Tarphius acuminatus é um Arthropoda, da classe Insecta, ordem Coleoptera e família Zopheridae,criticamente em perigo de acordo com a a Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da União Internacional Para a Conservação da Natureza e dos Recursos Naturais (IUCN).

Distribuição geográfica
É uma espécie endémica de ilha única restrita à ilha do Pico (Açores, Portugal), conhecida da Reserva Florestal Natural da Lagoa do Caiado. A extensão de ocorrência (EOO) é de 8 km² e a área máxima estimada de ocupação (AOO) é de 8 km² .

Perda de habitat
A espécie é muito rara e ocorre apenas em duas pequenas manchas de floresta nativa na ilha do Pico. Um declínio contínuo no número de indivíduos maduros é relacionado de acordo com esquemas de monitoramento e da degradação contínua do habitat devido a invasões de plantas exóticas (Hedychium gardnerianum). Esta altera a estrutura do habitat, nomeadamente diminuindo a cobertura de briófitas e fetos no solo e promovendo a propagação de outras plantas. O habitat diminuirá ainda mais como consequência das mudanças climáticas (aumento do número de secas e mudança e alteração do habitat). A Tarphius é avaliada como severamente fragmentada, pois pelo menos 50% de sua população pode ser encontrada em subpopulações que são menores do que seriam necessárias para sustentar uma população viável e separadas de outras manchas de habitat por uma grande distância.

Habitat
É uma espécie fungívora noturna que vive no solo e em troncos mortos de árvores endêmicas.

Conservação da espécie
A espécie não é protegida por lei regional, mesmo o seu habitat encontrando-se numa área protegida regionalmente (Reserva Natural da Lagoa do Caiado, na ilha do Pico). Os habitats degradados devem ser restaurados com a remoção de espécies invasoras. Uma estratégia também precisa ser desenvolvida para lidar com a ameaça futura das mudanças climáticas. É necessário um plano de gestão do habitat e prevê-se que seja desenvolvido nos próximos anos. Sendo esta espécie um ícone das florestas nativas açorianas relíquias, sugere-se que algumas medidas de sensibilização sejam postas em prática. Mais pesquisas são necessárias em sua ecologia e história de vida para encontrar espécimes existentes em mais manchas de vegetação nativa no Mistério da Prainha e Caveiro e obter informações sobre o tamanho, distribuição e tendências da população. É também necessário um plano de gestão por área e um plano de monitorização da comunidade de invertebrados no habitat de forma a contribuir para a realização de um plano de recuperação do potencial da espécie. Um monitoramento a cada dez anos usando o protocolo BALA informará sobre a qualidade do habitat é uma alternativa que está sendo considerada por especialistas.

Fauna dos Açores
Tarphius

Tarphius acuminatus


Cicerone Dobrotescu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

Generalul în rezervă Cicerone Dobrotescu a îndeplinit funcția de prefect al județului Olt (1 iunie 1943 - 30 august 1944). A fost numit prin D. 1460 din 1 iunie 1943. După Lovitura de stat din 23 august 1944 a fost revocat din funcție.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de ofițer (8 iunie 1940)

Note

Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Cicerone Dobrotescu


Gráhöfðagæs (fræðiheiti: Chloephaga poliocephala) er tegund gæsa sem finnst í Argentínu og Chile.

Heimildaskrá

Andaætt

Gráhöfðagæs


Vorarlberg (Almanca: Vorarlberg), Avusturya'nın en batısında, İsviçre, Lihtenştayn ve Almanya sınırında yer alan eyâletidir. Başkenti Bregenz'dir.

Tarihçe
11 Mayıs 1919'da eyalette yapılan referandumda %80 oranında İsviçre'ye katılım kararı çıkmıştır. Ancak İsviçreli liberal, Fransız ve İtalyanların ve diğer devletlerin karşı çıkmasından dolayı İsviçre'ye katılımı engellenmiştir. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, 1945 ve 1955 yılları arasında, Vorarlberg, Tirol eyaleti ile birlikte Fransız birlikleri tarafından işgal altında bulundu.

Yönetim
İller ve Trafik Kodu

 Bregenz - B
 Bludenz - BZ
 Dornbirn - DO
 Feldkirch - FK

Politika
 2009 Vorarlberg Landtag İntihabı sayfasına bakınız

Vorarlberg eyâleti Avusturya Halk Partisi'nin en çok oy aldığı yerlerdendir. Örneğin 1945 Millî Meclis Seçiminde ÖVP Vorarlberg'de oyların %70'ini kazanmıştır.

Avusturya Özgürlük Partisi, Yeşiller ve Liberal Forum'un sonuçları da ortalamanın üstündedir. Fakat Avusturya Sosyal Demokrat Partisi'nin sonuçları ortalamanın altındadır.

2004 yılındaki Vorarlberg eyâlet seçimleri ÖVP'ye mutlak çoğunluk, FPÖ'ye büyük yenilgi, Yeşillere de yeni oylar getirdi.

2019 yılında Vorarlberg eyâlet seçimlerinde ÖVP oyların %43.59unu, Yeşiller %18.78,FPÖ %13.97, SPÖ %9.49, NEOS %8.48 oranında oy almıştır.Yerel mecliste koltuk sayıları ÖVP 17, FPÖ 5, Yeşiller 7, SPÖ 4, NEOS 3 olmuştur.

Vorarlberg Eyâlet Valisi
Mag. Markus Wallner (AHP/ÖVP) 13.10.2019

Coğrafya

Vorarlberg (yüzölcümü: 2.601,48 km²) Viyana´dan sonra Avusturya'nın en küçük eyâletidir.

Üç ülkeye dış sınırı var: Almanya, İsviçre ve Lihtenştayn

Sınırın toplam uzunluğu 256 km'dir.

Ekonomi
Birkaç yıldır Vorarlberg ekonomisi Avusturya genel ortalamasına göre daha yüksek bir seyir içerisindedir.Avusturya genelinde %2 GDP artışı söz konusuyken, Vorarlberg'te bu rakam %2.9 olarak belirlenmiştir.Eyaletin yıllık üretim miktarı 11.5 milyar euro düzeyindedir.Bu üretim miktarı her yıl %5 artmaktadır. Bu rakam Avusturya genelinde %4'tür,yani bu istatistiğe göre de Vorarlberg Avusturya genelinden daha iyi durumdadır. Yıllık Kişi başına üretim miktarı 31000 Euro düzeyindedir. Bu rakam da Avusturya genel ortalamasının %8 üzerindedir.Eyalette elektronik, tekstil, makine sanayi üretimleri yapılmakta, ayrıca tarım da önemli büyüklükteki bir sektördür.Ayrıca bölge turistler için bir cazibe merkezidir.Dağlar ve kayak için birçok turist bu bölgeyi ziyaret etmektedir.

Vorarlberg


El impostor (A Prisoner of Birth) es una novela del escritor inglés Jeffrey Archer. Su primera edición fue publicada en 2009. Se trata de una versión contemporánea de la novela El conde de Montecristo, de Alejandro Dumas. Con este libro Archer regresó al primer puesto de libros más vendidos después de varios años.

Sobre el autor
Jeffrey Archer es uno de los autores británicos con más éxito internacional. Además de ser un escritor con un gran número de lectores, cuenta con el respaldo unánime de la crítica especializada. Después de su carrera política en el Reino Unido, fue nombrado Lord en 1992. Sin embargo, en el año 2001 fue condenado a cuatro años de cárcel por perjurio y obstrucción a la justicia. En 2002, durante su condena en Suffolk, escribió Juego del destino (Grijalbo, 2004) y más tarde, cuando fue puesto en libertad en el verano de 2003, publicó el segundo tomo de sus memorias, también con gran éxito de ventas. Sus últimas publicaciones han sido La falsificación (Grijalbo, 2006) y libro de relatos Casi culpables (Grijalbo, 2007).

Argumento
El impostor, de Jeffrey Archer narra una historia de suspenso e intriga que cuenta como Danny Cartwright, es un joven que desempeña su trabajo en el taller del padre de su novia Beth Wilson. La historia empieza cuando Danny le propone matrimonio a Beth, emocionado le llama Bernie, su mejor amigo y hermano de Beth, para confirmarle la noticia, de la cual ya era partícipe.
Se juntan para celebrar el acontecimiento en el bar en Fulham Road, llamado Dunlop Arms. Se reúnen en dicho bar de clase alta y se encuentran con un grupo de 4 hombres que empiezan a fastidiar a Beth, lo cual irrita a Bernie y los enfrenta verbalmente, Danny queriendo evitar una pelea saca a Bernie por la puerta trasera del bar pero se encuentran con que tres de los hombres los habían seguido, se inicia una pelea mientras Bernie le pide a su hermana que llame un taxi, Beth se aleja para pedirlo y el taxista le hace ver que lo que necesitan es una ambulancia.

Con Alex Redmayne como abogado defensor, Danny se enfrenta a un juicio pues, Toby Mortimer, Spencer Craig, Gerald Payne y Lawrence Davenport han declarado que apuñaló a Bernie frente a sus ojos. Se argumenta que Danny quería deshacerse del hermano de Beth para poder estar al frente del taller, Beth para defender a Danny solo puede declarar lo que pasó dentro del bar y lo mucho que confía en su prometido, del cual también está embarazada. No existían pruebas suficientes para probar la inocencia de Danny, lo declaran culpable y es condenado a 22 años de prisión.

En la cárcel le asignan a una celda junto a Nicholas Moncrieff y Big Al. Nicholas Moncrieff se convierte en su maestro y amigo, después de unas semanas en las que no quiso saber nada ni del mundo exterior ni del que se encontraba, sus avances son notables, tanto intelectuales como en sus modales, los cuales empiezan a refinarse debido a la influencia de Nick.
Tras el inesperado "suicidio" en las duchas de Nick, Big Al realiza una jugada maestra y cambia los datos de ambos compañeros de celda, y hace pasar el cuerpo de Nick por el de Danny, nadie duda de la mentira ya que los dos tenían un parecido físico increíble, que se hizo notar desde el principio.

Haciéndose pasar por Nick, Danny sale libre a los pocos días, justo para recibir el título de nobleza y herencias. La familia de Danny y Beth supone que Danny ha muerto.

Haciéndose pasar por sir Nicholas, hereda la colección de estampillas que su abuelo coleccionó durante toda su vida valorada en millones de dólares, logra venderla a Gene Hunsacker coleccionador de estampillas, usa la herencia tanto para recuperar las propiedades arrebatadas por el tío de Nick, Hugo Moncrieff, y luego se prepara para limpiar su nombre y vengarse de los hombres que arruinaron su vida. Mientras tanto, Toby Mortimer, uno de los hombres del bar, fue encerrado en prisión por posesión de drogas, estando allí, dio una confesión que fue grabada y posterior a eso, se quitó su vida. Esa cinta, sirvió como evidencia y fue presentada para poder apelar el caso.

Pero antes de demostrar su inocencia es descubierto por una sospecha que Hugo Montcreff pone en Spencer y se unen en contra de Danny, descubren que se ha hecho pasar por Nick y en medio de la noche mientras esta con Beth la policía asalta su casa y es llevado de nuevo a prisión además de todos sus delitos, ahora también lo acusan por tomar la identidad de Sir Nicholas. En el nuevo juicio se obliga al juez a revisar la nueva evidencia y se hace el juicio donde no queda duda de la inocencia de Danny y logra su libertad.

Personajes

Personajes principales:

Personajes secundarios

Organización
El libro está dividido en 6 partes o capítulos.

 Primera Parte: El Juicio.
 Segunda Parte: La Cárcel.
 Tercera Parte: La Libertad.
 Cuarta Parte: El Elenco.
 Quinta Parte: La Redención.
 Sexta Parte: Justicia.

Características literarias
Es un tipo de novela policíaca y social, ya que en ella se encuentran hechos y conflictos que giran en torno a un delito o crimen, aunque en la mayoría de este tipo de novelas el personaje principal es un investigador, se ve en Danny a un joven involucrado en la trama y sediento de verdad que por sus propios medios trabaja para esclarecer dentro de la cárcel y fuera de ella los hechos y se vale de ello de su inteligencia y medios adquiridos. Se presentan además en este tipo de novelas a varios sospechosos y se da una solución totalmente inesperada.

Características sobresalientes
El estilo al escribir por parte del autor, lleno de enigmas y soluciones prontas de cada acontecimiento, datos que se dan oportunamente sobre la situación de los personajes que enriquecen el desarrollo de la novela.

Figuras de diálogo
Se narra en estilo o discurso directo, cuando el narrador deja que se escuche o lea directamente y en vivo lo que los personajes dicen, piensan, o hacen.

Tópicos literarios
El autor ha utilizado frases que en la tradición literaria una contenidos ya fijados en expresiones formales y que a lo largo de la literatura se repite «Esto aún está lejos de haber terminado».

Marcas que aparecen dentro del libro

Coordenadas espacio-tiempo
A pesar de que la novela fue publicada en el año 2009 (tiempo externo), el tiempo interno de la novela comienza contándonos lo sucedido la noche del 18 de septiembre de 1999, en un pequeño bar llamado Dunlop Arms.
A lo largo de la novela, se tienen constantes regresos a esta fecha, sobre todo durante el juicio y el final, pues es la situación donde reside la trama de la novela. El juicio se lleva a cabo en marzo del año 2000.
El espacio físico de la novela se desarrolla en un bar en la parte trasera de Hambledon Terrace, Chelsea Fulham, en Londres en donde comienza la trama de dichas familias que residían en el East End de Londres.
Posterior a ello, durante la mayoría de la trama, se alternan en la cárcel de Belmarsh localizada en Thamesmead Londres y los personajes que siguen fuera de la misma, siempre en Londres. Inglaterra.
Al momento del desarrollo de la venganza de Danny Cartwright, se traslada en espacio físico Edimburgo, a King's Cross donde estaba su residencia.

Referencias

Enlaces externos
Página oficial de Jeffrey Archer

Novelas de 2008
Novelas en inglés

El impostor (novela de Jeffrey Archer)


The Boilermaker Road Race is a USATF-certified  foot race and wheelchair race held annually in Utica, New York, United States.
Although local recreational runners are the majority of entrants, the race is highly competitive, with international professional runners filling the top ranks. With the exception of 2020, when it was cancelled due to the COVID-19 pandemic, the Boilermaker has been held every year since 1978. Traditionally, the Boilermaker is held on the second Sunday in July, although the 2021 Boilermaker was held on October 10 due to COVID-related concerns. Although 15Ks are uncommon compared to other road races, the Boilermaker has been rated highly by running publications.

The race course is primarily in the city of Utica, with the earlier portion largely within the Utica Parks and Parkway Historic District. The course passes through the suburbs New Hartford and Yorkville near Utica University. The course is hilly, changing 300 feet in elevation over its length: combined with the mid-summer heat, winning race times are generally longer than for other 15K races. The finish line lies outside the F.X. Matt Brewery, where post-race festivities are held.

Like many urban races in the United States, the Boilermaker was created during the 1970s running boom. The first Boilermaker was held on July 16, 1978, with a budget of $750 and 800 local runners participating. The name alludes to a primary underwriter of the race, the Utica Radiator Corporation (now Utica Boilers, part of ECR International), whose main offices are near the race starting line. The wheelchair section was added in 1980. The race gained prominence in 1983 when American distance runner Bill Rodgers won with a time of 44:38. From 1997 to 2006, the Boilermaker was known as the largest 15K race in the United States, but was overtaken by the Gate River Run in Jacksonville, Florida, in later years.

The Boilermaker has been described as an essential part of the identity of its host city, Utica, like the Peachtree Road Race in Atlanta, Georgia. Semi-unofficial performances and parties fill the sidewalk along much of the race course: Runners World magazine described the Boilermaker as "part road race, part festival."

Past winners
Due to COVID-19 concerns, international professional runners were not invited to the 2021 race. Thus, the winning times in that year's race are longer than in prior years, with Americans taking first place in both divisions for the first time since 1991. The field in the wheelchair race was also much smaller that year, consisting of only four competitors, all from New York State.

Key:

References

External links
 Boilermaker Official website
 Utica Boilermaker 15k Individual Results 1978 and 1985-2006

Sports in Utica, New York
15K runs
Road running competitions in the United States
Sports competitions in New York (state)
Wheelchair racing

Boilermaker Road Race


Der Pont George V ist eine Brücke über die Loire in Orléans, Département Loiret, Frankreich. Sie verbindet die Rue Royale im Stadtzentrum auf dem rechten Ufer mit der Avenue Dauphine in dem neueren Stadtteil Saint-Jean-le-Blanc auf dem Südufer der Loire und ist in Orléans nach wie vor eine der wichtigsten Übergänge über die Loire. Sie hieß während der Bauzeit Pont d'Orléans, anschließend Pont Royal und später Pont National. Zu Beginn des Ersten Weltkriegs wurde sie nach dem damaligen König George V von Großbritannien benannt.

Beschreibung
Der Pont George V ist eine 325 m lange und 15,20 m breite Bogenbrücke mit neun Korbbögen, deren Spannweiten sich nur geringfügig unterscheiden. Der mittlere Bogen hat mit 32,48 m die größte Spannweite, die Bögen an den Widerlagern haben eine lichte Öffnung von knapp 30 m. Ursprünglich waren alle Bögen aus Stein gemauert, nach den Sprengungen im Zweiten Weltkrieg wurden vier Bögen als Stahlbetonkonstruktion wiederaufgebaut und an den Seiten mit Naturstein verkleidet, so dass sie kaum von den ursprünglichen Bogen zu unterscheiden sind. Die Pfeiler wurden nach der damals geltenden "Fünftel-Regel" gebaut, wonach die Stärke der Pfeiler ein Fünftel der Öffnung des Brückenbogens betragen solle. Die Fahrbahndecke hat nur ein kaum merkbares Gefälle. Die Fahrbahn ist in zwei Fahrspuren, zwei Trambahnspuren und einen Gehweg eingeteilt und hat massive Steinbrüstungen. Am südlichen Ende befinden sich zwei große, etwas zurückgesetzte Pavillons, die früher der Mauteinnahme dienten. Am Widerlager des rechten Ufers ist stromaufwärts eine Pegelskala angebracht, an der die historischen Hochwasserereignisse vermerkt sind, wobei die höchsten Pegelstände in den Jahren 1856, 1866 und 1846 verzeichnet wurden. Daneben befindet sich ein automatischer Pegel, mit dem der Wasserstand gemessen wird, der auf einer Anzeigetafel am nördlichen Brückenende angezeigt wird.

Die Brücke ist in Frankreich als historisches Denkmal (Monument historique) eingetragen.

Geschichte
Ursprünglich stellte der Pont des Tourelles die Verbindung zwischen den Ufern her. Diese Brücke aus insgesamt 21 Bögen lag etwa 80 m weiter flussaufwärts als die heutige Brücke. Sie wurde zwischen 1120 und 1140 gebaut und im Lauf der Zeit mehrmals repariert, verstärkt und umgebaut. Im 18. Jahrhundert war der Zustand dieser Brücke insbesondere durch Hochwasser und Eisgang so schlecht geworden, dass ein Neubau unumgänglich wurde.

Schließlich wurde Jean Hupeau mit der Planung beauftragt. Die Bauarbeiten wurden 1751 vergeben, als Bauleiter wurde der 34 Jahre alte Ingenieur Robert Soyer eingesetzt, der die nächsten zehn Jahre mit dieser Aufgabe befasst war. Beim Bau der Brücke traten keine außergewöhnlichen Probleme auf, wenn man Schwierigkeiten bei der Trockenlegung der von Holzwänden umfassten Baugruben, eine bei der Ausschachtung angetroffene Quelle und Hochwasserschäden als übliche Probleme ansieht. Im Juli 1760 wurde die Brücke eröffnet; Madame de Pompadour war auf dem Weg zu ihrem Schloss Château de Menars die erste Person, die die Brücke offiziell überquerte.

In den folgenden drei Jahren wurden Restarbeiten und mit der Brücke zusammenhängende Arbeiten ausgeführt, wie der Abbruch des alten Pont de Tourelle, die Anlage der Böschungsmauern, die Fertigstellung der Fassaden der mitten durch die existierende Bebauung angelegten Rue Royale und die Rue Dauphine.

Jean Hupeau starb kurz vor der endgültigen Fertigstellung aller Arbeiten am 10. März 1763. Sein Nachfolger Jean-Rodolphe Perronet musste im Oktober 1763 nur noch die Abnahme durchführen und die Abrechnung der Bauarbeiten erledigen.

Robert Soyer hat ausführliche Notizen über seine Arbeit und zahlreiche Pläne hinterlassen, die einen guten Einblick in die damaligen Arbeitsmethoden gewähren.

Literatur
 Grand Livre du Pont Royal, Pont George V à Orléans - Sa Construction, Son Histoire, herausgegeben von der Société des amis des musées d'Orléans, 1993, ISBN 2-84503-221-8

Weblinks

George V (Orleans)
George V (Orleans)
George V (Orleans)
Erbaut in den 1760er Jahren
Orléans
Brücke in Centre-Val de Loire
Georg V. (Vereinigtes Königreich) als Namensgeber
Loirebrücke
Brücke in Europa
Bauwerk im Département Loiret

Pont George V


Carmen Mähr (verheiratete Pfanner; * 28. November 1951) ist eine ehemalige österreichische Hürdenläuferin, die sich auf die 100-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1972 in Grenoble wurde sie Sechste über 50 Meter Hürden und gewann mit der österreichischen Mannschaft Bronze in der 4-mal-180-Meter-Staffel. Im Jahr darauf folgte bei den Halleneuropameisterschaften 1973 in Rotterdam Silber in der 4-mal-180-Meter-Staffel.

1974 und 1976 wurde sie österreichische Meisterin.

Carmen Mähr startete für die TS Schwarzach.

Persönliche Bestleistungen

 50 m Hürden (Halle): 7,15 s, 11. März, 1972, Grenoble
 60 m Hürden (Halle): 8,48 s, 10. März 1973, Rotterdam
 100 m Hürden: 13,5 s, 17. Juni 1973, Budapest
 Weitsprung: 6,14 m, 2. Juli 1972, Leoben

Weblinks

 Athletenporträt beim ÖLV

Hürdenläufer (Österreich)
Sportler (Vorarlberg)
Österreicher
Geboren 1951
Frau

Carmen Mähr


وهو الشيخ أبو القاسم الشاهد سليمان بن محمد بن أحمد ابن أبي أيوب محمد بن إسماعيل بن سليمان بن يحيى بن هلال مولى الخليفة الأموي عمر بن عبد العزيز، ولـد عام 298هـ/ 910م، وكان في علم الحديث ثقة عدلاً مقبولاُ.

وسمع الحديث ورواه عن: محمد بن سليمان الباغندي، وعبد الله ابن محمد البغوي، وأبي بكر ابن داود، وعبد الحميد بن محمد بن درستويه، وعبد الله بن أحمد بن سعيد الجصاص، وأحمد بن الحسن المعروف بـدبيس المقريء.

روى عنه: الأزهري، والحسن بن محمد الخلال، وأبو الفرج الطناجيري، وعبد العزيز بن علي الأزجي، وأبو طالب محمد بن علي البيضاوي. كان أبو القاسم من الثقات، وقال عنه محمد ابن أبي الفوارس: (كان سليمان بن محمد بن أحمد ابن أبي أيوب، من أهل بيت الشهادة والثقة، وكان في الحديث ثقة جميل الأمر).

وفاته
توفي في بغداد يوم الأربعاء لخمس ليال بقين من شهر ربيع الآخر عام 378هـ/ 988م، ودفن يوم الخميس في مقبرة الخيزران ببغداد.

مصادر

أشخاص من بغداد
علماء حديث من العراق
مواليد 298 هـ
مواليد 910
وفيات 378 هـ
وفيات 988
مدفونون في مقبرة الخيزران

أبو القاسم الشاهد


Allotrop (Yunanca'da "diğer" anlamına gelen ἄλλος (allos) sözcüğü ile biçim anlamına gelen τρόπος (tropos) sözcüklerininden oluşur), aynı elementin uzayda farklı şekilde dizilerek farklı geometrik şekillerdeki kristallerine denir. Örneğin; grafit - elmas, beyaz fosfor(P4) - kırmızı fosfor(P8), rombik allotrop kükürt(S4) - monoklinik kükürt(S8), ozon(O3) -oksijen(O2), kireç taşı - mermer, gri (alfa) kalay - beyaz (beta) kalay birbirinin allotropudur.

Karbon elementinin allotropları olan grafitin karbon bağları zayıf, elmasınkiler ise çok güçlüdür.

Allotrop moleküllerin hem kimyasal özelliklerinin birçoğu hem de fiziksel özelliklerinin tümü birbirinden farklıdır. Sadece aynı maddeyle tepkimeye girdiklerinde oluşturacakları bileşikler aynıdır. Ancak reaksiyona girme aktiviteleri farklıdır.
 C(elmas) + O2 → CO2 (Yavaş gerçekleşir)
 C(grafit) + O2 → CO2 (Hızlı gerçekleşir)

Allotrop


Yesterday es una película sudafricana del año 2004, escrita y dirigida por Darrell Roodt.

Sinopsis
Yesterday vive en Rooihoek, un pequeño pueblo de Zululandia, en Sudáfrica. Debe hacer frente a las dificultades de un día a día precario, sola. Educa con coraje y alegría a su hija de 7 años, Beauty, mientras su marido trabaja como minero en Johannesburgo. El frágil equilibrio de la vida de Yesterday se ve amenazado cuando le diagnostican sida. A partir de ese momento, solo tendrá una preocupación: asegurar un futuro digno para su hija. Yesterday es el primer largometraje rodado en zulú.

Nominaciones
 2006: Emmy: Nominada a Mejor telefilm
 2004: Oscar: Nominada a Mejor película de habla no inglesa

Premios
 Venecia IFF 2004
 Cape Town 2004
 Pune 2005
 Peabody 2006

Referencias

Películas sobre VIH/sida

Yesterday (película de 2004)


Uro er en dansk kortfilm fra 1995 instrueret af Uffe Bryld og efter manuskript af Per Daumiller og Uffe Bryld.

Medvirkende

 Lotte Arnsbjerg
 Ulrich Thomsen
 Darco Cukic
 Søren Spanning
 Thomas Mørk

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Uro (film fra 1995)


Križ na Borovoj glavi je betonski 15-metarski križ postavljen na uzvisini imena Borova glava. Postavljen je u čast sv. Bernarda, zaštitnika planinara.

Zemljopis
Smješten je na vrhu Borove glave, između Čvrsnice i Vrana, na području Parka prirode Blidinja.

Povijest
Zamisao o postavljanju križa rodila se sredinom 2016. godine. Radi izgradnje prikupilo se dozvole i zatvorilo financijsku konstrukciju preko donatora. Kad se sve to obavilo krenulo se realizirati projekt. Inicijativa je došla od Ekološko-turističke udruge "Blidinje", a projekt se sprovodi uz potporu općina Posušja i Tomislavgrada, Hrvatskog planinarskog društva "Pločnog" Posušje, Planinarskog društva "Orlova stina" Tomislavgrad, Udruge "Visit-Blidinje" i Franjevačke kuće molitve Masna Luka.

Izgradnja je počela u prvoj polovici lipnja 2017. godine. Križ je postavljen 17. listopada 2017. godine. Postavljanju su nazočili fra Sretan Ćurčić i fra Petar Krasić koji je blagoslovio temelj. Slijedi planirana izgradnja izgradnja male kapelice i vidikovca. Ondje će svećenici služiti svetu Misu, svake godine prve nedjelje iza Velike Gospe. Drugi dio projekta je postavljanje rasvjete i prebojavanje križa.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube, Križ na Borovoj glavi
Grude Online Na Blidinjskoj Borovoj glavi postavljen križ visok 15 metara, fotografije postavljanja
BlidinjeNET na Instagramu Između Čvrsnice i Vran planine postavljen križ

Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini
Blidinje

Križ na Borovoj glavi


Olaylar
 I. Nikiforos, Bizans imparatoru oldu. İsauria Hanedanı sona erdi, Nikiforos Hanedanı dönemi başladı.
 Wessex Kralı Beorhtric zehirlenerek öldü. Kraliçe Eadburh, Şarlman'a sığındı. Egbert Wessex'e döndü ve yeniden tahta geçti.
 II. Jayavarman hükümdarlığını ilan ederek Khmer İmparatorluğu'nu kurmuş oldu.
 Kore'de Haeinsa tapınağı inşa edildi.

Doğumlar
 Fujiwara no Nagara, Japon devlet adamı (ö. 856)
 Ono no Takamura, Japon şair (ö. 853)
 Ralpacan, Tibet İmparatoru (ö. 836)

Ölümler
 Behlül ibn Marzuk, Endülüslü komutan
 Beorhtric, Wessex Kralı
 Eadburh, Wessex Kraliçesi
 Višeslav, Hırvatistan Dükü

802


පුරාතන යුගයේ ආරම්භ වූ ඉන්දියානු නර්තන සම්ප්‍රදායන්ට දීර්ඝ ඉතිහාසයක් පවතියි. අද මෙම නර්තනයන් සම්භාව්‍ය සහ නූතන නර්තන වශයෙන් වර්තමානයේ දක්නට ලැබේ. ඉන්දියානු නැටුම් ශෛලීන් බොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල බහුලව දක්නට ඇත. මෙම චිත්‍රපට මගින්, ඉන්දියානු නැටුම් කලාව ගෝලීය ප්‍රේක්ෂකයා වෙත ගෙන හැර දක්වයි.

සටහන
නැටුම්
ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ නැටුම්


Folgend die Ergebnisse und Platzierungen bei den Commonwealth Games 2002 im Herreneinzel im Badminton.

1. Runde
  Graeme Smith -  Makhula Makhula: 7-1 / 7-1 / 7-1
  Issah Mohammed -  Adam Nashwath: 7-3 / 7-3 / 7-1
  Graham Simpson -  Kevin Wood: 7-0 / 7-0 / 7-1
  Paul Le Tocq -  Idrisse Issofo Mossagy: 7-3 / 7-0 / 7-0

2. Runde
  Wong Choong Hann -  Ben Noah Ayim: 7-1 / 7-0 / 7-1
  Martyn Lewis -  Lee Yen Hui Kendrick: 7-1 / 7-4 / 7-0
  John Gordon -  Bradley Graham: 7-1 / 6-7 / 7-1 / 7-1
  Wajid Ali Chaudhry -  Anil Seepaul: 7-1 / 7-2 / 7-4
  Pullela Gopichand -  Curwin Cherubin: 7-2 / 7-0 / 7-1
  Bruce Topping -  Georgie Cupidon: 7-4 / 7-2 / 7-5
  Stephan Wojcikiewicz -  Dotun Akinsanya: 7-1 / 7-1 / 7-0
  Graeme Smith -  Zulkifli Hj Salleh: 8-6 / 7-2 / 7-8 / 7-3
  Muhammad Hafiz Hashim -  Orideetse Thela: 7-0 / 7-0 / 7-1
  Ryan Holder -  Kerwyn Pantin: 7-4 / 7-3 / 7-2
  Stuart Brehaut -  Simon Gaines: 7-1 / 7-4 / 8-6
  Sachin Ratti -  Ola Fagbemi: 7-2 / 7-0 / 7-4
  Nick Hall -  Denis Constantin: 7-5 / 7-2 / 7-2
  Bruce Flockhart -  Alex Haddad: 7-0 / 7-0 / 7-2
  Mark Constable -  Doug Clark: 7-0 / 7-0 / 7-0
  Issah Mohammed -  Abel Tome Charles Alicete: 7-5 / 7-0 / 7-1
  Graham Simpson -  Charles Pyne: 7-8 / 7-1 / 7-5 / 3-7 / 7-4
  Abhinn Shyam Gupta -  David John Geddes: 7-2 / 7-1 / 7-3
  Darron Charles -  Fred Gituku: 7-4 / 5-7 / 7-4 / 4-7 / 8-7
  Colin Haughton -  Abimbola Odejoke: 7-1 / 7-4 / 7-3
  Stephan Beeharry -  Ashley Brehaut: 7-5 / 8-7 / 8-7
  Ronald Susilo -  Mmoloki Motchala: 7-1 / 7-0 / 7-0
  Awang Amran Kambar -  Christopher Eynon: 7-0 / 7-0 / 7-0
  Richard Vaughan -  Eli Mambwe: 7-2 / 7-0 / 7-2
  Dinuka Karunaratne -  Paul Le Tocq: 7-1 / 8-7 / 7-4
  Bobby Milroy -  Edicha Ocholi: 5-7 / 7-2 / 7-0 / 7-4
  Jannik Jonsson -  Martin Owusu Adu: 3-7 / 7-5 / 7-5 / 7-4
  Geoffrey Bellingham -  Nicholas Jumaye: 7-3 / 7-0 / 7-4
  Ian Coombs-Goodfellow -  Glendon Thomas: 7-2 / 7-2 / 7-4
  Nikhil Kanetkar -  Naseer Adbulla Ali: 7-0 / 7-1 / 7-0
  Hyder Aboobakar -  Andre Padmore: 7-0 / 7-2 / 7-5
  Lee Tsuen Seng -  Liam Ingram: 7-2 / 7-0 / 7-2

3. Runde
  Wong Choong Hann -  Martyn Lewis: 7-1 / 7-3 / 7-1
  John Gordon -  Wajid Ali Chaudhry: 6-8 / 7-5 / 7-1 / 7-1
  Pullela Gopichand -  Bruce Topping: 7-2 / 7-4 / 7-5
  Stephan Wojcikiewicz -  Graeme Smith: 7-0 / 7-4 / 7-5
  Muhammad Hafiz Hashim -  Ryan Holder: 7-0 / 7-1 / 7-1
  Stuart Brehaut -  Sachin Ratti: 8-6 / 7-1 / 2-7 / 6-8 / 7-0
  Nick Hall -  Bruce Flockhart: 7-0 / 7-3 / 8-7
  Mark Constable -  Issah Mohammed: 7-1 / 7-0 / 7-0
  Abhinn Shyam Gupta -  Graham Simpson: 7-1 / 7-3 / 7-5
  Colin Haughton -  Darron Charles: 7-0 / 7-0 / 7-0
  Ronald Susilo -  Stephan Beeharry: 7-0 / 7-0 / 7-0
  Richard Vaughan -  Awang Amran Kambar: 7-0 / 7-0 / 7-4
  Dinuka Karunaratne -  Bobby Milroy: 5-7 / 0-7 / 7-0 / 7-4 / 7-4
  Geoffrey Bellingham -  Jannik Jonsson: 7-0 / 7-1 / 7-1
  Nikhil Kanetkar -  Ian Coombs-Goodfellow: 7-0 / 7-1 / 7-0
  Lee Tsuen Seng -  Hyder Aboobakar: 7-0 / 7-0 / 7-3

Endrunde

Endstand

Weblinks
 Medaillengewinner der Commonwealth Games
 thecgf.com

2002
Badminton 2002
Badminton
Badmintonwettbewerb in Manchester

Commonwealth Games 2002/Badminton (Herreneinzel)


Testarea ipotezelor statistice () reprezintă o abordare pentru analiza datelor provenite prin eșantionare dintr-o populație originară. Un test statistic este un demers care constă din a determina dacă există destule dovezi pentru a respinge o ipoteză numită ipoteza nulă (adică a considera că ipoteza este falsă). O ipoteză, în limbajul statistic, este un enunț care exprimă un fapt ce va fi dovedit adevărat sau fals, în urma unui test; ipoteza nulă este ipoteza care se dorește a fi testată, respectiv că datele obținute dintr-un eșantion prelevat dintr-o populație originară mare sunt aleatorii. Analiza datelor prin testare statistică este un răspuns la întrebarea "Care este probabilitatea ca aceste rezultate să fi fost obținute complet aleatoriu?"

Ipoteza nulă este testată în mod frecvent față de ipoteza alternativă care se consideră adevărată dacă ipoteza nulă este falsă. De obicei, ipoteza alternativă înseamnă că datele rezultă dintr-un efect real, nu în mod aleatoriu. Un exemplu de format curent pentru testarea ipotezei nule H0 este afirmația că două medii ale populației sunt egale.

Testele cele mai frecvent utilizate sunt testul -z, testul -t, testul-F, testul χ2 (hi pătrat) și testul analizei varianței, prescurtat ANOVA. Aceste teste privind ipotezele statistice se bazează pe faptul că mediile, varianțele (dispersiile), proporțiile și alte instrumente statistice formează distribuții de frecvențe cu modele cunoscute. Testul -z se bazează pe distribuția normală, cea mai cunoscută (distribuția Gauss), testele -t, -F și χ2 se bazează pe distribuțiile t, F și hi pătrat.

Situații de utilizare

 Atunci când se trag concluzii referitoare la media, proporția, varianța sau alte caracteristici statistice ale unui set de date;
 Atunci când concluziile se vor baza pe eșantioane prelevate dintr-o populație originară mai mare;
 Atunci când se analizează dacă media sau varianța mai multor seturi de date diferă;
 Atunci când se analizează dacă două proporții din două seturi diferite de date sunt diferite.

Procesul de testare

Procedura pentru testarea ipotezelor are trei etape: înțelegerea problemei care trebuie rezolvată (concluzii de obținut), planificarea testului (pașii 1, 2, 3), un număr mare de calcule realizate cu un calculator (pașii 4 și 5) și aplicarea rezultatelor numerice la problema respectivă (pasul 6).

Se parcurg următorii pași:

1. Se stabilește tipul concluziei sau deciziei care trebuie obținute în legătură cu datele disponibile. Se identifică testul corespunzător ce va fi aplicat pentru respectiva decizie.

2. Se enunță ipoteza nulă și ipoteza alternativă. Ipoteza nulă H0 este cea considerată a priori ca adevărată.Ipoteza alternativă H1 este complementară ipotezei nule. Enunțarea ipotezelor este importantă pentru că o enunțare eronată a ipotezelor face confuz restul procesului. Se stabilește dacă testul este bilateral, unilateral stânga sau unilateral dreapta. Dacă ipoteza alternativă include < (mai mic decât) este necesar un test unilateral stânga. Dacă ipoteza alternativă include > (mai mare decât) este necesar un test unilateral dreapta. Testul hi pătrat este totdeauna unilateral dreapta.

3. Se alege pragul de semnificație α.  Acesta reprezintă un prag de probabilitate sub care ipoteza nulă va fi respinsă. De obicei se alege un prag de semnificație α de 1%, 5% sau 10% (α = 0,01, 0,05 sau 0,10).

4. Se calculează testul statistic, adică numărul utilizat pentru ipoteza nulă. Pentru fiecare tip de test există o anumită formulă. Pentru acest calcul se utilizează de obicei computerul.

5. Se stabilește probabilitatea P ca testul să fie aleatoriu, în cadrul distribuției cunoscute a testului ales. Valoarea P este egală cu suprafața de sub curba de distribuție, de după valoarea statistică a testului. Se utilizează în acest scop un tabel statistic sau un program informatic de calcul.

6. Se compară valoarea P cu α în cazul unui test unilateral stânga sau unilateral dreapta sau cu α/2 pentru un test bilateral. Regula de decizie este următoarea: dacă valoarea P este < α se respinge ipoteza nulă și se stabilește că ipoteza alternativă este probabil adevărată. In caz contrar, nu se respinge ipoteza nulă și se stabilește că nu există suficiente dovezi pentru a sprijini ipoteza alternativă.

Erori de tipul I și de tipul II

Datorită faptului că testarea ipotezelor operează cu eșantioane și probabilități există posibilitatea de a lua decizii greșite, de a comite erori. Există două tipuri de erori care se referă la acceptarea sau respingerea ipotezei nule.

Eroarea de tipul I apare atunci când ipoteza nulă H0 este adevărată, însă este respinsă, fiind considerată falsă. Probabilitatea de apariție a unei erori de tipul I este pragul de semnificație α.

Eroarea de tipul II apare atunci când ipoteza nulă H0 este falsă, dar este acceptată, considerând că aceasta este adevărată. Probabilitatea de apariție a unei erori de tipul II este β.

Pentru un volum al eșantionului dinainte dat, probabilitatea de a comite o eroare de tipul I se poate micșora prin reducerea corespunzătoare a mărimii α, care coincide cu pragul de semnificație ales. Aceasta atrage după sine o mărire corespunzătoare a probabilității β, deci a probabilității erorii de tipul II. De aceea, singurul mijloc de a micșora simultan ambele probabilități ale erorilor constă în mărirea numărului de măsurări ale căror rezultate se folosesc pentru testul statistic.

Note

Statistică

Testarea ipotezelor statistice


King Kong is a 1976 American monster adventure film  produced by Dino De Laurentiis and directed by John Guillermin. It is a modernized remake of the 1933 film about a giant ape that is captured and taken to New York City for exhibition. It stars Jeff Bridges, Charles Grodin, and Jessica Lange in her first film role, and features mechanical effects by Carlo Rambaldi and makeup effects by Rick Baker who also played the title character. It is the 5th entry in the King Kong franchise.

The idea to remake King Kong was conceived by Michael Eisner, who was then an ABC executive, in 1974. He separately proposed the idea to Universal Pictures CEO Sidney Sheinberg and Paramount Pictures CEO Barry Diller. Italian producer Dino De Laurentiis quickly acquired the film rights from RKO-General and subsequently hired television writer Lorenzo Semple, Jr. to write the script. John Guillermin was hired as director and filming lasted from January to August 1976. Before the film's release, Universal Pictures sued De Laurentiis and RKO-General alleging breach of contract, and attempted to develop their own remake of King Kong. In response, De Laurentiis and RKO-General filed separate countersuits against Universal Pictures, all of which were withdrawn by January 1976.

The film was released on December 17, 1976, to mixed reviews from film critics while being a modest success at the box office. It won a noncompetitive Special Achievement Academy Award for Best Visual Effects, and it was also nominated for Best Cinematography and Best Sound. Of the three King Kong main films, it is the only one to feature the World Trade Center instead of the Empire State Building. A sequel titled King Kong Lives was released in 1986, with Guillermin directing once again.

Plot

In the 1970s, Fred Wilson, an executive of the Petrox Oil Company, forms an expedition based on infrared imagery which reveals a previously undiscovered Indian Ocean island hidden by a permanent cloud bank. Wilson believes the island has a huge deposit of oil. Jack Prescott, a primate paleontologist, sneaks onto the expedition's vessel and attempts to warn the team against traveling to the island, citing an ominous final message about "the roar of the greatest beast" from previous doomed explorers. Wilson orders Prescott locked up, assuming that he is a spy from a rival corporation. Wilson eventually makes Prescott the expedition's photographer. The ship happens upon a life raft which carries the beautiful and unconscious Dwan. Upon waking, Dwan tells Prescott that she is an aspiring actress who was aboard a director's yacht which suddenly exploded. During the rest of the ship's voyage, Prescott and Dwan become attracted to each other.

Upon arriving at the island, the team discovers a primitive tribe of Indigenous peoples who live within the confines of a gigantic wall, built to protect them from a mysterious god known as Kong. The team finds that while there is a large deposit of oil, it is of such low quality that it is unusable. Later, while Dwan is on a raft, the natives kidnap her and take her back to the island where they drug her and offer her as a sacrifice to Kong. The monumental ape grabs Dwan from the altar and departs back into the jungle.

Although an awesome and terrifying sight, the soft-hearted Kong quickly becomes tamed by Dwan, whose rambling monologue calms and fascinates the monstrous beast. After she falls in the mud, Kong takes Dwan back to a waterfall to wash herself, and then uses great gusts of his warm breath to dry her.

In the meantime, Prescott and First Mate Carnahan lead a rescue mission to save Dwan. The rescue party encounters Kong while crossing a log bridge over a ravine, and Kong rolls the huge log, sending Carnahan and the rest of the sailors falling to their deaths. Prescott and Bone are the only ones to survive. Kong takes Dwan to his lair. A giant snake appears and attempts to eat Dwan, but Kong battles and kills the snake, Prescott escapes with Dwan. Kong chases them back to the native village, only to fall into a pit trap and be smothered with chloroform.

Without any of the promised new oil, Wilson decides to transport Kong to America as a promotional gimmick for his company. When they finally reach New York City, Kong is put on display in a Beauty and the Beast farce, bound in chains with a large crown on his head. When Kong sees a group of reporters crowding around Dwan, hoping for interviews, the ape breaks free of his bonds and goes on a rampage throughout the city. In the commotion, Wilson is killed when Kong steps on him. The ape also destroys an elevated train in his search for Dwan. Prescott and Dwan flee across the Queensboro Bridge to Manhattan while Kong pursues them. Prescott calls the military and in return for a promise that Kong will be captured unharmed, he tells them that Kong will climb the World Trade Center, which resembles a mountain on his native island. Kong locates Dwan and takes her; he begins to make his way to the World Trade Center, with Jack and the military in hot pursuit.

In the climax, Kong climbs the South Tower of the World Trade Center. After being attacked by men with flamethrowers while standing on the roof, Kong leaps across to the North Tower. Then he is attacked by military helicopters while Dwan is trying to stop them. The fatally injured Kong falls from the roof to the World Trade Center plaza, where he dies from his injuries. Dwan is bombarded by a sea of photographers. The crowd is so big, though, that Dwan can't even get close to Jack. She stands still and is photographed relentlessly by reporters while Kong lies dead in a pool of blood and broken concrete.

Cast

Production

There are two different accounts for how the remake for King Kong came about. In December 1974, Michael Eisner, then an executive for ABC, watched the original film on television and struck on the idea for a remake. He pitched the idea to Barry Diller, the chairman and CEO of Paramount Pictures, who then enlisted veteran producer Dino De Laurentiis to work on the project. However, De Laurentiis claimed the idea to remake King Kong was solely his own when he saw a Kong poster in his daughter's bedroom as he woke her up every morning. When Diller suggested doing a monster film with him, De Laurentiis proposed the idea to remake King Kong. Diller and De Laurentiis provisionally agreed that Paramount would pay half of the film's proposed $12 million budget in return for the distribution rights in the United States and Canada if the former could purchase the film rights of the original film.

De Laurentiis later contacted his friend Thomas F. O'Neil, president of General Tire and RKO-General, who informed him that the film rights were indeed available. Later, De Laurentiis and company executive Frederic Sidewater entered formal negotiations with Daniel O'Shea, a semi-retired attorney for RKO-General, who requested a percentage of the film's gross. On May 6, 1975, De Laurentiis paid RKO-General $200,000 plus a percentage of the film's gross. After finalizing the agreement with Paramount, De Laurentiis and Sidewater began meeting with foreign distributors and set the film's release for Christmas 1976.

Writing

After moving his production company to Beverly Hills, De Laurentiis first met with screenwriter Lorenzo Semple, Jr., who at the time was writing Three Days of the Condor. Impressed with his work on the film, De Laurentiis contacted Semple about writing King Kong, to which Semple immediately signed on. During their collaboration on the project, De Laurentiis already had two ideas in mind—that the film would set in present-day and the climax would set on top of the newly constructed World Trade Center.

Because of the risen sophistication in audiences' tastes since the original film, Semple sought to maintain a realistic tone, but infuse the script with a sly, ironic sense of humor that the audiences could laugh at. Having settled on the mood, Semple retained the basic plotline and set pieces from the original film, but updated and reworked other elements of the story. Inspired by the then-ongoing energy crisis and a suggestion from his friend Jerry Brick, Semple changed the expedition to being mounted by Petrox Corporation, a giant petroleum conglomerate which suspected that Kong's island has unrefined oil reserves. In its original story outline, Petrox would discover Kong's island from a map hidden in the secret archives at the Vatican Library.

In a notable departure from the original film, Semple dropped the dinosaurs that are present with Kong on the island. The reasons for the dropped subplot was due to the increased attention on Kong and Dwan's love story and financial reasons as De Laurentiis did not want to use stop-motion animation in the film. Nevertheless, a giant boa constrictor was incorporated into the film.

A fast writer, Semple completed a forty-page outline within a few days and delivered it in August 1975. While De Laurentiis was pleased with Semple's outline, he expressed displeasure with the Vatican Library subplot, which was immediately dropped. It would later be replaced with Petrox discovering the island through obtained classified photos taken by a United States spy satellite. Within a month, the 140-page first draft incorporated the character of Dwan (who according to the script was originally named Dawn until she switched the two middle letters to make it more memorable), the updated rendition of Ann Darrow from the 1933 film. For its second draft, the script was reduced to 110 pages. The final draft was completed by December 1975.

Casting
Meryl Streep has said that she was considered for the role of Dawn, but was deemed too unattractive by producer Dino De Laurentiis. Dwan was also proposed to Barbra Streisand but she turned it down. The role eventually went to the unknown Jessica Lange, then a New York fashion model with no prior acting experience.

Filming and special effects

De Laurentiis first approached Roman Polanski to direct the picture, but he wasn't interested. De Laurentiis's next choice was director John Guillermin who had just finished directing The Towering Inferno (1974). Guillermin had been developing a version of The Hurricane when offered the job of King Kong.

Guillermin, who was known to have had outbursts from time to time on the set, got into a public shouting match with executive producer Federico De Laurentiis (son of producer Dino De Laurentiis). After the incident, De Laurentiis was reported to have threatened to fire Guillermin if he did not start treating the cast and crew better.

As part of the $16 million budget, De Laurentiis had his mind set on building a full-scale animatronic Kong. Italian special effect artist Carlo Rambaldi designed and built the mechanical Kong, which was 40 ft (12.2 m) tall and weighed 6 tons; he would later compare building it to "the United States space program" during the race to the moon. Glen Robinson oversaw the construction of Kong and the amalgam of aluminium, latex, horse tails and hydraulics. Rambaldi had also to devise separate mechanical hands with working fingers, which could be used to scoop up Jessica Lange in close-ups, and a man-sized ape suit for long shots. For the ape suit, Rambaldi collaborated with Rick Baker, who also wore it during the filming. According to Bahrenburg, five different masks were created by Rambaldi to convey various emotions. Separate masks were necessary, as there were too many cables and mechanics required for all the expressions to fit in one single mask. To complete the look of a gorilla, Baker wore contact lenses so his eyes would resemble those of a gorilla.

Rambaldi's giant mechanical Kong cost £500,000 to create. Despite months of preparation, the final device proved to be impossible to operate convincingly, and during the August 1976 filming of Kong's escape in New York, a hydraulic pipe inside the gorilla burst. As a result, it is only seen in a series of brief shots totaling less than 15 seconds, and the ape suit was used in most of the filming.

Baker was extremely disappointed in the final suit, which he felt was not at all convincing. He gives all the credit for its passable appearance to cinematographer Richard H. Kline. The only time that the collaboration of Baker and Rambaldi went smoothly was during the design of the mechanical Kong mask. Baker's design and Rambaldi's cable work combined to give Kong's face a wide range of expression that was responsible for much of the film's emotional impact. Baker gave much of the credit for its effectiveness to Rambaldi and his mechanics.

To film the scene where the Petrox Explorer finds Dwan in the life raft, Jessica Lange spent hours in a rubber raft in the freezing cold, drenched and wearing only a slinky black dress. Shooting of this scene took place in the channel between Los Angeles and Catalina Island during the last week in January 1976.

On one of the nights of filming Kong's death at the World Trade Center, over 30,000 people showed up at the site to be extras for the scene. Although the crowd was well behaved, the Port Authority of New York and New Jersey (owner of the World Trade Center complex) became concerned that the weight of so many people would cause the plaza to collapse, and ordered the producers to shut down the filming. However, the film makers had already got the shot they wanted of the large crowd rushing toward Kong's body. They returned to the site days later to finish filming the scene, with a much smaller crowd of paid extras.

The roar used for Kong was taken from the film The Lost World (1960).

Music
The film's score was composed and conducted by John Barry. A soundtrack album of highlights from the score was released in 1976 by Reprise Records on LP. This album was reissued on CD, first as a bootleg by the Italian label Mask in 1998, and then as a legitimate, licensed release by Film Score Monthly in 2005. On October 2, 2012, Film Score Monthly released the complete score on a two-disc set; the first disc features the remastered complete score, while the second disc contains the remastered original album, along with alternate takes of various cues.

Release

Distribution
The film opened on December 17, 1976 in 974 theaters in the United States and Canada and was in 2,200 theaters worldwide on or immediately after December 17.

Extended television version
NBC bought the rights to air the movie from De Laurentiis for $19.5 million, which was the highest amount any network had ever paid for a film at that time. When King Kong made its television debut over two nights in September 1978, around 45 minutes of extra footage was inserted to make the film longer, and it had some added or replaced music cues. Additionally, to obtain a lower, family-friendly TV rating, overtly violent or sexual scenes in the theatrical version were trimmed down or replaced with less explicit takes, and all swearing or potentially offensive language was removed. Further broadcasts of the extended version followed in November 1980 and March 1983.

Home media
The theatrical version of the film has been released numerous times worldwide on all known home video formats. Of the DVDs, only a few European editions feature any notable extras; these include a 2005 "Making Kong" featurette (22:20) and up to 10 deleted scenes from the extended TV version (16:10). On May 11, 2021, the movie was released to Blu-ray in the United States and Canada courtesy of Shout! Factory-owned brand Scream Factory. The release includes both the theatrical and extended TV cuts.

Reception

Box office
King Kong did not match Laurentiis' or studio expectations at the box office. Laurentiis claimed that the film would outgross the previous year's Jaws and Paramount expected it to gross $150 million. Despite the perceived failure, the film was highly profitable, earning  back over triple its budget.

In the United States and Canada, King Kong opened at number one at the box office grossing $7,023,921 in its opening weekend which was Paramount's biggest opening weekend at that time, and set the record for a December opening. However, it just failed to surpass the opening weekend set by Jaws of $7,061,053, despite being in double the number of theaters. Worldwide, it grossed  within ten days from 1,500 of the 2,200 theaters it had opened in, including $18 million from the United States and Canada (compared to Jaws $21 million in the United States and Canada for the same period).  The film went on to gross $52 million in the United States and Canada, and just over $90 million worldwide. It was the fourth-highest-grossing film released in 1976 in the United States, and the third-highest-grossing film released in 1976 worldwide. As it was a year end release grossing the majority of its total in 1977, the film was included on Varietys chart of the top domestic (U.S. and Canada) moneymakers of 1977 where it ended up at fifth place.

Critical response
Pauline Kael from The New Yorker praised the film, noting the "movie is a romantic adventure fantasy—colossal, silly, touching, a marvelous Classics Comics movie (and for the whole family). This new Kong doesn't have the magical primeval imagery of the first King Kong, in 1933, and it doesn't have the Gustave Doré fable atmosphere, but it's a happier, livelier entertainment. The first Kong was a stunt film that was trying to awe you, and its lewd underlay had a carnival hucksterism that made you feel a little queasy. This new Kong isn't a horror movie—it's an absurdist love story." Richard Schickel from Time wrote that "The special effects are marvelous, the good-humored script is comic-bookish without being excessively campy, and there are two excellent performances" from Charles Grodin and Kong. Arthur D. Murphy of Variety wrote that the film is "one of the most successful remakes in the brief (but remake-blotched) history of motion pictures. Faithful in substantial degree not only to the letter but also the spirit of the 1933 classic for RKO, this new version neatly balances superb special effects with solid dramatic credibility."

Vincent Canby, reviewing for The New York Times, claimed the movie was "inoffensive, uncomplicated fun, as well as a dazzling display of what special-effects people can do when commissioned to construct a 40-foot-tall ape who can walk, make fondling gestures, and smiles a lot." However, he was critical of the use of the World Trade Center instead of the Empire State Building during the climax, but he praised the performances by Bridges and Grodin and the special effects creation of Kong. Charles Champlin of the Los Angeles Times called it "a spectacular film" that "for all its monumental scale retains the essential, sincere and simple charm of the beauty and the beast story." Gene Siskel of the Chicago Tribune had a mixed reaction, giving the film two-and-a-half stars out of four as he wrote, "The original 'Kong' took itself seriously; and so, even now, 43 years later, do we. But the kidding around in the new film, though frequently amusing, knocks down the myth its special effects staff has so earnestly tried to build." Jonathan Rosenbaum of The Monthly Film Bulletin wrote that the remake "moves along reasonably well as a half-jokey, half-serious contemporary 'reading' of its predecessor; as an accomplishment in horror and fantasy adventure, it does not measure up to even the small toe of the original."

The movie's success helped launch the career of Jessica Lange, although she reportedly received some negative publicity regarding her debut performance that, according to film reviewer Marshall Fine, "almost destroyed her career". Although Lange won the Golden Globe Award for Best Acting Debut in a Motion Picture – Female for Kong, she did not appear in another film for three years and spent that time training intensively in acting.

Critical responses to King Kong continue to be mixed. On the review aggregator website Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 52% based on 46 reviews with an average rating of 4.9/10. The critical consensus reads that "King Kong represents a significant visual upgrade over the original, but falls short of its classic predecessor in virtually every other respect." Metacritic, another aggregator, sampled 11 critcs and calculated a weighted average score of 61 out of 100, indicating "generally favorable reviews".

Accolades
The film received three Academy Award nominations and won one.
Winner Best Visual Effects (Carlo Rambaldi, Glen Robinson and Frank Van der Veer), shared with Logan's Run (1976).
Nominee Best Cinematography (Richard H. Kline)
Nominee Best Sound (Harry W. Tetrick, William McCaughey, Aaron Rochin and Jack Solomon).

Controversy
Before Michael Eisner pitched the idea of a remake of King Kong to Barry Diller, he had earlier mentioned the idea to Sidney Sheinberg, the CEO and president of MCA Inc./Universal Pictures. A short time later, Universal decided to purchase the property as an opportunity to showcase its new sound system technology, Sensurround, which had debuted with the disaster film Earthquake, for Kong's roars. On April 5, 1975, Daniel O'Shea, a semi-retired attorney for RKO-General, had arranged meetings with Arnold Stane, attorney for MCA/Universal, and De Laurentiis and Sidewater for the film rights to King Kong. Neither side knew that a rival studio was also negotiating with RKO-General. Stane had negotiated for Universal an offer of $200,000 plus 5 percent of the film's net profit. In contrast, De Laurentiis offered $200,000 plus 3 percent of the film's gross—and 10 percent if the film recouped two and a half its negative cost. In May 1975, the film rights were granted to De Laurentiis.

In the wake of the agreement, Shane claimed that O'Shea had verbally accepted Universal's offer, although no official paperwork was signed. O'Shea contested, "I did not make any agreement written or oral ... never told him we had an agreement, nor words to that effect ... never told him that I had the authority ... I am not an employee, agent, or officer at RKO." A few days later, Universal filed suit against De Laurentiis and RKO-General in Los Angeles Superior Court for $25 million on charges of breach of contract, fraud, and intentional interference with advantageous business relations. In October 1975, Universal, which was in pre-production with its own remake with Hunt Stromberg, Jr. as producer and Joseph Sargent as director, filed suit in a federal district court arguing that the story's "basic ingredients" were public domain. Universal had claimed that its remake was based on the two-part serialization by Edgar Wallace and a novelization by Delos W. Lovelace adapted from the screenplay that had been published shortly before the film's release in 1933.

Universal started production on The Legend of King Kong on January 5, 1976, with Bo Goldman writing the screenplay based on the novelization by Lovelace. On November 20, RKO-General countersued Universal for $5 million alleging that The Legend of King Kong was an infringement on their copyright, and asked the court to prevent any "announcements, representations, and statements" on their proposed film. On December 4, De Laurentiis countersued for $90 million with charges of copyright infringement and "unfair competition". In January 1976, both studios agreed to withdraw their legal suits filed against each other. Universal agreed to cancel The Legend of King Kong, but intended to proceed with a remake sometime in the future on the condition that it release at least eighteen months after De Laurentiis's remake. In September 1976, a federal judge ruled in favor of Universal that Lovelace's novelization had fallen into public domain, which cleared the studio to produce a remake. Universal later produced a remake, also titled King Kong, in 2005.

References
Notes

Bibliography

External links

1976 films
1976 horror films
1970s fantasy adventure films
1970s monster movies
1970s American films
American fantasy adventure films
Remakes of American films
American monster movies
American natural horror films
1970s English-language films
Films scored by John Barry (composer)
Films directed by John Guillermin
Films produced by Dino De Laurentiis
Films set in 1975
Films set in New York City
Films set in the Indian Ocean
Films set in Indonesia
Films set on fictional islands
Films set on ships
Films shot in New York City
Films that won the Best Visual Effects Academy Award
Giant monster films
King Kong (franchise) films
Lost world films
Paramount Pictures films
Films with screenplays by Lorenzo Semple Jr.
World Trade Center
1970s Japanese films

King Kong (1976 film)


ستاكونتا  ، إقليم فنلندي. عاصمة الإقليم هي مدينة بوري. تحدها أقاليم فارسينايس سوومي وكانتا هامي، بيركانما وبوهيانما الجنوبية وبوهيانما.

المراجع

ستاكونتا
أقاليم فنلندا
فنلندا الغربية

ستاكونتا


Kamerun ya da resmî adı ile Kamerun Cumhuriyeti, Afrika kıtasının ortabatı bölümünde yer alan bir ülkedir. Ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Nijerya, Çad, Orta Afrika Cumhuriyeti, Kongo Cumhuriyeti, Gabon, Ekvator Ginesi ve 402 km'lik sahil şeridi ile Atlas Okyanusu oluşturmaktadır. Ülkenin başkenti Yaoundé'dir.

Ülke İsmi
Bölgeye gelen ilk Avrupalılar olan Portekizli denizciler, burada içerisinde bol miktarda kabuklu hayvan gördükleri bir nehre kendi dillerinde kabuklu hayvan anlamına gelen Camarões adını vermişlerdir. Bu isim daha sonraki dönemlerde önce bölgede yer alan dağlık alanlara daha sonra da günümüzde Douala'yı da kapsayan alana son olarak da tüm bölgeye ismini vererek bugünkü ülke sınırlarının tamamının ismi olarak kullanılmıştır.

Coğrafya
Kamerun sahip olduğu 475.442 km²'lik alan ile kıta içerisinde orta ölçekli ülkeler konumunda yer almaktadır. Ülkenin toplamda sahip olduğu 4.591 km'lik kara sınırından 797 km'si Orta Afrika Cumhuriyeti, 1.094 km'si Çad, 523 km'si Kongo Cumhuriyeti, 189 km'si Ekvator Ginesi, 298 km'si Gabon, 1.690 km'si Nijerya ile oluşurken ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu'na da 402 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır.

Ülkenin iç kesimlerinde yaygın olarak gözlemlenen alçak yaylalar ülkenin kuzeyine doğru ilerledikçe Adamaua Platosu ve Mandara Sıradağları'nın etkisiyle yükselmektedir. Bu yükseltiler en uç kuzeyde Kamerun'un da küçük bir kısmına sahip olduğu Çad Gölü'nün yer alması nedeniyle alçalarak düşüş göstermektedir. Ülkenin batı ve kuzeybatı bölümlerinde Kamerun hattı olarak adlandırılan fay hattının da yer aldığı bölge üzerinde volkanik sıradağlar yer almaktadır. Özellikle kıyı kesiminde aktif olan volkanik dağların yanı sıra Batı Afrika'nın 4.095 m ile en yüksek dağı konumunda bulunan Kamerun Dağı'da bu bölgede bulunmaktadır. Yükseltinin 3.011 m kadar çıktığı Oku volkanik dağlık alanları içerisinde ise Nyos Gölü ve Manoun Gölü yer almaktadır. Bamenda Platosu'nde bulunan Oku volkanik alanları içerisinde ayrıca Afrika kıtasının batı bölümünde yer alan en yüksek dağlık yağmur ormanları alanları gözlenebilmektedir. Ülkenin diğer önemli yükseltileri arasında Bakossi, Manengouba ve Kupe gibi kutsal olarak da kabul edilen dağlar yer almaktadır. Bakossi ve Manengouba dağları ise endemik bitki ve hayvan türlerinin bulunduğu ancak doğasının tehdit altında olduğu bölgelerdendir. Ülkenin güney bölümünde yer alan yaylalar da ise tropikal yağmur ormanları yer almakta olup, bu alanlar sahil kesimine yaklaştıkça yerini geniş ovalara bırakmaktadır.

İklim
Ülke genel olarak tropikal iklimin etkisi altında bulunmaktadır. Bu etki ile Kamerun'da şiddetli yağışların da yaşandığı sıcaklığın yüksek olduğu yağmur sezonları yaşanmaktadır. Ülke genelindeki yüksek bölgelere doğru sıcaklıklar ılıman değerlerde ölçülmektedir. Ülkenin Çad gölünün de yer aldığı kuzey kesimlerde kurak bir iklim gözlemlenmektedir. Ülkenin etkisi altında olduğu tropikal iklim nedeniyle Kamerun üç bölgesel iklim alanına ayrılabilmektedir, buna göre ülkenin kuzeyinde mevsimsel nemlilik görülmekte olup Ekim-Nisan döneminde kurak sezon yaşanmaktadır. Kamerun'un kuzey bölgelerinde yıllık yağış ortalaması ise 700 mm seviyesindedir. Temmuz-Eylül döneminde yağışların en az olduğu dönem yaşanmakta olup yıllık ortalama sıcaklık değerleri 32,2 °C seviyesindedir. Bu bölgede ölçülen yüksek sıcaklık değerleri ile birlikte yağışların yıl genelinde düşük olması nedeniyle her 2 ila 5 yılda bir kuraklık sorunu yaşanabilmektedir.

Ülkenin kuzey kesiminde yer alan savanaların güney kesimlerinde yer alan yağmur ormanlarına geçiş yaptığı bölgelere doğru başlayan ve yükseltisi 1.000 m ila 1.500 m arasında yer alan yaylalarda ise yıllık ortalama sıcaklık değerleri 22 °C seviyesinde ölçülürken, yıllık ortalama yağış 1.500 mm-1.600 mm düzeyindedir. Ülkenin batı kesiminde yer alan dağlık alanlarda ise yıllık ortalama yağış 2.000 mm ile 11.000 mm seviyesindedir. Özellikle Kamerun dağının güney ucunda ölçülen 11.000 mm yağış değerleri bölgeyi dünyanın en çok yağış alan bölgelerden biri yapmaktadır. Hem güney hem de batı kesimlerinde Aralık-Şubat dönemi kurak dönem olarak ifade edilse de bu dönemde de yer yer yağışlar gözlemlenmektedir. Yağmur ormanlarının da sık bulunduğu Atlas Okyanusu'na kıyı sahil kesimlerinde ise yıllık ortalama sıcaklıklar 25 °C ortalama yağış ise 1.500 mm - 2.000 mm düzeyinde bulunmakta olup, Aralık-Ocak dönemi yağışsız dönem olarak geçmektedir.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Kamerun doğal alanları bakımından küçük Afrika olarak tanımlanmaktadır. Ülkenin güney ve orta kesiminde her daim nemli olan kahverengi, koyu kırmızı renge sahip ekvatoral kil olan ve Ferralsol olarak adlandırılan toprağa sahiptir. Ülkenin dikenli ve kurak ovalara sahip kuzey kesimlerinde ise kırmızı toprak olarak adlandırılan Terra Rossa toprağı gözlemlenmektedir.

2001 yılında yapılan bir araştırmaya göre ülke genelinde 96 tanesi endemik açıdan sadece bu ülkeden bulunan 542 farklı balık türü belirlenmiştir. Ayrıca yine aynı araştırmaya göre ülke genelinde 15.000 kelebek türü, 280 memeli hayvan türü (küçük ve büyük memeli hayvanların toplamı), Afrika'da bulunan 275 adet sürüngen türünün 165 tanesi, 3 timsah türü ve 190-200 kurbağa türü olduğu belirlenmiştir. Bunlara ilaveten 750 tanesi Kamerun'da yerleşik, 150 tanesi göçmen kuşlar olmak üzere 900 tane de kuş türü tespit edilmiştir.

2008 yılında Nijerya sınıra yakın bir konumda oluşturulan Takamanda Ulusal Park sayesinde soyu tehdit altında olan goril ailesine mensup Cross-River Gorili 'nin korunması amaçlanmıştır. Şu anda sayıları 300 civarında bulunan goril türünün soyu kaçak avlanma ve orman alanlarının tahrip edilmesi nedeniyle tükenme noktasına gelmiştir. Banyang-Mbo-Tabiatı'nda ise ülkede var olan az sayıda orman fili nüfusunun korunması amaçlanmıştır.

1987 yılında oluşturulan Dja Ulusal Park, UNESCO Dünya mirasları listesinde yer almaktadır. Kamerun'da bu ulusal park haricinde UNESCO'nun dünya mirasları listesine aday başka ulusal parklarda mevcuttur:

 2006 yılından Boumba-Bek-Ulusal Park
 2006 yılından Campo-Ma'an-Nationalpark
 2006 yılından Korup-Ulusal Park
 2006 yılından Kribi yakınlarında bulunan Lobé Şelaleri
 2006 yılından Lobéké-Ulusal Park
 2006 yılından Nki-Ulusal Park
 2006 yılından Çad Gölü'nün Kamerun'da kalan kısmı
 2006 yılından Waza-Ulusal Park

Doğal kaynaklar
Kamerun'da doğal yeraltı zenginlikleri açısından petrolün yanı sıra boksit, demir cevheri, kahve, muz, kauçuk, ağaç, altın ve elmas bulunmaktadır.

Nüfus
Kamerun'da son olarak 2005 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 17,463,836 nüfus tespit edilmiştir. 2005 yılından sonra bir daha resmi sayım gerçekleştirilmemiş olup 2018 tahmini sayım sonuçlarına göre 25,640,965 nüfus belirlenmiştir. Ülke içerisindeki nüfus yoğunluğu 35,7 kişi/km² düzeyindedir. Ülke nüfusunun büyük bir bölümü kuzey ve batı kesimlerindeki yeşil çimenlik alanlara hakim bölgelerde, liman kenti Douala ve sahil kesimi ile birlikte başkent Yaoundé'de yaşamaktadır. Ülkenin orta ve güneydoğu kesimlerinde ise nüfus yoğunluğu düşük seviyelerdedir.

Kamerun genç bir nüfusa sahip olup, 2018 tahmini verilerine göre %61,75'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,23'ü 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %42,15 (erkek 5,445,142/kadın 5,362,166)
15-24 yaş: %19,6 (erkek 2,524,031/kadın 2,502,072)
25-54 yaş: %31,03 (erkek 4,001,963/kadın 3,954,258)
55-64 yaş: %3,99 (erkek 499,101/kadın 524,288)
65 yaş ve üzeri: %3,23 (erkek 384,845/kadın 443,099)

Şehirde yaşayanların oranı 2019 verilerine göre %57 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2018 tahmini verilerine göre %2,54 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Kamerun'da etnik grup olarak 286 unsur yer almaktadır. Ülken özellikle güney kesimlerinde nüfusunun %40'lık bir kesimi kendini Bantu etnik grubuna mensup olarak ifade etmektedir. Bu bölgede bantu etnik grubu içerisinde de çoğunluğu ülke nüfusunun içerisinde %19'luk çoğunluğu kapsayan Ekvatoral Bantu grubu oluşturmaktadır. Ekvatoral bantu etnik grubundan sonra ülke nüfusunda ikinci derecede öneme sahip olan ve %8'lik çoğunluğu oluşturan grup Kuzeybatı bantu etnik grubudur. Bu gruplar haricinde bu bölgelerde ayrıca Duala, Fang, Ewondos, Kpe/Bakwiri, Basaa, Ngumba, Eton, Bulu, Makaa, Njem, Ndzimu ve Luanda bantu etnik grupları da yaşamaktadır.

Semibantu etnik grubu ülkenin iç kesimleri ile birlikte kuzey kesimlerinde çoğunlukla yaşamakta olup, ülke nüfusunun %31'lik bir bölümünü oluşturmaktadır. Ülkenin yine iç kesimleri ile birlikte batı bölgelerinde yaşayan Bamileke grupları Semibantu grubu içerisinde çoğunluğa sahip bir konumdadır.

Ülkenin kuzey kesimlerinde yaşamlarını sürdüren nüfus genel itibarıyla Fulbe, Kanuri, Mandara, Musgum, Kotoko ve Massa gibi Sudan halkları tarafından oluşturulmaktadır. Ülkenin en kuzeyinde yer alan dağlık ve bataklık alanlar da ise Kirdi etnik grupları yaşamlarını sürdürmektedir. Ülkenin güney bölgelerinde yer alan yağmur ormanlarında da sayıları binlerle ifade edilen Pigmeler yaşamaktadır.

Kamerun genelinde etnik gruplar haricinde özellikle Nijerya, Orta Afrika Cumhuriyeti ve Çad gibi komşu ülkelerden gelen çok sayıda göçmen yaşamaktadır. Özellikle Nijerya kökenli göçmenler resmi olmayan rakamlara göre ülke genelinde üç milyon dolayında bir nüfus oluşturmaktadır. Avrupalılar içerisinde Fransa vatandaşları en büyük beyaz topluluk konumundadır. Son yıllarda Çin'in bu ülkede yaptığı ekonomik yatırımlar neticesinde Çin vatandaşlarının sayısı da Kamerun içerisinde artış göstermiştir.

Dil

Kamerun'da yaşayan etnik grup sayısına paralel olarak çok sayıda yerel dil mevcuttur. Bu sayı günümüzde 230 dilin üzerinde bulunmaktadır. Ülke genelinde Fransızca ve İngilizce olmak üzere iki resmi dil sömürge ve himaye dönemlerinden miras olarak kalmıştır. Bu resmi dillerden Fransızca on bölgeden sekizini kapsayacak şekilde nüfusun %80'i için resmi dil konumundayken, İngilizce sadece Kuzeybatı ve Güneybatı bölgelerinde resmi dil olmak üzere nüfusun %20'sine hitap etmektedir. Ülkede resmi dil ve etnik grupların dilleri dışında bu dillerin karışımı olarak ortaya çıkan kreol diller de ön plana çıkabilmektedir.

Ülke bir dönem Almanya sömürgesi olması nedeniyle Almancada okullarda yaygın olarak öğretilmekte ancak Almancayı anadili olarak kullanan neredeyse hiç bulunmamaktadır. Son dönemlerde Ekvatoral Gine sınırına yakın bölgelerde İspanyolcada önem kazanan bir dil konumuna gelmiştir.

Ülkede konuşulan yerel diller arasında Fulfulde, Kanuri, Kotoko dilleri ve Shuwa kuzey kesimlerde, Benue-Kongo dil ailesine mensup Duala, Basaa, Kpe-Mboko, Malimba-Yasa, Makaa, Njyem, Ndsimu, Ngumba ve Kunabembe ile birlikte Ewondo, Bulu ve Fang gibi farklı Beti-Fang dilleri güney kesimlerde konuşulan yerel dillerdendir. Ülkenin batı kesimlerinde Ghomálá, Fé'fé, Medumba ve Yemba önemli yerel diller konumundadır. Kamerun'un kuzey ve doğu kesimlerinin bir bölümünde ise Sudanca ve Az-Sande dilleri ön plana çıkmaktadır.

Din

Ülkede hakim olan din Hristiyan dinidir. Buna göre nüfusun %69,2 hristiyan inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Bu oran içerisinde katolik mezhebine mensup Hristiyanların oranı %38,4, Protestan mezhebine mensup %26,3, Ortodoks mezhebi mensuplarının oranı %0,5 ve diğer hristiyan mezheplerine mensupların oranı %4 düzeyindedir. Dieudonné Bogmis gibi bilinen katolik psikoposa da sahiptir. İslamiyet ülke içerisinde en yaygın ikinci din konumunda olup, İslami inancına göre yaşamlarını sürdürenlerin oranı %20,9 düzeyindedir. Ülke genelinde ayrıca %5,6 oranında Batı ve Orta Afrika dinlerine, %1 düzeyinde de başka dinlere inanan bir kesim mevcuttur. Kamerun'da herhangi bir dine inanmadığını belirten nüfusun oranı %3,2 seviyesindedir.

İslamiyet ülkenin özellikle kuzey bölgesinde yaşayan nüfus arasında oldukça yaygın bir konumdadır. Kamerun'un kuzeyinde Müslümanlar oran olarak diğer dinlere göre daha yaygın olarak gözlemlenmektedir.

Sosyal durum

Eğitim

Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2010 tahmini verilerine göre %71,3 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %78,3 iken kadınlarda %64,8 seviyesindedir. Kamerun genelinde zorunlu bir eğitim sistemi bulunmasına rağmen okuma yazma bilmeyenlerin oranı %25 düzeyindedir. Ülkede okul çağına gelmiş çocukların okula başlama oranı %79 ile Afrika standartlarına göre yüksek olarak belirlense de ülkenin kuzey bölgeleri ile güney bölgeleri arasındaki eğitim düzeyi farkı ciddi boyutlardadır.

Kamerun'da ilkokul ücretsiz olarak ziyaret edilebilmesine rağmen okul için gerekli tüm araç ve gereçler veliler tarafından karşılanmak zorunda. Bu zorunlu durum ülkenin güney bölgelerinde okula başlama oranlarını düşürürken kuzey bölgelerde bu duruma ek olarak kültürel sebepler de çocukların okula gitme oranlarını etkileyebilmektedir.

2001 Cameroon Household Survey 'in yaptığı bir araştırmada incelenen verilere göre her ne kadar kız çocukları ile erkek çocukları arasında okula başlama döneminde herhangi bir ayrım yapılmasa da okul hayatında yaşanan en küçük düzensizliklerde kız çocuklarının okul hayatına daha çabuk son verildiği belirlenmiştir.

Başkent Yaoundé başta olmak üzere Duala, Buea, Dschang ve Ngaunderé'de devlet üniversiteleri bulunmaktadır.

Sağlık
2014 tahmini verilerine göre ülke genelinde ortalama yaşam 57.35 düzeyinde gözlemlenmekte olup bu oran erkeklerde 56.09, kadınlarda ise 58.65 seviyesindedir. AIDS, Afrika kıtasında genel olarak yüksek değerlerde gözlemlense de Kamerun'da düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2012 tahmini verilerine göre %4,5 düzeyindedir. Yine aynı tahmini verilere göre ülkede 600.000 üzerinde bu virüsü taşıyan kişi bulunmaktadır.

Tarih

Sömürge öncesi dönem
Günümüzde Kamerun'un bulunduğu bölgelerde sömürge dönemi öncesinde birçok etnik grup yaşantısını sürdürmekteydi. Ülkenin sık ormanlar ile kaplı güney kesimlerinde herhangi siyasi bir birliktelik sağlanmadan bir arada yaşayan Bantu toplulukları yer alırken, ülkenin güney ve batı kesimlerinde daha merkezi bir birliktelik ile topluluk halinde yaşayan oluşumlar meydana gelmiştir. Bu dönemin en önemli devlet öncesi yapıları arasında en kuzey bölgelerde Bornu, Mandara, Logone-Birni ve Makari-Goulfey gibi sultanlıklar yer alırken, Fombina İmparatorluğu ve ona bağlı Ngaoundéré, Garoua-Lainde, Maroua, Rei-Bouba, Tibati, Banyo ile birlikte batı bölgesinde Bamum Krallığı sömürge öncesi dönemde belli bir siyasi yapı ile Kamerun'da hakimiyet sürmüşlerdir.

Avrupalılar ile ilk temas
1472 yılında Portekizli denizcilerin Fernando do Poo önderliğinde bölgeye gelmesi sonucu Avrupalılar bu bölgeye ilk defa ayak basmışlardır. Gemilerini durdurdukları Wouri nehrinde yengeç başta olmak üzere birçok kabuklu hayvan gören Avrupalılar, bu sebeple bu nehre daha sonra ülkenin tamamına ismini verecek olan Rio de Camarões (Yengeç nehri) adını vermişlerdir. Portekizliler'in bu bölgede hakimiyet kurması sonucu 1520 yılında bölgeden ticaret yapılmaya başlanmıştır. Özellikle Duala gibi sahile yakın topluluklar ile yapılan ticaretin önemli bir kısmını köle, fildişi ve palmiye yağı ticareti oluşturmaktaydı.

Portekizlilerin gelmesi sonucu çok sayıda şeker kamışı tarlaları oluşturulmuş, köle ticareti çok daha büyük bir öneme sahip olmuştur. 10 Haziran 1840 yılında Douala ile Portekiz hükûmeti arasında yapılan anlaşma ile köle ticaretine son verilmiş, söz konusu dönemden itibaren misyonerlik faaliyetlerine hız verilmiştir.

Günümüz Kamerun'un iç kesimleri ile ilgili ilk araştırmalar 19. yüzyılda gerçekleştirilmiş, bu bağlamda Alman Afrika bilimcisi Heinrich Barth 1851 yılında Royal Geographical Society Of London 'un da talepleri neticesinde bu bölgelerde bulunmuş ve günümüz Kamerun'un kuzey bölgelerinde de araştırmalar gerçekleştirmiştir. Askeri bir hastanede doktor olan ve ayrıca Tunus konsolosluğu görevini de üstlenen Gustav Nachtigal, Çad Gölü bölgesinde araştırma yapan ilk araştırmacı olarak bahsi geçen bölgeden ilk bilgileri Avrupa kıtasına aktarmıştır.

Almanya sömürge dönemi

1862 yılında bu yana Gabon'da ticari faaliyetlerde bulunan Almanya, 1868 yılında Douala'da ilk ticari merkezini kurması sonucu bölge ile yakından ilgilenmeye başlamıştır. Almanya şansölyesi Otto von Bismarck'ın o güne kadar Tunus konsolosu olarak görev yapan Afrika bilimcisi Gustav Nachtigal'i imparatorluk adına Afrika'nın batı sahili komiseri ilan etmesi neticesinde Almanya çıkarları doğrultusunda bu bölgeleri sömürge sistemine dahil etme görevini vermiştir. Bu gelişmeler neticesinde 11 ve 12 Temmuz 1884 yılında Duala topluluklarını önderleri ile yapılan himaye anlaşmaları neticesinde bölgede göndere 14 Temmuz 1884 tarihinde Almanya İmparatorluğu bayrağı çekilmiştir ve himaye maddeleri açıklanmıştır. Yaşanan bu gelişmelerden beş gün sonra bölgeye gelen ve bölgeyi İngiltere adına sahiplenmek isteyen konsolos Hewett, resmi protestolar ile karşılaştır. Bu gelişmeler nedeniyle konsolosa The too late consul (Çok geç kalan konsolos) lakabı verilmiştir.

Sömürge bölgesinin geçici sınırları Berlin'de gerçekleştirilen Berlin Konferansı'nda çizilmiş, nihai sınırlar ise ilerleyen yıllarda Fransa ve Büyük Britanya ile 1885 yılından 1908 yılına kadar yapılan birden fazla anlaşmalar ile belirlenmiştir. 1884 yılında 495.000 km²'lik bir alana sahip olan Almanya, yıllar içerisinde Yeni Kamerun gibi bölgelerinde topraklarına katılması ile 1911 yılında 790.000 km²'lik bir büyüklüğe ulaşmıştır.

I.Dünya Savaşı'nın yaşanması neticesinde bölgedeki hakimiyetini kaybetmeye başlayan Almanya 1916 yılında son birliğinin de bölgeden çekilmesi ile sömürge sistemini tamamen kaybetmiştir. Almanya'nın bıraktığı bölge akabinde Britanya sömürge sistemi askerleri tarafından ele geçirilmiştir.

Fransız-İngiliz himaye dönemi
1919 yılında gerçekleştirilen Versay Barış Antlaşması çerçevesinde Kamerun resmen Milletler Cemiyeti kontrolüne verilmiş, Milletler Cemiyeti ise bu bölge üzerindeki görevini manda yönetim biçiminde gerçekleştirmesi adına Fransa ve Büyük Britanya'ya devretmiştir. Bölgenin her iki ülkeye verilmesi neticesinde Kamerun ikiye ayrılmış, Fransa bölgenin beşte dördüne sahip olarak büyük çoğunluğu kontrolü altına almıştır. II.Dünya Savaşı'ndan sonra bölge Birleşmiş Milletler tarafından cemiyet manda yönetim sistemi yerine mütevelli manda yönetimi sistemine geçirilmiştir. Bu değişiklik ile BM bölgenin kendi kendini yönetilmesini amaçlamıştır. Özellikle Fransa'nın hakim olduğu mütevveli manda yönetimi bölgesinde 1957 yılına kadar sık aralıklarla bağımsızlık yanlıların şiddet olayları yaşanmış, 10 Mayıs 1957 tarihinde de André Marie Mbida bu bölgenin başbakanı olarak atanmıştır.

Fransa'nın hakimiyeti altında bulunan Kamerun'da BM'nin himaye döneminin bitmesi ile gerçekleştirilen referandum sonuçları neticesinde bölge Doğu Kamerun adı ile 1 Ocak 1960 tarihinde bağımsızlığını ilan etmiştir. Ülkenin beşte birine sahip olan Britanya'nın hakimiyeti altındaki bölgede de buna benzer bir şekilde referandum gerçekleştirilmiş, referandum sonucuna göre bölgenin kuzey kesimleri Nijerya'ya bağlanma arzusunu dile getirmiş, bölgenin güney bölgeleri ise Doğu Kamerun ile Kamerun devletini kurmak adına bu bölge ile birleşmeyi kabul etmişlerdir. 1 Kasım 1961 yılında Britanya bölgesinin de katılımı ile Kamerun devleti resmen kurulmuştur. Günümüzde ülke içerisinde iki resmi dilin bulunmasının arka planında yaşanan bu gelişmelerin etkisi büyük olmuştur.

Bağımsızlık sonrası
1960 yılındaki bağımsızlık sonrası Kamerun'un devlet başkanı olarak göreve başlayan Ahmadou Ahidjo zaman içerisinde ülkede bir diktatörlük sistemi oluşturmuş, dış siyasi desteğini aldığı Fransa'nın da etkisi ile hakimiyetini sağlamlaştırmıştır. 1 Eylül 1966 yılında kurulan Union Nationale Camerounaise (UNC) partisi 1990 yılına kadar ülkenin yasal tek partisi özelliğini taşımış, 1985 yılında da yapılan isim değişikliği ile Rassemblement démocratique du Peuple Camerounais/Cameroon People's Democratic Movement (RDPC) adını almıştır.

1972 yılından itibaren ülke genelinde reformlar gerçekleştirilmiş, federal bir yapıya sahip olan ülkenin ismi 20 Mayıs 1972 tarihinde Federal Kamerun Cumhuriyeti 'den yeni üniter devlet yapısının bir sonucu olarak Kamerun Birleşik Cumhuriyeti 'ne değiştirilmiştir. Yaşanan bu gelişmeler neticesinde Kameruna'a katılmadan önce özerklikleri garanti altına alınan eski İngiliz himayesindeki Kamerun bölgesinde huzursuzluklara neden olmuştur.

6 Kasım 1982 tarihinde yaşadığı sağlık sorunları nedeniyle görevinden ayrılan Ahidjo'nun yerine başbakan Paul Biya UNC'nin genel başkanlığı yanı sıra devlet başkanı da olmuştur. 1984 yılında gerçekleştirilen seçimleri kazanan Biya, aynı yıl kendisine yapılan darbe girişimini engellemiştir. 1988 seçimleri öncesi ülke içerisinde daha fazla demokrasi ve özgürlük vaatlerinde bulunan Biya, karşı bir adayın olmadığı seçimleri de büyük bir oy oranı ile kazanmıştır. 1990 yılından itibaren yoğunlaşan özgürlük ve demokrasi talepleri neticesinde basın özgürlüğünün önünü açan Biya, 1992 yılında da muhalefet partilerinin kurulmasına olanak tanıyan düzenlemeyi onaylamıştır. Tek partili düzenden çok partili düzene geçtikten sonra gerçekleştirilen ilk seçimlerde de zaferini ilan eden Biya, buna rağmen mecliste partisi çoğunluğu elde edemediği için UNPD ile koalisyon hükûmeti kurmak durumunda kalmıştır. Ekim 1997 yılında gerçekleştirilen seçimlerde de zaferin ilan eden Biya, aynı seçim zaferlerini 2004 ve 2011 yılında katıldığı ve seçildiği seçimlerde de göstermiştir.

Günümüzde özellikle ülkenin eski Britanya himayesindeki güneybatı bölümünde yer alan Güney Kamerun bölgesinde yaşayan Kamerun nüfusu, bizzat devlet başkanı Biya tarafından kendisin de üye olduğu gruba pozitif ayrımcılık yapıldığı ve Fransızcanın hakim olduğu bölgeler kadar İngilizcenin hakim olduğu bölgeleri önem ve değer gösterilmediği gerekçesiyle zaman zaman bağımsızlık talepleri dile getirilmektedir. Bu girişimler neticesinde 1996 yılında ilki olmak üzere uluslararası alanda herhangi bir etkisi görülmese de güneybatısında yer alan Güney Kamerun bölgesi Ambazonia Cumhuriyeti adı altında bağımsızlık ilanları gerçekleştirilmiş ancak sonuca ulaştırılamamıştır.

Siyaset

Kamerun bağımsızlığını ilan ettiği 1960 yılından bu yarı başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Kamerun anayasada da belirtildiği üzere üniter bir devlet yapısına sahiptir. Ülkenin devlet başkanı yedi yıllık bir süre için bu göreve seçilmekte olup, 10 Nisan 2008 tarihinde yapılan yasa değişikliği ile bir kişi devlet başkanlığı seçimlerine dilediği kadar katılabilmektedir. Ülkede Çift meclislilik yapısına uygun olarak üst merci olarak senato ve alt merci olarak ulusal meclis bulunmaktadır. 180 sandalyeye sahip ulusal meclis üyeleri her beş yılda bir yapılan seçimler ile seçilmektedir. 1992 yılına kadar tek parti düzeninin hakim olduğu Kamerun'da söz konusu yıl yapılan değişiklikten sonra çok partili düzene geçmiştir.

Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1960 yılında 1982 yılına kadar Ahmadou Ahidjo'nun yürüttüğü devlet başkanlığı görevini, 1982 yılından bu yana Paul Biya yürütmektedir. Paul Biya, 78 yaşında katıldığı 9 Ekim 2011 seçimlerinde %78, 2018 seçimlerinde de %71,3 oy oranı ile Kamerun Devlet Başkanı seçilmiştir ve görevini 2025 yılındaki seçime kadar sürdürmektedir.

Ülkenin başbakanlık görevini 4 Ocak 2019 tarihinden bu yana Joseph Ngute yürütmektedir.

Parti
1 Eylül 1966 yılında kurulan Union Nationale Camerounaise (UNC) partisi 1990 yılına kadar ülkenin yasal tek partisi özelliğini taşımış, 1985 yılında da yapılan isim değişikliği ile Rassemblement démocratique du Peuple Camerounais/Cameroon People's Democratic Movement (RDPC:) adını almıştır. 1992 yılında gerçekleştirilen reformlar çerçevesinde muhalefet partilerinin kurulmasına izin verilmiş, bu olaydan sonra gerçekleştirilen ilk seçimlere de UNC haricinde 32 farklı muhalefet partisi katılmıştır. Günümüzde ana muhalefet partisi görevini Front social démocrate/Social Democratic Front (SDF) yürütmektedir.

Dış siyaset
Kamerun 1995 yılından bu yana İngiliz Milletler Topluluğu üyesidir. Bu üyeliği ile birlikte Kamerun birliğin tümüyle Büyük Britanya sömürgesi/himayesi olmadığı halde üyesi olan ilk ülkesi olmuştur. Ülkenin ikinci ve daha büyük bir alana sömürge sistemine sahip olan Fransa ile de iyi ikili ilişkileri bulunmaktadır. Kamerun nüfusunun sadece %20'si müslüman olmasına rağmen ülke İslam İşbirliği Teşkilatı'nın bir üyesi konumundadır.

Kamerun genel olarak komşu ülkeler ile iyi ilişkiler içerisinde bulunmaktadır. Geçmişte Bakassi Yarımadası nedeniyle zaman zaman Nijerya ile şiddetli çatışmalar yaşansa da, bu çatışmalar 2008 yılında Kamerun'a göre daha güçlü bir ordu gücüne sahip Nijerya'nın da isteği ile sonlanmış ve Kamerun yarımada konusunda Nijerya ile anlaşarak bu durumu lehine sonuçlandırabilmiştir. Aynı şekilde komşu ülke Çad'dan gelen birçok mülteci Kamerun topraklarında tutulmaktadır. Ülke ayrıca 120 kişilik bir barış gücü askeri ile Orta Afrika Cumhuriyeti'nde yer almaktadır.

Son yıllarda ülke içerisinde Çin'in etkisi fazlasıyla hissedilmektedir. Özellikle Çin-Afrika Zirvesi sonrasında Kamerun'daki yatırımlarını çoğaltan Çin Halk Cumhuriyeti, bu ülke için önemli bir konuma gelmektedir. Kamerun ithalatın bir kısmını da Çin'den yapmaktadır.

Ülke ayrıca 1973 yılından bu yana faaliyet gösteren Uluslararası Kakao Örgütü üyesidir.

İdari yapılanma

Kamerun toplamda on adet bölgeye ayrılmış konumdadır. 12 Kasım 2008 yılında yapılan yasa değişikliği ile o güne kadar il statüsünde olan yerler bölge statüsüne kavuşturulmuştur. Bu söz konusu bölgeler kendi içerisinde 58 ilçeye, ilçeler ise 300'ün üzerinde belediyeye ayrılmış durumdadır.

Şehir
Ülke içerisinde kalabalığın en yoğun olduğu şehir başkent Yaoundé'dir. 2005 verilerine göre ülkenin en büyük beş şehri şu şekildedir:

Ulaşım

Havayolu
Merkezi Douala'da bulunan ve 2006 yılında devlet tarafından kurulan Camair-Co Kamerun'un havayolları şirketi konumundadır. Bundan önceki devlet havayolları olan Cameroon Airlines'in iflas etmesi neticesinde aktif bir konuma gelen Camair-Co 2011 yılında önce ilk iç hat uçuşunu daha sonra da aynı gün dış hat uçuşunu gerçekleştirerek faaliyetlere başlamıştır.

Ülke genelinde 2008 verilerine göre 34 adet havaalanı bulunmakta olup, bunlardan sadece 11 tanesinin asfalt pisti bulunmaktadır. Douala International Airport ve Yaoundé Nsimalen International Airport havaalanları ülkenin ana uluslararası standartlara sahip iki havaalanıdır.

Demiryolu

Kamerun'da demiryolları Camrail tarafından işletilmektedir. 1996 yılında özelleştirme kapsamında özelleştirilen devlet demiryolları 1999 yılında 30 yıl süre için özel sektöre devredilmiş ve faaliyetlerine devam etmiştir. Ülke genelinde ilkel demiryolu ağlarına sahip olan Camrail, ülkenin birçok bölümüne de ray olmaması nedeniyle ulaşım sağlayamamaktadır.

Camrail Mayıs 2014 tarihi itibarıyla aşağıda yer alan şehirler arasında sefer düzenlemektedir.

Douala - Kumba

Douala - Yaoundé

Yaoundé - Ngaoundéré

Karayolu

Ülke genelinde 2004 yılı verilerine göre 50.000 km kara yolu bulunmakta olup, bu yolların sadece 5.000 km'lik bir bölümü asfalt ile kaplıdır. Kamerun Trans-Afrika Karayolu Ağı üzerinden bulunmasından dolayı, bu ağa bağlı üç hat Kamerun'dan da geçmektedir. Bu ağlar şu şekildedir:

 Dakar-N'Djamena Karayolu, Kamerun sınırında bağlandığı kara yolu N'Djamena-Djibouti Karayolu
 Lagos-Mombasa Karayolu
 Trablus-Cape Town Karayolu

Ülke genelinde bulunan bölgeler arası karayolları listesi ise şu şekildedir:

Denizyolu
Toplamda 2.090 km'lik bir karasularına sahip olan ülkede, özellikle yağmur sezonlarında yolcu ve yük taşımacılığı sınırlı şekilde yapılabilmektedir. Gemilerin taşıma yapabileceği sadece Benue nehri bulunmaktadır.

Ekonomi

Kamerun ekonomisi diğer birçok Afrika ülkesinin aksine uzun yıllar liberal ekonomi politikasını benimsemiştir. 2004 verilerine göre 12,7 milyar Euro olarak belirlenen Gayri Safi Yurt içi Hasıla, 2002 verilerine göre 7,5 milyar Euro düzeyindeydi. Başlıca tarım ürünleri, patates ve mısır olan Kamerun'da, tahıl, muz, kauçuk, palmiye yağı, kakao, kahve ve pamuk da üretilir. Boksit ülkenin en önemli yeraltı madeni konumundadır. Ağır sanayinin bulunmadığı ülkede, endüstri kâğıt ve kereste üzerine kuruludur.

Ülkenin dışarıdan ithal ettiği ürünlerin başında özellikle alkol üretiminde gerekli hammadde, gıda ürünleri, mineral ve diğer hammaddeler, tütün ve ulaşım araçları gelmektedir. Kamerun'un ithal ettiği ürünlerin değeri 1,205 trilyon CFA Frangı seviyesinde bulunmaktadır. 1,363 trilyon CFA-Frangı tutarındaki ihracatın çoğunluğunu ise ağaç ürünleri, kakao, petrol, kahve ve yurt içinde üretilen gıda maddeleri oluşturmaktadır.

Ülkenin ihracat yaptığı ilk yedi ülke şu şekildedir:
  Çin %14,8   Hollanda %9,5   İspanya %8,8   Hindistan %8,4   Portekiz %7,9   İtalya %5,9   ABD %5,3 (2012 tahmini)

Ülkenin ithalat yaptığı ilk altı ülke şu şekildedir:
  Çin %18,9   Fransa %15,0   Nijerya %12,1   Belçika %5,2  ABD %4,4   Hindistan %4,2 (2012 tahmini)

Kültür

Ülkenin ulusal bayramı olarak 20 Mayıs tarihinde gerçekleştirilen kutlamalarda devlet memurları ile okul, parti, firma gibi sivil toplum kuruluşu mensupları resmi üniformaları ile geçit törenleri gerçekleştirmektedir. Günün en önemli resmi geçidi ise Boulevard of 20th May / Boulevard du 20 mai meydanında organize edilmektedir.

Sanat
Kamerun'un en önemli sanat eserleri arasında ağaçtan farklı şekillerde yapılan maskeler, hayvan figürleri, davullar ve tahtlar yer almaktadır.

Edebiyat
Ülkenin önemli yazarları arasında Francis Bebey, Mongo Beti, Calixthe Beyala, Bole Butake, Papé Mongo, Ferdinand Oyono ve René Philombe bulunmaktadır.

Film
Jean-Marie Teno ve Jean-Pierre Bekolo ülkenin en önemli film yönetmenleri, Emile Abossolo-M'bo ise en önemli aktörü olarak ön plana çıkmaktadır.

Müzik
Ülkenin müzik başkenti olarak Douala ifade edilmektedir. Burada önemli miktarda müzisyenin yanı sıra stüdyolar ile film ve müzik şirketleri yer almaktadır.

Giyim
Kamerun'da özellikle resmi karşılamalarda ya Avrupai giyim tarzı (takım elbise, kravat, etek) ya da Kamerun'un rengârenk yöresel kıyafeti olan Kaba Ngondo 'nun giyilme zorunluluğu bulunmaktadır. Bu kıyafetlerden hangisi ile karşılamalara/davetlere katılacağı davetiyelerde belirtilmektedir.

Ülkenin kırsal kesimlerinde ise renkli kıyafetler ile birlikte başlarını örtmek için renkli şapkalar nüfus tarafından kullanılmaktadır.

Spor
Ülke genelinde en çok sevilen spor türü futboldur. İlk defa 1982 FIFA Dünya Kupası'nda başarılı bir şekilde yer alarak dikkatleri üzerine çeken The Indomptable Lions/Les Lions Indomptables (Türkçe: Yılmaz Aslanlar) ülkenin tanınmasına da katkıda bulunmuştur. Özellikle 1990 FIFA Dünya Kupası'nda ilk Afrika ülkesi olarak dünya kupaları tarihinde çeyrek finale çıkmaları büyük bir ilgi odağı haline gelmelerini sağlamıştır. Bu turnuvaya 38 yaşında bir futbolcu olarak katılan Roger Milla ilerleyen yaşına rağmen gösterdiği performans ve turnuva boyunca attığı dört gol ile herkesin ilgi odağı haline gelmiştir.

Son olarak Güney Afrika Cumhuriyeti'nde gerçekleştirilen 2010 FIFA Dünya Kupası'na katılan Kamerun, grup mücadelelerinde aldığı üç yenilgi ile turnuvaya ilk turda veda etmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kamerun Devlet Başkanlığı sitesi
www.pygmies.org
www.axl.cefan.ulaval.ca/afrique/cameroun.htm (Fransızca)
BBC - Kamerun bilgileri

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Kamerun


Et memorandum er et aktstykke, som giver en (kortfattet) fremstilling af en sags hovedpunkter, specielt diplomatiske aktstykker.

Et memorandum kan også være kort sammendrag af hovedpunkter, som aftales blandt partierne i en koalitionsregering.

Referncer

Tekster
Diplomati

Memorandum