The  Zygons are an extraterrestrial race in the long-running British science fiction television programme Doctor Who.  The Zygons have shape-shifting abilities, allowing them to replicate the appearance of another being. Limited by the small size of their force, they rely on shape-shifting and their organic space craft to conceal their numbers and seize power on Earth. The Zygons were conceived by writer Robert Banks Stewart, and designed by James Acheson as part of a collaboration with John Friedlander. Then director Douglas Camfield also influenced the final appearance. They were designed to resemble "oversized embyros."

Appearances

Television
The Zygons first appeared in the 1975 serial Terror of the Zygons, in which they planned to conquer Earth following the destruction of the Zygon homeworld. One of their spacecraft, commanded by warlord Broton, crash-landed into Loch Ness in Antiquity. The Zygons used a Skarasen (a creature that provides milk for their sustenance and which had become known as the Loch Ness Monster by humans) to attack an energy conference in London. The plan was foiled and Broton and his crew were killed, due to the intervention of the Fourth Doctor and the United Nations Intelligence Taskforce (UNIT). The Skarasen retreated into the depths of Loch Ness.

The Zygons are briefly mentioned (but not seen) in the Eleventh Doctor episode "The Pandorica Opens" (2010) as one of the many races in an alliance against the Doctor. In the 2012 episode, "The Power of Three", a Zygon ship is hidden beneath the Savoy Hotel where the Doctor takes Amy Pond and Rory Williams on their wedding anniversary. All the Zygons are disguised as hotel staff.

The Zygons returned in 2013 in "The Day of the Doctor", the 50th anniversary episode of the programme. The episode hints the stellar explosion (said to have destroyed their homeworld in the 1975 serial) was an effect of the Time War. A squad places themselves in suspended animation in Elizabethan England, planning to awaken in 2013 to infiltrate the Tower of London's Black Archive disguised as UNIT members. The scheme is foiled by the intervention of the Tenth Doctor, the Eleventh Doctor and the War Doctor. When UNIT is overrun by Zygon doppelgangers, Kate Lethbridge-Stewart threatens to detonate a nuclear device to prevent Zygon access to UNIT's storehouse of alien technology. The Doctors successfully negotiate a truce between the two species.

The ramifications of this treaty are explored in the ninth series two-parter "The Zygon Invasion" / "The Zygon Inversion" (2015). Zygons were allowed to re-home on Earth on the condition that they disguised themselves as people and lived incognito. In the intervening time, they developed the ability to retain a person's likeness after the death of the original and shapeshift into someone based on a telepathic scan of a nearby being. Although older generations of Zygons were committed to integration with human communities, the younger generations resented being forced to live as humans and quickly radicalised. The radicals and UNIT once again enter stalemate at the Tower of London, both poised to destroy one another, but the Twelfth Doctor makes an impassioned plea and convinces the radical Zygon leader to understand the lasting peace which the treaty was written to preserve.

Print
Terror of The Zygons was novelized by Target in 1976, written by Terrance Dicks, under the title Doctor Who and the Loch Ness Monster.  The book further expounded on the concept of the Zygon "sting," poisonous barbs protruding from their hands, which explains why, in the television episode, the Zygons were able to inflict pain on other beings with a mere touch.  (The original shooting script for the episode also included references to the sting but the on-screen portrayal of the concept failed to make it clear to the audience.)

The comic story "Skywatch-7", written by Alan McKenzie (under the pseudonym "Maxwell Stockbridge") and illustrated by Mick Austin, features a UNIT team encountering a single Zygon at a remote base.  It was first published, in two parts, in Doctor Who Monthly #58 and the Doctor Who Winter Special 1981.

The Eighth Doctor encountered the Zygons in the spin-off novel The Bodysnatchers by Mark Morris,  which also named the now-destroyed Zygon homeworld as Zygor. The novel also revealed that Zygor had been destroyed as a result of an attack by an arachnid alien race from Tau Ceti, the Xaranti. The Doctor, his companion Sam Jones, and the Fourth Doctor's old acquaintance Professor Litefoot are able to stop the Zygons by poisoning the milk supply (although the Doctor had intended to merely drug them and miscalculated the dose), the Doctor taking the survivors to another planet.

The Zygons appear in the New Series Adventures novel Sting of the Zygons by Stephen Cole,  featuring the Tenth Doctor and Martha Jones, which is set in the Lake District in 1909. A plan to set up a royal funeral where the Zygons could replace the rulers of various nations is thwarted through the Doctor's intervention, as well as a Zygon civil war when one of their two Skarasens is killed.

Audio
The Zygons have been featured in three audio plays produced by BBV, Homeland by Paul Dearing, Absolution (not to be confused with the Big Finish play Absolution) by Paul Ebbs and The Barnacled Baby by Anthony Keetch.

They made their Big Finish debut in the Eighth Doctor audio adventure The Zygon Who Fell to Earth by Paul Magrs and returned in Death in Blackpool by Alan Barnes.

The Zygons also feature in Zygon Hunt by Nicholas Briggs, facing the Fourth Doctor and Leela.

Merchandise

The Zygons were featured in the second Doctor Who Weetabix promotional set and were card number 9 in the Typhoo tea card set.  Harlequin Miniatures produced two 28 mm figures, and Fine Art Castings produced two Zygon figurines, sized 80 mm and 40 mm. In October 2016 Recent onscreen versions have now been released in 28mm, by Warlord Games.

In 2008, a Zygon figure was released by Character Options in the first wave of their classic Doctor Who toy line.

On 26 June 2014 a Zygon as featured in "The Day of the Doctor" was released as part of the ongoing Doctor Who figurine collection from Eaglemoss.  The Zygon is the 23rd in the regular line of releases.

Zygon (BBV production)

Zygon is a spin-off drama production from BBV, featuring the Zygons. Early drafts were written by Lance Parkin and later ones by Jonathan Blum, although both authors removed their names from the final version (which was heavily rewritten again). It was eventually released in 2008 as Zygon: When Being You Just Isn't Enough  (with an 18 certificate due to scenes of an adult nature), after a post-production period of about 5 years.

Reception
Simon Brew, writing for Den of Geek, responded positively to the usage of their shapeshifting abilities in "The Zygon Invasion", while also praising their design, highlighting that the Zygons "...remain an outright uncomfortable Doctor Who foe. My children were utterly creeped out, and I can't help thinking that it's a mix of terrific design, as well as a way of speaking and snarling that can't help but get under the skin." Mark Braxton, writing in a review of Terror of the Zygons for Radio Times, praised the design of the Zygons, stating that "As dreamt up by James Acheson and John Friedlander, the Zygon is exquisitely horrible." Literary critic John Kenneth Muir also praised the Zygon's design in his review of Terror of the Zygons, citing the Zygon costumes as "...incredible to behold," further stating that they were "so interesting and effective as an extraterrestrial design." Writing in a review of "The Zygon Invasion," for The A.V Club, Alasdair Wilkins praised the Zygons' role in the episode, stating that "The Zygons' motivations here are, not coincidentally, rather more nuanced than those in their two previous appearances... the Zygon radicals here have more specific, more relatable goals, as they demand the right to live openly, to not have to deny their own identities."

Tenth and Fourteenth Doctor actor David Tennant has stated that they are his favourite villains in the series. A new species of parasitic wasp, first described in 2019, was named Choeras zygon in reference to the Zygons.

References

External links

Doctor Who races
Extraterrestrial supervillains
Fictional extraterrestrial life forms
Fictional shapeshifters

Zygon


Boragineae, tribus biljaka, dio potporodice Boraginoideae. Postoji 17 rodova unutar dva podtribusa. Poznatija vrsta je boražina (Borago officinalis)

Rodovi
 Subtribus Moritziinae Weigend
 Moritzia DC. ex Meisn. (3 spp.)
 Thaumatocaryon Baill. (1 sp.)
 Subtribus Boragininae
 Trachystemon D. Don (1 sp.)
 Brunnera Stev. (3 spp.)
 Phyllocara Gusul. (1 sp.)
 Hormuzakia Gusul. (3 spp.)
 Gastrocotyle Bunge (2 spp.)
 Cynoglottis (Gusul.) Vural & Kit Tan (2 spp.)
 Lycopsis L. (2 spp.)
 Anchusella Bigazzi, E. Nardi & Selvi (2 spp.)
 Anchusa L. (29 spp.)
 Melanortocarya Selvi, Bigazzi, Hilger & Papini (1 sp.)
 Pulmonaria L. (21 spp.)
 Nonea Medik. (48 spp.)
 Symphytum L. (32 spp.)
 Pentaglottis Tausch (1 sp.)
 Borago L. (5 spp.)

Izvori

Boraginoideae

Boragineae


Dialética do Iluminismo (em alemão: Dialektik der Aufklärung) é uma obra de filosofia e crítica social escrita pelos filósofos da Escola de Frankfurt, Max Horkheimer e Theodor W. Adorno. O texto, publicado em 1947, é uma versão revisada do que os autores originalmente circularam entre amigos e colegas em 1944 sob o título de Fragmentos Filosóficos (alemão: Philosophische Fragmente).

Um dos textos centrais da teoria crítica, a Dialética do Iluminismo explora o status quo sociopsicológico que foi responsável pelo que a Escola de Frankfurt considerou o fracasso do Iluminismo. Juntamente com The Authoritarian Personality (1950), de Adorno, e One-Dimensional Man (1964), de Herbert Marcuse, membro da Escola de Frankfurt, teve um efeito importante na filosofia, sociologia, cultura e política do século XX, inspirando especialmente a Nova Esquerda dos anos 1960 e 1970.

Contexto histórico
Uma das diferentes características da nova teoria crítica, como Adorno e Horkheimer se propuseram a elaborá-la na Dialética do Esclarecimento, é uma certa ambivalência quanto à fonte ou fundamento último da dominação social.

Isso daria origem ao "pessimismo" da nova teoria crítica sobre a possibilidade de emancipação e liberdade humana. Além disso, essa ambivalência estava enraizada nas circunstâncias históricas em que a Dialética do Iluminismo foi originalmente produzida: os autores viam o nacional-socialismo, o stalinismo, o capitalismo de estado e a indústria cultural como formas inteiramente novas de dominação social que não podiam ser explicadas adequadamente nos termos da teoria tradicional.

Para Adorno e Horkheimer (apoiando-se na tese do economista Friedrich Pollock  sobre o nacional-socialismo), a intervenção estatal na economia havia efetivamente abolido a tensão no capitalismo entre as "relações de produção" e as "forças produtivas materiais da sociedade", uma tensão que, de acordo com a teoria tradicional, constituía a contradição primária dentro do capitalismo. O mercado (como mecanismo "inconsciente" de distribuição de mercadorias) foi substituído pelo planejamento centralizado.

No entanto, ao contrário da famosa previsão de Karl Marx em seu prefácio de Uma Contribuição à Crítica da Economia Política, essa mudança não levou a "uma era de revolução social", mas sim ao fascismo e ao totalitarismo. Como tal, a teoria tradicional foi deixada nas palavras de Jürgen Habermas, sem "nada de reserva a que pudesse apelar; e quando as forças de produção entram em uma simbiose funesta com as relações de produção que deveriam explodir, não há mais dinamismo sobre o qual a crítica possa basear sua esperança". Para Adorno e Horkheimer, isso colocava o problema de como explicar a aparente persistência da dominação na ausência da própria contradição que, de acordo com a teoria crítica tradicional, era a fonte da própria dominação.

Metodologia
Os problemas colocados pela ascensão do fascismo com o fim do estado liberal e do mercado (juntamente com o fracasso de uma revolução social em se materializar em seu rastro) constituem a perspectiva teórica e histórica que emoldura o argumento geral do livro – as duas teses de que "o mito já é a iluminação, e a iluminação reverte para a mitologia".

A história das sociedades humanas, bem como a da formação do ego ou do eu individual, é reavaliada do ponto de vista do que Horkheimer e Adorno perceberam na época como o resultado final dessa história: o colapso ou "regressão" da razão, com a ascensão do nacional-socialismo, em algo (referido como meramente "iluminismo" na maior parte do texto) semelhante às próprias formas de superstição e mito das quais a razão supostamente emergiu como resultado do progresso ou desenvolvimento histórico.

Horkheimer e Adorno acreditam que no processo do "iluminismo", a filosofia moderna tornou-se excessivamente racionalizada e um instrumento da tecnocracia. Eles caracterizam o ápice desse processo como positivismo, referindo-se tanto ao positivismo lógico do Círculo de Viena quanto às tendências mais amplas que viam em continuidade com esse movimento. A crítica de Horkheimer e Adorno ao positivismo foi criticada como muito ampla; eles são particularmente criticados por interpretar Ludwig Wittgenstein como um positivista — na época apenas seu Tractatus Logico-Philosophicus havia sido publicado, não seus trabalhos posteriores — e por não examinar as críticas ao positivismo de dentro da filosofia analítica.

Para caracterizar essa história, Horkheimer e Adorno recorrem a uma ampla variedade de materiais, incluindo a antropologia filosófica contida nas primeiras obras de Marx, centrada na noção de "trabalho"; a genealogia da moralidade de Nietzsche e a emergência da consciência através da renúncia à vontade de poder; o relato de Freud em Totem e tabu da emergência da civilização e da lei no assassinato do pai primordial; e pesquisa etnológica sobre magia e rituais nas sociedades primitivas; bem como crítica de mitos, filologia e análise literária.

Os autores cunharam o termo "indústria cultural", argumentando que em uma sociedade capitalista, a cultura popular é semelhante a uma fábrica que produz bens culturais padronizados – filmes, programas de rádio, revistas, etc. Esses produtos culturais homogeneizados são usados para manipular a sociedade de massa em docilidade e passividade. A introdução do rádio, meio de comunicação de massa, não permite mais ao seu ouvinte qualquer mecanismo de resposta, como foi o caso do telefone. Em vez disso, os ouvintes não são mais sujeitos, mas receptáculos passivos expostos "de maneira autoritária aos mesmos programas emitidos por diferentes estações".

Ao associar o iluminismo e o totalitarismo às obras do Marquês de Sade — especialmente Juliette, no excurso II — o texto também contribui para a patologização dos desejos sadomasoquistas, como discutido pela historiadora da sexualidade Alison Moore.

Edições
O livro fez sua primeira aparição em 1944 sob o título Philosophische Fragmente pela Associação de Estudos Sociais, Inc. (Nova Iorque). Dialektik der Aufklärung (Dialética do Iluminismo) foi publicado como uma versão revisada em 1947 por Querido Verlag (Amsterdã). Foi reeditado em 1969 pela S. Fischer Verlag.

Houve duas traduções para a língua inglesa: a primeira por John Cumming (Nova Iorque: Herder and Herder, 1972); e uma tradução mais recente, baseada no texto definitivo das obras completas de Horkheimer, por Edmund Jephcott (Stanford: Stanford University Press, 2002).

Ver também
 ContraIluminismo
 O Capital

Ligações externas
 "A Indústria Cultural: Iluminismo como Decepção em Massa" (em inglês). Trecho do Capítulo 1 de The Dialectic of Enlightenment, transcrito por A. Blunden [1998] 2005.
 " Dialectic of Enlightenment " (em inglês), na Enciclopédia de Filosofia de Stanford.

Nova Esquerda
Teoria crítica
Iluminismo
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)

Dialética do Iluminismo


Chipset ya da Yonga seti, bilgisayarın anakartı üzerindeki temel ve bütünleşik arabirimleri yöneten ve bunlar arasındaki veri akışını sağlayan bir çeşit işlemcidir.

Bilgisayarlarda kullanılan chipset çeşidi, kullanılacak bellek ve mikroişlemci çeşidini de belirler. Günümüzde Intel, VIA, AMD, SiS, ALi, ServerWorks gibi belli başlı üreticilerin chipsetleri bulunmaktadır ve kişisel bilgisayarlarda yoğun olarak Intel, AMD, VIA ve SiS chipsetleri kullanılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Çok geniş ölçekli tümleşim

Bilgisayar donanımları

Chipset


Where Shadows Forever Reign šesti je studijski album švedskog black metal-sastava Dark Funeral. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 3. lipnja 2016.

O albumu

Prvi je album s pjevačem Heljarmadrom i posljednji s bubnjarom Dominatorom. Album je snimljen u Dugout Studios u Uppsali, Švedska a autor naslovnice je Kristian "Necrolord" Wåhlin.

Popis pjesama

Osoblje

 Dark Funeral

 Lord Ahriman – gitara, bas-gitara, produkcija, grafički dizajn, fotografije
 Chaq Mol – gitara
 Dominator – bubnjevi
 Heljarmadr – vokal

 Ostalo osoblje

 Necrolord – grafički dizajn
 George Nerantzis – inženjer zvuka, miks, mastering
 Daniel Bergstrand – produkcija, inženjer zvuka, miks
 Michaela Barkensjö – fotografije
 Carsten Drescher – grafički dizajn

Izvori

Švedski glazbeni albumi
Albumi iz 2016.

Where Shadows Forever Reign


Oï ou louzi tchervona kalyna (en ukrainien :  Ой у лузі червона калина — « Oh, dans la prairie, le Viorne rouge s'est couché ») est une marche patriotique ukrainienne, publiée pour la première fois en 1875 par Volodymyr Antonovych et Mykhailo Drahomanov. Écrite dans une version actualisée par le compositeur  en 1914, en l'honneur et à la mémoire des fusiliers de la Sitch durant la première guerre mondiale. Elle a ensuite été adoptée par l'Armée populaire ukrainienne de la guerre d'indépendance ukrainienne. Ce chant existe dans de nombreuses versions aux multiples reprises.

Le Viorne rouge ou Bois à quenouille du chant (kalyna en ukrainien) — arbuste à feuilles caduques pouvant atteindre quatre à cinq mètres de haut — est mentionné dans tout le répertoire folklorique ukrainien. Le viorne rouge possède un charme national particulier et sa forme est représentée sur les bords du drapeau du président de l'Ukraine.

Depuis l'annexion par la Russie, en 2014, de la péninsule ukrainienne de Crimée, puis de son invasion en 2022, chanter des "hymnes nationalistes" tels que Chervona Kalyna en Crimée est passible d'amendes et d'emprisonnement

Histoire
En raison de son association avec le désir d'indépendance du peuple ukrainien, ce chant fut interdit au cours de la période où l'Ukraine était encore une république soviétique (1919-1991). Néanmoins, elle était chantée par les patriotes ukrainiens, par bravade car quiconque était surpris à la chanter était emprisonné, battu et même exilé.

Retour en force d'un chant patriotique

En mars 2022, ce chant a attiré l'attention internationale lorsqu'une vidéo (lien externe) publiée sur Instagram d'une interprétation a cappella du premier couplet par Andriy Khlyvnyuk du groupe ukrainien BoomBox a été remixée par différents artistes à travers le monde. La mélodie a été quelque peu modifiée, la dernière syllabe est chantée avec un accord de sixte augmentée. Selon Valentyna Kuzyk, dans cette version, l'énergie du souffle primordial se détache des formes stables et entre dans un nouvel espace de vie.

BoomBox était en tournée aux États-Unis lorsque l'invasion de l'Ukraine par la Russie commença le 24 février. C'est pour cette raison que Khlyvnyuk écourta la tournée pour rentrer en Ukraine afin de rejoindre les forces armées. Il enregistra la vidéo en uniforme de l'armée, debout près de la place Sophia à Kiev, en Ukraine, et la téléchargea sur son compte Instagram le 27 février, où elle est devenue virale.

Le premier artiste à remixer l'interprétation de Khlyvnyuk est le musicien sud-africain , début mars 2022. Fin mars, les danseurs sur glace ukrainiens Oleksandra Nazarova et Maksym Nikitin ont interprété la version de Khlyvnyuk lors des Championnats du monde de patinage artistique 2022 en signe de protestation contre l'invasion.

En avril 2022, Pink Floyd utilisa le même enregistrement de Khlyvnyuk pour la partie vocale de Hey, Hey, Rise Up, un single et une vidéo que le groupe a sortis au profit de l'aide humanitaire ukrainienne. Dans la vidéo, on voit la performance de Khlyvnyuk projetée en arrière plan du groupe tandis qu'ils jouent, partiellement visible sur un écran géant. La chanson s'ouvre sur un autre extrait d'un autre enregistrement de "Oh, [...] le viorne rouge..." par le .

Depuis, de nouvelles versions sont apparues sur YouTube, et même des remixes du remix original.

Banni en Crimée
À la suite de l'annexion par la Russie, en 2014, de la péninsule ukrainienne de Crimée, puis de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, chanter des "hymnes nationalistes" tels que Chervona Kalyna en Crimée est jugé discriminant pour l'armée russe, et est puni d'amendes et d'emprisonnement. En septembre 2022, les autorités d'occupation russes en Crimée ont emprisonné et condamné à une amende les personnes présentes à une fête de mariage pour avoir "discrédité" les forces armées russes en jouant cette chanson[18]. Les personnes figurant sur la vidéo dans laquelle ils chantent ce chant, et publiée en ligne, ont été emprisonnés et condamnés à une amende.

Sergey Aksyonov, le chef russe de la péninsule de Crimée, a averti que les autorités puniraient sévèrement les personnes qui chantent de telles chansons. Il a déclaré que "les gens qui font cela agissent comme des traîtres" et qu'un groupe spécial des services de sécurité du FSB travaillait sur cette question.

Paroles

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
Hey Hey Rise Up

Chanson ukrainienne
Chanson de 1914
Chanson en ukrainien

Oï ou louzi tchervona kalyna


Murat Gökhan Bardakçı (d. 25 Aralık 1955; İstanbul), Türk gazeteci, yazar ve televizyon programcısı. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılış dönemine ilişkin araştırmalarıyla tanınır. Ebced notası, Hamparsum notası ve Bizans ve Haz neumleri gibi musiki yazısı sistemlerinde uzmanlığı vardır. Yazma ve basma eserlerden oluşan kütüphanesinin ve arşivinin geniş çaplı oldukları bilinmektedir. Bir dönem Habertürk TV'de cumartesi geceleri yayımlanan Tarihin Arka Odası adlı tarih programını sunmuştur. Aynı zamanda tambur çalabilmekte olan Murat Bardakçı, 2018 yılında Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından 24 Haziran seçimlerinden sonra oluşturulan Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Politikaları Kuruluna Orhan Gencebay, Hülya Koçyiğit, Alev Alatlı, Prof. Dr. Mehmet Çelik gibi isimlerle birlikte atanmıştır. Murat Bardakçı, 2009-2015 yıllarında "Tarihin Arka Odası" programını Prof. Dr. Erhan Afyoncu,Pelin Batu ve sonrasında Prof. Dr. Nurhan Atasoy ile birlikte TRT1'de hazırlayıp sunmuştur.

Yaşamı
25 Aralık 1955'te gazeteci İlhan Bardakçı ve Nemika Bağ'ın tek çocuğu olarak İstanbul Pakize Hanım Doğum Kliniği'nde doğdu. Dedesi, Denizli, Diyarbakır, Elâzığ, Çorum ve Konya valilikleri yapmış, Millî Mücadele kahramanlarından Cemal Bardakçı'dır. Taş Mektep olarak da anılan Ankara Atatürk Lisesinden mezun oldu. Annesi ve babası 1966 yılında ayrıldı. Ankara Üniversitesi ekonomi bölümünden 1978 yılında mezun oldu ancak ilgi alanı tarih olduğu için tarih konusunda uzmanlaştı. Arapça, Farsça, Fransızca, İngilizce ve Türkçe dâhil olmak üzere 5 dil bilmektedir.

Musikiye Selahattin Tanur'la tambur ve eser meşk ederek başlayan Murat Bardakçı, Tanur'dan icazet aldı. Ekrem Karadeniz'le teori, teori tarihi ve ses sistemi üzerine çalıştı. Fahire Fersan ve Vecdi Seyhun'dan yararlandı, ilgi alanını daha sonra musiki tarihine yöneltti. Abdülbaki Gölpınarlı'dan şarkiyat kaynakları ve metodolojisi alanlarında büyük ölçüde faydalandı. Bu arada Türk ve İslam müziği tarihiyle ilgili kitap, belge, fotoğraf, film ve ses kaydı gibi arşiv malzemeleri topladı ve geniş bir nota koleksiyonu oluşturdu. Türk müziği tarihiyle ilgili çok sayıda araştırması yayımlanmaktadır. Dönemin sadrazamı Talât Paşa'nın özel arşivinden faydalanarak 1915 Ermeni Kırımı'ndaki olaylarını konu alan "Talât Paşa'nın Evrak-ı Metrukesi" adlı kitabı yazan Bardakçı, 2006 yılında Kanal D'de yayımlanan ve 4 bölümden oluşan Son Osmanlılar belgeselinin senaryosunu yazdı. 2008 yılında Kanal 1'de başladığı Tarihin Arka Odası programına Mart 2009'dan Ekim 2015'e kadar Habertürk televizyonunda Erhan Afyoncu birlikte devam etti.

Haberturk.com'da yazan Bardakçı, 1 Mart 2009'dan beri Gazete Habertürk'te pazartesi, çarşamba ve cuma günleri köşe yazıları, pazar günleri ise tam sayfa olmak üzere haftada dört kez yazmakta, ayrıca 30 Mayıs 2010 tarihi itibarıyla Habertürk Tarih dergisini hazırlamaktadır. 2009 yılında 5 yıldır birlikte olduğu Ayşegül Manav'la evlenmiştir.

Çalışmaları
Uzun yıllar Orta Doğu muhabirliği yaptıktan sonra, çeşitli gazetelerde köşe yazarlığı yapmıştır. Genel olarak tarihçi olduğu düşünülse de kendisi buna karşı çıkmaktadır.

Popüler tarih
Sık sık tarihçi olmadığını, tarihle ilgili bir gazeteci olarak daha geniş kitlelerin okuyabileceği kitaplar yazdığını ifade eden Murat Bardakçı, tarihî belgeler içeren ve bunlara dayanan yorumlarından oluşan kitaplar yazmasının yanı sıra üslup ve metot açısından daha çok İngiliz çağdaş tarih yazımı ekolüne yakın olduğu söylenebilir, ancak kitaplarında tarih yazımı ve metot açısından yararlandığı referans kaynaklar eklememeyi tercih etmiştir. Murat Bardakçı, üslup, tarih yazımı ve metot açısından otodidakt bir yol seçmiş bir tarihçi olarak da değerlendirilebilir.

Yazdığı ve yayına hazırladığı kitaplar
 Maragalı Abdülkadir, Pan Yayıncılık, 1986, ISBN 2789757652035.
 Son Osmanlılar & Osmanlı Hanedanı'nın Sürgün ve Miras Öyküsü, Pan Yayıncılık-İnkılâp Kitabevi, 1991, ISBN 9751026163.
 Fener Beyleri'ne Türk Şarkıları, Pan Yayıncılık, 1993, ISBN 9757652210.
 Osmanlı'da Seks, Gür Yayınları-İnkılâp Kitabevi, 1993, ISBN 9751022568.
 Refik Bey (Refik Fersan ve Hatıraları), Pan Yayıncılık, 1995, ISBN 9789757652366.
 Sultanî Besteler (Osmanoğulları'nın Son Padişahı Mehmet Vahideddin'in Eserleri), Pan Yayıncılık, 1997, ISBN 9757652632.
 Şahbaba: Osmanoğulları'nın Son Hükümdarı Vahdettin'in Hayatı, Hatıraları ve Özel Mektupları, Pan Yayıncılık-İnkılâp Kitabevi, 1998, ISBN 9751024536.
 Talât Paşa'nın Evrak-ı Metrukesi, Everest Yayınları, 2009, ISBN 9752895607.
 Neslişah: Cumhuriyet Devrinde Bir Osmanlı Prensesi, Everest Yayınları, 2011, ISBN 9789752899414.
 Ahmed Oğlu Şükrullah: Şükrullah'ın Risalesi ve 15. Yüzyıl Şark Musikisi Nazariyatı, İstanbul, 2012, ISBN 9786054518173.
 Üçüncü Selim Devrine Ait Bir Bostancıbaşı Defteri, Pan Yayıncılık, 2013, ISBN 9786054518531.
 İttihadçı'nın Sandığı, İş Bankası Kültür Yayınları, 2014, ISBN 9786053321118.
 Mahmut Şevket Paşa'nın Sadaret Günlüğü, İş Bankası Kültür Yayınları, 2014, ISBN 9786053322351.
 Hafız Hakkı Paşa'nın Sarıkamış Günlüğü, İş Bankası Kültür Yayınları, 2014, ISBN 9786053323440.
 Enver, İş Bankası Kültür Yayınları, 2015, ISBN 9786053326045.
 Naciyem, rûhum, efendim… İş Bankası Kültür Yayınları, 2016, ISBN 9786053327288.
 Safiye, İş Bankası Kültür Yayınları, 2017, ISBN 9786052952481.
 Yıkılış Ve Kuruluş İş Bankası Kültür Yayınları, 2018, ISBN 9786052952337.
 Bir Devlet Operasyonu: 19 Mayıs, Turkuvaz Kitap, 2019, ISBN 6057717030.
Sizi Serbest Bırakmayı Muvafık Bularak Tatlîk Ettim, İş Bankası Kültür Yayınları, 2021, ISBN 9786254052309.

 Atatürk'ün Mutfağı, Turkuvaz Kitap, 2022, ISBN 9786257548359

 Reddimiras, Turkuvaz Kitap, 2023, ISBN 9786257548878

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Habertürk gazetesi köşe yazıları arşivi
 Hürriyet gazetesi köşe yazarları arşivi - Murat Bardakçı

1955 doğumlular
Şişli doğumlular
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul doğumlu gazeteciler
Türk köşe yazarları
Kurgusal olmayan eserler veren Türk yazarlar
Türk tamburiler
Kırım Tatarı asıllı Türkler
Yaşayan insanlar
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları üyeleri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Türk monarşistler

Murat Bardakçı


Talkau Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 4,88 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 529 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Harald Mechelke tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-breitenfelde.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Talkau


United States Objectives and Programs for National Security, better known as NSC68, was a 66-page top secret National Security Council (NSC) policy paper drafted by the Department of State and Department of Defense and presented to President Harry S. Truman on 7 April 1950. It was one of the most important American policy statements of the Cold War. In the words of scholar Ernest R. May, NSC68 "provided the blueprint for the militarization of the Cold War from 1950 to the collapse of the Soviet Union at the beginning of the 1990s." NSC68 and its subsequent amplifications advocated a large expansion in the military budget of the United States, the development of a hydrogen bomb, and increased military aid to allies of the United States. It made the rollback of global Communist expansion a high priority. NSC68 rejected the alternative policies of friendly détente and containment of the Soviet Union.

Historical background

By 1950, events dictated the need to examine U.S. national security policies: the North Atlantic Treaty Organization (NATO) was operational, military assistance for European allies had begun, the Soviet Union had detonated an atomic bomb and the communists had solidified their control of China.  In addition, a British sterling-dollar crisis in the summer of 1949 had brought home to U.S. officials that the Marshall Plan would not suffice to cure Western European economic ills by 1952, the Plan's scheduled end year, with the prospect that Western Europe would have no choice but to pursue autarky, as it had in the 1930s, with all the attendant difficulties that would pose for the world economy generally and the U.S. economy particularly. Similar problems were also plaguing Japan.   With these threats to the U.S. and its allies expanding, on 31 January 1950 President Truman directed the Department of State and Department of Defense "to undertake a reexamination of our objectives in peace and war and of the effect of these objectives on our strategic plans."  A State-Defense Policy Review Group was set up under the chairmanship of Paul Nitze of the State Department.

Nitze, an advocate of rollback, ensured that only the most severe claims about the Soviet Union were cited in the document. The analysis of top Kremlin experts like George Kennan, Llewellyn Thompson, and Charles Bohlen, were categorically omitted. The Kennan–Thompson–Bohlen group maintained that Stalin's principal goal was to secure tight control of the USSR and its satellites, but that he had no plan to seek global domination (an assessment shared by most historians today). Nitze however, contended that the Soviets were determined to conquer the whole of Europe and most of Asia and Africa. Dean Acheson, another hawkish adviser to Truman, wrote that the purpose of NSC 68 was to "so bludgeon the mind of top government that not only could the president make a decision, but that the decision could be carried out."

The Defense Department representatives on the committee initially resisted proposals that would exceed the existing $12.5 billion ceiling on defense spending.

The report, designated NSC68, was presented to President Truman on 7 April 1950, who passed it on to the NSC for further consideration on 12 April 1950.

NSC Study Group:
 Paul Nitze, Chair
 John P. Davis
 Robert Tufts
 Robert Hooker
 Dean Acheson
 Charles E. Bohlen
 Major General Truman Landon, Joint Chiefs Representative
 Samuel S. Butano
 Robert Lovett, Deputy Secretary of Defense
Originally, President Truman did not support NSC68 when it was brought to him in 1950. He believed that it was not specific about which programs would be affected or changed and it also did not go well with his previous defense spending limits. Truman sent it back for further review until he finally approved it in 1951.

The document outlined the de facto national security strategy of the United States for that time (although it was not an official National Security Strategy in the form known today) and analyzed the capabilities of the Soviet Union and of the United States of America from military, economic, political, and psychological standpoints.

NSC 68 described the challenges facing the United States in cataclysmic terms. "The issues that face us are momentous," the document stated, "involving the fulfillment or destruction not only of this Republic but of civilization itself."

The document was declassified in 1975.

Content and meaning
NSC68 saw the goals and aims of the United States as sound, yet poorly implemented, calling "present programs and plans... dangerously inadequate". Although George F. Kennan's theory of containment articulated a multifaceted approach for U.S. foreign policy in response to the perceived Soviet threat, the report recommended policies that emphasized military over diplomatic action. Kennan's influential 1947 "X" article advocated a policy of containment towards the Soviet Union. It described containment as "a policy of calculated and gradual coercion" and called for significant peacetime military spending, in which the U.S. possessed "superior overall power ... in dependable combination with other like-minded nations." In particular, it called for a military capable of
 Defending the Western Hemisphere and essential allied areas so that their war-making capabilities could be developed;
 Providing and protecting a mobilization base while the offensive forces required for victory were being built up;
 Conducting offensive operations to destroy vital elements of the Soviet war-making capacity, and to keep the enemy off balance until the full offensive strength of the United States and its allies could be brought to bear;
 Defending and maintaining the lines of communication and base areas necessary to the execution of the above tasks; and
 Providing such aid to allies as would be essential to the execution of their role in the above tasks.

NSC68 itself did not contain any specific cost estimates at a time when the United States was committing six to seven percent of its GNP to defense. It was evident that the limits the President had previously set on defense spending were too low.  The report called for tripling defense spending to $40 or $50 billion per year from the original $13 billion set for 1950. It specified a reduction of taxes and a "reduction of Federal expenditures for purposes other than defense and foreign assistance, if necessary by the deferment of certain desirable programs", as a means for paying for it. However, several officials involved in the preparation of the study, including the future chairman of the president's Council of Economic Advisers Leon Keyserling, suggested that the massive increase in military spending could be afforded by deliberate acceptance of government deficits, which would have the added benefit of energising and stimulating parts of the American economy, as it did after 1930. Indeed, the document did note that achieving a high gross national product "might itself be aided by a build-up of the economic and military strength of the United States," and the Deputy Secretary of Defense Robert Lovett also suggested that the American economy "might benefit from the kind of build-up we are suggesting". The memorandum saw that the United States would grow exponentially with the added funding towards the military. The added funding would strengthen the current military, causing the Soviet Union to strengthen its military as well. However, since both superpowers had different economies, outcomes from this would differ greatly. They understood that the Soviet Union's output was nearly half of the United States' current output, so they assumed it was only a matter of time before the Soviet Union could not keep up. Understanding communism, they knew that the USSR was already producing at full capacity. There are four variables that determine output: consumption, investment, government expenditure, and exports. In order to increase military strength, the USSR would be forced to allocate resources from other avenues such as investment or consumption. Deprive investments and the country's economic growth would become stagnant. Deprive consumption and that would cause further civil unrest and lower the quality of life of its citizens. On the other hand, the United States did not run into the problem the Soviets did. What came from NSC-68 was an economic ideology that dominated the United States economy for the majority of the Cold War, Military Keynesianism. Economists assumed that the United States normally operated below production capacity. This assumption proved essential to the United States victory of military strength since the increase of government expenditure would place the nation at capacity. However, unlike the USSR, the United States economy would grow since it would be increasing its production.

Relation to U.S. foreign policy
The argument is made that if the Soviet sphere of influence continues to grow, it may become such a powerful force, that no coalition of nations could band together and defeat it. The implication was that militarization is needed for American self-preservation. In other words, the aggressive nature of Soviet expansion required a strong response from the U.S. to prevent the destruction of America. This was phrased in a context of military exploits (referring to the military victory in World War I and World War II), and therefore emphasized military expansion.

Also crucial in understanding this document is the language. Primary sources must be read carefully to recognize themes or motifs. Adjectives provide valuable insight into the motives of this document's authors, and the impression it had on its intended audience. An example is the description of the international situation, as provoked by the Soviet Union, as endemic. By using this language, it is clear that the authors wished to portray the Soviet Union as a sickness, and the U.S. as the cure. This message was received loud and clear, and dominated many foreign policy decisions throughout the Cold War.

Internal debate

NSC68 drew some criticism from senior government officials who believed the Cold War was being escalated unnecessarily. When the report was sent to top officials in the Truman administration for review before its official delivery to the President, many of them scoffed at its arguments.  Willard Thorp questioned its contention that the "USSR is steadily reducing the discrepancy between its overall economic strength and that of the United States." Thorp argued: "I do not feel that this position is demonstrated, but rather the reverse... The actual gap is widening in our favor."  He pointed out that in 1949 the US economy had increased twofold over that of the Soviet Union. Steel production in the US outpaced the Soviet Union by 2 million tons; stockpiling of goods and oil production both far exceeded Soviet amounts. As for Soviet military investment, Thorp was skeptical that the USSR was committing such large portion of its GDP: "I suspect a larger portion of Soviet investment went into housing."  William Schaub of the Bureau of the Budget was particularly harsh, believing that "in every arena," the Air Force, the Army, the Navy, the stockpiling of atomic bombs, the economy, the US was far superior to the Soviet Union.  Kennan, although "father" of the containment policy, also disagreed with the document, particularly its call for massive rearmament (FRUS, 1950, Vol. I).

Truman's position
President Harry S. Truman, even after the Soviets became a nuclear power, sought to curb military spending. However, he did not reject the recommendations of NSC68 out of hand, but instead requested more information i.e. asking for an estimate of the costs involved.  In the ensuing two months, little progress was made on the report.  By June, Nitze had practically given up on it.  But on 25 June 1950, North Korean forces crossed the 38th parallel north. With the Korean War begun, NSC68 took on new importance.  As Acheson later remarked:  "Korea... created the stimulus which made action."

Public opinion
The Truman Administration began a nationwide public relations campaign to convince Congress and opinion-setters of the need for strategic rearmament and containment of Soviet communism. It had to overcome isolationists, including Senator Robert A. Taft, who wanted less world involvement, as well as intense anti-Communists such as James Burnham who proposed an alternative strategy of rollback that would eliminate Communism or perhaps launch a preemptive war. The State Department and the White House used the North Korean attack of June 1950 and the see-saw battles during the first few months of the Korean War to steer congressional and public opinion toward a course of rearmament between the two poles of preventive war and isolationism.

Historical debate
NSC68 is a source of much historical debate as is the escalation of the Cold War. As Ken Young, a historian of the early Cold War period, has stated, "The report has been subject to continuous analysis and commentary. ... Even though NSC 68 appeared in the midpoint of the twentieth century, it retains singular meaning in the 21st."

It was an important part of an overall shift in American foreign policy to a comprehensive containment strategy that was confirmed by successive administrations. In 1962 scholar Paul Y. Hammond presented the first detailed, contemporary, interviews-based account of the formation of NSC68. Subsequent analyses range from Michael Hogan's belief that NSC68 portrayed the threat "in the worst light possible" to those believing NSC68 provided an accurate picture of a genuine and growing threat.

Cold War expert Melvyn Leffler describes the characterization of the Soviet threat in the document as "hyperbolic" and a precursor to contemporary rhetoric on the "war on terror." He claims the language "blurred important distinctions, distorted priorities and complicated threat perception."

Conclusion
This document is critical to understanding the Cold War with its effect on similar national security pronouncements such as President George W. Bush's announcement of a "War on Terror" in September 2001 and the National Security Strategy document of 2002. It is not only related to documents such as the National Security Strategy March 2005, but also provides insight to current US foreign policy. Implementation of NSC68 shows the extent to which it marked a 'shift' in US policy—not only toward the USSR, but toward all communist governments. By signing the document, Truman provided a clearly defined and coherent US policy that did not really exist previously. Furthermore, it can be argued that NSC68, as proposed by the council, addressed Truman's problem of being attacked from the right following the "red scare" and Alger Hiss case. Although not made public, NSC68 was manifested in subsequent increases in America's conventional and nuclear capabilities, thereby adding to the country's financial burden. While NSC68 did not make any specific recommendations regarding the proposed increase in defense expenditures, the Truman Administration almost tripled defense spending as a percentage of the gross domestic product between 1950 and 1953 (from 5 to 14.2 percent).

See also
 Containment
 Détente
 NSC 162/2
 Rollback
 National security directive

References

Further reading
 Acheson, Dean (1969). Present at the Creation: My Years in the State Department. New York: Norton. pp. 798 pp. online
 Bacevic, Andrew (2008). The Limits of Power: The End of American Exceptionalism. Macmillan
 Beisner, Robert L. Dean Acheson: A Life in the Cold War (Oxford University Press, 2006) online
 Bernstein, Barton J. "The Truman Presidency and the Korean War," in Michael James Lacey, ed. The Truman Presidency (1989) pp 410–43 online edition
 Callahan, David.  Dangerous Capabilities: Paul Nitze and the Cold War. (1990). 507 pp.
 Cardwell, Curt. NSC 68 and the Political Economy of the Early Cold War. (Cambridge, 2011).
 Caridi, Ronald James. "The G.O.P. and the Korean War." Pacific Historical Review 1968 37(4): 423–443.   in Jstor
 Casey, Steven. Selling the Korean War: Propaganda, Politics, and Public Opinion in the United States, 1950–1953 (2008)
 Casey, Steven. "Selling NSC-68: The Truman Administration, Public Opinion, and the Politics of Mobilization, 1950–51." Diplomatic History 2005 29(4): 655–690.  online
 Chomsky, Noam. Deterring Democracy. (1992). p. 10, 14, 19, 21, 22, 25, 28, 33, 46, 49, 64n2, 91, 100. .
 Combs, Jerald A. "The Compromise That Never Was: George Kennan, Paul Nitze, and the Issue of Conventional Deterrence in Europe, 1949–1952," Diplomatic History, v. 15, No. 3 (Summer 1991), pp. 347–382:
 Cox, Michael. "Western Intelligence, the Soviet Threat and NSC-68: A Reply to Beatrice Heuser," Review of International Studies, 18, No. 1 (January 1992), pp. 75–83
 Dockrill, Saki. "Dealing with Soviet Power and Influence: Eisenhower's Management of U.S. National Security." Diplomatic History 2000 24(2): 345–352.  Fulltext: Ebsco
 Donnelly, William M. "'The Best Army That Can Be Put in the Field in the Circumstances': the U.S. Army, July 1951–July 1953." Journal of Military History 2007 71(3): 809–847.  Fulltext: Ebsco
 Fakiolas, Efstathios T. "Kennan's Long Telegram and NSC-68: A Comparative Theoretical Analysis." East European Quarterly, Vol. 31, 1998
 Fautua, David T. "The 'Long Pull' Army: NSC 68, the Korean War, and the Creation of the Cold War U.S. Army." Journal of Military History 1997 61(1): 93–120.  in Jstor
 Gaddis, John Lewis. Strategies of Containment. A Critical Appraisal of Postwar American National Security Policy (1982)
 Gaddis, John Lewis. "NSC 68 and the Problem of Ends and Means," International Security, v. 4, No. 4 (Spring 1980), pp. 164–170 in JSTOR
 Guerrier, Steven Warren.  "NSC-68 and the Truman Rearmament, 1950–1953."  PhD dissertation U. of Michigan 1988. 441 pp.  DAI 1988 49(5): 1253-A. DA8812899  Fulltext: ProQuest Dissertations & Theses
 Hamby, Alonzo. Man of the People: A Life of Harry S. Truman (1998)  excerpt and text search
 Hammond, Paul Y. NSC-68: Prologue to Rearmament, in Warner R. Schilling, Paul Y. Hammond, and Glenn H. Snyder, Strategy, Politics, and Defense Budgets (Columbia University Press, 1962), pp. 267–378
 Heuser, Beatrice. "NSC 68 and the Soviet Threat: A New Perspective on Western Threat Perception and Policy Making," Review of International Studies, 17, No. 1 (January 1991), pp. 17–40; rejects notion that US misperceived and overreacted to Stalin's worldwide intentions; she instead says that events after World War II in the Balkans and Korea demonstrate a legitimate basis for NSC 68 and the resulting military buildup.
 Hogan, Michael J. A Cross of Iron: Harry S. Truman and the Origins of the National Security State, 1945–1954.  Cambridge: Cambridge University Press, 1998. p. 12
 May, Ernest R., ed. American Cold War Strategy: Interpreting NSC 68 (1993), with complete text of NSC-68 online
 Nitze, Paul.  "The Development of NSC 68," International Security, v.4, No. 4 (Spring 1980), pp. 170–176  in JSTOR
 Nitze, Paul H.  From Hiroshima to Glasnost: At the Center of Decision.  New York:  Grove Weidenfeld, 1989.
 Ohanian, Lee E. "The Macroeconomic Effects of War Finance in the United States: World War II and the Korean War" American Economic Review. 87#1 (1997) pp 23–40 in JSTOR
 Pierpaoli, Paul G.  Truman and Korea: The Political Culture of the Early Cold War (1999)

 Rosenberg, David Alan. "The Origins of Overkill. Nuclear Weapons and American Strategy, 1945–1960," International Security, v. 7, No. 4 (Spring 1983), pp. 3–72
 Spaulding, Elizabeth Edwards The First Cold Warrior: Harry Truman, Containment, and the Remaking of Liberal Internationalism (2006). 314 pp
 Talbott, Strobe.  The Master of the Game: Paul Nitze and the Nuclear Peace.  New York: Alfred A. Knopf, 1988. online
 Watry, David M. Diplomacy at the Brink: Eisenhower, Churchill, and Eden in the Cold War. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2014.
  Wells, Jr., Samuel F. "Sounding the Tocsin: NSC 68 and the Soviet Threat" International Security, Vol. 4, No. 2 (Autumn, 1979), pp. 116–158  in JSTOR
 Young, Ken. "Revisiting NSC 68." Journal of Cold War Studies 15.1 (2013): 3-33 online also see online review of the article

Primary Sources
 "United States Objectives and Programs for National Security - NSC 68", 14 April 1950. President's Secretary's File, Truman Papers.
 May, Ernest R., ed. American Cold War Strategy: Interpreting NSC 68 (1993), with complete text of NSC-68 online

External links

Text of the report in multi-page form
Text of NSC-68 in single-page form
Seminar Paper Selling NSC-68: Mobilization, Public Opinion, and the Korean War, by Steven Casey, London School of Economics

Cold War history of the United States
United States documents
Government documents of the United States
Classified documents
1950 in the United States
United States defense policymaking
Soviet Union–United States relations
1950 in international relations
1950 documents
1950 in military history
United States national security directives

NSC 68


Cette page présente la Liste des principaux personnages de la saga La Quête de l'oiseau du temps, créée par Serge Le Tendre et Régis Loisel.

Chevalier Bragon

Rôle dans la série
Dans le tome 1 de la série, le chevalier Bragon, qui coule des jours paisibles de retraité dans sa ferme, reçoit la visite de Pélisse, la fille de son ancienne compagne Mara (et donc peut être sa fille), qui lui porte un message de la plus haute importance : on lui demande de retrouver la conque dans laquelle le dieu maudit Ramor est enfermé, afin qu'elle puisse renouveler l'enchantement qui arrive bientôt à sa fin.  Bragon et Pélisse partent aussitôt à la recherche de la Conque, suivis par un Inconnu qui les aidera dans leur quête.

Le parcours du chevalier Bragon sera long : depuis les hauts-plateaux du Médir où le vieil homme a trouvé refuge jusqu'au  territoire du Rige, où il devra affronter son véritable ennemi... qui sera peut-être lui-même ou son affection pour Pélisse.

Personnalité et caractère du chevalier
Bragon est l'exemple du héros accompli, celui dont les exploits résonnent encore et que l'on prend pour modèle, même s'il appartient à une époque aujourd'hui disparue.

Il incarne un idéal moderne d'indépendance, de libre-arbitre et de courage.

Contrairement à ses compagnons de route Pélisse et l'inconnu, le chevalier se distingue par son statut et sa grande maturité : lorsque sa quête commence, sa fille l'a déjà présenté comme « légendaire ».

Néanmoins, comme le dit le Gardien du Nid dans le tome 4, il est le plus fragile des compagnons, que guette la folie.

Mara

Évolution du personnage
Dans la première époque (« la Quête ») / première tétralogie, elle est la princesse-sorcière de la « Marche des voiles d'écume » et envoie sa fille Pélisse rencontrer son ancien amant le Chevalier Bragon afin que ce dernier trouve l'Oiseau du temps, ce qui permettra à Mara de prononcer les incantations permettant d'enchaîner le dieu maudit Ramor à la conque dans laquelle il est emprisonné.

Le lecteur ne verra Mara, dans les trois premiers tomes, que de manière épisodique, voire furtive, même s'il est fait souvent allusion à elle, puisque la Quête a été entreprise sur son injonction pressante.

C'est une vieille femme à la beauté fanée, et au caractère affirmé mais sec.

La fin du tome 4 apporte des révélations inattendues sur le sens réel de la Quête de l'Oiseau du temps.  Elle répond à une question de Bragon sur le point de savoir qui est le père de Pélisse.  La réponse qu'elle donne au vieux chevalier le désespère puisqu'il résulte de ses explications que Pélisse est destinée à mourir.

Mara elle-même meurt à la fin du , tuée par le Gardien du Nid.

Dans la deuxième époque (« avant la Quête ») : les tomes 5 à 8 de la saga concernent les événements ayant eu lieu 35 à 40 ans avant ceux décrits dans les tomes 1 à 4.

On retrouve donc Chevalier Bragon et Mara, mais âgés d'environ 18 ans.

Mara est la fille du prince-sorcier de la « Marche des voiles d'écume », tandis que Bragon est un jeune homme sans attaches qui rêve d'aventures, de gloire et d'exploits.

Dans le tome 5, intitulé L'Ami Javin, la jeune Mara est sauvée d'une mort atroce par Bragon. Ce dernier tombe amoureux d'elle et souhaite devenir chevalier pour la « mériter ».  Mara pour sa part n'est pas insensible à ses charmes et à sa valeur, et l'incite à partir avec son cousin Morange à la chasse au Borak afin de confectionner un Fouet ardent.

Dans les tomes 6 et 7, leur profonde affection se transforme en amour passionné.

Remarques
 On notera la ressemblance physique frappante entre Mara jeune et Pélisse : celle-ci est vraiment la fille de sa mère !
 Dans la mesure où 40 années séparent l'action des deux tétralogies, il est normal que la Mara âgée n'ait plus le même caractère ni les mêmes ambitions que la Mara jeune.  Elle profite de l'amour de Bragon pour l'utiliser, sans avoir la moindre affection à son égard.
 En définitive, si Mara, au cours de la seconde tétralogie, est décrite comme une héroïne particulièrement jolie, courageuse et attachante (à l'instar de Pélisse), elle est décrite dans la première tétralogie comme une femme aigrie, ambitieuse et sans affect.

Le Rige
Le Rige est un personnage de fiction, l'un des personnages secondaires de la saga ; c'est également le titre du troisième volume de cette saga

Dans la série de bandes-dessinées La Quête de l'oiseau du temps, le Rige apparait trois fois : une fois dans le premier cycle au tome 3 et deux fois dans le deuxième cycle, tome 3 et 4.

Dans le premier cycle en quatre tomes 1, le Rige apparaît au tome 3. Ce cycle décrit l'épopée de Bragon, de Pélisse et d'autres compagnons de route pour récupérer la conque de Ramor et l'œuf de l'oiseau du temps. Ces quêtes sont réalisées pour empêcher le retour du dieu maléfique Ramor sur la Terre d'Akbar. Pour atteindre l'œuf de l'oiseau du temps, Bragon, Pélisse, Bulrog et l'inconnu doivent traverser le territoire du Rige, un chasseur qui va prendre la petite équipe pour proie. On apprend que le Rige était le maître d'armes du chevalier Bragon.
Au terme de cet épisode, Bragon et le Rige se font face. Armés chacun d'une hache (celle de Bragon est la Faucheuse qui appartenait autrefois au Rige), ils combattent en duel et le Rige trouve la mort.

Dans le second cycle, le Rige apparaît dans les tomes 6 et 7. Ce cycle décrit la jeunesse et l'initiation de Bragon et de la princesse-sorcière Mara. Certains personnages secondaires du premier cycle y apparaissent. Dans le tome 6, Bragon est poussé à suivre son rêve de devenir chevalier et se met en quête du plus grand maître d'armes, le Rige. Au terme de cet épisode, Bragon est censé avoir suffisamment prouvé sa valeur au combat pour être digne de rencontrer le Rige. Dans le tome 7, Bragon le rencontre enfin. Après de nombreux jours d'attente à l'entrée du territoire du Rige, accompagnés de nombreux autres hommes espérant eux aussi devenir son élève, Devel arrive au village, annonce qu'il a l'intention de tuer le Rige et se met en route, après avoir volé sa hache. Bragon le poursuit alors avec l'aide de tous les autres hommes et le combat. Le Rige fait son apparition, achève Devel et prend soin de Bragon, blessé au bras. À la fin du tome 7, le Rige annonce à Bragon qu'il accepte de le prendre pour élève.

Le Rige n'a pour seule occupation que la chasse. Il ne vit que pour et par elle. Ses journées sont rythmées par ses traques avec ses trois fidèles serviteurs. Sangliers, rhinocéros, rien ne peut lui échapper. Toutes ces féroces bêtes trouvent la mort sur sa terrifiante hache (similaire à la Faucheuse du Chevalier Bragon).

Le Rige pratique également la chasse à l'homme. Nombreux sont ceux qui ont relevé le défi, ils ont tous péri. Ceux qui rentrent sur le territoire du Rige n'en ressortent jamais. Le seul groupe de personnes qui a réussi à échapper à sa traque est la compagnie du chevalier Bragon.

Le Rige est un personnage froid et dépassionné, ne trouvant d'honneur que dans le combat. Il fait partie des personnages les plus puissants d'Akbar mais contrairement aux autres, semble se désintéresser du sort du monde.

La seule trace d'humanité du personnage apparaît quand il se fait tuer par Bragon et qu'il remercie son élève de lui avoir donné une mort digne d'un combattant.

Liens externes

Chevalier Bragon
 Présentation de la Quête de l'Oiseau du Temps et du Chevalier Bragon sur un webzine
 Sur un autre wezine plus succinct

Mara
 de la Quête de l'Oiseau du Temps, de Mara et du Chevalier Bragon sur un webzine
 Sur un autre webzine
 Sur un autre webzine plus succinct

Le Rige
 Présentation de la Quête de l'Oiseau du Temps et du Rige sur un webzine

Quête de l'oiseau du temps

Liste des personnages de La Quête de l'oiseau du temps


Nikole Hannah-Jones (Waterloo, 9 de abril de 1976) é uma jornalista investigativa norte-americana do The New York Times Magazine com foco em desigualdade e a injustiça racial, e é ganhadora do Prêmio Pulitzer no Projeto 1619. Hannah-Jones também é co-fundadora da Ida B. Wells Society for Investigative Reporting, uma organização de treinamento e orientação voltada para aumentar o número de repórteres investigativos negros. Atualmente, Hannah-Jones é considerada uma das cem pessoas mais influentes do mundo, pela revista Time.

Biografia

Vida Pessoal
Hannah-Jones nasceu em 9 de abril de 1976, na cidade de Waterloo, em Iowa. Filha de Cheryl A. Novotny e Milton Hannah e tem duas irmãs.

Estudou na Longfellow Elementary School e depois seus pais a transferiram para Kingsley Elementary School. Estudo na Hoover Middle School e se formou na West High School, em 1994.

No ano de 1998, fez bacharelado em história e estudos afro-americanos pela Universidade de Notre Dame e fez mestrado em jornalismo e comunicação de massa pela Universidade da Carolina do Norte, em Chapel Hill.

Em 2000, Hannah-Jones casou com Faraji Hannah-Jones e em 2011 tiveram uma filha chamada Najya Hannah-Jones. Eles moram em Bedford-Stuyvesant, no Brooklyn.

Carreira
Hannah-Jones trabalhou como escritora na Raleigh News & Observer entre os anos de 2003 e 2006. Que cobria a área educacional. Em 2006, Hannah-Jones começou a trabalhar para The Oregonian, escrevendo sobre demografia, o governo e censo. No ano de 2007, escreveu para a Comissão Kerner sobre o impacto dos motins de Watts na comunidade. Em 2008, viajou para Cuba, através de uma bolsa de estudos do Instituto de Estudos Avançados de Jornalismo, para estudar a saúde universal e o sistema educacional de Cuba. No ano de 2011, Hannah-Jones entrou para a ProPublica, em Nova York, para escrever sobre direitos civis e pesquisar sobre redlining e a falta de aplicação do Fair Housing Act for minorities. Em 2015, começou a trabalhar como repórter investigativa para The New York Times Magazine, com foco em racismo sistêmico e institucional. Ganhou o Prêmio Pulitzer, com o Projeto 1619, que aborda as consequências da escravidão.

Em 2020, Hannah-Jones entrou para a Society of American Historians e, em 2021, para North Carolina Media Hall of Fame e a fazer parte do corpo docente da Universidade Howard, com a Knight Chair in Race and Journalism.

Prêmios

 Prêmio Pulitzer
 MacArthur Fellowship
 Prêmio Peabody
 George Polk Awards (duas vezes)
 National Magazine Awards (três vezes)
 John Chancellor Awards
 Jornalista do Ano pela National Association of Black Journalists
 Jornalista do Ano pelo Newswomen's Club of New York
 TIME100 - As 100 pessoas mais influentes no mundo (2021).

Livros

 The 1619 Project
 The Problem We All Live With

Jornalistas dos Estados Unidos
Ganhadores do prêmio Pulitzer
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Nikole Hannah-Jones


Godofredo I de Villehardouin (en francés: Geoffroi Ier de Villehardouin, griego: Γοδεφρείδος Α' Βιλλεαρδουίνος, trans. Godefreídos A' Villeardouínos; aprox. 1169 - aprox. 1229) fue un caballero francés del condado de Champaña que se unió a la Cuarta Cruzada. Participó en la conquista del Peloponeso y se convirtió en el segundo príncipe de Acaya. Bajo su reinado, el principado de Acaya se convirtió en vasallo directo del Imperio Latino de Constantinopla. Extendió las fronteras de su principado, pero los últimos años de su reinado estuvieron marcados por su conflicto con la iglesia.

Primeros años y cuarta cruzada

Godofredo fue el hijo mayor de Juan de Villehardouin y su esposa, Céline de Briel. Se casó con una Isabel, la cual es tradicionalmente identificada con Isabel de Chappes.

Tomó la cruz con su tío, Godofredo de Villehardouin, el futuro cronista de la cuarta cruzada, en un torneo de Ecry-sur-Aisne a finales de noviembre de 1199. Godofredo se encontraba entre los cruzados que fueron directamente a Siria. Así pues no estuvo presente en la ocupación de Constantinopla por los cruzados el 13 de abril de 1204.

Sin embargo al oír de la captura de la gran ciudad del Bósforo, decidió navegar hacia Occidente en el verano de 1204. Pero el tiempo era malo, y los vientos adversos lo condujeron hacia el oeste. Desembarcó en Modona (ahora Methoni, Grecia) en el sur del Peloponeso donde pasó el invierno de 1204 hasta 1205.

Conquista del Peloponeso

En Modon, Godofredo entró en alianza con un arconte (noble) griego de Mesenia para conquistar la mayor cantidad del Peloponeso occidental como fuera posible. Casi inmediatamente después, sin embargo, el griego murió, y su hijo rompió la alianza. Fue en este punto que Godofredo se enteró de la aparición del rey Bonifacio de Tesalónica con su ejército ante Nauplia. Godofredo decidió buscar ayuda y se dirigió a principios de 1205 para unirse al rey. Fue bien recibido por Bonifacio I, que conservó a Godofredo a su servicio. Pero en el campamento en Nauplia Godofredo encontró a su buen amigo Guillermo de Champlitte y ofreció a este último compartir la conquista del Peloponeso. Su amigo aceptó la oferta y los dos también recibieron el permiso real para su expedición.

Partieron con cien caballeros y cuatrocientos hombres de armas montados para su campaña en la primavera de 1205. Tomaron Patras y Pondikos por asalto, y Andravida abrió sus puertas. El pueblo llegó a hacer su sumisión y fueron confirmados en sus propiedades y costumbres locales. Sólo en Arcadia los cruzados encontraron resistencia. Esta oposición fue encabezada por los terratenientes de Arcadia y Laconia, particularmente la familia Chamaretos, aliado a la tribu eslava de los melingos. La resistencia pronto se unió a un tal Miguel identificado por la mayoría de los estudiosos con Miguel I Comneno Ducas que en ese entonces estaba creando su propio principado en Epiro. Miguel avanzó hacia el Peloponeso con cinco mil hombres, pero el pequeño ejército cruzado lo derrotó en Cunduros al noreste de Mesenia. Luego los cruzados completaron la conquista de la región y se dirigieron hacia el interior del país, ocupando la península entera con excepción de Arcadia y Laconia.

Guillermo de Champlitte así se convirtió en señor del Peloponeso con el título de príncipe de Acaya bajo la soberanía del rey de Tesalónica. Godofredo recibió Kalamata y Mesenia como un feudo del nuevo príncipe. Sin embargo, la República de Venecia procedió a hacer sus buenas afirmaciones que los dirigentes de la Cuarta Cruzada habían garantizado por el tratado de partición de 1204 para importantes establecimientos a lo largo de la ruta marítima a Constantinopla. Así los venecianos armaron una flota que tomó Modon y Coron en 1206. Pero Guillermo de Champlitte compensó a Godofredo asignándole Arcadia.

Su reinado en Acaya

En 1208 Guillermo I de Acaya partió hacia Francia con el fin de reclamar la herencia que su hermano había dejado para él. Guillermo I nombró a Godofredo para administrar el principado como bailío hasta que el sobrino del príncipe, Hugo, llegara. Sin embargo, tanto el primer príncipe de Acaya, y su sobrino murieron muy pronto.

En mayo de 1209, Godofredo fue al parlamento que el emperador latino Enrique I había convocado en Ravennika para asegurar al emperador su lealtad. El emperador nombró a Godofredo como príncipe de Acaya, e inmediatamente lo hizo vasallo imperial. Además, Enrique también nombró a Godofredo senescal del Imperio latino.

La Crónica de Morea narra que Godofredo sólo se convirtió en príncipe de Acaya algún tiempo después, debido a que el sobrino de Guillermo, Roberto tenía de plazo un año y un día para viajar al Peloponeso y reclamar su herencia. Según la historia, toda clase de artimañas se utilizaron para causar demoras en el viaje de Roberto hacia el este, y cuando finalmente llegó al Peloponeso, Godofredo siguió moviéndose de un lugar a otro con los caballeros principales, hasta que el tiempo hubo pasado. Godofredo realizó una asamblea que declaró que el heredero había perdido sus derechos y eligió a Godofredo príncipe hereditario de Acaya.

Sin embargo, Geoffrey hizo un pacto con los venecianos en junio de 1209 en la isla de Sapientza. Se reconoció a sí mismo como el vasallo de la República de Venecia de todas las tierras que se extendían desde Corinto hasta la bahía de Navarino. Godofredo I también ofreció a Venecia el derecho al libre comercio a lo largo de su principado. Según el tratado, él y sus sucesores también recibirían la ciudadanía veneciana, propietarios de una vivienda en Venecia, y el presente de la República con tres paños de seda al año, uno por el dux y dos por la Basílica de San Marcos.

Después Godofredo I se dedicó a extender sus posesiones. Con la ayuda de Otón I, el señor de Atenas, tomó, en 1209, la fortaleza de Acrocorinto donde primero León Esguro, luego, Teodoro Comneno Ducas, hermano de Miguel I de Epiro habían resistido a los ataques de los cruzados. En 1210 también logró la rendición de Corinto, otra fortaleza en manos de los griegos. En el mes siguiente, Nauplia también fue tomada, y a principios de 1212 la fortaleza de Argos, donde Teodoro Comneno Ducas había guardado el tesoro de la Iglesia de Corinto, también cayó en manos de Godofredo I y Otón I. Cuando Albertino y Rolandino de Canossa, los señores de Tebas, habían dejado su ciudad, el señorío de Tebas fue dividido en partes iguales entre Godofredo I y el señor de Atenas.

Godofredo I envió a Francia, principalmente de Champaña, por caballeros jóvenes para ocupar las tierras recién conquistadas y los feudos de quienes habían regresado a Occidente. Bajo Godofredo I la asignación de los feudos y las obligaciones que iba con ellos fueron revisadas ante los barones reunidos en un gran parlamento en Andravida. Así una docena de grandes baronías surgieron en el Principado.

En el momento de la conquista mucha de la propiedad eclesiástica había sido secularizada y, a pesar de las exigencias del clero, no había sido devuelta a las iglesias. La Crónica de Morea relata que cuando las iglesias se negaron a proporcionar su cuota justa de ayuda militar, Godofredo I se apoderó de sus bienes y dedicó los ingresos para la construcción del poderoso castillo de Clermont. Por otra parte, Godofredo I también fue acusado de tratar a los sacerdotes griegos como siervos, porque su número había aumentado considerablemente, ya que los prelados griegos no dudaron en conferir las órdenes a los campesinos para que puedan escapar a las cargas de la servidumbre. Estos acontecimientos tuvieron como resultado un prolongado conflicto con la Iglesia.

Primero el patriarca latino de Constantinopla, Gervasio promulgó un decreto de excomunión contra Geoffrey I y puso un interdicto sobre Acaya. A solicitud de Godofredo I, sin embargo, el 11 de febrero de 1217 el papa Honorio III declaró que el patriarca estaba para posponer la sentencia una semana después de recibir la carta papal. Luego el patriarca envió un legado que puso un nuevo interdicto en el Principado de Acaya. Pero su acto fue calificado de nuevo por el papa como una usurpación del poder de la Santa Sede.

El siguiente legado papal bajo el cardenal Giovanni Colonna que estaba viajando a través del Peloponeso en 1218 excomulgó a Godofredo I debido a que el príncipe retenía contumaz ciertas abadías, iglesias, parroquias rurales, y bienes eclesiásticos. A petición del alto clero local, el papa confirmó la excomunión de Geoffrey I el 21 de enero de 1219. El papa llegó a declarar que Godofredo era un enemigo de Dios «más inhumano que el Faraón».

El conflicto duró unos cinco años, hasta 1223 cuando Godofredo I decidió negociar y envió a uno de sus caballeros a Roma. Finalmente, el 4 de septiembre de 1223 el papa Honorio III confirmó el acuerdo que se había elaborado entre el príncipe y la iglesia de Acaya. Según el tratado, Godofredo I restauró las tierras de la Iglesia, pero él siguió guardando los tesoros y el mobiliario de las iglesias a cambio de una indemnización anual y el número de sacerdotes griegos que disfrutan de libertad e inmunidad también iba a ser limitado en proporción al tamaño de la comunidad.

Mientras tanto, Teodoro I de Epiro había atacado el reino de Tesalónica y puso sitio a la capital del reino. Godofredo I, a pesar de los urgentes llamamientos del papa, no parece haber ayudado a la amenazada ciudad que finalmente se rindió a finales de 1224.

Godofredo murió en algún momento entre 1228 y 1230 a la edad de unos sesenta años. Fue enterrado en el monasterio de Santiago de Andravida.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Príncipes de Acaya del siglo XIII
Casa de Villehardouin
Participantes cristianos en la cuarta cruzada
Nobles de Francia del siglo XII
Nobles de Francia del siglo XIII
Excomulgados por la Iglesia católica

Godofredo I de Villehardouin


(popis nepotpun)

Legenda:

Vidi
Hrvatski streljački savez

Izvori

Športski popisi

Popis streljana u Hrvatskoj


إسحاق موسى الحسيني (1904 - 17 ديسمبر 1990) أديب، مترجم، معلّم وأكاديمي فلسطيني مقدسيّ، شغل عضوية مجمع اللغة العربية بالقاهرة، المجمع العلمي العراقي ومجمع البحوث الإسلامية التابع للأزهر. اشتهر بروايته مذكرات دجاجة.

سيرته
ولد في القدس لأسرة الحسيني عام 1904 ودرس في المدرسة الرشيدية لينتقل منها إلى الكلية الصلاحية فمدرسة الفرير وثم إلى الكلية الإنجليزية حيث تخرج منها حاصلا على شهادة الثانوية. عام 1923 رحل إلى القاهرة حيث التحق بالجامعة الأمريكية بالقاهرة وتخرج منها عام 1925 بدبلوم في الصحافة فعاد إلى القدس وعمل مدرسا في المدرسة الرشيدية لمدة عامين لكنه ما لبث أن عاد إلى القاهرة والتحق بكلية الآداب في الجامعة الأمريكية وحصل على ليسانس الآداب عام 1929. أثناء إقامته في القاهرة تعرف على عدد من أعلام الفكر مثل طه حسين، منصور فهمي و علي عبد الرازق وأعجب بحزب الأحرار الدستوريين.

بعد تخرجه، التحق بمعهد الدراسات الشرقية التابع لجامعة لندن وعاد إلى القدس عام 1934 بعد أن حصل على دبلوم مقارنة اللغات السامية ودكتوراه عن أطروحة كتبها عن ابن قتيبة تحت إشراف المستشرق هاميلنون جب. علم بداية لفترة وجيزة في المدرسة الرشيدية ثم انتقل إلى الكلية العربية حيث عمل لمدة إثني عشر عاما حتى عيّن عام 1946 مفتشا أعلى للغة العربية وبقي في هذا المنصب حتى عام 1948.

بعد النكبة، غادر إلى بيروت وعمل أستاذا في الجامعة الأمريكية في بيروت حتى عام 1955 حين استقر في القاهرة وعمل أستاذا في الجامعة الأمريكية بالقاهرة بالإضافة إلى تدريسه في معهد البحوث والدراسات العربية التابع لجامعة الدول العربية.

اختير عام 1961 عضوا في مجمع اللغة العربية بالقاهرة والمجمع العلمي العراقي في بغداد. وفي عام 1963 عضوا في مجمع البحوث الإسلامية التابع للأزهر. وعاش في القاهرة حتى عام 1973 حين قرر العودة إلى القدس وعاش فيها حتى وفاته في أواخر عام 1990.

مؤلفاته
صدر له حوالي ثلاث وعشرون كتابا ما بين تأليف وترجمة وتحقيق، في مواضيع متعددة، له بعض الكتب في تدريس اللغة العربية ومؤلفات عن الاستشراق والإسلام والقومية العربية والقدس بالإضافة إلى روايته مذكرات دجاجة  ودراسة رائدة حول حركة الإخوان المسلمين بعنوان «الإخوان المسلمون كبرى الحركات الإسلامية الحديثة».

مذكرات دجاجة

الإخوان المسلمون

قائمة بأهم مؤلفاته
 رأي في تدريس اللغة العربية، القدس 1937.
 علماء المشرقيات في إنجلترا، القدس 1940.
 مذكرات دجاجة (رواية)، دار المعارف، القاهرة 1943، ط2 دار المعارف، القاهرة، د.ت .
 العروض السهل (جزآن)، بالاشتراك مع فايز الغول، القدس 1945.
 عودة السفينة، مكتبة فلسطين العلمية، القدس 1945.
 فن إنشاد الشعر العربي (عن الفرنسية)، بالاشتراك مع أسطفان سالم، مطبعة الفرنسيسكان، القدس، 1945.
 أساليب تدريس اللغة العربية - القدس 1947.
 هل الأدباء بشر، دار العلم للملايين، بيروت، 1950.
 ابن قتيبة (رسالة الدكتوراة بالإنجليزية)، القدس، 1950. وترجمت إلى العربية.
 النقد الأدبي المعاصر في الربع الأول من القرن العشرين- بيروت 1950.
 الإخوان المسلمون كبرى الحركات الإسلامية الحديثة - بيروت 1952.
 أزمة الفكر العربي- بيروت 1954.
 المدخل إلى الأدب العربي المعاصر معهد الدراسات العربية- القاهرة 1963.
 الأدب والقومية العربية- القاهرة 1967.
 عروبة بيت المقدس في الإسلام -القاهرة- 1967.
 عروبة بيت المقدس بيروت، 1969.
 المدخل لدراسة الأدب العربي المعاصر - القاهرة 1964.
 أبحاث في ماضي المسلمين وحاضرهم - القاهرة 1966.
 قضايا عربية معاصرة- بيروت 1978، فهارس الأنس الجليل- القدس 1987.
 أديب العربية محمد إسعاف النشاشيبي، دار الطفل العربي، القدس 1987.
 خليل السكاكيني الأديب المجدد، مركز الأبحاث الإسلامية، القدس 1989.
 وردان الوفي (مشترك)، للأطفال، دار الأندلس، القدس، ؟194 .
 أحمد المدلل، حكاية للأطفال، مكتبة الأندلس، القدس.

المراجع

وصلات خارجية

 إسحاق موسى الحسيني.. الحكمة بلسان دجاجة: (في ذكرى وفاته: 29 من جمادى الأولى 1411هـ)، إسلام أون لاين، 17 يونيو 2007م

إسحاق موسى الحسيني
أشخاص من القدس
أكاديميون فلسطينيون
خريجو الجامعة الأمريكية بالقاهرة
كتاب فلسطينيون في القرن 20
أساتذة الجامعة الأمريكية في بيروت
مواليد 1320 هـ
مواليد 1904
وفيات 1990

إسحاق موسى الحسيني


Lukas Løkken, né le , est un acteur danois, il est connu pour interpréter Patrick dans la série The Rain.

Filmographie

Cinéma
 2016 : En-to-tre-nu! de  : Jack

Télévision
 2018-2020 : The Rain : Patrick (20 épisodes)
 2021 : 2 Døgn : Lasse (2 épisodes)
 2021 :  (Nisser) : Anders (2 épisodes)

Notes et références

Liens externes

Acteur danois de cinéma
Acteur danois de télévision
Naissance en juillet 1992
Naissance à Copenhague

Lukas Løkken


«Government Hooker» —en español: «Prostituta del gobierno»— es una canción interpretada por la cantante y compositora estadounidense Lady Gaga e incluida en su segundo álbum de estudio, Born This Way de 2011. Fue escrita por ella, Fernando Garibay y DJ White Shadow, mientras que su producción estuvo a cargo del trío con la colaboración de DJ Snake. Musicalmente, es una canción dance pop que presenta influencias al techno, el trance y la música industrial. Su letra contiene temas relacionados con el feminismo y el dominio sexual, además de emplear una metáfora sobre el romance entre la actriz Marilyn Monroe y el presidente John F. Kennedy.

Luego del lanzamiento del álbum, la mayoría de los críticos apreciaron la naturaleza oscura y sexual dentro de la canción, así como su composición musical. Aunque no se lanzó como sencillo, «Government Hooker» logró posicionarse en el puesto número quince del conteo coreano Gaon Chart tras vender 1 752 190 copias digitales, además de llegar al número dieciséis en la lista Hot Dance/Electronic Digital Songs. Gaga interpretó la canción en varias presentaciones en vivo, incluyendo los conciertos de su gira musical The Born This Way Ball.

Antecedentes

Lady Gaga, DJ White Shadow y Fernando Garibay compusieron «Government Hooker», mientras que su producción estuvo a cargo del trío con la colaboración especial de DJ Snake. Las sesiones de grabación de la canción tomaron lugar en el estudio de Palms en Las Vegas, Nevada. Originalmente, el ritmo de «Government Hooker» fue una vieja grabación que DJ Shadow diseñó junto con DJ Snake. En mayo de 2011, Shadow habló a MTV sobre el proceso creativo de la canción: «Estábamos en el estudio en Las Vegas y yo estaba tocando algunas cosas hip-hop [para el jefe del sello de Gaga, Vincent Herbert], y encontré este [viejo ritmo que había hecho], y estábamos hablando sobre canciones más rápidas, así que aceleré [el ritmo] y toqué para Vince». Herbert llamó a la particular tonada como la mejor de todas las canciones que Shadow tocó para él.

Gaga escribió la letra en poco tiempo luego de oír la pista por primera vez. Mientras la mejoraban, uno de los guardias de seguridad de la cantante fue contratado para brindar apoyo vocal en la canción; se escogió este proceso en lugar de crear voces computarizadas. De acuerdo con la cantante, la gracia en el tema es que una «máquina me está diciendo qué hacer y felizmente lo hago, siempre y cuando pueda seguir teniendo sexo». También declaró:

Composición

«Government Hooker» es una canción dance pop oscura con elementos del techno, el trance, el post-disco y la música industrial, contiene influencias del  grupo electrónico alemán Kraftwerk aunque también utiliza sintetizadores y ritmos inspirados en Nodisco de Depeche Mode y una técnica vocal de llamada y respuesta. Evan Sawdey de PopMatters notó que la pista contenía elementos de «Gimme More» de Britney Spears y de «Blue Monday» de New Order. Según las partituras publicadas por Sony/ATV Music Publishing en el sitio Musicnotes, «Government Hooker» se encuentra en un compás de cuatro cuartos, con un tempo driving pop de 120 pulsaciones por minuto. Está compuesta en la tonalidad de fa sostenido menor, mientras que la voz de Gaga abarca un registro desde fa3 hasta do5.

La letra de la canción combina temas políticos con ideas sobre el feminismo y el dominio sexual y trata temas como el autosacrificio continúo y la constante pérdida de personalidad en la vida moderna como una enfermedad. «Government Hooker» comienza con una introducción operística cantada de manera melodramática. Amy Scarietto de PopCrush recalcó que el segmento en particular recuerda a los cantos tiroleses de «The Lonely Goatherd» que Gwen Stefani incorporó en «Wind it up». Cuando la pista llega hasta la segunda estrofa, Gaga canta los versos «Podría ser la chica/Podría ser lo sexual/Podría ser cualquier cosa/Podría ser todo/Podría ser mamá»—. La cantante acompaña estos versos con las respuestas: —«A menos que quieras ser el hombre/A menos que quieras darme la mano/A menos que quieras ser el papá»—. Luego de que se repita el gancho «Hoo-ooookaaaaaaaa-er» cuatro veces sigue el estribillo techno: «Voy a beber mis lágrimas y llorar/Porque sé que me amas, nene»—. Cuando el interludio comienza, la letra hace referencias a Marilyn Monroe y John F. Kennedy, por quienes se rumoreaba tenían un romance. Llegando a la coda, pueden oírse unos breves bips que censuran la palabra «fuck» —«follar»—.

Comentarios de la crítica

«Government Hooker» recibió comentarios variados, en su mayoría positivos, por parte de los críticos musicales. Randall Roberts, columnista de Los Angeles Times, afirmó que la pista fue una excepción «funky» ante la naturaleza «desagradable» del álbum. Caryn Ganz de Spin dijo que la excéntrica y extravagante persona de Lady Gaga fue evidente en la «mugrienta fatalidad disco» de este tema. Según Ian Wade de BBC, la entrada «fantasmal» de la canción «abre camino a un ritmo de Casiotone». Raúl Guillén del sitio web Jenesaispop declaró que «con un estribillo un poco más eficaz, sería un indie-hit clarísimo». Jody Rosen de Rolling Stone colocó a «Government Hooker» en el vigésimo octavo puesto de su conteo exclusivo de canciones de la cantante, The Ultimate Ranking of Lady Gaga Songs. Una periodista de la publicación ya mencionada, Jody Rosen, declaró que la producción de la «canción imperdible y pervertida» fue cautivante y dijo que ofreció «un conjunto cambiante de zumbidos, pitidos y ritmos estruendosos». En su revisión de Born This Way, Ivar Muñoz-Rojas de la edición española de Rolling Stone afirmó que suena como «lo que se bailaba en Ibiza en 1994». Alfonso Ortega de Fanzine Radar destacó la «electrónica más oscura y noventera» presente en la canción. Peter Robinson de la revista NME decidió hacer hincapié en «los cantos pop gregorianos, las voces pervertidas de robot [...] los ritmos de ventanas sacudiéndose y el extraordinario verso "Put your hands on me, John F. Kennedy"». Dan Martin de la misma revista opinó que la pista era lo contrario a la naturaleza cursi del álbum, y sintió que, cuando la pista comienza, Born This Way trasciende efectivamente a ritmos techno «claustrofóbicos».

Sal Cinquemani de Slant Magazine la describió como «sucia y fabulosa», mientras que Jocelyn Vena de MTV la llamó una «pista de club enorme». Según Katherine St. Asaph de Popdust, la pista suena como «una zona roja habitada por unas cinco personalidades de Gaga, que ofrecen toda clase de ritmos que podrían aprovecharse». A pesar de decir que «está llena de impresionantes ganchos», Asaph también dijo que «tiene mucho de todo» y finalmente le otorgó una calificación de tres rayos y medio sobre cinco. Maura Johnston —también de Popdust— la llamó «el sencillo pop que quizás esté en toda la radio a finales de verano y a principios de otoño» y le dio un puntaje de tres rayos sobre cinco. La escritora de Billboard, Kerri Mason, resumió la canción como un tema con «vocalización de ópera, breves bips techno, una referencia a JFK y definiciones contradictorias de uno como producto seductor». Evan Sawdey de PopMatters elogió la letra sexual del tema e insistió en que los «torcidos» estribillos fueron los mejores desde «Somebody Told Me» de The Killers. En su reseña de tres estrellas y medio de cinco, Amy Scarietto de PopCrush concluyó: «La colisión de las cálidas y susurrantes voces de Gaga sobre los endurecidos y procesados ritmos funciona bien y ésta es una de las canciones más techno que ella haya lanzado».

Uso en los medios y presentaciones en vivo
Junto con unas remezclas de «Scheiße» y de «Born This Way», «Government Hooker» se estrenó en un desfile realizado por la casa de modas Thierry Mugler en París, Francia. El evento se llevó a cabo el 2 de marzo de 2011, en el cual Gaga hizo su debut como modelo. En éste, ella apareció mientras se escuchaba la remezcla de «Government Hooker» para hacer su debut como modelo. Mientras fumaba y hacía sus paws up a cada momento, la cantante modeló vistiendo dos atuendos diferentes; el primero fue un vestido gótico dividido en tres secciones y el segundo un conjunto blanco formado por zapatos de plataforma, una falda fluida y un corsé. Además cantó partes del tema en la celebración del expresidente Bill Clinton, A Decade of Difference. Por otro lado, la canción se utilizó en un comercial para los MTV Video Music Awards 2011, el cual se estrenó el 18 de agosto de 2011, durante un episodio de Jersey Shore. Filmado en blanco y negro, contiene una remezcla de «Government Hooker» y fragmentos de «Heavy Metal Lover». Durante todo el corte, la intérprete viste cuatro atuendos diferentes. Para la creación del vídeo, Gaga quería darle a sus admiradores una mirada al interior de su vida diaria. La canción también se incluyó en el repertorio de la tercera gira musical de la cantante, The Born This Way Ball. Tras varios años, fue incluida en el repertorio de su residencia Lady Gaga: Enigma.

Posicionamiento en listas

Semanales

Créditos y personal
Voz principal – Lady Gaga
Grabación – Bill Malina, Fernando Garibay
Mezcla – Dave Russell
Mezcla (asistente) – Paul Pavao
Producción musical – Lady Gaga, Paul Blair, Fernando Garibay
Sintetizador – Paul Blair
Programación, sintetizador – Fernando Garibay, Paul Blair
Masterización – Gene Grimaldi
Composición musical  – Fernando Garibay, Lady Gaga, Paul Blair
Guitarra – Kareem Devlin, Paul Blair
Respaldo vocal – Brian Lee, Lady Gaga, Peter van der Veen
Fuentes: Discogs.

Véase también
 Anexo:Discografía de Lady Gaga.
 Anexo:Canciones grabadas por Lady Gaga.
 Anexo:Premios y nominaciones de Lady Gaga.
 Anexo:Videografía de Lady Gaga.
 Anexo:Giras musicales de Lady Gaga.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Lady Gaga (en inglés).
 Audio de «Government Hooker» en el canal oficial de Youtube de la cantante (en inglés).
 Archivo de la letra de «Government Hooker» en la página oficial de la cantante, conseguido a través de Archive.org (en inglés).

Canciones de 2011
Canciones de pop
Canciones en inglés
Canciones producidas por Lady Gaga
Canciones producidas por Fernando Garibay
Canciones de Lady Gaga
Canciones sobre actores
Marilyn Monroe

Government Hooker


Tork, kuvvet momenti ya da dönme momenti, bir kuvvetin nesnenin ekseninde, dayanak noktasında ya da çevresinde dönme eğilimidir. Kuvvet ister itme, isterse çekme olsun; tork bir nesnenin döndürülmesi olarak düşünülebilir. Matematiksel olarak, tork uzaklık vektörü ve devir üretilmesini sağlayan kuvvet vektörünün kaldıraç koluyla çapraz çarpımı olarak tanımlanır.

Genel olarak, tork cıvata ya da volan gibi nesnelerin üzerindeki dönme kuvvetinin hesaplanmasıdır. Örneğin, bir vida ya da cıvataya bağlı İngiliz anahtarını çekmek ya da itmek, vida ya da cıvatanın gevşemesi ya da sıkıştırılmasını sağlayan tork (dönme kuvveti) üretir. Tork sembolü genellikle Yunan Alfabesindeki tau, τ dır. Moment olarak adlandırıldığında ise, M olarak ifade edilir.

Torkun büyüklüğü şu üç özelliğe bağlıdır: Uygulanan kuvvet, eksene bağlı kuvvet, uygulama noktasındaki kaldıraç kolunun uzunluğu ve kuvvet vektörü ile kaldıraç kolu arasındaki açının sin değeri.

Sembolik olarak;

T: Tork vektörü ve torkun büyüklüğü

R: Yer değiştirme vektörü (kuvvetin uygulandığı yerdeki torkun ölçüldüğü noktanın vektörü)

F: Kuvvet vektörü

X: Çapraz çarpımı

θ: Teta kuvvet vektörü ile kaldıraç kolu vektörü arasındaki açı

Kaldıraç kolunun uzunluğu bilhassa önemlidir, bu uzunluğu seçmek kaldıraç, makara, dişli çarklar ve diğer mekanik avantaj içeren basit makinaların işleyişi altında yatmaktadır.

Uluslararası Birimler Sistemi'nde tork Newton metredir. (N.m). Daha detaylı bilgi, birimler kısmında verilecektir.

Tanım
Tork, matematiksel olarak bir nesnenin açısal momentumundaki değişimin oranı olarak tanımlanır. Torkun tanımına göre, bir nesnenin bir veya iki açısal hızı ya da eylemsizlik momenti değişmektedir. Ve moment terimi, uygulanan bir ya da birkaç kuvvetin nesneyi bir eksende dönmeye zorlaması eğilimi olarak kullanılmaktadır. Ancak genellikle nesnenin açısal hızı değişmemektedir (bu konsept fizikte tork olarak adlandırılır).

Örneğin, döndürücü kuvvet hızlanmaya sebep olan mile uygulandığında, geriye kalanı hızlandıran bir matkap gibi, elde edilen moment torktur. Tam aksine, bir kiriş üzerine uygulanan yan kuvvet moment (bükücü moment) üretir, ancak kirişin açısal momentumu değişmediği için, bu bükücü kuvvet tork olarak adlandırılamaz. Benzer şekilde, bir nesne üzerindeki kuvvet ikilisi açısal momentum üzerinde herhangi bir değişime sebep olmaz, bu şekilde bir moment de tork olarak adlandırılamaz.

Bu makale, nesnenin açısal momentumunun değişip değişmediğine bakmaksızın bütün momentleri tork diye adlandırarak Amerikan fizik terimlerini kullanmaktadır.

Tarihçe

Moment veya bağ diye adlandırılan tork kavramı, Arşimet'in kaldıraçlarla ilgili yaptığı çalışmaların üzerine kurulmuştur. Kuvvetin, kütlenin ve hızlanmanın dönüşsel analogları torktur, bunun yanı sıra eylemsizlik momenti ve açısal hızlanma da torktur.

Tanım ve Açısal Moment ile İlişkisi

Bir kaldıracın sağ açısına uygulanan kuvvet kaldıracın kol uzunluğu ile çarpıldığında, tork elde edilir. 2 metrelik kaldıraç koluna 3 newton yük uygulandığında, veya 6 metrelik bir kaldıraç koluna  1 newtonluk kuvvet uygulandığından elde edilen tork aynıdır. Torkun yönü sağ el kuralı kullanılarak bulunabilir. Eğer sağ elin parmakları kaldıraç kolunun yönünden kuvvet yönüne doğru bükülürse, başparmak torkun yönünü gösterir.

Daha genel manada, bir maddenin torku (bazı referans sistemlerinde r pozisyonuna sahip olan) çapraz çarpım olarak tanımlanabilir.

r parçacığının konum vektörü dayanağa yakın olduğunda, F bu parçacıkta hareket eden kuvvettir. Torkun τ büyüklüğü ise şöyledir:

r parçacığın dönüş ekseninden olan uzaklığı ise, F uygulanan kuvvetin büyüklüğüdür ve  θ pozisyon ve kuvvet vektörü arasındaki açıdır. Alternatif bir yöntem ise;

F⊥  parçacığın pozisyonuna dik olarak uygulanan kuvvetin miktarıdır. Parçacığın pozisyon vektörüne paralel olarak uygulanan herhangi bir kuvvet tork üretmez.

Bu, tork vektörünün pozisyona ve kuvvet vektörüne dik olan çapraz çarpımın özelliklerini izler. Aynı zamanda torkun sebep olduğu, sonradan başlayan, yönü sağ el kuralı tarafından belirlenen dönüşün eksenini de gösterir.

Bir maddenin dönüş ekseni boyunca üzerindeki dengelenmemiş tork, maddenin açısal momentumunun değişim miktarını belirler:

L açısal momentum vektörü ve t de zamandır. Eğer birden fazla tork madde üzerinde çalışırsa, açısal momentumun değişim miktarını belirleyen şey net tork olur:

Sabit eksenin dönüşü ise:

I eylemsizliğin momenti ve ω açısal hızdır. Bunu takiben:

α maddenin açısal ivmesidir ve rad/s² ile ölçülür. Bu denklemin şöyle bir sınırlaması vardır ki tork denklemi yalnızca dönüş ekseninin veya herhangi bir hareket türünün kütle merkezinin ani olduğu durumlarda yazılır- hareket isterse yalnızca geçiş, yalnızca dönüş ya da bu ikisinin karışımı olabilir. I, torkun yazıldığı eylemsizlik momentidir (ister ani eksen dönüşü ya da yalnızca kütle merkezi olsun). Eğer madde öteleme hareketinin dengesindeyse, tork denklemi hareket düzlemindeki bütün noktalarda aynıdır.

Tork yalnızca sabit eksen etrafındaki dönüşle sınırlı değildir. Açısal momentum vektörünün yönüne ya da büyüklüğüne göre değişebilir, hız vektörü ve kuvvet vektörünün ışınsal olmayan içeriklerin arasındaki açıya bağlıdır, bu durum dayanağın koordinat sisteminde gözlemlenebilir. Dönmekte olan nesnenin net torku, dönme hızında değişime yol açmaksızın devinime sebep olabilir.

Tanımların Denkliği Kanıtı

Tek bir parçacığın açısal momentumun tanımı şu şekildedir:

"x" çapraz çarpım vektörünü işaret ederken, p parçacığın doğrusal momenti, r ise orijinalin yer değiştirmiş vektörüdür. (orijinal hal, boşlukta herhangi bir yere sabitlenmiş konumdur.) Bu olayın zaman türevi:

Bu sonuç vektörleri bileşenlerine bölerek ve çarpma kuralı uygulanarak kolaylıkla kanıtlanabilir. Kuvvetin tanımını   (kütle sabit olsun ya da olmasın) ve hız tanımını kullanarak

Hız (v) ile alakalı momentum çapraz çarpımının (p)  sonucu sıfırdır çünkü hız ve momentum paraleldir, bu yüzden ikinci terim yok olur. Tanım olaraksa, tork τ = r × F dir. Dolayısıyla parçacık üzerindeki tork, zamanla ilişkili açısal momentumun ilk türevine eşittir. Eğer çift kuvvet uygulanırsa, Newton'un ikinci kuralını işaret eder Fnet = ma ve şunu izler:

Bu genel bir kanıttır.

Birimler
Tork, çeşitli kuvvet ebatlarının zaman mesafelerine sahiptir. Resmi Uluslararası Birimler Sistemi literatürü Newton metre birimi (N•m) ya da her radyanın joule biriminin kullanılmasını tavsiye eder. Newton metre birimi N•m ya da N m olarak gösterilir. Bu mN, milinewton arasında oluşacak karışıklığı önler.

Uluslararası Birimler Sistemi'nin enerji veya iş birimi jouledir. Bu, boyut olarak bir metre uzaklıkta hareket eden bir newtonluk kuvvete eşittir, ancak tork için kullanılmaz. Enerji ve tork tamamen farklı kavramlardır, bu yüzden farklı birim isimleri kullanmak (örneğin Newton metreleri tork için ayırmak ve enerjiler için sadece joule kullanmak) hatalardan ve yanlış anlaşılmalardan kaçınmayı sağlar. Birimlerin bu boyutsal eşitlikleri, basit bir tesadüf değildir: 1 N•m nin torku tam bir devir boyu uygulandığında 2π joule enerji gerekmektedir. Matematiksel olarak:

E enerji ise, τ torkun büyüklüğü ve θ hareket eden (radyanlarda) açıdır. Bu eşitlik alternatif birim ismi her radyan başı julü desteklemektedir.

İmperiyal birimlerde, "pound-kuvvet-fit" (lb•ft), "fit-pound-kuvvet", "inç-pound-kuvvet", "ons-kuvvet-inç" (oz•in) kullanılır ve diğer Uluslararası Birimler Sistemi'nde yer almayan tork birimleri "metre-kilogram-kuvvet" i içerir. Bütün bu birimlerde, "kuvvet" kelimesi çıkarılır, örneğin "pound-kuvvet-fit", "pound-fit" olarak kısaltılır (bu durumda, "pound"un , pound kütlesi değil de pound kuvvetini ima ettiği söylenebilir). Bu, Uluslararası Birimler Sistemi ile kullanımı kaçınılması gereken geleneksel birimler tarafından yaratılan karışıklığa bir örnektir.  Kullanımdan kaçınmak gerekir çünkü kuvvet (Newton) ve kütle (kilogram) arasında dikkate değer bir fark vardır.

Bazen tork için kullanılan birimlerin boyutsal olarak bir farkı olmadığı görülebilir. Örneğin, gram santimetre. Bu birimlerde, "gram" dünya üzerindeki 1 gram ağırlıktan, 0.00980665 N, verilen kuvvet olarak algılanabilir. Dünya yüzeyi yerçekimini hızlandıran bir standart olarak bilinir (9.80665 m/s2).

Özel Durumlar ve Diğer Gerçekler

Moment Kolu Formülü

Oldukça kullanışlı özel bir durumda, torkun fizik dışındaki diğer alanlardaki tanımı şu şekilde verilir:

Moment kolunun yapısı üstteki figürde, r ve F vektörleri ile gösterilmiştir. Bu tanımdaki problem torkun yalnızca büyüklüğünü verip, yönünü vermemesidir, ve bu yüzden bunu üç boyutlu durumlarda kullanmak zordur. Eğer kuvvet, yer değiştirme vektörü r ye dik ise, moment kolu merkeze olan uzaklığa eşit, ve torkta verilen kuvvet için en maksimum düzeyde olacaktır. Dik kuvvetten doğan tork büyüklüğünün denklemi:

Örneğin, eğer bir kişi 0.5 m uzunluğundaki (ya da herhangi uzunluktaki bir anahtarın dönme noktasından gelen 0.5 m lik 10 N kuvvet) anahtarın bağlantı ucunun sonuna 10 N lik bir kuvvet koyarsa, tork 5 N-m olacaktır, burada kişinin harekete alanındaki anahtara dik bir kuvvet uygulayarak anahtarı hareket ettirdiği varsayılır.

Durağan Denge

Bir nesnenin durağan dengede olması için, hem kuvvetlerin toplamının sıfır olması, hem de herhangi bir noktadaki torkların (momentlerin) toplamının sıfır olması gerekir. Yatay ve dikey kuvvetlerin olduğu iki boyutlu bir durumda, kuvvetlerin toplamı iki tür denklem gerektirir: ΣV = 0 ve torkun üçüncü denklemi de şudur: Στ = 0. Bu yüzden, iki boyutluların statikçe belirli denge problemlerini çözmek için, 3 denklem kullanılır.

Net Kuvvete Karşı Tork

Sistemin net kuvveti sıfır olduğunda, tork havada hangi noktada ölçülürse ölçülsün aynıdır. Örneğin, tekdüze mıknatıs alanındaki akım taşıma döngüsü üzerindeki tork, referans noktasına bakılmasızın aynıdır. Eğer net kuvvet  sıfır değil ise, ve  den ölçülen tork  ise,  den ölçülen tork şu şekildedir:

Makine torku

Tork bir motorun temel özelliklerinden biridir: bir motordan çıkan güç, eksenin dönüş hızıyla çarpılarak tork şeklinde ifade edilir. İçten yanmalı motorlar sadece limitli miktardaki dönüş hızı üzerinden tork üretirler (genelde küçük bir araç için 1,000-6,000 rpm dir). Bu değişken tork dinamometre ile ölçülür ve tork eğrisi olarak gösterilir.

Buhar makineleri ve elektrik motorları, maksimum sıfır rpm ye yakın tork üretme eğilimindedirler, dönüş hızı arttıkça tork azalmaktadır (artan sürtünme ve diğer kısıtlamalar yüzünden). Pistonlu buhar makineleri debriyajsız sıfır RPM den ağır yüklere başlayabilirler.

Tork, Güç ve Enerji Arasındaki İlişki
Eğer bir kuvvetin, bir yol boyu hareket etmesine izin verilirse, mekanik iş yapmış olur. Benzer şekilde, eğer tork dönüş mesafesi boyu hareket ederse, iş yapmış olur. Matematiksel olarak, kütle merkezi boyunca sabit eksen etrafındaki dönüş;

W iş, τ tork, θ1 ve θ2 maddenin ilk ve son açısal pozisyonunu gösterir (sırasıyla). Bu olay, iş-enerji teoremini destekler ki W aynı zamanda maddenin dönüşsel kinetik enerjisini  Er  gösterir:

I maddenin eylemsizlik momenti ve ω onun açısal hızıdır.
Güç, her bir zaman birimindeki iştir;

P güç, τ tork, ω ise açısal hızdır ve içsel çarpımı ifade eder.

Matematiksel olarak, bu denklem belirli güç çıkışı için olan torku hesaplamak üzere tekrar düzenlenebilir. Şu dikkate alınmalıdır ki; tork tarafından verilen güç anlık açısal hıza bağlıdır – açısal hızın artması, azalması ya da tork uygulandığında sabit kalması önemsizdir  (bu yalnızca anlık hıza bağlı kuvvet tarafından uygulanan gücün doğrusal durumuna eşittir, hızlanma sonucuna değil)

Pratikte, bu ilişki geniş elektrik gücü şebekelerine bağlı güç istasyonlarında gözlemlenebilir. Bu tip bir düzenlemede, jeneratörün açısal hızı şebekenin sıklığına bağlıdır, ve tesisin güç çıkışı jeneratörün dönme eksenine uygulanan torka bağlıdır.

Uygun birimler kullanılmak zorundadır, Uluslararası Birimler Sistemi'nin ölçü için birimlerinde güç watt, tork Newton metre ve açısal hız saniyedeki radyanlardır (rpm ya da saniyelik değişimler değildir).

Ayrıca, Newton metre biriminin ölçü olarak dengi bir enerji birimi olan juldür. Ancak, tork için, bu birim vektördür, enerji için ise, skalerdir.

Diğer Birimlere Dönüştürme

Dönüşme faktörü, farklı birimlerdeki güç, tork ya da açısal hız kullanırken gerekli olabilir. Örneğin, eğer dönüş hızı (devir sayısı) açısal hız (radyan sayısı) yerinde kullanılırsa, her devir 2π radyanla çarpılmalıdır. Bunu takip eden formüller, P güç, τ tork ve ω dönüşsel hızdır.

Diğer birimler:

Her 60 saniye için bölündüğünde ise;

Dönüşsel hız her dakikadaki devir sayısıdır (rpm)

Bazı insanlar (örneğin Amerikan otomotiv mühendisleri)güç için beygir gücünü (imperiyal mekanik), tork için fit-pound (lbf•ft) ve rpm için de dönüşsel hızı kullanırlar. Bu, formülün şu şekilde değişmesiyle sonuçlanır;

Bu aşağıdaki değişmezlik (dakikadaki fit poundları) beygir gücü tanımı ile değişir, örneğin, ölçü için beygir gücü kullanılırsa, bu yaklaşık olarak 32, 550 olur.

Diğer birimlerin kullanımı (örneğin saatteki güç için BTU) başka bir geleneksel değişim faktörü gerektirebilir.

Türeme
Dönen bir nesne için, dönüşün çevresi ile sarılan boyuna mesafe, açıyla sarılan radyanların ürününe eşittir. Bu demek olur ki: boyuna mesafe = radyan x açısal uzaklık. Ve tanım olarak, boyuna mesafe = boyuna hız x zaman = radyan x açısal hız x zaman.
Torkun tanımı: Tork = radyan x kuvvet. Kuvveti hesaplayabilmek için şu şekilde değiştirebiliriz: Kuvvet = Tork ÷ Yarıçap. Bu iki değer güç tanımı için, birbiri yerine kullanılabilir:

Radyan r ve zaman t bu denklemden çıkarılmıştır. Ancak, açısal hız radyanlarda olmalıdır, doğrusal hız ve türemenin başlangıcındaki açısal hızın arasındaki doğrudan ilişki hesaba katılmalıdır. Eğer dönüş hızı her bir zaman birimindeki devir için hesaplanırsa, doğrusal hız ve uzaklık oransal olarak türemenin 2π yukarısındadır.

Eğer tork Newton metreyse ve dönüş hızı her saniyedeki devir sayısıysa, yukarıdaki denklem saniyedeki Newton metrelik ya da wattlık gücü verir. Beygirgücü denklemi ise her beygirgücü için 33,000 ft•lbf/dk lik türeme faktörünün uygulanması ile elde edilir

çünkü

Moment Prensipleri

Varignon'un teoremi olarak da bilinen (aynı isimdeki geometrik teorem ile karıştırılmamalıdır.) moment prensipleri gösterir ki, tek bir noktaya uygulanan birkaç kuvvet sonucu oluşan torkların toplamı kuvvetlerin toplamına (sonucuna) eşittir. Matematiksel olarak, şu şekildedir:

Tork Çarpanı

Tork çarpanı, küçülme oranı 1 den büyük vites kutularıdır. Girdiye verilen tork, her bir küçülme oranı ile çarpılır ve çıktıya iletilir, dolayısıyla dönüş hızı azalmış, daha büyük bir tork elde edilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Power and Torque Explained A clear explanation of the relationship between Power and Torque, and how they relate to engine performance.
"Horsepower and Torque" An article showing how power, torque, and gearing affect a vehicle's performance.
"Torque vs. Horsepower: Yet Another Argument" An automotive perspective
a discussion of torque and angular momentum in an online textbook
Torque and Angular Momentum in Circular Motion  on Project PHYSNET.
An interactive simulation of torque
Torque Unit Converter

Motor teknolojisi
Fiziksel nicelikler
Dönme
Tork

Tork