Felsefe tarihi, felsefenin mantık, epistemoloji, ontoloji, etik, estetik gibi alt bölümlerinden birisidir. Genel olarak felsefe derslerinin başlangıcında verilir. Bunun temel nedeni, felsefe tarihinin içeriğiyle ilintilidir. Felsefe tarihi, felsefenin ne olduğunun tanımlanmasından, çeşitli felsefe ögretilerinin tarihsel yerlerinin ve öğretisel ayrımlarının belirlenmesine ve bu öğretilerin felsefenin alt bölümleri açısından değerlendirilip ortaya konulmasına kadar çok yönlü ve çok boyutlu bir içeriğe sahiptir. Felsefe tarihi bu anlamda sadece bir mevcut felsefelerin ansiklopedik bir araya getirilmesi meselesi değildir; felsefenin ne olduğunun tanımlanmasından neyin felsefe-içi neyin felsefe-dışı sayılacağına değin bir dizi kuramsal/felsefi sorunla yüz yüzedir. Bu anlamda, felsefenin bir altbölümü olarak felsefe tarihi, hem felsefi çalışmanın başlangıcı hem de en önemli alanıdır. Genelde felsefe tarihi kitapları, bu bakımdan öğretilerin ve bunların felsefi sorunları çözme denemelerinin art arda etkileşimlerle gelişen tarihini ele alır. Bu tarihin hazırlanmasında hem düşünürlerin metinleri hem de bu metinlerin tarihsel toplumsal koşulları iç bağlantıları açısından değerlendirilir, öğretilerin birbirine etkileri ve karşıtlıkları, benzerlikleri ve ayrımları serimlenir. Dolayısıyla, genel anlamda felsefe tarihinin varlık, bilgi ve değerlerle ilgili soruları ve sorunları belirli özgül yöntemlerle değerlendiren ya da inceleyen ve bu incelemeyi sonuçları bakımından da sistemaktikleştirilmesine yönelik çalışan bütün düşünce girişimlerini ortaya koymayı hedeflediği söylenebilir.

Antik Çağ

Felsefe ilk defa Antik Yunan medeniyetinde ortaya çıktı. Antik Yunanistan'da ortaya çıkmasının nedeni, Antik Yunan'da denizcilik ile uğraşılması sayesinde daha çok bilgi birikiminin olması ve bunun yanında boş zaman kavramının da olması fazlasıyla etkili olmuştu. Antik Yunan'da felsefeciler; evreni açıklama ve politik konular ile uğraşmış ve bunun sonucunda tıp, astronomi, fizik, siyaset, matematik ve daha birçok konuda yeni buluşlar yapılmıştır. Antik Yunanistan'daki felsefenin babası Thales'tir. Thales determinist ve indeterminist tartışmasını da başlatan kişidir. Thales, her şeyin kökenini yani arkhe'sini suya dayandırmıştır. Daha sonraları gelen Anaksimenes ise havaya dayandırmıştır. Anaksimandros, bilinen ilk Dünya haritalarından birini de çizmiştir. Anaksimandros evrim düşüncesinin temelini atmıştır. Daha sonraları İyonyalı  Pisagor, Pisagorculuk akımını getirmiştir. Ayrıca Solon, demokrasinin gelişmesine katkı sağlamıştır. Sokrates de politik konularda çalışma yürütmüştür. Öğrencisi Platon da politik konular evrenin kökeni hakkında fikir yürütmüştür. Aristoteles özellikle evrenin dört temel elementten meydana geldiğine ilişkin uzun süre geçerliliğini koruyacak birçok görüş ortaya attı. Antik Yunanistan'da öne sürülen felsefi fikirler Roma'daki felsefeyi de etkiledi. Roma döneminde de felsefi çalışmalar devam etti hatta tarihçiler tarafından İsa'nın filozof olduğuna dair teoriler olsa da İsa; İslam'da peygamber, Hristiyanlıkta ise Tanrı'nın oğlu olarak kabul edilir.

Doğu felsefesi
Doğu felsefesi genel olarak soyut kavram ile ilgilenirken batı felsefesi ise somut kavramlar ile ilgilenir. Doğuda felsefe ile genelde Çin, Hint, Japonya ve Kore uygarlıkları ilgilenmiştir. Hindistan'da Buda'nın öğretileri sonucunda Budizm doğarken Çin'de Konfüçyüsçülük ile Taoizm doğmuştu. Japonya ise genel olarak Çin ile Kore'den etkilenmiştir.

Orta Çağ Avrupası
Orta çağda genel olarak felsefe, Katolik Kilisesi'nin tekelinde olmuştur. Hristiyanlık dini ile Antik Yunan düşünürlerinin öğretileri genel olarak kabul görmüştür. Aristoteles'in öğretileri özellikle kabul görmüş ve fazla sorgulanmamıştır. Kavimler göçü sonrasındaki yeni oluşmaya başlayan siyasal yapılanmalarda, halkın bu sancılı süreçte; açlık, sefalet ve feodal beyler tarafından baskı görmesi ile kendi dertleri ile zar zor uğraşmaları sonucunda çok fazla düşünmeye zamanları kalmamıştır. Papalık, dini kullanarak kendi otoritesini sağlamlaştırırken bilimi ve felsefeyi de tekeline alıp her şeyi bildiğini iddia etmiş kitapları olabildiğince erişilmez kılıp İncil'i sadece Latince bilenler okuyabilmişti. Bunların yanında Hristiyanlık sınırları çerçevesinde felsefe yapılmıştı. 11. yüzyıl civarında İtalya'da tarihin ilk üniversitesi olan Bologna üniversitesi açıldı. Daha sonraları bunu Oxford ve Paris gibi üniversitelerde takip etti. Üniversitelerde dini ağırlıklı eğitimler verildi.

İslam felsefesi

İslam ilk defa Arabistan coğrafyasında İslam inancına göre Allah tarafından Cebrâil aracılığı ile Muhammed'e bildirilmişti. Muhammed'in ölümünün ardından İslam çok hızlı bir şekilde yayılmıştı. Abbâsîler döneminde, 800'lü yıllarda, İslam'ın entelektüel anlamda altın çağı başladı. İslam'ın altın çağında matematik, tarih, coğrafya, astronomi, kültür, fizik, mimari, dil bilgisi, teoloji ve felsefeyi de kapsayan çok geniş bir alanda çalışmalar yapıldı. Yunan, Hint, Çin, Mısır, Roma ve İran gibi birçok uygarlığın birikiminden yararlandılar. Özellikle Fârâbî, İslam dünyasında felsefenin yayılmasını sağladı. İbn-i Sina döneminde altın çağına doğru yol aldı. İbn-i Sina; Farabi, Aristoteles ve Platon'un fikirleri ile İslam'ı harmanladı. İbn-i Rüşd ile İbn-i Sina özellikle Rönesans hareketinin temellerini atmıştır. İbn-i Rüşd, Antik Yunan filozoflarını yeniden yorumlamıştır. Gazzâlî ve Mevlana gibi teolojik konular üstünde de çalışmalar yapanlar vardı. İmam Gazali, filozoflara karşı bir tutum izlemiştir. Mevlana ise Mevleviliğin temellerini atmıştır. Abbasi hanedanlığı ve diğer Müslüman hanedanlıklar da olabildiğince bilim insanlarına destek vermiştir. Özellikle Beyt'ül Hikmet (Bilgelik Evi) ve Bağdat şehrinin geneli ilim yuvası olmuştu. Hülagu Han tarafından Bağdat'ın yağmalanması ile birlikte İslam'ın altın çağı bitmişti, ama buna rağmen 17. yüzyıla kadar bilimsel çalışmalar devam etti.

Rönesans ve Aydınlanma Çağı
Rönesans döneminde skolastik düşünce yıkılmaya ve yerine akıl ve bilim gelmeye başlamıştı. 15. yüzyılda icat edilen Gutenberg matbaası kitapların çoğaltılması ve bilginin daha hızlı yayılmasını sağladı. Coğrafi keşifler ve Kopernik, Galileo Galilei, Kepler, Newton gibi bilim insanları kilisenin her şeyi bildiği iddiasını çürütmüştü. Martin Luther ile başlayan reform hareketleri ile kilisenin gücü iyiden iyiye sarsılmıştı. Artık yavaş yavaş insanlar bilimsel açıdan işlere bakmaya başlasa da 19. yüzyıla kadar Avrupa tamamen Orta çağ insanı olmaktan tam olarak kurtulamamıştı.

Rönesans döneminde Antik Yunan ve Roma'dan etkilenme söz konusuydu, İslam dünyası da belli bir oranda etkilenmiş ve insanlar kusursuzluğu aramaya başlamıştı. Bu Hümanizm'in doğuşuna neden olmuştu. Evren merkezini kaybetmiş ve Dünya haritaları baştan çizilmişti.

Aydınlanma çağı o dönemki bilgilerin bir kısmını tek bir çatı altında toplamak için yapılan tarihin bilinen ilk Ansiklopedisini yapmalarıyla başlamıştı. Aydınlanma çağı ile birlikte J.J. Rousseau ve Voltaire gibi filozoflar Hümanizmin daha da etkili olmasına ve baskı altındaki halkın Krallarına karşı ayaklanmasında etkili olmuştu.

O sıralarda ise Doğu Avrupa ve Osmanlı'da işler tam tersine yürüyor ve birçok kişi Batı Avrupa'daki akımlardan bilgisi olmuyor bunun yanında bazı Devletler ya tam ayak uyduramıyor ya da tamamen bu yeniliklerin dışında kalıyordu.

Çağdaş/Modern felsefe
19. yüzyıl gibi özellikle Batı Avrupa'da din gücünü kaybetmeye başlamış ve insanlar artık doğa bilimleri yardımı ile birçok şeye açıklama getiriyordu. Charles Darwin'in ortaya attığı evrim teorisi (1859), canlılığın varoluşuna dair birçok ezberleri bozmuştu. Darwinciliğin bilim dünyasında geniş kitlelerce kabulü için bir yüzyılın daha geçmesi gerekse de; evrim, kanıtlarla sürekli olarak desteklenmiş ve birçok farklı evrim görüşü ortaya çıkmıştır. Darwincilik; temelde bir biyoloji kuramı olup, sosyolojiyle doğrudan ilişkili olmamasına karşın, 20. yüzyıl Avrupa'sında Sosyal Darwincilik, öjeni gibi görüşlerin ve bu görüşü destekleyen faaliyetlerin gelişmesine de neden olmuştur.

Avrupa'daki Fransız ihtilali sonucunda milliyetçilik, adalet, eşitlik, özgürlük ve özellikle Antik çağdan beri sadece az nüfuslu ülkelerde işe yarayacağı düşünülen demokrasi yeniden yükselişe geçmişti. Ayrıca laiklik denen kavram da ortaya çıkmıştı. Modern zamanda özellikle felsefe Yahudi kökenli Almanlar tarafından bayağı bir gelişme kaydedildi. Karl Marx tarafından komünizm ideolojisi ortaya atıldı. Komünizm, 20. yüzyılda Bolşevik Devrimi ile SSCB'de kullanılmaya başlandı.

20. ve 21. yüzyılda artık Stephen Hawking ve Richard Feynman gibi bilim insanlarına göre artık felsefe ölmüştü, bilime hiçbir yararı yoktu ve onun yerine doğa bilimleri daha iyi ve doğru sonuçlar çıkarıyordu.

Kaynakça

Özel

Genel
 Felsefe Tarihine Giriş, Ahmet Arslan, BB101 Yayınları.
 Felsefe Tarihine Giriş, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.
 Felsefe Tarihi, Ahmet Arslan, İstanbul Bilgi Ü.Yayınları.
 Felsefe Tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.

 Felsefe Tarihinin Sorunları, Theodor Oizermann, çeviren: Celal A. Kanat.
 Düşünce Tarihi, Afşar Timuçin.
 Felsefe Tarihinde İnsan Sorunu, Mustafa Günay, Karahan Kitabevi Yayınları, 2010.
 Doğa Tasarımı, R. G. Collingwood, İmge Yayınları, 1999.

Dış bağlantılar
 ucmaz.home.uludag.edu.tr/PDF/ilh/2003-12(1)/M8.pdf
 felsefe.kku.edu.tr/belgeler/ebook/kucuk_felsefe_tarihi_m_namik.pdf
 dergiler.ankara.edu.tr/dergiler/26/1262/14500.pdf
 felsefe.kku.edu.tr/belgeler/ebook/Felsefe_Tarihi.pdf

Felsefe tarihi


Catharanthus roseus, cunoscută popular ca brebenocul de Madagascar sau brebenocul trandafiriu, este o specie de plantă cu flori ce aparține familiei Apocynaceae. Este endemică din Madagascar, însă este o specie cultivată și în alte zone în scopuri ornamentale și medicinale. Ca plantă medicinală, Catharanthus roseus este o sursă importantă de obținere a unor medicamente precum vincristina și vinblastina, utilizate în tratamentul unor forme de cancer.

Note

Apocynaceae
Flora Madagascarului

Catharanthus roseus


Abraham ben Samuel Abulafia () was the founder of the school of "Prophetic Kabbalah". He was born in Zaragoza, Spain in 1240 and is assumed to have died sometime after 1291, following a stay on the small and windswept island of Comino, the smallest of the three inhabited islands that make up the Maltese archipelago.

Biography

Early life and travels
Very early in life he was taken by his parents to Tudela, Navarre, where his aged father Samuel Abulafia instructed him in the Hebrew Bible and Talmud. In 1258, when Abraham was eighteen years old, his father died, and two years later Abraham began a life of ceaseless wandering. His first journey in 1260 was to the Land of Israel, where he intended to begin a search for the legendary river Sambation and the Ten Lost Tribes. He got no further than 'Akko, however, because of the desolation and lawlessness in the Holy Land stemming from the chaos following the last Crusades; the war that year between the Mongol Empire and the Mamluk Sultanate forced his return to Europe, via Greece. He had determined to go to Rome, but stopped short in Capua, where during the early 1260s he devoted himself with passionate zeal to the study of philosophy and of The Guide for the Perplexed of Maimonides, under the tutelage of a philosopher and physician named Hillel—probably the well-known Hillel ben Samuel of Verona.

Although he always held Maimonides in the highest esteem, and often made use of sentences from his writings, he was as little satisfied with his philosophy as with any other branch of knowledge which he acquired. He was highly articulate, able and eager to teach others. He wrote industriously on Kabbalistic, philosophical, and grammatical subjects, and succeeded in surrounding himself with numerous pupils, to whom he imparted much of his own enthusiasm.

On his return to Spain he became subject to visions, and at the age of thirty-one, at Barcelona, began to study a particular kind of Kabbalah whose most important representative was Barukh Togarmi, and received a revelation with messianic overtones. He immersed himself in the study of the Sefer Yetzirah ("Book of Creation") and its numerous commentaries, which explain the creation of the world and man as based on Hebrew letter combinations. This book, and particularly the commentary and method of the German Jewish mystic, Eleazar of Worms, exercised a deep influence upon him, and had the effect of greatly increasing his mystical bent. Letters of the alphabet, numerals, vowel-points, all became symbols of existence to him, and their combinations and permutations, supplementing and explaining one another, possessed for him an illumining power most effectively to be disclosed in a deeper study of the divine names, and especially of the consonants of the Tetragrammaton. With such auxiliaries, and with the observance of certain rites and ascetic practises, men, he says, may attain to the highest aim of existence and become prophets; not in order to work miracles and signs, but to reach the highest degree of perception and be able to penetrate intuitively into the inscrutable nature of the Deity, the riddles of creation, the problems of human life, the purpose of the precepts, and the deeper meaning of the Torah.

He soon left for Castile, where he disseminated his prophetic Kabbalah among figures like R. Moses of Burgos and his most important disciple, Joseph ben Abraham Gikatilla. So Abulafia claimed. However, it bears mention that Abulafia is not mentioned in any of Gikatillas' works.

Some time around 1275 he taught The Guide for the Perplexed and his Kabbalah in a few cities in Greece. He wrote the first of his prophetic books, Sefer haYashar ("Book of the Upright/Righteous"), in Patras in 1279. That same year he made his way through Trani back to Capua, where he taught four young students.

Journey to Rome
He went to Rome in 1280 in order to convert Pope Nicholas III to Judaism on the day before Rosh Hashanah. The Pope was in Suriano when he heard of it, and he issued orders to "burn the fanatic" as soon as he reached that place. The stake was erected in preparation close to the inner gate; but Abulafia set out for Suriano all the same and reached there August 22. While passing through the outer gate, he heard that the Pope had died from an apoplectic stroke during the preceding night. He returned to Rome, where he was thrown into prison by the Order of Friars Minor but was liberated after four weeks' detention. He was next heard of in Sicily.

Decline and exile to Comino
He remained active in Messina for a decade (1281–91), presenting himself as a "prophet" and "messiah". He had several students there as well as some in Palermo. The local Jewish congregation in Palermo energetically condemned Abulafia's conduct, and around 1285 they addressed the issue to Shlomo ben Aderet of Barcelona, who devoted much of his career to calming the various messianic hysteriae of the day. Shlomo ben Aderet subsequently wrote a letter against Abulafia. This controversy was one of the principal reasons for the exclusion of Abulafia's Kabbalah from the Spanish schools.

Abulafia had to take up the pilgrim's staff anew, and under distressing conditions compiled his Sefer haOt "Book of the Sign" on the little island of Comino, near Malta, between 1285 and 1288. In 1291 he wrote his last, and perhaps his most intelligible work, the meditation manual Imrei Shefer "Words of Beauty"; after this, all trace of him is lost.

Teachings

Writings
Abulafia's literary activity spans the years 1271–1291 and consists of several books, treatises on grammar, and poems, but amongst which only thirty survive. He wrote many commentaries: three on the Guide of the Perplexed – Sefer ha-Ge'ulah (1273), Sefer Chayei ha-Nefesh, and Sefer Sitrei Torah (1280); on Sefer Yetzirah: – Otzar Eden Ganuz (1285/6), Gan Na'ul, and a third untitled; and a commentary on the Pentateuch – Sefer-Maftechot ha-Torah (1289).

More influential are his handbooks, teaching how to achieve the prophectic experience: Chayei ha-Olam ha-Ba (1280), Or ha-Sekhel, Sefer ha-Cheshek, and Imrei Shefer (1291).

Of special importance for understanding his messianology are his "prophetic books" written between 1279 (in Patras) and 1288 (in Messina), in which revelations including apocalyptic imagery and scenes are interpreted as pointing to spiritual processes of inner redemption. The spiritualized understanding of the concepts of messianism and redemption as an intellectual development represents a major contribution of the messianic ideas in Judaism. As part of his messianic propensity, Abulafia become an intense disseminator of his Kabbalah, orally and in written form, trying to convince both Jews and Christians.

In his first treatises, Get ha-Shemot and Maftei'ach ha-Re'ayon, Abulafia describes a linguistic type of Kabbalah similar to the early writings of Rabbi Joseph Gikatilla. In his later writings, the founder of prophetic Kabbalah produces a synthesis between Maimonides' Neoaristotelian understanding of prophecy as the result of the transformation of the intellectual influx into a linguistic message and techniques to reach such experiences by means of combinations of letters and their pronunciation, breathing exercises, contemplation of parts of the body, movements of the head and hands, and concentration exercises. Some of the elements of those techniques stem from commentaries on Sefer Yetzirah of Ashkenazi. He called his Kabbalah "the Kabbalah of names," that is, of divine names, being a way to reach what he called the prophetic experience, or "prophetic Kabbalah," as the ultimate aims of his way: unitive and revelatory experiences. In his writings expressions of what is known as the unio mystica of the human and the supernal intellects may be discerned. Much less concerned with the theosophy of his contemporary kabbalists, who were interested in theories of ten hypostatic sefirot, some of which he described as worse than the Christian belief in the trinity, Abulafia depicted the supernal realm, especially the cosmic Agent Intellect, in linguistic terms, as speech and letters.

In his later books, Abulafia repeatedly elaborated upon a system of seven paths of interpretation, which he used sometimes in his commentary on the Pentateuch, which starts with the plain sense, includes also allegorical interpretation, and culminates in interpretations of the discrete letters, the latter conceived of as the path to prophecy. Abulafia developed a sophisticated theory of language, which assumes that Hebrew represents not so much the language as written or spoken as the principles of all languages, namely the ideal sounds and the combinations between them. Thus, Hebrew as an ideal language encompasses all the other languages. This theory of language might have influenced Dante Alighieri. In his writings Abulafia uses Greek, Latin, Italian, Arabic, Tatar, and Basque words for purpose of gematria.

Abulafia's Kabbalah inspired a series of writings which can be described as part of his prophetic Kabbalah, namely, as striving to attain extreme forms of mystical experiences. The most important among them are the anonymous Sefer ha-Tzeruf (translated into Latin for Pico), Sefer Ner Elohim, and Sefer Shaarei Tzedek by Rabbi Nathan ben Saadiah Harar, who influenced the Kabbalah of Rabbi Isaac of Acre. The impact of Abulafia is evident in an anonymous epistle attributed to Maimonides; Rabbi Reuven Tzarfati, a kabbalist active in 14th century Italy; Abraham Shalom, Yohanan Alemanno, Judah Albotini, and Joseph ibn Zagyah; Moses Cordovero and Chaim Vital's influential Shaarei Kedushah; Sabbatai Zevi, Joseph Hamitz, Pinchas Horowitz, and Menahem Mendel of Shklov.

Extant in many manuscripts, Abulafia's writings were not printed by kabbalists, most of whom banned his brand of Kabbalah, and only by chance introduced in their writings a few short and anonymous fragments. Scholarship started with an analysis of his manuscript writings by M. H. Landauer, who attributed the book of the Zohar to him. Adolf Jellinek refuted this attribution and compiled the first comprehensive list of Abulafia's writings, publishing three of Abulafia's shorter treatises (two epistles, printed in 1853/4, and Sefer ha-Ot in 1887), while Amnon Gross published 13 volumes, which include most of Abulafia's books and those of his students' books (Jerusalem, 1999–2004). Major contributions to the analysis of Abulafia's thought and that of his school have been made by Gershom Scholem, Chaim Wirszubski, Moshe Idel, and Elliot R. Wolfson. Some of Abulafia's treatises were translated into Latin and Italian in the circle of Giovanni Pico della Mirandola, mostly by Flavius Mithridates, and Pico's vision of Kabbalah was significantly influenced by his views. This is the case also with Francesco Giogio Veneto's De Harmonia Mundi.

Abulafia's life inspired a series of literary works such as poems by Ivan Goll, Moses Feinstein (not Rabbi Moshe Feinstein) and Nathaniel Tarn; Umberto Eco's novel Foucault's Pendulum; and a play by George-Elie Bereby; in art, Abraham Pincas' paintings and Bruriah Finkel's sculptures; and several musical pieces.

Abulafia's writings include:
Sefer ha-Geulah (1273), a commentary on The Guide for the Perplexed
Sefer Chayei ha-Nefesh, a commentary on The Guide for the Perplexed
Sefer ha-Yashar ("Book of the Upright/Righteous") (1279)
Sefer Sitrei Torah (1280), a commentary on The Guide for the Perplexed
Chayei ha-Olam ha-Ba ("Life of the World to Come") (1280)
Or ha-Sekhel ("Light of the Intellect")
Get ha-Shemot
Maftei'ach ha-Re'ayon
Gan Na'ul, a commentary on Sefer Yetzirah
Otzar Eden Ganuz, another commentary on Sefer Yetzirah
Sefer ha-Cheshek
Sefer ha-Ot ("Book of the Sign") (1285 x 1288)
Imrei Shefer ("Words of Beauty") (1291)
Ve-Zot Li-Yehuda ("And this is for Yehuda")

Abulafia's meditation techniques
In his numerous works Abulafia focuses on complex devices for uniting with the Agent Intellect, or God, through the recitation of divine names, together with breathing techniques and cathartic practices. Some of Abulafia's mystic ways were adapted by the Ashkenazi Hasidim. Taking as his framework the metaphysical and psychological system of Moses Maimonides (1135/8–1204), Abulafia strove for spiritual experience, which he viewed as a prophetic state similar to or even identical with that of the ancient Jewish prophets.

Abulafia suggests a method that is based on a stimulus that continuously changes. His intention is not to relax the consciousness by meditation, but to purify it via a high level of concentration which requires doing many actions at the same time. For this, he uses Hebrew letters.

Abulafia's method includes a number of steps.
 The first step, preparation: the initiate purifies himself through fasting, the wearing of tefillin, and donning pure white garments.
 The second step: the mystic writes out specific letter groups and their permutations.
 The third step, physiological maneuvers: the mystic chants the letters in conjunction with specific respiratory patterns, as well as head positioning.
 The fourth step, mental imagery of letters and human forms: the mystic imagines a human form, and himself without a body. Then the mystic 'draws' the letters mentally, projects them onto the 'screen' of the 'imaginative faculty', i.e. he mentally imagines the patterns of letters. He then rotates the letters and turns them, as Abulafia describes in Imrei Shefer: "And they [the letters], with their forms, are called the Clear Mirror, for all the forms having brightness and strong radiance are included in them. And one who gazes at them in their forms will discover their secrets and speak to them, and they will speak to him. And they are like an image in which a man sees all his forms standing in front of him, and then he will be able to see all the general and specific things (Ms. Paris BN 777, fol. 49)."

During the final step of mental imagery, the mystic passes a succession of four experiences. The first is an experience of body-photism or illumination, in which light not only surrounds the body but also diffuses into it, giving impression that the body and its organs have become light.
As the ecstatic Kabbalist continues to practice, combining letters and performing physiological maneuvers, the result is the second experience: weakening of the body, in an 'absorptive' manner. Subsequently, the mystic may feel an enhancement of his thoughts and imaginative capacity. This is the third experience. The fourth experience is characterized mainly by fear and trembling.

Abulafia emphasizes that trembling is a basic and necessary step to obtain prophecy (Sitrei Torah, Paris Ms. 774, fol. 158a). In another place he writes: 'all your body will begin to tremble, and your limbs begin to shake, and you will fear a tremendous fear […] and the body will tremble, like the rider who races the horse, who is glad and joyful, while the horse trembles beneath him'
(Otzar Eden Ganuz, Oxford Ms. 1580, fols. 163b-164a; see also Hayei Haolam
Haba, Oxford 1582, fol. 12a).

For Abulafia the fear is followed by an experience of pleasure and delight. This feeling is a result of sensing another 'spirit' within his body, as he describes in Otzar Eden Ganuz: 'And you shall feel another spirit awakening within yourself and strengthening you and passing over your entire body and giving you pleasure' (Oxford Ms. 1580 fols. 163b-164a).

Only after passing these successive experiences does the mystic reach his goal: the vision of a human form, which is closely linked to his own physical appearance and generally experienced as standing in front of the mystic. The experience is increased when the mystic experiences his autoscopic form (or 'double') as speaking: the double begins to talk to the mystic, teaching
him the unknown and revealing the future.

Abraham Abulafia describes the experience of seeing a human 'form' many times in his writings. However, initially it is not clear who this 'form' is. As the dialog between the mystic and the 'form' proceeds, the reader understands that the 'form' is the image of the mystic himself. Addressing his students and followers in Sefer haKheshek, Abulafia further elaborates the scenario:
Apparently, by utilizing the letters of 'the Name' with specific breath techniques, a human form should appear. Only in the last sentence Abulafia suggests that this form is 'yourself'.

Yet he explicitly put it, as he has also explained in another book, Sefer haYei haOlam haBa: "And consider his reply, answering as though you yourself had answered yourself" (Oxford Ms. 1582, fol. 56b). Most of Abulafia's descriptions are written in a similar fashion. In Sefer haOt, Abulafia describes a similar episode, but from an explicit self-perspective:"I saw a man coming from the west with a great army, the number of the warriors of his camp being twenty-two thousand men […] And when I saw his face in the sight, I was astonished, and my heart trembled within me, and I left my place and I longed for it to call upon the name of God to help me, but that thing evaded my spirit. And when the man had seen my great fear and my strong awe, he opened his mouth and he spoke, and he opened my mouth to speak, and I answered him according to his words, and in my words I became another man (pp. 81–2)."

Influence
Abulafia's subterranean influence is evident in the large number of manuscripts of his major meditation manuals that flourished down to the present day until all his works were finally published in Mea Shearim in Jerusalem during the 1990s.

Abulafia's prophetic and messianic pretensions prompted a sharp reaction on the part of Shelomoh ben Avraham Adret, a famous legal authority who succeeded in annihilating the influence of Abulafia's ecstatic Kabbalah in Spain (responsa volume 1 #548)

According to Besserman's The Shambhala Guide to Kabbalah and Jewish Mysticism, Abulafia's "prophetic approach to meditation included manipulating the Hebrew letters in a nondenominational context that brought him into conflict with the Jewish establishment and provoked the Inquisition."

In Italy, however, his works were translated into Latin and contributed substantially to the formation of Christian Qabbalah (sic).

In the Middle East, ecstatic Kabbalah was accepted without reservation. Clear traces of Abulafian doctrine are evident in the works of Isaac ben Samuel of Acre, Yehudah Albotini and Hayyim ben Joseph Vital. In Israel, Abulafia's ideas were combined with Sufi elements, apparently stemming from the school of Ibn Arabi; thus Sufi views were introduced into European Kabbalah.

After the expulsion of the Jews from Spain, Spanish theurgical Kabbalah, which had developed without any significant influence from ecstatic Kabbalah, was integrated with the latter; this combination became, through the book Pardes Rimmonim by Mosheh Cordovero, part of mainstream Kabbalah. Hayyim Vital brought Abulafian views into the fourth unpublished part of his Shaarei Kedushah, and the eighteenth-century qabalists of the Beit El Academy in Jerusalem perused Abulafia's mystical manuals. Later on, mystical and psychological conceptions of Kabbalah found their way directly and indirectly to the Polish Hasidic masters. The influence of ecstatic Kabbalah is to be seen in isolated groups today, and traces of it can be found in modern literature (e.g., the poetry of Yvan Goll), mainly since the publication of Gershom Scholem's researches, and subsequently the groundbreaking studies of Moshe Idel

See also
 List of Jewish messiah claimants

Publications
 .
 . Also at Internet Archive.
 .

References

Bibliography

 Idel, Moshe "The Renascence of Abraham Abulafia in the Last Generation"
 Idel, Moshe "Abraham Abulafia and the Prophetic Kabbalah"
 Idel, Moshe "The Mystical Experience in Abraham Abulafia"
 Scholem, Gershom "Abraham Abulafia and the Doctrine of Prophetic Kabbalism, ch. 4, Major Trends in Jewish Mysticism"

External links
The Complete Works of Abraham Abulafia (Hebrew)
The Heart of Jewish Meditation: Abraham Abulafia's Path of the Divine Names

1240 births
1290s deaths
Jewish messiah claimants
Kabbalists
Clergy from Zaragoza
Sephardi rabbis
13th-century Aragonese rabbis
Deaths in Malta

Abraham Abulafia


Aarhus Brandstation har til huse i en bygning fra 1904 på Ny Munkegade i Øgadekvarteret i Aarhus.

Historie

Fra sprøjtehus til brandstation
I slutningen af 1800-tallet var tiden løbet fra Aarhus Brandvæsens små sprøjtehuse og byen havde brug for en stor og moderne brandstation. Drivkraften bag oprettelsen af en brandstation var primært brand- og bygningsinspektør Eduard Ludvig Frederik Springborg. I 1901 sendte Springborg følgende bøn til Aarhus Byråd:

"Jeg tillader mig derfor herved indtrængende at anmode Kommisionen om at foranledige, at der anvises en Plads … paa Bispetoften, og at denne Plads overlades Brandvæsenet snarest muligt…"

Udvalget for Byens Udvidelse og Bebyggelse kunne dog ikke imødekomme Springborgs ønske om en placering på Bispetoften – området ved Musikhuset og Rådhusparken. I stedet anviste udvalget en plads ved Christiansgade og Mørksgade. Heller ikke den placering kunne byrådet enes om, og til sidst faldt valget på en grund ved Ny Munkegade og Thunøgade, hvor brandvæsnet i forvejen havde et øvelsestårn.

Springborg var dog ikke tilfreds med denne beslutning, hvorfor han endnu engang henvendte sig til byrådet. Anken var at bygningen på den skæve grund umulig kunne komme til at "… blive en Pryd for Kvarteret". Springborgs indvendinger blev dog overhørt og opførelsen af bygningen blev gennemført med Sophus Frederik Kühnel, der også havde stået bag brandstationens nabo, Ny Munkegades Skole – i dag Elise Smiths Skole - som arkitekt.

Det stejle terræn viste sig at volde andre problemer end det rent æstetiske. Planeringen af den stejle grund blev nemlig dyrere end opførelsen af selve bygningen. Der var også andre udfordringer i forhold til Ny Munkegades stejle karakter. I starten af 1900-tallet var brandvognene endnu hestetrukne, og selvom det kunne gå hurtigt, når hestene skulle rykke ud ned ad bakken, var det en anden snak, når turen gik op ad bakken.

En moderne station
Århus Stiftstidende havde været på besøg på brandstationen kort før den officielle åbning. Her kunne avisen blandt andet reportere følgende fra bygningen, som var bygget i "nærmest gammel nordisk Borgstil": "Der er en morsom lille Enkelthed i den ny Bygning. Da vi gik igennem Sprøjtehuset opdagede vi i det ene Hjørne en Klatrestang, der ved nærmere Eftersyn viste sig at gaa op gennem et Hul i Loftet til Etagen ovenover". Det var naturligvis brandstangen, Stiftstidende var stødt på.

I det hele taget var den nye brandstation fyldt med moderne teknologi. Efter et besøg på stationen i 1908 kunne avisen berette om seletøj, der hang over hestene i "automatiske Udløsningsapparater", så der kun gik 20 sekunder fra alarmen lød, til brandkorpset var klar til udrykning.

Modernisering og udvidelser

Ved brandstationens indvielse i begyndelsen af 1904 var det kun en tredjedel af det projekterede byggeri, der var blevet opført. "...ad Aare vil der da oppe paa Munkebakken rejse sig et flot og kønt 'Brandpalæ', som kan danne Ramme om vort flinke Brandkorps daglige Virksomhed". Skrev Stiftstidende om de kommende udvidelsesplaner.

Gennem årene er stationen da også blevet løbende udvidet. I 1924-1925 blev tilføjet to remiser, i 1925 blev opført et nyt øvelsestårn, i 1930'erne kom en helt ny administrationsbygning til, og senere er også blevet tilføjet en ny garagebygning, ligesom bygningen gennem tiden har gennemgået et par moderniseringer.

Alligevel er de oprindelige udvidelsesplaner aldrig blevet helt gennemført, og i dag er brandstationen løbet tør for udvidelsesmuligheder. Allerede i 1950'erne blev der søgt efter en større grund, og det bliver der stadigt. Hvad de gamle bygninger på Ny Munkegade 15 fremover kommer til at rumme står derfor endnu hen i det uvisse.

Eksterne kilder og henvisninger
 Springborgs Drenge - Århus Brandvæsen gennem 125 år, Red. Per Ryolf, Aarhus Brandvæsen og Aarhus Brandkorpsforening, 2010
 E. Springborgs Levnedsbeskrivelse (1901), i Folk i Århus (red. Tage Kaarsted), 1987, s. 110-118
 Harald Møller, Gennem ild og vand i 75 år, Aarhus Brandkorpsforening, 1960
 Preben Rasmussens udklipssamling, Erhvervsarkivet
 Aarhus Byråds Forhandlinger 28.01.1901, 21.11.1901, 10.07.1902
 Aarhus Byråds Forhandlinger for lukkede døre 10.07.1913, 29.01.1914
 Århus Stiftstidende 12.12.1903, 17.01.1904, 17.05.1908, 27.05.1940, 09.12.1940, 14.06.1941, 27.06.1941, 30.11.1941, 02.06.1942, 16.08,1942
 Århus Amtstidende 29.11.1946, 02.10.1953
 Artiklen er tilpasset efter artiklen på AarhusWiki (historik CC BY-SA 3.0) .

Brandstation
Brandvæsen

Aarhus Brandstation


Franz Delitzsch (Leipzig, 23 de febrero de 1813 – 4 de marzo de 1890) fue un teólogo, biblista y hebraista alemán.

Primeros años
Era hijo de Johann Gottfried Delitzsch, pequeño comerciante, artesano y jornalero, y de Susanna Rosina. Fue el menor de tres hermanos y el único que sobrevivió a la infancia. Pudo asistir a la escuela y a la universidad gracias al patrocinio del anticuario judío Lewy Hirsch, quien se hizo cristiano y fue bautizado, posiblemente por Delitzsch.

Vida profesional
Fue nombrado en 1844 profesor de Teología en la Universidad de Leipzig, entre 1844 y 1850 fue profesor de la Universidad de Rostock, luego por 16 años de la Universidad de Erlangen y desde 1867, otra vez en la Universidad de Leipzig, donde enseñó hasta su fallecimiento.

Escribió numerosos comentarios a los libros de la Biblia y a las Antigüedades Judías y sobre psicología bíblica, historia de la poesía judía y apologética cristiana. Es considerado como uno de los principales exegetas del Antiguo Testamento del  y gran conocedor de la literatura rabínica, que unió la interpretación teológica con el rigor filológico.

Delitzsch colaboró con Johann Friedrich Karl Keil en una serie de libros de comentarios a la totalidad del Antiguo Testamento, el primero de los cuales apareció en 1861. Delitzsch fue el autor de los comentarios sobre Job, Salmos, Proverbios, Eclesiastés, Cantar de los Cantares e Isaías.

En el comentario sobre Eclesiastés expuso por qué Salomón no fue el autor del libro, cuyo hebreo está lleno de arameísmos y contiene préstamos de palabras persas, por lo que tuvo que ser escrito en la época persa o en la ptolemaica.

Según John Duncan, Delitzsch "se mantuvo firme en sostener la autoridad e inspiración divinas de todo el Antiguo Testamento, cuando todos parecían rendirse".

Hebraísta
Experto en la lengua hebrea, la cultura y la religión judaica, Delitzsch defendió a la comunidad judía de los ataques antisemitas y tradujo en 1877 el Nuevo Testamento al hebreo. Como estudiante se interesó profundamente en la literatura hebrea postbíblica y sus comentarios bíblicos están llenos de citas de obras rabínicas y neohebraicas. En 1837 se elaboró un catálogo de los manuscritos hebreos y siríacos en el Leipzig Rathsbibliothek (publicado 1838).

En 1880 estableció el Instituto Judaico en Leipzig, para entrenar misioneros cristianos que irían a trabajar entre los judíos. A través de los estudios e investigaciones llevados a cabo en el Instituto, se las arregló para ganar el reconocimiento tanto de eruditos cristianos como judíos.

La traducción del Nuevo Testamento al hebreo de Delitzsch es aun considerada como la estándar. En su décima edición fue revisada por Arnold Ehrlich por insistencia del propio Delitzsch. Los misioneros cristianos han utilizado y utilizan esta traducción para difundir el Evangelio entre los judíos. Es de destacar que aunque la traducción fue hecha antes de revivirse el uso del hebreo en Israel, tiene un lenguaje que aun actualmente suena fresco y actual.

Obra
 Handschriftliche Funde: Die Erasmischen Entstellungen des Textes der Apokalypse (Leipzig 1861)
 Hoheslied und Koheleth (Dörffling und Francke, Leipzig 1875)
 ברית חדשה (Berit Khadasha), Hebrew New Testament, Leipzig 1877
 Rohling's Talmudjude beleuchtet, Leipzig 1881
 Neuer Kommentar über die Genesis, mit einem Geleitwort von Prof.Dr. Siegfried Wagner, Gießen/Basel (Brunnen), 1999 (Nachdruck der Ausgabe Leipzig [Dörffling und Franke] 1887).
 Messianische Weissagungen in geschichtlicher Folge, con prólogo del Dr. Gerhard Maier, Gießen/Basel (Brunnen), 1992 (reimpresión de la primera edición Leipzig [Faber] 1890).
 Die Psalmen, Gießen/Basel (Brunnen), 2005 (Nachdruck der fünften, bearbeiteten Auflage Leipzig Dörffling und Franke 1894)
 System der biblischen Psychologie, (Leipzig: Dorffling & Franke, 1861); English Translation: A System of Biblical Psychology, (Edinburgh: T&T Clark, 1869); 2ª ed. (Grand Rapids: Baker Book House, 1966).

Referencias

Enlaces externos

 Institutum Judaicum
 Franz Delitzsch, Jewish Encyclopedia.com
 HabBrit HaChadasha (traducción del Nuevo Testamento al hebreo)
 Messianic Prophecies: Lectures
 Jewish artisan life in the time of our Lord
 A Day in Capernaum
 Iris: Studies in Colour and Talks about Flowers
 Biblical Commentary on the Psalms

Teólogos de Alemania del siglo XIX
Hebraístas de Alemania
Luteranos de Alemania
Profesores de la Universidad de Rostock
Profesores de la Universidad de Leipzig
Profesores de la Universidad de Erlangen-Núremberg
Nacidos en Leipzig
Fallecidos en Leipzig

Franz Delitzsch


Un compuesto de organocobalto es un compuesto organometálico que contiene un enlace químico entre átomos de carbono y cobalto. Los compuestos de organocobalto están involucrados en diversas reacciones orgánicas y en importantes biomoléculas como la vitamina B12 que posee un enlace cobalto-carbono. Muchos compuestos de organocobalto se investigan por sus propiedades catalíticas.

La química de organocobalto estudia las propiedades químicas y reactividad de estos compuestos. Un primer ejemplo de la misma es la carbonilación de azobenceno con octacarbonildicobalto que fue descrita por Murahashi y Horiie en 1956:

Las características básicas de los compuestos de organocobalto son las siguientes:
 Facilidad para formar complejos con alquinos, por ejemplo en el complejo hexacarbonildifenilacetilendicobalto, facilidad para formar complejos con compuestos dieno y con compuestos ciclobutadieno, facilidad para la formación de compuestos sándwich
 Alta afinidad del cobalto por los carbonilos. Existen muchos carbonilos metálicos de cobalto.
 Facilidad para formar compuestos de nitrógeno u oxígeno con geometría molecular octaédrica en la base y formación de enlaces Co-C en posición axial, como en la vitamina B12.

Complejos con triple enlace
El cobalto forma complejos con alquinos y compuestos ciano, ambos con triple enlace. Esta propiedad se aprovecha con el uso de octacarbonildicobalto como grupo protector de los alquinos. En la reacción de Nicholas un grupo alquino está también protegido y al mismo tiempo la posición del carbono alfa se activa para las sustituciones nucleofílicas.

Reacciones de ciclación
Los compuestos de cobalto reaccionan con dialquinos y dienos para dar intermedios cíclicos en las ciclometalaciones, un tipo de reacciones de ciclación. Otros alquinos, alquenos, nitrilos o el monóxido de carbono también pueden insertarse en el enlace Co-C. Algunos ejemplos de reacciones basadas en este concepto son la reacción de Pauson-Khand (inserción de CO) y la trimerización de alquinos (en particular con ciclopentadienildicarbonilcobalto).

Carbonilaciones
Los compuestos de organocobalto se utilizan como catalizadores en las reacciones de carbonilación, y más concretamente en la hidroformilación, la formación de aldehídos a partir de un alqueno, formaldehído e hidrógeno. Un importante catalizador de este tipo de reacción es HCo(CO)4 (hidrocarbonilcobalto), antes utilizado en la producción industrial de butiraldehído a partir de propileno. En estos procesos, los catalizadores de cobalto compiten con los catalizadores de rodio como el HRh(CO)(PPh3)4.
En las hidrocarboxilaciones, el hidrógeno se sustituye por agua o un alcohol y el producto de la reacción es un ácido carboxílico o un éster. Un ejemplo de este tipo de reacción es la conversión del butadieno en ácido adípico.

Los catalizadores de cobalto (junto con los de hierro) son relevantes en los procesos de Fischer-Tropsch en los que el gas de síntesis se convierte en hidrocarburos. La secuencia de la reacción básica se muestra a continuación:

Compuestos tipo vitamina B12
En la vitamina B12, el cobalto tiene una geometría octaédrica con un enlace Co-C en posición axial. En la metilcobalamina el ligando es un grupo metil.

Compuestos sándwich
Los compuestos de organocobalto forman compuestos sándwich. El cobaltoceno es un metaloceno de 19 electrones, el compuesto CoCp(C6(Me)6) tiene 20 electrones y el Co(C6(Me)6)2 posee 21 electrones. El ligando de Kläui se une a metales.

Polimerización radicalaria mediada por cobalto

El débil enlace cobalto (III) - carbono es usado en la llamada polimerización radicalaria mediada por cobalto (CMRP), que es un tipo de polimerización radicalaria controlada. Un enlace Co-C que contiene un iniciador de radicales se rompe (por el calor o la luz) en laun radical libre carbono y especies radicales de cobalto (II). El radical carbono inicia la formación de la cadena polimérica uniéndose al monómero, por ejemplo un alqueno, como en cualquier polimerización radicalaria común. El cobalto es inusual, ya que puede reformar reversiblemente un enlace covalente con el término del carbono radical de la cadena en crecimiento. Esto reduce la concentración de radicales al mínimo y también las reacciones de terminación no deseadas por recombinación de dos radicales carbono. El reactivo que captura el cobalto es llamado radical persistente y la cadena de polímero cubierta de cobalto se dice que está latente. Estas polimerizaciones pueden considerarse como una serie de reacciones de carbometalación de monómeros vinilo. Cuando el monómero carece de protones que puedan ser fácilmente ganados por el radical cobalto, se transfiere la cadena (catalítica).

Por esta razón, los monómeros preferidos son los ésteres acrílicos y de vinilo (por ejemplo, acetato de vinilo), ácido acrílico y acrilonitrilo. La temperatura de reacción suele estar entre 0 y 60 °C.

El concepto fue introducido de forma independiente por dos grupos en 1994. Otros compuestos de cobalto muy estudiados son las cobaloximas, las porfirinas de cobalto y los derivados de Co(acac)2, utilizados en combinación con otros iniciadores radicales.

La polimerización radical mediada por cobalto también puede seguir diferentes mecanismos, como por ejemplo transfencia de cadena catalítica o transferencia degenerativa:

Ciclotrimerización

Los compuestos de cobalto son catalizadores en la trimerización de alquinos. En el ejemplo del fenilacetileno un sistema catalizador simple de bromuro de cobalto (II)/zinc/yoduro de zinc es suficiente para obtener un 99% de rendimiento químico y el 97% de regioselectividad a favor del producto de reacción orto sustituido 1.

Mecanismo
El mecanismo de reacción para la trimerización es bastante conocido. Un mecanismo de 2007 que concuerda con datos in silico y experimentales se muestra a continuación para el cobaltoceno, un catalizador de cobalto.

El ligando L en el compuesto de 18 electrones CpCoL2 (A) puede ser trifenilfosfina o monóxido de carbono. Estos ligandos se sustituyen por el alquino en dos etapas, formando primero B y luego C que entra en el ciclo catalítico por acoplamiento oxidativo con el metalaciclo de 16 electrones de valencia cobaltaciclopentadieno D. Este compuesto se forma en estado singlete y por lo tanto primero se relaja en el estado triplete. Este intermedio se coordina con otro equivalente de ligando para formar E y luego forma cobaltanorborneno F (véase: norbornadieno) aceptando una unidad de alquino en una etapa de [4+2] cicloadición. En el último paso se libera benceno en un eliminación reductiva con la formación de CpCoL que puede volver a entrar en el ciclo mediante la aceptación de dos unidades de alquino. Cuando el ligando no es un donante sigma, por ejemplo, etileno o THF (como disolvente) o cuando el alquino es deficiente en electrones como en el ácido butinodioico, interviene un ciclo diferente en donde otra unidad de alquino y no de ligando se suma al intermedio D. En el resto de este ciclo (no representado), el nuevo intermedio forma un complejo CpCo(η4areno) y luego un compuesto sándwich CpCo(η6areno) antes de eliminar benceno y CpCo.

Explicación
En un estudio, una combinación de un trimerización [2+2+2] y una [4+2] cicloadición da acceso a un análogo del taxol (Esquema 2). En esta secuencia de la reacción, la trimerización se lleva a cabo en el xileno actuando como catalizador el cobaltoceno CpCo(CO)2 (una unidad de Cp sustituida con dos ligandos de monóxido de carbono y con irradiación. Los dos componentes principales se mantienen unidos por un enlace intramolecular temporal de silicio.

El octacarbonilodicobalto cataliza la trimerización para dar un hexaquis(4-ferrocenilfenil)benceno:

Véase también
 Enlaces químicos de carbono con otros elementos de la tabla periódica:

Referencias

Compuestos de cobalto
Química organometálica
Compuestos organometálicos

Compuesto de organocobalto


مقاطعة سايس هي جزء من التقسيم الإداري لولاية فاس، تضم هذه المقاطعة 156.590 نسمة لإحصاء سنة 2004.
 المساحة الإجمالية: 18,90 كلم²
 نسبة التمدرس: الذكور%؟؟؟ الإناث%؟؟؟؟

أهم الأحياء
 حي مونفلوري (يناديه البعض بحي الزهور)
 حي النرجس
 حي عوينات الحجاج

مراجع

فاس
مقاطعات فاس

مقاطعة سايس


An Sesleria argentea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gaetano Savi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gaetano Savi. An Sesleria argentea in nahilalakip ha genus nga Sesleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sesleria

Sesleria argentea


Jolin Tsai (15. rujna 1980.) tajvanska je pjevačica, tekstospisateljica i glumica.

Diskografija
 1019 (1999.)
 Don't Stop (2000.)
 Show Your Love (2000.)
 Lucky Number (2001.)
 Magic (2003.)
 Castle (2004.)
 J-Game (2005.)
 Dancing Diva (2006.)
 Agent J (2007.)
 Butterfly (2009.)
 Myself (2010.)
 Muse (2012.)
 Play (2014.)

Turneje
 J1 World Tour (2004. – 06.)
 Dancing Forever World Tour (2006. – 09.)
 Myself World Tour (2010. – 13.)
 Play World Tour (2015. – 16.)

Vanjske poveznice
 Jolin Tsai – službene web-stranice

Ostali projekti

Tekstopisci
Pop pjevači
Plesači
Filmski glumci
Televizijski glumci
Tajvanski umjetnici

Jolin Tsai


«These Days» es una canción de la banda estadounidense Foo Fighters, que fue lanzada como sencillo en 2011.

Pertenece al séptimo álbum Wasting Light, realizado por el productor Butch Vig.

El tema fue interpretado en vivo en Letterman Webcast 2011. Una de las primeras canciones del disco en escucharse por internet.

El 31 de enero de 2012 se lanzó el video de These Days. El video fue grabado en los conciertos realizados en Australia a finales de 2011. Este video se promocionó exclusivamente en Chile, Argentina y Brasil.

En el Festival de Reading de 2012 Dave Grohl dedicó la canción a Kurt Cobain y Krist Novoselic.

Posición en las listas

Referencias

Enlaces externos
 Video en página de Foo Fighters Chile (en español)

Canciones de 2011
Sencillos de 2011
Sencillos de Foo Fighters
Sencillos de post-grunge
Canciones en inglés
Canciones de rock alternativo
Canciones sobre días

These Days (canción de Foo Fighters)


Mairena del Alcor, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu, 16,947'dir.

Dış bağlantılar

Mairena del Alcor


Usher (Tam adı: Usher Raymond) (d. 14 Ekim 1978), Amerikalı 8 Grammy ödüllü R&B müzisyeni. En çok Grammy kazanan siyahi şarkıcılardan biridir. Dünya çapında 65 milyon albüm satmıştır. Billboard Hot 100'de 9 bir numara, 16 top 10 şarkısı vardır. Billboard Hot 100 tarihinin en başarılı 16. sanatçısı, 21. yüzyılın en başarılı 2. sanatçısı ve 21.yüzyılda Billboard Hot 100 listesinin en başarılı sanatçısı olmuştur.

Sanatçı hakkında

1994 yılında tanıtım albümü olan Usher ile müzik dünyasıyla tanıştı. Bu albümüyle çok iyi satış grafiği elde edemese de dikkatleri üzerine çeken Usher 1997'de, liseden mezun olduktan sonra, ikinci albümü "My Way"i yayınlandı. Albüm 10 milyon satarak büyük bir başarı sağlar. Dansı ve sesiyle bir anda ilgi odağı olan Usher 2001'de 8701 adlı albümü yayınladı.Bu albümle iyi bir satış grafiği elde etti. 2004'ün Mart ayında Confessions albümü yayınladı. Albüm ilk hafta 1.1 milyon satarak büyük bir rekor kırdı. Albüm Amerikan listeleriyle beraber neredeyse tüm listelere 1 numaradan giriş yaptı.

Bu albümle yalnızca Amerika'da 10 milyon satarak Elmas Sertifikası aldı ve tüm dünyada 20 milyon sattı. "Burn", "My Boo" ve "Yeah" şarkılarıyla haftalarca 1 numarada kalan şarkıcı 2004 yılının En İyi Single Tirajını elde ederek bir rekor daha kırdı. Confessions ile tam on haftadır Billboard albüm listesinin zirvesini kimselere kaptırmayan Usher, The Beatles ve Bee Gees'ten sonra aynı anda üç single ile Billboard single listesinin ilk 10'unda yer alan ilk isim oldu. R&B şarkıcısı Usher'ın "Confessions"ı,Amerikan tarihinde ABD'de yayımlandığı hafta 2 milyondan fazla satan ikinci albüm oldu.

Albümden çıkan "Burn" adlı single ile de uzun süre Billboard listesinin zirvesinde kalan Usher, "Yeah!",şarkısı ile de tam 12 hafta boyunca 1 numarada  kaldı. Üçüncü single "Confessions Part II" da dokuzuncu sırada yerini aldı. Bu başarıyı ilk kez 1964'te "I Want to Hold Your Hand", "Can't Buy Me Love" ve "She Loves You" single'ları ile The Beatles yakalamıştı. Bee Gees de 1978'de aynı başarıyı tekrarlamıştı. "Confessions Part II", birinci sıraya yükselirse Usher, The Beatles'tan sonra art arda üç single'ı Billboard single listesinde zirve yüzü gören ilk isim olarak bir başka rekoru da yenileyecekti. Nitekim öyle de oldu ve albüm Billboard'da 1 numaraya yükseldi ve 2004 yılı Usher'ın rekorlarıyla kapandı.O sene yapılan ankette en yakın rakibi Justin Timberlake'i büyük bir farkla geride bırakarak 2000'li yılların En Çok Rekora sahip R&B yıldızı oldu. Usher şimdilerde beşinci stüdyo albümü "Here I Stand"i de piyasaya sürmüştür.Albüm ve single yine Billboard'da 1 numaraya yükselmiştir. 2008 yılında Tameka Foster ile evlendi ve 2 çocukları oldu. 2009 yılının kasım ayında çift boşandı. Çocukların velayet hakkını Usher kazandı. 2016 yılında bir başka evlilik yaptı.

Diskografi
Usher (1994)
My Way (1997)
8701 (2001)
Confessions (2004)
Here I Stand (2008)
Raymond v. Raymond (2010)
Versus (2010)
Looking 4 Myself (2012)
Hard II Love (2016)

Filmografi
Moesha as Jeremy (1997-1998)
The Bold And The Beautiful Raymond rolünde (1998)
The Faculty (1998)
She's All That (1999)
Light It Up (1999)
Geppetto (2000)
Texas Rangers (2001)
All That (2002)
In the Mix (2005) Darrell rolünde
Killers (2010) Kevin rolünde
Justin Bieber: Never Say Never (2011) Usher rolünde
Hands of Stone (2013)
 Justin Bieber's Believe (2013)

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 Usherforever.com

1978 doğumlular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Grammy Ödülü sahipleri
Amerikalı R&B şarkıcı şarkı sözü yazarları
Yaşayan insanlar
Tennessee doğumlular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı tenorlar
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı erkek şarkıcılar
Afrikalı Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarları
En İyi Çağdaş R&B Albümü Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Melodik Rap Performansı Grammy Ödülü sahipleri
Favori Erkek Pop/Rock Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Favori Erkek Soul/R&B Erkek Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri

Usher


Şarap anlamına gelen Bâde özellikle tasavvuf edebiyatında "Aşk" manasında kullanılır.

Bade olgusu, tasavvuf edebiyatındaki öneminin yanı sıra geleneksel Türk Halk Şiiri içinde de farklı bir öneme sahiptir. Halk şiiri şairleri olan aşıkların geleneklerine göre bir aşığın mahlas alabilmesinin yollarından biri de mahlasını rüyasında bade içerken almasıdır. Halk şairi, rüyasında bade içtikten sonra gerçek anlamıyla "aşık" olur. Bunun Türk geleneklerinde önemli bir yeri olan rüya motifiyle derinden bir bağlantısı vardır kuşkusuz.
Rüyada içilecek olan bade; şarap, şerbet, su gibi içilecek bir mai olabileceği gibi; elma, nar, ekmek, üzüm gibi herhangi bir yiyecek de olabilir.

Aşık edebiyatında bade içme rüya motifi bir gelenek icabıdır. İnanışa göre aşık olmak için ya usta yanında yetişmek ya da mutlaka "pir" elinden bade içmek gerekir.

Bade aşığa;
 Bir pir tarafından,
 Üçler tarafından,
 Beşler tarafından,
 Yediler tarafından,
 Kırklar tarafından verilir.

Ayrıca bakınız
 Taş Dam Efsanesi (bade içme konusuna dair motifler bulunan bir halk hikâyesi)

Kaynakça
 T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı

Edebiyat terimleri

Bade


Several ships of the Royal Navy have been named Achilles, after the Greek hero Achilles. Four others, two of them prizes, had the French spelling of the name, Achille.

  was an 8-gun schooner purchased in 1747. She was captured in 1748 by the Spanish.
  was a 60-gun fourth rate launched in 1757, hulked in 1780 and sold in 1784.
  was a broadside ironclad frigate launched in 1863. She became a base ship in 1902 and was renamed HMS Hibernia. She was renamed HMS Egmont in 1904, HMS Egremont in 1916 and HMS Pembroke in 1919. She was sold in 1923.
  was a  armoured cruiser launched in 1905 and sold in 1921.
 Achilles II was an armed trawler, hired in 1914 and sunk by a mine on 26 June 1918.
  was a  light cruiser launched in 1932. She was transferred to the Royal New Zealand Navy as HMNZS Achilles in 1941, but was returned in 1946. She was transferred to the Royal Indian Navy in 1948 as HMIS Delhi, eventually becoming . She was scrapped in 1978.
  was a  frigate launched in 1968. She was sold to Chile in 1990 and renamed Ministro Zenteno.

Battle honours
Ships named Achilles have earned the following battle honours:
Belle Isle, 1761
Leopard, 1917
River Plate, 1939
Guadalcanal, 1942−43
Okinawa, 1945

See also

References

Royal Navy ship names

HMS Achilles


The Asian Cricket Council also known as ACC is a cricket organisation which was established in 1983, to promote and develop the sport of Cricket in Asia. Subordinate to the International Cricket Council, the council is the continent's regional administrative body, and currently consists of 25 member associations. Jay Shah is the current president of Asian Cricket Council.

History
The council was formed as the Asian Cricket Conference in New Delhi, India, on 19 September 1983, with the original members being Bangladesh, India, Malaysia, Pakistan, Singapore, and Sri Lanka. Changing its name to the present in 1995. Until 2003, the headquarters of the council were rotated biennially amongst the presidents' and secretaries' home countries. The organisation's current president is Jay Shah, who is also the Secretary of the BCCI.

The council runs a development program that supports coaching, umpiring and sports medicine programs in member countries, funded from television revenues collected during the officially sanctioned Asian Cricket Council tournaments including the Asia Cup ,Under-19 Asia Cup , Women's Asia Cup and various other tournaments.

The current ACC headquartered in Colombo, Sri Lanka, which was officially opened on 20 August 2016.

Members of ACC

Note

 Mongolia (in 2021) & Uzbekistan ( in 2022) has been admitted as the Associate Members of ICC , but yet to get membership of any regional body. However, being an Asian country, it is expected to join ACC.

Former members of Asian Cricket Council

Recently, the ACC Executive Board approved Japan and Indonesia's participation in the ACC pathway tournaments as invitees from East Asia Pacific

Map

ACC Events
Current Title Holders :

Defunct Events
 Afro-Asia Cup
 ACC Championship
 Asian Test Championship
 ACC Premier League
 ACC Trophy
 ACC Twenty20 Cup
 ACC Eastern Region T20
 ACC Western Region T20

Officials

Executive Board members

ACC Executive Committee

Development team

Development Committee

Resource staff (Umpiring)
 Bomi Jamula–
 Peter Manuel –
 Mahboob Shah –

Past presidents

ACC Asia XI was a team named for the 2005 World Cricket Tsunami Appeal, a one-off match designed to raise funds for charities following the 2004 Indian Ocean earthquake and resulting tsunami. It also competes in a regular Afro-Asia Cup against an Africa XI which was designed as a fund-raiser for the African Cricket Association and the Asian Cricket Council. The Afro-Asian Cup debuted in 2005 and the second tournament was played in 2007.

See also

 Cricket at the Asian Games
 List of Asian XI ODI cricketers

References

External links

Cricket administration
Cricket in Asia
Sports governing bodies in Asia
Sports organizations established in 1983

Asian Cricket Council


Buhara (Özbekçe: Buxoro; Eski Türkçe: 𐰉𐰆𐰴𐰺𐰴 "Bukarak"; Türkmence: Buhara; Arapça: بخارى; Farsça: بُخارا Bukhārā; Rusça: Бухара), Orta Asya'nın en eski yerleşim bölgelerinden olan ve günümüzde Özbekistan sınırları içinde bulunan tarihî şehir. Arkeolojik bulgular şehrin tarihinin en az 2500 yıl civarında olduğunu göstermiştir. Şehirde yapılan Arkeolojik kesit çalışmalarında yaklaşık 20 m kadar derinlikteki alt katmanda; kamusal binalar, askeri tahkim yapıları, çanak-çömlek ve madeni paralar gibi çeşitli arkeolojik buluntulara rastlanılmıştır.

Mâverâü'n-nehr'in çok sayıda şehri, kasabası, nahiyesi ve köyü olmasına rağmen bunların en gözde ve tanınmış olanı Buhârâ'dır. Müslümanlar buraya "Fâhire" (kıymetli/değerli) derler ve doğunun "Kubbetü'l-İslâm"ı olarak kabul ederler.

Bölgenin en eski yerleşim birimlerinden biri olan Buhârâ, efsanelerle karışmış kadîm bir tarihe sahip olup, en-Narşahî'ye nazaran ilk sâkinleri Türklerdir. Aynı müellif, efsanevî Turan padişahı Afrasyab'ın (Alper Tunga) zaman zaman Buhârâ'da ikamet ettiğini, mezarının dahi bu şehirde bulunduğunu kaydetmiştir ki, bu rivayetler bölgedeki Türk varlığının çok eskilere dayandığına işaret etmesi bakımından önemlidir.

Sadece kadîm tarihiyle değil, fizikî ve coğrafî yapısı; sanatsal ve mimarî dokusu; sûr ve kalesi; sulama kanalları; ekonomik, zıraî ve ticarî potansiyeli; köşk, saray ve pazarları ve yetiştirdiği âlim ve sanatkârları ile de her dönemde kendisinden söz ettiren Buhârâ, uzun yıllar Akhunlar, Göktürkler ve Türgişler gibi Türk devletlerinin hakimiyetinde kalmıştır. Mâverâü'n-nehr'in en önemli kültür ve medeniyet merkezi hâline gelen şehir, söz konusu devletlerin inhitat dönemlerinde yaşanan siyasî kargaşa ve otorite boşluğunda bile bu yapısını muhafaza etmiş, bölgede hüküm süren çoğu Türk kökenli mahalli hükümdarların veya beylerin idaresinde bölgenin en önemli şehirlerinden biri olma özelliğini sürdürmüştür.

Tarihi

XVI yüzyıla kadar bir Türkmen şehri olan Buhara çevresindeki insan yerleşimlerinin en az 5000 yıl öncesine kadar uzandığı görülür. Şehrin kendisinin ise 2500 yıllık tarihi vardır. Tarihte Orta Asya Türk uygarlığı için önemli bir merkez olmuştur. Uzun süre antik Pers İmparatorluğu'nun denetiminde kalan Buhara'da ilk yerleşimler, Aryan göçleri dönemine rastlar.

İran halklarından Soğdlar bölgeye yerleşmiştir. Buhara adının kökeni ile ilgili varsayımlar; eski Soğdca bereketli toprak anlamındaki βuxārak, Farsça bilginin kaynağı anlamındaki bir Zerdüşt ismi olan bukhar ya da Sanskritçe Budist manastırı anlamındaki vihara sözcüklerinden kaynaklandığı biçimindedir. Buxārā ismi en erken tahminen 4 – 5 yüzyılına ait bakır maden paralarda, ve Soğdca yazıtlarda Pugar (pwγ'r) ve Puxar (pwx'r) şeklinde , ve en önemli ve ilginci Kül Tigin yazıtında (8. yy başlarında) Buqar (buqar) olarak yazılmıştır. O nedenle bu şehre Buxārā denirdi, ve eskiden onun adı Banuğkath بنجكث idi,

Eski Uygur dilinde bu (buxār) sözü bir "tapınak" veya "bir ibadethane" anlamına gelir. Bir başka varsayıma göre; Puxar yer ismi Sibirya kökenli olup Yenisey dillerinde (hanty) "bir ada" anlamına gelir. Bilindiği gibi, milâttan sonra 6. yüzyılda Buxārā vahasında Tardu Kağan'ın (Sāwa-shāh, Shīr-i Kishwar) oturduğu, yüce Türk Kağan'nı İstemi'nin (Qarā Chūrīn) oğludur. O Sasani hükümdarı IV. Hürmüz'ün (šāhanšāh Xurmazd IV Тurkzāda) annesi tarafından amcasıdır, İstemi Kağan'ın kızı öz erkek kardeşi Sasani hükümdarı I. Hüsrev (šāhanšāh Xusraw I Аnūshirwān; Farsça: انوشیروان عادل, Anuşiravan-ı-ādil) ile evlenir. Narshakhi'ye göre Shīr-i Kishwar yirmi yıl boyunca Buxārā'yı yönetti ve Baykand'ta yaşadı. O Buxārā'da bir kale yaptırdı ve ayrıca Buxārā vahasında, Маmastin, Sakmatin, Samtin ve Farab isimlerinde yerleşim yerlerini yaptırdı. Onun oğlu'da El tigin (Parmūda, Nili-xān) Buxārā vahasında, Iskijkath, Sharg, Faraxsha ve Rāmitan isimlerinde yerleşim yerlerini yaptırdı. O Çin'den bir Çin prensesi ile evlenmiş ve o bir put tapınağınıda beraberinde  Rāmitan'a getirmiştir.. Rāmitan Buxārā'dan daha eski bir şehirdir, eskiden hükümdarların orada bir konutları bulunurdu, Buxārā şehri kurulduktan sonra buraya taşınmışlardır. Bazı kitaplarda Rāmitan yerine Buxārā yazılmıştır.

Yeni Fars dilinin bu söz kalıpların içindeki aktarmada ﺭﺎﺨﺭﻓ farxār  veya  ﺭﺎﻬﺑ bihār , ve Arapça ﺭﺎﻬﺑﻟﺍ al-bahār veya al-buhār .

Türk Dili'nin en eski sözlüklerinden Divân-ı Lügati't-Türk'te;

"..... Bu şehirleri Türkler yaparak adlarını kendileri koymuşlardır. Bu adlar olduğu gibi şimdiye kadar gelmiştir. Bu yerlerde Farslılar çoğaldıktan sonra Acem şehirleri gibi olmuş. Bugün Türk ülkesinin sınırı "  Abisgûn" (Hazar) denizi ile çevrili olarak Rûm diyarından ve Özçent'ten Çin'e kadar uzanır. Uzunluğu beşbin fersah, eni üçbin fersahtır; hepsi sekizbin fersah eder." diye yazılmıştır..

Efsaneye göre şehrin kuruluşu

Fars destansı şiiri Şehnâme'ye göre şehir, Pishdak (Pishdādian) Hanedanının mitik Şahı Kai Kavoos'un (كيكاوس; Avestan Kauui Usan) oğlu Kral Siyavuş tarafından kurulmuştur. Efsaneye göre Siyavuş vezirler tarafından annesini baştan çıkarmakla suçlanmış, suçsuzluğunu kanıtlaması için ateşle imtihana tutulmuştur. Alevlerden yanmadan çıkarmasından sonra Oxus nehrini (şimdiki Ceyhun ya da Amuderya) geçerek Turan'a ulaşmıştır. Semerkant kralı Afrasiab kızı Ferganiza (Farsça: فرنگيس Farangis; Türkçe: Kaz) Siavash (Sıyavuş) ile evlendirir; ayrıca Sivayuş'a Buhara vahasının beyliğini verir. Sivayuş burada bir kale ile çevresindeki şehri inşa ettirir. Ancak birkaç yıl sonra bu sefer kayın validesini baştan çıkarmakla suçlanınca Kral Afrasiab tarafından öldürülür. Bunun üzerine Turan'a saldıran Şah Kai Kavoos, Afrasiab'ı öldürür, oğlunu ve gelinini İran'a götürür.

Tarihi kayıtlarda kuruluşu

Resmi olarak şehir M.Ö. 500 yılında bugün Ark adı verilen bölgede kurulmuştur. Ancak Buhara vahasındaki yerleşimlerin tarihi M.Ö. 3000'lere kadar uzanır. Sapalli kültürü adı verilen ileri bir Bronz çağı kültürü buradaki Varakhsha, Vardan, Paykend, ve Ramitan gibi yerlerde ortaya çıkmıştır. M.Ö. 1500 civarında iklimdeki değişiklik, demir teknolojisi, Aryan göçebelerin gelişi gibi farklı etmenlerin etkisiyle çevre yörelerden vahaya büyük miktarda nüfus akışı gerçekleşmiştir. Sapalli ve Aryan halkları Zeravşan deltasındaki göl ve sulak arazilerin etrafındaki köylerde birlikte yaşamaktaydı. M.Ö. 1000'den itibaren bu iki grup kendine has bir kültür geliştirmeye başladı. Soğd (Sogdian) adı verilen bu kültür M.Ö. 800'e kadar Zeravşan vadisinde çeşitli şehir-devletlerde yayıldı. Bu tarihlerden itibaren Zeravshan deltasının oluşturduğu sulak alan doldurulup yerleşimler oluşturulmaya başlanmıştır. M.Ö. 500 yılına geldiğinde iyice büyüyen bu yerleşimler birleştirilerek duvarla çevrelenmiş, böylelikle Buhara şehri kurulmuştur.

Pers ve Sasani İmparatorlukları

Buhara M.Ö. 500 yılında Pers imparatorluğuna vassal devlet olarak bağlanmıştır. Bundan bir süre sonra Büyük İskender'in ve daha sonra da Hellenistik Selevkos, Greko-Baktria, Kuşan imparatorluklarının egemenliklerine geçer. Bu dönem boyunca Buhara Anahita kültünün ve bu külte bağlı ekonominin merkezi olarak işlemiştir. Zervaşan deltasında yaşayan halklar yılda (ay takvimine göre) bir kez  ellerindeki eski tanrıça idollerini yenisiyle değiştirmek üzere bir araya geliyordu. Bu amaçla Mokh tapınağının önünde düzenlenen festival, toprağın verimliliği için de büyük önem taşımaktaydı. Bu tür ticari festivaller sayesinde Buhara bir ticaret merkezi haline gelmiştir. Çin'in Han Hanedanı İpek yolunun güvenliğini sağlamak amacıyla kuzeyden gelen göçebe boyları geri püskürtünce, çoktan refaha kavuşmuş olan Buhara kervanlar için bir uğrak haline geldi. Kuşan İmparatorluğunun yıkılmasının ardından Moğolistan'dan gelen Hun boylarının eline geçen Buhara hızlı bir düşüş yaşamıştır.

Sasani İmparatorluğu döneminde Arap işgaline kadar, Buhara Manicilik ve Nasturi Hıristiyanlık için önemli bir merkez olmuştur. İslam ordusu 650 yılında Buhara'yı ele geçirdikten sonra Buhara çok dinli özelliğini yüzyıl kadar devam ettirmiştir. Bunun nedeni büyük ölçüde Çin'in Tang Hanedanı'na karşı Soğdların Arapları desteklemeleri; ve Arap egemenliğinin çok sağlam olmaması sayılabilir. Ancak 751 Talas Muharebesi'nin ardından Araplar bölgedeki egemenliklerini güçlendirmiş, İslam dini bölgede yayılmaya başlamıştır.    şebinkarahisar muhara köyüne göç vermiştir oradaki insanlar zaman içinde oranın yerlisi olup müslümanlığı yaymışlardır

İslam Dönemi

Şehir gerçekten söylence bir varlığa, zenginliğe, o Kızıl Kum Çölünde bir vaha kenarında ve İpek yolu güney güzergâhı üzerinde önemli alanda olmasına borçludur. 9. yüzyılın ortasından 10. yüzyılın sonuna kadar Buhara Samanîlerin başkenti (Milâdi 819-1005), Samanîlerin yıkılmasından sonra Karahanlıların yönetimi altına girdi (Milâdi 999 - 1141), daha sonra Kara Hıtay'ların eline geçti, fakat siyasi önemini kaybetti. Karahanlılar zamanında şehir kültürel altın çağını yaşamıştır, bunlardan Büyük Minare (kitabesinde 1127 yapım tarihi yazılı), ve Maġâk-i Aṭṭârî Cami'si sayılır.

İbn Havkal, Sughd nehrinin sol yakasından alınan, Bukhara şehrinin civarındaki ovanın ve bahçelerin ana kanallar sulama sistemi ile sulandığını detaylı olarak anlatır.. Ayrıca Buhara'dan şöyle söz edilir; "Buhara'da konuşulan dil Soğdça (lisan al-Sughd), birazcık farklı, ama diğer insanlar Dari'ce (la-hum lisan bi 'l-dariye; Farsî lehçe) konuşurlar."

Kaşgarlı Mahmud, Divân-ı Lügati't-Türk'te;

"Balasagun ile Buhara ve Semerkand arasında türkleşmiş bulunan bir ulus." ve "Balasagun'a gelip yerleşmiş olan bir ulustur. Bunlar "Soğd" dandırlar. "صْغد Soğd", Buhara ile Semerkand arasındadır. Bunlar, Türk kılığını almışlar, Türk huyu ile huylanmışlardır." şeklinde Soğdları tanımlar.

1220 yılında şehir, Cengiz Han'ın oğlu Çağatay komutasındaki bir ordu ile, Otrar'rı zaptetti ve yağmaladı, bu sırada Cengiz Han'ın kendi komutasındaki ordu ile, Buhara'yı tamamen yaktı. 30,000 kişiyi katledildi ve binlerce kadın tecavüze uğradı..

Elli yıl sonra, şehir normale dönmeye başladığı sırada, Moğollar bu kez İlhanlı hükümdarı Abaka Han'nın önderliğinde tekrar saldırır. Abaka, 1265 yılı içinde ölen Hülagû'nun yerine geçmiş ve Hristiyanlığı kabul edeceği sözünü vermiştir. Kudüs'ün Patriki 1267 yılının Mayıs ayında, tekrar Sultan I. Baybars'ın Haçlılara Akkâ düzlüğünde saldırısı sonucunda Johann von Brienne'nin öldüğünü yazar, ondan nerede ve nasıl yapabileceğine dair yardım rica eder..

Papa VI. Clement, Hıristiyanlığı kabul ettiğini zanettiği "Tatar prensi" Abaka Han'ı kutlamak için bir mektup yazarak Memlukler'e karşı yardımını ister. Böylelikle Haçlılarla kader birliği yapan Abaka'nın bir hedefi de Buhara'dır. Komutanı Nikpai Bahâdur   28 Ocak 1273'te kente girdikten sonra şehir yedi gün yağmalanır, neredeyse tüm nüfusu katledilir. Bu yıkımdan sonra Buhara uzun süre kendini toparlayamayacaktır. Moğol istilası öncesi dönemde Buhara İslam uygarlığını derinden etkileyecek iki büyük isim yetiştirmiştir: İbni Sina ve İmam el-Buhari.

Çarlık Rusyası ve Devrim
19. yüzyıldan itibaren Rusya bölgede etkisini arttırmaya başlar, ancak Buhara'yı işgal etmez. Bu dönemde Buhara Emirliği, Büyük Oyun adı verilen İngiltere ve Rusya arasında Orta Asya'nın kontrolü için yaşanan çekişmede bir satranç taşıdır. Emirlik Ekim Devrimine kadar yarı bağımsız olarak varlığını sürdürür; 1920'de Buhara Sovyeti kurulur; 1925'te ise Stalin'in emriyle kurulan Özbekistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne bağlanır.

Ulaşım

Buhara Uluslararası Havaalanına iç hat ve uluslararası uçuşlar bulunmaktadır.

Nüfus
Buhara, Semerkant ile birlikte Özbekistan'da yoğun Tacik azınlık barındıran iki merkezden biridir. Eski Roma döneminden itibaren bölgeye Yahudiler de yerleşmiştir. Ancak Buhara Yahudilerinin çoğu 1925-2000 döneminde kenti terk etmiştir.

Kardeş Şehirler
Horasan'daki kardeş şehirler;
  Belh, Afganistan
  Nişabur, İran
  Merv, Türkmenistan
  Gonur Tepe, Türkmenistan
  Nisa, Türkmenistan
  Köhne Ürgenç, Türkmenistan
  Semerkant, Özbekistan
  Malatya, Türkiye
Diğer şehirler:
  Lahor, Pakistan
  Santa Fe, New Mexico, Amerika Birleşik Devletleri
  Rueil-Malmaison, Fransa
  Cordoba, İspanya

Notlar

Dış bağlantılar

 https://web.archive.org/web/20080821184309/http://www.bukhara.net/bicc Buhara Tanıtım ve Kültür Merkezi
 http://bukhara-museum.narod.ru/ Buhara Müzesi
 http://www.bukhara.net/ Buhara Gezi Rehberi
 http://whc.unesco.org/en/list/602 UNESCO Eski Buhara Dünya Miras Alan listesi
 Yusupova, Mavlyuda, 2003. Hydro Architecture of the Bukhara Oasis in the 10th - the beginning of the 20th cc.  Sanat Art Magazine No.4, 2003. Tashkent: Academy of Arts of Uzbekistan. (v. Jan 2005)

İpek Yolu'ndaki şehirler
Özbekistan'daki şehirler
Özbekistan'daki Dünya Mirasları
Buhara Yahudileri
MÖ 1. binyılda kurulan yerleşim birimleri

Buhara


Hakan Arslan (* 18. Juli 1988 in Istanbul) ist ein türkischer Fußballspieler.

Vereinskarriere

Arslan spielte neun Jahre für die Jugendmannschaft von Istanbul Güngörenspor und wurde dort 2007 in die Profimannschaft befördert. Während seiner Zeit bei Güngören spielte er als Mittelfeldspieler und schoss in der Saison 2009/10 14 Tore und war mitverantwortlich für den Aufstieg in die 2. Liga. Im Sommer 2011 wechselte Arslan in die Süper Lig zum Aufsteiger Samsunspor und spielt meistens als Abwehrspieler.

Zur Rückrunde der Spielzeit 2012/13 wechselte er zum Erstligisten Sivasspor. Hier spielte er bis zum Sommer 2015 regelmäßig als Stammspieler und wurde anschließend für die Spielzeit 2015/16 an den Ligarivalen Kasımpaşa Istanbul ausgeliehen.

Erfolge und Auszeichnungen
Sivasspor
 Türkischer Pokalsieger: 2022

Individuelle Auszeichnungen
 Torschützenkönig des türkischen Pokals: 2014

Weblinks

Fußballspieler (Istanbul Güngörenspor)
Fußballspieler (Kasımpaşa Istanbul)
Fußballspieler (Samsunspor)
Fußballspieler (Sivasspor)
Türke
Geboren 1988
Mann

Hakan Arslan (Fußballspieler, 1988)


Hans Jeschonnek () a fost un general de aviație german și șef al Statului Major General al Luftwaffe în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. S-a sinucis în august 1943, după ce a ordonat în mod eronat artileriei antiaeriene să deschidă focul asupra avioanelor de vânătoare germane adunate lângă Berlin, crezând că sunt bombardiere inamice.

Începuturile carierei militare
Jeschonnek s-a născut în provincia prusacă Posen, ca fiu al unui profesor. A studiat la Școala de cadeți de la Lichterfelde și a fost înaintat la gradul de leutnant în 1914. Și-a început cariera de aviator în 1917. La sfârșitul Primului Război Mondial Jeschonnek avea două avioane inamice doborâte și fusese decorat cu Crucea de Fier clasa a II-a și clasa I. După înființarea Reichswehr Jeschonnek a fost membru al forțelor de cavalerie ale Reichswehr care au înăbușit Insurecțiile din Silezia. Apoi a lucrat în cadrul Departamentului Artileriei sub comanda lui Kurt Student și a urmat studii pentru ofițerii de stat major, pe care le-a absolvit în 1928.

După absolvire, Jeschonnek a lucrat într-un departament al Ministerului de Război care se ocupa cu construirea avioanelor interzise prin Tratatul de la Versailles. În 1933 a devenit aghiotant al secretarului de stat Erhard Milch din Ministerul Aviației și a fost un protejat al strategului militar Walther Wever. A fost avansat căpitan în Escadrila de Bombardiere 152 în martie 1934 și maior la 1 aprilie 1935. Jeschonnek a fost apoi comandant al Grupului de Antrenament III din Zona Administrativă Aeriană I Greifswald, care a testat avioane, în perioada 1 octombrie 1936 - 1 octombrie 1937. În ultimul an s-a întors în Ministerul Aviației și a fost promovat locotenent-colonel. Jeschonnek a devenit șeful Biroului Operațiuni din Statul Major al Luftwaffe la 1 februarie 1938 și a fost avansat la gradul de colonel (Oberst) în luna noiembrie a aceluiași an. La 1 februarie 1939 Jeschonnek l-a înlocuit pe Hans-Jürgen Stumpff ca șef al Statului Major General al Luftwaffe, ocupând această funcție până la moartea sa. La 14 august 1939 a fost promovat la gradul de general-maior.

Activitatea sa în cel de-al Doilea Război Mondial
În prima zi a invadării Poloniei cu care a început cel de-al Doilea Război Mondial, Jeschonnek a solicitat Ambasadei Germaniei de la Moscova să ceară ca Uniunea Sovietică să își păstreze postul de radio de la Minsk, pentru ca piloții germani să-l poată folosi în scopuri de navigație împotriva țintelor poloneze. A fost decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier la 27 octombrie 1939, după înfrângerea Poloniei. Odată cu succesele obținute de Luftwaffe în Polonia și în cursul Bătăliei Franței, Jeschonnek a fost promovat la gradul de General der Flieger la 19 august 1940, sărind peste gradul de Generalleunant.

Deși Luftwaffe a avut un mare succes în timpul invaziei Poloniei și a Bătăliei Franței, logistica slabă a Luftwaffe a ieșit în evidență în timpul campaniilor împotriva Marii Britaniiși a Uniunii Sovietice, precum și a campaniei din Marea Mediterană, rezultând mari pierderi de materiale și de personal. Jeschonnek și Hermann Göring au fost învinovățiți că au subestimat logistica necesară în acele campanii. Deoarece Marea Britanie continua să reziste "Blitzkrieg-ului", Jeschonnek a sugerat în septembrie 1940 că Luftwaffe ar trebui să bombardeze suburbiile rezidențiale din Londra, sugestie respinsă de Adolf Hitler. În ciuda eșecului înregistrat de Luftwaffe în Bătălia Angliei, Jeschonnek a fost promovat la gradul de Generaloberst la 1 martie 1942.

Complet devotat lui Hitler și înfruntându-se cu Milch și Göring, Jeschonnek a primit multe critici din partea lui Hitler din cauza scăderii capacității de luptă a Luftwaffe în timpul războiului. Feldmareșalul Albert Kesselring a explicat:

În cadrul operației Crossbow, raidurile de bombardament aliate au lovit Peenemünde în noaptea de 17-18 august 1943; Jeschonnek a ordonat unității de apărare antiaeriană de la Berlinul să deschidă focul asupra a 200 de avioane de vânătoare germane, crezând că sunt bombardiere inamice, care se adunaseră din greșeală lângă capitala Reichului. Atunci când și-a dat seama de greșeala pe care a săvârșit-o, Jeschonnek s-a împușcat pe 18 august 1943 în cartierul general Lager Robinson al Luftwaffe din Goldap, Prusia de Est. După moartea sa, i-a succedat General der Flieger Günther Korten și, simultan, colonelul (Oberst) Eckhard Christian a fost mutat în departamentul Führungstab (departamentul pentru coordonarea  operațiunilor aeriene). Un an mai târziu, la 1 septembrie 1944, acesta din urmă a fost avansat la gradul de Generalmajor și șef al Führungstab la cererea lui Hitler.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" cu spade clasa I, cu panglica de "Virtutea Militară" (14 octombrie 1941) "pentru merite excepționale dovedite în operațiunile contra bolșevicilor"
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Comandor (6 noiembrie 1941)
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul", cl. III-a (7 noiembrie 1941) "pentru modul strălucit cu care a contribuit la conducerea operațiunilor victorioase ale armatei aeriene a Reichului"

Note

Bibliografie

 Keegan, John (2003). Who's Who in World War Two. Routledge (UK).
 Nielsen, Andreas L. (1968). German Air Force General Staff. Ayer Publishing.
 Shirer, William (1983). The Rise and Fall of the Third Reich. Fawcett Crest. New York.
 Suchenwirth, Richard (1970). Command and Leadership in the German Air Force. Ayer Publishing.

Nașteri în 1899
Decese în 1943
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Decorați cu Crucea de Cavaler al Ordinului Crucea de Fier
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Hans Jeschonnek


මෙම අසාමාන්‍ය තරග නියමආකාරයෙන් පවත්වනු ලබන්නේ ගෘහස්ථ තරග කාල සීමාවලදිය. එය එසේ සිදු කරනුයේ දිග මීටර 200 ඇතුලත වු කෙටි දුර ධාවන පථය නිසාය.සැතැප්ම තරගය හැරුණු විට බාධක, දිගු දුර තරග කලාතුරකින් පැවැත් වෙන නමුත් බොහෝ ධාවන පත සැතපුම් කාල (402.3 මීටර්) සිට මීටර් 400 බවට පරිවර්තනය කර ඇත. සෑම දිගු දුර තරගයක්ම වාර්තා ගත නොකරන නමුත්, IAAF වාර්තා පොත තුළ සැතපුම් ලෝක වාර්තාව වර්තමානයේ දරන්නේ කිනම් එල් ගුරෝජ් නැමැති මොරොක්කෝ ජාතිකයා වන අතර ස්වෙට්ලනා මැස්ටනෝමා නැමැති රැසියානු ජාතික කාන්තාව විසින් එහි පුරාණ වටිනාකම දරයි.

පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් අතර තරග නොවදින අතර සමහර අවස්ථාවල පාසල් අතර තරග තුළ එසේ කිරීමට සිදු වේ. ස්ත්‍රීන්, පුරුෂයන් ධාවනය කරන දුර ප්‍රමාණයට ධාවනය කරන අතර කඩුලු පැණීම හා අසුන් පන්නා කරන තරගය තුළ බාධක උස් නොවන අතර, යක්ගුලිය, හෙල්ල සහ මිටියේ බර ප්‍රමාණය අඩුය.

ධාවන තරග

 දීවිමේ තරග - මීටර් 400 ධාවන පථය මත

කෙටි දුර තරග - මීටර් 400 හා ඊට අඩු තරග, පොදු තරග වන මීටර 60 (ගෘහස්ථ පමණි) මීටර් 100, මීටර් 200 , මීටර් 300 , මීටර් 400 වේ.

මධ්‍යම දුර- මීටර 800 සිට මීටර් 3000, මිටර් 800, මීටර් 1500, සැතපුම හා මීටර 3000 (ඇමරිකාව තුළ බොහෝ ප්‍රාන්තයන්හි උසස් අධ්‍යාපන පාසල් ශිෂ්‍යයන් බොහෝ විට මීටර 800, මීටර් 1600 සහ මීටර් 3200 ධාවනය කරයි) සමහර ප්‍රන්තයන්හි පාසල් තුළ මීටර 1500, මීටර් 3000 හා සැතපුම් තරග පවත්වයි.

බාධක දිවීම - සාමාන්‍ය මීටර් 3000 තරගයන් වන අතර තරගකරුවන්ට බාධක හා විලය මගින් පැනීමට සිදු වේ.

දුර දිවීම -  මීටර් 5000 හා ඊට වැඩි පොදු තරග මීටර් 5000 හා මිටර් 10 000 වේ. අනෙකුත් තරග පැය 01,06,12,24 වේ.

කඩුලු පැණීම - උස මීටර් 110 හා කාන්තාවන් සදහා මීටර් 100වෙයි.මීටර් 400 අතර මැදි බාධක හා මිටර් 300 සමහර උසස් අධ්‍යාපන පාසල් තුළ භාවිතා වේ.

සහය දිවීම - මීටර් 4x100" මීටර් 4x400, මීටර් 4x800 හා 4 සැතපුම යන ආදිය වේ. කලාතුරකින් සහය දිවීමේ සැණකෙලියකදී මිශ්‍ර තරග පැවැත්වේ. නියම ආකාරයෙන් මිශ්‍ර තරග දුර මිශ්‍ර සහය දිවීම හා කෙටි දුර මිශ්‍ර සහය දිවීම වශයෙන් වේ. දුර මිශ්‍ර සහය දිවීමෙන් තරගයන් මීටර් 1200, මීටර් 400, මීටර් 800 හා මීටර් 2600 පවැත්වේ. කෙටිදුර සහය දිවීම මීටර් 400, මීටර් 2200, හා මීටර් 800 වේ. බොහෝ පාසල් තුළ කෙටිදුර සහය දිවීමට මීටර් 200 හා මීටර් 2100 අවසන් මීටර් 400 වේ.  බොහෝ ඇමරිකානු පාසල් මීටර් 4 400 හා 4 800 හා තරගයක් අවසන් තරගය ලෙස තෝරා ගැනේ.

මාර්ග ධාවනය

විවෘත පාසල් යොදා ගැනෙන අතර බොහෝවිට ධාවන පථයන් අවසානයත් සමඟ අවසන් වේ. පොදු තරග කී.මි. 5 ට වැඩි, කි.මී.10, කෙටි දුර හා දිගු දුර වේ. වඩා සුලභ නොවන තරග ලෙස කි.මී. 15, සැතපුම් 10 (කි.මී. 16) කි.මී. 20 හා සැතපුම් 20 (කී.මී.32)දැක්විය හැකිය. දිගු දුර දිවීමේ තරගය ඔලිම්පික් ධාවන තරගය තුළ පවත්නා එකම පොදු මාර්ග බාධක තරගය වේ.

වේගයෙන් ඇවිදීම - බොහෝ විට වීවෘත මාර්ග භාවිතා කරන අතර පාසල් තරග අතර බොහෝ විට පවතින තරගයකි. පොදු තරග කි.මී. 10, කි.මී. 20 හා කි.මී. 50 වේ.

පිටියේ තරග - විසිකිරිමේ ඉසව් - යගුලිය මිටිය හෙල්ල කවපෙත්ත

පැණිමේ ඉසව් - උස පැණීම, රිටි පැණීම, දුර පැණීම, තුන් පිම්ම

දුර්ලභ තරඟ - සිටගෙන උස පැණීම, සිටගෙන දුර පැණීම, සිටගෙන තුම් පිම්ම
සහය දිවීම

සටහන්

මලල ක්‍රීඩා - ජවන හා පිටිය ඉසව්