Táhirih (Ṭāhira) (, "The Pure One," also called Qurrat al-ʿAyn ( "Solace/Consolation of the Eyes") are both titles of Fatimah Baraghani/Umm-i Salmih (1814 or 1817 – August 16–27, 1852), an influential poet, women's rights activist and theologian of the Bábí faith in Iran. She was one of the Letters of the Living, the first group of followers of the Báb. Her life, influence and execution made her a key figure of the religion. The daughter of Muhammad Salih Baraghani, she was born into one of the most prominent families of her time. Táhirih led a radical interpretation that, though it split the Babi community, wedded messianism with Bábism.

As a young girl she was educated privately by her father and showed herself a talented writer. Whilst in her teens she married the son of her uncle, with whom she had a difficult marriage. In the early 1840s she became a follower of Shaykh Ahmad and began a secret correspondence with his successor Kazim Rashti. Táhirih travelled to the Shiʻi holy city of Karbala to meet Kazim Rashti, but he died a number of days before her arrival. In 1844 aged about 27, in search of the Qa'im through the Islamic teachings she figured his whereabouts. Independent to any individual she became acquainted with the teachings of the Báb and accepted his religious claims as Qa'im. She soon won renown and infamy for her zealous teachings of his faith and "fearless devotion". Subsequently, exiled back to Iran, Táhirih taught her faith at almost every opportunity. The Persian clergy grew resentful of her and she was detained several times. Throughout her life she battled with her family, who wanted her to return to their traditional beliefs.

Táhirih was probably best remembered for unveiling herself in an assemblage of men during the Conference of Badasht. The unveiling caused much controversy, but Báha'u'lláh named her Tahirih "the Pure One" at that same Conference. After the historic Conference of Badasht, a number of those who attended were so amazed at the fearlessness and outspoken language of that heroine, that they felt it their duty to acquaint the Báb with the character of her startling and unprecedented behaviour. They strove to tarnish the purity of her name. To their accusations the Bab replied: "What am I to say regarding her whom the Tongue of Power and Glory has named Tahirih [the Pure One]?" These words proved sufficient to silence those who had endeavoured to undermine her position. From that time onwards she was designated by the believers as Tahirih. The Báb continued to highly praise Táhirih and in one of his later writings equates Táhirih's station as equal to that of the seventeen other male Letters of the Living combined. She was soon arrested and placed under house arrest in Tehran. In mid-1852 she was executed in secret on account of her Bábí faith and her unveiling. Before her death she declared: "You can kill me as soon as you like, but you cannot stop the emancipation of women." Since her death, Bábí and Bahá'í literature venerated her to the level of martyr, being described as "the first woman suffrage martyr". As a prominent Bábí (she was the seventeenth disciple or "Letter of the Living" of the Báb) she is highly regarded by followers of the Bahá'í Faith and Azalis and often mentioned in Bahá'í literature as an example of courage in the struggle for women's rights. Her date of birth is uncertain as birth records were destroyed at her execution.

Early life (birth–1844)

Táhirih was born Fātemeh Baraghāni in Qazvin, Iran (near Tehran), the oldest of four daughters of Muhammad Salih Baraghani, an Usuli mujtahid who was remembered for his interpretations of the Quran, his eulogies of the tragedies of Karbala, his zeal for the execution of punishments, and his active opposition to the consumption of wine. Her mother was from a Persian noble family, whose brother was the imam of the Shah Mosque of Qazvin. Her mother as well as Táhirih and all her sisters all studied in the Salehiyya, the Salehi madrasa her father had established in 1817, which included a women's section. Táhirih's uncle, Mohammad Taqi Baraghani, was also a mujtahid whose power and influence dominated the court of Fath-Ali Shah Qajar. The lack of contemporary evidence makes it impossible to determine her exact date of birth. Historian and contemporary Nabíl-i-Aʻzam cites that it was in 1817, whilst others claim an earlier date of 1814. Her grandson suggests a much later date of 1819, whilst some modern historians claim she was born about 1815. Shoghi Effendi and William Sears suggest the date of 1817, and other writers agree. This is supported by claims by a chronicler from the 19th century, who wrote that Táhirih was "thirty-six years of age" when she was killed, in accordance to the lunar calendar. After interviewing Táhirih's family and the families of contemporaries as well as reading documents about her life Martha Root believed that the most accurate date of birth was between 1817 and 1819. These findings are contested in several books and articles, but the evidence does not conclusively support either date.

The Baraghani brothers had migrated from an obscure village near Qazvin to the city where they made their fortunes in ecclesiastical schools. They soon rose to the ranks of high-ranking clerics in the court of the Shah of Persia and even running religious sections of Qazvin. The brothers also involved themselves in the mercantile business accumulating great wealth and royal favour. Her father was himself a noted and respected cleric, as was her older uncle who married a daughter of the monarch. Táhirih's two younger uncles were not as elevated as the older ones but still had reasonable power in the court. Her aunt was a renowned poet and calligrapher in royal circles and wrote government decrees in her "beautiful hand". At the time of her birth, the Baraghani's were one of the most respected and powerful families in Persia.

Education

Táhirih was educated particularly well for a girl of her era. A literate woman was itself a rare phenomenon and surprisingly her father decided to break from protocol and personally tutor his daughter. Though still living in a strict religious home, Táhirih was educated in theology, jurisprudence, Persian literature, and poetry. She was allowed to undertake Islamic studies, and was known for her ability to memorize the Qur'an as well as being able to grasp hard to understand points of religious law. Her father was reported to have lamented at the fact that she was not a son. Táhirih was said to have surpassed her father's male students which further convinced him of her literary talents. Her father even allowed her to listen to his lessons which he gave male pupils, on the condition that she hide behind a curtain and not let anybody know her presence. Her father affectionately knew her as "Zarrín Táj" ("Crown of Gold").

Under the education of her father and uncle, the young Táhirih was able to grasp a better understanding of theological and educational matters compared to her contemporaries. Girls were expected to remain docile and reticent and many were reluctant to allow their daughters to pursue an education of some sort. Her father Muhammad-Salih Baraghani was a writer in his own right and his writings laud the martyrdom of the Muhammad's grandson and third Imam Husayn ibn Ali and discuss Persian literature. He was reported to devote much of his time to scholarship rather than involving himself in the court, unlike his elder brother. Amanat cites that Táhirih was also known for her esoteric interpretation of Quranic verses. Táhirih's education in Qazvin proved itself in later years, inspiring many new trends among women in her social-circle and may have been instrumental in pressing Táhirih towards the more radical Shaykhi and Bábí teachings. Author Christopher De Bellaigue describes her as 'Simone de Beauvoir meets Joan of Arc' for being both a feminist and a saint.

Táhrih exerted a powerful charm and charisma on those who met her, and she was generally praised for her beauty. Contemporaries and modern historians comment on Táhirih's rare physical beauty. A courtier described her as "moonfaced", "with hair like musk" whilst one of her fathers pupils wondered how a woman of her beauty could be so intelligent. Historian Nabíl-i-Aʻzam reports the "highest terms of [her] beauty", George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, wrote, "beauty and the female sex also lent their consecration to the new creed and the heroism… the lovely but ill-fated poetess of Qazvín". British Professor Edward Granville Browne who spoke to a great number of her contemporaries, wrote that she was renowned for her "marvellous beauty". The Shah's Austrian physician, Jakob Eduard Polak, also cited her beauty. ʻAbdu'l-Bahá and Bahíyyih Khánum noted her beauty in several talks and writings. Táhirih's education with her father lead her to become a devoutly religious and she upheld these beliefs for the rest of her life. It also made her hungry for knowledge and she busied herself with reading and writing religious and other forms of literature. Her formal education ended when she was about thirteen or fourteen, when she was summoned by her father to consent to a betrothal arranged by her uncle and father.

Marriage and developments
Though showing herself a capable writer and poet, Táhirih was forced to comply with family pressure and at the age of fourteen she was married to her cousin Muhammad Baraghani the son of her uncle. The marriage resulted in three children, two sons: Ibrahim and Ismaʻil and one daughter. The marriage however, was an unhappy one from the start and Muhammad Baraghani seemed to have been reluctant to allow his wife to further her literary pursuits. In Qazvin Táhirih reportedly won renown for her beauty and respect for her knowledge, however the latter was a quality regarded as undesirable in a daughter and wife. Her husband eventually became the leader of the Friday prayers. Her two sons fled from their father after their mother's death to Najaf and Tehran whilst the daughter died shortly after her mother's passing. It was in the home of her cousin that Táhirih first became acquainted with and started correspondence with leaders of the Shaykhi movement, including Kazim Rashti, which flourished in the Shiʻi shrine cities in Iraq.

Táhirih was introduced to the radical new Shaykhi teachings in the library of her cousin, Javad Valiyani. At first Valiyani was reluctant to allow his cousin to read the literature, citing the fact her father and uncle were great enemies of the movement. Táhirih however was greatly attracted to the teachings, and was in regular correspondence with Siyyid Kazim, whom she regularly wrote asking theological questions. Siyyid Kazim was gratified with her devotion and pleased that he had another supporter amongst the powerful Baraghani family. He wrote to her describing her as his "Solace of the Eyes"("Qurat-ul-Ayn") and "the soul of my heart". Initially Táhirih kept her new religious beliefs secret from her family. However, with her newfound faith Táhirih found it difficult to comply with her family's rigid religious doctrine and began openly battling with them. The religious tension resulted in Táhirih imploring her father, uncle and husband to allow her to make a pilgrimage to the holy shrines of Karbala. At the age of about 26 in 1843, Táhirih separated from her husband and accompanied by her sister made a sojourn to Karbala. Her real motive for the pilgrimage however was to meet her teacher, Kazim Rashti. To her dismay, by the time she had arrived, Kazim had died. With his widow's approval, she set up in Siyyid Kazim's house and continued teaching his followers from behind a curtain.

In Karbala, Táhirih was a now teaching the pupils of Kazim Rashti. His widow had allowed her to gain access to much of his unpublished works, and Táhirih made a bond with other women of his household. She was however forced to follow protocol and taught her pupils from behind a curtain, as it was regarded as unbecoming for a woman's face to be seen in public. It was equally considered unsuitable for a woman to be in the presence of men let alone teach, and it caused much controversy in Karbala. She did nevertheless gain a wide and popular following including many women such as Kurshid Bagum (the future wife of the Núrayn-i-Nayyirayn) and the sister of Mullá Husayn. Another notable follower was the mother of Kázim-i-Samandar. Her teaching was received negatively by the male clergy and other male Shaykhis forced her to retreat to Kadhimiya for a short period.

Conversion
In 1844, she, through correspondence, found and accepted ʻAli Muhammad of Shiraz (known as the Báb) as the Mahdi. She became the seventeenth disciple or "The Letter of the Living" of the Báb, and rapidly become known as one of his most renowned followers. Táhirih asked the husband of her sister to send the Báb a message saying: "The effulgence of Thy face flashed forth, and the rays of Thy visage arose on high. Then speak the word, "Am I not your Lord?" and 'Thou art, Thou art!' we will all reply." As the only woman in this initial group of disciples, she is often compared to Mary Magdalene who, in turn, is likewise often considered to be a Christian antecedent of Tahirih. Unlike the other Letters of the Living, Táhirih never met the Báb. Continuing to reside in Siyyid Kazim's home, she started to promulgate the new religion of the Báb, Bábism, and attracted many Shakhis to Karbala.

As a Bábí (1844–1848)
While in Karbala in Iraq, Táhirih continued teaching her new faith. After some of the Shiʻa clergy complained, the government moved her to Baghdad, where she resided at the home of the mufti of Baghdad, Shaykh Mahmud Alusi, who was impressed by her devotion and intellect. Táhirih was stoned as she left for Baghdad. There she started giving public statements teaching the new faith, and challenging and debating issues with the Shiʻa clergy. Táhirih's behaviour was regarded as unbecoming of a woman especially because of her family background and she was received negatively by the clergy. Despite this, many women admired her lessons and she gained a great number of women followers. At some point the authorities in Baghdad argued with the governor that since Táhirih was Persian she should instead be arguing her case in Iran, and in 1847, on instructions from the Ottoman authorities she, along with a number other Bábís, was deported to the Persian border. A reason may have been her increasing note of innovation in religious matters – in his early teachings, the Báb stressed the necessity for his followers to observe the Islamic Sharia, even to perform acts of supererogatory piety.Táhirih seems to have made this link before the Bāb himself but she received letters supporting her approach soon.

American Martha Root writes about Táhirih: "Picture in your mind one of the most beautiful young women in Iran, a genius, a poet, the
most learned scholar of the Quran and the traditions; think of her as the daughter of a jurist family of letters, daughter of the greatest high priest of her province and very rich, enjoying high rank, living in an artistic palace, and distinguished among her...friends for her boundless, immeasurable courage. Picture what it must mean for a young woman like this, still in her twenties, to arise as the first woman disciple of [the Báb]".

Poetry

After her conversion to the Bábí faith, the poems of Táhirih flourished. In most she talks about her longing to meet the Báb. Her poetry illustrates an impressive knowledge of Persian and Arabic literature which Táhirih possessed, seldom seen in a woman in mid-nineteenth century Iran. One of the most famous poems attributed to her is named Point by Point. Although it is widely considered her signature poem and a masterpiece, it has been claimed by Mohit Tabátabá'i to be older and by someone else – though in making this claim he offered no proof and any argument to the contrary is not possible in Iran. When Táhirih was killed, hostile family members suppressed or destroyed her remaining poems, whilst her others were spread across Iran. It has been suggested that Táhirih had little interest in putting her poems in print. ʻAbdu'l-Bahá recalls that when he was aged five Táhirih would chant her poetry to him in her beautiful voice. Edward Granville Browne procured her poems from Bábí, Bahá'í and Azali sources and published them in his book A Year Amongst the Persians.

After collecting, translating, and publishing a volume of those poems commonly considered as having been written by Táhirih,The Poetry of Táhirih (2002), scholars John S. Hatcher and Amrollah Hemmat received a photocopy of two handwritten manuscripts from Bíjan Beidáíe, son of renowned scholar Dhuká'í Beidáíe who had originally submitted this manuscript to the Bahá'í archives of Iran. The result of this propitious find of poems previously unpublished, untranslated, and largely unknown, was the publication of two volumes by Hatcher and Hemmat containing both translation of the poetry into English and copies of the original calligraphy. The first volume Adam's Wish (2008) includes a lengthy poem called Adam's Wish, about the desire of Adam and all other past prophets to witness humanity's coming of age. The second volume The Quickening was published in 2011 and also includes copies of the original calligraphy of the second manuscript. As Hatcher and Hemmat explain in the introductions to these two volumes, some scholars question whether or not all the poems in the manuscript are by Táhirih. Dhuká'í Beidáíe himself states in Persian on page 256 of Adam's Wish that some of the poems may be written by Bihjat (Karím Khan-i-Máftí), one of the Báb'ís of Qazvin who corresponded with Táhirih through exchanges of poems, possibly during the period when she was imprisoned the house of the governor of Tehran in the period prior to her execution.

Return to Iran
During her journey back to Qazvin, she openly taught the Bábí faith, including on stops in Kirand and Kermanshah, where she debated with the leading cleric of the town, Aqa ʻAbdu'llah-i-Bihbihani. Aqa ʻAbdu'llah-i-Bihbihani, at this point, wrote to Táhirih's father asking his relatives to remove her from Kermanshah. She then travelled to the small town of Sahneh and then to Hamadan, where she met her brothers who had been sent to ask for her return to Qazvin. She agreed to return with her brothers after making a public statement in Hamedan regarding the Báb. Her father and uncle were particularly distressed at Táhirih's behaviour regarding it as bringing the Baraghani family to disgrace. Upon returning to Qazvin in July 1847 she refused to live with her husband whom she considered an infidel, and instead stayed with her brother.

Arriving in Qazvin and escape to Tehran
After arriving at the family home, her uncle and father endeavoured to convert her away from the Bábí faith, but Táhirih argued and presented religious "proofs" for the validity of the Báb's claims. A few weeks later her husband quickly divorced her, and her uncle Muhammad Taqi Baraghani began publicly denouncing his niece. This was very controversial in Qazvin and further undermined the Baraghani family. Rumours circulated in the court of Táhirih's immorality, but these were most likely hearsay concocted to undermine her position and ruin her reputation. A Qajar chronicler wrote that he was stunned by her beauty describing her "body like a peacock of Paradise", and that she had nine husbands (later changed to ninety). He also wrote she engaged in deviant behaviour with "wandering Bábís".

Such rumours were damaging to the Baraghani families reputation and Táhirih wrote a letter to her father claiming they were merely lies.
To her father she alludes to "slanderous defamation" and denies "worldly love". Her father was reportedly convinced about his daughter's chastity. He remained constantly devoted to the memory of her. After the slander and abuse from the clergy in Qazvin he retired to Karbala, where he died in 1866. Her father may have remained unconvinced about the rumours but her uncle Mulla Muhammad Taqi Baraghani was horrified and resentful to the Báb, whom he blamed for having brought his family to ill repute.

While she was in Qazvin, her uncle, Mulla Muhammad Taqi Baraghani, a prominent Mujtahid who was known for his anti-Shaykhi and anti-Bábi stance, was murdered by a young Shaykhi, and the blame for this placed on her by her husband, even though she denied any involvement. During Táhirih's stay in Qazvin, Baraghani had embarked on a series of sermons in which he attacked the Báb and his followers. There is no hard evidence as to the identity of the murderer, nor any proof as to Táhirih's involvement or lack of it. With her arrest Táhirih's powerful father convinced the authorities that rather than kill Táhirih, she would be imprisoned in her home. Táhirih's father kept her under house-arrest in his cellar, appointing her maids to act as spies. Though interpreted as a cruel act in Root's interviews with family members of Táhirih one claimed this was done out of genuine fear for her safety. Her father was convinced of his daughters' innocence, but her husband was violently against her. He argued that Táhirih be put on trial for the murder of her uncle. Her father positively refused citing Táhirih would never leave her home. Nevertheless, authorities forcefully arrested Táhirih and one of her maids in the hope that she would testify against her.

In her trial, Táhirih was questioned hour after hour about the murder of her uncle, in which she denied any involvement. To exert pressure on her, Táhirih was threatened to be branded as was her maid who was almost tortured to procure evidence from Táhirih. However, it fell through after the confession of the murderer himself. Táhirih returned to her father's home, still a prisoner, and was kept under close watch.

This accusation led to her life being in danger, and through the help of Bahá'u'lláh, she escaped to Tehran. Táhirih stayed at the home of Bahá'u'lláh in the private parlour of his wife Ásíyih Khánum. Ásíyih personally looked after Táhirih whilst she was hiding in their house. It was there that she first met ʻAbdu'l-Bahá and grew very attached the boy of about three or four. Táhirih asked Bahá'u'lláh if she could go to Māku as a pilgrim to see the Báb, who was then still a prisoner, but Bahá'u'lláh explained the impossibility of the trek.

Conference of Badasht

In June–July 1848, a number of Bábí leaders met in the hamlet of Badasht at a conference, organized in part and financed by Bahá'u'lláh, that set in motion the public existence and promulgation of the Bábí movement.

In one account, the purpose of the conference was to initiate a complete break in the Babi community with the Islamic past. The same account notes that a secondary account was to find a way to free the Bab from the prison of Chiriq,
and it was Tahirih who pushed the notion that there should be an armed rebellion to save the Bab and create the break. Another source states that there was no doubt that prominent Babi leaders wanted to plan an armed revolt. It seems that much of what Tahirih was pushing was beyond what most of the other Babis were about to accept.

Bábís were divided somewhat between those that viewed the movement as a break with Islam, centered around Táhirih, and those with a more cautious approach, centered around Quddus. As an act of symbolism, she took off her traditional veil in front of an assemblage of men on one occasion and brandished a sword on another. The unveiling caused shock and consternation amongst the men present. Prior to this, many had regarded Táhirih as the epitome of purity and the spiritual return of Fatimah, the daughter of the prophet Muhammad. Many screamed in horror at the sight, and one man was so horrified that he cut his own throat and, with blood pouring from his neck, fled the scene. Táhirih then arose and began a speech on the break from Islam. She quoted from the Quran, "verily, amid gardens and rivers shall the pious dwell in the seat of truth, in the presence of the potent King" as well as proclaiming herself the Word al-Qa'im would utter on the day of judgement. The unveiling caused great controversy that even led some of the Bábís to abandon their new faith.

The conference of Badasht is considered by Bábís and Bahá'ís as a signal moment that demonstrated that the Sharia had been abrogated and superseded by Bábí law. The unveiling, however, led to accusations of immorality by Muslim clerics of the time, and later by a Christian missionary. The Báb responded to the accusations of immorality by supporting her position and endorsed the name Bahá'u'lláh gave her at the conference: the Pure (Táhirih). A jailer who had personal contact with her lauded her character and behavior and modern women scholars review this kind of accusation as part of a pattern faced by women leaders and writers then and since in a way that Azar Nafisi says, "the Islamic regime today… fears them and feels vulnerable in the face of a resistance that is not just political but existential."

Imprisonment and death (1848–1852)

After the conference at Badasht Táhirih and Quddus travelled to Mazandaran province together, where they then separated, very often facing harassment on their journey. There are conflicting reports as to the reason of this harassment. According to Lisan al-Mulk the harassment was due to their staying in the same inns, and using the same public bath. In a different account the Babis are harassed by anti-Babi inhabitants of villages that they pass through. Finally when they arrived in Barfurush, they were given some shelter among the Babis.

Nearby villagers attacked the Bábís and during that time Táhirih was captured, and put under house arrest in Tehran in the home of the Mahmud Khan. Whilst in the house of Mahmud Khan she earned respect from women around Tehran who flocked to see her and even the Mahmud Khan himself. Táhirih seemed to have gained the respect of Mahmud Khan and his family members. This is also her first visibility in western newspapers.

Presentation at Court

After her capture and arrest, Táhirih was escorted to Tehran. It was in Tehran that Táhirih was presented in the court to the young monarch Nasser-al-Din Shah. He was reported to have remarked "I like her looks, leave her, and let her be". She was then taken to the home of the chief Mahmud Khan. The Shah then wrote her a letter in which he explained that she should deny the teachings of the Báb, and that if she did so then she would be given an exalted position in his harem. Táhirih rejected his advances through a poem which she composed. The Shah was reportedly gratified by her intelligence. Despite the Kings request for her to be left alone, she was placed under house arrest. The day before her Killing she was again presented to the King, who questioned her again about her beliefs. It was for four years that Táhirih remained a prisoner.

Final sentence

Though a prisoner, Táhirih still had relative freedom in the sense that she still taught her religion to people in the mayor's house. She openly denounced polygamy, the veil and other restraints put upon women. Her words soon made her an influential character and women flocked to see Táhirih, including one princess of the Qajar family who converted. The clergy and members of the court, however, feared that she had grown too influential, and they organized seven conferences with Táhirih to convince her to recant her faith in the Báb. Instead, Táhirih presented religious "proofs" for the Báb's cause and—at the last of these conferences—exclaimed "when will you lift your eyes toward the Sun of Truth?". Her actions horrified the delegation and were regarded as unbecoming of a woman, no less one from her social background.

After the final conference, the delegation returned and began composing an edict denouncing Táhirih as a heretic, and implying that she should be sentenced to death. Táhirih was the first Iranian woman to be executed on grounds of "corruption on earth," a charge regularly invoked by the Islamic Republic today. Táhirih was then confined to one room in the home of the mayor. She spent her last days in prayer, mediation and fasting. "Weep not," she told the mayor's wife, "the hour when I shall be condemned to suffer martyrdom is fast approaching."

Execution

Two years after the execution of the Báb, three Bábís, acting on their own initiative, attempted to assassinate Nasser-al-Din Shah as he was returning from the chase to his palace at Niyávarfin. The attempt failed, but was the cause of a fresh persecution of the Bábí. Táhirih was blamed due to her Bábí faith. When told shortly beforehand about her execution, Táhirih kissed the hands of the messenger, dressed herself in bridal attire, anointed herself in perfume, and said her prayers. To the wife of Mahmud Khan, she made one request: that she be left in peace to continue her prayers in peace. The young son of Mahmud Khan accompanied Táhirih to the garden. To him she gave a white, silk handkerchief with which she had chosen to be strangled.

In the dead of the night and in secret, Táhirih was taken to the nearby garden of Ilkhani in Tehran, and with her own veil was strangled to death. Her body was thrown into a shallow well and stones thrown upon it. A prominent Bábí, and subsequently Bahá'í, historian cites the wife of an officer who had the chance to know her that she was strangled by a drunken officer of the government with her own veil which she had chosen for her anticipated martyrdom. One of her most notable quotes is her last words: "You can kill me as soon as you like, but you cannot stop the emancipation of women." She was then aged about 35, and left behind three children. Dr Jakob Eduard Polak, the Shah's physician, was an eyewitness to the execution and described it as: "I was witness to the execution of Qurret el ayn, who was executed by the war minister and his adjutants; the beautiful woman endured her slow death with superhuman fortitude". ʻAbdu'l-Bahá eulogized Táhirih writing that she was a "woman chaste and holy, a sign and token of surpassing beauty, a burning brand of the love of God". The Times on 13 October 1852 reports the death of Táhirih, describing her as the "Fair Prophetess of Kazoeen", and the "Bab's Lieutenant".

Legacy

Táhirih is considered one of the foremost women of the Bábí religion and an important figure in its development. As a charismatic individual, she was able to transcend the restrictions normally placed on women in traditional society where she lived, and thus attracted attention to the Cause. She wrote copiously on Bábí matters, and of that volume about a dozen significant works and a dozen personal letters have survived. They are outlined (including the contents of some further treatises that have been lost) by Denis MacEoin in 'The Sources for Early Babi Doctrines and History' 107–116. Around 50 poems are attributed to her, and are regarded highly in Persian culture.

In addition to being well known among Bahá'ís, who consider her one of the leading women figures of their religion, Táhirih's influence has extended beyond the Bahá'í community as her life has come to inspire later generations of feminists. Azar Nafisi, a notable Iranian academic and author, has referred to her influence, saying that "the first woman to unveil and to question both political and religious orthodoxy was a woman named Táhirih who lived in [the] early 1800s... And we carry this tradition." Shahrnush Parsipur mentions her in a kind of genealogy of women writers she is inspired by. Azer Jafarov, professor at Baku State University, Azerbaijan, stated that "she influenced modern literature, raised the call for the emancipation of women, and had a deep impact on public consciousness.

A very early western account of Táhirih would have been on January 2, 1913 when ʻAbdu'l-Bahá, then head of the Bahá'í Faith, spoke on women's suffrage to the Women's Freedom League – part of his address and print coverage of his talk noted mentions of Táhirih to the organization.

In art

Táhirh has been a focus of some writers of the Bahá'í Faith in fiction. Polish/Russian playwright Isabella Grinevskaya wrote the play Báb based on the life and events of the founder of the Bábí religion with a focus on Táhirih. which was performed in St. Petersburg in 1904 and again in 1916/7, and lauded by Leo Tolstoy and other reviewers at the time. In Velimir Khlebnikov's writings and poems she is mentioned frequently (as ); a number of Khlebnikov's poems describes her execution (sometimes mistakenly as a burning on a stake).

About 1908 Constance Faunt Le Roy Runcie attempted to publish a novel about the Bab and "Persia's celebrated poetess Zerryn Taj" (another of Tahirih's names.)

Bahiyyih Nakhjavani published her La femme qui lisait trop (The Woman Who Reads Too Much) in 2007, the English edition was published in 2015. It tells the story of Táhirih. The writer adopts the revolving points of view of mother, sister, daughter, and wife respectively, to trace the impact of this woman's actions on her contemporaries and read her prophetic insights.

Nazanin Afshin-Jam is set to play a role as Tahirih in a film by Jack Lenz named Mona's Dream about the life story of Mona Mahmudnizhad.

Sarah Bernhardt, the best known French actress of her day, asked two of her contemporary authors, Catulle Mendès and Henri Antoine Jules-Bois, to write a play about Tahirih and the Babis for her to portray on stage. Catulle Mendes wrote in Le Figaro that it was after reading Les Religions et les Philosophies dans l´Asie centrale by Arthur de Gobineau that he had the idea to write a drama about Tahéreh Qurrat al-`Ain.

In 2015, during the Adelaide Fringe, Delia Olam co-wrote and staged a one-woman play "Just let the wind untie my perfumed hair", based on Tahirih's final days as seen through several eyewitnesses. Some of Tahirih's poetry, in English translation, was sung to cello or dulcimer accompaniment.

Shabnam Tolouei Iranian actress and filmmaker living in France, has made a documentary of 67 minutes about the life of Tahirih Qurratul'Ayn, in April 2016. The film, called Dust-Flower-Flame, is in Persian language with English and French subtitles.

Russell Garcia and Gina Garcia have composed a musical drama titled The Unquenchable Flame about Táhirih's life, with Tierney Sutton in the role of Táhirih.

References

Further reading

 Amanat, Abbas, Resurrection and Renewal: The Making of the Babi Movement in Iran, 1844–1850, Cornell University Press, Ithaca, 1989; second ed., Kalimat Press, Los Angeles, 2005, especially chap. 7 (pp. 295–331).

  Chopra, R. M. (2010). Eminent Poetesses of Persian. Iran Society, Kolkata.

External links

Directory of Táhirih's Arabic and Persian writings at h-net
Translation of Táhirih's poetry to English by Martha Root
Táhirih – Táhirih's biographical entry from Memorials of the Faithful by ʻAbdu'l-Bahá
Collected English Accounts of Táhirih's Life – Primary and Secondary Biographical Accounts

1814 births
1852 deaths
19th-century executions by Iran
19th-century Iranian women writers
Letters of the Living
19th-century Iranian poets
Executed Iranian people
Executed Iranian women
Female religious leaders
Religious writers
Shaykhis
People executed by Qajar Iran
People from Qazvin
People executed by strangulation
Iranian women poets
Women religious writers
Arabic-language women poets
Iranian Arabic-language writers
Iranian Arabic-language poets
Women mystics
Suffragists

Táhirih


Henri Léon Lebesgue (; ; d. 28 Haziran 1875, Beauvais - ö. 26 Temmuz 1941, Paris), 17. yüzyıl integral kavramının-bir eksen ile o eksen için tanımlanmış bir fonksiyonun eğrisi arasındaki alanı toplamak- bir genellemesi olan entegrasyon teorisi ile tanınan Fransız matematikçiydi. Teorisi ilk olarak 1902'de Nancy Üniversitesi'ndeki Intégrale, longueur, aire ("İntegral, uzunluk, alan") tezinde yayınlandı.

Kişisel yaşamı
Henri Lebesgue, 28 Haziran 1875'te Beauvais, Oise'de doğdu. Lebesgue'nin babası bir dizgici ve annesi bir okul öğretmenydi. Ailesi evde genç Henri'nin kullanabileceği bir kütüphane kurdu. Babası, Lebesgue henüz çok küçükken ve annesi onu tek başına desteklemek zorunda kaldığında tüberkülozdan öldü. İlkokulda matematik için dikkate değer bir yetenek gösterdiği için, eğitmenlerinden biri eğitimine Collège de Beauvais ve ardından Lycée Saint-Louis ve Paris'te Lycée Louis-le-Grand'da devam etmesi için toplum desteği ayarladı.

1894'te Lebesgue, enerjisini matematik çalışmasına odaklamaya devam ettiği École Normale Supérieure'ye kabul edildi ve 1897'de mezun oldu. Mezun olduktan sonra iki yıl boyunca École Normale Supérieure'de kaldı, kütüphanede çalıştı ve burada süreksizlik üzerine o sırada, okuldan yeni mezun olmuş René-Louis Baire tarafından yapılan araştırmadan haberdar oldu. Aynı zamanda Sorbonne'da yüksek lisans eğitimine başladı ve burada Émile Borel'in yeni başlayan ölçü teorisi ve Camille Jordan'ın Jordan ölçüsü üzerindeki çalışmalarını öğrendi. 1899'da Nancy'deki Lycée Central'da bir öğretim pozisyonuna geçti ve doktorasını sürdürdü. 1902'de Ph.D. derecesini, kendisinden dört yaş büyük danışmanı Borel ile birlikte sunduğu İntegral, Uzunluk, Alan (Intégrale, longueur, aire) konulu ufuk açıcı teziyle Sorbonne'dan kazandı.

Bu doktorası üzerinde bir söylenti de vardır. Dirichlet fonksiyonunun Riemann anlamında integralinin olmadığı o çağlarda biliniyordu. Hatırlanırsa, rasyonel noktalarda bir ve irrasyonel noktalarda sıfır değerini alan fonksiyon, matematikte Dirichlet fonksiyonu adıyla bilinir. Lebesgue, bu Dirichlet fonksiyonunu integralleyebilecek bir integral tanımı getirebilir miyim diye düşündü. Riemann integralinin tersine, bölüntüyü -ekseni üzerinde değil de -ekseni üzerinde aldı. Bunda başarılı oldu. Bu getirdiği integral yöntemine de Lebesgue integrali adını verdi. Böylece, analize yeni ufuklar açtı.

Lebesgue, öğrenci arkadaşlarından birinin kız kardeşiyle evlendi ve eşinden Suzanne ve Jacques adında iki çocuğu oldu.

Tezini yayınladıktan sonra, 1902'de Lebesgue'ye Rennes Üniversitesi'nde bir pozisyon teklif edildi ve 1906'da Poitiers Üniversitesi Bilimler Fakültesine taşınana kadar orada ders verdi. 1906 ile 1910 yılları arasında Potiers Fen Fakültesinde öğretim yaşamını sürdürdü. 1910'da Lebesgue öğretim görevlisi olarak Sorbonne'a taşındı ve 1919'dan itibaren profesörlüğe terfi etti. 1921'de, ders verdiği ve araştırma yaptığı Collège de France'da matematik profesörü olmak için Sorbonne'dan ayrıldı. 1922'de Bilimler Akademisi üyeliğine seçildi. 1921 ile 1931 yılları arasında Paris Fen Fakültesinde çalıştı.

Lebesgue, Fransa'da matematik alanında büyük bir çağın en seçkin önderlerindendi. Analiz çalışmalarının hemen hemen tümü gerçel değişkenli fonksiyonlar kuramıyla ilgilidir. Özellikle, integral kavramının Lebesgue integrali denilen bir genişlemesini ona borçluyuz. Lebesgue'in integral tanımına göre, bazı fonksiyonların Riemann anlamında integrali olmadığı halde, Lebesgue integrali vardır. Buna en güzel örnekte, ünlü Dirichlet fonksiyonudur. İntegralin bu genelleştirilmiş kavramı matematikte en çok uygulama alanı bulan bir yenilik olmuştur. Çağımızda da halen bu kuram tüm canlılığıyla yürütülmektedir. Bu kuram artık analizin temel dersidir. Analizci herkes önce bu konuları öğrenir. İleri araştırmalar için gereklidir.

Şüphesiz, Lebesgue integralinin anlaşılması hemen kolay bir kuram da değildir. Bunun için önce Lebesgue ölçümü kuramını geliştirmek gerekir. Bu nedenle, Lebesgue önce Lebesgue ölçümünü geliştirdi. Burada, kümelerin ölçülebilmeleri ve fonksiyonların ölçülebilmeleri kavramlarını getirdi. Bundan sonra, kendi adıyla anılan ünlü Lebesgue integralini oluşturdu. Bu konuda hazırladığı teze, jüri üyelerinin önce itiraz ettiği, sonra doktora yöneticisinin ricasıyla, "Bu öğrenci çok zeki ve bana düşündürücü sorular sorar", diyerek onları razı ettiği söylenir. Bu söylenti doğru da olsa yanlışta olsa; Lebesgue tarafından bu çalışma yayınlandığında, bu buluş, tüm dünyada bir bomba gibi patlamış ve tüm matematikçileri bu sahada çalışmaya ve yeni yeni buluşları gerçekleştirmeye yöneltmiştir. Bu kuramın çok geniş bir biçimde meyveleri alınmıştır. Oldukça uygulama alanları bulmuş ve sürekli genelleştirmeleri yapılmıştır. Artık bu kuram analizin kaçınılmaz bir aleti durumuna getirilmiştir. Bunun ötesinde, matematiğin diğer dallarına da yeni ufuklar açarak, onların gelişmesini sağlamıştır.

Lebesgue, ünlü olduktan sonra, birçok üniversitede dersler vermiştir. 1921 yılında College de France'ta profesör olmuştur. Lebesgue'in çok parlak ve yaratıcı bir matematik kafası vardır. Ülkesi içinde ve tüm dünyada oldukça şereflendirilmiş, ödüllendirilmiş ve çok mesut bir evlilik yapmış biriydi. Bugün, integral kuramının kurucusu olarak tüm dünya onu kabul eder. Bu kuramda ve analizde çok sayıda buluşları vardır. Çalışmalarının tüm ürünlerini almış ve kuramının tutulup ne kadar ileri götürüldüğünü gören mutlu matematikçilerden biridir. 26 Temmuz 1941 günü altmış altı yaşındayken Paris'te öldü.

Matematik kariyeri

Lebesgue'nin ilk makalesi 1898'de yayınlandı ve Sur l'approximation des fonctions (Fonksiyonların yaklaşıklığı üzerine) başlığını taşıyordu. Polinomlarla sürekli fonksiyonlara yaklaşım üzerine Weierstrass teoremi ile ilgilendi. Mart 1899 ile Nisan 1901 arasında Lebesgue, Comptes Rendus'da altı not yayınladı. Bunlardan ilki, onun Lebesgue integralini geliştirmesiyle ilgisi olmayan, Baire teoreminin iki değişkenli fonksiyonlara genişletilmesiyle ilgiliydi. Sonraki beşi, bir düzleme uygulanabilen yüzeyler, çarpık çokgenlerin alanı, belirli bir sınırla minimum alanın yüzey integralleri ve son not, bazı f(x) fonksiyonları için Lebesgue entegrasyonunun tanımını verdi. Lebesgue'nin büyük tezi, Intégrale, longueur, aire, bu çalışmanın tam açıklamasıyla birlikte 1902'de Annali di Matematica'da yayınlandı. İlk bölüm, ölçü teorisini geliştirir (bkz. Borel ölçümü). İkinci bölümde integrali hem geometrik hem de analitik olarak tanımlar. Sonraki bölümler uzunluk, alan ve uygulanabilir yüzeylerle ilgili Comptes Rendus notlarını genişletir. Son bölüm esas olarak Plateau problemi ile ilgilidir. Bu tez, bir matematikçi tarafından yazılmış tezlerin en iyilerden biri olarak kabul edilir.

1902'den 1903'e kadar olan dersleri, Leçons sur l'intégration et la recherche des fonctions primitives adlı bir "Borel risalesi"nde toplandı. İlkel bir fonksiyon arayışı olarak görülen entegrasyon problemi, kitabın kilit noktasıdır. Lebesgue, entegrasyon problemini tarihsel bağlamında Augustin-Louis Cauchy, Peter Gustav Lejeune Dirichlet ve Bernhard Riemann'a değinerek sunar. Lebesgue, integralin karşılaması gereken altı koşul sunar; bunlardan sonuncusu "Eğer fn(x) dizisi f(x) sınırına yükselirse, fn(x)'nin integrali, f(x)'in integraline eğilimlidir." Lebesgue, koşullarının ölçü teorisi, ölçülebilir fonksiyonlara ve integralin analitik ve geometrik tanımlarına yol açtığını gösteriyor.

1903 tarihli makalesi "Sur les serie trigonometriques" ile trigonometrik fonksiyonlarına yöneldi. Bu çalışmada üç ana teorem sunmuştur: sınırlı bir fonksiyonu temsil eden trigonometrik bir serinin bir Fourier serisi olduğu, n. Fourier katsayısının sıfır olma eğiliminde olduğu (Riemann-Lebesgue lemması) ve Fourier serisi terim terim integrallenebilirdir. 1904-1905'te Lebesgue bir kez daha Collège de France'da bu kez trigonometrik diziler üzerine ders verdi ve derslerini bir başka "Borel risalesi"nde yayınlamaya devam etti. Bu risalede konuyu bir kez daha tarihsel bağlamı içinde ele alır. Fourier serileri, Cantor-Riemann teorisi, Poisson integrali ve Dirichlet problemi hakkında açıklamalar yapar.

1910 tarihli Représentation trigonométrique approchée des fonctions satisfaisant a une condition de Lipschitz (Bir Lipschitz koşulunu sağlayan fonksiyonların yaklaşık trigonometrik gösterimi) adlı bir makalede, kalan terimin büyüklük sırasının bir değerlendirmesiyle, bir Lipschitz koşulu'nu sağlayan Fourier fonksiyonları dizisi ile ilgilenir. Ayrıca Riemann–Lebesgue lemması'nın sürekli fonksiyonlar için mümkün olan en iyi sonuç olduğunu kanıtlar ve Lebesgue sabitleri'ne bir miktar giriş yapar.

Lebesgue bir keresinde şöyle yazmıştı: "Réduites à des théories générales, les mathématiques seraient une belle forme sans contenu." ("Reduced to general theories, mathematics would be a beautiful form without content.") ["Genel teorilere indirgenirse, matematik içeriksiz güzel bir biçim olurdu."]

Ölçü-teorik analizde ve matematiğin ilgili dallarında, Lebesgue–Stieltjes integrali, Riemann – Stieltjes ve Lebesgue entegrasyonunu genelleştirir ve ikincisinin birçok avantajını daha genel bir ölçü-teorik çerçevede korur.

Kariyeri boyunca Lebesgue, karmaşık analiz ve topoloji alanlarına da deneysel girişimler yaptı. Ayrıca Émile Borel ile kimin integralinin daha genel olduğu konusunda bir anlaşmazlığı vardı. Ancak, gerçel analiz'e yaptığı katkılarla karşılaştırıldığında bu küçük hamleler sönük kalıyor; bu alana yaptığı katkılar, bugün alanın şekli üzerinde muazzam bir etkiye sahipti ve yöntemleri modern analizin önemli bir parçası haline geldi. Bunların, aşağıda belirtildiği gibi, Lebesgue'nin tamamen habersiz olacağı temel fizik için önemli pratik sonuçları vardır.

Lebesgue entegrasyon teorisi

Entegrasyon, bir fonksiyon'un grafik altındaki alan'ını bulmanın gayri resmi fikrine karşılık gelen matematiksel bir işlemdir. İlk entegrasyon teorisi Arşimet tarafından MÖ 3. yüzyılda kareler yöntemiyle geliştirildi, ancak bu yalnızca yüksek derecede geometrik simetriye sahip sınırlı durumlarda uygulanabilir. 17. yüzyılda, Isaac Newton ve Gottfried Wilhelm Leibniz, entegrasyonun özünde farklılaşma ile bağlantılı olduğu fikrini keşfetti; ikincisi, bir fonksiyonun ne kadar hızlı olduğunu ölçmenin bir yoluydu. grafiğin herhangi bir noktasında değişti. Kalkülüsteki iki ana geometrik işlem, türev alma ve integrasyon arasındaki bu şaşırtıcı ilişki, şimdi Hesabın temel teoremi olarak biliniyor. Matematikçilerin ilk kez geniş bir integral sınıfını hesaplamasına izin verdi. Ancak, Arşimet'in Öklid geometrisine dayanan yönteminden farklı olarak, matematikçiler Newton'un ve Leibniz'in integral hesabı kesin bir temele sahip olmadığını hissettiler.

19. yüzyılda, Augustin Cauchy epsilon-delta limiti geliştirdi ve Bernhard Riemann, şimdi Riemann integrali olarak adlandırılan şeyi resmileştirerek bunu takip etti. Bu integrali tanımlamak için, grafiğin altındaki alan giderek daha küçük dikdörtgenler ile doldurulur ve her aşamada dikdörtgenlerin alanlarının toplam limiti alınır. Ancak bazı fonksiyonlar için bu dikdörtgenlerin toplam alanı tek bir sayıya yaklaşmaz. Bu nedenle, Riemann integrali yoktur.

Lebesgue, bu problemi çözmek için yeni bir entegrasyon yöntemi icat etti. Lebesgue, fonksiyonun tanım bölgesi'ne odaklanan dikdörtgenlerin alanlarını kullanmak yerine, temel alan birimi için fonskiyonun  eş tanım bölgesine'ne baktı. Lebesgue'nin fikri, önce hem kümeler hem de bu kümelerdeki fonksiyonlar için ölçüyü tanımlamaktı. Daha sonra basit fonksiyonların dediği şeyin integralini oluşturmaya başladı; sadece sonlu birçok değer alan ölçülebilir fonksiyonlar. Daha sonra, daha karmaşık fonksiyonlar için, söz konusu fonksiyondan daha küçük basit fonksiyonların tüm integrallerinin en küçük üst sınırı olarak tanımladı.

Lebesgue entegrasyonu, bir Riemann integrali ile sınırlı bir aralıkta tanımlanan her fonksiyonun aynı zamanda bir Lebesgue integraline sahip olma özelliğine sahiptir ve bu fonksiyonlar için iki integral uyuşmaktadır. Ayrıca, kapalı bir sınırlı aralıktaki her sınırlı fonksiyonun bir Lebesgue integrali vardır ve Lebesgue integrali olan ve Riemann integrali olmayan birçok fonksiyon vardır.

Lebesgue entegrasyonunun geliştirilmesinin bir parçası olarak Lebesgue, uzunluk fikrini aralıklardan ölçülebilir kümeler olarak adlandırılan çok büyük bir küme sınıfına genişleten ölçü kavramını icat etti (yani, daha kesin olarak, basit fonksiyonlar, sonlu sayıda değer alan ve her değer ölçülebilir bir kümede alınan fonksiyonlardır).

Lebesgue integrali bir açıdan eksiktir. Riemann integrali, tanım alanı kapalı aralık olmayan fonksiyonları ölçmek için uygun olmayan Riemann integrali'ne genellenir. Lebesgue integrali bu fonksiyonların çoğunu bütünleştirir (yaptığında her zaman aynı cevabı üretir), ancak hepsini değil.

Gerçek doğru üzerindeki fonksiyonlar için, Henstock integrali, hem Lebesgue entegrasyonunu hem de uygun olmayan Riemann entegrasyonunu kapsayan (Lebesgue'den ziyade Riemann'ın teorisine dayanan) daha da genel bir integral kavramıdır. Bununla birlikte, Henstock integrali gerçek doğrunun belirli sıralama özelliklerine bağlıdır ve bu nedenle daha genel uzaylarda (örneğin, manifoldlar) entegrasyona izin verecek şekilde genelleme yapmazken, Lebesgue integrali bu tür uzaylara oldukça doğal bir şekilde uzanır.

Onurlandırılması
 1900 yılında Krakow'daki Jagiellonian Üniversitesi'nden doktora honoris causa unvanını aldı.
 1976'de, Uluslararası Astronomi Birliği adını aydaki bir kratere verdi.
 26908 Lebesgue astroidi onun onuruna adlandırılmıştır.
 2012 yılından bu yana bir matematik merkezi (temeller, etkileşimler, uygulamalar ve eğitim) adını taşımaktadır. Bu merkez,  (Centre de Mathématiques Henri Lebesgue), "Laboratoires d'Excellence" ("Labex") proje çağrısının ikinci dalgasının kazananıdır. Rennes Matematiksel Araştırma Enstitüsü (IRMAR), Nantes'teki Jean-Leray Matematik Laboratuvarı (LMJL) ve Cachan'daki ÉNS'nin Brittany şubesinin Matematik Bölümü (2013'te ENS'den bağımsız hale gelen şube) tarafından kurulmuştur.
 Uluslararası bir genel matematik dergisi olan Annales Henri Lebesgue, onun adını taşır.

Çalışmaları
 1904: Leçons sur l'intégration et la recherche des fonctions primitives, Paris, Gauthier-Villars
 1906:
 1915: Sur la mesure des grandeurs, Genève, A. Kundig
 1942:
 1950:
 2004: Les Lendemains de l'intégrale. Lettres à Émile Borel, Paris, Vuibert.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Dış bağlantıalar

Konuyla ilgili yayınlar

1875 doğumlular
1941 yılında ölenler
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
Fransız matematikçiler
Fonksiyonel analizciler
Matematiksel analizciler
Lycée Louis-le-Grand'da öğrenim görenler
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Royal Society'nin yabancı üyeleri

Henri Léon Lebesgue


Les sinus veineux de la dure-mère (ou sinus crâniens ou sinus veineux de la dure-mère ou sinus veineux du crâne) sont des canaux veineux situés entre le périoste et les méninges de la dure-mère.

Ils reçoivent le sang des veines cérébrales, le liquide céphalo-rachidien de l'espace sous-arachnoïdien via les granulations arachnoïdiennes et sont drainés principalement par la veine jugulaire interne

Les sinus de la dure-mère

Structure
Les parois des sinus veineux duraux sont composées de dure-mère tapissée d'endothélium vasculaire.

Ils diffèrent des autres vaisseaux sanguins car certains éléments caractéristiques des artères et des veines sont absents comme par exemple la media ou les valves.

Aspect clinique
Les sinus peuvent être touchés lors d'un traumatisme crânien causant des dommages à la dure-mère et entraînant la formation de caillots sanguins (thrombose) dans les sinus duraux.

D'autres causes courantes de thrombose du sinus dural sont les complications de la cellulite orbitaire par extension de l'infection via la veine ophtalmique.

Bien que rare, la thrombose du sinus dural peut entraîner un infarctus hémorragique ou un œdème cérébral avec des conséquences graves telles que l'épilepsie, des déficits neurologiques ou la mort.

Galerie

Notes et références

Veine de la tête et du cou

Sinus de la dure-mère


Meherrinia es un género extinto de delfín de río que vivió durante el período Mioceno superior en lo que ahora es Norteamérica. Se ha encontrado en la Formación Eastover, en el río Meherrin, Carolina del Norte. Descrito originalmente en 2012, este delfín es, en muchos aspectos, intermedio en forma entre el actual delfín de río del Amazonas y el delfín de La Plata, aunque probablemente está más relacionado con el primero. Sin embargo, el fósil fue descubierto en lo que se cree son depósitos marinos, que datan de finales del Mioceno, mientras que el delfín de río amazónico es una especie exclusivamente de agua dulce. Meherrinia podría por lo tanto ser el único género conocido de la familia Iniidae que era marino. Solo se ha clasificado una especie, M. isoni.

Referencias

Platanistoidea
Mamíferos del Mioceno
Mamíferos extintos de América del Norte

Meherrinia


Anthranilsäuremethylester ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Carbonsäureester und Aminobenzole.

Vorkommen
Die Verbindung kommt natürlich in Kakao, Kaffee, Trauben, Grapefruit, Jasmin, Zitronen, Limetten, Erdbeeren und Mandarinen sowie in vielen Blütenölen (z. B. Neroli-, Ylang-Ylang-Öl) vor.

Gewinnung und Darstellung
Anthranilsäuremethylester kann durch Veresterung von Anthranilsäure mit Methanol oder durch Umsetzung von Isatosäureanhydrid mit Methanol hergestellt werden.

Eigenschaften
Es handelt sich um einen brennbaren, farblosen bis gelblichen Feststoff mit fruchtigem Geruch, der schwer löslich in Wasser ist. Der Stoff ist flüssig oder fest, abhängig von der Raumtemperatur, wobei  ein verunreinigtes Produkt auch bei niedrigeren Temperaturen flüssig sein kann. Seine wässrige Lösung hat einen pH-Wert von 7,5–8 (20 °C). Unter UV-Licht zeigt es eine bläuliche Fluoreszenz.

Anthranilsäuremethylester bildet bei höheren Temperaturen entzündliche Dampf-Luft-Gemische. Die Verbindung hat einen Flammpunkt bei 123 °C. Die Zündtemperatur beträgt 530 °C. Der Stoff fällt somit in die Temperaturklasse T1.

Verwendung
Anthranilsäuremethylester wird als Parfüm für Salben und zur Herstellung von synthetischen Duftstoffen verwendet. Es wird in einer Vielzahl von Blüten-Parfüms verwendet. Allerdings ist seine Verwendung in Parfüms für Seifen und Kosmetika begrenzt, da es eine Verfärbung verursacht. Es wird in Aromakompositionen (z. B. in Trauben- und Zitrusaromen) verwendet. Es dient auch als Ausgangsstoff in der Synthese der pharmazeutischen Wirkstoffs Benzydamin.

Einzelnachweise

Benzolcarbonsäureester
Aminobenzol
Aromastoff (EU)
Futtermittelzusatzstoff (EU)

Anthranilsäuremethylester


An Stipa tirsa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian von Steven. An Stipa tirsa in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa tirsa


Miami Open 2017 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på hardcourt-baner i Tennis Center at Crandon Park i Miami, Florida, USA i perioden 20. marts - 2. april 2017. Det var den 33. udgave af Miami Open, der på grund af et sponsorat afvikledes under navnet Miami Open presented by Itau. Turneringen var sæsonens anden i kategorien ATP World Tour Masters 1000 på mændenes ATP World Tour 2017, og det var ligeledes sæsonens anden turnering i kategorien WTA Premier Mandatory på kvindernes WTA Tour 2017.

Herresinglefinalen blev vundet af Roger Federer, som dermed vandt sin 26. ATP World Tour Masters 1000-titel og den 91. titel i alt i karrieren. Det var endvidere tredje gang, at schweizeren vandt Miami Open – de to foregående sejre lå imidlertid mere end ti år tilbage i tiden, i Miami Open 2005 og 2006 – og alle tre gange havde han forinden også vundet Indian Wells Masters, således at han dermed også vandt den såkaldte Sunshine double for tredje gang. I finalen besejrede Federer Rafael Nadal med 6−3, 6−4, og dermed nåede de to rivaler op på at have mødetes i en finale for tredje gang i 2017 – de to tidligere opgør havde været i Australian Open-finalen og Indian Wells-finalen – og Roger Federer havde vundet dem alle tre. Nadal måtte dermed forlade en Miami Open-finalen som taber for femte gang i karrieren i en turnering som han indtil da aldrig havde formået at vinde.

Damesingletitlen blev vundet af Johanna Konta, som i finalen besejrede Caroline Wozniacki med 6−4, 6−3, og som dermed vandt den indtil da største turneringsejr i sin karriere, idet det var hendes første sejr i en turnering i kategorien WTA Premier Mandatory.

I herredoublerækken sejrede Łukasz Kubot og Marcelo Melo efter at have besejret Nicholas Monroe og Jack Sock i finalen med 7−5, 6−3. Det var deres første Masters 1000-titel som makkere.

Det var deres første turnering som makkere, men alligevel lykkedes det for Gabriela Dabrowski og Xu Yifan at vinde damedoubleturneringen. I finalen vandt det useedede canadisk-kinesiske par over Barbara Strýcová og Sania Mirza med 6−4, 6−3.

Præmier

Den samlede præmiesum for Miami Open 2017 androg US$ 13.986.900.

Resultater

Finaler

Herresingle

I hovedturneringen deltog 96 spillere, hvoraf 76 havde kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres verdensranglisteplacering seks uger inden turneringsstart, otte spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste 12 spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen. På grund af et sent afbud fra en af de direkte kvalificerede spillere, Bernard Tomic, blev der også plads til en lucky loser fra kvalifikationen, og pladsen gik til Mikhail Juzjnyj.

Finalen blev vundet af Roger Federer, som dermed vandt sin 26. ATP World Tour Masters 1000-titel og den 91. titel på tour-niveau i alt i karrieren. Det var endvidere tredje gang, at schweizeren vandt Miami Open – de to foregående sejre lå imidlertid mere end ti år tilbage i tiden, i 2005 og 2006 – og alle tre gange havde han forinden også vundet Indian Wells Masters, således at han dermed ligeledes vandt den såkaldte Sunshine double for tredje gang. I finalen besejrede Federer Rafael Nadal med 6−3, 6−4, og dermed nåede de to rivaler op på at have mødetes i en finale for tredje gang i 2017 – de to tidligere opgør havde været i Australian Open-finalen og Indian Wells-finalen – og Roger Federer havde vundet dem alle tre. Nadal måtte dermed forlade en Miami Open-finalen som taber for femte gang i karrieren i en turnering som han indtil da aldrig havde formået at vinde.

De to førende spillere på ATP's verdensrangliste, Andy Murray og Novak Djokovic, hvor sidstnævnte også var forsvarende mester, havde meldt afbud til turneringen, begge med skader i deres højre albue, og de gik derfor begge glip af turneringen for første gang siden 2005.

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semfifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damesingle

I hovedturneringen deltog 96 spillere, hvoraf 76 havde kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres verdensranglisteplacering seks uger inden turneringsstart, otte spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste 12 spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen. På grund af et sent afbud fra en af de direkte kvalificerede spillere, Catherine Bellis, blev der også plads til en lucky loser fra kvalifikationen, og pladsen gik til Magda Linette.

Turneringen blev vundet af Johanna Konta, som i finalen besejrede Caroline Wozniacki med 6−4, 6−3, og som dermed vandt den indtil da største turneringsejr i sin karriere, idet det var hendes første sejr i en turnering i kategorien WTA Premier Mandatory.

Den forsvarende mester, Viktoryja Azaranka, stillede ikke op, eftersom hun endnu ikke havde genoptaget karrieren efter fødslen af sit første barn i december 2016. Den tidligere ottedobbelte vinder, Serena Williams, havde meldt afbud på grund af en knæskade.

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semfifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Herredouble

Herredoubleturneringen havde deltagelse af 32 par, hvoraf 30 havde kvalificeret sig på baggrund af deres ranglisteplacering, mens de sidste to par havde modtaget et wildcard.

Turneringen blev vundet af Łukasz Kubot og Marcelo Melo, efter at de havde besejret Nicholas Monroe og Jack Sock i finalen med 7−5, 6−3. Det var deres første Masters 1000-titel som makkere.

Pierre-Hugues Herbert og Nicolas Mahut var forsvarende mestre men meldte afbud til deres kamp i anden runde mod Brian Baker og Daniel Nestor.

Damedouble

Damedoubleturneringen havde deltagelse af 32 par, hvoraf 29 havde kvalificeret sig på baggrund af deres ranglisteplacering, mens de sidste tre par havde modtaget et wildcard.

Det var deres første turnering som makkere, men alligevel lykkedes det for Gabriela Dabrowski og Xu Yifan at vinde damedoubleturneringen. Dabrowskis faste makker, Michëlla Krajicek, var skadet, så hun var tvunget til at finde en ny makker, og valget faldt altså på Xu, som hun havde prøvet at træne med i Indian Wells i ugen forinden. De to spillere havde imidlertid aldrig tidligere været på banen i samme kamp, hverken som med- eller modspillere. I finalen vandt det useedede canadisk-kinesiske par over tredjeseedede Barbora Strýcová og Sania Mirza med 6−4, 6−3.

Bethanie Mattek-Sands og Lucie Šafářová var forsvarende mestre men tabte i anden runde med 1−6, 4−6 til Andreja Klepač og María José Martínez Sánchez.

Eksterne henvisninger
 Miami Open

Noter

2017
WTA Tour 2017
ATP World Tour 2017

Miami Open 2017


بيجو هي علامة تجارية كبرى لشركة سيارات فرنسية، تعتبر ثاني أكبر شركة تصنع السيارات في أوروبا بعد فولكس واجن.
تعود أصول الشركة إلى 1842 حيث كانت تصنع مطاحن الفلفل والملح والبن، ثم الدراجات في نهاية القرن 19. المقر العالمي في باريس بالقرب من محطة المترو Porte Maillot وفندق كونكورد لافيت سابقاً "حياه ريجنسي حالياً، وتأتي الشركة أصلا من سوشو، فرنسا حيث تمتلك شركة بيجو مصنع كبير هناك بجانب متحف بيجو.
كما ترعى الشركة فريق سوشو لكرة القدم الذي أُسس في عام 1928 من قبل إحدى أفراد عائلة بيجو، وشعار الفريق هو نفس شعار الأسد كشعار الشركة.

التاريخ

التاريخ المبكر
بدأت عائلة Peugeot في Valentigney ، Montbéliard ، Franche-Comté ، فرنسا في مجال التصنيع في القرن التاسع عشر. في عام 1842، أضافوا إنتاج مطاحن القهوة والفلفل والملح. كان دخول الشركة إلى سوق السيارات عن طريق فساتين قماش قطنية، والتي تستخدم قضبان الصلب، مما يؤدي إلى إطارات المظلات، وشفرات المنشار، والأزاميل، والعجلات السلكية، والدراجات. قدم أرماند بيجو سيارته " Le Grand Bi " بنس فارثينج في عام 1882، إلى جانب مجموعة من الدراجات الأخرى. يرمز شعار الشركة، الذي كان في البداية أسدًا يمشي على سهم، إلى سرعة وقوة ومرونة شفرات منشار بيجو. انفصلت شركة السيارات وشركة الدراجات في عام 1926 ولكن استمر تصنيع دراجات بيجو حتى وقت قريب جدًا.
أصبح Armand Peugeot مهتمًا بالسيارات في وقت مبكر، وبعد الاجتماع مع Gottlieb Daimler وآخرين، كان مقتنعًا بقدرتها على البقاء. تم إنتاج أول سيارة بيجو، وهي سيارة بثلاث عجلات تعمل بالبخار من تصميم ليون سيربوليت، في عام 1889 ؛ تم تقديم أربعة أمثلة فقط. كانت قوة البخار ثقيلة وضخمة وتتطلب أوقات إحماء طويلة. في عام 1890، بعد لقاء دايملر وإميل ليفاسور، تم التخلي عن البخار لصالح سيارة ذات أربع عجلات بمحرك احتراق داخلي يعمل بالبنزين من صنع بانهاردتحت رخصة دايملر. كانت السيارة أكثر تطوراً من العديد من معاصريها، مع نظام تعليق ثلاثي النقاط وناقل حركة منزلق. تم بيع مثال للشاب البرتو سانتوس دومون، الذي قام بتصديره إلى البرازيل.
تبع ذلك المزيد من السيارات، 29 منها تم بناؤها في 1892، 40 في 1894، 72 في 1895، 156 في 1898، و 300 في 1899. أعطيت هذه النماذج المبكرة أرقام «النوع». أصبحت بيجو أول مصنع يلائم الإطارات المطاطية (الصلبة، بدلاً من الإطارات الهوائية) لسيارة تعمل بالبنزين.

كانت بيجو من أوائل الرواد في سباقات السيارات، حيث فاز ألبرت لوميت بأول سباق للسيارات في العالم، باريس روان، بسيارة بيجو 3 حصان. تأهلت خمس سيارات بيجو للحدث الرئيسي وانتهت جميعها. أنهى Lemaître 3 دقائق و 30 ثانية خلف Comte de Dion التي كانت سيارتها البخارية غير مؤهلة للمنافسة الرسمية. تم إدخالها ثلاثة بيجو في باريس بوردو وباريس، حيث تعرضوا للضرب من قبل سيارة بنهارد في (على الرغم بمتوسط سرعة 20.8 كم / ساعة (12.9 ميل في الساعة) وأخذ الجائزة 31,500 فرنك. شهد هذا أيضًا الظهور الأول لإطارات ميشلان الهوائية في السباقات، أيضا على بيجو. ثبت أنها غير دائمة بما فيه الكفاية. ومع ذلك، كانت المركبات لا تزال في شكل عربات بلا أحصنة بشكل كبير وكان يقودها الحارث.

في عام 1896، تم بناء أول محركات بيجو؛ لم يعودوا يعتمدون على دايملر. تم تصميم المحرك الأول بواسطة Rigoulot ، وكان المحرك الأول بقوة 8 حصان (6.0 كيلوواط) تم تركيبه في الجزء الخلفي من النوع 15 . كما أنها كانت بمثابة الأساس لنسخة شبه دقيقة أنتجها روشيت شنايدر. تبع ذلك مزيد من التحسينات: انتقل المحرك إلى الأمام على طراز 48 وسرعان ما أصبح تحت غطاء محرك السيارة في مقدمة السيارة، بدلاً من إخفائه تحتها؛ تم اعتماد عجلة القيادة على النوع 36 ؛ وبدأوا في الظهور مثل السيارة الحديثة.
أيضًا في عام 1896، انفصل Armand Peugeot عن Les Fils de Peugeot Frères ليؤسس شركته الخاصة، Société Anonyme des Automobiles Peugeot ، لبناء مصنع جديد في Audincourt للتركيز بالكامل على السيارات. في عام 1899، بلغت المبيعات 300 ؛ بلغ إجمالي مبيعات السيارات لفرنسا في ذلك العام 1200. في نفس العام، فاز Lemaître بسباق نيس كاستيلان نيس في سباق خاص 5,850 سم مكعب (357 بوصة مكعبة) 20 حصان (14.9 كيلوواط).
في صالون باريس عام 1901، طرحت بيجو لأول مرة محركًا صغيرًا يعمل بعمود 652 سم مكعب (40 قدم مكعب) 5 حصان (3.7 كيلو واط) أسطوانة واحدة، أطلق عليها اسم " Bébé " («الطفل»)، وألقت صورتها المحافظة، لتصبح رائدة في الأسلوب. بعد احتلاله المركز التاسع عشر في رالي باريس-فيينا 1902 بقوة 50 حصان (37.3 كيلو واط) 11322 سم مكعب (691 متر مكعب)، وفشل في إنهاء السباق بسيارتين متشابهتين، توقفت بيجو عن السباق.
في عام 1898، قدمت Peugeot Motocycles في معرض Paris Motorshow أول دراجة نارية مزودة بمحرك Dion-Bouton. تظل Peugeot Motocycles أقدم مصنع للدراجات النارية في العالم.
أضافت بيجو دراجات نارية إلى مجموعتها عام 1901، ومنذ ذلك الحين تم بناؤها تحت اسم بيجو. بحلول عام 1903، أنتجت بيجو نصف السيارات التي صنعت في فرنسا، وقدمت 5 حصان (4 كيلوواط) Bébé ، وأربعة مقاعد 6.5 حصان (4.8 كيلو واط)، و 8 حصان (6.0 كيلو واط) و 12 حصان (8.9 كيلو واط)) تشبه طرازات مرسيدس المعاصرة.

أظهر صالون 1907 أول ست أسطوانات من بيجو، وتميزت بانضمام توني هوبر كمنشئ محرك. [25] بحلول عام 1910، تضمن خط إنتاج بيجو 1149 سم مكعب (70 قدم مكعب) من أسطوانتين وستة أربع أسطوانات، من بين 2 إلى 6 لترات. بالإضافة إلى ذلك، تم افتتاح مصنع جديد في نفس العام في سوشو، والتي أصبحت المصنع الرئيسي في عام 1928.
اسم أكثر شهرة، إتوري بوغاتي، تصميم جديد 850 سم مكعب (52 متر مكعب في) أربع أسطوانات بيبي من عام 1912. وفي العام نفسه، عاد بيجو لسباقات مع فريق من ثلاثة مهندسين سائق (سلالة نموذجية من فترة رائدة، مثلها إنزو فيراري من بين آخرين): جول جو (خريج الفنون والميتير، باريس)، باولو زوكاريلي (سابقًا من هيسبانو-سويزا)، وجورج بويلو (يُطلق عليهم معًا لي شارلاتان)، مع سويسري يبلغ من العمر 26 عامًا المهندس إرنست هنري لجعل أفكارهم حقيقة. قررت الشركة voituretteلم يكن سباق (السيارة الخفيفة) كافياً، واختار تجربة grandes épreuves (جولة كبيرة). لقد فعلوا ذلك من خلال جولة هندسية بقوة: عمود كامات علوي مزدوج (DOHC) بأربع أسطوانات سعة 7.6 لتر (110 × 200 مم) مع أربعة صمامات لكل أسطوانة.أثبتت أنها أسرع من السيارات الأخرى في ذلك الوقت، وفاز Boillot بسباق الجائزة الكبرى الفرنسي عام 1912 بمتوسط 68.45 ميل في الساعة (110.2 كم / ساعة)، على الرغم من فقدانه للعتاد الثالث والتوقف لمدة 20 دقيقة. في مايو 1913، استولى جو على إنديانابوليس، وفاز بمتوسط 75.92 ميل في الساعة (122.2 كم / ساعة)، مسجلاً سرعات مستقيمة 93.5 ميل في الساعة (150.5 كم / ساعة).جعل بيجو أول شركة سيارات غير أمريكية تفوز في سباق إنديانابوليس موتور سبيدواي. في عام 1914، سجل طراز L5 سعة 3 لترات من Boillot رقمًا قياسيًا جديدًا في دورة إندي بلغ 99.5 ميل في الساعة (160.1 كم / ساعة)، واحتلت Duray المرتبة الثانية (تم التغلب عليها من قبل بيجو السابق رينيه توماس في 6235 سم مكعب (380 متر مكعب في) Delage). آخر (بقيادة شقيق بويو، أندريه) تم وضعه عام 1915 ؛ فازت نماذج مماثلة في عام 1916 (داريو ريستا) و 1919 (هودي ويلكوكس).

بالنسبة لسباق الجائزة الكبرى الفرنسي لعام 1913، تم إنتاج محرك L5 محسّن (بمحرك 5655 سم مكعب (345 متر مكعب)) باستخدام عمود مرفقي كروي رائد، وأعمدة كامات تعمل بالتروس، وتزييت الحوض الجاف، والتي سرعان ما أصبحت قياسية في سيارات السباق؛ قُتل زوكاريلي أثناء الاختبار على الطرق العامة، لكن بويلو فاز بسهولة بالحدث، مما جعله (وبيجو) أول فائز مزدوج في السباق. في سباق الجائزة الكبرى الفرنسي لعام 1914، تفوقت مرسيدس على بيجو، وعلى الرغم من الابتكار الجديد، فرامل العجلات الأربع (مقابل سيارة مرسيدس الخلفية فقط)، أثبت جورج عدم قدرته على مضاهاة السيارة وتعطلت. (من المثير للدهشة أن موديل عام 1914 قام بالتدرب بسرعة 103 ميل في الساعة (165.8 كم / ساعة) في التدريب في إندي عام 1949، لكنه فشل في التأهل.) كانت بيجو أكثر حظًا في عام 1915، حيث فازت في سباق الجائزة الكبرى الفرنسي وكأس فاندربيلت.
خلال الحرب العالمية الأولى، تحولت بيجو إلى حد كبير إلى إنتاج الأسلحة، وأصبحت شركة كبرى لتصنيع الأسلحة والمركبات العسكرية، من السيارات المدرعة والدراجات إلى القذائف.

2009 بيجو 908 إتش واي

 استغلّ فريق (بيجو للسباق) الجولة النهائيذة من بطولة (لو مان) المقامة عام 2008 على حلبة (سيلفرستون) لتكشف النقاب عن طراز (908 إتش دي آي / إف إيه بي) المخصّص للعرض والمزوّد بالتقنيّة الهجينة التي تتمتع بميزة استعادة الطاقة الحركيّة. سيارة (908 إتش واي) قُدّمت بزيّ فضّيّ جديد معد خصيصاً لتعطي لمحة عمّا ستكون عليه سيّارة (بيجو) الجديدة المخصّصة لسباقات التحمّل. ولكنّ استخدامها كان متوقّف على القوانين والتعليمات الجديدة التي ستنظّم سيّارات فئة (إل إم بي1) لعام 2009

موديلات المركبات

 بيجو 103
 بيجو 104
 بيجو 106
 بيجو 107
 بيجو 201
 بيجو 202
 بيجو 203
 بيجو 204
 بيجو 205
 بيجو 206
 بيجو 207
 بيجو 208
 بيجو 301
 بيجو 302
 بيجو 303
 بيجو 304
 بيجو 305
 بيجو 306
 بيجو 307
 بيجو 308
 بيجو 309
 بيجو 401
 بيجو 402
 بيجو 403
 بيجو 404
 بيجو 405
 بيجو 406
 بيجو 407
 بيجو 408
 بيجو 504
 بيجو 505
 بيجو 508
 بيجو 601
 بيجو 604
 بيجو 605
 بيجو 607
 بيجو 806
 بيجو 807
 بيجو 905
 بيجو 907
 بيجو 908
 بيجو 1007
 بيجو 2008
 بيجو 3008
 بيجو 4007
 بيجو 5008
 بيجو RCZ
 بيجو Partner
 بيجو Expert
 بيجو J5
 بيجو J7
 بيجو J9
 بيجو Boxer
 بيجو Boxer II

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1882 في فرنسا
شركات تصنيع مركبات أسست في 1882
شركات صناعة سيارات بمحركات
شركات فرنسية
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في فرنسا
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مصنعة لسيارات كهربائية
شركات مصنعة للدراجات
شركات مقرها في بورغوني- فرانش كومتيه
علامات تجارية فرنسية
ماركات سيارات
مصنعو سكوتر
مصانع الباصات في فرنسا

بيجو


تحالف أرابيسك هو تحالف طيران قام الاتحاد العربي للنقل الجوي بإنشائه عام 2005 على بناء تحالف شركات طيران إقليمي تحت اسم تحالف أرابيسك (Arabesk). وبدأ العمل الرسمي لهذا التحالف في مطلع عام 2008، وستقوم الثمان شركات بالعمل على دمج جداول رحلاتهم لإيجاد طرق تحول ملائمة بين شبكات الطيران الخاصة بكل شركة، وكل شركة سيكون متاح لها 500 وجهة طيران حول العالم، وكل شركة سيكون متاح لها بيع تذاكر طيرانها من خلال منافذ الشركات الأخرى وإلى أي مكان، التحالف سيكون على شاكلة التحالف القائم بين خطوط كونتيننتال الجوية والخطوط الجوية الشمالية الغربية (Northwest Airlines) وخطوط دلتا الجوية.

الأعضاء

مراجع

أعضاء الاتحاد العربي للنقل الجوي
تحالفات طيران
صناعة النقل الجوي

تحالف أرابيسك


Ring fue un caudillo vikingo, semi-legendario rey de Suecia de la casa de Yngling. Gobernó entre 910 y 940, según Adán de Bremen en tiempos del arzobispo Unni de Hamburgo (m. 936) cuando llegó a Birka para continuar el trabajo evangelizador de su predecesor Ansgar en el . No se cita su progenitor, pero pudo ser Erik Anundsson.

Bibliografía
 Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum – Ed. electrónica del texto en latín con prefacio de G.Waitz.  (en inglés)

Reyes vikingos de Suecia del siglo X

Ring de Suecia


Conform evaluărilor experților, există aproximativ 20 de mii de ucraineni care trăiesc permanent sau temporar în Turcia.

Majoritățile ucrainenilor din Turcia sunt concentrate în Istanbul și Antalya.

Cu sprijinul Ambasadei Ucrainei în Republica Turcia și al Consulatului General al Ucrainei la Istanbul, Asociația Culturală Ucraineană a fost creată la Istanbul în mai 2008, iar organizația «Familia ucraineană» a fost înființată la Antalya în iunie 2009.
Liceul Internațional, numit după cel mai faimos poet ucrainean Taras Șevcenko, funcționează în cadrul Asociației Culturale Ucrainene din Istanbul. Atât ucrainenii cât și reprezentanții altor naționalități pot să obțină un certificat de stat ucrainean de studii în liceu. Elevii Liceului sunt învățați conform curriculelor de stat ale școlilor secundare ucrainene. O atenție deosebită este acordată studiului limbii, literaturii și istoriei ucrainene.

Grupuri etnice din Turcia
Diaspora ucraineană

Ucrainenii din Turcia


Zoran Jakunić – Kizo (Zagreb, 27. travnja 1967.) je hrvatski glazbenik, glazbeni voditelj, glazbeni aranžer i skladatelj. Član Hrvatske glazbene unije i Hrvatskog društva skladatelja pri kojem je naveden kao autor ili aranžer preko 100 pjesama, plesova i glazbenih intermezza.

Sviračku karijeru započeo je u KUD-u "Nova Zora" iz Lomnice davne 1978. godine pod budnim okom svog prvog mentora Siniše Leopolda. 1983. nastavio je sviračku karijeru u zagrebačkom "Joži Vlahoviću", a današnjem ZFA "dr. Ivan Ivančan", a prve profesionalne korake napravio je s kolegama iz tog orkestra osnivanjem tamburaškog sastava "Lampaši". U tamburaškom sastavu "Lampaši" od 1987. godine je snimio 3 nosača zvuka, sudjelovao na najvećim tamburaškim festivalima kao svirač, skladatelj i aranžer. Dvije godine je bio zaposlen kao svirač u Ansamblu narodnih plesova i pjesama Hrvatske LADO, dvije godine predavao tamburu u Školi za klasični balet u Zagrebu a s umjetničkim radom započeo je 1988. godine kao glazbeni voditelj orkestra KUD-a "Croatia".

U glazbenoj karijeri vodio je FA Zagreb – Markovac, Zagreb (1999. – 2017.); KUD Croatia, Zagreb (1989. – 1992. i 1998. – 2008.), KUD Preporod, Dugo Selo; (2008. – 2016.), KUD Kraluš, Stupnik (od 2004.); KUD Seljačka sloga, Buševec (od 2009.); KUD Nova Zora, Donja Lomnica (od 2016.); KUD Horvati (od 2018.) i mnoge druge.

Izvori:

Hrvatski glazbenici
Hrvatski skladatelji

Zoran Jakunić – Kizo


Markos İncili (Yunanca: τὸ εὐαγγέλιον κατὰ Μᾶρκον, to euangelion kata Markon; euaggélion = iyi haber), Kutsal Kitap dizisine ait olan kanonik (= Kutsal Kitap'ın dizisine ait) bir kitaptır. Yunanca Kutsal Yazıların ya da Yeni Ahdin ikinci kitabıdır. Bu incilin Markos adlı bir adam tarafından yazıldığı genellikle kabul edilir. Markos'un bölümleri ve konuları vardır.

Markos İncili'nde Tanrı'nın krallığı ve Mesih aracılığıyla mümkün olan kurtuluş hakkındaki sevinçli haber anlatılır.

Bu kitap en kısa incildir ve başta Romalıları düşünerek yazılmıştır. Bu kitapta bulunan birçok açıklama Yahudi olmayan okuyucular için gerekliydi.

• Markos İsa'nın vaftizi (M.S. 29'un ilkbaharı) ile dirilişi (M.S. 33'ün ilkbaharı) arasındaki olayları anlatır.

• Markos incilinin sadece %7'si diğer incillerde olmayan bilgilerdir.

Yazar

Kutsal Kitap'ın tanıklığı

Markos Romalı bir isimdir. Onun Yahudi ismi Yuhanna idi. Elçilerin İşleri kitabında ondan "Markos denilen Yuhanna" diye söz edilir. Markos büyük ihtimalle Yeruşalim'de yaşayan varlıklı bir aileden geldi; çünkü kendi evleri ve hizmetçileri vardı. İlk cemaat onların evinde toplanıyordu. Çünkü annesi Meryem de İsa'nın bir takipçisiydi. Petrus bir melek tarafından hapishaneden kurtarıldığı zaman Markos'un annesinin evine gitti. Oraya varırken iman kardeşlerinin bir arada bulunduğunu gördü (Elçiler 12:12, 13).

Kutsal Kitapta değinilen Barnabas, Markos'un kuzeniydi (Elçiler 4:36; Koloseliler 4:10). Kıbrıslı bir Levioğlu olan Barnabas görevli bir vaiz olarak elçi Pavlus ile yakın bir işbirliği yaptı. Barnabas kıtlıktan etkilenen iman kardeşlerine yardım etmek amacıyla Pavlus'la birlikte Yeruşalim'e geldiği zaman Markos da Pavlus'la tanıştı.

Markos İsa'nın öğretilerini yayma işine katıldı (Matta 28:19). Bunun için sadece Barnabas'a değil, sonradan hem elçi Petrus'a hem de Pavlus'a yardım etti. Pavlus ilk defa Roma'da tutuklandığı zaman (M.S. y. 60-61) Markos onun yanındaydı (Filimon 1, 24). Sonra M.S. 62 ile 64 arası bir dönemde Petrus'la birlikte Babil'de bulundu (1. Petrus 5:13). Pavlus muhtemelen M.S. 65'te ikinci defa Roma'da hapisteydi. Oradan arkadaşı Timoteos'a yazdığı bir mektupta Pavlus Markos'u da yanına getirmesini istedi. Markos'la ilgili "çünkü hizmetiyle bana çok yararı dokunuyor" diye yazdı (2. Timoteos 1:8; 4:11).

Tarihsel tanıklık

İlk kilise tarihçileri bu incilin Markos tarafından yazıldığını desteklediler. Hierapolisli Papias (M.S. 60-163) Markos'un bu incilin yazarı olduğunu belirtti.

Sezariyeli Eusebios (M.S. 260/264-339/340) Papias'ın ihtiyar olan Yuhanna hakkında değindiği şu sözleri iktibas etti: "İhtiyar şunu öğretti: Markos, Petrus'un tercümanı olarak, efendinin hatırladığı sözleri ve işleri titiz -fakat sıraya göre değil- kaleme aldı."

Origenes'e (M.S. 185-253/254) göre Markos İncili "Petrus'un öğrettiği" Markos tarafından kaleme alındı.

Tertullianus (M.S. yaklaşık 150-220) Marcion'a karşı adlı eserinde Markos İncili'nin "Tercümanı Markos olduğu Petrus'a atfedilebildiğini yazıyor.

Bu görüşler Kutsal Kitabın raporuna uyuyorlar; çünkü Markos Petrus'un yakın iş arkadaşıydı ve Petrus ondan "oğlum Markos" diye söz eder (1. Petrus 5:13).

Tarih ve Yer

Kutsal Kitap'ın tanıklığı

Elçi Pavlus ikinci kez Roma'da tutuklandığı zaman Timoteos'a onun Markos'la birlikte Roma'ya gelmesini rica etti (2. Tim 4:11). Markos'un o zaman ikinci kez Roma'ya gittiği tahmin edilir. Markos'un raporunda, Yeruşalim'in İsa'nın önceden bildirmiş olduğu yıkımından (M.S. 70) bahsedilmediği için Markos'un İncili bu olaydan önce Roma'da bulunduğu zaman (M.S. 60-65) yazdığı söylenebilir.

Tarihin tanıklığı ve dinbilimcilerin görüşü

Eski tarihçilere göre (Romalı Klemens, Sezariyeli Eusebios, Hieronymus) Markos İncili Roma'da yazıldı. Bu görüş Kutsal Kitap'ın raporuna uyum içindedir.

İki Kaynak Teorisi

Kutsal Kitap bilginlerini ekseriyeti ilk önce Markos İncilinin yazılmış olması gerektiğini söylediler; çünkü Markos, Matta ve Luka'nın kayıtlarından çok farklı bir şey yazmış gibi görünmüyor.

Ayrıca Matta ve Luka'nın, İncillerini derlemek için Markos kitabını kullandıklarını ve "Q" adı verilen başka bir kaynak belgeye başvurduklarını varsaydılar (Bu isim, Almanca "kaynak" anlamına gelen "Quelle" sözcüğünden gelir).

Kutsal Kitap bilgini A. F. J. Klijn'e göre bu yaygın varsayım "İncil yazarlarını masal derleyicileri konumuna düşürdü." Böyle bir görüş İncil yazarlarını başkasının eserini çalan ve masallar uyduran kişiler haline getirir. İki kaynak teorisi 2. ve 3. yüzyılda yaşamış olan tarihçilerin ifadelerini gözden kaçırmaktadır. Eski kilise, Matta İncili'nin ilk incil olduğunu belirtir. Lyonlu İrenaeus (M.S. 180) Matta'nın "Petrus ve Pavlus'un Roma'da iyi haberi duyurdukları zaman" raporunu yazdığına işaret ediyor. Buna göre Matta eserini M.S. 65'ten önce yazdı. Çoğunluğun görüşünü takip etmeyen bilginler eski yazarların tanık ifadelerinin hesaba katılması gerektiğini ileri sürerler.

Lyonlu İrenaeus'un tarihlendirilmesi doğru ise Markos İncili Matta için bir kaynak değildi. Markos Matta İncili'ne dayandırdığından dolayı bu iki incil arasında bir benzerlik ortaya çıktı. Augustinus'un (M.S. 354—430 u. Z.) tahmin ettiği gibi Markos Matta İncili'nin kısaltılmış bir şeklini yazmak istedi.  Ayrıca görgü tanığı olan Matta kendi İncilini olayları yaşamayan Markos'un raporuna dayandırmazdı.

İki Kaynak Teorisi çok tartışılır; çünkü söz konusu olan "Q" belgesi bugün mevcut değildir ve aslında bunun bir zamanlar var olduğu de kanıtlanamaz. Ayrıca Kilise Babaları da bu belgeden hiç söz etmediler. Bunun için bir Kutsal Kitap sözlüğünün söylediğine göre Markos İncili'nin ilk önce yazıldığı ve Matta ve Luka için kaynak görevi gördüğü kuramını destekleyen "kesin olarak savunulabilecek bir kanıt" yoktur.

Sadece Markos İncili'nde bulunan bazı ayrıntılar

Matta ve Luka'nın yazdıklarına yeni bir şey katmadığı hiç de doğru değildir. Markos'un İsa'nın hizmetiyle ilgili kaydında, Matta ve Luka'da bulunmayan 180'den fazla pasaj ve ilginç ayrıntılar bulunur.

• İsa etrafındakilere kızgınlıkla baktı. Yüreklerinin duyarsızlığı nedeniyle derin bir keder içindeydi (Markos 3:5).

• Yakub ve Yuhanna'ya Boanerces adı verilmişti (Markos 3:17).

• Kanaması olan kadın tüm varını harcamıştı (Markos 5:26).

• Herodias Vaftizci Yahya'ya kin besliyordu ve Herodes Yahya'dan korkar, onu esirgerdi (Markos 6:19, 20).

• İsa öğrencilerine biraz dinlenmelerini söyledi (Markos 6:31).

• Ferisiler ellerini dirseklerine dek yıkarlardı (Markos 7:2-4).

• İsa çocukları kucakladı (Markos 10:16).

• İsa genç yöneticiyi sevmişti (Markos 10:21).

• Petrus, Yakub, Yuhanna ve Andreas İsa'ya özel olarak gelip soru sordular (Markos 13:3).

• Genç bir adam keten giysisini bırakıp kaçtı (Markos 14:51, 52).

• Ayrıca İsa'nın kullandığı örneklerden biri ve yaptığı mucizelerden ikisi sadece Markos kitabında bulunur (Markos 4:26-29; 7:32-37; 8:22-26).

Markos İncili görgü tanıklarının anlattığı ve diğer İncillerde bulunmayan daha birçok ayrıntı içerir.

İncillerin yazılışının sırası

Markos İncili'nin kısa ve uzun kapanışı

Bazıları Markos İncili'nin bölüm 16 ayet 8'deki sözlerle bittiğini kabul etmezler. Orada şöyle yazılıdır: "Kimseye bir şey anlatmadılar çünkü içlerini korku sarmıştı." Bununla Markos ansızın sona erer.

4. yüzyılda yaşamış olan iki kilise tarihçisi olan Hieronymus (M.S. 347-420) Eusebios (M.S. 260/264-339/340) Markos İncili'nin metni "çünkü korktular" sözleriyle bittiğini yazdılar.

Değişik el yazmaları ve tercümeler Markos 16:8'e kısa ya da uzun bir kapanış eklemektedirler. Kodeks Alexandrinus, Kodeks Ephraemi Syri reskriptus ve Kodeks Bezae Cantabrigiensis 12 ayetten oluşan uzun kapanışı ihtiva ederler. Ayrıca Vulgata, Peşitta ve Curetonianus tercümelerinde uzun kapanış bulunur. Kodeks Sinaiticus, Kodeks Vatikanus 1209, Sinaiticus tercümesi ve Ermeni tercümesinde ne uzun ne de kısa bir kapanış var.

Daha sonraki el yazmaları ve çevirilerinde kısa kapanış bulunur. 8. yüzyıla ait olan Kodeks Regius'ta hem kısa hem de uzun kapanış mevcuttur. Fakat bu kodekste ikisi sağlam kapanışlar olarak sayılmaz.

Kutsal Kitap çevirmeni Edgar J. Goodspeed Markos İncili'nin kısa ve uzun kapanışı hakkında şunu belirtir: "Uzun olandan çok kısa kapanış Markos 16:8'e daha uygun geliyor fakat ikisi Markos İncili'nin ilk kısmı olarak sayılmaz."

Kanon Dizileri ve El Yazmaları
Kartaca Konsili'nden önce hazırlanmış dördüncü yüzyıla ait listelerden birçoğu Yunanca Kutsal Metinlerin günümüzde kabul edilen dizisiyle tamamen uyuşur.

El yazmalarına gelince, yazarlar ilk önce papirüs kullandılar. Papirüs, aynı adı taşıyan bir su bitkisinden yapılır. Yazıcılar yaklaşık M.S. 4. yüzyıldan itibaren el yazmalarında papirüs yerine genellikle dana, kuzu ya da keçi derisinden yapılan ve daha dayanıklı bir malzeme olan vellum (bir parşömen türü) kullanılmaya başladılar. Bu vellumlardan günümüze dek ulaşan bazıları çok önemli Kutsal Kitap el yazmalarını içerir.

Kanon Dizileri

Markos İncili Kutsal Kitabın erken kanon dizilerinde geçer:

Papirüs El Yazmaları

Markos İncil'inin bazı ayetleri eski Papirüs El Yazmalarında bulunur.

Vellum ve Deri El Yazmaları

Markos İncili'nin tümü bazı meşhur Vellum ve Deri El Yazmalarında bulunur.

Bölümleme
Kutsal Kitap'ın bölümlere ve ayetlere bölünmesi orijinal yazarlara geri dönmez, fakat yüzyıllar sonra yararlılık nedenleriyle tanıtıldı. Masoretler, İbranice Kutsal Yazıları ayetlere ayırdı. Daha sonra M.S. 13. yüzyılda bölümler eklendi. 1553'te, Robert Estienne'in Fransızca Kutsal Kitap'ı nihayet mevcut bölüm ve ayet bölümüyle birlikte ilk tam Kutsal Kitap olarak basıldı.

Bölüm 1: Yahya va'zediyor (1-8). İsa'nın vaftizi (9-11). Şeytan İsa'yı deniyor (12, 13). İsa Celile'de duyuru işine başlıyor (14, 15). İlk öğrencileri (16-20). Kötü ruh çıkarılıyor (21-28). Kefernahum'da birçoklarını iyileştiriyor (29-34). İsa ıssız bir yerde dua ediyor (35-39). Cüzamlı bir adam iyileştiriliyor (40-45).
 Bölüm 2: Felçli bir adam iyileştiriliyor (1-12). Levi (Matta) çağırılıyor (13-17). Oruç (18-22). İsa "Sebt gününün Efendisi'dir (23-28).
 Bölüm 3: Eli sakat bir adam iyileştiriliyor (1-6). Göl kenarında olan kalabalık (7-12). On iki elçi (13-19). Kutsal ruha küfretmek (20-30). İsa'nın annesi ve kardeşleri (31-35).
 Bölüm 4: İsa öğretirken birçok örneklemeler kullanıyor (1-34). İsa rüzgarı azarlıyor (35-41).
 Bölüm 5: İsa kötü ruhları domuzlara gönderiyor (1-20). Kanaması olan bir kadın iyileştiriliyor ve Yairus'un kızı diriltiliyor (21-43).
 Bölüm 6: İsa kendi memleketinde kabul edilmiyor (1-6). On ikiler duyuru işi için yönergeler alıyorlar (7-13). Yahya öldürülüyor (14-29). İsa 5.000 kişiyi yediriyor (30-44). İsa suda yürüyor (45-52). Genesaret'te yapılan iyileştirmeler (53-56).
 Bölüm 7: İsa dinsel gelenekler hakkında konuşuyor (1-13). Yürekten gelen şey insanı kirletir (14-23). Suriye-Fenike halkından olan bir kadının imanı (24-30). Sağır biri iyileştiriliyor (31-37).
 Bölüm 8: 4.000 kişi yediriliyor (1-9). Bazıları bir alamet istiyorlar (10-13). Ferisilerin ve Herodes'in mayası (14-21). Beytsayda'da İsa kör olan bir adamı iyileştiriyor (22-26). Petrus, İsa'nın Mesih olduğunu söylüyor (27-30). İsa ölümünü önceden bildiriyor (31-33). İsa'yı izlemek isteyenin yüklenmek zorunda olduğu şey (34-38).
 Bölüm 9: İsa değiştiriliyor (1-13). Kötü bir ruhun etkisi olan bir oğlanın iyileştirilmesi (14-29). İsa tekrar ölümü hakkında konuşuyor (30-32). Öğrenciler, kimin en büyük olduğuna dair tartışıyorlar (33-37). "Bize karşı olmayan bizden yanadır." (38-41). Tökezletme taşları (42-48). "Kendi içinizde tuz olsun" (49, 50).
 Bölüm 10: Evlilik ve boşanma (1-12). İsa çocuklara hayırdua ediyor (13-16). Zengin bir adamın sorusu (17-25). İsa için her şeyi bırakmak (26-31). İsa bir daha ölümü hakkında konuşuyor (32-34). Yakup ve Yuhanna'nın ricası (35-45). Kör olan Bartimeos iyileştiriliyor (46-52).
 Bölüm 11: İsa Yeruşalim'e geliyor (1-11). Bir incir ağacı lanetleniyor (12-14). İsa tüccarları mabetten dışarı atıyor (15-18). Kurumuş olan incir ağacından alınabilen ders (19-26). "Bunları hangi yetkiyle yapıyorsun?" (27-33).
 Bölüm 12: Zorba bağcılar (1-12). Tanrı ve Sezar (13-17). Dirilme hakkındaki soru (18-27). İki en önemli emir (28-34). Mesih Davud'un oğlu mudur? (35-37a). Yazıcılardan sakınmak (37b-40). Yoksul bir dul kadının iki pulu (41-44).
 Bölüm 13: Elçiler mabedin imhası için bir alamet istiyorlar (1-4). İsa'nın söylediği alametler ve yönergeler (5-37).
 Bölüm 14: Kâhinler İsa'yı öldürmenin yolunu planlıyorlar (1, 2). Güzel kokulu yağ İsa'nın başına dökülüyor (3-9). Yahuda İsa'yı ele veriyor (10, 11). Son Fısıh bayramı (12-21). Birinci Anma Yemeği (22-26). İsa, Petrus'un onu inkâr edeceğini söylüyor (27-31). İsa Getsemani bahçesinde dua ediyor (32-42). İsa tutuklanıyor (43-52). İsa Sanhedrin'in önünde duruyor (53-65). Petrus İsa'yı inkâr ediyor (66-72).
 Bölüm 15: İsa Pilatus'un önünde duruyor (1-15). İsa ile alay ediliyor (16-20). Bir direğe çivileniyor (21-32). İsa ölüyor (33-41). İsa'nın gömülmesi (42-47).
 Bölüm 16: İsa diriltiliyor (1-8).

Bunların hepsi, Markos'un bölümleri ve konuları'nda geçer.

İçerik
İncilinin başında Markus, Vaftizci Yahya'yı teşhis eder. Bu, "Yehova'nın yolunu hazırlayın, yollarını düzeltin" diye haykırmak için gönderilen ve önceden bildirilen habercidir. İsa Celile'deki Nasıra'dan geliyor ve Yahya onu vaftiz ediyor. Tanrı'nın ruhu, İsa'nın üzerine bir güvercin gibi iner ve gökten bir ses işitilebilir: "Sen benim Sevgili Oğlumsun; Sende zevk buldum" (1:3, 10, 11). İsa çölde Şeytan tarafından ayartılır ve melekler ona hizmet eder. Tüm bu dramatik olaylar, Markos İncili'nin ilk 13 ayetinde anlatılmaktadır.

Yahya'nın tutuklanmasından sonra İsa, Tanrı'nın iyi haberini Celile'de vaaz etti. "Tanrı'nın Krallığı yakın. Tövbe edin ve iyi habere inanın" diye söylüyor (1:15). Simon, Andreas, Yakup ve Yuhanna'dan balık ağlarını bırakıp onun öğrencisi olmalarını ister. Sebt (Şabat) Günü Kapernahum'daki havrada öğretmeye başlar. İnsanlar hayretler içinde kalıyor, çünkü o, "yazıcılar gibi değil de yetki sahibi biri gibi" öğretiyor. "Tanrı'nın Kutsalı" olarak sahip olduğu yetkinin kanıtı olarak, bir kişiden bir cin çıkarır ve Simun'un hasta olan kayınvalidesini iyileştirir. Haber çabuk yayılır ve akşama doğru "bütün şehir" Simun'un evinin önünde toplanır. İsa birçok hastayı iyileştirir ve sayısız cinleri çıkarır (1:22, 23, 33).

İsa görevine şu sözlerle değindi: "Ben … vaaz ederim" (1:38). Galile'nin her yerinde iyi haberi duyuruyor. Gittiği her yerde cinleri kovuyor ve hastaları iyileştiriyor. Vergi tahsildarı Levi (Matta) onun öğrencisi olduğunda, İsa yazıcılara şöyle dedi: "Doğru kişileri değil, günahkârları çağırmaya geldim." Kendisini "Sebt gününün de Rabbi" olarak açıklar (2:17, 28).

Sonra İsa 12 elçinin grubunu oluşturuyor. Annesi ve erkek kardeşleri ona geldikleri zaman şunu söylüyor: "Kim Tanrı'nın iradesini yaparsa, bu benim kardeşim, kız kardeşim ve annemdir" (3:14, 35).

İsa, benzetmelerle "Tanrı'nın krallığının kutsal sırını" öğretmeye başlar. Tohumun farklı toprak türleri üzerine düşmesiyle eken adamdan (bunlar Tanrı'nın sözünün farklı türde dinleyicilerini tasvir ederler) ve şamdanından parlayan kandilden söz eder. Başka bir benzetmede İsa, Tanrı'nın krallığının toprağa tohum atan bir adama benzediğini söyler (4:11, 28). Ayrıca tohumların en küçüğü olan hardal tohumu meselini de anlatır.
İsa, öğrencileriyle birlikte Celile Denizi'ni geçerken, mucizevi bir şekilde şiddetli bir fırtına rüzgarının dinmesine neden olur (4:39). İsa döndükten sonra bir kadın, Yairus'un 12 yaşındaki kızını diriltmeye giderken onun dış giysisine dokunduğu için kan akışından iyileşir. Ancak, yaşadığı bölgedeki insanlar yetkisini sorguluyor. İnançsızlıklarını merak eder, fakat "Tanrı'nın sözünü öğreterek çepçevre tüm köyleri dolaştı" (6:6).
On ikiler ikişer ikişer gönderilir ve onlara vaaz etme, öğretme, insanları iyileştirme ve cinleri kovma talimatı ve yetkisi verilir (6:7). İsa'nın adı iyi bilinir; bazıları onun dirilmiş Vaftizci Yahya olduğunu düşünüyor. Bu ihtimal Hirodes'i endişelendiriyor çünkü kendi doğum günü şenliği esnasında Yahya'nın kafasının kesilmesini emretti (6:21-29). Büyük bir kalabalık, Celile'de İsa'nın ardından gitti ve onlara acıdı, çünkü 'çobanı olmayan koyunlar gibiler'. Böylece onlara birçok şey öğretmeye başlar (6:34). Ayrıca 5.000 erkeği beş somun ekmek ve iki balıkla besler (6:37-44). Kısa bir süre sonra, öğrenciler, Bethsayda'ya giderken kayıklarında bir fırtınaya karşı savaşırken, onlara doğru yürüyerek geldi ve rüzgarı yatıştırdı. (6:51).

Celile bölgesinde İsa, Yeruşalim'den yazıcılar ve Ferisilerle yıkanmamış ellerle yemek yemek hakkında tartıştı ve onları "Tanrı'nın emirlerinden vazgeçip insan geleneğine bağlı kaldıkları" için azarladı. Kirlenmenin dışarıdan girenlerle değil, iç varlığından, kalpten gelenlerle, yani "zararlı düşüncelerle" olduğunu söylüyor (7:8, 21).

Celile'ye döndüğünde İsa, kendisini izleyen kalabalığa tekrar acıdı ve 4.000 kişiyi yedi somun ekmek ve birkaç küçük balıkla besledi. Öğrencilerini Ferisilerin ve Hirodes'in mayaları hakkında uyarır, ama onlar onun bununla ne demek istediğini henüz anlamıyorlar. Sezariye Filipi'deki köylere giderken Petrus, İsa'nın "Mesih" olduğuna tamamen inandığını söyledi, ancak daha sonra İsa, İnsanoğlu'nun yaklaşmakta olan acılarından ve ölümünden söz ettiğinde itirazda bulundu (8:29, 32).

İsa, öğrencilerini iyi haber uğruna sürekli olarak kendisini takip etmeye teşvik ediyor. "Biri benim arkamdan gelmek isterse, kendini reddetsin; işkence direğini yüklensin ve hep beni izlesin" diye söylüyor (8:34).  İsa, yaklaşmakta olan ıstırabı ve ölümü hakkında ikinci kez konuşuyor. Öğrencilerine, hiçbir şeyin onların Tanrı'nın krallığına girmesine engel olmasına izin vermemelerini öğütler (9:31, 43-47).

Sonra İsa, Yahudiye sınırlarına ve "Ürdün'ün ötesine" (Perea'ya) gelir. Orada birkaç Ferisi ona boşanma konusunda sorular soruyor ve o, evlilik için Tanrısal ilkeleri belirleme fırsatını değerlendiriyor. Zengin bir genç ona sonsuz yaşamı nasıl miras alabileceğini sorar, ancak gökte hazineye sahip olmak için malını satması ve İsa'nın takipçisi olması gerektiğini duyduğunda üzülür. İsa öğrencilerine şöyle dedi: "Devenin iğne deliğinden geçmesi zengin adamın Tanrı'nın krallığına erişmesinden kolaydır." İyi haber uğrunda her şeyden vazgeçenlere bu dönemde kaybettiklerinin yüz mislisini ve "gelecek ortamda sonsuz yaşam" alacaklarını vadediyor (10:1, 25, 30).

İsa ve on iki elçisi Yeruşalim'e doğru yola çıktılar. Üçüncü kez onlara gelecek olan acılar ve dirilişi hakkında konuşur. Onlara şöyle der: "Aranızda kim birinci olmak istiyorsa, hepinizin hizmetçisi olsun." Eriha'dan ayrılırlarken, yol kenarından kör bir dilenci seslenir: "Davut'un Oğlu İsa, bana merhamet et!" İsa kör adamın tekrar görmesini sağlar; ve bu, İsa'nın Markos tarafından bildirilen son mucizevi iyileşmesidir (10:44, 47, 48).

İsa bir sıpa üzerinde Yeruşalim'e girer ve halk onu kral olarak selamlar (11:7-10). Ertesi gün tapınağı tüccar ve satıcılardan temizler (11:15). Sonra Ferisilerden bazıları, vergiyi ödemeye ilişkin bir soru sorarak onda bir hata bulmak istediler. İsa bir dinar ister ve sorar: "Bu resim ve yazı kime ait?" Onlar "Sezar'a" diye cevap verirler. Cevap olarak İsa "Sezar'a ait olanı Sezar'a, Tanrı'ya ait olanı Tanrı'ya ödeyin" diye söyledi (12:16, 17).

Yazıcılardan biri, "Tüm emirler içinde en başta gelen hangisidir?" diye sorar. İsa cevap verdi: "En başta gelen şudur: 'Dinle ey İsrail, Tanrımız Yehova tek Yehova'dır. Tanrın Yehova'yı bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün zihninle ve bütün kuvvetinle seveceksin.' İkincisi şudur: 'Komşunu kendin gibi seveceksin.' Bunlardan daha büyük emir yoktur" (12:28-31). Bundan sonra kimse onu sorgulamaya cesaret edemez. Büyük kalabalık onu dinlemeyi sever ve İsa onları kendini beğenmiş yazıcılar hakkında uyarır. Daha sonra, öğrencilerinin önünde zavallı bir dul kadını, tapınağın hazine sandığına herkesten daha fazlasını koyduğu için övdü, çünkü onun iki küçük madeni parası "tek sahip olduğu, tüm geçim kaynağıydı (12:44).

İsa, mabedin karşısındaki Zeytin Dağı'nda oturduğunda ve dört öğrencisiyle yalnız kaldığında, onlara bu ortamın sona ereceği zamanın "alametinden" söz etti. (Bu, Markos'un kaydettiği tek uzun konuşmadır ve Matta, 24 ve 25. bölümlerdeki sohbete tekabül eder.) İsa şu öğüt verici sözlerle bitirir: "O gün ve saat konusunda kimse bir şey bilmez; ne gökteki melekler, ne de Oğul, yalnızca Baba bilir. … Size söylediğim bu şeyi herkese diyorum: Uyanık kalın!" (13: 4, 32, 37)

Nisan ayının on dördünde, İsa ve on iki, Fısıh bayramını kutlamak için şehirde toplanıyorlar. Kendisine ihanet edenin kim olduğunu söyler, sadık öğrencileriyle Anma Yemeğini kutluyor ve onlarla Zeytin Dağı'na gidiyor (14:17-26). Yolda İsa onlara hepsinin tökezleyeceğini belirtir. Petrus "ben değil" diye itiraz ediyor. Ama İsa ona dedi ki, "Sen bile bu gece, horoz iki kez ötmeden önce beni üç kere inkar edeceksin" (14:29, 30).
Getsemani denilen yere vardıklarında, İsa dua etmek için geri çekilir ve öğrencilerinin uyanık kalmasını ister. İsa üç kez öğrencilerine döner ve üç kez de onları uyurken bulur (14:29, 30, 36, 41).

Yahuda İsa'ya yaklaşır ve onu öper. Bu, başkâhinlerin silahlı adamlarının İsa'yı tutuklamalarının işaretidir. Onu Başkâhinin evine götürürler, orada birçok kişi ona karşı yalan tanıklıkta bulunur, ancak onların tanıklığı uyuşmuyor. İsa'nın kendisi sessizdir. Sonunda başkâhin ona sorar: "Kutsal Olanın oğlu Mesih sen misin?" O zaman İsa "Benim" dedi" (14:61-64 ). Avluda Petrus İsa'yı üç kez inkâr etti. Horoz ikinci kez öter ve Petrus, İsa'nın sözlerini hatırlayarak yıkılır ve ağlar (14:72).

Şafakta hemen Yahudilerin mahkemesi (Sanhedrin) görüşüp İsa'yı bağlı olarak Roma'nın valisi olan Pilatus'a gönderdi. Çok geçmeden İsa'nın bir suçlu olmadığını anlar ve onu serbest bırakmaya çalışır. Başkâhinler tarafından kışkırtılan kalabalık ısrarla İsa'nın ölümünü istediğinden, Pilatus sonunda İsa'yı direğe germek üzere teslim eder (15:1, 9, 14, 15).

İsa Golgota'ya ("kafatası" anlamına gelir) getirip bir direğe gerilir. Üzerine "Yahudilerin Kralı" içeren bir yazıt yapıştırıldı. Öğle vakti (altıncı saat) tüm ülkenin üzerine öğleden sonra 3'e kadar süren bir karanlık çöküyor. İsa "Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" diyerek yüksek sesle bağırır ve ölür. Bir subay tüm bunları gördüğünde, "Bu adam kesinlikle Tanrı'nın Oğluydu" der. Sanhedrin'e ait olan Arimatealı Yusuf, Pilatus'tan İsa'nın cesedini ister ve onu bir mezara yerleştirir (15:22, 26, 34, 39).

Haftanın ilk günü çok erken saatte üç kadın mezara gider. Şaşırtıcı bir şekilde, girişteki büyük taşın yuvarlanmış olduğunu görürler. Mezarda oturan bir "genç adam" onlara İsa'nın dirildiğini söyler (16:5). Kadınlar korkudan titreyerek mezardan kaçarlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kitab-ı Mukaddes Bibleserver.com

İncil
Yeni Ahit

Markos İncili


Malefic Time: Apocalypse es el noveno álbum de estudio del grupo de heavy metal asturiano Avalanch. Con este nuevo álbum tenían como principal objetivo componer la banda sonora de un cómic homónimo creado por Luis Royo y Rómulo Royo, que formaría parte de una saga de varios cómics. Musicalmente, el álbum tiene un sonido similar a los últimos trabajos que habían realizado con Ramón Lage, aunque menos melódico que El ladrón de sueños. La diferencia más notable la marcan temas como "Marduk" y "New York Stoner", siendo el primero un tema de black metal, y el segundo mostrando influencias de hip hop. Este es el primer y único álbum del grupo en no tener una versión cantada en castellano. Posteriormente, anunciarían una gira de presentación para el año 2012.

Lista de canciones
 "Malefic Time: Apocalypse"
 "Baal"
 "La Augur"
 "Lost In Saint Patrick"
 "In The Name Of God"
 "New York Stoner" (con Tony Almont)
 "Spread Your Wings"
 "Marduk"
 "Apocalyptic Dream"
 "Lilith"
 "Voices From Hell"
 "9th Snake"
 "Soum's Death"

Músicos
Guitarra, bajo, teclados y batería programada: Alberto Rionda
Teclados: Chez García
Voz: Ramón Lage

Álbumes de Avalanch
Álbumes de metal progresivo
Álbumes en inglés
Álbumes de España de 2011

Malefic Time: Apocalypse