Chet Baker (gerçek adıyla Chesney Henry Baker Jr. (d. 23 Aralık 1929 - ö. 13 Mayıs 1988), Amerikalı caz müzisyeni. Caz geçmişinin en büyük trompet çalgıcılarından biridir.

İlk Yılları
Baker, Yale, Oklahoma'da müzikle içli dışlı bir evde doğdu ve büyüdü.  Babası Chesney Baker Sr. profesyonel bir gitaristti ve annesi Vera Moser bir parfüm fabrikasında çalışan bir piyanistti.  Anneannesi Norveçliydi. [6]  Baker, Büyük Buhran nedeniyle babasının yetenekli olmasına rağmen müzisyenliği bırakıp düzenli bir işe girmesi gerektiğinden söz etmiştir.  1940'ta 10 yaşındayken ailesi Glendale, California'ya taşındı. [7]

Baker müzik kariyerine bir kilise korosunda şarkı söyleyerek başladı.  Babası ona bir trombon verdi fakat çok büyük olduğundan dolayı trombonu trompetle değiştirdi.  Annesi, kendisine bir enstrüman verilmeden önce radyodaki melodileri ezberlemeye başladığından bahsetmiştir. Trompetle "aşık olduktan" sonra, iki hafta içinde gözle görülür şekilde ilerleme kaydetti. Meslektaşları, Baker'ı doğal bir müzisyen olarak nitelendirdiler.

Baker, Glendale Lisesi'nde bir süre müzik eğitimi aldı, ancak 1946'da Amerika Birleşik Devletleri Ordusuna katılmak için 16 yaşında okulu bıraktı.  298. Ordu Bandosuna katıldığı Almanya'nın Berlin kentine atandı.  1948'de ordudan ayrıldıktan sonra Los Angeles'taki El Camino Koleji'nde müzik teorisi ve armoni okudu. [9]  Yeniden kaydolmak için ikinci yılında okulu bıraktı.  Bop City ve Black Hawk [10] gibi kulüplerde vakit geçirerek, San Francisco'daki Presidio'da [9] Altıncı Ordu Grubunun bir üyesi oldu. 1951'de ordudan terhis edildi ve müzik kariyerine devam etti.

Kariyeri
 Daha önce Charlie Parker tarafından bir dizi West Coast anlaşması için seçilmeden önce [12] 1952'de Baker, Gerry Mulligan Quartet'e katılmıştı.  Parker ve Dizzy Gillespie gibi aynı melodi dizilerini birlikte çalmak yerine, Baker ve Mulligan kontrpuan ile birbirlerini tamamladılar.  Baker'ın solo rolünü üstelndiği"My Funny Valentine" hit oldu ve kariyerinin geri kalanında Baker ile ilişkilendirildi. [13]  Dörtlü ile birlikte Baker, The Haig ve Tiffany Club gibi Los Angeles caz kulüplerinde düzenli bir performans sergiliyordu. [8]  Bir yıl içinde Mulligan tutuklandı ve uyuşturucu suçlamalarıyla hapsedildi.  Baker, piyanist Russ Freeman, basçılar Bob Whitlock, Carson Smith, Joe Mondragon ve Jimmy Bond ve davulcular Larry Bunker, Bob Neel ve Shelly Manne'den oluşan bir rotasyon ile bir dörtlü oluşturdu.  Baker'ın dörtlüsü, 1953 ile 1956 arasında popüler albümler yayınladı. Baker, Metronome ve Down Beat dergilerinde okuyucu anketlerini kazandı, trompetçiler Miles Davis ve Clifford Brown'ı ardında bırakarak okurlar tarafından 1954'te Baker'ı en iyi caz vokalisti seçti.  1956'da Pacific Jazz Records, göze batan ve çokça eleştiri alan Chet Baker Sings albümünü çıkardı.  Yine de Baker, kariyerinin geri kalanında şarkı söyledi.  Hollywood stüdyoları, Baker'ın yontulmuş filmlerinde bir fırsat gördü.  İlk oyunculuk deneyimini 1955 sonbaharında gösterime giren Hell's Horizon adlı filmde yaptı. Bir müzisyen olarak yoldaki hayatı tercih ederek bir stüdyo sözleşmesini reddetti.  Sonraki birkaç yıl içinde Baker, Francy Boland'la birlikte 1955'te bir beşli de dahil olmak üzere kendi kombinasyonlarını yönetti.  1956'da, Avrupa'da Chet Baker'ı kaydettiği sekiz aylık bir Avrupa turunu tamamladı. [14]  1959'un sonlarında, aranjör ve şef Ezio Leoni (Len Mercer) ve orkestrasıyla birlikte İtalya'da Milano seansları olarak bilinenleri kaydederek Avrupa'ya döndü.  Baker uyuşturucu bulundurmaktan tutuklandı ve Lucca'da hapse atıldı, Leoni'yi kayıt için hazırlanırken Baker'la düzenlemeleri koordine etmek için hapishane gardiyanı aracılığıyla iletişim kurmaya zorladı. [15]  1960'ların çoğunda Baker, flugelhorn çaldı ve West Coast cazı olarak sınıflandırılabilecek müzikler kaydetti. [2]  1963'te  İngiliz filmi Stolen Hours'da rol aldı.

Uyuşturucu Bağımlılığı ve  Kariyerinin  Çöküşü
Her ne kadar Baker, 1957'de eroin kullanmaya başladığını söylese de [16] yazar Jeroen de Valk ve piyanist Russ Freeman'a göre Baker'ın 1950'lerin başında eroine başladığını iddia etmektedir. Baker, Mulligan dörtlüsünden ayrıldıktan sonra Freeman, Baker'ın müzik yönetmeni oldu.  Baker bazen  sırf uyuşturucu alabilmek için enstrümanlarını rehin verdi.  1960'larda uyuşturucu suçlamalarıyla İtalya'da hapsedildi ve uyuşturucuyla ilgili suçlardan Almanya ve Birleşik Krallık'tan sınır dışı edildi.  İkinci kez kanunla başı derde girdiği için Almanya'dan ABD'ye sınır dışı edildi.  Reçete dolandırıcılığı nedeniyle hapis cezaları arasında San Francisco ve San Jose'de performans sergileyen Milpitas, California'ya yerleşti. [2]

1966'da Baker, Sausalito'daki The Trident restoranında gösterisinin ardından muhtemelen uyuşturucu almaya çalışırken [17] dövüldü.  Let's Get Lost filminde Baker, bir tanıdığının onu soymaya çalıştığını, ancak geri çekildiğini, fakat ertesi gece onu kovalayan bir grup adamla geri döndüğünü söyledi.  Bir arabaya binmeye çalıştı fakat etrafı sarıldı.  Arabanın içindeki insanlar onu kurtarmak yerine arabadan dışarı sokağın ortasına itildi.  Grup tarafından dövüldü. Bu olay, kısmen konuyla ilgili kendi güvenilmez tanıklığı nedeniyle çoğu kez yanlış tarihlendirilmiş veya başka şekilde abartılmıştır. [2]  Ancak dişinin kırılması, onu trompet çalamayacak hale getirerek onu mahvetti.  Müziğe geri dönmenin bir yolunu bulması gerektiği sonucuna varana kadar bir benzin istasyonunda çalıştı ve kendini yeniden eğitti. [18]

Geri Dönüşü
Takma dişlerden kaynaklanan yeni bir kabartma geliştirdikten sonra Baker, kariyerine başladığı düz caza geri döndü.  New York'a taşındı ve gitarist Jim Hall dahil olmak üzere tekrar performans ve kayıt yapmaya başladı.  Baker, 1970'lerin sonlarında Avrupa'ya döndü ve burada kişisel ihtiyaçlarını karşılayan ve kayıt ve performans tarihlerinde ona yardım eden arkadaşı Diane Vavra'nın yardımını aldı.

Baker, 1978'den 1988'deki ölümüne kadar neredeyse sadece Avrupa'da yaşadı ve oynadı, birkaç performans için yılda bir kez ABD'ye döndü.  Bu, Baker'ın bir kayıt sanatçısı olarak en üretken dönemiydi.

1983'te, Baker'ın uzun süredir hayranı olan İngiliz şarkıcı Elvis Costello, trompetçiyi Punch the Clock albümü için "Shipbuilding" adlı şarkısında solo çalması için tuttu.  Şarkı, Baker'ın müziğini yeni bir izleyici kitlesine tanıttı.  Daha sonra Baker, konser setlerinde Costello'nun "Almost Blue" şarkısını (Ray Henderson'ın "The Thrill Is Gone" adlı şarkısının Baker versiyonundan esinlenerek, BB King tarafından ünlü olan Roy Hawkins şarkısıyla karıştırılmamalıdır) sık sık kullandı.  ve Let's Get Lost için şarkıyı kaydetti.

1986'da, Chet Baker: Live at Ronnie Scott's London, Baker'a Elvis Costello ve Van Morrison ile birlikte "Just Friends", "My Ideal" ve "Shifting Down" gibi bir dizi standart ve klasiği gerçekleştirirken filme alınan samimi bir sahne performansında sundu.  ".  Müziği zenginleştiren Baker, arkadaşı ve meslektaşı Costello ile çocukluğu, kariyeri ve uyuşturucuyla mücadelesi hakkında bire bir konuştu.

Baker, ölümünden bir yıl önce piyanist Harold Danko, basçı Hein Van de Geyn ve davulcu John Engels'in yer aldığı dörtlüsü ile Tokyo'da canlı albüm Chet Baker'ı kaydetti ve ölümünden sonra yayınlandı.  Noel müziğinin bir kaydı olan Silent Nights, 1986'da New Orleans'ta Christopher Mason ile kaydedildi ve 1987'de piyasaya sürüldü.

2006'da, 15 yıl arayla iki Avrupa konserinin çekildiği "Jazz Icons: Chet Baker: Live in '64 & '79" yayınlandı.  1964 performansı bir Belçikalı TV stüdyosunda gerçekleşti ve 1979 seti Norveç'te kaydedildi.  Öne çıkan diğer müzisyenler saksafoncu Jacques Pelzer, Fransız piyanist René Urtreger ve vibrafonist Wolfgang Lackerschmid'dir.  Şarkılar arasında Miles Davis klasiği "So What", caz standardı "Time After Time", "Blue Train" ve diğerleri yer alıyor.

Besteleri
Baker'ın dikkate değer bestelerinden bazıları "Chetty's Lullaby", "Freeway", "Early Morning Mood", "Two a Day", "So che ti perderò" ("I Know I Will Lose You"), "Il mio domani" ("My Tomorrow"), "Motivo su raggio di luna" ("Contemplate on a Moonbeam"), "The Route", "Skidaddlin'", "New Morning Blues" (with Duke Jordan), "Blue Gilles", "Dessert", "Anticipated Blues", "Blues for a Reason",[19] "We Know It's Love", ve "Looking Good Tonight".

Kişisel Hayatı:

Baker, Charlaine Baker, Halima Baker ve Carol Baker ile üç kez evlendi. [20] [21]  Halima ve Dean'den Chesney Jr., Carol'dan Paul ve Melissa adında dört çocuğu oldu. [22]  Baker İtalyanca bilmektedir. [23] [24]

Ölümü
13 Mayıs 1988'in başlarında Baker, Amsterdam'daki Hotel Prins Hendrik'teki odasının altındaki sokakta, ikinci katın penceresinden düşmüş olduğu anlaşılan, kafasında ciddi yaralarla ölü bulundu. [26]  Odasında ve vücudunda eroin ve kokain bulundu.  Mücadele kanıtı bulunamadı ve ölüm kaza olarak kabul edildi. [27]  Başka bir anlatıma göre, istemeyerek de olsa kendini odasından dışarı çıkardı ve boş bitişikteki odanın balkonundan kendi balkonuna geçmeye çalışırken düştü. [28]  Anısına otelin dışına bir plaket yerleştirildi. [29]  Baker, babasının yanına, Inglewood, California'daki Inglewood Park Mezarlığı'na gömüldü.

Mirası
Baker, William Claxton tarafından Young Chet: The Young Chet Baker adlı kitabı için fotoğraflandı.  Baker hakkında 1988 yılında Oscar'a aday gösterilen bir belgesel olan Let's Get Lost, onu 1950'lerin kültürel bir simgesi olarak tasvir ediyor, ancak bunu daha sonraki bir uyuşturucu bağımlısı imajıyla da yan yana getiriyor.  Moda fotoğrafçısı Bruce Weber tarafından yönetilen film, siyah-beyaz çekildi ve arkadaşları, ailesi (üçüncü eşi Carol Baker'ın üç çocuğu da dahil olmak üzere), müzikal ortakları ve birlikte olduğu kadınların da dahil olduğu  bir dizi röportajı içeriyor.  Baker'ın önceki yaşamından görüntüler ve son yıllarında Baker ile röportajlar.  Chet Baker, Yaşamı ve Müziği'nde yazar De Valk ve diğerleri, Baker'ı sonraki yıllarında "mahvolmuş" bir müzisyen olarak sunduğu için filmi eleştirmişlerdir. Film, Tokyo'daki Chet Baker'da yayınlanan Japon konseri gibi kariyerinin önemli anlarından önce 1987'nin ilk yarısında çekildi.

Zaman Sonra: Oyun yazarı James O'Reilly tarafından yazılan Chet Baker Projesi, 2001'de Kanada'yı gezdi. [30]

Jeroen de Valk, Baker'ın biyografisini yazdı;  Chet Baker: Yaşamı ve Müziği İngilizce tercümesidir. [31]  Diğer biyografileri arasında James Gavin'in Deep in a Dream — The Long Night of Chet Baker ve Matthew Ruddick'in Funny Valentine yer almaktadır.  Baker'ın "kayıp anıları", Carol Baker'ın bir girişini içeren As Though I Had Wings kitabında mevcuttur. [2]

2015 yapımı Born to Be Blue filminde Ethan Hawke tarafından canlandırılmıştır.  Bu, Baker'ın hem müziğiyle hem de bağımlılığıyla ünlü olduğu ve kariyerini geliştirmek için hayatıyla ilgili bir filmde yer aldığı 1960'ların sonundaki kariyerinin yeniden tasavvuru. [32]  Steve Wall, 2018 yapımı My Foolish Heart filminde Baker'ı canlandırıyor.

Vokalist Luciana Souza, 2012 yılında The Book of Chet'i bir anma olarak kaydetti.  Brezilyalı caz piyanisti Eliane Elias, 2013 tarihli I Thought About You albümünü Chet Baker'a ithaf etti. [33] [34]

25 Haziran 2019'da The New York Times Magazine, Chet Baker'ı 2008 Universal Studios yangınında materyalleri yok olduğu bildirilen yüzlerce sanatçı arasında listeledi. [35]

Avustralyalı müzisyen Nick Murphy, Baker'ın anısına sahne adı olarak "Chet Faker" i seçti.  Murphy, "Çok fazla caz dinledim ve ana akım şarkı söylemeye başladığında onun şarkı söylemesinin büyük bir hayranıydım. Gerçekten kırılgan bir vokal tarzına sahipti - bu gerçekten hassas, yakın çekim ve samimi bir tarz. Ad, Chet Baker'a ve çaldığı müziğin ruh haline bir tür övgü niteliğinde. En azından kendi müziğimde saygı göstermek istediğim bir şey. "[36]

Ödülleri ve Onurlandırılması
Big Band ve Jazz Hall of Fame indüksiyonu, 1987

Down Beat dergisi Jazz Hall of Fame, 1989

Oklahoma Jazz Hall of Fame, 1991

"Chet Baker Sings" Albümü için Grammy Hall of Fame Ödülü (Pacific Jazz) (1956) Inducted 2001 [37]

Oklahoma Valisi Brad Henry ve Oklahoma Temsilciler Meclisi tarafından ilan edilen Chet Baker Günü, 2005

Yale, Oklahoma'da onuruna Chet Baker Caz Festivali, 10 Ekim 2015

Chet Baker onuruna Forlì Caz Festivali (ölümünden 30 yıl sonra), Forli, İtalya, 2–19 Mayıs 2018

Filmografi:

(1955) Cehennem Ufku, Tom Gries: aktör

(1959) Audace colpo dei soliti ignoti, Nanni Loy: müzik

(1960) Lucio Fulci'nin Dock'ta Howlers: aktör

(1963) Ore rubate ["çalınan saatler"], Daniel Petrie: müzik

(1963) Tromba Fredda, Enzo Nasso: aktör ve müzik

(1963) Le concerto de la peur, José Bénazéraf: müzik

(1964) L'enfer dans la peau, José Bénazéraf: müzik

(1964) Elio Petri, Giuliano Montaldo ve Giulio Questi tarafından Nudi per vivere: müzik

(1988) Bruce Weber'den Let's Get Lost: müzik

Kaynakça
•  "Chet Baker". Jazz Discography Project. Archived from the original on May 14, 2017. Retrieved December 18, 2013.

• ^ a b c d e Ruhlmann, William. "Chet Baker". AllMusic. Retrieved November 13, 2015.

• ^ Carr, Roy (December 2, 2004). "A century of jazz". London : Hamlyn – via Internet Archive.

• ^ Gelly, Dave (2000). Icons of Jazz: A History in Photographs, 1900–2000 (North American ed.). San Diego, California: Thunder Bay Press. ISBN 1-57145-268-0.

• ^ Leland, John (October 5, 2004), Hip: The History, HarperCollins, pp. 265–, ISBN 978-0-06-052817-1, retrieved November 13, 2015

• ^ Gavin, James (2011). Deep In A Dream: The Long Night Of Chet Baker. Chicago Review Press. p. 10. ISBN 9781569767573.

• ^ "Chet Baker | Biography & History". AllMusic. Retrieved March 15, 2021.

• ^ a b Let's Get Lost (1988) documentary by Bruce Weber

• ^ a b "Chet Baker". AllMusic. Retrieved April 8, 2017.

• ^ McKeever, Stuart A. (June 19, 2014). Becoming Joey Fizz. Author House. pp. 17–. ISBN 978-1-4969-1521-4. Retrieved April 25, 2018.

• ^ Cahill, Greg. "Chet Baker". North Bay Bohemian. Archived from the original on October 16, 2018. Retrieved April 8, 2017.

• ^ Gordon, Robert (1986). Jazz West Coast : the Los Angeles jazz scene of the 1950s. Quartet Books. p. 72. ISBN 9780704326033.

• ^ Davis Inman. "Chet Baker, 'My Funny Valentine'". American Songwriter. Retrieved January 21, 2015.

• ^ "Review spotlight on... Jazz Albums". Billboard. Nielsen Business Media, Inc.: 86– November 10, 1956. Retrieved November 13, 2015.

• ^ Chet Baker - 1959 Milano Sessions - Promo Sound, CD 4312 ADD

• ^ Ted Gioia (1998). West Coast Jazz: Modern Jazz in California, 1945-1960. University of California Press. pp. 191–. ISBN 978-0-520-21729-4.

• ^ Selvin, Joel (June 12, 2002). "'Cool' jazz's tortured king / Drugs, abuse marked trumpeter's career". San Francisco Chronicle.

• ^ "Chet Baker interview about drug and jazz1980" (in Italian). YouTube. Retrieved February 12, 2017.

• ^ "Chet Baker Quintet* Featuring Warne Marsh - Blues For A Reason". Discogs. Retrieved January 30, 2019.

• ^ Murray, Ruby (January 1, 2012). "Chet Baker historical profile | Dumbo Feather Magazine". Dumbo Feather. Retrieved March 15, 2021.

• ^ Braysher, Sam (October 19, 2020). "Chet Baker | The Life & Music of a Jazz Icon". Jazzfuel. Retrieved March 15, 2021.

• ^ Jazz, All About. "Bruce Guthrie: Remembering Chet Baker article @ All About Jazz". All About Jazz. Retrieved March 15, 2021.

• ^ Chet Baker interview about drug and jazz1980, retrieved March 15, 2021

• ^ Chet in italiano.mov, retrieved March 15, 2021

• ^ Zhuk, Roman. "News - Chet Baker (memorial plaque)". Roman-Zhuk.com. Retrieved March 22,2020.

• ^ Pareles, Jon (May 14, 1988). "Chet Baker, Jazz Trumpeter, Dies at 59 in a Fall". NYTimes.com. Retrieved March 25, 2016.

• ^ "Chet Baker: het roerige leven van een jazzlegende". USA365 (in Dutch). Retrieved June 10, 2020.

• ^ Tom Schnabel (January 17, 2012). "How Chet Baker Really Died". KCRW.com. Retrieved August 3, 2019.

• ^ Europa (March 21, 2014). "O hotel em Amsterdã onde Chet Baker se hospedou". Janela ou Corredor?(in Portuguese). Retrieved March 10, 2015.

• ^ Crew, Robert (April 6, 2001).

1929 doğumlular
Oklahoma doğumlular
Amerikalı caz müzisyenleri
Amerikalı erkek şarkıcılar
Columbia Records sanatçıları
1988 yılında ölenler

Chet Baker


Paul Benjamin "Ben" Mendelsohn (født 3. april 1969) er en australsk skuespiller. Han blev kendt første gang i sit hjemland for sin rolle i The Year My Voice Broke (1987) og internationalt for sin rolle i krimien Animal Kingdom (2010).

Siden da har han medvirket i The Dark Knight Rises (2012), Starred Up (2013), Mississippi Grind (2015) og Rogue One: A Star Wars Story (2016). Desuden har han medvirket i Netflix-serien Bloodline, der indbragte ham en Primetime Emmy Award for bedste birolle i en dramaserie og en nominering til Golden Globe Awards.

Filmografi
 Captain Marvel (2019)
 Ready Player One (2018)
 Darkest Hour (2017)
 Rogue One: A Star Wars Story (2016)

Yderligere læsning
 Romei, Stephen. (2005). "The Face: Stephen Romei meets Ben Mendelsohn (actor)". Review liftout, s. 3, The Weekend Australian, 25.–26. juni 2005.

Eksterne henvisninger

Noter

Skuespillere fra Australien
Personer fra Melbourne

Ben Mendelsohn


|-
|colspan="4" | Estación de Echigawa

|-
|colspan="4" | Estación de Kawabe-no-mori

La  es una estación de ferrocarril localizada en Higashiōmi, Shiga, Japón. El Tōkaidō Shinkansen pasa justo por el sur de la estación.

Líneas
 Ohmi Railway
 Línea Principal

Andenes
La estación tiene una plataforma lateral con tres vías.

Historia
 19 de marzo de 1899 - Apertura de la estación de Obata
 1 de enero de 1910 - Estación de Obata renombrada a "Estación de Gokashō".

Estaciones adyacentes

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial en Ohmi Railway

Estaciones de Ohmi Railway
Estaciones de ferrocarril de Shiga

Estación de Gokashō


Yıldız () kelimesi şu anlamlara gelebilir:

Kavram
 Yıldız, yoğun ve ışık saçan bir plazma halde gök cismi

Yıldız ile başlayanlar
 Yıldız Alpar (d.1931), Türk bale öğretmeni
 Yıldız Asyalı (d.1983), Türk oyuncu ve şarkıçı
 Yıldız Ayhan (1938-2021), Türk Halk müziği ses sanatçısı
 Yıldız Çağrı Atiksoy (d.1986), Türk dizi oyuncusu
 Yıldız Eruçman (d.1919), Türk kadın paraşütçü
 Yıldız İbrahimova (d.1952), Türk asıllı Bulgar caz müziği sanatçısı
 Yıldız İrengün (1938-2021), Klasik Türk müziği bestecisi ve yorumcusu
 Yıldız Kaplan (d.1970), Türk müzisyen ve oyuncu
 Yıldız Kenter (1928-2019), Türk tiyatro ve sinema sanatçısı
 Yıldız Tilbe (d.1966), İzmirli ses sanatçısı

Yıldız ile bitenler
 Cem Yıldız (d.1970), Türk müzisyen
 Ercan Yıldız (d.1974), Türk millî güreşçisi
 Mehmet Yıldız, Türk asıllı Alman politikacı
 Mehmet Yıldız, Türk akademisyen ve yazar
 Mehmet Yıldız (d.1981), Türk futbolcu

Coğrafya
 Yıldız Camii, İstanbul Beşiktaş ta camii
 Yıldız Dağı, Sivas ta volkanik dağ
 Yıldız Dağları, Trakya Bölgesi'ndeki sıradağlar
 Yıldız Sarayı, İstanbul'da bir saray

Semboller
 Pentagram (yıldız), beş köşeli yıldız sembolü
 Yıldız işareti, tipografik bir sembol veya glift
 Kızıl yıldız (sembol), sosyalizm ve komünizmin simgesi

Sinema
 Yıldız Savaşları (film)
 Yıldız Geçidi (film), 1994 yapımı ABD filmi

Yerleşimler
 Yıldız, Diyadin, Ağrı ili Diyadin ilçesine bağlı köy
 Yıldız, Beypazarı, Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı köy
 Yıldız, Susurluk, Balıkesir ili Susurluk ilçesine bağlı köy
 Yıldız, Adilcevaz, Bitlis ili Adilcevaz ilçesine bağlı köy
 Yıldız, Beşiktaş, İstanbul ili Beşiktaş ilçesine bağlı semt
 Yıldız, Bartın, Bartın ilinin Merkez ilçesine bağlı köy

Diğerleri
 Yıldız Teknik Üniversitesi, İstanbul'da bir üniversite
 Yıldız çiçeği, çiçek türü
 Esrarengiz Yıldız, Fransızca roman
 Yıldız tipi motor, bir motor tipi
 Yıldız topoloji, bilgisayar ağı topolojilerinden biri
 Yıldız Savaşları (politika) ABD'nin bir projesi

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu' nda kelime arama

Yıldız (anlam ayrımı)


التوقيت المحلي ينتج عن حركة الشمس اليومية في السماء فتقطع الدرجة في أربع دقائق لكل درجة طويلة غربا ، ولكن لتسهيل الحياة اليومية استخدم التوقيت الأساسي عام 1884م حيث قسمت الأرض 24 منطقة كل منها 15 درجة من خطوط الطول ويكون الوقت الأساسي واحدا في أي مكان داخل إحدى المناطق . ( الموسوعة العربية الميسرة ، 560 )

جغرافيا

توقيت محلي


Gill Sans, Eric Gill tarafından tasarlanan, 1928 ve 1930 yıllarında Monotype şirketince çıkarılan bir yazı tipi.

Edward Johnston'ın Londra metrosu için hazırladığı yazı tipi üzerine geliştirilen Gill Sans, çıktığı günden bu yana çok yönlü kullanılabilirliği sık sık kullanılmıştır.

Gill Sans dünya çapında tanınan birçok kuruluşun yazışmalarında ve belirtkelerinde kullanılan bir yazı tipidir. Gill Sans'ın yayıncılıkta çok kullanılan Mac OS X ile birlikte gelmesi, bu yazı tipinin birçok kitap, reklam ve işarette kullanılmasını sağlamıştır.

Benzer yazı tipleri
 Humanist
 Johnston Underground

İlgili bağlantılar
 Yazıtipi

Dış bağlantılar
 Agfa Monotype
 Microsoft ürünleriyle gelen yazıtipleri

Yazı tipleri

Gill Sans


Das Unternehmen Natco Pharma (1981 gegründet) ist ein indisches Pharmaunternehmen mit Sitz in Hyderabad.

Geschichte
Die Wurzeln des Unternehmens gehen auf die Gründung der NATCO (Acronym für National Trading Company) Pharma Division in Kothur, Rangareddy Dist, Telangana, zurück.

Der Generikahersteller erhielt 2012 vom indischen Patentamt eine Lizenz zur Herstellung von Sorafenibtosylat für die nächsten acht Jahre zugesprochen. Die erzwungene Lizenz erfolgte gegen die Zahlung einer Lizenzgebühr in Höhe von sechs Prozent der Verkaufserlöse an den Patentinhaber Bayer AG. Statt Einnahmen aus dem Verkauf des Fertigarzneimittels darf Bayer auf dem Subkontinent nur noch mit marginalen Lizenzgebühren kalkulieren.

Werke
 Mekaguda, Wirkstoffwerk, seit 1993
 Chennai, Wirkstoffwerk, seit 2009

 Kothur, Fertigarzneimittelwerk, seit 1981
 Nagarjuna Sagar, Fertigarzneimittelwerk, seit 1986
 Dehradun, zwei Fertigarzneimittelwerke, seit 2006
 Guwahati, Fertigarzneimittelwerk
hinzu kommt der Forschungsstandort Natco Research Center in Sanathnagar, Hyderabad.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Pharmazieunternehmen
Produzierendes Unternehmen (Indien)
Organisation (Hyderabad, Indien)
Unternehmen (Telangana)
Gegründet 1981

Natco Pharma


La fosfodiesterasa 10  () es una enzima que cataliza la reacción de hidrólisis del fosfato cíclico del adenosín monofosfato cíclico (cAMP) y del guanosín monofosfato cíclico (cGMP), que son reguladores clave de muchos procesos fisiológicos importantes. La PDE10A tiene más afinidad y es más eficiente con el cAMP que con el cGMP.

 cAMP + H2O  AMP

 cGMP + H2O  GMP

Esta enzima es uno de los 11 tipos de fosfodiesterasas cíclicas conocidos (PDE1-PDE11). En el ser humano se conoce una isozima de esta proteína (PDE10A) y dos isoformas (PDE10A1 y PDE10A2). Participa en la transducción de señales regulando la concentración intracelular de los nucleótidos cíclicos.

La enzima activa tiene estructura de homodímero. Cada subunidad se une a dos cationes metálicos divalentes cuyos sitios de unión están situados en el dominio catalítico C-terminal. El sitio 1 se une preferentemente a iones zinc, mientras que el sitio 2 tiene preferencia por los iones magnesio y/o manganeso. El dominio regulador N-terminal contiene la región de unión del nucleótido cíclico. La unión del cAMP estimula la enzima y ésta es inhibida por el dipiridamol y por la 3-isobutil-1-methilxantina (IBMX).

Su localización celular es el citoplasma. Se encuentra en abundancia en los testículos y en el putamen y núcleo caudado del cerebro. Se expresa moderadamente en la glándula tiroides, glándula pituitaria, tálamo y cerebelo.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB.

Fosfodiesterasas
EC 3.1.4

Fosfodiesterasa 10


Un día cualquiera en Vulcano es un álbum recopilatorio del grupo de música electrónica Fangoria lanzado en el año 2003; no confundir este artículo con los tres EPs del mismo nombre publicados con anterioridad en 1992, 1993 y 1995.

La cita textual que se eligió para este álbum compilado fue la siguiente: "Me siento como un marciano en un planeta desconocido." de Marisa Medina, frase que es extraída de su libro autobiográfico titulado Canalla de mis noches publicado en el 2003.

Información general

Un día cualquiera en Vulcano es un CD doble que reúne la mayor parte del contenido de la etapa de Vulcano de Fangoria, es decir, de la saga de los tres EPs de "Un día cualquiera en Vulcano" S.E.P. 0.1, 0.2 y, 0.3, y el EP "A la felicidad por la electrónica''".

El primer CD reúne las canciones, tanto cantadas como instrumentales de los Vulcano; el segundo algunas remezclas y caras B de cada sencillo y los cuatro videoclips de la época.

Lista de canciones

CD 1

CD 2

Véase también
 Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0
 Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 2.0
 Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 3.0
 A la felicidad por la electrónica

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Álbumes de Fangoria
Álbumes de España de 2003
Álbumes en español

Un día cualquiera en Vulcano


Lapis lazuli veya laciverttaşı, çok eski çağlardan beri mücevher olarak kullanılan bir taş türü. Koyu mavi renkte, yarışeffaf-opak niteliğinde, özellikle Antik Mısır'da firavunlar tarafından çok önem verilmiş kıymetli bir taştır.

Lapis lazuli bir mineral değil, kayadır. Çünkü birkaç mineralden oluşmuştur. Gerçek bir mineral olabilmesi için sadece bir mineral türünü içermesi gerekirdi.

İsminin kökeni

İsmin ilk kısmı olan lapis, Latince kökenli bir kelimedir ve "taş" manasına gelir. İkinci kısım olan lazuli ise, Latince lazulum kelimesinin genitif hali'dir (-in hali). Lazulum kelimesi de zaten Arapça (el-)lâciverd kelimesinden türemiştir ki bu Arapça kelimenin kökeni de Farsça lâciverd sözcüğüne dayanır. Aslında bir yerin ismi olan bu kelime zamanla taş ile ilgisi yüzünden mavi manasında kullanılmaya başlandı. İngilizce "gökmavisi" manasına gelen azure kelimesi de buradan türemiştir. Bir bütün olarak incelenirse lapis lazuli mavinin taşı ya da gökyüzü taşı manasına gelir.

Eski Yunan'da "Sapphirus" olarak geçen lapis lazuli "içerisinde altın damarları olan, mavi renkli bir taş" olarak bilinmekte idi; bugün bu isim mavi korindon çeşitleri için kullanılmaktadır. Sonraları lapis içinde mevcut olan piritin bu altın rengini verdiğinin anlaşılmasıyla birlikte iki taş birbirinden ayırt edilmeye başlamıştır.

Tanımı ve Özellikleri
Lapis lazulinin ana bileşeni lazurittir (yaklaşık %25-40). Lazuritin kimyasal formülü (Na,Ca)8(AlSiO4)6(S,SO4,Cl)1-2'dir. Lapis ayrıca kalsit (beyaz) ve pirit (sarı) de içerir. Ayrıca augit, diopsit, enstatit, mika, hauynit, hornblend ve nosean da içerebilir. Sertliği yaklaşık 5.0-5.5 arasındadır.

Lapis lazuli genelde kireçtaşlarının kontakt metamorfizmasıyla oluşur.

En güzel rengi, pirinç sarısı renginde pirit zerrecikleriyle hafifçe kaplanmış koyu bir mavidir. Beyaz kalsit damarlarının olmaması ve pirit kalıntılarının az olması lazımdır. Fazla kalsit veya pirit ihtiva eden taşlar diğerlerine oranla pek değerli değildir.

Genellikle rengi sayesinde tanınan lapis lazuli, HCl (hidroklorik asit) ile karşılaştığında H2S gazı verir. Bu gazın kokusu çürümüş yumurtaya benzemektedir. Taştaki pirit varlığı çoğu zaman doğal lapis lazuliyi birçok lapis imitasyonundan ayırmak için önemlidir.

Kaynakça
En saf ve kaliteli lapis lazuli Afganistan, Bedahşan'da beyaz mermer içinde damarlar ve mercekler halinde çıkarılır. Dünyadaki en eski madenlerden olan bu madenler antik zamanlarda firavunlara da lapis lazuli sağlardı.

Afganistan'daki maden yatakları dışında, lapis Şili, Ovalle'nin yakınındaki And Dağları'nda da bulunmuştur. Buradan çıkarılan lapis lazuli lacivertten çok daha açık ve soluk bir mavi rengindedir. Daha önemsiz başka maden yatakları ise Rusya, Angola, Burma, Pakistan, ABD ve Kanada'da bulunur.

Kullanımları
Yüzyıllar boyunca lapis lazuli özellikle mücevher ve oymalarda sıklıkla kullanılmıştır. Bunların dışında mozaik, vazo, boncuk ve mücevher kutularında da kullanılmıştır.

Kültürel ve Tarihi Kullanımları

Antik Mısır'da lapis lazuli gübre böceği şeklindeki süs eşyaları, nazarlıklar ve benzeri takı eşyalarının vazgeçilmez malzemelerinden birisi olmuştur. Asur ve Babilliler tarafından mühür olarak kullanılan Lapis Lazuli, Mısır'da yapılan arkeolojik kazılar esnasında MÖ 3300-3100 zamanında bir yerleşim birimi olan Nakada bölgesinde kraliyet dönemi öncesinden kalma lapis mücevherler bulunmuştur. Aynı zamanda toz haline getirilmiş lapisin Antik Mısırlı kadınlar tarafından göz farı olarak da kullanıldığı bilinmektedir.

Ölüler Kitabı'nın 140. bölümünde yazdığı üzere, göz şeklinde altından bir muhafaza içerisine yerleştirilmiş lapis lazuli güçlü bir tılsım olarak kabul ediliyordu. Her ayın son gününde bu sembolik göze sunulan adak sonrasında, kullanıcının kötülüklerden korunacağına inanılırdı.

Fırat Nehrinin yakınında bulunan Ur'un Antik Sümer kraliyet mezarlarında lapis lazuliden yapılmış sayıları 6000'den fazla kuş, geyik, kemirgen heykelciklerinin yanı sıra çok sayıda boncuk, tabak ve silindir mühür bulunmuştur. Bu eşyaların çoğunda kullanılan lapis lazuli Afganistan, Bedahşan'daki madenlerden çıkarılmıştı. Pek çok Sümer ve Akad yazısında lapis lazuli, krallara layık zenginlik ve ihtişamda bir taş olarak belirtilmiştir.

Romalılar ise lapisin güçlü bir afrodizyak olduğuna inanmıştır. Orta Çağ'da ise lapisin sağlığa faydalı bir etkisinin olduğu, ruhu günah, kıskançlık ve korkudan arındırdığına inanılırdı.

Lapisin aynı zamanda tıbbi faydaları olduğuna da inanılırdı, öğütülerek toz haline getirilen lapis, süt ile karıştırılıp deri apselerine pansuman ve ülsere karşı tedavi amaçlı kullanılırdı.

Nevşehir Göreme açıkhava müzesinde bulunan Tokalı Kilise lapis mavisi ile ünlüdür.

Kaynakça

Değerli taşlar
Başkalaşım kayaçları

Lapis lazuli


Die Croatian International 2000 fanden vom 6. bis zum 9. April 2000 in Zagreb statt. Es war die zweite Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Kroatien im Badminton.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F0B6CFD8-9439-4AE7-BD50-96336D693FFE

2000
Badminton 2000
Badmintonwettbewerb in Zagreb
EBU Circuit 1999/2000

Croatian International 2000


غيورغ تراكل  شاعر نمساوي بالألمانية (3 فبراير 1887-3 نوفمبر 1914). نشأ في عائلة برجوازية. يعتبر من المتأثرين بالمذهب الرمزي الفرنسي في الفن. نشر مسرحيتين لم تصيبا نجاحا يذكر. نشر العديد من القصائد أثناء حياته و بعد مماته نشر له ديوان حوي قصائد أخيرة له. مات بسبب التداعيات التي أحدثتها الصدمة التي عاشها في الحرب العالمية الأولى, إذ كان صيدليا في الجيش وكان هناك نقص هائل من في الأدوية التي كان من الممكن أن تمكنه من معالجة الجرحى. من قصائده الشهيرة قصيدة Grodek التي تتناول تأثير الحرب العالمية الأولى عليه.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من زالتسبورغ
انتحار في عقد 1910
شعراء باللغة الألمانية
شعراء منتحرون
شعراء نمساويون
شعراء نمساويون في القرن 20
ضباط الجيش النمساوي المجري
عسكريون منتحرون
عسكريون نمساويون مجريون شاركوا في الحرب العالمية الأولى
كتاب ذكور نمساويون في القرن 20
كتاب من سالزبورغ
كتاب نمساويون مجريون
كتاب ومؤلفو الحركة التعبيرية
انتحار في 1914
منتحرون ومنتحرات
مواليد 1887
مواليد في زالتسبورغ
نمساويون من أصل تشيكي
نمساويون من أصل مجري
وفيات 1914
وفيات في كراكوف
شعراء نمساويون مجريون

جورج تراكل


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Polling

|}

Annabrunn

|}

Bergham

|}

Ehring

|}

Grünbach

|}

Moos

|}

Münchberg

|}

Oberflossing

|}

Seeor

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Polling (bei Mühldorf am Inn)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Polling Bei Muhldorf Am Inn
Baudenkmaler Polling Bei Muhldorf Am Inn

Liste der Baudenkmäler in Polling (bei Mühldorf am Inn)


An Aechmea miniata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Georg Beer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Aechmea miniata in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea miniata


Expeditions is a collection of poetry by Margaret Atwood, published in 1966.

1966 poetry books
Poetry by Margaret Atwood
Canadian poetry collections

Expeditions (poetry collection)


Pro rata é uma expressão de origem latina que significa em partes iguais ou em proporção. O termo é usado em muitos contextos jurídicos e econômicos. A ortografia hifenizada pro-rata para a forma de adjetivo é comum, conforme recomendado para adjetivos por alguns guias de estilo em inglês. Na língua portuguesa, este termo foi vernáculo para rateado.

Significados
Mais especificamente, pro rata significa:

 Em proporcionalidade a algum fator que pode ser calculado exatamente
 Para contar com base em uma quantidade de tempo que passou do tempo total
 Razão proporcional

Pro rata tem uma etimologia latina, de pro, de acordo com, para, ou por, e rata, ablativo feminino de calculado (taxa ou mudança).

Exemplos
Exemplos em direito e economia incluem o seguinte observado abaixo.

Quando a responsabilidade por um dano tóxico ou um produto defeituoso diz respeito a muitos fabricantes, a responsabilidade sob a lei de responsabilidade civil é alocada proporcionalmente.

Responsabilidade da parceria
Cada um dos vários sócios "é responsável apenas por [sua] própria parte ou proporção, diz-se que eles estão vinculados pro rata . Um exemplo... pode ser encontrado na responsabilidade dos sócios; cada um é responsável ... apenas pro rata em relação a si mesmo."

Lei de falências
Quando um devedor pede falência e "o devedor é insolvente, os credores geralmente concordam em aceitar uma parte pro rata do que é devido a eles. Se o devedor tiver fundos remanescentes, o dinheiro é dividido proporcionalmente entre os credores, de acordo com o valor das dívidas individuais."

Remuneração e benefícios do trabalhador
O trabalho de meio período, o pagamento de horas extras e as férias de um trabalhador são normalmente calculados pro rata temporis.

De acordo com os regulamentos federais dos EUA, um funcionário do governo tem o direito de que: "Quando o serviço de um funcionário é interrompido por um período sem licença, a licença é ganha proporcionalmente para cada período de pagamento fracionado que ocorre dentro da continuidade do emprego. "

A Federação Americana de Professores (AFT), um sindicato trabalhista dos EUA, argumenta que todos os instrutores de meio período ou adjuntos devem receber pagamento proporcional por ministrar cursos universitários. Esta é uma questão importante, a partir de 2010, para o corpo docente de meio período.

Os professores das escolas secundárias irlandesas têm direito a um pagamento pro rata pelo trabalho a tempo parcial.

De acordo com a lei trabalhista britânica, "os regulamentos estabelecem que, quando apropriado, o princípio pro rata deve ser aplicado a qualquer comparação... a ser dada... férias".

Da mesma forma, na Tasmânia, Austrália, a lei claramente concede aos trabalhadores o privilégio de benefícios de meio período por licença.

Leis de investimento
Na prática corporativa, "um dividendo proporcional significa que cada acionista recebe uma proporção igual para cada ação que possui".

No setor bancário, "Pro rata também se refere à prática de aplicar taxas de juros a diferentes prazos. Se a taxa de juros fosse de 12% ao ano, você poderia ratear esse número para 1% ao mês (12%/12 meses)."

Capital de risco
Em capital de risco, pode referir-se ao direito de participação pro rata e significar "o direito de continuar a participar de rodadas futuras para que você possa manter sua propriedade".

Seguro
No seguro, o pro rata é usado para determinar o risco com base no tempo em que a apólice de seguro está em vigor. Também pode ser usado para descrever a responsabilidade proporcional quando mais de uma pessoa é responsável por uma perda ou acidente.

Método de cancelamento do seguro
O cálculo do prêmio de devolução de uma apólice de seguro cancelada geralmente é feito usando um método de cancelamento chamado pro rata . Primeiro, um fator de prêmio de retorno é calculado dividindo o número de dias restantes no período da apólice pelo número total de dias da apólice. Este fator é então multiplicado pelo prêmio da apólice para chegar ao prêmio de retorno .

Mensalidade da faculdade
Quando um aluno universitário desiste, as faculdades podem reembolsar os pagamentos das mensalidades em uma base pro rata.

Aviação
Nos Estados Unidos, um piloto privado não pode pagar menos do que a parcela pro rata do preço total do voo ao transportar passageiros.

Expressões latinas usadas no Direito

Pro rata


Agrilus jadwigae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Holynski, 1998.

Referências

jadwigae

Agrilus jadwigae


14820 Aizuyaichi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14820 Aizuyaichi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,16 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

14820 Aizuyaichi


The , or , is a Japanese mountain range which stretches through Nagano, Toyama and Gifu prefectures. A small portion of the mountains also reach into Niigata Prefecture. William Gowland coined the phrase "Japanese Alps" during his time in Japan, but he was only referring to the Hida Mountains when he used that name. The Kiso and Akaishi mountains received the name in the ensuing years.

Geography
The layout of the Hida Mountains forms a large Y-shape. The southern peaks are the lower portion of the Y-shape, with the northern peaks forming two parallel bands separated by a deep V-shaped valley. It is one of the steepest V-shaped valleys in Japan. The Kurobe Dam, Japan's largest dam, is an arch dam located in the Kurobe Valley in the central area of the mountains. The western arm of mountains, also known as the Tateyama Peaks (立山連峰 Tateyama Renpō), are dominated by Mount Tsurugi and Mount Tate. The eastern arm, known as the Ushiro Tateyama Peaks (後立山連峰 Ushiro Tateyama Renpō), are dominated by Mount Shirouma and Mount Kashimayari.

Glaciers
Although it was originally thought that no glaciers existed in East Asia south of Kamchatka, recent research has shown that three small glaciers still survive in Mount Tsurugi and Mount Tate owing to the extremely wet climate of the Hokuriku region allowing for very heavy snowfalls on the high peaks.

Major peaks
 Mount Shirouma,
 Mount Kashimayari,
 Mount Tate,
 Mount Tsubakuro,
 Mount Tsurugi,
 Mount Noguchigoro,
 Mount Yari,
 Mount Hotaka,
 Mount Norikura,

Gallery

See also
 Japanese Alps
 Kiso Mountains (Central Alps)
 Akaishi Mountains (Southern Alps)
 List of mountains in Japan
 100 Famous Japanese Mountains
 Chūbu-Sangaku National Park

References

External links

 North Alps Broad Band Network
 Northern Alps Lodging Cooperative
 Northern Alps Information for Gifu Prefecture

Japan Alps
Mountain ranges of Gifu Prefecture
Mountain ranges of Nagano Prefecture
Mountain ranges of Niigata Prefecture
Mountain ranges of Toyama Prefecture

Hida Mountains


Rowland Stanley Baring (28 de julio de 1918 – 16 de marzo de 1991) fue un banquero y diplomático británico. Después de servir en la Segunda Guerra Mundial, fue gobernador del Banco de Inglaterra (1961-1966), y embajador de Gran Bretaña en los Estados Unidos (1971-1974).

Primeros años y carrera militar

Hijo mayor de Rowland Baring, 2.º conde de Cromer y de su esposa, Ruby Elliot-Murray-Kynynmound. Era nieto de Evelyn Baring,  conde de Cromer. Fue educado en el Eton College y en el Trinity College, Cambridge, que dejó después de un año. Sirvió con la Guardia de Granaderos durante la Segunda Guerra Mundial, donde obtuvo el grado de Teniente Coronel, convirtiéndose en miembro de la Orden del Imperio Británico.

Carrera bancaria y diplomática

Después de servir como secretario privado de Freeman Freeman-Thomas,  marqués de Willingdon en 1938, se unió al Banco Barings (Barings Bank), fundado por su antepasado Sir Francis Baring, como secretario. Después del servicio militar durante la guerra fue director general del Barings entre 1949 y 1959. Luego se desempeñó como Ministro de Economía en la embajada británica en Washington, así como director ejecutivo del Fondo Monetario Internacional, Banco Internacional de Reconstrucción y Desarrollo, y la Corporación Financiera Internacional.

En 1961, fue nombrado Gobernador del Banco de Inglaterra, cargo que ocupó hasta 1966. Durante su mandato, tuvo problemas con entrante Primer Ministro laborista, Harold Wilson, por el deseo de Cromer de ver el contenido del gasto del gobierno, lo cual puede haber contribuido a su decisión de no buscar un segundo mandato. Posteriormente fue nombrado al Consejo Privado. Él fue el responsable del Informe Cromer sobre  el Lloyd's of London.

De 1971 a 1974 se desempeñó como Embajador de Gran Bretaña en los Estados Unidos. Tras su nombramiento se convirtió en caballero comendador de la Orden de San Miguel y San Jorge, siendo elevado al rango de caballero gran cruz en 1974. Fue miembro del comité ejecutivo de la Sociedad de Peregrinos.

En 1977, fue nombrado caballero de la Orden de la Jarretera.

Vida personal

Cromer se casó con Esmé Mary Gabriel Harmsworth (1922-2011) en 1942, hija de Esmond Harmsworth, 2.º vizconde Rothermere.

 Lana Mary Gabriel (1943–1974).
 Evelyn Rowland Esmond (nacido en 1946), sucedió a su padre como 4.º conde de Cromer.
 Vivian John Rowland (1950).

Murió el 16 de marzo de 1991 en Londres.

Gobernadores del Banco de Inglaterra
Caballeros grandes cruces de la Orden de San Miguel y San Jorge
Miembros de la Orden del Imperio Británico
Fallecidos en Londres

George Rowland Stanley Baring


Molekulares Display ist eine biochemische Technik, mit der Proteine und Peptide auf Bindungseigenschaften (Affinität) oder katalytische Aktivität gescreent und evolviert werden können. Dazu werden Mitglieder einer Protein-Bibliothek auf einem makromolekularen Träger (in vitro molekulares Display) oder auf organismischen Systemen (Zellen, Viren) präsentiert (in vivo molekulares Display). Wesentlich bei allen Molekularen Display-Systemen ist die Koppelung von Genotyp und Phänotyp, d. h., das zu screenende Protein wird kovalent oder nicht-kovalent durch Kompartimentierung mit der zugehörigen genetischen Information gekoppelt.

Arten

Es wurden bislang folgende Arten von molekularem Display beschrieben:

in vitro molekulares Display:
 Ribosomen-Display
 mRNA-Display
 DNA-Display

in vivo molekulares Display:
 bakterielles Display
 Phagen-Display
 Hefe-Display
 Säugerzellen-Display
 retrovirales Display

Ablauf

Der Ablauf ist je nach Art des verwendeten Systems unterschiedlich. Es gibt jedoch gemeinsame charakteristische Schritte im molekularen Display:

Die Herstellung einer molekularen Bibliothek: Für die bisher vorgestellten Systeme bietet sich dabei zunächst DNA als Träger der Information an. Die DNA-Bibliothek wird in vitro oder in vivo in eine RNA-Bibliothek transkribiert und nachfolgend in eine Protein-Bibliothek translatiert. Die einzelnen Mitglieder der Proteinbibliothek sind über i) kovalente oder ii) nicht-kovalente Bindungen oder iii) durch Kompartimentierung mit der genetischen Information in Form von DNA oder RNA verbunden. Bei manchen Systemen kommen Trägermoleküle (englisch ) zum Einsatz, die es ermöglichen, das zu screenende Molekül effizient an der Oberfläche des Kompartiments zu präsentieren; sie dienen somit als Brücke bzw. Rahmen.
Die Proteinbibliothek wird auf eine Eigenschaft hin gescreent: Es sind Screenings auf Bindungseigenschaften wie Affinität und Avidität sowie katalytische Aktivität beschrieben worden. Die meisten Display-Systeme haben eine Affinitätsreifung zum Ziel. Moleküle, welche die gewünschte Eigenschaft in hohem Maße aufweisen, werden selektiv angereichert (englisch ).
 Die genetische Information wird isoliert und amplifiziert: Dabei kann eine weitere Expansion der Diversität der ursprünglichen Bibliothek  durch Mutagenese, beispielsweise fehlerhafte PCR, eingebaut werden. Damit steht die genetische Information für eine weitere Panning-Runde zur Verfügung, um Protein mit erwünschten Eigenschaften weiter anzureichern oder zu evolvieren.

Nach Abschluss einiger Panning-Runden werden die Proteine auf Einzelklon-Basis in Hinblick auf ihre gewünschte Eigenschaft analysiert. Mit molekularen Display-Techniken ist es möglich, Antikörper mit Affinitäten im femtomolaren Bereich zu erzeugen.

Einzelnachweise

Protein-Protein-Interaktionsbestimmung
Biotechnologie

Molekulares Display


El Omloop Het Nieuwsblad femenino es una carrera ciclista femenina de un día que se disputa en la región de Flandes en Bélgica con salida en la ciudad de Deerlijk y llegada en la ciudad de Deinze. Es la versión femenina del Omloop Het Nieuwsblad masculino.

Su primera edición se corrió en 2006 haciendo parte del Calendario UCI Femenino como carrera de categoría 1.2 (última categoría del profesionalismo) y a partir de 2016 pasó a ser una carrera categoría 1.1.

Tiene unos 125 km de trazado, unos 80 km menos que su homónima masculina aunque con similares características.

Palmarés

Palmarés por países

Véase también
 Omloop Het Nieuwsblad

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial

Competiciones de ciclismo profesionales femeninas

Omloop Het Nieuwsblad femenino


cis-2-Hexen-1-ol ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der ungesättigten aliphatischen Alkohole und isomer zu trans-2-Hexen-1-ol.

Vorkommen

Die Verbindung kommt natürlich in Olivenöl sowie in Papayas, Endivien, Kiwis und Bergminzen (Calamintha nepeta) vor.

Eigenschaften
cis-2-Hexen-1-ol ist eine gelbliche Flüssigkeit. Sie besitzt einen Flammpunkt von 59 °C und einen fruchtig grünen Geruch.

Einzelnachweise

Allylalkohol
Aromastoff (EU)

Cis-2-Hexen-1-ol


A Praça Méndez Núñez é uma praça de origem medieval localizada no coração do centro histórico de Pontevedra (Espanha).

Origem do nome
A praça deve o seu nome actual ao contra-almirante Casto Méndez Núñez, que viveu no Pazo dos Cru e Montenegro, no lado sul da praça, no século XIX.

História
A praça é parte de uma estrutura criada durante a segunda ampliação das muralhas da cidade no .

A praça surgiu espontaneamente, formando uma praça aberta a partir do alargamento de uma rua principal (a actual rua Sarmiento) e do cruzamento de outras ruas secundárias, como a rua Don Gonzalo. O seu primeiro nome conhecido foi Campo da Herva, que aludia à sua origem como um lugar desabitado, fora do recinto amuralhado, onde a primeira troca poderia ter lugar na cidade.

Mais tarde, a praça foi denominada Praça do Campo Verde e Praça das Galinhas, devido ao mercado avícola que ali se realiza. A sua actividade principal era como local para transacções comerciais.

A família nobre Cru e Montenegro viveu a partir do  no pazo situado na parte sul da praça. No , o contra-almirante Casto Méndez Núñez também viveu neste pazo, onde morreu a 21 de agosto de 1869. Por este motivo, a 31 de Agosto de 1875, a praça recebeu o nome de Praça de Méndez Núñez.

No final do , os irmãos Andrés e Jesús Muruais tornaram-se proprietários do Pazo dos Cru e Montenegro, convertendo a praça um local de referência graças à sua grande biblioteca, localizada no rés-do-chão do pazo e contendo, entre outras coisas, obras de literatura europeia (especialmente francesa), livros e revistas de arte, extremamente importantes na época como expoentes do que acontecia nas cidades e nos movimentos artísticos.

No final do  e início do , Valle-Inclán, amigo de Jesús Muruais, visitava regularmente esta biblioteca e participava nas famosas reuniões que ali se realizavam.

A praça foi renovada em 2002. O seu aspecto actual remonta a essa época.

Descrição
A praça tem uma forma trapezoidal e nela convergem as ruas Sarmiento, Palma, Don Gonzalo, César Boente e San Xulián. A praça é pavimentada e pedonal, tal como o resto do centro histórico da cidade. Após a reforma em 2002, os bancos de pedra e os candeeiros que existiam na praça desapareceram e tornou-se um espaço completamente aberto.

A praça é delimitada no seu lado oriental por uma grande magnólia centenária, localizada no jardim urbano do Pazo dos Cru e Montenegro. A praça é acedida do lado sul da rua Don Gonzalo através de um arco que faz parte desta casa senhorial.

As casas do lado norte da praça tinham arcadas, das quais restam algumas colunas características, e algumas arcadas do lado oeste, já na rua Sarmiento.

Desde 26 de junho de 2003, uma estátua de Valle-Inclán está no lado sudeste da praça, como se tivesse acabado de sair da casa dos Muruais, onde costumava ir à biblioteca e participar em reuniões culturais no escritório de Jesus Muruais.

Edifícios notáveis

No lado sul da praça está o Pazo dos Cru e Montenegro, que atravessa a rua Don Gonzalo com o seu arco quebrado. Esta casa senhorial data do , embora tenha sofrido numerosas modificações posteriores, particularmente nos séculos XVI e XIX. A sua fachada foi reconstruída ao estilo barroco e tem um grande brassão de pedra do , conhecido como Brasão das Doze Linhagens, com as armas de Montenegro, Mariño, Sotomayor e Cru, e janelas francesas com varandas no andar superior. A casa senhorial conserva os restos da sua torre ameada original, cujas ameias foram substituídas por um telhado convencional,

O Pazo dos Mosquera está localizado a oeste da praça. A sua construção começou no  e foi modificada no século . O andar superior foi acrescentado no . Até então, só tinha um rés-do-chão e um andar inferior. O brasão na fachada pertence a Luis Mosquera Sotomayor, que viveu aqui no . O interior da mansão foi dividido em habitações. No início do , este edifício albergava a escola Balmes, onde o escritor vanguardista Luis Amado Carballo fez os seus primeiros estudos.

Cultura
No lado oeste da praça encontra-se uma das livrarias mais antigas da Galiza, a Livraria Cao, fundada em 1948 e especializada em livros raros, esgotados e antigos,

Galeria de imagens

Referências

Ver também

Bibliografia
 Aganzo, Carlos (2010): Pontevedra. Cidades com encanto. El País Aguilar.. p. 65-66.
 Armas Castro, José (1992): Pontevedra en los siglos XII a XV: configuración y desarrollo de una villa marinera en la Galicia medieval. Fundação Barrié de la Maza.. p. 96.
 Fontoira Surís, Rafael (2009): Monumental Pontevedra. Diputação de Pontevedra..
 Juega Puig, J. (2000): As ruas de Pontevedra. Deputação Provincial de Pontevedra, Serviço de Publicações.. p. 96.
 Nieto González, Remigio (1980) : Guia monumental ilustrada de Pontevedra. Asociación de Comerciantes de la Calle Manuel Quiroga, Pontevedra. p. 24-26.
 Riveiro Tobío, E. (2008): Descubrir Pontevedra. Edições do Cumio, Pontevedra. p. 40-41.. p. 41.

Ligações externas
  no site de Turismo da Junta da Galiza
  no site do Turismo das Rias Baixas
  no site Visit Pontevedra.

Praças da Espanha
Pontevedra
Arquitetura da Espanha
Arquitetura civil de Pontevedra
Praças de Pontevedra
Arquitetura da Galiza
Monumentos da Galiza
Pontevedra (província)

Praça de Méndez Núñez


An Kniphofia ichopensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schinz. An Kniphofia ichopensis in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 K. i. aciformis
 K. i. ichopensis

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia ichopensis


Latoplatecarpus es un género extinto de mosasáurido plioplatecarpino que vivió en el Cretácico Superior (a principios del Campaniense medio) en el norte del Golfo de México y la cuenca interior occidental de Norteamérica.

Descubrimiento
Latoplatecarpus fue nombrado por Takuya Konishi y Michael W. Caldwell en 2011 y la especie tipo es Latoplatecarpus willistoni. L. willistoni es conocido a partir del holotipo TMP 84.162.01, un cráneo casi completo, incluyendo la mandíbula y el dentario, y un esqueleto parcial. El holotipo fue recolectado en la montaña Pembina, en el sur de Manitoba, en el Miembro Pembina de la Formación Pierre Shale, que data de principios del Campaniense del periodo, Cretácico, hace cerca de 80.5 millones de años. Tres especímenes más también fueron referidos a esta especie, incluyendo a DMNH 8769 (un cráneo y esqueleto postcraneal muy bien preservados), SDSMT 30139 y AMNH 2182.

Konishi y Caldwell reasignaron a una segunda especie, L. nichollsae, a este género desde Plioplatecarpus. Un nuevo análisis filogenético desarrollado por ellos no pudo encontrar la monofilia del género, sin embargo, encontraron que el material norteamericano referido (como FMNHPR 465, FMNHPR 467 y GSATC 220) de la especie dudosa Platecarpus somenensis se incluiría dentro de L. nichollsae. La misma conclusión había sido hecha con base en interpretaciones de datos ontogénicos, bioestratigráficos y paleobiogeográficos.

Referencias

Fósiles del Cretáceo
Mosasauridae
Fósiles de América del Norte

Latoplatecarpus


Državno akademsko dramsko kazalište Kote Mardžanišvili (gruz. კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი), ili kraće Kazalište Madržinašvili, je državno gruzijsko kazalište u Tbilisiju. Jedno je od najstarijih i najznačajnijih kazališta u zemlji, po važnosti vjerojatno drugo, odmah nakon nacionalnog kazališta Rustaveli. Nosi ime po osnivaču, Koti Mardžanišviliju.

Prvobitno osnovano 1928. u Kutaisiju, kazalište je preseljeno u Tbilisi 1930. godine, u zgradu u kojoj se nalazi i danas. Secesijsko zdanje kazališta temeljito je obnovljeno i ponovno otvoreno 2006. premijerom Opere za tri groša Bertolta Brechta.

Kazalište je 1958. godine odlikovano Redom crvene radničke zastave, a 1966. godine dobilo je akademski status.

Izvori

Gruzijska kultura
Kazalište

Državno akademsko dramsko kazalište "Kote Mardžanišvili"


Les élections législatives croates de 2000 (en croate : Hrvatski parlamentarni izbori 2000 se tiennent le lundi , afin d'élire les 151 députés de la  législature du Parlement pour un mandat de quatre ans.

Le scrutin est remporté par le Parti social démocrate-Parti social libéral (SDP-HSLS)

Le système politique croate
Le Sabor, Parlement croate, ne comprend qu'une seule Chambre. La Chambre des comitats, ancienne Chambre haute qui comptait soixante-huit membres, soit trois par région élus au suffrage universel et cinq membres désignés par le Président de la République, a été supprimée par la réforme du 28 février 2001. Le Sabor compte cent cinquante et un députés, élus pour quatre ans au scrutin proportionnel. Chaque liste doit obtenir au minimum 5% des suffrages pour être représentée au Parlement. Dans le Parlement actuel, cent quarante députés représentent les Croates (le pays est divisé en dix circonscriptions élisant chacune quatorze députés), cinq députés les minorités nationales (un Serbe, un Hongrois, un Tchèque ou Slovaque et un député représentant les autres minorités). Lors des prochaines élections, le nombre des représentants des minorités passera de cinq à huit (la minorité serbe aura trois représentants). Enfin, six députés représentent les Croates de l'étranger (leur nombre est dépendant du nombre de votants). Lors des élections législatives du 3 janvier 2000, 126 000 Croates de l'étranger, dont 109 000 de Bosnie-Herzégovine, se sont rendus aux urnes.

Notes et références

Élections législatives en Croatie
Élection en Europe en 2000
2000 en Croatie
Politique en janvier 2000

Élections législatives croates de 2000


Tomoyasu Ando (født 23. maj 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds, Avispa Fukuoka og Omiya Ardija.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tomoyasu Ando


Robin Gayle Wright () este o actriță americană. Ea cunoscuta ca personajul Claire Underwood în serialul House of Cards pentru care a câștigat Premiul Globul de Aur pentru cea Mai bună Actriță – Serie de Televiziune Dramă în 2013, prima actriță care a câștigat un Glob de Aur pentru un web de seriale de televiziune.

Viața timpurie
Wright s-a născut în Dallas, Texas, parintii sai sunt Gayle (Gaston), o vânzătoare de cosmetice, și Freddie Wright, un angajat al companiei farmaceutice. Wright a fost crescuta în San Diego, California. Ea a studiat la La Jolla High și Taft High School, în Woodland Hills, Los Angeles.

Cariera

Wright și-a început cariera ca model, atunci când ea a avut 14 ani. La vârsta de 18 ani, ea a jucat ca personajul Kelly Capwell în NBC telenovela Santa Barbara, pentru care a primit mai multe nominalizari Emmy Award .

1980–2000

În 1996, ea a jucat în rolul principal din adaptarea cinematografică a romanului Moll Flanders (1996) a lui Daniel Defoe, pentru care a primit o nominalizare Satelit de Atribuire pentru cea mai bună actriță într-o dramă. A fost nominalizat pentru un Screen actors Guild Award pentru cea Mai bună Actriță pentru rolul ei în "She's So Lovely" (1997), un film în care ea a jucat cu soțul ei de atunci, Sean Penn. Wright a primit un al treilea Screen actors Guild Award nominalizare pentru rolul din filmul de televiziune Empire Falls (2005).

Filmografie

Film

Televiziune

Referințe

Legaturi externe

 Robin Wright Fansite

Nașteri în 1966
Actrițe americane din secolul al XX-lea
Actrițe americane din secolul al XXI-lea
Regizori de televiziune americani
Oameni în viață

Robin Wright


Le collège royal et militaire de Thiron-Gardais est fondé en 1630 à Thiron-Gardais, dans l'actuel département français d'Eure-et-Loir, par l'abbé de la Sainte-Trinité de Tiron, Henri de Bourbon-Verneuil, fils naturel d'Henri IV et de sa favorite Henriette d'Entragues. Il est nommé abbé commendataire de Tiron en 1606, à l'âge de 5 ans.

D'abord collège royal, l'établissement devient en 1776 l'une des douze écoles royales militaires en remplacement de celle de Paris. Ces créations font partie de celles voulues par Claude-Louis-Robert, comte de Saint-Germain, secrétaire d'État à la Guerre sous Louis XVI.

Historique

Fondation et abbés de Tiron

En dépit de la réforme de la congrégation de Saint-Maur en 1618, l'abbaye de Tiron périclite. Les fidèles bien moins généreux que jadis, les libéralités des princes moins évidentes, amènent Henri de Bourbon-Verneuil à fonder en 1630, dans cette immense abbaye, un collège. Pour ce faire, il fait appel aux bénédictins Mauristes, qui viennent s'installer à Tiron en 1629 et y installent leur premier collège, probablement en 1630. Les bâtiments sont d'abord très modestes et un projet grandiose, établi par Dom Pinet en 1651, n'aboutit pas.

Après la retraite du duc de Bourbon, qui démissionna à 69 ans pour se marier, Jean II Casimir Vasa, roi de Pologne (1670-1672), et Philippe de Lorraine d'Harcourt (1672-1702) ne s'occupèrent guère de l'abbaye ni du collège :
 Jean II Casimir Vasa, aristocrate suédo-polonais, roi de Pologne et grand-duc de Lituanie de 1648 à 1668 s'est exilé en France en 1670 après son abdication ;
 Philippe de Lorraine, dit le « chevalier de Lorraine », est le gentilhomme favori et mignon de Philippe d'Orléans, Monsieur, frère du roi Louis XIV ;

L'abbé Charles-Irénée Castel de Saint-Pierre (1703-1743) fit installer des boiseries et des stalles pour l'avant-chœur où se tenaient les élèves (chœur actuel), grâce à un don d'Élisabeth-Charlotte de Bavière, duchesse d'Orléans née princesse Palatine, dont il était l'aumônier. Elles furent sculptées par Baptiste Mauté, menuisier des bâtiments du Roi, et posées en 1740 par Damour et Pradnel, de Paris, et Dufresne, d'Argentan. Baptiste Mauté réalisa également à cette date la chaire à prêcher, ainsi que le banc d'œuvre.

Se succèdent ensuite :
 Jean-Baptiste-Antoine de Malherbe de Juvigny (1743-1771), précédemment abbé de Grestain dans le diocèse de Lisieux ;
 Mathieu-Jacques de Vermond (1771-1782), précepteur à Vienne (Autriche) puis lecteur de la reine Marie-Antoinette au château de Versailles de 1770 à 1789, ainsi que secrétaire de son cabinet.

Probablement lors de la transformation du collège en école royale militaire en 1776, les transepts sont murés et affectés au chapitre (transept nord) et transformés en cuisine, réfectoire et logements pour les élèves (transept sud).

Le Père Prieur, qui est en même temps directeur de l'école, s'installe dans les bureaux de l'officialité, devenu par la suite le presbytère, à l'entrée de l'église.

En 1782, le titre d'abbé est supprimé et la mense abbatiale annuelle est rattachée à la cure de Saint-Louis de Versailles.

Les élèves

En 1776, le collège de Tiron devient une école royale militaire et l'on y reçoit les élèves ordinaires – internes ou externes – et les élèves du roi. Ces derniers, âgés de 7 à 15 ans, au nombre de 50 à 60, souvent boursiers, portent un uniforme spécial et sont logés à part. Tous les élèves reçoivent cependant le même enseignement, depuis la classe de septième et même la huitième jusqu'à la rhétorique inclusivement. On leur apprend en outre la danse, la musique et le dessin, sans oublier le greffage et la conduite des arbres fruitiers. Seul l'enseignement de l'escrime relève des apprentissages militaires.

Le nombre des élèves dépassa plusieurs centaines, venant de tous les points de la France, même des colonies et de l'étranger. Napoléon Bonaparte obtient, le , une bourse pour le collège de Tiron, son dossier précisant cependant qu', mais son père réussit à le faire envoyer à l'école de Brienne, dont l'accès lui était plus facile et où l'enseignement y était plus scientifique.

Les cours sont professés soit par des moines, soit par des maîtres laïcs.

La pension s'élève à 250 livres, 350 livres si le monastère se charge de l'entretien des vêtements et chaussures, ou 400 livres nettes de tout supplément. L'année scolaire se déroule du  octobre au 10 ou . Les prix consistent en ouvrage  ou en arbres fruitiers. À leur distribution, les élèves jouent de petites pièces, souvent accompagnées de ballets, dont le texte est conservé pour un certain nombre d'entre elles.

Élèves notables
 Jean-François Dreux du Radier (1714-1780), homme de lettres et historien.

État à la Révolution

Description

Le collège est constitué de deux quadrilatères : l'un adossé à l'église, formant le collège proprement-dit ; l'autre situé entre le premier et la route de Gardais, limitant la basse-cour, souvent appelée depuis la « grande cour ».

La première cour du collège (53), avec un puits au milieu, s'ouvrait au bout du transept sud de l'église (38), aménagé au rez-de-chaussée en cuisine et réfectoires, avec caves en dessous.

Toute cette aile s'est effondrée en 1801, ainsi que la tour (52), qui renfermait un escalier permettant aux élèves venant par un passage couvert de l'étude, située au-dessus des classes (40), de gagner les ,  et , où se trouvaient leurs réfectoires et leurs chambrettes. La demeure du Père Économe (51), qui se trouvait au bout des classes subsiste encore, avec un ange sculpté au-dessus de la porte.

Au niveau des caves, s'ouvrait l'escalier du clocher et de la galerie intérieure du chœur. Un autre, partant du rez-de-chaussée, menait à un passage couvert adossé au clocher, permettant de gagner la galerie extérieure des basses-voûtes et, dans l'épaisseur de la muraille, la galerie extérieure du chœur. On en voit encore les restes.

Au-dessous de l'étude se trouvaient cinq classes (40), dont les portes présentaient des frontons triangulaires peints. La rhétorique (41), située au levant, dépassait un peu l'alignement de cette aile. Chaque classe était éclairée par quatre fenêtres, sauf celle la plus à l'ouest – probablement la classe de sixième – qui n'en avait que deux. Les murs étaient peints à la chaux et ornés d'une large frise à rinceaux, comme on peut le constater. Au-dessus de la rhétorique était l'infirmerie des élèves ; à la suite (42), la salle de danse au rez-de-chaussée et celle d'escrime au premier.

Les deux autres côtés du rectangle étaient occupés par le logement des professeurs civils (39), au rez-de-chaussée ainsi qu'au premier, par les dortoirs et chambrettes des élèves au deuxième. Plusieurs pièces existent encore sans remaniements et on peut y voir les noms que les élèves ont gravés sur les murs avec la pointe de leur couteau.

La basse-cour comprenait, le long de la route de Gardais, des remises avec greniers au premier (45), aménagés aujourd'hui en habitations. En retour d'équerre se trouvaient : à l'est, le logement des domestiques chargés de la basse-cour (44) et à l'ouest le bûcher (48), qui existe encore. Subsistent également : la boulangerie, qui fonctionne toujours, et le cellier (49), contigus à la demeure du Père Économe, ainsi que le logement des tailleurs (43), qui leur faisait vis-à-vis.

Au moment de la Révolution, le cordonnier faisait office de portier de jour et était logé à l'est du portail d'honneur (46), tandis que le perruquier, alors portier de nuit, habitait de l'autre côté (47). Ces deux petits pavillons ont été fortement modifiés. La basse-cour (50) renfermait, dit-on, de nombreuses races de poules, des paons, des pintades, des faisans, des canards et des dindons.

La cour de récréation des élèves (54) s'étendait derrière le collège et la basse-cour, traversée d'ouest en est par deux avenues, l'une d'ormes, l'autre de peupliers. Elle était répartie en petits carrés où chaque élève pouvait cultiver des fleurs, conduire des arbres fruitiers, élever des lapins ou entretenir des oiseaux.

Le jardin du collège (55) s'étendait jusqu'au cimetière des pestiférés et des non-catholiques (74).

Le développement de Thiron

La paroisse de Gardais est fondée depuis 544, Thiron n'existant pas encore. Gardais est chef-lieu jusqu'en 1774 et Thiron en dépendait pour le spirituel. Le bourg de Thiron doit son existence à son abbaye et contrairement à ce qui se produit souvent, ce n'est pas le pays qui a donné son nom à la rivière qui le traverse, mais la « Thironne » qui a donné le sien au pays.

À l'occasion des Rogations, le curé de Gardais était autorisé à dire la messe au maître autel de l'église abbatiale. En 1762, l'abbé de Thiron s'y opposa. Le litige est porté devant l'évêque de Chartres, Pierre Augustin Bernardin de Rosset de Rocozels de Fleury : en contrepartie, il donne au curé de Gardais l'autorisation d'édifier une chapelle appelée « Croix St Jacques ».

Le bourg de Tiron ne comprend à la Révolution que quelques maisons, où logent les employés de l'abbaye et du collège, ainsi que de nombreuses auberges pour les parents qui viennent amener ou voir leurs enfants. En 1801, la paroisse de Gardais est supprimée et réunie à Thiron. L'église est abattue peu après. Dans une résidence secondaire on peut retrouver des vestiges de l'escalier du clocher.

Au milieu de la place de Thiron, il existait une halle (68), disparue en 1849, autour de laquelle se tenait un marché le mardi.

Parmi les maisons subsistantes de cette époque autour de la place du Marché actuelle, on peut citer :

 Rue de l'Étang :
 La maison de Chédieu, ancien élève du collège et l'un des premiers maires de Thiron-Gardais (62) ;
 Au n° 1, l'auberge du Cheval-Blanc (63).

 Place du Marché :
 Au n° 2, l'auberge de l'Écu-de-France ou de la Fleur-de-Lys (64), au n° 6 l'auberge de la Croix-Blanche (65) ;
 Au n° 18, la maison de Gillot (69), ancien élève ;
 Les maisons d'Arsène Vincent (66), qui sculpta la reconstitution de l'abbaye exposée au bas de l'église, de Debray (67), dont la femme personnifia la Déesse de la Raison dans le chœur de l'église le  et de Chevallier (70), où le général Desclozeaux fut retrouvé .

 Rue du Commerce :
 Au n° 2, l'auberge du Soleil-d'Or (73) ;
 Au n° 10, en retrait, la maison de Durand (71), jardinier de l'abbaye, qui sauva la Vierge de la Chapelle de congrégation des élèves du collège ;
 La maison des demoiselles Filastre (72), où dom Leguay s'était retiré et où il exerça par intérim le ministère paroissial, tout en remplissant les fonctions d'adjoint de 1815 à 1821.

Propriétaires après la Révolution
L'église est fermée en 1792, le collège en 1793.
 Le , le site est racheté par Étienne Taullé, ancien élève et professeur du collège, qui en fait une carrière de pierres de construction pour le village, provoquant l'effondrement du chœur ;
 Jacques Ollivier Desclozeaux, général de brigade, rachète le collège le 13 juillet 1797 ;
 Sont ensuite propriétaires les ascendants d'André Guillaumin (1885-1974) et précédemment de Théophile-Arsène Gallot (1823-1870) :
 Jean-Charles Bisson, procureur fiscal des moines devenu notaire à Thiron, le rachète pour son beau-frère Jacques-André Gallot le 16 avril 1803 ;
 La propriété se transmet à son fils Jean-Charles Gallot, puis à son petit-fils Théophile-Arsène Gallot marié à Marie-Amélie Guillaumin ;
 Marie-Aurélie Guillaumin transmet le collège à sa sœur Marie-Élisa, qui le transmets à son tour à son fils Théophile-Armand Guillaumin, puis à son petit-fils André Guillaumin :
 En 2005, le conseil départemental d'Eure-et-Loir rachète le collège à Marie-Amélie Lombaerde, fille d'André Guillaumin ;
 En 2012, le collège est acquis par Stéphane Bern, qui l'ouvre au public en 2016 après une restauration complète du site par l'architecte du patrimoine Guillaume Trouvé.

Le musée

Le musée est situé dans l'ancien bâtiment des classes et de l'étude (40).

Il abrite une maquette détaillée de l'abbaye et du collège au . De nombreux panonceaux informatifs détaillent également l'histoire du collège dans toutes ses dimensions. De même, des reconstitutions retraçant la vie quotidienne des élèves sont présentées : uniforme des élèves du roi, salle de classe...

Peintures
Plusieurs huiles sur toile sont exposées :
 Portrait d'Henri de Bourbon-Verneuil de Pierre Mignard (1612-1695), huile sur toile, rentoilée, provenance : château de Sully-sur-Loire (voir ci-dessus) ;
 Portait de Jean-Casimir II Vasa, huile sur toile, école polonaise, , ovale (voir ci-dessus) ;
 Portrait de Louis XVI, atelier d'Antoine-François Callet (1741-1823), huile sur toile, ovale (voir ci-contre) ;
 Portrait du comte de Saint-Germain, M. Bourgeois, école française du , ovale (voir ci-dessus) ;
 Jean Alexis de Prat se perdant avec son fils dans les bois de Thiron, ex-voto, huile sur toile, anonyme.

Le jardin
Le jardin a été restauré par Louis Benech. Parmi les arbres remarquables figurent notamment :
 Le sequoia géant dans la cour du collège, classé en 2019 arbre remarquable de France : hauteur 32 m, circonférence 7,10 m, âge approximatif 230 ans ;
 Un ginkgo biloba.

Un salon de thé, situé dans l'orangerie et ouvert en terrasse sur le jardin, est à la disposition des visiteurs.

Notes et références

Notes

Références

 Autres références

Voir aussi

Bibliographie
 André Guillaumin, Thiron, son abbaye, son collège militaire, 1929, rééd. 1984 ;
 Youri Carbonnier, « L'abbaye et le collège de Tiron au , état et projets au début de l'époque mauriste », dans Cahiers percherons, 1999-2, 1-18.

Articles connexes
 Liste d'arbres remarquables en Eure-et-Loir

Liens externes

Monument historique en Eure-et-Loir
Histoire d'Eure-et-Loir

Collège royal et militaire de Thiron-Gardais


Le dème de Solygie, en  / Dímos Solygías, est un ancien dème du  district régional de Corinthie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème des Corinthiens.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Corinthie

Dème de Solygie


Ukraines kvindefodboldlandshold repræsenterer Ukraine i internationale turneringer i fodbold for kvinder. Holdet administreres af Ukraines fodboldforbund.
Holdet har spillet siden august 1993. Den største og hidtil eneste store turnering, de har deltaget i, var EM i fodbold for kvinder 2009 i Finland. Deres seneste turnering var kvalifikationen til VM i fodbold for kvinder 2015.

Ukraines deltagelse i de største turneringer

Verdensmesterkaberne

EM i fodbold for kvinder

Turneringer pr. invitation
 Albena Cup: vandt i 2000 (1)

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Ukraines kvindefodboldlandshold


An Diplasia karatifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Claude Marie Richard ngan Christiaan Hendrik Persoon. An Diplasia karatifolia in nahilalakip ha genus nga Diplasia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diplasia

Diplasia karatifolia


A divisória da fronteira de Melilha faz parte da fronteira Marrocos-Espanha na cidade de Melilha, uma das duas cidades espanholas no norte da África. Construído pela Espanha, seu objetivo declarado é impedir a imigração ilegal e o contrabando. A fronteira de Melilha e o seu equivalente em Ceuta, também fronteiriço com Marrocos, são as duas únicas fronteiras terrestres entre a União Europeia e um país africano.

História recente
Em setembro de 2005, alguns milhares de migrantes da África subsaariana tentaram pular as cercas em várias ondas que se moviam sobre Melilha. Cerca de 700 passaram pelas cercas, enquanto seis morreram em confrontos com as forças de segurança marroquinas. Os acontecimentos de 2005 nas vedações de Melilha e Ceuta são objecto de um documentário, Victimes de nos richesses.

Trezentas pessoas tentaram e 30 conseguiram escalar a cerca em agosto de 2020, algumas das 2.250 pessoas que entraram em Ceuta e Melilha em 2020. Oitenta e sete pessoas escalaram a cerca em 19 de janeiro de 2021; nove foram levados para o hospital.

A divisória da fronteira foi fechada em Beni Ansar, Farkhana e um terceiro posto de controle de fronteira simultaneamente em março de 2020, após a Resposta Global à pandemia SARS COVID-19.  A travessia permanece proibida mesmo à doze meses depois.

Renovação

O sentimento anti-imigração em relação aos migrantes africanos levou o governo espanhol de José Luis Rodríguez Zapatero, em 2005, a construir uma nova cerca na fronteira. Esta cerca de fronteira, construída ao lado das duas existentes deterioradas, sela completamente a fronteira. Recentemente, o novo ministro do Interior da Espanha reconheceu os ideais anti-imigração dos quais a cerca se origina e prometeu substituir o arame farpado que corre ao longo de sua parte superior por meios de dissuasão mais humanos. "O novo ministro do Interior da Espanha prometeu fazer" todo o possível "para remover as cercas de arame farpado" anti-migrantes ", que separam o Marrocos dos territórios espanhóis de Ceuta e Melilha."

Mesmo com três paredes construídas, as pessoas ainda escalam a parede e chegam ao território espanhol. Destes, a Anistia Internacional e Médicos Sem Fronteiras acusaram o governo marroquino de despejar pessoas de vários países africanos (alguns deles alegando estar validamente registrados como refugiados políticos) em uma área desabitada do Deserto do Saara, sem comida ou água.

Ver também

 Barreira fronteiriça de Ceuta
 Muro do Saara

2005 em Marrocos
2005 na Espanha
Fronteira Espanha–Marrocos

Divisória da fronteira de Melilha


Un sistem de încălzire cu infraroșu este un corp cu temperatură ridicată care transferă căldură către alt obiect cu o temperatură mai joasă prin radiație termică, prin intermediul radiației electromagnetice.

În funcție de temperatura corpului emițător, lungimea de undă a vârfului de radiație infraroșie poate fi între 780 nm și 1 mm.

Pentru transferul de energie nu este nevoie de contact între cele două corpuri.
Sistemele de încălzire cu infraroșu operează în vacuum precum și în atmosferă.

Panourile radiante
Panourile radiante sunt o nouă modalitate de a încălzi o încăpere fără să mai fie necesară o centrală și fără să mai consume gaze naturale. Acestea funcționează pe curent electric, încălzind încăperiile, inclusiv pereții care păstrează căldura pentru un timp, după care o emană la rândul lor.

Panoul radiant cu infraroșu încălzește direcționat, încălzind cu precădere corpurile din cameră (nu aerul dintre ele, ci obiectele în sine), la fel cum se încing și corpurile expuse direct luminii solare.

Părțile componente, inclusiv suprafața activă a unui panou radiant nu ar trebuie să depășească temperatura de 80 de grade Celsius, numai în cazuri speciale - până la 120 de grade Celsius - pentru panourile montate la înălțime mare sau în locuri neaccesibile, având în vedere riscul atingerii lor de către persoane sau în încăperi cu risc ridicat de incendiu.

Note

Vezi și
 Centrală de apartament

Încălzire

Sistem de încălzire cu infraroșu


ග්‍රේස් මුරේ හොපර්  ( දෙසැම්බර් 9, 1906 - ජනවාරි 1, 1992 ) යනු ඇමෙරිකානු පරිගණක විද්‍යාඥවරියක් සහ ඇමරිකානු නාවික හමුදාවේ රියර් අද්මිරාල් වරියකි. පරිගණක ක්ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමී මෙහෙවරක් සිදු කළ ඇය 1944 දී හාර්වර්ඩ් මාර්ක් I පරිගණකයේ වැඩසටහන ලියූ පිරිසට අයිති වෙන අතර, පරිගණක වැඩසටහන් භාෂාවකට පළමු සංග්‍රාහකය නිර්මාණය කළාය. යන්ත්‍රයෙන් ස්වාධීන වූ පරිගණක භාෂා නිර්මාණය ගැන අදහස ජනතාව අතර ප්‍රකට කළ අතර එමගින් පළමු ඉහළ පෙළේ පරිගණක භාෂාවක් වන COBOL නිර්මාණය කිරීමට මග පෙන්වීය. පරිගණක වැඩසටහන් වල වැරදි සෙවීම වෙනුවෙන් "දෝෂහරණය" යන වචනය ප්‍රචලිත කිරීමේ කීර්තිය ඇයට හිමිවේ.

මුල් අවධිය සහ අධ්‍යාපනය
ඇය හොපර් ග්‍රේස් බ්‍රෙව්ස්ටර් මුරේ ලෙස නිව්යොර්ක් නුවරදී උපත ලැබීය. ඇය තුන්දෙනෙක්ගෙන් යුත් පවුලේ වැඩිමලාය. ඇගේ දෙමාපියන් වෝල්ටර් ෆ්ලෙචර් මුරේ සහ මේරි කැම්බල් වෑන් හෝර්න් ලන්දේසි හා ස්කොට්ලන්ත සම්භවයක් ඇත්තවුන්ය. කුඩා අවධියේ සිට කුතුහලයෙන් අනූන වූ ඇය වරක් ඔරලෝසුවේ සීනුව වදිනා ආකරය සෙවීමට ඔරලෝසු හතක් ගැලවා බැලීය. ඇයගේ මව ඇය කරන්නේ කුමක්දැයි අවබෝධ කරගත් පසුව ඇයව එක ඔරලෝසුවකට සීමා කරවීය. ඇගේ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලබන ලද්දේ නිව් ජර්සි නුවර හැට්රිජ් පාසලෙන්ය. ඇගේ ලතින් බස දුර්වල නිසා වසර් උසස් පාසලට ඇතුලත් වීමට කර පළමු ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප විය. නමුත් ඇයට ඊළග වසරේ එයට ඇතුළත් වීමට හැකිවිය. ඇය 1928දී ප්‍රථම උපාධිය හෞතික විද්‍යාව සහ ගණිතය පිළිබදව එම පාසලෙන් ගනු ලැබීය. 1930 දී ඇය විශාරද උපාධිය යේල් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ගනු ලැබීය. 1934 දී ඇය ගණිතයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් එම විශ්ව විද්‍යාලයෙන්ම ගනු ලැබීය. ඇගේ "අනුනනීයතාවයේ නව නිර්නායක" යන නිබන්ධනය ඒ වසරේම ප්‍රකාශයට පත්විය.

1931 දී ඇය වසර් විද්‍යාලයේ ගණිතය ඉගැන්වීම ආරම්භ කළ අතර සහකාර මහාචාර්ය පදවියට 1941දී උසස් කරනු ලැබීය.

වෘත්තීය

දෙවන ලෝක යුද්ධය
වර්ෂ 1943 දී, II වන ලෝක යුද්ධයේ දී, හොපර් වස්‍අර් සිට නිවාඩු ගෙන එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව රක්ෂිතය වෙනුවෙන් වේව්ස් හි වැඩ කිරීමට ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් විය. ඇය නාවිකා හමුදාවේ සේවය කිර්‍රිමට ඇති අවම බර සපුරා නොතිබූ හෙයින් විශේෂිත අවසරයක් ගැනීමට සිදුවිය. හොවර්ඩ් ඒ. අයිකන් යටතේ මාර්ක් I පරිගණකයේ සේවය කිරීමට ඇයව යොදවන ලදී. 1949 වෙනතුරු හොපර් , හාර්වර්ඩ් පරිගණක විද්‍යාගාරයේ නාවික හමුදාවට අනුයුක්තව සේවය කළේය. ඇය වසර්හි මහාචාර්ය ධූරයද මේ වෙනුවෙන් ප්‍රතික්ශේප කළ අතර නාවික හමුදාවේ කොන්ත්‍රත්තුවකට යටත්ව හාර්වර්ඩ්හි පරීක්ෂකයෙකු ලෙස සේවය කළාය.

යුනිවැක්
1949 දී ජ්‍යෙෂ්ඨ ගණිතඥයෙක් ලෙස යුනිවැක් I පරිගණකය නිපදවූ කණ්ඩායමට සේවය කිරීමට එක්විය. ඇය මෙ වෙනුවෙන් සේවය කරන කාලයේදී ප්‍රථම සංග්‍රාහකය නිපදවීය. 1954 දී ඇය එම සමාගමේ පළමු ස්ව්යංක්‍රීය වැඩසටහන් නිර්මාණ අධ්‍යක්ෂ ලෙස උසස් විය.

1906 උපත්
1992 මරණ

ග්‍රේස් හොපර්


فاسيليي (Βασιλείαι) هي مدينة في إراكليون في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1126 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

فاسيليي (إراكليون)


Trekantsambandet (Üçgen Bağlantı), Norveç'teki yaygın köprü ve tünel sistemidir. Bu sistem Stord be Bømlo adalarını anakaraya bağlar. Sistem resmi olarak 30 Nisan 2001 tarihinde Norveç Kralı Harald V (V. Harald) tarafından kullanıma açılmıştır.

Ana denizaltı tüneli Bømlafjordtunnel, 7.860 metre uzunluğundadır ve deniz seviyesinin 260 metre altındadır. Bu tünel 28 Aralık 2000 tarihinde açılmıştır.

Bu sistemde üç tane köprü bulunmaktadır:
 Stord'a bir asma köprü, Stordabrua. 1.077 metre uzunluğunda, genişliği 677 metre, kulesi 97 metre yüksekliğindedir.
 Bømlo'ya bir asma köprü, Bømlabrua, 990 metre uzunluğunda, 577 metre genişliğinde, kulesi 105 metre yüksekliğinde.
 Spissøybrua, 350 metre uzunluğunda.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20060221053224/http://www.trekantsambandet.com/pages/index.htm

Norveç'teki yapılar
Köprü-tüneller
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Trekantsambandet


Philippe Thomas, né le  à Paris  et mort le , est un haut fonctionnaire français et industriel français.

Biographie

Famille
Philippe Thomas est le fils de Pierre Auguste Edmond Thomas, Ingénieur des arts et métiers, et de Marthe Marie Guenepin. Son père est ingénieur des Arts et Métiers et gère une entreprise familaiale de constructions métalliques et de serrurerie à Paris.

Philippe Thomas a un fils polytechnicien (X 1962), Alain Thomas, né le  à Digne, qui devient membre du corps des Mines.

Études et début de carrière
Philippe Thomas entre à l'École polytechnique en 1937 (classé ) pour en sortir à un bon rang (). Il est mobilisé en septembre 1939, fait prisonnier en juin 1940, et réussit à s'évader en septembre. Il est embauché comme ingénieur par l'entreprise Alais, Froges & Camargue (AFC), devenue, en 1951, Pechiney. Il travaille à l'usine électrochimique de Saint-Auban (Basses-Alpes).

Il redevient militaire de février à août 1945. En 1946, il réussit le concours pour entrer à l'Inspection des finances. Il effectue d'abord quelques tâches d'inspection. En 1948, on le trouve au Contrôle général des territoires occupés. Il entre au cabinet du ministre du Commerce et de l'Industrie,  Robert Lacoste, comme chargé de mission, puis à celui de Jean-Marie Louvel, comme conseiller technique en 1949, puis directeur de cabinet en 1951.

Carrière à Pechiney
En 1952, il retourne à Pechiney. Il est d'abord l'adjoint du directeur de la division électrométallurgique. En 1955, il devient directeur de l'électrothermie, . En 1959, il redresse la filiale de chimie organique Organico et la vend en 1964 à la Société nationale des pétroles d'Aquitaine.

En 1960, il devient directeur général adjoint, c'est-à dire n°3 de la société derrière Raoul de Vitry, président-directeur général (PDG) et Pierre Jouven, directeur général (DG). En 1968, il devient DG lorsque Jouven devient PDG. En 1969, Jouven et Thomas se débarrassent de leurs activités chimiques déficitaires en vendant PSG à Rhône-Poulenc.

En 1971, Thomas donne un avis défavorable à la fusion avec Ugine Kuhlmann, mais Jouven décide néanmoins la fusion sous la pression de son camarade et ami Pierre Grézel, PDG de Ugine Kuhlmann. Jouven devient alors PDG du groupe fusionné de  salariés, PUK, et Thomas est directeur général (n°2 du groupe). . Des contrôleurs de gestion sont alors mis en place au niveau des entités et les investissements surveillés au niveau de la holding. Toutefois, .

Thomas succède à Jouven comme PDG du groupe PCUK en 1975. Le groupe reste bénéficiaire jusqu'en 1980, et Thomas ne modifie pas sa structure de conglomérat. La branche aluminium continue à faire des bénéfices, épongés par les pertes des branches chimie et aciers spéciaux héritées d'Ugine-Kuhlmann. Thomas supprime plus de  de 1975 à 1981. . Philippe Thomas est remplacé par Georges Besse.

La nationalisation devait indemniser les actionnaires sur la base de la valeur moyenne des derniers cours boursiers. Ceux-ci étaient extrêmement faibles, valorisant la société à environ un tiers des investissements effectués lors des 5 dernières années, et Thomas obtient difficilement une indemnité des actionnaires légèrement supérieure, qui valorise la société à 3,6 milliards de francs, faible toutefois par rapport aux 9,4 milliards de francs supplémentaires que l'Etat va devoir injecter pour sauver l'entreprise de 1982 à 1984.

Références

Inspecteur des finances
Chef d'entreprise français
Homme d'affaires français
Élève de l'École polytechnique

Philippe Thomas (industriel)


Le dème de Thessalonique, en  / Dímos Thessaloníkis, est un dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Le dème actuel résulte de la fusion, en 2010, des anciens dèmes de Triandría et de Thessalonique.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville de Thessalonique s'élève à .

Le siège du dème est la ville de Thessalonique qui est également le siège du district régional de Thessalonique.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale
Thessalonique

Dème de Thessalonique


Estados Unidos participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a 24.ª aparição do país em Olimpíadas de Inverno, ou seja, em todas as edições dos Jogos de Inverno. Foi representado por 224 atletas, sendo 116 homens e 108 mulheres.

O país conquistou oito medalhas de ouro e 25 no total nos Jogos, terminando em quarto lugar na classificação geral na terceira edição dos Jogos de Inverno consecutivos. Os destaques desta edição incluem Jessie Diggins que se tornou a primeira esquiadora do país a ganhar medalhas individuais no esqui cross-country, o patinador Nathan Chen que quebrou o recorde mundial no "programa curto" no caminho para a medalha de ouro no individual masculino, Erin Jackson se tornou a primeira atleta negra a ganhar o ouro na patinação de velocidade (nos 500 m feminino) e Chloe Kim defendendo seu título no halfpipe feminino de snowboard. A veterana de snowboard Lindsey Jacobellis, que foi medalhada pela última vez em Turim 2006, foi a única atleta dos Estados Unidos com várias medalhas de ouro, vencendo o snowboard cross e dividindo o ouro com o companheiro de equipe Nick Baumgartner no evento snowboard cross por equipes mistas.

Competidores

Medalhas
Estes foram os medalhistas desta edição:

 PRE. Atletas que competiram em rodadas preliminares ou de qualificação, mas não na rodada final.

Desempenho

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Ligações externas

Estados Unidos
2022
Desporto nos Estados Unidos em 2022

Estados Unidos nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022