Jacques de Mahieu (* 1915 in Marseille; † 4. Oktober 1990 in Buenos Aires) war ein französischer Schriftsteller der Nouvelle Droite und ehemaliger SS-Mann.

Leben
Jacques de Mahieu wurde 1915 in Marseille als Jacques Girault geboren. Während des Zweiten Weltkriegs war er Freiwilliger der 33. Waffen-Grenadier-Division der SS "Charlemagne". Nach der Befreiung Frankreichs floh er über die Rattenlinie nach Argentinien, wo er sich dem Regime von Juan Perón anschloss und verschiedene Grundlagentexte für Peron entwarf. Er wurde dort später auch Ideengeber für römisch-katholische Jugendgruppen.

Mahieu studierte sowohl an der Universidad Nacional de Cuyo und an der Universidad de Buenos Aires. Er promovierte in Philosophie, Medizin, Wirtschaftswissenschaft und Politik. Er wurde danach Direktor des Instituts für Menschheitsgeschichte der Universidad de Buenos Aires (1953–1956 und 1972 bis 1976). Weitere Lehrtätigkeiten übernahm er von 1948 bis 1956 an der Universidad Nacional de Cuyo (1948–1955) und an der Universidad del Salvador (1964–1965).

Mahieu schrieb über 20 Bücher, die vor allem durch ihre rassistischen und sexistischen Theorien auffielen. So verbreitete Mahieu die These, die Wikinger seien bereits 967 nach Amerika gereist und hätten dort die Herrscherkaste der Inkas begründet; besonderes Augenmerk legte er dabei auf sexuelle Ausschweifungen. Ähnliche Ansichten verbreitete er über die Templer und Trojaner. Den indigenen Völkern des Kontinents sprach er die Fähigkeit ab, eine Zivilisation zu gründen. Mehrere Expeditionen in den Amazonas und nach Paraguay sollten seine Theorien untermauern. Dabei entdeckte er den Stamm der "Guayakis", die er nach nationalsozialistischen Rasseprinzipien untersuchte und als halb arisch, halb entartet beschrieb und als Nachfahren der Wikinger einführte. Im Nationalpark Sete Cidades entdeckte er bizarre Felsen, die er als Phalli identifizierte und eine weitere Felsenformation, die seiner Forschung nach an die Externsteine erinnern soll.

Mahieus Hauptwerke wurden in Deutschland von Wilfred von Oven übersetzt und im Grabert-Verlag veröffentlicht. Mahieu verstarb am 4. Oktober 1990 in Buenos Aires.

Werke

Deutsche Übersetzungen
Des Sonnengottes große Reise – Die Wikinger in Mexiko und Peru. Grabert Verlag, Tübingen 1972, ISBN 3-87847-025-8 (Le Grand Voyage du Dieu-Soleil)
Des Sonnengottes Todeskampf – Die Wikinger in Paraguay. Grabert Verlag, Tübingen 1973, ISBN 3-87847-027-4 (L'Agonie du Dieu-Soleil)
Des Sonnengottes heilige Steine – Die Wikinger in Brasilien. Grabert Verlag, Tübingen 1975, ISBN 3-87847-032-0
Wer entdeckte Amerika? – Geheimgeographie vor Kolumbus. Grabert Verlag, Tübingen 1977, ISBN 3-87847-035-5 (La Geografía Secreta de América)
Der weiße König von Ipir. Grabert Verlag, Tübingen 1978, ISBN 3-87847-040-1
Die Templer in Amerika oder das Silber der Kathedralen. Grabert Verlag, Tübingen 1979, ISBN 3-87847-045-2 (Les Templiers en Amérique)
Das Wikingerreich von Tiahuanacu – Geschichte eines nordischen Imperiums in Südamerika. Grabert Verlag, Tübingen 1981, ISBN 3-87847-054-1
Die Erben Trojas. Grabert Verlag, Tübingen 1982, ISBN 978-3-87847-057-1
Die Flucht der Trojaner: Wie ihre Hochkultur über Nordafrika und die Kanarischen Inseln nach Amerika gelangte. Grabert Verlag, Tübingen 1985, ISBN 3-87847-077-0 (La fuite des troies)
Volk – Nation – Rasse. Grundlagen der Biopolitik. DS-Verlag, Riesa 2003, ISBN 3-9805844-7-X

Englische Übersetzungen
Foundations of Biopolitics: Race. Ethno-genopolitics. Population Volume. Migrations, Cariou Publishing, 2023

Spanische Werke
Europa y el nacionalsocialismo: desde el tratado de Versalles, Video
La inteligencia organizadora, Editorial San Luis, 1950
Filosofía de la estética, Universidad Nacional de Cuyo, 1950
Evolución y porvenir del sindicalismo, Arayú, 1954
La economía comunitaria, Universidad Argentina de Ciencias Sociales, 1964
Diccionario de ciencia política, Books International, 1966
Proletariado y cultura, Marú, 1967
Fundamentos de biopolítica, Centro Editor Argentino, 1968
Maurras y Sorel, Centro Editor Argentino, 1969
Tratado de sociología general, Centro Editor Argentino, 1969
El estado comunitario, La Bastilla (2. Auflage), 1973
El gran viaje del Dios-sol, Hachette, 1976
La agonía del dios Sol, Hachette, 1977
La geografía secreta de América, Hachette, 1978
El rey vikingo del Paraguay, Hachette, 1979
La naturaleza del cosmos, Retorno, 2008

Französische Werke
Précis de biopolitique, Éditions celtiques, 1969
Le Grand voyage du dieu-soleil, Édition spéciale, 1971
L'Agonie du Dieu Soleil. Les Vikings en Amérique du Sud, Robert Laffont, 1974
Drakkars sur l'Amazone, Copernic, 1977
L'Imposture de Christophe Colomb. La Géographie Secrète de l'Amérique, Copernic, 1979
La Fabuleuse Épopée des Troyens en Amérique du Sud, Pardès, 1998
Les Templiers en Amérique, J'ai lu, 1999

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Französisch)
Literatur (Spanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Sachliteratur (Esoterik)
Angehöriger der Waffen-SS
Person (französische Kollaboration)
Rattenlinien
Hochschullehrer (Mendoza, Argentinien)
Hochschullehrer (Universidad de Buenos Aires)
Emigrant in Argentinien
Franzose
Geboren 1915
Gestorben 1990
Mann

Jacques de Mahieu


Ciklantus (lat. Cyclanthus), rod vazdazelenih trajnica iz porodice Cyclanthoideae. Postoje dvije vrste raširene od južnog Meksika do tropske Južne Amerike, uključujući Karibe.

Ovaj rod nema stabljike, često formira guste nakupine bifidnih listova dugih 50 - 100 cm ili više na dugim peteljkama nalik trstici također dugim 50 - 100 cm ili više. Biljka može narasti 1 - 3 metra u visinu.

Vrste
 Cyclanthus bipartitus Poit. ex A.Rich.
 Cyclanthus indivisus R.E.Schult.

Sinonimi
 Cyclosanthes Poepp.
 Discanthus Spruce

Izvori

Pandanolike

Ciklantus


Liste des émissions de pièces de collection françaises en euro durant l'année 2015.

Source : Arrêté

Légende :

Voir aussi

 2015 en numismatique
 Pièces en euro de la France

Références

Pièce de monnaie française
2015 en France
2015 en numismatique
France

Liste des pièces de collection françaises en euro émises en 2015


نادي ليدز يونايتد لكرة القدم  هو نادي إنجليزي يلعب حالياً في الدوري الإنجليزي الممتاز، يقع في مقاطعة يوركشاير (في غرب يوركشاير)، وتم تأسيسه عام 1919 وملعب النادي الحالي هو الإيلاند رود. لنادي ليدز يونايتد ألقاب وأسماء مستعارة والأكثرها شيوعاً هي البيض (The Whites) لأن لباسهم الأصلي والأول هو فانيلة بيضاء وسروال أبيض، وأيضاً الطواويس (The Peacocks) وتعني، وسبب تسمية الاسم الثاني هو لأن الشارع الذي يقع أمام ملعب النادي اسمه شارع الطاووس وفيه حانة شهيرة ومن أكبر الحانات في مدينة ليدز اسمها حانة الطاووس.

الحقبة الذهبية للنادي كانت في ستينيات وسبعينيات القرن الماضي حيث فاز لأول مرة في تاريخه ببطولة الدوري الإنجليزي الممتاز عام 1969، ثم فاز بها مجدداً عام 1974 وكان رئيس النادي آنذاك هو دون ريفي الذي استقطب لاعبين من الطراز العالمي للفوز ببطولات الدوري هذه وأيضاً حقق معاه النادي بطولة كأس رابطة المحترفين الإنجليزية عام 1968 وكذلك بطولة كأس الاتحاد الإنجليزي عام 1972. ولكن دون ريفي رحل بعد ذلك عن رئاسة نادي ليدز يونايتد وتغير حال النادي تماماً وهبط إلى دوري الدرجة الثانية عام 1982، ثم قاد المدرب ويلكنسون هاورد نادي ليدز يونايتد مجدداً إلى دوري الأضواء عام 1990 وحقق معه بطولة الدوري الإنجليزي الممتاز عام 1992، وخلال الفترة ما بين أعوام 1990 و2000 تنافس النادي وبقوة على المستوى الأوروبي والقاري حيث وصل النادي إلى أدوار متقدمة من بطولة كأس الاتحاد الأوروبي المعروف حالياً. وبعد صعوبات مالية حادة واجهت النادي في بداية الألفية الجديدة هبط النادي إلى الدرجة الأولى ومن ثم إلى الدرجة الثانية وقضى فيه ثلاثة مواسم متتالية، ولكنه عاد مجدداً إلى دوري الدرجة الأولى في موسم 2009/2010.

تاريخ النادي
كان هناك نادي بسيط قبل تأسيس نادي ليدز يونايتد عام 1919 اسمه فقط نادي ليدز والذي تأسس عام 1904، لم يكن نادي رسمي ولم يكن يلعب في دوريات رسمية، ثم في عام 1919 تلقى نادي ليدز دعوة من جامعة ليدز الكبيرة للعب في دوري الجامعات على مستوى إنجلترا والمعروفة حالياً بدوري الهواة، وعلى هذا الأساس بدأ تاريخ نادي ليدز يونايتد وبدأ شيئاً فشيئاً دخول بحر وعالم كرة القدم.

1920 - 1960: سنوات عدم الاستقرار
على مدى السنوات القليلة الموالية تحسن فريق نادي ليدز يونايتد وفاز ببطولة الدوري الإنجليزي (الدرجة الثانية) وصعد لدوري الدرجة الأولى، وأخذ بذلك شهرة واسعة على مستوى شمال إنجلترا في منطقة يوركشاير، وكان ذلك في عام 1926، ولكنه هبط مجدداً إلى دوري الدرجة الثانية في عام 1927 وبذلك استقال آرثر فيركلاو مدرب النادي آنذاك ليحل محله المدرب ديك راي ولكن بسبب الأزمة المالية التي واجهت العالم في العشرينيات وبداية الثلاثينيات من القرن الماضي فإن نادي ليدز يونايتد لم يستقر مالياً وهبط مرتين إلى دوري الدرجة الثالثة ليستقيل في 5 مارس من عام 1935 المدرب راي من تدريب النادي، وحل محله بيلي هامبسون الذي استمر في تدريب النادي لمدة 12 عاماً، ثم بعد الحرب العالمية الثانية وفي عام 1947 استقال بيلي من تدريب النادي بعدما قضى معه واحداً من أسوأ المواسم في تاريخ النادي حيث هبط إلى الدرجة الثالثة مرة أخرى، ثم في أبريل من عام 1947 تم تعيين ويليس إدواردز مدرباً جديداً للنادي. في عام 1948 تم تعيين بولتون سام رئيساً جديداً لنادي ليدز يونايتد وذلك خلفاً لأرنست بولان وعلى ذلك تم تعيين إدوارديز ويليس كمدرب مساعد لفرانك باكلي. بَقِيَ نادي ليدز يونايتد في دوري الدرجة الثانية حتى موسم 1955/1956، حيث صعد في هذا الموسم إلى دوري الدرجة الأولى بقيادة الأسطورة الويلزية جون تشارلز، ثم تلقى اللاعب عرضاً مغرياً من نادي يوفنتوس وأراد شراء اللاعب بـ65,000 جينيه إسترليني فخسر نادي ليدز يونايتد جهود هذا اللاعب الفذ مما أدى إلى هبوطه إلى دوري الدرجة الثانية مجدداً في عام 1960.

1961 - 1975: الجيل الذهبي والتألق والإبداع
في مارس من عام 1961 عين نادي ليدز يونايتد دون ريفي مديراً فنياً له، ولكن بدايته لم تكن ناجحة بسبب الضائقة المالية التي كان يعاني منها النادي آنذاك، في موسم 1961/1962 وفي آخر مباراة من الموسم أنقد دون ريفي فريقه من الهبوط إلى دوري الدرجة الثالثة، وبذلك بدأت الآمال تعود إلى المشجعين شيئاً فشيئاً من الظهور ولأول مرة في دوري الأضواء. مع مرور الوقت والسنوات تمكن أخيراً نادي ليدز يونايتد من الصعود إلى الدوري الإنجليزي الممتاز، وحقق ريفي بطولات لا ينساها عشاق ليدز يونايتد، في موسم 1968/1969 حقق النادي بطولة الدوري الممتاز لأول مرة في تاريخه وأول بطولة كبيرة له، ثم كرر الإنجاز نفسه وفاز ببطولة الدوري الممتاز مجدداً موسم 1973/1974 وفاز أيضاً بكأس الاتحاد الإنجليزي عام 1972 وفاز ببطولة كأس رابطة الأندية المحترفة عام 1968. ليدز يونايتد خلال هذه السنوات وصل أيضاً إلى نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي 3 مرات ووصل إلى نهائي كأس الاتحاد الأوروبي (المعروفة حالياً الدوري الأوربي) مرتين في تاريخه، الأولى كانت عام 1971 وكانت أمام نادي آي سي ميلان الإيطالي، ولكنه خسرها بهدف نظيف، أما الثانية فكانت عام 1975.

الموسم الأخير لدونالد ريفي في الإيلاند رود كان موسم 1973/1974، فكان سبب رحيله هو استدعاؤه لتدريب منتخب إنجلترا لكرة القدم (حيث قادهم لنهائيات كأس العالم 1974)، فتم تعيين برايان كلوف خلفاً لدون ريفي، وكان هذا التعيين مفاجئ إذ أن كلوف كان من منتقدي دون ريفي وخططه التكتيكية، وعلى الرغم من ذلك فإن برايان كلوف قاد نادي ليدز يونايتد لنهائي كأس الاتحاد الأوروبي عام 1975 ولكنه خسر النهائي أمام بايرن ميونخ بهدفين للاشيء.

1975 - 1988: عندما تفشل الأساطير في التدريب
بعد رحيل دون ريفي عن تدريب النادي عام 1974 فإن مستوى النادي تزعزع كثيراً وبات غير مستقراً وأصبحت نتائج الفريق تدهور شيئاً فشيئاً، مما أدى بذلك إلى إقالة المدرب كلوف الذي خلف ريفي، وأتى بدلاً منه جوك شتاين الذي استمر 44 يوماً فقط قبل أن يغادر إلى أستكتلندا لتدريب المنتخب الوطني، ثم أتى المدرب أدامسون جيمي لإنقاذ نادي ليدز يونايتد من الهبوط، لكنه لم يتمكن من ذلك فاستقال من منصبه عام 1980، ثم خلفه بعد ذلك نجم ليدز يونايتد السابق ونجم المنتخب الإنجليزي آلان كلارك، وأيضاً لم يستطع كلارك إنقاذ ليدز يونايتد فتم إستبداله عام 1982 بزميله في الفريق سابقاً والقائد إيدي جراي.

باختصار كانت هذه الحقبة على نادي ليدز يونايتد صعبة للغاية، فتعدد المدربين واستبدال اللاعبين وبيع وشراء من هنا وهناك لم يجدِ نفعاً من إنقاذ نادي ليدز يونايتد، فهبط إلى الدرجة الأولى ومن ثم الثانية، وعلى الرغم من ذلك إلا أن نادي ليدز يونايتد نجح في الوصول إلى نصف نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي عام 1987 وواجه نادي تشارلتون أثليتك ولكنه خسر أمامه، بيلي برينمير هو من قاد النادي إلى المربع الذهبي ونجح في إنقاذ نادي ليدز يونايتد وإعادته إلى الأضواء مجدداً، يذكر أن بيلي برينمير كان لاعباً تحت إدارة المدرب دون ريفي.

1988 - 1995: العصر الذهبي الثاني
في أكتوبر من عام 1988 تم تعيين المدرب هوارد ويلكنسون مدرباً جديداً للنادي وعن طريق هذا المدرب المحنك بدأ نادي ليدز يونايتد في الدخول إلى عصره الذهبي مجدداً، حيث صعد إلى دوري الأضواء والبريمير ليغ في موسم 1989/1990 وحقق المركز الرابع في موسم 1990/1991 ثم فاز بلقب الدوري الممتاز موسم 1991/1992 بعد غياب دام 18 عاماً، ومع ذلك فإن موسم 1992/1993 كان موسماً سيئاً للغاية للنادي، حيث خرج من أدوار مبكرة من دوري أبطال أوروبا واستطاع تجنب الهبوط إلى الدرجة الأولى وحقق المركز السابع عشر، وفي موسم 1995/1996 حقق نادي ليدز يونايتد المركز الثالث عشر في الدوري ووصل إلى نهائي كأس رابطة الأندية المحترفة، ولكنه خسره بثلاثية نظيفة أمام نادي أستون فيلا. في وقت مبكر من موسم 1996/1997 وعندما خسر نادي ليدز يونايتد على أرضه ووسط جماهيره 4-0 أمام نادي مانشستر يونايتد تم إنهاء عقد هوارد ويلكنسون.

الفترة التي قضاها هاورد مع نادي ليدز يونايتد ليست بالقصيرة وكانت فترة جيدة بل ممتازة لفريق قدِمَ من الدرجة الثانية، واستطاع هاورد أيضاً أن يطور أكاديمية نادي ليدز يونايتد للشباب فأنتجت هذه الأكاديمية لاعبين شباب موهوبين استطاعوا النهوض بنادي ليدز يونايتد وبالكثير من الأندية الإنجليزية الأخرى.

1996 - 2001: حياة الحلم
في عام 1996 عين نادي ليدز يونايتد جورج غراهام مديراً فنياً له خلفاً لهوارد ويلكنسون، وكان هذا التعيين مثير للجدل وغريب جداً، إذ أن جورج غراهام كان قد تلقى في عام 1995 عقوبة حظر مشاركة من الاتحاد الإنجليزي لكرة القدم بسبب قيامه بتلقي مدفوعات غير مشروعة وتلاعب من قِبَل جهة رياضية. جورج غراهام قام على الرغم من ذلك بالتعاقد مع لاعبين مخضرمين مثل جيمي فلويد هاسلبانك في يونيو من عام 1997 حيث جاء من نادي بوافيستا البرتغالي مقابل 2 مليون جينيه إسترليني، وبذلك ساعد هذا المدرب في نهاية موسم 1996/1997 في وصول نادي ليدز يونايتد للتصفيات المؤهلة لكأس الاتحاد الأوروبي.

في أكتوبر من عام 1998 ترك جورج غراهام تدريب النادي وذهب لتدريب نادي توتنهام هوستبير، وحل مكانه ديفيد أوليري، ثم غادر بعد ذلك جيمي فلويد إلى نادي أتليتيكو مدريد الإسباني حيث لم يتفق مع رئيس النادي آنذاك بيتر ريدستيل حول تجديد عقده، وبعد ذلك استقطب نادي ليدز يونايتد لاعبين شباب مثل مارك فيدوكا ولاعب خط الوسط الفرنسي أوليفر داكورت الذي اشتراه نادي ليدز يونايتد بـ7 مليون جينيه إسترليني وبذلك كان داكورت هو أعلى صفقة تم شراؤها في تاريخ نادي ليدز يونايتد.

كان مساعد ديفيد أوليري هو أسطورة نادي ليدز يونايتد إيدي جراي، ومعهما احتل نادي ليدز يونايتد المركز الثالث في جدول الدوري الإنجليزي الممتاز موسم 1999/2000، ولعبوا في كأس الاتحاد الأوروبي، ووصل نادي ليدز يونايتد إلى المربع الذهبي في موسم 1999/2000 ولكنه خرج على يد غلطة سراي التركي الذي فاز باللقب بعد ذلك، فخسر في مباراة الذهاب في تركيا 2-0 وتعادل في مباراة الإياب في الإيلاند رود 2-2، في مباراة الذهاب بالتحديد في تركيا تعرض مشجعَين لنادي ليدز يونايتد وهما كريستوفور لوفتوس وكيفن سبيت للطعن عدة مرات لقوا بذلك حتفهما قبل بداية المباراة، ومنذ تلك المباراة فإنه عندما يقترب تاريخ وفاتهما تقام سنوياً دقيقة حداد عندما تكون هناك مباراة لنادي ليدز يونايتد على أرضه.

في موسم 2000/2001 لعب نادي ليدز يونايتد في بطولة دوري أبطال أوروبا ووصل إلى نصف نهائي البطولة، ولكنه خرج على يد نادي فالنسيا الإسباني بعدما تعادل في الإيلاند رود 0-0 وخسر في المستايا 3-0. في تلك البطولة شق نادي ليدز يونايتد طريقه من التصفيات المؤهلة حيث تغلب على ميونخ 1860 وفاز عليه ذهابا وإياباً 2-1 و1-0 على التوالي، ثم وقع بعد ذلك في المجموعة الثامنة مع كلٍ من: آي سي ميلان - برشلونة - بشكتاش، واستطاع احتلال المركز الثاني وتأهل إلى الدور الـ16 رفقة نادي آي سي ميلان، ونظام الدور الـ16 وقتها كان يلعب في 4 مجموعات كل مجموعة يوجد فيها 4 فرق، وقع نادي ليدز يونايتد في المجموعة الرابعة مع ريال مدريد وآيندرلخت فرانكفورت ولاتسيو، واستطاع احتلال المركز الثاني أيضاً يتقدمه ريال مدريد الذي احتل المركز الأول، وتأهل بذلك إلى دور الربع نهائي حيث وقع أمام نادي ديبورتيفو لاكارونيا، واستطاع الفوز عليه في الإيلاند رود 3-0 وخسر في الريازو في إسبانيا بنتيجة 2-0 وبذلك تأهل إلى المربع الذهبي وواجه نادي فالنسيا. وفي تلك الفترة إعْتُبِرَ نادي ليدز يونايتد من أفضل الأندية الأوروبية.

2004 - 2007: وسط الألم والحسرة والخسران
في عام 2004 اشترى كين بايتس نادي ليدز يونايتد بـ10 مليون جينيه إسترليني وهو حالياً رئيس النادي، استقر بعد ذلك نادي ليدز يونايتد وأنهى موسم 2004/2005 في وسط اللائحة في الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى واستقر أخيراً بلاكويل على رأس الإدارة الفنية للنادي، وفي نهاية ذلك الموسم اعتزل أسطورة نادي ليدز يونايتد لوكاس راديبي اللعب نهائياً بعد سلسلة من الإصابات وانتقل نجم ليدز الواعد آرون لينون إلى نادي توتنهام هوستبير، وبذلك أيضاً خسر نادي ليدز يونايتد إثنين من أبرز وأهم لاعبيه.

في موسم 2005/2006 من الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى أنهى نادي ليدز يونايتد ذلك الموسم في المركز الخامس، فكان ليدز في بداية ذلك الموسم جيد جداً واحتل المركز الثالث تقريباً طوال البطولة، ولكن في الربع الأخير من الدوري انخفض مستواه كثيراً فنزل إلى المركز الخامس ولم يستطع حتى المنافسة على الرجوع إلى دوري الأضواء، في نهاية موسم 2005/2006 تم بيع أيضاً المهاجم روب هالس إلى نادي شيفيلد يونايتد وحل محله جيف هورسفيلد الذي أتى من شيفيلد يونايتد نفسه على سبيل الإعارة.

الموسم السيء التاريخي الرهيب لنادي ليدز يوناتد، موسم يتمنى الكثير نسيانه، موسم لم يعرف فيه نادي ليدز يونايتد طريقه للنجاة، بل إحجتاحه الخزي والعار ودموع المشجعين، وهو موسم 2006/2007، ذلك الموسم الكارثي، والذي فيه هبط نادي ليدز يونايتد إلى دوري الدرجة الثانية لأول مرة في تاريخه حيث لم يسبق لنادي ليدز يونايتد التواجد في دوري الدرجة الثانية أبداً، ففي سبتمبر من عام 2006 تم إقالة بلاكويل من تدريب النادي بسبب الأداء السيء والبداية المزرية للنادي في ذلك الموسم حيث دخل عليه أهدافاً كثيرة ولم يسجل كثيراً أيضاً، فكانت المشكلة في الفريق بأكمله، بدءاً من الحارس إلى قلب الهجوم، وعين النادي جون كارفر مدرب مؤقت للنادي، ولكن هذا المدرب الأخير لم ينجح أبداً في حفظ ماء وجه نادي ليدز يونايتد وحفظ مكانه في دوري الدرجة الأولى، فبعد مرور شهر فقط على تعيين كارفر تم إقالته من مصبه وتعيين دينيس وايز بدلاً منه، وفي يناير من عام 2007 رحل ماثيو كيلغالون أحد نجوم النادي إلى شيفيلد للعب لنادي شيفيلد يونايتد، المدرب دينيس هو الآخر لم يستطع إنقاذ النادي على الرغم من إحضاره للاعبين من ذوي الخبرة من أكثر من مكان للعب في ليدز، والمشكلة هنا أن النادي أحضر اللاعبين هؤلاء على أساس مبدء القرض، حيث يتم الدفع في ما بعد، ولكن النادي تأخر في دفع المستحقات للأندية التي باعت لاعبيها لليدز فتم بذلك خصم 10 نقاط من رصيد النادي وبذلك هبط رسمياً إلى دوري الدرجة الثانية لأول مرة في تاريخه.

2007-2010 : الدرجة الثانية لأول مرة
الصدمة بدأت في يوليو 2007 عندما استوعب النادي والمشجعين بأن ليدز يونايتد، ذلك النادي الشهير والعملاق والرائع يلعب في دوري الدرجة الثانية الإنجليزي ولأول مرة في تاريخه!، الشيء الإيجابي الذي حدث في صيف عام 2007 هو امتلاك كين بايتس لنادي ليدز يونايتد بشكل كامل ورسمي، وبذلك بدأ كين في محاولة لإعادة النادي والنهوض به مجدداً وأولى خطواته كانت بعمل تصفية كاملة للإدارة الفنية والإدارة العامة للنادي، قبل بداية الموسم بقليل تم تعيين جوس بويت كمدرب لنادي ليدز يونايتد، لكنه لم يدم لأكثر من نصف موسم بعدما أن رحل ليكون المدرب المساعد لنادي توتنهام هوستبير، وحل مكانه غاري مكأليستر في منتصف موسم 2007/2008 ومساعده ستيف ستاونتون، في نهاية موسم 2007/2008 تم خصم 15 نقطة من رصيد نادي ليدز يونايتد بسبب تأخره في دفع مستحقات اللاعبين وتأخر دفع القروض لبعض الأندية.

في صيف عام 2008 حاول نادي ليدز يونايتد استقطاب لاعبين جدد، وبالفعل نجح في التوقيع مع 3 لاعبين جيدين وهم: أندي روبنسون ولوتشيانو بكيو وروبرت سنودجراس، وبدأ ليدز يونايتد موسم 2008/2009 بشكل إيجابي، حضور قوي في الملعب، تمريرات جيدة جداً، وظهر نوع من الأمل في عودة النادي للأضواء، ولكن للأسف كان ما زال وقتها دفاع النادي هشاً للغاية ويدخل عليه أهداف كثيرة، وإخفض مستوى ليدز يونايتد كثيراً، وبذلك أقيل غاري من منصبه في 21 ديسمبر من عام 2008 بعد سلسلة من النتائج السيئة، بما في ذلك الخروج من الدور الثاني فقط من مسابقة كأس الاتحاد الإنجليزي. سيمون جرايسون هو المدرب الذي أتى بعد إقالة غاري، حيث جاء من نادي بلاكبول لتدريب ليدز يونايتد، وتحت قيادة جرايسون تحسن أداء ليدز يونايتد كثيراً بعدما أن وقع النادي في شتاء عام 2009 (فترة الانتقالات الشتوية) من مدافعين جدد مثل: ريتشارد نايلور وسام سودجي. قبل نهاية موسم 2008/2009 كان نادي ليدز يونايتد قد وصل إلى المركز الرابع في الدوري الإنجليزي (الدرجة الثانية) وكاد أن يصعد إلى دوري الدرجة الأولى، ولكنه خسر في مباريات التأهل في الدور النصف نهائي أمام نادي ميلوول حيث فاز عليه في الذهاب 1-0 وتعادلا في الإياب 1-1.

في صيف عام 2009، انتقل فابيان ديلف إلى نادي أستون فيلا الإنجليزي مقابل مليون جينيه إسترليني، ويكون بذلك نادي ليدز يونايتد قد تنفس الصعداء بهذا المليون واستطاع دفع بعض المستحقات المالية، وبعد الأرباح التي ربحها النادي بعد موسم 2008/2009 الذي كان لا بأس به لليدز يونايتد، استطاع النادي شراء لاعبين جدد وبمستوى جيد، فنجح في صيف 2009 أيضاً التوقيع مع: باتريك كيسنوربو وماكس غرادل وشين هيغز وجايسون كرو ومايكل دويل ولي برومباي.

بدأ نادي ليدز يونايتد موسم 2009/2010 بداية رائعة للغاية، حيث نجح في تسجيل رقم قياسي جديد بالفوز بأول 8 مباريات على التوالي، وهو رقم لم يسجله أي نادي في دوري الدرجة الثانية الإنجليزي من قبل، أما على مستوى البطولات الأخرى، فقد خرج نادي ليدز من بطولة كأس الرابطة على يد ليفربول بعدما أن خسر بنتيجة 1-0 فقط وهي نتيجة جيدة بالنسبة لنادي يلعب أمام أحد أعرق وأقوى الأندية العالمية، وفي 26 ديسمبر من عام 2009 وصل نادي ليدز إلى أعلى نقطة وحلق عالياً في صدارة الدوري الإنجليزي الثاني برصيد 56 نقطة، وبذلك سجل نادي ليدز يونايتد رقم قياسي جديد آخر مع المدرب المميز سيمون جرايسون.

أما في مسابقة كأس الاتحاد الإنجليزي في موسم 2009/2010 وتحديداً في الثالث من يناير من عام 2010 لعب نادي ليدز يونايتد الدور الثالث من البطولة أمام نادي مانشستر يونايتد، وحقق ليدز مفاجأة من العيار الثقيل عندما استطاع الفوز على مانشستر يونايتد 1-0 في معقله ووسط جماهيره وأقصاه بذلك من البطولة، وهذا الفوز، هو الفوز الأول لليدز يونايتد على مانشستر يونايتد في الأولد ترافورد منذ عام 1981، كما أنها هذه هي المرة الأولى التي يقصى فيها أليكس فيرغسون من الدور الثالث من بطولة كأس الاتحاد الإنجليزي منذ توليه تدريب نادي مناشستر يونايتد عام 1986. ولعب ليدز يونايتد الدور الرابع من البطولة أمام توتنهام هوستبير وتعادل معه في الوايت هارت لاين 2-2 بعدما أن سجل لاعب ليدز يونايتد جيرمين بيكفورد هدف التعادل لليدز في الوقت البدل الضائع من ركلة جزاء، ولعبوا المباراة الثانية في الإيلاند رود، لكن ليدز خسر هذه المرة بنتيجة 3-1.

في الربع الأخير من موسم 2009/2010 هبط مستوى ليدز يونايتد قليلاً وواجه صعوبات كثيرة في الحفاظ على صدارة الدوري، حيث خسر عدة مباريات مهمة وفي أوقات حرجة وتعادل كثيراً، ونتيجة لتلك الخسارات والتعادلات فقد خسر النادي المركز الأول لصالح نورويتش سيتي في نهاية الموسم، ولكن في المباراة الأخيرة من الدوري وأمام نادي بريستول روفيرز فاز ليدز يونايتد 2-1 بعدما أن كان متأخراً 1-0 وكان مطرود منه لاعباً منذ الشوط الأول، وبذلك تأهل نادي ليدز يونايتد إلى الدوري الإنجليزي الأول بعدما أن احتل المركز الثاني وبعد غياب دام 3 سنوات قضاها ليدز يونايتد في دوري الدرجة الثانية.

2010 - الآن: العودة للدرجة الأولى
وخلال 2012 أعلن بنك «بيت التمويل الخليجي» أن شركة «بيت التمويل الخليجي كابيتال» التابعة له، وقعت اتفاقاً حصرياً لترتيب شراء نادي «ليدز يونايتد». ولكن خلال أبريل 2013 أعلن بيت التمويل ان هناك معاملة خاصة ببيع حصة بنسبة 10% من النادي إلى بنك الاستثمار الدولي

لباس النادي وشعاره

في السنوات الخمسة عشر الأولى من يوم تأسيس النادي، كان لباس النادي الأول نفس لباس جاره، نادي هدرسفيلد تاون، وكان ذلك بسبب أن رئيس نادي هدرسفيلد تاون آنذاك هيلتون كراوثر حاول دمج الناديين ولكنه لم يستطع. كانت القمصان مخططة باللونين الأبيض والأزرق والسروال كان لونه أبيض والجواب لونها أزرق. في عام 1932 قام ليدز يونايتد بتبديل ألوان قمصانه إلى اللونين الأزرق والأصفر أما السروال والجوارب بقيت على حالها، هذه الملابس لبست لأول مرة بالتحديد يوم 22 من سبتمبر عام 1934، ثم في عام 1950 قام النادي مجدداً بتغيير لباسه حيث كانت القمصان كلها ملونة باللون الأصفر ما عدا الأكمام التي أخذت اللون الأزرق، أما السروال والجوارب فكانت مطوقة باللونين الأسود والأصفر، ثم في عام 1955 قام النادي بتغيير لباسه مجدداً إلى الألوان الملكية والتي تتكون من قمصان زرقاء ذهبية وسروال أبيض وجوارب زرقاء وصفراء.

في عام 1961 قدم دون ريفي رئيس نادي ليدز يونايتد آنذاك لباس جديد للنادي والطقم بالكامل لونه أبيض وهو نفس لباس النادي الإسباني الشهير ريال مدريد، وأراد أيضاً إضافة شعار (مجلس ليدز سيتي) على الأكمام وتحديداً ناحية الأكتاف كنوع من التشهير ولكي يعرف الناس النادي أكثر. شعار النادي الشخصي تغير كثيراً، وظهر أول شعار خاص للنادي عام 1973 وكان عبارة عن (وجه ضاحك) ملون بألوان لباس النادي، ثم تغير بعد ذلك في عام 1977 بإضافة بعض الألوان الجديدة (الأزرق والأصفر)، ثم في عام 1979 تم تجديد الشعار مجدداً وذلك بإضافة (طاووس)، ثم في عام 1984 تم تصميم شعار دائري محاط باللون الأزرق وبداخله زهور بيضاء وكرة قدم صفراء (على حسب لباس النادي)، إلى أن تم تغيير شعار النادي للمرة الأخيرة وهو الشعار الحالي وكان ذلك عام 1998.

بطولات النادي

المنافسات المحلية
 الدوري
 دوري الدرجة الأولى/الدوري الإنجليزي الممتاز
 البطل (3 مرات): 1968–69، 1973–74، 1991–92
الوصيف (5 مرات): دوري كرة القدم الإنجليزي 1964–65، دوري كرة القدم الإنجليزي 1965–66، دوري كرة القدم الإنجليزي 1969–70، دوري كرة القدم الإنجليزي 1970–71، دوري كرة القدم الإنجليزي 1971–72
 دوري الدرجة الثانية/دوري البطولة الإنجليزية
 البطل (4 مرات): 1923–24, 1963–64, 1989–90, 2019–20
الوصيف (3 مرات): 1927–28, 1931–32, 1955–56
 الدوري الإنجليزي الدرجة الثالثة/الدوري الإنجليزي الدرجة الأولى
الوصيف (مرة): 2009–10
 الكؤوس
 كأس الاتحاد الإنجليزي
البطل (مرة): 1971–72
الوصيف (3 مرات):  1964–65, 1969–70, 1972–73
 كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة
البطل (مرة): 1967–68
الوصيف (مرة): 1995–96
 الدرع الخيرية
البطل (مرتين): 1969, 1992
الوصيف (مرة): 1974

المنافسات الأوربية
 الرسمية
 دوري أبطال أوروبا
الوصيف (مرة): 1974–75
 كأس الكؤوس الأوروبية
الوصيف (مرة): 1972–73
 الودية
 كأس المعارض الأوروبية
البطل (مرتين): 1967–68, 1970–71
الوصيف (مرة): 1966–67

المصادر

أندية الدوري الإنجليزي الممتاز
أندية دوري البطولة الإنجليزية
أندية سابقة في دوري البطولة الإنجليزية
أندية كرة قدم أسست في 1919
أندية كرة قدم في إنجلترا
أندية كرة قدم في غرب يوركشاير
الرياضة في ليدز
تأسيسات سنة 1919 في إنجلترا
حائزون على كأس الاتحاد الإنجليزي
حائزون على كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة

ليدز يونايتد


A rift valley is a linear shaped lowland between several highlands or mountain ranges produced by the action of a geologic rift. Rifts are formed as a result of the pulling apart of the lithosphere due to extensional tectonics. The linear depression may subsequently be further deepened by the forces of erosion. More generally the valley is likely to be filled with sedimentary deposits derived from the rift flanks and the surrounding areas. In many cases rift lakes are formed. One of the best known examples of this process is the East African Rift. On Earth, rifts can occur at all elevations, from the sea floor to plateaus and mountain ranges in continental crust or in oceanic crust. They are often associated with a number of adjoining subsidiary or co-extensive valleys, which are typically considered part of the principal rift valley geologically.

Earth's rift valleys
The most extensive rift valley is located along the crest of the mid-ocean ridge system and is the result of sea floor spreading.  Examples of this type of rift include the Mid-Atlantic Ridge and the East Pacific Rise.

Many existing continental rift valleys are the result of a failed arm (aulacogen) of a triple junction, although there are two, the East African Rift and the Baikal Rift Zone, which are currently active, as well as a third which may be, the West Antarctic Rift System.  In these instances, not only the crust but entire tectonic plates are in the process of breaking apart forming new plates.  If they continue, continental rifts will eventually become oceanic rifts.

Other rift valleys are the result of bends or discontinuities in horizontally-moving (strike-slip) faults.  When these bends or discontinuities are in the same direction as the relative motions along the fault, extension occurs.  For example, for a right lateral-moving fault, a bend to the right will result in stretching and consequent subsidence in the area of the irregularity.  In the view of many geologists today, the Dead Sea lies in a rift which results from a leftward discontinuity in the left lateral-moving Dead Sea Transform fault.  Where a fault breaks into two strands, or two faults run close to each other, crustal extension may also occur between them, as a result of differences in their motions.  Both types of fault-caused extension commonly occur on a small scale, producing such features as sag ponds or landslides.

Rift valley lakes

Many of the world's largest lakes are located in rift valleys. Lake Baikal in Siberia, a World Heritage Site, lies in an active rift valley.  Baikal is both the deepest lake in the world and, with 20% of all of the liquid freshwater on earth, has the greatest volume. Lake Tanganyika, second by both measures, is in the Albertine Rift, the westernmost arm of the active East African Rift. Lake Superior in North America,  the largest freshwater lake by area, lies in the ancient and dormant Midcontinent Rift. The largest subglacial lake, Lake Vostok, may also lie in an ancient rift valley. Lake Nipissing and Lake Timiskaming in Ontario and Quebec, Canada lie inside a rift valley called the Ottawa-Bonnechere Graben. Þingvallavatn, Iceland's largest natural lake, is also an example of a rift lake.

Extraterrestrial rift valleys
Rift valleys are also known to occur on other terrestrial planets and natural satellites. The 4,000 km long Valles Marineris on Mars is believed by planetary geologists to be a large rift system. Some features of Venus, most notably, the 4,000 km Devana Chasma and a part of the western Eistla, and possibly also Alta and Bell Regio have been interpreted by some planetary geologists as rift valleys. Some natural satellites also have prominent rift valleys. The 2,000 km long Ithaca Chasma on Tethys in the Saturn system is a prominent example. Charon's Nostromo Chasma is the first confirmed in the Pluto system, however large chasms up to 950 km wide observed on Charon have also been tentatively interpreted by some as giant rifts, and similar formations have also been noted on Pluto. A recent study suggests a complex system of ancient lunar rift valleys, including Vallis Rheita and Vallis Alpes. The Uranus system also has prominent examples, with large 'chasma' believed to be giant rift valley systems, most notably the 1492 km long Messina Chasma on Titania, 622 km Kachina Chasmata on Ariel, Verona Rupes on Miranda, and Mommur Chasma on Oberon.

References

Further reading

Tectonic landforms

Rift valley


Electronics cartridge may refer to:

 ROM cartridge, a removable enclosure containing read-only memory devices designed to be connected to a computer or games console
 RAM pack, a RAM expansion cartridge
 Data cartridge (tape), magnetic tape in a plastic enclosure
 Tape cartridge, for use in tape drives

See also
 Cartridge (disambiguation)

Electronics cartridge


Calocochlia pan es una especie de caracol pulmonado terrestre y arbóreos de la familia Bradybaenidae. La especie es muy común en las Filipinas. La concha del caracol mide entre 41 a 47 milímetros de largo. Su coloración es a franjas espirales de color marrón chocolate y color crema

Referencias

Enlaces externos

 Animal Life Forms: Calocochlia pan
 BioLib:Calocochlia pan W. J. Broderip, 1841
 ZipcodeZoo.com: Calocochlia pan

Bradybaenidae

Calocochlia pan


Mrežni logički port (eng. logical network port) je mrežna tehnologija koja djeluje preko fizičkog mrežnog priključka.

Izvori

Računalne mreže

Mrežni logički port


Wacholder is a juniper-flavored distilled beverage and a regional variety of gin. It is produced predominantly in Westphalia, Emsland, Lippe, and the Rhineland. One of the oldest operating Wacholder distilleries is the Brennerei Eversbusch in Hagen, founded in the 18th century. Wacholder is the German word for "juniper".

In Austria and regions of Bavaria, Wacholder is referred to as Kranewitter, which is a regional term for the juniper plant. In Germany, Wacholder spirit can be used as an umbrella term for all juniper-flavored spirits such as Genever, Gin, Köm, Kranewitter, Krambambuli, and Steinhäger. A similar beverage, Borovička, is popular in Slovakia and the Czech Republic.

It is strong-flavored owing to its method of distillation, and is traditionally served chilled as a neat shot, with a beer chaser.

External links
Types of Gin

Gins

Wacholder


An Mormodes skinneri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Mormodes skinneri in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes skinneri


Caner Bulut (* 3. März 1989 in Antakya) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Elazığspor spielt.

Karriere

Vereinskarriere
Caner Bulut begann mit dem Vereinsfußball als Dreizehnjähriger in der Jugendabteilung von Hatayspor und erhielt dort im Frühjahr 2007 einen Profivertrag. Bis zum Saisonende machte er zwei Ligaspiele. Die zweite Spielzeit spielte er wieder überwiegend für die Jugendmannschaft und kam als Ergänzungsspieler zu einem Einsatz für die Profis. In der dritten Spielzeit eroberte er sich auf Anhieb einen Stammplatz und verpasste mit seiner Mannschaft erst im letzten Play-off-Spiel den Aufstieg in die TFF 2. Lig.

Zur Spielzeit wechselte er zum Süper-Lig-Klub Gaziantepspor. Hier spielte er ein halbes Jahr lang ausschließlich für die Reservemannschaft und verbrachte die Rückrunde dieser Saison beim Zweitligisten Boluspor.

Die Spielzeit begann er beim Drittligisten Adana Demirspor und wechselte zur Rückrunde bei zu Eyüpspor.

Zur Saison 2011/12 wechselte er zu Elazığspor und kam in seiner ersten Saison als Ergänzungsspieler lediglich zu einigen wenigen Einsätzen. Am vorletzten Spieltag schaffte man den sicheren Aufstieg in die Süper Lig. Für die Rückrunde der Saison 2012/13 wurde er an den Zweitligisten Karşıyaka SK ausgeliehen.

Im Frühjahr 2014 löste er seinen Vertrag mit Elazığspor nach gegenseitigem Einvernehmen auf und wechselte zu seinem Heimatverein Hatayspor.

Erfolge
 Mit Elazığspor:
 Vizemeister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Adana Demirspor)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Eyüpspor)
Fußballspieler (Gaziantepspor)
Fußballspieler (Hatayspor)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Geboren 1989
Türke
Mann

Caner Bulut


Fábio Leandro Freitas Gouveia de Carvalho (Torres Vedras, 30 de agosto de 2002) é um futebolista português que atua como extremo ou médio-ofensivo. Atualmente joga no RB Leipzig, emprestado pelo Liverpool.

Infância e Início de Carreira
Fábio nasceu em Torres Vedras, no distrito de Lisboa. É filho de de pai angolano e mãe portuguesa. Jogou na formação do Olivais Sul e do Benfica. Em 2013, a sua família emigrou para Londres, Inglaterra. Fábio jogou no Balham antes ingressar nas camadas jovens do Fulham, em 2015.

Carreira Clubística

Fulham
Em maio de 2020, Fábio assinou o seu primeiro contrato profissional com o Fulham, por 2 anos. A 23 de setembro, fez a sua estreia pela equipa sénior, entrando como suplente numa vitória por 2–0 sobre o Sheffield Wednesday, para a Taça da Liga Inglesa. A 15 de maio de 2021, Fábio marcou o seu primeiro golo profissional, numa derrota fora de casa por 3–1 frente ao Southampton, num jogo da Premier League. O Fulham terminou a temporada em 18º lugar, descendo de divisão para o Championship.

Fábio teve um impressionante início de temporada 2021–22, marcando 3 golos nos seus primeiros 5 jogos no Championship. Como resultado, recebeu o prémio de Jovem Jogador da EFL do Mês de agosto de 2021. Terminou a época com 10 golos em 36 jogos no campeonato, com o Fulham a sagrar-se campeão do Championship e a conquistar o regresso à Premier League.

Liverpool
Em maio de 2022, o Liverpool anunciou um acordo para contratar Fábio Carvalho por 5 milhões de libras (+ 2,7 milhões de libras em objetivos). A transferência foi oficializada a 1 de julho e Fábio foi apresentado oficialmente como jogador dos Reds dois dias depois.

A 27 de agosto de 2022, marcou o seu primeiro golo pelo clube, numa vitória em casa por 9–0 sobre o Bournemouth, na Premier League. Quatro dias depois, a 31 de agosto, Fábio marcou o golo da vitória aos 90+8 minutos numa vitória por 2–1 sobre o Newcastle em Anfield.

Carreira Internacional
Fábio Carvalho representou Inglaterra até ao escalão Sub-18.

A 17 de março de 2022, Fábio foi convocado pela Seleção Sub-21 de Portugal, para os jogos de qualificação para o Campeonato Europeu Sub-21 de 2023, contra Islândia e Grécia.

Em outubro de 2022, Fábio foi nomeado na lista de 55 jogadores pré-convocados pela Seleção Portuguesa para o Mundial 2022 no Catar. No entanto, não foi selecionado para o plantel final de 26 jogadores.

Estatísticas de carreira

Prémios
Fulham

 Championship: 2021–22

Liverpool

 Supertaça de Inglaterra: 2022

RB Leipzig

Supertaça de Alemanha: 2023

Individual

 Jovem Jogador do Mês da EFL: agosto de 2021
 Equipa do Ano da PFA : Championship 2021–22

Nascidos em 2002
Naturais de Torres Vedras
Pessoas vivas
Futebolistas de Portugal
Carvalho, Fábio
Ingleses de ascendência portuguesa
Carvalho, Fábio
Carvalho, Fábio
Carvalho, Fábio
Portugueses expatriados no Reino Unido
Portugueses expatriados na Alemanha

Fábio Carvalho (futebolista)


Gaspard Monge, Comte de Péluse (Beaune, Côte-d'Or, 9. svibnja 1746. — Pariz, 28. srpnja 1818.), bio je francuski matematičar i tvorac nacrtne (deskriptivne) geometrije.

Monge je bio profesor u Mézièresu 1768. i u Parizu od 1780. Jedno vrijeme radio je na oba sveučilišta ali od 1873. radi samo u Parizu. Monge se s oduševljenjem priklonio
revoluciji i kasnije je bio suradnik Napoleona Bonaparte, kojeg je slijedio u Egipat. Obnašao je dužnost ministra pomorstva. Profesor na École normale postao je 1795., a kasnije je postao profesor na École polytechnique. Poslije Napoleonovog pada, živio je povučeno jer je bio pao u nemilost.

Među Mongeovim matematičkim radovima treba napomenuti njegovu Géométrie descriptive (1800.), rad u kojem je stvorio novu granu matematike, nacrtnu geometriju. Razvojem ove geometrije ne samo da je Monge postigao važne rezultate za matematiku, već je kreirao i metode, kroz koje je geometrija postala neovisna od matematičke analize i na taj način je uzela posebno mjesto u znanosti, upotrebljavajući Descartesov analitički pristup kao početnu točku.
Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju. Na dvijestogodišnjicu Francuske revolucije njegovi posmrtni ostaci preneseni su u Panteon.

Francuski znanstvenici
Francuski matematičari
Francuski političari

Gaspard Monge


Akbaş Cephaneliği Baskını, Mondros Mütarekesi gereği Fransız kuvvetlerince el konulan Osmanlı ordusuna ait Eceabat yakınındaki cephaneliğe Balıkesir Redd-i İlhak Cemiyeti mensubu Köprülü Hamdi Bey önderliğinde 40 atlı arkadaşın 26-27 Ocak 1920'de düzenlediği baskın.

Öncesi
Mondros Mütarekesi'nin 1. maddesi, "Çanakkale ve İstanbul Boğazlarının açılması, Karadeniz'e serbestçe geçişin temini ve Çanakkale ve Karadeniz istihkamlarının İtilaf Devletleri tarafından işgali sağlanacaktır" hükmünü getirmektedir. İtilaf Devletleri bu maddeye dayanarak Osmanlı Harbiye Nezareti'nden 26 Kasım 1918 akşamına kadar Çanakkale Boğazı mevzilerinin boşaltılmasını istemiştir. Buna göre Gelibolu'daki 14. Kolordu ile 55. Tümen, Malkara'daki 49. Tümen ve Eceabat'taki 60. Tümen, mevzilerini boşaltarak daha geri hatlara çekileceklerdir.

Bu birliklerin geri çekilmelerinin hemen ardından İtilaf Devletlerine bağlı unsurlar Çanakkale Boğazı'nın her iki yakasını da işgal etmişler ve bölgedeki ikmal depolarını kontrol altına almışlardır. Bu ikmal depolarından en önemlisi "Akbaş Deposu"dur. Bu depodaki malzemenin çok büyük bir bölümü, 1917 yılında Bolşevik İhtilali sonucu Doğu Cephesi'nde ele geçirilen malzemedir ve 8.000 tüfek, 40 Rus Maxim ağır makineli, 20.000 sandık cephane ve çeşitli askeri malzeme içermektedir. Deponun işgal edilmesi ardından güvenliği Fransız birliklerine bırakılmıştır. Garnizonda bir Türk birliği de görev yapmaktadır.

İtilaf Devletleri Akbaş Cephaneliği'ndeki malzemeyi Rusya'da Kızıl Ordu'ya karşı çarpışmakta olan Pyotr Nikolayevich Wrangel komutasındaki Wrangel Ordusu olarak bilinen Beyaz Ordu birliklerine aktarmayı planlamaktadırlar. Depodaki bu önemli miktardaki malzemenin kısa süre sonra yurtdışına çıkacağının öğrenilmesi Kuvâ-yi Milliye cephesinde tedirginlik yaratmıştır.

İlk Yunan birliklerinin 15 Mayıs 1919 tarihinde İzmir'i işgalinin yarattığı ortamda, 26 Temmuz 1919 tarihinde başlayan 1. Balıkesir Kongresi, 15 Ağustos 1919 tarihinde düzenlenen Alaşehir Kongresi ve 19 Kasım 1919 tarihindeki 2. Balıkesir Kongrelerinde, Yunan işgaline karşı Ayvalık, İvrindi, Akhisar, Salihli, Soma, Aydın ve Ödemiş cephelerinin kurulması kararları alınmıştı. Ancak, hem Anzavur Ayaklanması'nın neden olduğu cephane sarfiyatı hem de bu cephelerin gereksinmelerinin karşılanması hayati bir ikmal sorunuydu.

Akbaş Cephaneliği'ndeki malzemeye el konulması fikri böyle bir ortamda, Balıkesir'deki 61. Ordu komutanı Kazım (Özalp) Bey'in ve Heyet-i Merkeziye üyesi Köprülülü Hamdi Bey tarafından gündeme gelmiştir.

Akbaş Cephaneliği
Akbaş Cephaneliği, Gelibolu Yarımadası'nın doğusunda, Eceabat ilçesine 10 kilometre mesafede, ancak küçük gemilerin demirlemesine uygun bir koyda bulunmaktadır. Çanakkale Savaşı sırasında Gelibolu Yarımadası'ndaki kuvvetlerin ikmal yönünden desteklenmesine elverişli bir koydur. Depo ve çevresi Senegallilerden oluşan Fransız birlikleri tarafından sıkı bir şekilde korunmaktadır ve Gelibolu'yla doğrudan telefon bağlantısı vardır. İngiliz deniz üssü Çanakkale ile Akbaş koyu ise denizden 20 dk.lık bir mesafededir ve kısa sürede yardım görebilecek durumdadır. Ayrıca Çanakkale Boğazı'nda devriye gezen İngiliz gemileri, bu süreyi daha da kısaltmakta, ayrıca baskında ele geçirilecek malzemenin Anadolu kıyısına sevkiyatını riske sokmaktadır.

Baskın hazırlıkları
Köprülülü Hamdi Bey, baskın öncesinde gerekli incelemeleri yapması için Dramalı Rıza Bey'i görevlendirmiştir. Rıza Bey, yerel köylü kıyafetleri ile bölgede bir hafta kadar çalışmış, depodaki güvenlik önlemleri konusunda koğuşların yerleri, nöbet noktaları, nöbet değişim saatleri, mevcut asker ve subay sayısını, telefon hatlarını, sahilde kayıkların yanaşıp yükleme yapabileceği noktaları kapsamak üzere gerekli incelemeleri yapmıştır.

Dramalı Rıza Bey'in Biga'ya döndüğü gün, Köprülülü Hamdi Bey ile baskın planı oluşturulmuştur. 18 Ocak 1920 tarihinde Lapseki'ye adamlarıyla birlikte gelen Köprülülü Hamdi Bey, Mülkiye'den arkadaşı olan Kaymakam Hasan Basri Bey'le görüşüp yardımını istemiş, böylece depodan ele geçirilecek malzemenin nakliyesi için gerekli olan kayık ve motorlar sağlanmıştır. Dramalı Rıza Bey ise çevre köylerden, hem baskın hem de sevkiyatın hızlı bir şekilde yapılmasını sağlamak için adam toplamaktadır.

Baskın hazırlıkları esasen hilelere dayanan karmaşık bir harekât planına dayanmaktadır. Farklı iki koldan hareket eden Köprülülü Hamdi Bey ve Dramalı Rıza Bey, yöredeki eşkıyanın takibi izlenimi oluşturmuşlardır. Hatta Köprülülü Hamdi Bey'in iki adamı, asker kaçağı olarak yakalanıp Gelibolu Müstahkem Mevki Komutanlığına gönderilmiş, durumdan haberdar olan komutan Halit Bey de bu iki asker kaçağını Akbaş Cephaneliği'ne sevk etmiştir. Cephaneliğe sızma yönünden ikinci bir hareket de Köprülülü Hamdi Bey'in adamlarından olan Yüzbaşı Davut Bey'in, Akbaş'taki Türk Muhafız Birliği komutan yardımcısı süsü verilerek cephaneliğe gitmesidir.

Baskın
Baskın tarihi olarak 26 Ocak 1920 gecesi seçilmiştir. Gecenin ileriki saatlerinde Dramalı Rıza Bey ve 30 kadar adamı Akbaş Cephaneliği garnizonunu basmıştır. Senegalli sömürge askerleri, hiçbir direniş göstermemişlerdir. Anadolu kıyısında bekleyen vapurun çektiği mavna ve kayıklar Akbaş koyuna yanaşmış ve malzeme yüklenmiştir. İngiliz devriye gemilerine yakalanmadan Anadolu kıyısına taşınan malzeme bu kez kara üzerinden iç kesimlere sevk edilmiştir.

Esir alınan sömürge askerleri Akbaş garnizonuna geri gönderilmiştir. Köprülülü Hamdi Bey, İngiliz komutana bir mektup bırakmış ve mektubunda garnizonu 200 kişiyle bastığını, askerlerin direnme şansı olmadığını belirtmiştir.

Dış bağlantılar
 Yard. Doç. Dr. Zeki Çevik, Köprülü Hamdi Bey ve Akbaş Cephaneliği Baskını
 Kurtuluş Savaşı Yılları'nda Biga'da Yaşananlar

Kaynakça

Türk Kurtuluş Savaşı Batı Cephesi'nde muharebeler
Kuvâ-yi Milliye
Edirne Vilayeti

Akbaş Cephaneliği Baskını


Stefani Kiryakova (Burgas, 5 de janeiro de 2001) é uma ginasta búlgara, campeã olímpica.

Carreira

Kiryakova conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova feminina por equipes da ginástica rítmica, ao lado de Simona Dyankova, Madlen Radukanova, Laura Traets e Erika Zafirova, com um total de 92.100 pontos na sua performance.

Ginastas rítmicos da Bulgária
Campeões olímpicos da Bulgária
Ginastas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Stefani Kiryakova


غبار الفحم أو رجيع الفحم هو مسحوق فحم ناجم عن أعمال الاستخراج في مناجم الفحم أو عن سحق الفحم بعد استخراجه في طاحونات مخصوصة. يبلغ قطر حُبيبٙة غبار الفحم نحو 5 مليمترات.

يُستخدم غبار الفحم في تشغيل محطات القوى الكهربائية، كما يستخدم لصناعة قوالب الفحم التي تستخدم في تدفئة البيوت وتشغيل القطارات. وهو رخيص الثمن إذ انه يُنتج من بقايا الفحم. ويتميز عند استخدامه عن القوالب أنه يعطي الحرارة بسرعة وبكفاءة عالية عند الحاجة. ومحطات القوى الكهربائية التي تستخدم غبار الفحم تقوم بنفسها بتحضير المسحوق داخل مصانعها.

ويكون غبار الفحم عند اختلاطه بالهواء مخلوطاً انفجارياً ويجب الاحتراس في استعماله حتى لا يتسبب في الانفجار والحريق. وهذا يستلزم عناية كبيرة عند نقله وتخزينه.

انظر أيضاً

 منجم فحم تسول فيرأين
 وقود
 فحم حجري
 نفط
 وقود احفوري

مراجع

أمراض مهنية
انفجارات
تعدين الفحم
صناعات
غبار
فحم

غبار الفحم


Nancy Hart, de son nom complet Nancy Ann Morgan Hart, née entre 1735 et 1747 et morte en 1830, est une patriote de l'État de Géorgie ayant lutté contre les Britanniques durant la guerre d'indépendance des États-Unis. Elle est particulièrement connue pour ses activités d'espionnage.

Origine et famille
Une grande partie de la vie de Nancy Hart est conjoncturelle. Néanmoins, la plupart de ses biographes situent sa naissance en Caroline du Nord, probablement dans la vallée de la Yadkin, les autres estimant qu'elle est née en Pennsylvanie. La majorité des études lui attribuent une naissance vers 1735, mais certains estiment qu'elle pourrait être née en 1747. Quoi qu'il en soit, la famille Hart déménage au début des années 1770 pour la Géorgie, où elle s'établit dans une cabane située dans la vallée fertile de la rivière .

Nancy Hart a de nombreux liens avec des personnalités politiques ou militaires américaines, notamment son cousin Daniel Morgan, vainqueur de la bataille de Cowpens ; par son mari Benjamin Hart, elle est également liée à Thomas Hart Benton et Henry Clay, tous deux futurs sénateurs américains.

Nancy Hart est souvent décrite comme une femme de grande taille (plus de 1,80 mètre), rousse, au visage rude et marqué par la variole, en outre affectée d'un strabisme. Son caractère fougueux est également relaté. Elle forme avec son mari une famille nombreuse comptant six fils et deux filles. Les témoins de sa vie s'accordent sur sa domination au sein du ménage, mais aussi sur son caractère impétueux, son désir de vengeance envers ceux qui maltraitaient sa famille ou ses amis. Les Amérindiens l'ayant croisée la nomment , c'est-à-dire « femme de guerre ».

Bien qu'étant analphabète, Nancy Hart est connue pour son expertise en matière d'herboristerie ainsi, malgré son strabisme, que pour son talent au tir et à la chasse.

Rôle durant la guerre d'indépendance américaine

Dès le début des hostilités, le mari de Nancy Hart est enrôlé comme lieutenant dans la , laissant sa femme seule avec les enfants. Patriote convaincue, Nancy Hart joue un rôle important en tant qu'espionne. Elle se fait passer pour un homme simple d'esprit et déambule dans les camps britanniques afin d'y recueillir des informations qu'elle communique ensuite aux indépendantistes.

La plupart des faits ayant établi la renommée de Nancy Hart ont lieu chez elle. Une première fois, elle capture ainsi un soldat britannique qui l'espionnait. En une autre occasion, un groupe de six soldats s'introduit un soir chez elle à la recherche d'un fuyard ; elle réussit à endormir leur méfiance, à les enivrer, à en désarmer certains et à prévenir ses voisins, avant d'être obligée d'en tuer un puis de faire arrêter et exécuter les autres.

Certains sources affirment également qu'elle participe à plusieurs faits d'armes, notamment la bataille de Kettle Creek le .

Vie après la guerre
À partir de 1790 et de l'indépendance, Nancy Hart se convertit au méthodisme et devient une fervente chrétienne. Vers cette époque, la famille déménage pour Brunswick. Au décès de Benjamin Hart, Nancy souhaite retourner à sa cabane de la rivière Broad avec son fils John, mais l'édifice a été emportée par une crue ; elle s'établit alors sur les bords de l'Oconee, près d'Athens.

En 1803 enfin, John Hart déménage avec sa mère et sa famille dans le comté de Henderson, au Kentucky ; c'est là que Nancy Hart termine sa vie, meurt en 1830 et est enterrée.

Hommages
La figue de Nancy Hart est populaire chez les Filles de la Révolution américaine, qui ont construit une réplique de la cabane originelle en utilisant notamment les pierres de la cheminée d'origine. Le comté voisin, créé le , est nommé comté de Hart en son hommage. Le lac Hartwell et le Wahatche Creek sont également nommés en son honneur. La  est appelée .

Lors de la guerre de Sécession, un groupe de femmes de LaGrange fonde une milice appelée les Nancy Harts pour défendre la ville contre les nordistes. Enfin, en 1997, Nancy Hart est intronisée dans la liste des Georgia Women of Achievement.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes

Naissance en Caroline du Nord
Naissance en 1735
Décès en 1830
Décès dans le comté de Henderson (Kentucky)
Personnalité de la guerre d'indépendance des États-Unis
Personnalité liée à la Géorgie (États-Unis)

Nancy Hart


Ariarico fue el primer jefe tervingio cuya existencia está comprobada históricamente, ya que aparece en otras fuentes independientes de la Getica de Jordanes, y muy posiblemente el primer juez tervingio conocido.

Biografía
En la década de 320, los tervingios dominaban el Bajo Danubio. En 328, el emperador Constantino I construyó fuertes a lo largo del río, debido a que en las guerras civiles de la década anterior los tervingios habían apoyado a Licinio. Ante el expansionismo de los tervingios hacia el oeste, los sármatas pidieron ayuda a los romanos y estos al mando del césar Constantino II los mandaron de vuelta al Bajo Danubio.

En el año 332 el emperador y Ariarico acordaron un foedus por el que los tervingios tenían que pagar un tributo al emperador y proporcionar reclutas al ejército imperial. El hijo de Ariarico, Aorico, pasó a educarse en Constantinopla como un rehén para garantizar la paz.

Referencias

Bibliografía

Godos
Personas del siglo III
Personas del siglo IV

Ariarico


Akdamar Adası (Ahtamar veya Ağtamar biçimlerinde de yazılır; Ermenice: Աղթամար Akhtamar), Türkiye'nin Van ve Bitlis illeri arasında bulunan Van Gölü'nün içinde yer alan ikinci büyük adadır.

Van'ın Gevaş ilçesi sınırları içerisinde yer alan adada Ermeniler´den kalma bir kilise bulunur. Yüzölçümü yaklaşık 163.753 metrekare olan adanın toplam kıyı uzunluğu 3 kilometreyi bulmaktadır. En yüksek noktası deniz seviyesinden 1912 metre yüksekte bulunan adanın batı uçlarında yüksekliği 80 metreye ulaşan dik kayalıklar vardır.

İsim Efsanesi
Adanın adının nereden geldiğine dair yaygın halk hikâyesine göre, zamanında bu adada yaşayan Ermeni baş keşişin güzelliği dillere destan Tamara adında bir kızı vardır. Adanın çevresindeki köylerde çobanlık yapan bir genç bu kıza âşık olur. Bu genç Tamara ile buluşmak için her gece adaya yüzer. Tamara ise ona gece karanlığında yerini belli etmek için onu bir fenerle bekler. Bundan haberdar olan kızın babası, fırtınalı bir gecede elinde fenerle adanın kıyısına iner ve sürekli yer değiştirerek gencin boşuna yüzüp, gücünü yitirmesine neden olur. Yüzmekten gücünü yitirip, yorulan genç çoban boğulur ve boğulmadan önce son nefesiyle "Ah Tamara!" diye haykırır. Bunu duyan kız da hemen ardından kendini gölün sularına bırakır O günden sonra ada Ah Tamara! ismi ile anlatılır. Bu hikâye Ermeni şair Hovhannes Tumanyan anlatımıyla efsaneleşmiştir.

Bu efsanenin tarihi gerçeklerle alakasının zayıf olduğu şüphesizdir. 9. yüzyıldan itibaren kaydedilmiş olan Ağtamar adının Arapça ĞMR kökünden "kabartı, tümsek" anlamına gelen bir türev olması daha kuvvetli bir olasılık olarak değerlendirilebilir.

Adın Türkçeleştirilmiş biçimi olarak Akdamar kullanılmaktadır.

Tarihçe

En eski kaynaklarda adanın adı, Gevaş bölgesinde hüküm süren Ermeni Rştuni sülalesine atfen Rştunik Adası olarak geçmektedir. 705 yılında Vard Rştuni'nin adada öldürülerek Rştuni beyliğine son verilmesinden sonra ada ve yöresi, daha önce Başkale'de (Ağbak) hüküm süren Ardzruni sülalesinin eline geçmiştir. 908'de I. Gagik Ardzruni bazı Ermeni ve Müslüman beyleriyle anlaşarak Gevaş'ta (Vostan) kendini Vaspuragan Kralı ilan etmiş ve bilahare başkentini adaya taşımaya karar vermiştir. I. Gagik adada halen mevcut olan kiliseden başka müstahkem bir kasaba, saray, çarşı ve liman inşa ettirmiştir. Ada üzerindeki sivil yerleşimin 16. yüzyıl başlarına kadar canlı olarak varlığını sürdürdüğü ve 1535 Osmanlı-İran Savaşı'nda tahrip edildiği anlaşılmaktadır.

16. yüzyıldan sonra sivil yerleşimin bulunmadığı adada Kutsal Haç'a (Surp Khaç) adanmış bir Ermeni manastırı hayatiyetini sürdürmüştür. 19. yüzyıl sonlarında 300 civarında keşişin ikamet ettiği manastır, 1895 ve 1915 olaylarından sonra terkedilmiştir.

Ermeni Kilisesinin ruhani başkanlığı olan Gatoğigosluk makamı 10. yüzyıl ortalarından 1101 yılına kadar Ahtamar Adasında bulunmuştur. Makamın 12. yüzyılda Kilikya'ya taşınmasından sonra da Ahtamar Kilisesi 19. yüzyıla dek önderlik iddiasını devam ettirmiştir..

Akdamar Kilisesi

Akdamar Adasındaki Surp Haç kilisesi, Kudüs'ten İran'a kaçırıldıktan sonra 7. yüzyılda Van yöresine getirildiği rivayet edilen Hakiki Haç'ın bir parçasını barındırmak maksadıyla Kral I. Gagik'in emriyle 915-921 yıllarında Mimar Manuel tarafından inşa edilmiştir. Adanın güney doğusuna kurulmuş olan kilise, mimari açıdan Orta Çağ Ermeni sanatının en parlak eserleri arasında sayılır. Kızıl andezit taşından inşa edilmiş olan kilisenin dış cephesi, alçak rölyef şeklinde işlenmiş zengin bitki ve hayvan motifleriyle ve Kutsal Kitap'tan alınma sahnelerle bezenmiştir. Kilise bu özelliğiyle de Ermeni mimari tarihi içinde eşsiz bir konuma sahiptir.

Dış bağlantılar

 Van Belediyesi resmî internet sitesi
 Akdamar Resimleri
 Uzaydan Akdamar Adası

Kaynakça

Van iline bağlı adalar
Van Gölü'ndeki adalar

Akdamar Adası


Buzzelli ist der Familienname folgender Personen:

 Anthony M. Buzzelli (* 1947), kanadischer Autor
 Guido Buzzelli (1927–1992), italienischer Comiczeichner und Illustrator

Buzzelli


සම්භාවිතාවයේ දී හා සංඛ්‍යානයේ දී සම්භාවිතා ව්‍යාප්තියක, සසම්භාවී විචල්‍යය, ගහනය හෝ අගයයන් සමූහයක සම්මත අපගමනය යනු අදාල අගයන්ගේ සංඛ්‍යාන විසිරුම දක්වන මිනුමකි. සම්මත අපගමනය සාමාන්‍යයෙන් σ අක්ෂරය මඟින් දැක්වෙන අතර විචලතාවයේ වර්ගමූලය ලෙස අර්ථදැක්වේ.
සම්මත අපගමනය තේරුම් ගැනීම සඳහා විචලතාව, දත්ත ලක්ෂ්‍ය හා මධ්‍යන්‍ය අතර ඇති අන්තරයන්ගේ වර්ගයේ මධ්‍යන්‍යය සිහියේ තබා ගත යුතුය. විචලතාව වර්ග කළ ඒකක වලින් යුතුව වගු ගත කෙරේ. ඒ අනුව එහි වර්ගමූලය වන සම්මත අපගමනය මඟින් දත්ත අයත් වන ඒකක ඔස්සේම මධ්‍යන්‍යය වඩා දත්තවල විසිරුම මනිනු ලැබේ.
වඩාත් විධිමත්ව ප්‍රකාශ කරන්නේ නම්, අගයන් සමූහයක් ඒවායේ අංක ගණිතමය මධ්‍යන්‍යයේ සිට දක්වන වර්ග මධ්‍යන්‍ය මූල අපගමනය සම්මත අපගමනය නම් වේ.
උදාහරණයක් ලෙස {4, 8}  ගහණය සඳහා මධ්‍යන්‍ය 6ක් වන අතර මධ්‍යන්‍යයේ සිට අපගමනය පිළිවෙලින් {−2, 2} වේ. එම අපගමනවල වර්ග අගයන් පිළිවෙලින් {4, 4} වන අතර එහි මධ්‍යන්‍ය (එනම් විචලතාව) 4ක් වේ. එබැවින් ඉහත අවස්ථාව සඳහා සම්මත අපගමනය 2කි. මෙම උදාහරණය සඳහා දී ඇති ගහනයේ අගයයන් 100% ක්ම මධ්‍යන්‍යයේ සිට එකම නියත සමමත අපගමනයක් සහිතව පිහිටයි.
දත්ත සමූහයක අඩංගු අගයයන් කෙතරම් දුරකට විසිරී ඇත්දැයි මැනීමට යොදා ගන්නා සම්මත අපගමනය බහුලවම භාවිතා වන සංඛ්‍යාන විසිරුම මිනුම් ක්‍රමය වේ. දත්ත ලක්ෂ්‍යන්  බහුතරයක් මධ්‍යන්‍යයට ආසන්න වේ නම් සම්මත අපගමනය කුඩා අගයයක් ගන්නා අතර දත්ත ලක්ෂ්‍ය බහුතරයක් මධ්‍යන්‍යයට ඈතින් පිහිටන විට සම්මත අපගමනය විශාල අගයයක් ගනී. සියළු දත්ත අගයයන් සම වන විට සම්මත අපගමනය ශුන්‍ය වේ.
නියැදියක සම්මත අපගමන/ අපගමනයන් විකරණය කිරීමෙන් නියැදිය ලබාගත් ගහණය සඳහා සම්මත අපගමනය ඇස්තමේන්තු කළ හැක. ඒ සඳහා ගන්නා සමීකරණ පහත දක්වා ඇත.

සංඛ්‍යානය
සම්භාවිතාව

සම්මත අපගමනය


Donald Vernon "Don" Carlson (nacido el  en Minneapolis, Minnesota y fallecido el  en Anoka, Minnesota) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas entre la BAA y la NBA, además de jugar previamente en la NBL. Con 1,83 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó en su etapa universitaria con los Golden Gophers de la Universidad de Minnesota.

Profesional
Comenzó su andadura profesional con los Chicago Stags en , donde jugó una temporada en la que fue el tercer mejor anotador de su equipo, promediando 10,7 puntos por partido, llegando a disputar las Finales de la BAA en las que cayeron ante Philadelphia Warriors.

El año siguiente fue traspasado a los Minneapolis Lakers, por aquel entonces en la NBL, con los que consiguió ganar el título de liga. En  el equipo se trasladó a la BAA, y en su primer año en el campeonato se hicieron nuevamente con el anillo de campeones, tras derrotar en las Finales a los Washington Capitols. Carlson fue nuevamente uno de los jugadores más destacados, promediando 9,2 puntos y 3,1 asistencias por partido.

En  la liga se reconvirtió en la NBA, y los Lakers volvieron a dominar la competición, ganando nuevamente el título, con un Carlson que dispuso de menos minutos de juego, promediando 4,7 puntos y 1,3 asistencias. Acabó su carrera en el año siguiente, jugando 9 partidos con los Washington Capitols.

Estadísticas en la BAA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Don Carlson en ultimatenba.com

Baloncestistas de Minnesota
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Minnesota Golden Gophers
Baloncestistas de los Chicago Stags
Baloncestistas de los Minneapolis Lakers
Baloncestistas de los Washington Capitols
Nacidos en Minneapolis

Don Carlson


Julián de Zaracondegui (? – 1873) fue un comerciante y político peruano. Hizo fortuna como consignatario del guano y luego invirtió sus capitales en la agroexportación (algodón y azúcar). Fue alcalde de Lima de 1859 a 1860 y ministro de Hacienda en 1864.

Biografía

Julián de Zaracondegui fue el típico miembro de la emergente clase social de los inicios de la República que se benefició del comercio del guano y luego invirtió sus capitales en la agroexportación; de allí a la incursión en la política con el fin primordial de defender sus intereses había un solo paso.

Zaracondegui aparece ya involucrado en las actividades comerciales de Lima desde la década de 1850, fundando varias empresas de exportación e importación. Asimismo, fue director del Banco de Lima, miembro de la Sociedad de Beneficencia Pública de Lima y miembro de la Cámara de Diputados.

En 1858 fue elegido alcalde de Lima, junto con Miguel Pardo como teniente alcalde. Pero ambos se ausentaron, siendo reemplazados interinamente por el señor José Rojas, del 22 de noviembre de 1858, hasta el 24 del mismo mes. Rojas volvió a ser nombrado el 29 de noviembre, permaneciendo en dicho puesto hasta el 24 de diciembre del mismo año, en que por motivo de enfermedad fue reemplazado por el coronel Estanislao Correa y Garay, regidor de la municipalidad.

En 1859 continuó Zaracondegui como alcalde de Lima, pero no habiendo asumido su puesto lo reemplazó interinamente su teniente alcalde Miguel Pardo. Finalmente renunció. Como nuevo alcalde fue elegido el coronel Estanislao Correa y Garay, junto con el señor Manuel Vitorero como teniente alcalde (1860).

Durante el gobierno de Juan Antonio Pezet ejerció brevemente como ministro de Hacienda integrando el gabinete de Manuel Costas Arce, del 11 de agosto a 5 de septiembre de 1864. Renunció a raíz de unos artículos publicados en el diario opositor El Perú, de José María Químper.

A fines de los años 1850 y a lo largo de los años 1860 empezó a incursionar en el negocio algodonero y azucarero, ante la gran demanda internacional que tenían dichos productos a consecuencia de la guerra civil norteamericana, pero sobre todo, por el crecimiento de un mercado mundial que exigía insistentemente mayor cantidad de materias primas. Se asoció con Ramón Aspíllaga y ambos adquirieron la hacienda Cayaltí, de casi 4 mil hectáreas, situada en el valle del río Zaña, en Lambayeque (norte del Perú). Hacia 1870 Cayaltí producía azúcar a gran escala y sus propietarios decidieron montar un moderno ingenio azucarero con maquinaria traída de Inglaterra; la mano de obra empleada era la de los culíes o trabajadores chinos. Pero en contraste con el auge de Cayaltí, las otras empresas de Zaracondegui empezaron a decaer, por lo que sus socios de la azucarera levantaron una hipoteca por 338.700 dólares. Zaracondegui recibió esta suma, transfiriendo así su parte de la hacienda a los Aspíllaga. Poco después se declaró en quiebra y se suicidó.

Véase también
 Anexo:Alcaldes de Lima
 Era del Guano

Bibliografía
 Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 4, p. 1038. Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
 Orrego, Juan Luis: La República Oligárquica  (1850-1950). Incluida en la Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. La República (1844-1879). Tomo IX, p. 104. Segunda Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1984. Depósito legal: B. 22436-84 (IX)
 Vidaurre, Pedro N.: Relación cronológica de los alcaldes que han presidido el ayuntamiento de Lima desde su fundación hasta nuestros días… Solis, 1889 - 109 páginas.

Alcaldes de Lima
Ministros de Economía y Finanzas de Perú
Era del Guano

Julián de Zaracondegui


Katherina Kubenk, né le  à Toronto en Ontario, est une skieuse acrobatique canadienne double vainqueur du classement général de la Coupe du monde.

Biographie
D'origine tchèque, Katherina Kubenk naît le  à Toronto en Ontario. Enfant, elle pratique d'abord le patinage artistique avant de se convertir au ski acrobatique durant l'adolescence.

Skieuse polyvalente, Katherina Kubenk n'a pas vraiment de discipline forte même si ses résultats en ballet à ski sont plus probants que ceux dans les deux autres disciplines du ski acrobatique des années 1980 et 1990, le ski acrobatique et le ski de bosses. Mais elle brille en combiné, la somme des trois disciplines, qui lui rapporte vingt-neuf de ses trente podiums de Coupe du monde.

1989-1992, premiers pas mondiaux
Katherina Kubenk participe à sa première épreuve de la Fédération internationale de ski à seize ans, le  à Suomu en Finlande (une épreuve de ballet dont elle se classe cinquième). Dans le même temps elle concourt sur le circuit junior, et termine notamment troisième de l'épreuve de combine du Championnat international junior de ski acrobatique de Kemijärvi (Finlande) en 1987. Puis, à tout juste dix-huit ans, elle débute sur le circuit mondial les  et  à Tignes, l'étape inaugurale de la saison 1989-1990, pour une dix-neuvième place en ballet, une quinzième place en saut acrobatique et même une quatrième place à l'issue du combiné. Elle obtient le même résultat, quatrième du combiné, à Lake Placid et Breckenridge, avant de terminer deuxième du combiné de Calgary derrière la championne suisse Conny Kissling, le . Il s'agit alors de son premier podium mondial. Elle récidive deux semaines plus tard au Japon, lors du combiné d'Inawashiro, toujours devancée par la seule Kissling . Elle termine sa première saison mondiale seizième du classement su ballet, dix-huitième du classement général et surtout troisième du combiné derrière la Suisse Conny Kissling et la britannique .

Lors des onze combinés de la saison 1990-1991, Katherina Kubenk est toujours dans le top 5 et quatre fois à la troisième place, ce qui la classe à la quatrième place du classement mondial du combiné (derrière Conny Kissling, Jilly Curry, et la Suisse ). 1991 est aussi une année de championnats du monde, en février à Lake Placid, les premiers pour Kubenk. Avec des résultats compris entre la dix-septième (en saut) et la vingt-quatrième (en bosses) places, elle termine cinquième du combiné remporté par Maja Schmid.

La saison 1991-1992 est bien sûr rythmée par la Coupe du monde, mais l'événement a lieu en février et, pour la première fois, le ski acrobatique est représenté par une épreuve officielle aux Jeux olympiques, le ski de bosses. Le saut acrobatique et le ballet sont aussi présent à Albertville, mais seulement au titre d'épreuves de démonstration, comme en 1988 à Calgary. Néanmoins, n'ayant pas de discipline forte et en l'absence de combiné, Katherina Kubenk n'y participe pas. Par contre, en coupe du monde, elle monte sur quatre nouveaux podiums de combiné. Elle remporte trois troisièmes places et surtout, le  à Whistler Blackcomb, elle remporte sa première victoire devant l'Australienne  et Maja Schmid. Elle termine la saison aux pied du podium en combiné, mais améliore globalement ses classements dans les autres disciplines et se rapproche du top dix au classement général avec la onzième place.

1993-1997, au sommet de sa carrière
Les résultats de Katherina Kubenk s'améliorent dans toutes les disciplines et, pour la première fois de sa carrière, elle rentre dans le top dix d'épreuves de toutes les disciplines lors de la saison 1992-1993 . Elle parvient même, lors de la dernières étapes de la saison, à se qualifier pour les finales des trois disciplines de la même semaine de compétition. Ces bons résultats d'ensemble se traduisent par une mainmise sur les combinés : en neuf épreuves, Katherina Kubenk monte sur sept podiums : trois fois sur la deuxième marche et quatre fois sur la première. Elle remporte logiquement le classement de l'épreuve, son premier petit globe de cristal. Pour le ski acrobatique féminin, la saison 1992-1993 est marquée par la fin de carrière de Conny Kissling qui a régné sur la discipline pendant dix ans, remportant entre autres dix fois le classement général de la coupe du monde sur dix saisons consécutives, de 1983 à 1992. Donc, après être resté dix ans entre les mains de la championne suisse, le gros globe de cristal est à prendre. Et c'est Katherina Kubenk qui s'en empare devant la Suisse   et la Britannique .

Année impaire, 1993 est aussi l'occasion de championnats du monde, à Altenmarkt. Comme en coupe du monde, ses résultats sont en progrès par rapport à l'édition précédente : dix-huitième en saut, dix-septième en bosses, et huitième en ballet. Le total de ces trois disciplines lui permet de remporter le combiné et d'être sacrée championne du monde pour la première fois, devant la Russe  et l'Américaine Kristean Porter.

La Coupe du monde 1993-1994 féminine de combiné est très serrée. Trois skieuses monopolisent la quasi intégralité des places sur les dix podiums de la saison : Katherina Kubenk, la tenante du titre, Maja Schmid, sa dauphine, et Nataliya Orekhova. C'est Kubenk qui remporte le plus de victoires (quatre), mais la Suisse est plus régulière (la seule à toujours finir sur le podium) et elle l'emporte pour quatre point devant la canadienne, deuxième. C'est l'Américaine Kristean Porter qui remporte le classement général, deux point devant Nataliya Orekhova et seize devant Katherina Kubenk, troisième. 1994 est une année olympique, l'occasion pour Kubenk de participer à ses premiers Jeux olympiques, à Lillehammer, où deux épreuves sont au programme : le ski de bosses et le saut acrobatique. Elle participe aux deux épreuves, terminant seizième du ski de bosses (remporté par Stine Lise Hattestad) et dix-neuvième du saut acrobatique (remporté par Lina Cheryazova).

Lors de la coupe du monde 1994-1995, elle monte sur cinq des neufs podiums de combiné, mais jamais sur la première marche. Blessée à l'épaule en fin de saison, elle continue de skier en étant diminuée mais n'accroche plus de podium après La Clusaz en . Elle termine finalement à la troisième place du classement de la spécialité, derrière Schmid et Porter, et du classement général (derrière les deux mêmes skieuses, mais dans l'autre sens). Lors des Mondiaux de la Clusaz, elle réussit une belle performance en ski de bosses, sixième, mais ses dix-huitième place en saut acrobatique et vingtième en ballet ne lui permettent pas de conserver son titre en combiné. Elle est détrônée par Kristean Porter et doit se contenter de la troisième place, sa deuxième médaille mondiale.

La saison 1995-1996 voit de nombreux changements en Coupe du monde, avec notamment l'apparition d'une nouvelle épreuve, le ski de bosses en parallèle, et la disparition du concours combiné féminin, unique pourvoyeur de podiums pour Kubenk jusque là. Elle continue néanmoins à participer aux trois épreuves classiques, tout en délaissant les bosses en parallèle. Et elle réalise sa meilleure saison en ballet, avec six top dix (en dix épreuves), cinq top cinq et même une seconde place derrière la Suédoise  le  à Blackcomb, son premier podium hors combiné. C'est insuffisant pour se rapprocher du globe de la spécialité, dont elle termine septième (son meilleur classement en carrière) à un peu plus de cent points de la vainqueur Russe , mais lui permet de décrocher son second gros globe, en s'imposant au classement général devant l'Américaine Donna Weinbrecht et Elena Batalova.

La saison 1996-1997 est un peu plus compliquée, même si elle s'essaye aux bosses en parallèle. Elle réalise seulement six top dix dans la saison, toutes disciplines confondues (cinq en ballet et un en bosses parallèles justement) et une septième place lors du ballet d'Altenmarkt comme meilleur résultat. Elle termine finalement neuvième du classement en ballet, et troisième du classement général, sur le podium pour la cinquième fois consécutives, derrière l'Américaine  et la Russe Elena Batalova. Elle participe également à ses quatrièmes Championnats du monde à Iizuna Kogen, qui comme la coupe du monde, ne proposent plus d'épreuve combinée pour les femmes. Elle prend néanmoins part aux épreuves du ballet et du ski de bosses, où elle se classe quinzième et vingt-septième.

Fin de carrière et reconversion
Lors de la saison 1997-1998 Katherina Kubenk se concentre sur une unique discipline, le ballet. Elle termine dans le top-dix des six épreuves de la saison, en terminant notamment par deux sixièmes places, mais sans réussir à accrocher de top cinq ou de podium dans une saison dominée par l'équipe russe qui remporte les six épreuves et un bon nombre de places d'honneur sur les podiums. Elle termine à la septième place du classement, égalant son record de 1995-1996. 1998 est une année olympique mais le ballet n'est pas une discipline olympique, seule le saut acrobatique et le ski de bosses sont présents à Nagano. Katherina Kubenk ne participe donc pas à ses deuxièmes Jeux olympiques. Fin , elle participe à ses derniers championnats nationaux, où elle est sacrée championne du Canada en ballet. Elle met ensuite un terme à sa carrière de skieuse professionnelle.

Au début des années 2000, elle passe des diplômes d'entraîneur et est coordinatrice du programme « Jump 2010 », une initiative des fédérations canadiennes de ski acrobatiques visant à repérer de futurs talents parmi les jeunes gymnastes canadiens, et les entraîner aux disciplines du ski acrobatique dans l'optique des Jeux olympiques de Vancouver.

Palmarès

Jeux olympiques
Katherina Kubenk n'a participé qu'à une seule édition des Jeux olympiques, en 1994 à Lillehammer.

Coupe du monde
 259 participations en Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 1993 et 1996.
 Meilleur classement en ballet :  en 1996 et 1998.
 Meilleur classement en combiné :  en 1993.
 30 podiums dont 9 victoires.

Différents classements en coupe du monde

Podiums
En neuf saisons Katherina Kubenk est montée trente fois sur un podium de Coupe du monde, dont neuf fois sur la plus haute marche :

Championnats du monde
Katherina Kubenk a participé à quatre éditions consécutives des Championnats du monde, de Lake Placid 1991 à Iizuka kogen 1997.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1970
Naissance à Toronto
Skieuse acrobatique canadienne
Championne du monde de ski acrobatique

Katherina Kubenk


جون هورويتز  ممثل وكاتب سيناريو أمريكي من مواليد 15 نوفمبر 1977. وهو خريج من مدرسة وارتون في جامعة بنسلفانيا وكذلك هو خريج مدرسة راندولف الثانوية.

أعماله

انظر أيضا

هايدن شولسبيرغ

مراجع

وصلات خارجية

 صفحته على imdb
 Jon Hurwitz's Myspace Page

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من موريستاون (نيوجيرسي)
خريجو جامعة شيكاغو
خريجو كلية وارتون لإدارة الأعمال
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من نيوجيرسي
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون يهود
مخرجو أفلام أمريكيون
مخرجو أفلام كوميدية
مواليد 1977
يهود أمريكيون
يهود أمريكيون في القرن 21

جون هورويتز


An Homalomena minutissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mitsuru Hotta. An Homalomena minutissima in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena minutissima


La sous-commission des affaires fiscales (FISC) est l'une des trois sous-commissions du Parlement européen. Elle est rattachée à la Commission des affaires économiques et monétaires (ECON).

Elle est actuellement présidée par le député Paul Tang.

Historique

Avant la création de la sous-commission
La première commission ayant travaillé sur les aspects fiscaux fut la commission spéciale sur les rescrits fiscaux et autres mesures similaires par leur nature ou par leur effet (TAXE), créée en 2015. Elle avait été créée à la suite du scandale LuxLeaks. Les travaux de cette commission ont notamment conclus :
 qu'il fallait un partage systématique des rescrits fiscaux entre administrations fiscales ;
 qu'il fallait des lignes directrices visant à définir des règles appropriées en matière de prix de transfert ;
 et qu'il fallait clarifier la notion de « substance économique. »

La commission spéciale TAXE a été suivie par TAX2 (même nom, nouveau mandat). Ses travaux ont porté sur les « régimes et pratiques néfastes d'imposition des sociétés ».

À la suite du scandale des Panama Papers, une commission d'enquête (dite « PANA ») a également été créée pour travailler sur la lutte contre le blanchiment de capitaux et la fraude fiscale.

Enfin, la commission spéciale sur la criminalité financière, la fraude fiscale et l'évasion fiscale (TAX3) a été créée pour reprendre les travaux des commissions TAXE et TAX2.

La sous-commission a été créée le 18 juin 2020.

Sources

Références

Bibliographie

Liens externes

Commission des affaires économiques et monétaires du Parlement européen

Sous-commission des affaires fiscales


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Junije Palmotić, hrvatski pjesnik i dramatičar († 1657.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1607.


Carcharodus es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
Carcharodus alceae Esper, 1780
Carcharodus tripolina Verity, 1925
Carcharodus lavatherae Esper, 1783
Carcharodus baeticus Rambur, 1840
Carcharodus floccifera Zeller, 1847
Carcharodus orientalis Reverdin, 1913
Carcharodus stauderi Reverdin, 1913
Carcharodus dravira Moore, 1875

Galería

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database
Carcharodus at funet

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Carcharodus/95362

Carcharodini

Carcharodus


Strofantinele sunt glicozide extrase din semințele de strofant, folosite în medicină ca tonice cardiace. Există două tipuri de strofantină:
 strofantină g
 strofantină k

Vezi și
 Cardenolide

Strofantină


Hoplocarida, podrazred viših rakova čiji je dnas jedini živi red Stomatopoda s podredom Unipeltata. Postoje još dva fosilna reda iz paleozoika.

Redovi
 Stomatopoda
 Aeschronectida Schram 1969
 Palaeostomatopoda Brooks 1962

Izvori

Viši rakovi

Hoplocarida


Setsubun (節 分) er dagen før forårets begyndelse i Japan. Navnet betyder bogstaveligt "sæsonbestemt deling", men normalt henviser udtrykket til foråret Setsubun, korrekt kaldet Risshun (立春) Den fejres årligt den 3. februar som en del af forårsfestivalen (春祭 haru matsuri). I sin tilknytning til Lunar-nytåret kan forårets Setsubun være og er tidligere anset som en slags nytårsaften, og som sådan var den ledsaget af en særlig ritual for at rense alt det onde i det foregående år væk og fordrive sygdomsmedbringende onde ånder for det kommende år. Dette særlige ritual kaldes mamemaki (豆 撒 き, bogstaveligt "bønne-spredning"). Setsubun har sin oprindelse i tsuina (追 儺), en kinesisk skik introduceret til Japan i det 8. århundrede.

Noter

Japan

Setsubun


ලියෝන්හාඩ් ඔයිලර්, ලියොනාඩ් ඉයුලර් එසේත් නැත්නම් ලියෝන්හාඩ් පෝල් ඔයේලර් (1707 අප්‍රේල් 15 – 1783 සැප්තැම්බර් 18) යනු ස්විස් ජාතික ගණිතඥයකු හා භෞතික විද්‍යාඥයකු වන අතර ඔහු ජීවිතයෙන් වැඩි කාලයක් ගත කළේ රුසියාවේ හා ජර්මනියේය.
කලනය හා ප්‍රස්තාර ප්‍රමේයයන් වැනි විශාල විවිධත්වයකින් යුත් ක්ෂේත්‍රවල වැදගත් සොයා ගැනීම් රැසක් ඉයුලර් විසින් සිදු කොට තිබේ. තවද ඔහු නූතන ගණිතමය පාරිභාෂිතයේ හා අංකනයේ විශාල ප්‍රමාණයක් හඳුන්වා දුන්නේ මොහු විසිනි. එයින් ගණිතමය විශලේෂණය සඳහා කළ දෑ විශේෂ වේ. ගණිතමය විශ්ලේෂණයේ ගණිතමය ශ්‍රිත පිළිබඳ මතය වැනි දේ හඳුන්වා දෙන ලද්දේ මොහුය.එලෙසම ඔහු යාන්ත්‍රික විද්‍යාව, ප්‍රකාශ විද්‍යාව හා තාරකා විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍රවල ඔහුගේ කාර්යයන් සඳහා ද ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ඇත.
18 වැනි ශත වර්ෂයේ සිටි ශ්‍රේෂ්ඨතම ගණිතඥයකු ලෙස ඉයුලර් සැලකිය හැකිය ඔහු සැමදාටම වූ විශිෂ්ටතමයන්ගෙන් කෙනෙකි. එලෙසම ඔහු අතිශය ඵලදායී පුද්ගලයන්ගෙන් කෙනෙකු වන අතර ඔහුගේ කාර්යයන් එක් තැන් කළ ක්වෝර්ටෝ වෙළුම් 60-80 පිරවිය හැක. පියරි, සයිමන් ලාප්ලාස් අයත් වදනක් මෙලෙස ගණිතයට ඉයුලර්ගේ බලපෑම ප්‍රකාශ කරයි. "ඉයුලර් ගැන කියවන්න, ඉයුලර් ගැන කියවන්න, ඔහු අප සැමගේම ශාස්තෲවරයාය."
ස්විස්ටර්ලන්තයේ ෆ්‍රෑන්ක් 10 බැංකු නෝට්ටුවේ හය වන ශ්‍රේණියේ සහ ස්විස්ටර්ලන්ත, ජර්මානු හා රුසියානු තැපැල් මුද්දර විශාල සංඛ්‍යාවක ඉයුලර් ගේ රුව ඇත. 2002 ඉයුලර් උල්කාපාතනය ඔහුට ගරු කිරීමක් ලෙස නම් කරන ලද්දකි. එලෙසම ලුතෙරන් පල්ලිය විසින් ඔවුන්ගේ ශාන්තු වරයාගේ දින දර්ශනයේ මැයි 24 වන දා ඔහුව අනුස්මරණය කරනු ලබයි.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 The Euler Archive: Composition of Euler works with translations into English
 Opera-Bernoulli-Euler (compiled works of Euler, Bernoulli family, and contemporary peers)
 Euler Tercentenary 2007
 The Euler Society
 Euleriana at the Berlin-Brandenburg Academy of Sciences and Humanities
 Euler Family Tree
 Euler's Correspondence with Frederick the Great, King of Prussia

විද්‍යාඥයෝ
භෞතික විද්‍යාඥයෝ
තාරකා විද්‍යාඥයෝ
1707 births
1783 deaths
18th-century Latin-language writers
18th-century male writers
18th-century Swiss astronomers
18th-century Swiss mathematicians
18th-century Swiss philosophers
18th-century Swiss physicists
Academic staff of Saint Petersburg State University
Ballistics experts
Blind academics
Burials at Lazarevskoe Cemetery (Saint Petersburg)
Burials at Smolensky Lutheran Cemetery
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Fellows of the Royal Society
Fluid dynamicists
Full members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Latin squares
Mathematical analysts
Members of the French Academy of Sciences
Members of the Prussian Academy of Sciences
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences
Mental calculators
Number theorists
Optical physicists
People associated with the University of Basel
People celebrated in the Lutheran liturgical calendar
Scientists with disabilities
Swiss blind people
Swiss emigrants to the Russian Empire
Swiss music theorists
Swiss Protestants
University of Basel alumni
Writers about religion and science

ලියෝන්හාඩ් ඔයිලර්


Am Gestade ist der Name einer platzartigen Verkehrsfläche und Stiege im 1. Wiener Gemeindebezirk Innere Stadt.

Geschichte
Seit der Zeit um 1200 ist für dieses Gebiet die Bezeichnung Gstetten oder Stetten belegt. 1314 befand sich hier an der Geländekante zum Tiefen Graben eine erste Stiegenanlage, an der entlang eine Gasse entstand. Mit ihrer Hilfe konnte der Steilabfall der geologischen Stadtterrasse, die auf einen Hangrutsch im 3. Jahrhundert zurückzuführen ist, überwunden werden. An ihrem oberen Ende lagen die gotische Kirche Maria am Gestade, am unteren Ende gegen Norden der südlichste Donauarm und gegen Westen der Ottakringerbach. Der obere Teil der Gasse hieß Bei unserer Frau auf der Stetten (1360), der mittlere Abschnitt An unserer Frauen Stiegen (1378) und der untere Teil Beim Werdertor (1340). Zwischen 1473 und 1499 ist auch der Name An der Fischerstiege bezeugt. Danach wechselten die Namen relativ häufig, 1664 nannte man die Straße Gässel bei unserer Frauen Stiegen, 1795 und 1848 Auf der Gestetten bzw. An der Gstetten. 1862 erfolgte dann die noch heute gültige Benennung Am Gestade. Der Begriff Gstetten wurde im Wienerischen mittlerweile mit einer verwahrlosten und ungepflegten Gegend assoziiert und erschien daher nicht mehr zeitgemäß. 1937 wurden Stiege und Platz vom Architekten Hubert Matuschek neu gestaltet.

Lage und Charakteristik
Die Verkehrsfläche Am Gestade besteht heute aus einem Platz, der südöstlich an die Börsegasse anschließt, und einer Treppenanlage, die weiter nach Südosten die Geländestufe zur Kirche Maria am Gestade überwindet und auf den Passauer Platz hinaufführt. Beide Abschnitte sind ausschließlich für Fußgänger benützbar, da die untere platzartige Fläche durch eine niedrige Mauer von der Börsegasse abgetrennt wird.

Die Lage der Straße in einem sehr alten Teil der Stadt spiegelt sich noch an der westlichen Seite durch deren mittelalterlich-frühneuzeitliche Verbauung. Die östliche Seite ist hingegen durch einen einzigen, großen Gebäudeblock aus den 1950er Jahren gekennzeichnet. Die Gestaltung der 1930er Jahre führte den Blick von der Börsegasse kommend, die Stiegen entlang auf die an deren oberem Ende befindliche Kirche Maria am Gestade. Auf der Ostseite des unteren Platzes wurde ein Brunnen errichtet, der aber den Blick auf Stiege und Kirche nicht behindert, daneben Bäume gepflanzt und Sitzbänke geschaffen.

Sowohl der Brunnen als auch alle Gebäude der westlichen Seite (Nr. 1, 3, 5, 7) stehen unter Denkmalschutz.

Verbauung

Nr. 1 Spätrenaissance-Bürgerhaus
Das Haus stammt aus dem 1. Viertel des 17. Jahrhunderts, wurde aber 1823 durch Jakob Hainz verändert und mit einer neuen Fassade versehen. Nachdem das Gebäude 1945 schwere Kriegsschäden davongetragen hatte, entschloss man sich zu einem völligen Neubau des Inneren und einer historisierenden Wiederherstellung der Fassade. Diese ist mehrfach geknickt und besitzt steingerahmte Fenster mit profilierten Sohlbänken. Das Kellergewölbe mit Stichkappen ist noch aus der ursprünglichen Bauzeit.

Nr. 2–4 Concordia-Hof
Der Concordia-Hof nimmt die ganze östliche Straßenseite ein. Er stammt aus dem Jahr 1952 und liegt an der Hauptadresse Passauer Platz 5. Im Hauseingang befindet sich eine Bronzeplastik Salzschiffer von Franz Barwig dem Jüngeren aus dem Jahr 1958.

Nr. 3 Renaissance-Bürgerhaus
Das bemerkenswerte Renaissance-Bürgerhaus wurde in der 2. Hälfte des 16. Jahrhunderts erbaut. Ein Vorgängerbau ist urkundlich bereits 1381 bezeugt. 1948 reparierte man die schweren Kriegsschäden. 1973 erfolgten bei einer Totalsanierung teilweise Veränderungen im Inneren, vor allem im Erdgeschoß. Die Fassade ist mit geputzten Eckquaderungen und Gesimsbändern gegliedert. Das Grabendach und die Doppelgiebel sitzen auf einem kräftigen Kranzgesims. Die Fenster sind steingerahmt und besitzen profilierte Sohlbänke. Im Inneren sind das Foyer mit Kreuzgratgewölben und die steinerne Wendeltreppe bemerkenswert.

Nr. 5 Renaissance-Bürgerhaus
Dieses Renaissance-Bürgerhaus ist etwas kleiner als seine Nachbargebäude. Es wurde in der 1. Hälfte des 16. Jahrhunderts errichtet. Bei der Totalsanierung 1973 wurde teilweise das Innere, vor allem aber das Erdgeschoß verändert. An der Fassade fällt ein doppelachsiger Mittelerker auf Konsolen auf, die geputzte Eckquaderung und Gesimsbänder gliedern die Front. Die Fenster sind steingerahmt und besitzen profilierte Sohlbänke. Die barocken Pawlatschengänge im Hof stammen aus der 1. Hälfte des 18. Jahrhunderts. Deren Schmiedeeisensteher sind bemerkenswert aufwändig gestaltet. Im Inneren sind vor allem die steinerne Wendeltreppe und die Stichkappentonnen im Erdgeschoß von Bedeutung.

Nr. 7 Bürgerhaus
Das Bürgerhaus stammt im Kern aus der Renaissance und wurde im Barock und 1803 durch Ernest Koch verändert, der zwei Stockwerke hinzufügte. Das an der Ecke zum Tiefen Graben liegende Gebäude auf unregelmäßigem Grundriss besitzt eine gekrümmte und gestufte Fassade, deren untere beiden Geschoße quadergenutet sind. Die Fenster sind steingerahmt mit profilierten Sohlbänken, die Fassade durch schlichte Gesimsbänder gegliedert. An der Seite zum Tiefen Graben befindet sich in einer Halbrundnische mit reicher Ädikularahmung eine barocke Steinstatue der Maria Immaculata aus dem 1. Viertel des 18. Jahrhunderts. Im Inneren sind vor allem die tonnengewölbte Einfahrt mit einem Steinbrunnen, die Wendeltreppe, Stichkappentonnen aus dem 16. Jahrhundert im Erdgeschoß und barocke Stichkappentonnen im Keller bemerkenswert. Im Innenhof befinden sich Pawlatschengänge. Im Hof, der an der Rückseite von der Geländekante begrenzt wird, sind Reste der mittelalterlichen Stadtmauer aus der Babenbergerzeit erhalten. Seit 1974 ist das Polnische Kulturinstitut im Gebäude untergebracht.

Hannakenbrunnen

Auf dem freien Platz unterhalb der Stiege errichtete der Bildhauer Rudolf Schmidt 1937 einen Brunnen nach Plänen des Architekten Hubert Matuschek. Dabei handelt es sich um ein wuchtiges, achteckiges, steinernes Becken auf einem flachen Podest, in dem sich eine Figurengruppe befindet. Sie stellt eine Szene aus einer Sage dar, nach der der sogenannte Hannakenkönig, ein Bader, Menschen nachts absichtlich zu Fall brachte, um anschließend an deren Behandlung zu verdienen.

Literatur

 Bundesdenkmalamt (Hrsg.): Dehio-Handbuch Wien. I. Bezirk – Innere Stadt. Verlag Berger, Horn 2003, ISBN 3-85028-366-6.

Weblinks

Straße in Wien-Innere Stadt
Nebenstraße in Wien

Am Gestade