo do impulso.

Em experimentos de física de partículas, jatos são usualmente construídos a partir de aglomerados de deposições de energia no calorímetro do detector. Quando se estudam processos simulados, o jato do calorímetro pode ser reconstruído baseado na resposta simulada do detector. Entretanto, em amostras simuladas, os jatos podem também ser reconstruídos diretamente a partir das partículas estáveis que surgiram dos processos de fragmentação. Jatos a nível de partículas são frequentemente referidos como jatos "verdadeiros".
Um bom algoritmo de jato geralmente permite obter conjuntos de jatos similares quando aplicado a diferentes níveis na evolução do evento. Alguns algoritmos típicos de reconstrução são, e.g., o algoritmo anti- k T, algoritmo k T, e o algoritmo de cone. Um típico esquema de recombinação é o esquema-E, ou esquema de quadrivetor, no qual o quadrivetor do jato é definido como a soma dos quadrivetores de todos os constituintes.

Na física de íons pesados relativísticos, os jatos são importantes porque o espalhamento duro original é a prova natural para a matéria de QCD criada na colisão e indica sua fase. Quando a matéria de QCD sofre uma transição de fase para plasma de quarks e glúons, a perda de energia no meio cresce significativamente, reduzindo a intensidade do jato final.

Exemplos de técnicas de análise de jato são:

 correlação entre jatos
 marcação de sabor (por exemplo, b-tagging )
 subestrutura do jato.

O modelo de cordas de Lund é um exemplo de modelo de fragmentação de jato.

Produção de jatos
Os jatos são produzidos em processos de espalhamento duro de QCD, criando quarks ou gluons de alto momento transversal, coletivamente chamados de pártons na descrição partônica.

A probabilidade de criar um certo conjunto de jatos é descrita pela seção de choque da produção de jato, que é uma média dos processos elementares a nível de QCD perturbativa de produção de quarks, antiquarks e gluons, ponderada pela função de distribuição de pártons. Para o processo mais frequente de produção de pares de jatos, o espalhamento de duas partículas, a seção de choque da produção de jato em uma colisão hadrônica é dada por

Com

 x, Q 2 : fração de momento longitudinal e transferência de momento
  : Seção de choque na QCD perturbativa para a reação ij → k
  : função de distribuição de pártons para achar a partícula de espécie i no feixe a .

Seções transversais elementares  são, por exemplo, calculados na ordem principal da teoria de perturbação em Peskin & Schroeder (1995), seção 17.4. Uma revisão de várias parametrizações de funções de distribuição de pártons e dos cálculos no contexto de geradores de eventos de Monte Carlo é discutido em T. Sjöstrand et al. (2003), seção 7.4.1.

Fragmentação do jato
Cálculos perturbativos da QCD devem ter pártons coloridos no estado final, mas apenas os hádrons sem cor, que são finalmente produzidos, são observados experimentalmente. Então, para descrever o que é observado no detector como resultado de um dado processo, todos os pártons coloridos que saem devem primeiramente formar um chuveiro de pártons e então combinar com os pártons produzidos nos hádrons. Os termos fragmentação e hadronização são frequentemente utilizados intercambiavelmente na literatura para descrever a radiação QCD suave, formação de hádrons, ou ambos os processos juntos.

Como o párton que foi produzido em um espalhamento duro sai da interação, a constante de acoplamento forte aumentará com a sua separação. Isso aumenta a probabilidade para radiação QCD, que possui predominantemente um ângulo pequeno com respeito ao parton original. Então, um parton irá irradiar glúons, que por sua vez irradiarão pares   e assim por diante, com cada novo parton aproximadamente colinear com seu pai. Isso pode ser descrito convoluindo os espinores com as funções de fragmentação , de maneira similar à evolução das funções de densidade de pártons. Isto é descrito por uma equação do tipo -Gribov-Lipatov-Altarelli-Parisi (DGLAP).

A formação de chuveiro de pártons produz pártons de energia sucessivamente mais baixa, e deve portanto deixar a região de validade da QCD perturbativa. Modelos fenomenológicos devem então ser aplicados para descrever a duração do tempo em que a formação de chuveiros ocorre, e a subsequente combinação de pártons coloridos em estados ligados de hádrons sem cor, que é inerentemente não-perturbativa. Um exemplo é o modelo de cordas de Lund, que é implementado em muitos geradores de eventos modernos.

Proteção no limite infravermelho e colinear
Um algoritmo de jato é seguro no limite infravermelho se produzir o mesmo conjunto de jatos após o evento ser modificado para adicionar uma radiação mole. Similarmente, o algoritmo do jato é seguro no limite colinear se o conjunto final de jatos não é alterado depois de introduzir uma divisão colinear de uma das entradas. Existem muitas razões do porquê o algoritmo do jato deve cumprir esses dois requerimentos. Experimentalmente, jatos são úteis se eles carregam informação sobre o párton inicial. Quando produzido, é esperado que o párton inicial passe por uma formação de chuveiro de pártons, que pode incluir uma série de divisões quase colineares antes do início da hadronização. Além disso, o algoritmo de jato deve ser robusto quando aparecem flutuações na resposta do detector. Teoricamente, se um algoritmo de jato não for seguro em relação ao infravermelho e à colinearidade, não é possível garantir que uma seção de choque finita possa ser obtida em qualquer ordem da teoria perturbativa.

Veja também

 evento Dijet

Referências

 M. Gyulassy et al., "Jet Quenching and Radiative Energy Loss in Dense Nuclear Matter", in R.C. Hwa & X.-N. Wang (eds.), Quark Gluon Plasma 3 (World Scientific, Singapore, 2003).
 J. E. Huth et al., in E. L. Berger (ed.), Proceedings of Research Directions For The Decade: Snowmass 1990, (World Scientific, Singapore, 1992), 134. (Preprint at Fermilab Library Server)
 M. E. Peskin, D. V. Schroeder, "An Introduction to Quantum Field Theory" (Westview, Boulder, CO, 1995).
 T. Sjöstrand et al., "Pythia 6.3 Physics and Manual", Report LU TP 03-38 (2003).
 G. Sterman, "QCD and Jets", Report YITP-SB-04-59 (2004).

links externos

 O gerador de eventos Pythia/Jetset Monte Carlo
 O programa de agrupamento de jatos FastJet

Física de partículas

Jato (física de partículas)


Proba masculină de 20 de km marș de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc la data de 12 august pe o stradă de-a lungul plajei Pontal.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele:

Rezultate

Legendă

RA Record african | AM Record american | AS Record asiatic | RE Record european | OCRecord oceanic | RO Record olimpic | RM Record mondial | RN Record național | SA Record sud-american | RC Record al competiției | DNF Nu a terminat | DNS Nu a luat startul | DS Descalificare | EL Cea mai bună performanță europeană a anului | PB Record personal | SB Cea mai bună performanță a sezonului | WL Cea mai bună performanță mondială a anului

Referințe

Legături externe
 Rezultate

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - 20 km marș (masculin)


Dlakava češljugovina (kosmata češljiga, lat. Dipsacus pilosus), biljna vrsta iz porodice kozokrvnica, rod češljugovina. Raširena je po gotovo cijeloj Europi i jugozapadnoj Aziji. Raste i u Hrvatskoj.

Izvori

Češljugovke

Dlakava češljugovina


Askeriye
 Korucu - Türkiye'de bir askerî kurum.

Yerleşim yerleri
 Korucu, İpsala - Edirne ili İpsala ilçesine bağlı köy
 Korucu, Edirne - Edirne ili merkez ilçesine bağlı köy
 Korucu, Elâzığ - Elâzığ ili merkez ilçesine bağlı köy
 Korucu, Mihalıçcık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Korucu, Şile - İstanbul ili Şile ilçesine bağlı mahalle
 Korucu, Dargeçit - Mardin ili Dargeçit ilçesine bağlı mahalle
 Korucu, Cizre - Şırnak ili Cizre ilçesine bağlı köy
 Korucu, İvrindi - Balıkesir ili İvrindi ilçesine bağlı mahalle

Korucu


Tuns, ras și frezat este un film românesc din 2012 regizat de Bogdan Mureșanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Victor Rebengiuc, Alexandru Georgescu și Horațiu Bob.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2012 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2012
Filme dramatice românești

Tuns, ras și frezat


البوياش (Boyash) يشير يشير إلى مجموعة إثنية من الغجر الذين يعيشون في رومانيا ، وجنوب المجر ، وكرواتيا في شمال شرق وغرب وفويفودينا ، وسلوفاكيا ، والبلقان ، وإنما أيضا في الأمريكتين وأستراليا.

الأسماء البديلة Rudari (Ludari) ، Lingurari وZlătari.

مراجع

الغجر في المجر
الغجر في الولايات المتحدة
الغجر في بلغاريا
الغجر في كرواتيا
جماعات غجرية
غجرية في رومانيا
لغات المجر
لغات رومانيا
لغة رومانية
مجموعات عرقية في أوروبا
مجموعات عرقية في المجر
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
مجموعات عرقية في رومانيا

بوياش


Goblet hücresi, bazı organlarda epitel hücreleri arasında yer alan, biçiminden dolayı kadeh hücresi olarak da adlandırılan hücre. Görevleri bir glikoprotein olan musini salgılamaktır. Musinin dehidrasyonu ile oluşan kaygan sıvıya mukus denir. Mukus, dokuların kimyasal ya da fiziksel bakımdan zarar görmesini engeller. Bir goblet hücresinin apikal kısmı musin tanecikleri ile doludur. Hücrenin nukleusu bazal kısımda, yassı şekildedir. Bu halinden dolayı bu hücreye kalsiform hücre ya da Kadeh hücresi denir. Bu hücrelerin yanlarındaki hücrelerin üst kısımlarında bulunan tüysü yapılar yüzey alanını artırarak salgıların yayılmasını kolaylaştırır. İnce bağırsaktaki goblet hücrelerinin ömrü 3-4 gün kadardır. Soluk borusunda da bulunur görevi ise mukus üretip toz ve mikropları dışarı atmaktır.

Hücre biyolojisi
Hücreler

Goblet hücresi


In Buddhism, wrathful deities or fierce deities are the fierce, wrathful or forceful (Tibetan: trowo, Sanskrit: krodha) forms (or "aspects", "manifestations") of enlightened Buddhas, Bodhisattvas or Devas (divine beings); normally the same figure has other, peaceful, aspects as well. Because of their power to destroy the obstacles to enlightenment, they are also termed krodha-vighnantaka, "Wrathful onlookers on destroying obstacles". Wrathful deities are a notable feature of the iconography of Mahayana and Vajrayana Buddhism, especially in Tibetan art. These types of deities first appeared in India during the late 6th century, with its main source being the Yaksha imagery, and became a central feature of Indian Tantric Buddhism by the late 10th or early 11th century.

Overview

In non-Tantric traditions of Mahayana Buddhism, these beings are protector deities who destroy obstacles to the Buddhas and the Dharma, act as guardians against demons and gather together sentient beings to listen to the teachings of the Buddhas. In Tantric Buddhism, they are considered to be fierce and terrifying forms of Buddhas and Bodhisattvas themselves. Enlightened beings may take on these forms in order to protect and aid confused sentient beings. They also represent the energy and power that is needed in order to transform negative mental factors into wisdom and compassion. They represent the power and compassion of enlightened activity which uses multiple skillful means (upaya) to guide sentient beings as well as the transformative element of tantra which uses negative emotions as part of the path. According to Chogyam Trungpa, "wrathful yidams work more directly and forcefully with passion, aggression, and delusion — conquering and trampling them on the spot."

In Tantric Buddhist art, fierce deities are presented as terrifying, demonic-looking beings adorned with bone ornaments () such as human skulls and other ornaments associated with the charnel ground, as well as being often depicted with sexually suggestive attributes. According to Rob Linrothe, the sensual and fierce imagery represents "poison as its own antidote, harnessed obstacles as the liberating force" and notes that they are "metaphors for the internal yogic processes to gain enlightenment".

They often carry ritual implements, or some of the ashtamangala, or "Eight Auspicious Symbols", and are depicted trampling on (much smaller) bodies personifying the "obstacles" that the deity defeats.

Tantric deities

Yidams

In Indo-Tibetan Vajrayana, Yidams are divine forms of Buddhas and Bodhisattvas. The tantric practitioner is initiated into the mandala of a particular meditational deity (Sanskrit: Iṣṭa-devatā) and practices complex sadhanas (meditations) on the deity for the purpose of personal transformation. This Deity Yoga practice is central to tantric forms of Buddhism such as Tibetan Buddhism and the Generation stage of the practice is dependent on visualisation based on the vivid iconography associated with their yidam. Yidams can be peaceful, fierce and "semi-fierce" (having both fierce and peaceful aspects), with each category having its own particular set of associated imagery. Fierce deities can be divided into male and female categories. The Herukas (Tb. khrag 'thung, lit. "blood drinker") are enlightened masculine beings who adopt fierce forms to express their detachment from the world of ignorance, such as Yamantaka, Cakrasamvara, Mahākāla, or Vajrakilaya. Dakinis (Tb. khandroma, "sky-goer") are their feminine counterparts, sometimes depicted with a heruka and sometimes as independent deities. The most prevalent wrathful dakinis are Vajrayogini and Vajravārāhī. A common form of imagery is the yab-yum of a Buddha and consort in sexual union.

Gallery

Wisdom Kings
In East Asian Buddhism, Wisdom Kings (Sanskrit vidyarāja), are seen as divine manifestations of the Buddhas, who act as protectors, messengers, and defenders of the Buddhist Dharma. In East Asian Vajrayana and Chinese Esoteric Buddhism the Five Wisdom Kings are regarded as manifestations of the Five Tathagatas. In Chinese Buddhism, the Eight Wisdom Kings and Ten Wisdom Kings are regarded as manifestations of different bodhisattvas and buddhas.

Protectors
The Protectors (Sanskrit pāla) or Dharmapāla (Dharma protectors), are powerful beings, often Devas or Bodhisattvas who protect the Buddhist religion and community from inner and outer threats and obstacles to their practice. A Dharmapala can also be a Garuda, Nāga, Yaksha, Gandharva, or Asura. Other categories of Protectors include the Lokapālas or "Four Heavenly Kings" and  or "Protectors of the Region".

Eight Dharmapalas

A common Tibetan grouping of Dharmapāla is 'The Eight Dharmapalas' (), who are understood to be the defenders of Buddhism. They are supernatural beings with the rank of bodhisattva who "are supposed to wage war without any mercy against the demons and enemies of Buddhism". The Eight Dharmapala are:

 Yama, the god of death
 Mahakala, the Great Black One
 Yamantaka, the conqueror of death
 Vaiśravaṇa or Kubera, the god of wealth
 Hayagriva, the Horse-necked one
 Palden Lhamo, female protectress of Tibet
 White Brahma or Tshangs pa
 Begtse, a war god from Mongolia.

Gallery

See also
 Buddhist deities
 Chinese mythology
 Hindu mythology
 Japanese mythology
 Korean mythology
 Vietnamese mythology
 Tibetan art

References

Sources

External links
 Wrathful Guardians of Buddhism—Aesthetics and Mythology
 Wrathful Deities
 Sacred visions : early paintings from central Tibet, fully digitized text from The Metropolitan Museum of Art libraries

Dharmapalas
Herukas
Lists of deities
Vajrayana
Yidams
Tibetan art

Wrathful deities


Fabrício Francisco Mafra (* 6. März 1982 in Viçosa, Minas Gerais) ist ein brasilianischer Gewichtheber.

Werdegang

Mafra nahm 2007 an den Panamerikanischen Spielen in Rio de Janeiro teil. In der Kategorie bis 105 kg gewann er zunächst die Bronzemedaille. Nach dem Nachweis von Testosteron-Doping erkannte ihm die Pan American Sports Organization (PASO) die Medaille ab.

Weblinks

Porträt des Hebers

Einzelnachweise

Gewichtheber (Brasilien)
Brasilianer
Geboren 1982
Mann

Fabrício Mafra


Colasposoma kindaense é uma espécie de escaravelho de folha da República Democrática do Congo. Foi primeiro descrito pelo entomologista belga  em 1941.

kindaense
Coleópteros da República Democrática do Congo
Coleópteros descritos em 1941

Colasposoma kindaense


Schumacher est un film documentaire biographique allemand sur le pilote automobile allemand Michael Schumacher, coréalisé par Hanns-Bruno Kammertöns, Vanessa Nöcker et Michael Wech. Il est sorti le 15 septembre 2021 sur Netflix, trente ans après les débuts en Formule 1 du septuple champion du monde.

Production
Schumacher est produit en coopération avec la famille de Michael Schumacher, utilisant ainsi des archives familiales privées auxquelles s'ajoutent des images d'archives de Grands Prix et des interviews.

Le film comprend des interviews avec les proches du pilote (son épouse, Corinna, son père Rolf, son frère Ralf, ses enfants Gina-Maria et Mick et ses managers Willi Weber et Sabine Kehm). D'autres entretiens avec des personnalités de la Formule 1 rythment le documentaire (Jean Todt, Bernie Ecclestone, Sebastian Vettel, Mika Häkkinen, Damon Hill, David Coulthard et Flavio Briatore).

Synopsis
Le film raconte le parcours de Michael Schumacher, du karting à la Formule 1, s'attardant notamment sur le Schumacher des années 90, privilégié à la phase de domination du pilote et de la Scuderia Ferrari de 2000 à 2004.

Il révèle que Schumacher a couru avec des pneus récupérés au début de sa carrière en karting, a souffert d'insomnie après la mort d'Ayrton Senna et a envisagé de faire du parachutisme à Dubaï au lieu de skier à Méribel où il a été victime d'un grave accident.

Son épouse, Corinna Schumacher, y dit notamment :

Son fils Mick Schumacher qui était à ses côtés sur les pistes de Méribel au moment de son accident et était alors âgé de treize ans, regrette de ne pas pouvoir partager son expérience avec son père maintenant qu'il est devenu un pilote de Formule 1 :

Fiche technique
 Titre original : Schumacher
 Titre français : Schumacher
 Réalisation : Hanns-Bruno Kammertöns, Vanessa Nöcker et Michael Wech
 Musique : Christian Wilckens et Peter Hinderthür
 Production : Vanessa Nöcker et Benjamin Seikel
 Société de production : B14 Film
 Société de distribution : Netflix
 Pays d'origine :
 Langues originales : allemand et anglais
 Genre cinématographique : documentaire
 Durée : 112 minutes
 Date de sortie :
 Netflix : 15 septembre 2021

Distribution

Accueil
Le film a une note de 7,6 sur Internet Movie Database et de 55% sur Rotten Tomatoes. Le Parisien est mitigé, parlant d'.

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 2021
Film documentaire allemand
Film documentaire sur une personnalité du sport
Film documentaire sur l'automobile
Film de compétition automobile
Film distribué par Netflix

Schumacher (film)


Jean Noël Thome er en professional fodboldspiller. Han kom til FC Vestsjælland fra Kruoja fra Litauen.

Fodboldspillere fra Elfenbenskysten
Fodboldspillere fra FC Vestsjælland

Jean Noël Thome


Oumou Soumaré Traoré est une femme politique malienne, membre de l'Alliance pour la démocratie au Mali-Parti africain pour la solidarité et la justice (ADEMA-PASJ).

Carrière
Elle remporte les élections législatives maliennes de 2013 dans le district de Nara.

Elle est à nouveau élue députée à l'Assemblée nationale dans le cercle de Nara aux élections législatives maliennes de 2020. Elle est nommée  secrétaire parlementaire du bureau de l'Assemblée nationale. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité de l'Alliance pour la démocratie au Mali-Parti africain pour la solidarité et la justice

Oumou Soumaré (femme politique)


Los compuestos de zinc son compuestos químicos que contienen el elemento zinc, que pertenece al grupo 12 de la tabla periódica. El estado de oxidación de la mayoría de sus compuestos es 2, el estado de oxidación principal de los otros elementos del grupo. El zinc puede ser clasificado como elemento de post-transición, pues el cinc (II) tiene un comportamiento químico similar al cobre (II), o como elemento representativo. Muchas sales de cinc (II) son isomorfas con las sales de magnesio (II), debido a que los radios iónicos de los cationes son muy parecidos. El cinc forma muchos complejos; metalo-proteínas que contienen cinc son comunes en los sistemas biológicos

Características generales

Los átomos de cinc tienen un configuración electrónica de [Ar]3d104s2. Cuando se forman los compuestos con estado de oxidación 2+, se pierden los dos electrones s, por lo que el ion cinc desnudo tiene la configuración electrónica [Ar]3d10. Esto permite la formación de cuatro enlaces covalentes, al aceptar cuatro pares de electrones y por lo tanto cumpliría la regla del octeto. La estereoquímica es tetraédrica y los enlaces puede ser descritos como formados por orbitales híbridos sp3 en el ion cinc. Algunos ejemplos se presentan en el óxido, ZnO, (cincita) y el sulfuro, ZnS, (blenda) en el que los iones óxidos y sulfuros están también tetraédricamente conectados a cuatro iones cinc. Muchos complejos de coordinación, como ZnCl42-, son tetraédricos. El cinc coordinado en tetraedros se encuentra en metalo-enzimas como la anhidrasa carbónica. Sin embargo, pueden formarse también complejos con índice de coordinación seis mediante el uso de orbitales 4d vacíos para formar orbitales híbridos sp3d2. El ion [Zn(H2O)62+, que se presenta cuando una sal de cinc se disuelve en agua, tiene una estructura octaédrica.

Muchas sales de cinc (II) son sales isomorfas (tienen el mismo tipo de estructura cristalina) que las correspondientes sales de magnesio (II), debido al hecho de que el Zn2+ y Mg2+ tienen casi idénticos radios iónicos. Esto se produce debido a la contracción del bloque d. Mientras que el calcio es algo más grande que el magnesio, hay una constante disminución de tamaño a medida que aumenta el número atómico desde el calcio hasta el cinc. Por casualidad, el radio iónico del cinc es casi igual al del magnesio. En la mayoría de los demás aspectos, la química del cinc (II) es más parecida a la química del cobre (II), su vecino en la tabla periódica, que posee menos electrones. Sin embargo, mientras que Cu2+ se clasifica como un ion de metal de transición en virtud de su configuración electrónica [Ar]3d9, en el que hay una capa o nivel d incompleto, el Zn2+ es mejor considerado como un ion de elemento representativo de post-transición. La tabla periódica de la IUPAC sitúa el cinc en el bloque d.

Se conocen algunos compuestos de cinc con estado de oxidación 1+ Los compuestos tienen la fórmula RZn2R y contienen un enlace Zn-Zn análogo al enlace metal-metal del mercurio (I) en los iones Hg22+. En este sentido cinc es similar al magnesio en el que se conocen compuestos de magnesio de baja valencia que contienen un enlace Mg - Mg.

No se conoce ningún compuesto de cinc con estado de oxidación distinto de 1+ o 2+. Los cálculos indican que es improbable que exista un compuesto de cinc con el estado de oxidación de 4+. Aunque los mayores estados de oxidación son más estables para los elementos más pesados de un grupo, el compuesto fluoruro de mercurio (IV), HgF4, existe solo a 4 K en una matriz de neón/argón.

Color y magnetismo

Los compuestos de cinc, como los compuestos de los elementos representativos, son en su mayoría incoloros. Las excepciones se producen cuando el compuesto contiene un anión o ligando coloreados. El seleniuro de cinc (ZnSe), sin embargo, es de color amarillo, debido a transiciones en la transferencia de carga, y el telururo de cinc (ZnTe) es de color marrón por la misma razón. El óxido de cinc se vuelve amarillo cuando se calienta debido a la pérdida de algunos átomos de oxígeno y la formación de un defecto en la estructura.

Los compuestos que contienen cinc y otros metales son todos diamagnéticos.

Reactividad del metal
El cinc es un fuerte agente reductor con un potencial redox estándar de -0,76 V. El cinc puro se empaña rápidamente en el aire, formando una capa pasiva de carbonato básico de cinc, Zn5(OH)6CO3. La reacción del cinc con el agua es impedida por la capa pasiva. Cuando esta capa es penetrada por ácidos como el ácido clorhídrico y el ácido sulfúrico la reacción tiene lugar con desprendimiento de gas hidrógeno.
Zn(s) + 2H+ (aq) → Zn2+ (aq) + H2 ↑

Los iones hidrógeno se reducen al aceptar un electrón del agente reductor. El cinc metálico se oxida. La amalgamación con mercurio, como en el reductor de Jones también destruye la capa pasiva. El cinc reacciona tanto con los álcalis como con los ácidos. Reacciona directamente con oxidantes no metales como los elementos calcógenos y halógenos para formar compuestos binarios.

Compuestos binarios

El óxido de cinc, ZnO, es el más importante entre los compuestos fabricados de cinc, con una amplia variedad de usos. Cristaliza con la estructura de la wurtzita. Es anfótero, se disuelve en ácidos para dar una disolución acuosa de iones Zn2+, y en álcalis para dar el complejo tetraédrico con ligandos hidroxo, [Zn(OH)4]2-. El hidróxido de cinc, Zn(OH)2 también es anfótero.

El sulfuro de cinc, ZnS, cristaliza en dos estructuras muy relacionadas, la estructura de la blenda de cinc y la estructura de la wurtzita, que son las estructuras comunes de compuestos con la fórmula MA. Tanto el Zn como el S están tetraédricamente coordinados por los otros iones. Una propiedad útil del ZnS es su fosforescencia. Los otros calcogenuros, ZnSe y ZnTe, tienen aplicaciones en electrónica y óptica.

De los cuatro haluros, el ZnF2 tiene el carácter más iónico, mientras que los otros, ZnCl2, ZnBr2, y ZnI2, tienen puntos de fusión relativamente bajos y se considera que tienen carácter más covalente. Los iones negativos de elementos del grupo del nitrógeno, Zn3N2 (notable por su alto punto de fusión), Zn3P2, Zn3As2 y Zn3Sb2, tienen diversas aplicaciones. Otros compuestos binarios de cinc son el peróxido ZnO2, el hidruro ZnH2, y el carburo ZnC2.

Sales
El nitrato Zn(NO3)2 (usado como agente oxidante, el clorato Zn(ClO3)2, el sulfato ZnSO4 (conocido como vitriolo blanco), el fosfato Zn3(PO4)2 (usado como pigmento en imprimación, el molibdato ZnMoO4 (se usa como pigmento blanco), el cromato ZnCrO4 (uno de los compuestos de cinc de color pocos), el arsenito (Zn AsO2)2 (polvo incoloro) y el arseniato octahidratado Zn(AsO4)2•8 H2O (polvo blanco, también llamado koettigita) son algunos ejemplos de otros compuestos inorgánicos de cinc comunes. Estos dos últimos compuestos son usados en insecticidas y conservantes de la madera. Uno de los ejemplos más simples de un compuesto orgánico de cinc es el acetato Zn(O2CCH3)2, que tiene varias aplicaciones medicinales. Las sales de cinc están por lo general totalmente disociadas. En una disolución acuosa se producen excepciones cuando el anión puede formar un complejo, como en el caso del sulfato de cinc, donde se puede formar el complejo [Zn(H2O)n(SO4], (log K= 2,5 aprox.).

Complejos

La estructura más común de los complejos de cinc es tetraédrica, que está claramente relacionada con el hecho de que se cumple la regla del octeto en estos casos. Sin embargo, no son raros los complejos octaédricos comparables a los de otros elementos de transición. El ion Zn2+ es un aceptor de clase A en la clasificación de Ahrland, Chatt y Davies, y por lo tanto forma complejos más fuertes con los átomos donantes del segundo período, oxígeno o nitrógeno, que con el azufre (período 3) o el fósforo. En términos de la teoría HSAB, el ion Zn2+ es un ácido fuerte.

En una solución acuosa de un complejo octaédrico, [Zn(H2O)6]2+ es la especie predominante. Las disoluciones acuosas de sales de cinc son levemente ácidas, ya que los iones metálicos en disolución acuosa están sujetos a hidrólisis con pKa en torno a 5, dependiendo de las condiciones.
[Zn(H2O)6]2+  [Zn(H2O)5(OH)]+ + H+
La hidrólisis explica por qué son fáciles de obtener las sales básicas como el acetato básico de cinc y el carbonato básico de cinc, Zn3(OH)4(CO3).H2O. La razón de la hidrólisis es la alta densidad de carga eléctrica en el ion cinc, que desplaza los electrones de un enlace OH de una molécula de agua coordinada y libera un ion hidrógeno. El efecto polarizador de Zn2+ es parte de la razón por la que el cinc se encuentra en enzimas como la anhidrasa carbónica.

No son conocidos los complejos de flúor, pero sí se pueden preparar complejos con los otros haluros y con pseudohaluros, [ZnX3]- y [ZnX4]2- . El caso del complejo tiocianato ilustra el carácter de clase A de los iones cinc, ya que es el isómero unido al átomo de N, [Zn(NCS)4]2- a diferencia de [Cd(SCN)4]2-, donde está unido al átomo de S. Ser un aceptor de clase-A no impide la formación de complejos con átomos donantes de azufre, como ocurre en ditiofosfato de cinc y en el complejo de los dedos de cinc (abajo).

El complejo acetilacetonato, Zn(acac)2 es interesante. Como el ligando es bidentado se podría esperar una estructura tetraédrica. Sin embargo, el compuesto es de hecho un trímero, Zn3(acac)6 en el que cada ion Zn está coordinado con cinco átomos de oxígeno en una estructura de bipirámide trigonal distorsionada. Otros estructuras con índice de coordinación 5 pueden ser modificadas por la elección de ligandos que tienen requisitos específicos de estereoquímica. Por ejemplo, la terpiridina, que es un ligando tridentado forma el complejo [Zn(terpy)Cl2]. Otro ejemplo podría implicar un ligando trípode como tris(2-aminoetil)amina. El compuesto cianuro de cinc, Zn(CN)2, no tiene coordenación 2. Adopta una estructura polimérica que consiste en centros de cinc tetraédricos unidos por ligandos puente cianuro. El grupo cianuro muestra la alteración cabeza-cola con cualquier átomo de cinc que tenga entre 1 y 4 átomos de carbono vecinos, mientras los demás sean átomos de nitrógeno. Estos dos ejemplos ilustran la dificultad de relacionar a veces la estructura con la estequiometría.

Un número de coordinación 2 aoparece en la amida Zn(NR1R2)2 (R1=CMe3, R2=SiMe3); el ligando es tan voluminoso que no hay suficiente espacio para más de dos de ellos

Bio-complejos

Un gran número de metalo-enzimas contienen cinc (II). También muchas proteínas contienen cinc, por razones estructurales. El ion cinc está siempre en coordinación 4 con al menos tres ligandos que son cadenas laterales de aminoácidos. El nitrógeno del imidazol de una cadena lateral de histidina es un ligando común. Los siguientes son ejemplos típicos de los dos tipos de complejos cinc-proteínas.

En el sitio activo de la anhidrasa carbónica en reposo, un ion cinc está coordinado con tres residuos de histidina. La cuarta posición está ocupada por una molécula de agua, que está fuertemente polarizada como en la hidrólisis (ver arriba). Cuando el dióxido de carbono entra en el sitio activo, se somete a un ataque nucleófilo por el átomo de oxígeno que transporta una carga parcial negativa, o incluso una carga negativa total si la molécula de agua se disocia. El CO2 se convierte rápidamente en un ion bicarbonato.
[(-hys)3Zn(H2O)]2+ + CO2 → [(-hys)3Zn]2+ + HCO3- + H+
Algunas peptidasas, por ejemplo, la glutamato carboxipeptidasa II se cree que actúan de manera similar, con los iones cinc promoviendo la formación de un reactivo nucleofílico.

El motivo dedo de cinc es una subestructura rígida de una proteína que facilita la unión de la proteína a otra molécula, tales como ADN. En este caso, las cuatro posiciones de coordinación están ocupadas por residuos de histidina y cisteína. La geometría tetraédrica alrededor del ion cinc limita un fragmento de hélice α y un fragmento antiparalelo de lámina β de una orientación particular de una con respecto a la otra.

Los iones de magnesio, que tienen una mayor concentración en los fluidos biológicos, no pueden realizar estas funciones pues sus complejos son mucho más débiles que los de cinc.

Compuestos organometálicos de cinc

Los compuestos de organocinc contienen enlaces covalentes cinc-carbono. El dietilcinc ((C2H5)2Zn) fue sintetizado por primera vez en 1848, por reacción de cinc y yoduro de etilo y es el primer compuesto del que se supo que contienen un enlace sigma metal-carbono. Durante mucho tiempo fue un misterio por qué el cobre (II) no formaba un compuesto análogo. En la década de 1980 se encuentra la razón: el compuesto de cinc no sufre la reacción de eliminación de hidruro en posición beta, mientras que el compuesto de cobre, un metal de transición, sí lo hace. Los compuestos de alquilcinc y arilcinc contienen la cadena C-Zn-C. Debido a que el centro de cinc está coordinativamente insaturado, el compuesto es un poderoso electrófilo. De hecho, los compuestos de bajo peso molecular se inflaman espontáneamente en contacto con el aire y se destruyen de inmediato por reacción con moléculas de agua. El uso de compuestos de alquilcinc ha sido reemplazado en gran parte por el uso de los más fáciles de manejar reactivos de Grignard. Esto demuestra una nueva conexión entre la química del cinc y la del magnesio.

El cianuro de cinc, Zn(CN)2, se utiliza como catalizador en algunas reacciones orgánicas.

Los compuestos organometálicos de cinc (I) contienen enlaces metal-metal. Un compuesto de esta clase es el decametildizincoceno.

Véase también
 telururo de cinc y cadmi
 telururo de mercurio y cadmio
 gluconato de cinc
 piritionato de cinc
 ricinoleato de cinc
 estearato de cinc
 Peste del cinc

Enlaces externos

Referencias

Compuestos de cinc


Paulo Alexandre Cantigas Raimundo (Cascais, 24 de Setembro de 1976) é um político comunista português, atual Secretário-Geral do Partido Comunista Português. Trabalhou como carpinteiro, padeiro, operário, animador cultural na Associação Cristã da Mocidade na Bela Vista e funcionário da JCP. Desde 2004 é funcionário do PCP. É casado e pai de três filhos.

Biografia

Origens
Paulo Raimundo nasce na época em que os seus pais, naturais de Beja, trabalhavam como funcionários do Estoril Futebol Clube, vivendo nas instalações do clube. Quando tinha três anos a família vai viver para Setúbal.

Formação
Faz o primeiro ciclo numa escola primária construída no Processo Revolucionário em Curso, a Escola Primária do Faralhão, na freguesia do Sado. Com a sua mãe trabalha na agricultura, na apanha do marisco, em serviços de limpezas e na construção civil.

Faz o segundo ciclo de escolaridade através da telescola. Fará o 7º, 8º e 9º anos de escolaridade na Escola Ana de Castro Osório na Bela Vista em Setúbal. O terceiro ciclo será concluído na Escola Secundária da Bela Vista. Concluirá o 12º ano em regime de trabalhador-estudante. Irá completar o Serviço Militar Obrigatório em Vila Nova de Gaia e no Porto.

Percurso político

O primeiro contacto de Paulo Raimundo com a participação política activa dá-se quando frequenta o 10.º ano, integrando as listas para associação de estudantes da Escola Secundária da Bela Vista. Adere à Juventude Comunista Portuguesa em 1991. Nos quatro anos seguintes ascende primeiro a funcionário da juventude comunista, posteriormente à Direção Nacional da JCP, e por fim à sua Comissão Política e ao seu Secretariado.

Em 1994, adere ao Partido Comunista Português. Dois anos depois, é convidado para integrar o Comité Central. Pertence à comissão política do Secretário-Geral do PCP Carlos Carvalhas. É eleito à Assembleia Municipal de Setúbal. Torna-se funcionário do PCP em 2004, ano em que no XVII Congresso do PCP é reeleito como membro da Comissão Política e assume responsabilidades na Organização Regional de Braga do PCP. Em 2016, no XX Congresso do PCP é escolhido para integrar o Secretariado do PCP. Em 2020, no XXI Congresso do PCP, é eleito como membro da Comissão Política do Comité Central, passando assim a ser dos cinco militantes comunistas a integrar os dois órgãos de maior responsabilidade no PCP, a par de Jerónimo de Sousa, Francisco Lopes, Jorge Cordeiro e José Capucho.

Secretário-Geral do PCP
A escolha de Paulo Raimundo para Secretário-Geral do Partido Comunista Português é publicamente anunciada no dia 5 de Novembro de 2022.

A primeira presença pública de Paulo Raimundo com destaque próprio da função que viria a assumir como Secretário Geral do PCP fora a 6 de Março de 2022, no Comício de Celebração do Centenário do Partido Comunista Português no Campo Pequeno, ocasião na qual obteve destaque a sua afirmação:

Reações à eleição para Secretário-Geral do PCP
Na conferência de imprensa de 5 de Novembro de 2022 na qual foi anunciada a escolha de Paulo Raimundo para o cargo de Secretário-Geral do PCP, o seu antecessor cessante, Jerónimo de Sousa, disse sobre Paulo Raimundo:

O dirigente e deputado comunista João Oliveira, apontado por muitos como presumível candidato ao cargo de Secretário-Geral do PCP, declarou à comunicação social que considerava Paulo Raimundo "a escolha certa". Outro dirigente comunista apontado como possível sucessor de Jerónimo de Sousa, o ex-eurodeputado João Ferreira, declarou à RTP que a escolha de Paulo Raimundo "resulta de uma convergência muito assinalável" e que a surpresa da comunicação social perante a escolha é consequência desta "... aplicar ao PCP a grelha de análise que aplica aos outros partidos. Sendo o PCP diferente dos outros partidos.".

O Comité Central do PCP elegerá Paulo Raimundo Secretário-Geral do PCP no dia 12 de Novembro de 2022 após o primeiro dia da Conferência Nacional do Partido Comunista Português intitulada "Tomar a iniciativa, reforçar o Partido, responder às novas exigências" que decorre no Pavilhão do Alto do Moinho, em Corroios, no concelho do Seixal.

Ligações externas
 Biografia oficial de Paulo Raimundo publicada pelo Partido Comunista Português

Nascidos em 1976
Naturais de Cascais
Secretários-Gerais do Partido Comunista Português
Antifascistas de Portugal
Pessoas vivas

Paulo Raimundo


An Tillandsia walter-richteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber. An Tillandsia walter-richteri in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia walter-richteri


Yunanca (Yunanca: Ελληνικά Elliniká veya Eλληνική γλώσσα Ellinikí Glóssa ), Rumca ya da Helence, Yunanistan, Kıbrıs, Arnavutluk ve Doğu Akdeniz ile Karadeniz çevresinde konuşulan bir dil. Yunanistan'da tek başına, Kıbrıs Cumhuriyeti'nde ise Türkçe ile birlikte resmî dildir. Dil, yazılı olarak yaklaşık 3.500 yılı aşkın bir tarihe sahiptir. Yunanca, genellikle Hint-Avrupa dil ailesi içerisinde kendi başına bir kol olarak sınıflandırılır, ancak daha az destek gören farklı teoriler de öne sürülmüştür. Grekçe olarak da bilinen Antik Yunanca, Klasik Yunan uygarlığının dili olarak kullanılmıştır. Modern Yunanca, Antik Yunancadan farklı olmakla birlikte köken olarak ona dayanır. Yunanca, tarihi boyunca çoğunlukla Yunan alfabesi kullanılarak yazılmıştır ve hâlâ bu yazı sistemi kullanılmaktadır, ancak geçmişte dilin yazımı için Linear B ve Kıbrıs hece yazısı da kullanılmıştır.

Yunanca, dünyada çoğunluğu Yunanistan'da olmakla beraber Avustralya, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan yaklaşık 13 milyon kişinin anadilidir. Türkiye'de anadili Yunanca olan yaklaşık 2.500 Rum Ortodoks olduğu tahmin edilmektedir. Bunların hemen hemen hepsi İstanbul, Gökçeada ve Bozcaada'da yaşar. Bunun yanında 15. ve 17. yüzyıllarda İslamlaşan Trabzonlu ahali tarafından konuşulmaktadır. 1965 nüfus sayımında 4.535 kişi anadilini Pontus lehçesi (Yunanca) olarak kaydettirmişti. Yunanistan, Girit ve Kıbrıs'tan Türkiye'ye göç eden Müslüman Helenler de Batı Anadolu ve Mersin gibi yörelerde dillerini kısmen devam ettirmektedir.

Sınıflandırma
Yunanca, genel kabul edilen görüşe göre Hint-Avrupa dil ailesinde yer alır ve aile içinde kendi başına (ve bazen Antik Makedonca ile birlikte) Helenik diller kolunu oluşturur. Bazı dilbilimciler Yunanca ve Frigceyi Hint-Avrupa dil ailesi içinde varsayımsal Greko-Frig üst grubunda birleştirir. Bunun nedeni, Frigce ve Yunancanın diğer Hint-Avrupa dillerinde bulunmayan çeşitli özellikleri paylaşması olmaktadır. Ayrıca Greko-Ermeni ile Greko-Aryan teorileri, Yunancayı sırasıyla Ermenice ve Hint-Aryan dilleri ile birleştirmeyi öngören diğer teorilerdir, ancak çok desteklenmezler.

Tarihçe
Yunanca, devamlı olarak kullanılmış ve tarihi tespit edilmiş en eski dillerden biridir. Tarihin büyük bir kesiminin her devrinde önemli bir edebi eser verebilmiş sayılı dillerdendir. Yunan dilinin tarihi gelişimi şu bölümlerden oluşur:

Miken Yunancası
Miken Yunancası, Dor istilası öncesi Yunancadır. Mora Yarımadası ve Girit bölgesinde konuşulmuş ve Fenike alfabesi adlı ebcedden türetilen Lineer B ile yazılmıştır. Hint-Avrupa dillerinin Helen kolunun bilinen en eski dilidir.

Klasik Yunanca
Klasik Yunanca, Dor istilası sonrasında Ege denizi'nin iki yanında konuşulan lehçelerin toplamıdır. Klasik Yunanca dört önemli lehçeye ayrılmaktaydı:

Dorik lehçe: Epir, Mora, Girit, Oniki Adalar, Bodrum-Gökova-Datça çevresinde

Aiolik lehçe: Teselya, Sporadlar ve Çanakkale-İzmir arası Batı Anadolu çevresinde

İonia-Attika lehçesi: Atina çevresi (Attika), Euboia, Kikladlar ve İzmir-Güllük arası

Arkadia-Kıbrıs lehçesi: Merkezi Mora ve Kıbrıs

Helenistik Yunanca
Atina'nın siyasi üstünlüğü sonucu bu dört lehçe Attika lehçesi çevresinde birleşmiş ve Koine Yunancası adlı ortak dil oluşturulmuştur. Helenistik Yunanca Antik Çağ'ın sonunda Makedonya'dan Hindistan'a kadar geniş bir coğrafyada konuşulmuş; Doğu Akdeniz havzasının, Orta Doğu'nun ve Kuzey Afrika'nın lingua franca'sı haline gelmiştir. Yeni Ahit Yunancası da Roma İmparatorluğu'nun resmi dili olan Yunanca da bu ortak dildir.

Koine, Yunanistan Ortodoks Kilisesi'nde, Kıbrıs Başpiskoposluğu'nda, İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi, Antakya Patrikhanesi ve Kudüs Patrikhanesi'nde ayin dili olarak kullanılmaktadır.

Ortaçağ Yunancası
Helenistik Yunanca'nın Erken Orta Çağ'dan itibaren Doğu Roma'nın halk diline dönüşmesi evresidir. Bütün Doğu Akdeniz havzasında, Karadeniz'in kuzeyi ve güneyinde, Orta Doğu'da "Rum-Romalı" denilen halkın gündelik dili haline gelmiştir.

Modern Yunanca
Yunanistan'ın kurulmasıyla devletin resmi dili Katarevusa ilan edildi. Bu dil Eski Klasik Yunanca'nın diriltilmeye çalışılmış bir haliydi. Okullar ve resmî dairelerde sadece bu diyalekt kullanıldı; ancak halk bu diyalekte yabancı olduğundan evlerde ve sokaklarda Halk Yunancası (Demotiki) konuşulmaya devam edildi.

Demotiki'de birtakım bozulmalar olunca 1964'te okullarda Demotiki'nin de okutulmasına izin verildi.

Bu çift dillilik 1976 yılına kadar devam etti. 1976'da Yunanistan'da çıkan bir kanun ile Kathareuousa devletin resmi dili olmaktan çıkartıldı ve Demotiki resmi dil haline getirildi böylece okul, resmî daire ve evlerde konuşulan dilin aynı olması sağlandı.

1982 yılında kabul edilen ikinci bir kanunla politonik sistem terk edilip monotonik sisteme geçilmiştir. Yani sözcüklerin üzerinde vurgulu heceyi belirtmek için kullanılan aksan işaretleri üç çeşitten teke indirgenmiştir. Bu reform tutucu çevrelerce büyük bir tepkiyle karşılanmış ve "Yunancanın Katli" olarak yorumlanmıştır. Bugün dahi tutucu çevreler hala politonik sistemi kullanmakta ısrar etmektedirler. Fakat gazete, dergi, medya ve devlet yeni düzeni sürdürmektedir.

Başlıca lehçeler

Demotiki
Demotiki (Dimotiki diye okunur), günümüzde Yunanca denilince anlaşılan; Yunanistan ve adalarında, ufak kelime ve telaffuz farklılıklarıyla; Kıbrıs Cumhuriyeti'nde ise halkın konuştuğu lehçedir. Bu ülkelerde bugünkü resmî lehçe Demotiki olup; Kilise yazışmaları hariç; halk, eğitim, basın-yayın, devlet organları bu lehçeyi kullanırlar.

Katarevusa
Katarevusa, 19. yüzyılda Adamantios Korais'in büyük çabalarıyla, Antik Yunanca ile Modern Yunanca arasındaki geçişi en iyi temsil eden, modern sözcüklere eski Yunancadan karşılıklar bulmak, Yunan dilini Avrupa ve özellikle Türkçe kökenli sözcüklerden arındırmak için hazırlanmış bir lehçedir.

Her ne kadar 1976'ya kadar devletin resmî dili olarak kabul edilse de, halkın Demotiki lehçesi konuşması engellenememiştir, 1976 yılında okullardaki zorunlu Katarevusa lehçesindeki eğitim kaldırılmış, devlet yazışmaları ve medyada da kullanımı durdurulup resmi dil olmaktan çıkarılmış, revize edilmiş Demotiki resmi lehçe ilan edilmiştir.

Günümüzde hala Yunanistan Ortodoks Kilisesi'nde, Kıbrıs Başpiskoposluğu'nda, Fener Rum Patrikhanesi, Antakya Patrikhanesi ve Kudüs Patrikhanesi'nde yazışma dili olarak kullanılan lehçe Kathareuousa'dır.

Tsakonika
Demotiki lehçesinden ayrı bir dil olacak kadar farklı bir lehçedir. Köken olarak Yunancanın Dor lehçesinin devamıdır. Yunanistan'ın Mora Yarımadası'nda bulunan birkaç köydeki yaklaşık 3.000 kişinin anadilidir.

Pontos lehçesi
Pontos lehçesi, büyük çoğunluğu 1923 mübâdelesinde Yunanistan'a göçmüş olan ve bugün Kuzey Yunanistan'da varlığını sürdüren Karadenizliler, Trabzon ve Rize'nin bazı köylerinde yaşayan Müslümanlar ile başta Ukrayna olmak Karadeniz sahilinde yer alan eski Yunan kolonilerinde yaşayan Ortodoks Yunan azınlıklar konuşulmaktadır. Romeika en az 5.000'i 200.000'i Yunanistan'da olmak üzere toplam 500.000 kişi tarafından ana dil olarak konuşulduğu hesaplanmaktadır.

Türkiye'de bu lehçeyi konuşanlar, konuştukları dili çoğunlukla "Roma dili" anlamına gelen "Romeika" olarak adlandırırken, Yunanistan'da 19. yüzyıldan itibaren coğrafyaya vurgu yapılarak "Karadeniz'e özgü" anlamında "Pontiaka" olarak adlandırılmıştır ve günümüzde dil bilimciler tarafından da bu şekilde bilinmektedir. Türkiye ve Gürcistan'da yaşayan topluluklarca Pontiaka adı henüz pek bilinmemekte veya yeni duyulmakta olup, "Romeika" olarak adlandırmaya devam etmektedirler. Pontos lehçesi, bir yandan Türkçe, Farsça, Ermenice, Lazca ve diğer Kafkas dillerinden etkilenirken, başta Trabzon ağzı olmak üzere Türkçenin Karadeniz lehçelerinin tümünü, Lazca ve yerel Ermeniceyi de aynı oranda etkilemiştir. Özhan Öztürk'ün Karadeniz Ansiklopedisi'ne göre Türkiye'de (Karadeniz Bölgesi) Pontos lehçesinin ana dil olduğu yerler şunlardır :

Tonya (6 köy)
Köprübaşı (6 köy)
Çaykara (17 köy)
Dernekpazarı (13 köy)
Uzungöl (6 köy)
Bulancak (3 köy)
Maçka
Torul
Yağlıdere
Santa
Rize (21 köy)
Erzincan

Kapadokya lehçesi
Kapadokya lehçesi, Bizans Yunancasından doğmuş, Orta Anadolu'da konuşulmuş bugün ise ölmek üzere olan lehçelerden biridir. 1071 yılında Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Kapadokya lehçesinin Yunanca konuşulan diğer yerlerle bağlantısı kesildiğinden, bu tarih, lehçenin gelişim sürecinin durmasının başlangıcıdır. Bununla birlikte, Türkçe çoğunluk dili hâlini almıştır. İki halk arasındaki hızlı kültürel etkileşim Yunancadan ayrılmaya başlamış olan Kapadokya lehçesini, daha da başka bir çehreye bürümüştür. Türkçe seslerden, sesli uyumlarına kadar birçok konuşma ve yazı kuralı bu dile girmiştir. Dimotiki lehçesinde hiç bulunmayan, Ü, Ö, Ş, Ç seslerinden, cümledeki öge dizilişine kadar birçok kural bu dile geçmiştir.

Kalabriya lehçesi
Kalabriya lehçesi, İtalya'nın Yunanistan'a en yakınlaştığı yerlerde, Apulia ve Kalabriya bölgelerinde konuşulan lehçedir. Çok öncelerde buralarda koloni kurmuş Yunanlar tarafından konuşulmaktadır ve Orta Çağ Yunancasından çok fazla etkilenmiştir.

Yahudi Yunancası
Yevanik, (İbranice: Yevan = Yunan) artık konuşanı neredeyse bulunmayan Helen lehçelerinden biridir. Uzun yıllar Yahudiler tarafından konuşulmuştur. Lehçenin yazımı için çoğu zaman İbranî alfabesi kullanılmıştır. Konuşanlarının Yunan, Bulgar ve Türk toplulukları ile kaynaşmasından dolayı asimile olmaları, İsrail Devleti bağımsızlığını ilân edince, kişilerin buraya göç etmesinden ve Yahudilerce kutsal sayılan İbranîce'nin İsrail'de resmî dil olması ve Yahudi Soykırımı sonucu yok edilmelerinden dolayı, kullananların sayısı önemli ölçüde azalmıştır. 1987'de yapılan araştırmalar sonucu 35'i İsrail'de olmak üzere dünyada toplam 50 kişi Yevanik bilmektedir, ancak gelecek 15-20 yıl içinde bu dilin ölü bir dil olma ihtimali çok yüksektir.

Dil bilgisi
Yunancada fiiller ve sıfatlar Almancadakine benzer bir şekilde çekimlenir. Üç ana fiil çekim türü vardır. Fakat bazı düzensiz fiiller bu üç kurala da uymayabilir. Türkçede olduğu gibi, çekimli fiilden önce özne kullanmaya gerek yoktur. Yâni; Ben gidiyorum yerine Gidiyorum denilebilir. Fakat Türkçedekinin aksine bu dilde sıfatlar da çekimlenir. Sıfatlar da çekimlenirken cinsiyet baz alınır. Yunancada isimler, eril, dişi ve nötr olarak üçe ayrılır. Dişi isimler η, eril isimler ο, nötr isimler ise το artikeli ile belirtilir. Bu kavram Türk diline yabancı bir kuraldır. Türkçe ve herhangi bir akrabasında isimlerden önce tanımlık kullanılmaz.

Vurgu
Yunancaya bakıldığında ilk göze çarpan sesli harfler üzerindeki vurgulardır. Yunancada Τόνος (tonos) olarak adlandırılan bu vurgu işaretleri, gerek sözcüğün telâffuzunu, gerek ise anlamını değiştirebilir. İki veya daha fazla heceye sahip tüm sözcüklerde vurgu olur. Aşağıdaki örnekte vurgu işaretinin önemi gösterilmiştir:

 Είμαι γερός - eimai gerós : "sağlıklıyım" anlamına gelir; fakat vurguyu yanlış yerde kullanırsak, anlam tamamen değişir:
 Είμαι γέρος - eimai géros: "ihtiyarım" anlamına gelmektedir.

Yunancada tek heceli sözcüklerde vurgu kullanılmaz, fakat bu kuralın üç istisnası vardır:

 πού (pu): nerede, nereye
 πώς (pos): nasıl
 ή (i): veya, ya da.

Yazı

Grekçe ele geçirilmiş ilk metinler MÖ 15. yüzyıl civarında Linear B yazı sistemi ile oluşturulmuştur. Bu heceye dayalı yazı sistemi, muhtemelen Grekçe ile ilişkili olmayan ve henüz deşifre edilememiş, Minosların kullandığı Linear A yazısından türemiştir. MÖ 11. yüzyılda yine Linear A kökenli Kıbrıs hece yazısının tespit edilmiş ilk örnekleri üretilmiştir. Dil, MÖ 9. yüzyıldan beri ise genellikle Fenike alfabesi kökenli Yunan alfabesi kullanılarak yazılmaktadır. Alfabedeki harflerde tarih boyunca çeşitli değişimler meydana gelmiş, bazı harfler kullanımdan düşmüş, bazıları ise ses değişimine maruz kalmıştır. Aşağıdaki tablo, harflerin tarihi ses değerlerini, tekabül ettikleri rakamları ve kökteş veya ardıl alfabelerdeki eşdeğerlerini göstermektedir:

Kültürel ve dilsel etki
Yunancanın medeniyete, özellikle Avrupa ve Orta Doğu medeniyetlerine katkısı çok büyük olmuştur ve Antik Çağ'ın Orta Çağ'a ve günümüze bağlantısındaki aracı konumu dolayısıyla insanlık tarihinde en çok iz bırakmış dillerden biridir. Bu sebeple bilim, felsefe ve sanat terminolojisinde ve dünyanın diğer dilleri üzerinde Yunancanın etkisi çok görülür.

Yunan ve Türk kültürünün yüzyıllarca iç içe olması, kültürler arasında büyük etkileşim yaratmıştır. Türkçedeki meyve, sebze ve balıkçılık terimlerinin çoğu Yunancadan Türkçeye girmiştir. Birçok şehir ismi, denizcilik ile ilgili terimlerin çoğu Yunan kaynaklıdır. Bunun yanında Yunancaya da Türkçeden girmiş birçok sözcük vardır.

Örnek metin

Sayılar

0: μηδέν (Miden)

1: ένα (Ena)

2: δύο (Ḍio)

3: τρία (Tria)

4: τέσσερα (Tessera)

5: πέντε (Pente)

6: έξι (Eksi)

7: εφτά (Efta)

8: οχτώ (Oħto)

9: εννιά (Enniaea)

10: δέκα (Ḍeka)

11: ένδεκα (Enḍeka)

12: δώδεκα (Ḍodeka)

13: δεκατρία (Ḍekatria)

14: δεκατέσσερα (Ḍekatessera)

15: δεκαπέντε (Ḍekapente)

16: δεκάξι (Ḍekaksi)

17: δεκαεφτά (Ḍekaefta)

18: δεκαοχτώ (Ḍeka Oħto)

19: δεκαεννιά (Ḍeka Enya)

20: είκοσι (Eikosi)

21:  είκοσι ένα (Eikosi Ena)

30: τριάντα (Trianta)

40: σαράντα (Saranta)

50: πενήντα (Peninta)

60: εξήντα (Eksinta)

70: εβδομήντα (Evdominta)

80: ογδόντα (Oğdonta)

90: ενενήντα (Eneninta)

100: εκατό (Ekato)

200: διακόσια (Diakosia)

300: τριακόσια (Triakosia)

400: τετρακόσια (Tetrakosia)

500: πεντακόσια (Pentakosia)

600: εξακόσια (Eksakosia)

700: εφτακόσια (Eftakosia)

800: οκτακόσια (Oktakosia)

900: εννιακόσια (Enniakosia)

1000: χίλια (Hilia)

10000: δέκα χιλιάδες (Deka Hiliades)

Ayrıca bakınız
Kıbrıs Rumcası
 Rumeyce
 Koine
 Türkçe ve Yunancadaki ortak kelimeler

Kaynakça

 MALAY, Hasan, "Epigrafi (Yazıt Bilim)" Ege Üniv. Basımevi, Bornova-İzmir, 1987
 MALAY Hasan, Yunanca I, İzmir 1990
 MALAY Hasan, Yunanca II, İzmir 1990
 AKURGAL, Ekrem "Anadolu Uygarlıkları" İstanbul, 1988
 ÇELGİN Güler, Eski Yunan Edebiyatı, İstanbul 1990
 Meydan Larousse Ans. İstanbul
 FRIEDRICH, Johannes "Kayıp Yazılar ve Diller" (Çev. Recai TEKOĞLU) Arkeoloji ve Sanat Yayınları, 2000

Dış bağlantılar

İki dillilik
Yunan alfabesi
Arnavutluk'taki diller
Puglia'daki diller
Calabria'daki diller
Kıbrıs'taki diller
Gürcistan'daki diller
Yunanistan'daki diller
Macaristan'daki diller
Romanya'daki diller
Sicilya'daki diller
Türkiye'deki diller
Ukrayna'daki diller
Özne-fiil-nesne dilleri

Yunanca


Donato Raffaele Kardinal Sbarretti Tazza (* 10. November/12. November 1856 in Montefranco; † 1. April 1939 in Rom) war Diplomat des Heiligen Stuhls und Kurienkardinal.

Leben
Der Sohn einer adligen Familie studierte am Seminar von Spoleto und dann am Päpstlichen Priesterseminar St. Apollinaris, wo er zum Doktor der Theologie und beider Rechte promovierte. Sein Onkel Enea Sbarretti wurde im Jahre 1877 zum Kardinal erhoben, zwei Jahre bevor Sbarretti Tazza im Alter von 22 Jahren zum Priester geweiht wurde.

Der Kardinalvikar von Rom, Raffaele Kardinal Monaco La Valletta, spendete ihm am 12. April 1879 in der Ewigen Stadt die Priesterweihe. Nach seinem Studium in Rom war er u. a. Sekretär der Kongregation für die Verbreitung des Glaubens (Propaganda Fide) und übernahm seelsorgliche Aufgaben in Spoleto. 1885 wurde er Professor für Moraltheologie und Kanonisches Recht an der Päpstlichen Universität Urbaniana. Er war Mitglied des Staatssekretariats und 1893 bekam er seinen ersten diplomatischen Posten als Auditor in der Apostolischen Delegation in den USA. Der Papst ernannte ihn am 11. November 1895 zum überzähligen Geheimkämmerer.

Seine nächsten Ämter waren Ergebnisse der Nachwehen des Spanisch-Amerikanischen Krieges. Papst Leo XIII. ernannte ihn am 9. Januar 1900 zum Bischof von San Cristóbal de la Habana. Die Bischofsweihe spendete ihm der Apostolische Delegat in den Vereinigten Staaten von Amerika, Sebastiano Martinelli OESA, am 4. Februar desselben Jahres in Washington, D.C.; Mitkonsekratoren waren Alfred Allen Curtis, Weihbischof in Baltimore, und John J. Monaghan, Bischof von Wilmington. Als Wahlspruch wählte er Respice stellam voca Mariam ("Sieh auf den Stern, genannt Maria").

Am 16. September 1901 erfolgte seine Rangerhöhung zum Titularerzbischof von Gortyna und die Ernennung zum außerordentlichen Apostolischen Delegaten auf den Philippinen, damals noch US-Kolonie, um das Problem mit der Unabhängigen Philippinischen Kirche zu verhandeln. Die US-Regierung wollte jedoch dieses Problem mit ihren eigenen Verhandlungen beim Heiligen Stuhl unter William Howard Taft lösen und erklärte ihn zur persona non grata, sodass er nicht nach Manila reisen konnte. Am 16. Dezember desselben Jahres wechselte Sbarretti Tazza zum Titularerzbistum Ephesus.

Am 26. Dezember 1902 folgte seine Ernennung zum Apostolischen Delegaten in Kanada und zusätzlich Anfang 1910 zum Apostolischen Delegaten in Neufundland. Er unternahm von September 1906 bis Juni 1907 eine lange Reise nach Europa. Nachdem er am 7. April 1910 nach Rom gereist war, um die Dekrete der Ersten Vollversammlung des Rates der Québec zu präsentieren, kehrte er nie nach Kanada zurück. Seinen Rücktritt erklärte er am 3. November 1910, nachdem ihn Papst Pius X. am 29. Oktober 1910 zum Sekretär der Kongregation für die Ordensleute berufen hatte.

Papst Benedikt XV. nahm Donato Raffaele Sbarretti Tazza am 4. Dezember 1916 als Kardinalpriester in das Kardinalskollegium auf und am 7. Dezember des gleichen Jahres erhielt er als Titelkirche San Silvestro in Capite. Am 17. Dezember 1928  erhob ihn Pius XI. in den Rang eines Kardinalbischofs von Sabina e Poggio Mirteto. Er nahm an den Konklaven 1922 und 1939 teil, die Pius XI. und Pius XII. wählten.

Kardinal Sbaretti erlitt in der Nacht zum 1. April 1939 einen Herzinfarkt und sein Diener fand ihn morgens tot im Bett, als er ihn wecken wollte. Der Sohn des Landbesitzers Agostino Donato Flavio Sbarretti und seiner Frau Caterina Tazza wurde vorübergehend in der Friedhofskirche seiner Heimatstadt Montefranco bestattet und später entsprechend seinem Willen in die dortige Pfarrkirche überführt.

Weblinks

Kardinal (20. Jahrhundert)
Titularerzbischof
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Päpstlicher sonstiger Geheimkämmerer
Apostolischer Delegat
Apostolischer Nuntius auf den Philippinen
Hochschullehrer (Päpstliche Universität Urbaniana)
Person (Havanna)
Person des Christentums (Kuba)
Römisch-katholische Kirche in Kuba
Kardinalsubdekan
Präfekt des Dikasteriums für den Klerus
Italiener
Geboren 1856
Gestorben 1939
Mann

Donato Raffaele Sbarretti Tazza


Villarrobledo, İspanya'da Kastilya-La Mancha Özerk Topluluğu Albacete ili içinde  bulunan bir kentsel yerleske ve belediyedir.

Demografi

Villarrobledo belediye sınırları içinde nüfusu (2011 tahmini itibarıyla) 26.485 kişi olup, alanı 30,71 km² ve nüfus yoğunluğu 862,41  kişi/km² olur. Villarrobledo belediye sınırları içinde nüfusun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

1.000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya
Kaynak:Hollandaca Wikipedia "Villarrobledo" maddesi

Ekonomi

Villarrobleto'de en önemli iktisadi geçim kaynağı bağcılık, üzüm ve şarap üretimidir. Belediye sınır 30.000 hektardan büyük bir alanda yaklaşık 48.000.000 asmada üzüm yetiştirilmektedir. Kent İspanya ve dünyada eb önemli şarapçılık merkezidir. Difer önemli bir tarım maddaesi üretimi İspanya'ya özel Manchego peyniri alanındadır. Kenti diğer önemli ekonomik sekktörler metalurji sanayi ve karayolu taşımaciligidi

Etkinlikler

Kentte yıl içinde "Villarrobledo Karnivali", "Viña Rock Muzik Festivali" ve Paskalya Haftasi eğlentileri yapılmaktadır.

Resimler

Villarrobledo

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Albacete ili

Dış bağlantılar

 Resmi Villarrobledo belediye websitesi
 Resmi Villarrobledo Turizm Ofisi websitesi
 Villarrobledo Karnavali
 Holy Week of Villarrobledo
 Viña Rock Muzik Festivali
 Havadan Villarrobledo
 DMOZ'da Villarrobledo

İspanya'daki şehirler

Villarrobledo


Sir Streynsham Master (28 October 1640 – 28 April 1724) was an English colonial administrator who was one of the 17th-century pioneers of the English East India Company. He served as the Agent of Madras from 27 January 1678 to 3 July 1681, and is credited with having introduced the first administrative reforms in the Madras Government. He banned sati and prohibited the burning of a Hindu widow in 1680 in what is the first official British response to sati. He made English the sole official language and language of court in the Madras Presidency, replacing the
Portuguese, Tamil and Malayalam languages.

Returning to England, in 1692 he bought the Codnor Castle estate and for the rest of his life divided his time between Derbyshire and London.

Early career

Streynsham Master had a distinguished career in the East India Company (EIC) right from his early days. He served as the Acting President of the company's factory (trading post) at Surat during the visit of the factory's President Gerald Aungier to the new colony at Bombay. After the return of Aungier, Master served for some time as a member of the EIC Council. In 1670 he led the English in the successful defence of his company in Surat against the Marathas. In 1676, even before the then Agent Sir William Langhorne's removal from power, Master was nominated in advance as the next Agent of Madras in the case of emergency. In the meantime, until the end of Langhorne's tenure, Master served for a time as the Agent of the company's factory at Masulipatnam and then Bengal, where he was tasked with introducing a new administrative system for the factories on the Hooghly River; lastly he was sent back to Fort St. George to take office as the second member of the EIC Council.

Tenure as Agent of Madras

Shivaji's Campaign

In August 1678, the Maratha Emperor Shivaji sent an army of 1,500 horse to capture Poonamallee.  While the Maratha army camped near Kanchipuram, news reached the Council at Fort St George by means of the company's spies that the Marathas intended to proceed upon Madras, Sadras and Pulicat. However, the information proved to be false as the Maratha troops immediately returned to the north from whence they came after the siege of Poonamallee.

Foundation of St Mary's Church

The foundations of St Mary's church, the oldest Anglican church in Madras, were laid during the Agency of Streynsham Master. The foundation of the church was laid on Lady Day, 1678. The construction of the church was completed in two and a half years and it opened on 28 October 1680.

Lingappa Naik's Demands

In August 1678 Lingappa Naik, the Naik of Poonamallee, demanded a large sum of money from the EIC. The company's merchant, Kasi Veeranna (Casa Verona), declined and sent him a harsh reply.  A month later, when Lingappa visited Kasi Veeranna to express his condolences on the death of the former's wife, he asked the latter the reason why the Agent had not sent anyone to receive. To this Kasi Veeranna delivered an extremely arrogant reply which left the Naik fuming with anger.

When Kasi Veeranna died in 1680, Lingappa sent a Havildar named Shakeel Ahmed to take over the settlement of Madras from the company. He was promptly arrested by the company's troops and dispatched across the frontier. Following this act by the English, Lingappa blockaded Madras and prevented goods and supplies from entering the settlement. He demanded that the English agree to pay him an annual tribute of 2,000 pagodas in order to lift the embargo. At one point of time, the situation became so serious that the Directors of the Council even contemplated the thought of moving the company's factory to Gingee. Neither food nor fuel could be obtained, and the inhabitants starved.

On 9 April 1681 Lieutenant Richardson was sent with fifty of the company's troops to Gingee. Richardson reached the village of Khandur and besieged the town. At about midnight, Richardson took the town and drove away the Polygar. The required amount of provisions were obtained and transported back to Madras.

On 3 July 1681 Streynsham Master was replaced with William Gyfford as the Agent of Madras.

Reforms

The population of Madras had increased to the point that it seemed difficult to retain the old Choultry courts.  Hence, in 1678, the Government of Fort St George set up a judiciary with the Agent and the members of the council as judges. Two English Choultry judges were appointed to hear cases concerning their Indian subjects.

Master is credited with having introduced the role of a scavenger who was required to remove the dirt and filth of the streets. Scavengers were also empowered to collect the house-tax and other taxes.  Watchmen were appointed to guard the settlement at night. Taverns, hotels, entertainment-houses and theatres had to be licensed.

Family

He was the son of Richard Master of East Langdon, near Dover, Kent. He married Elizabeth, daughter of Richard Legh of Lyme Hall, Cheshire with whom he had two sons, Legh Master, MP for Newton, Lancashire, and Rev. Streynsham Master, M.A., and a daughter, Anne. In 1692 he purchased the Codnor Castle estate in Derbyshire. He served as High Sheriff of Derbyshire in 1712. Master and his wife resided at Stanley Grange in Morley in Derbyshire. His nephew – the son of his elder brother, James Master – was a Royal Navy captain also named Streynsham Master. Among his descendants are Admiral Sir Nicholas John Streynsham Hunt and his son Jeremy Hunt, an MP since 2005, Foreign Secretary from 2018 to 2019, Conservative leadership candidate in 2019, and the current Chancellor of the Exchequer

See also

 Stransham family

References

Further reading

External links
Codnor & District Local History & Heritage website – Master Family of Codnor
Provinces of British India

1640 births
1724 deaths
Governors of Madras
British East India Company people
High Sheriffs of Derbyshire
People from Codnor

Streynsham Master


Općinska nogometna liga Virovitica (Općinsko nogometno prvenstvo Virovitica) za sezonu 1970./71. je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bilo "Bratstvo" iz Gornjeg Bazja.

Ljestvica

 "Bratstvo" – Gornje Bazje prvak radi bolje gol-razlike
 Dugo Selo – skraćeno za Dugo Selo Lukačko
 Obilićevo, skraćeno za Novo Obilićevo – tadašnji naziv za Zvonimirovo
 Ovčara, skraćeno za Ovčara Suhopoljska – danas dio naselja Suhopolje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međupodsavezna nliga Bjelovar – Daruvar – Virovitica 1970./71.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr,  "Virovitički list" - tjednik SSRN općine Virovitica, br. 754 (22/1971), god. XVIII, objavljeno 17. lipnja 1971., str. 7 (Sport; ćčanak o završetku Općinskog prvenstva), preuzeto 2. srpnja 2021.

1970-71 1 OL
Virovitica
1970-71 Virovitica

Općinska nogometna liga Virovitica 1970./71.


Otites est un genre d'insectes diptères brachycères de l'infra-ordre des Muscomorpha, famille des Otitidae.

Systématique
Le genre Otites a été créé en 1804 par l'entomologiste français Pierre-André Latreille (1762-1833).

Liste d'espèces
Selon  :

Notes et références

Liens externes

Otitidae
Genre de Diptères (nom scientifique)

Otites


إنعام الربيعي ممثلة عراقية من مواليد (8 أيار/مايو 1957)

عن حياتها
بدأت مشوارها الفني في مسرح العمارة في سنوات السبعينات القرن العشرين، اشتهرت بالأدوار الكوميدية على الرغم من تقديمها العديد من الأدوار الأخرى إلا إنها لم تنجح إلا بالكوميديا ومع قلة الأعمال في العراق إلى إنها اثبتت تواجدها فنيا بقوة.

حياتها الأسرية
تزوجت من الفنان عبد الجبار حسن وانجبت ثلاث أبناء هما عطيل، قيصر، دزدمونة التي احترفت التمثيل.

أعمالها

في التلفزيون
(2022):بيتوتي
 2019: العرضحالجي.
 2017: السركال.
 2014: أنا والمجنون.
 2012: بنت المعيدي.
 2009: ماضي يا ماضي.
 2007: المصير القادم.
 2005: بيت الطين.
 2003 - 2004: حب وحرب - جزئين.
 1996: حلبة القانون.
 1993: خيوط من الماضي.
 1990: ذئاب الليل.
 1984: الهاجس.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من العمارة (مدينة)
ممثلات عراقيات
مواليد 1377 هـ
مواليد 1380 هـ
مواليد 1958

إنعام الربيعي


Blanca Stella Aráuz Pineda (25 de maio de 1909 - 2 de junho de 1933) foi a primeira heroína nacional da Nicarágua. Ela se destacou como uma telegrafista que ajudou as forças guerrilheiras durante a ocupação da Nicarágua pelos Estados Unidos e que negociou com o presidente Juan Bautista Sacasa para obter anistia para os rebeldes e negociar a paz no final do conflito.

Infância
Blanca Stella Aráuz Pineda nasceu em 25 de maio de 1909 na cidade de San Rafael del Norte na região de Las Segovias (atualmente no Departamento de Jinotega), da Nicarágua, filha de Esther Pineda Rivera e Pablo Jesús Aráuz Rivera. Ela era a caçula de onze filhos, todos aprenderam o código Morse desde tenra idade. Sua mãe era alfaiate e costureira e seu pai administrava o escritório de telégrafo local. Desde os dez anos de idade, Aráuz dominava a telegrafia brincando no escritório de seu pai e sendo ensinada a usar o equipamento por sua irmã Lucila.

Carreira
Em 1927, quando o líder guerrilheiro Augusto César Sandino chegou a San Rafael del Norte, durante a Guerra Constitucionalista, estabeleceu seu quartel-general no escritório do telégrafo, que ficava em frente ao quartel-general dos fuzileiros navais estadunidenses. Devido à localização, Aráuz pôde monitorar os movimentos das forças estadunidenses e informar Sandino. Também era conhecida por interceptar mensagens e enviar desinformação, tornando-se uma conexão valiosa no serviço de inteligência do Exército Defensor da Soberania Nacional. Os dois passaram longas horas colaborando em um plano para capturar a cidade de Jinotega e, simultaneamente, enviar forças para ajudar o general José María Moncada. Trabalhando juntos, Aráuz e Sandino se apaixonaram e se casaram em uma cerimônia religiosa em 19 de maio de 1927. Em dois dias, Sandino voltou ao front e Aráuz voltou ao trabalho no telégrafo rastreando as tropas inimigas e as tropas colaboracionistas nacionais. Periodicamente, ela vivia com Sandino nos acampamentos, embora a viagem fosse difícil.

Aráuz tornou-se alvo tanto da Guarda Nacional  do governo Adolfo Díaz quanto do Corpo de Fuzileiros Navais dos Estados Unidos. Em 2 de março de 1929, Aráuz foi presa, pois suspeitava-se que estaria enviando mensagens para o marido. Ela foi levada para Manágua, onde ficou aprisionada por sete meses. No ano seguinte, foi presa novamente e enviada com sua mãe e irmã para Cárcel la 21 em León. Nesta notória prisão, foi torturada em uma tentativa de forçá-la a revelar o paradeiro de Sandino. A pressão de amigos da família e do bispo local garantiu sua transferência para o mosteiro La Recolección. Enquanto estava lá, aprendeu a datilografar e praticou seu bordado. Sandino ameaçou a Guarda Nacional com represálias se sua família não fosse libertada e depois de seis meses, ela foi autorizada a voltar para casa. A partir de 1930, Sandino se envolveu em uma batalha anticlerical com os padres locais em Las Segovias, criticando-os por exortar os habitantes locais a evitar a luta e aceitar o governo das forças estadunidenses.

Em 1931, Aráuz juntou-se a Sandino no quartel-general de seu acampamento, embora as campanhas mais ferozes tenham sido travadas em Las Segovias. Ela logo engravidou, embora tenha abortado em 1931 e outra vez em 1932. Durante seu tempo nos acampamentos, escreveu o poema Para mi viejito queridísimo Augusto César Sandino em 1932. Mais tarde naquele mesmo ano, Juan Bautista Sacasa venceu a eleição presidencial. As forças dos Estados Unidos estavam se preparando para deixar a Nicarágua e Sandino nomeou Aráuz para ir a Manágua para iniciar seus termos de rendição. Embora estivesse grávida de quatro meses, Aráuz partiu em dezembro de 1932 para se encontrar com a delegação em San Rafael del Norte. Ela caiu de sua mula durante a viagem, mas conseguiu chegar em 4 de janeiro de 1933 e convencer os oficiais de que possuía um passe de salvo-conduto de Sacasa para continuar sua jornada. Liderando uma comissão de paz, incluindo Gregorio Sandino, Sofonías Salvatierra e América Tiffer de Sandino, chegaram a Manágua em 6 de janeiro de 1933. Aráuz avisou Sacasa que Sandino estava disposto a negociar com seu novo governo e depor as armas.

O casal decidiu fazer uma cerimônia civil para legitimar o casamento, o que ocorreu em San Rafael del Norte pelo juiz local em 27 de maio de 1933. Quase imediatamente após a cerimônia, Sandino partiu para Manágua para finalizar os termos do tratado de paz.

Morte e legado
Aráuz morreu no parto de sua única filha sobrevivente, Blanca Segovia Sandino Aráuz, em 2 de junho de 1933. Após sua morte, Aráuz foi homenageada por Luis Enrique Mejía Godoy em duas canções Allá va el general e Carta de amor a Blanquita. Em 2012, foi premiada postumamente com a Medalha Honorária de Soldados Meritórios da Pátria. Em 2015, foi considerada por decreto como a primeira Heroína Nacional da Nicarágua.

Referências

Citações

Bibliografia

Revolucionários da Nicarágua
Heróis nacionais da Nicarágua
Telegrafistas

Blanca Aráuz


An Eriocaulon megapotamicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustaf Oskar Andersson Malme. An Eriocaulon megapotamicum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon megapotamicum


Am Europapokal der Landesmeister 1977/78 nahmen 16 Handball-Vereinsmannschaften aus 16 Ländern teil. Diese qualifizierten sich in der vorangegangenen Saison in ihren Heimatländern für den Europapokal. Bei der 17. Austragung des Wettbewerbs, konnte mit dem TSC Berlin zum dritten Mal eine Mannschaft aus der DDR den Pokal gewinnen.

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale
Das Finale fand am 16. April 1978 in der Berliner Werner-Seelenbinder-Halle statt.

|}

Literatur

Weblinks

Handball-Europapokal (Frauen)
Handballsaison 1977/78

Europapokal der Landesmeister (Handball) der Frauen 1977/78


Jakuza (jap. ヤクザ, yakuza ili 極道, gokudō), japanska i međunarodna kriminalna organizacija koja potječe iz Japana. Japanski mediji i policija nazivaju ih bōryokudan (暴力団, nasilne grupe), dok jakuze sami sebe nazivaju ninkyō dantai (任侠団体, viteške organizacije). Sudjeluju u ubojstvima, iznuđivanju, ucjenama, prostituciji, trgovini narkoticima, kockanju i reketarenju mnogih restorana, barova, tvornica i slično. Preuzeli su pravila i običaje nalik samurajskim, od kojih se izdvaja yubitsume, ritualno odsjecanje prsta u znak kazne za pogrešku i propust. Osim po izuzetnoj disciplini, poznati su i po tome što tetoviraju svoja tijela.

Unatoč tome, što su jakuze jedna od najdugovječnijih i najuspješnijih kriminalnih organizacija na svijetu, broj njihovih članova je u stalnom opadanju od trenutka kada su 1990-ih japanske vlasti pokrenule sveobuhvatnu medijsku kampanju protiv njih koju je 1992. popratio zakon usmjeren na suzbijanje njihove aktivnosti. Ranih 1960-ih jakuze su brojile oko 184.000 članova, da bi taj broj do 2011. godine rapidno pao na 70.300 članova, dok je prema posljednjoj procjeni japanske Nacionalne središnjice za suzbijanje kriminalnih organizacija iz 2020. godine njihov broj pao na 29.500 članova.

Etimologija

Riječ jakuza izvedena je iz stare japanske kartaške igre Oicho-Kabu u kojoj je cilj izvuči tri karte čiji je zbroj broj devet. Najlošije dijeljenje karata je u slučaju kada igrač izvuče slijed karata s brojevima 8, 9 i 3 (ja, ku, za na japanskom), odakle se izvodi njihovo ime. Zbog toga ih se skračeno naziva i 893.

Ustroj organizacije

Jakuze imaju sličan familijaran ustroj kao mafija. Klanovima jakuza upravljaju šefovi s naslovom oyabun (親分) ili kumicho (組長) kao očevi, a njihovi podređeni nazivaju se kobun ("djeca"). Glavni savjetnik oyubana naziva se saiko-komon. Treći u hijerahiji je waka gashira čiji je zadatak provođenje zapovijedi oyubana, dok je shatei gashira zapovjednik kyodaija ("braće") čija je dužnost provoditi interese klana jakuza.

Povijest jakuza

Organizacija je nastala u 17. stoljeću u Japanu, a potekla je od bakuta, kockara i tekjya, prodavača ukredene i polulegalne robe na štandovima šintoističkih festivala, koji su plaćali usluge zaštite. Upravo je taj spoj krađa, kockanja, ilegalne trgovine i zaštitarskog posla iznjedrio krimalnu organizaciju koja se s vremenom oblikovala u jakuze.

Najveći konglomerat bandi jakuza je Yamaguchi-gumi kojeg je 1915. godine osnovao Yamaguchi Harukichi, koji se razvio i uzdigao tek nakon Drugog svjetskog rata pod vodstvom Taoke Kazua. Do 1990-ih jakuze su bile zakonito registrirane kao organizacija i imale su 22 udruge zavedene u državni registar. Svoje kriminalne poslove koji su uključivali preprodaju droge, prostituciju, ilegalnu pornografiju, reket, ucjene i druge oblike kriminalnih djelatnosti, prikrivali su kroz dio zakonitog poslovanja te sudjelovanje u humanitarnim akcijama, poput pomoći žrtvama u potresu u Kōbeu 1995. i žrtvama potresa i tsunamija 2011. godine. Jakuze su kontrolirale ulični kriminal, a policija i vlast su tolerirale njihovo postojanje. Sve se promijenilo 1992. godine kada su doneseni antimafijaški zakoni u Japanu kojima su jakuze došle na udar. Usporedo s time počeo je i progon njihovih članova iz javnih kupališta (jakuze imaju tijelo prekriveno tetovažama pa ih je lako prepoznati na takvim mjestima), a kada je 2012. godine u parlamentu prošla revizija zakona usmjerena protiv organiziranog kriminala, poznatim članovima jakuza onemogućen je pristup bankama, njamu hotela, stana ili telefonske linije, što je uzrokovalo pad brojnosti članova. Već od 2009. godine počinju prva veća uhićenja, a tijekom sljedeće godine uhićeni su i najveće vođe nekih klanova, da bi 2021. godine jedan od vođa jakuza, Nomura Satoru, bio osuđen na smrtnu kaznu.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Yakuza - Hrvatska enciklopedija
 Yakuza - Britannica Online

Organizirani kriminal
Japanska kultura
Japan

Jakuza