A Legião da Liberdade da Rússia ( ;      ; abreviatura ЛСР, LSR), também traduzido como Legião Liberdade da Rússia ou ainda Legião da Rússia Livre, é um grupo paramilitar de cidadãos russos baseado na Ucrânia, que se opõe ao regime russo de Vladimir Putin e sua invasão da Ucrânia. Foi formado em março de 2022 e supostamente faz parte da Legião Internacional da Ucrânia. É composto por desertores das Forças Armadas Russas e outros voluntários russos, alguns dos quais emigraram para a Ucrânia.

O grupo afirma ser formado por dois batalhões. Seu tamanho estimado é de várias centenas a 1.000 soldados.

Em 22 de maio de 2023, a Legião ficou famosa por lançar um ataque através da fronteira russo-ucraniana na região de Belgorod, na Rússia.

História

De acordo com a UNIAN, a Legião da Liberdade da Rússia foi formada por uma companhia do Exército Russo que desertou voluntariamente para o lado ucraniano. Segundo o comandante da companhia, eles cruzaram para o lado ucraniano com a ajuda do Serviço de Segurança da Ucrânia em 27 de fevereiro de 2022, para "proteger os ucranianos dos verdadeiros fascistas ". Ele convocou seus compatriotas, soldados do exército russo, a se juntarem à Legião da Liberdade da Rússia para salvar seu próprio povo e o país "da humilhação e da destruição". Os objetivos declarados da Legião são repelir a invasão russa da Ucrânia e, finalmente, depor o regime silovik de Vladimir Putin.

O canal oficial da Legião no Telegram foi criado em 10 de março de 2022 e sua primeira postagem convocou as pessoas a se juntarem à luta armada contra o "criminoso de guerra Putin". Em 5 de abril, três homens vestindo uniformes militares e balaclavas pretos deram uma entrevista coletiva em Kiev, anunciando a formação pública da Legião da Liberdade da Rússia . Eles disseram que era composto inteiramente por cidadãos russos, incluindo ex-prisioneiros de guerra que foram capturados pelos ucranianos. Um dos homens disse que o regime de Putin os enganou para que fossem à Ucrânia para realizar um "genocídio", dizendo que havia presenciado crimes de guerra cometidos pelo exército russo.

Foi reportado que a Legião da Liberdade da Rússia faz parte da Legião Internacional de Defesa Territorial da Ucrânia da Ucrânia.

Os primeiros voluntários da Legião começaram a treinar no final de março de 2022. Alegadamente, o pessoal das Forças Armadas ucranianas treinou voluntários no uso do míssil antitanque NLAW, e os comandantes da Legião se familiarizaram com a situação operacional nas linhas de frente.

A Legião supostamente lutou ao lado dos militares ucranianos em Donbass durante a ofensiva no leste da Ucrânia. A unidade supostamente também organiza atos de incêndio criminoso e sabotagem dentro da Rússia. Em 1º de junho de 2022, o canal oficial da Legião no Telegram (e no YouTube) postou um vídeo alegando mostrar um tanque russo sendo capturado pela Legião. Em 29 de junho, eles disseram ter capturado um prisioneiro de guerra russo na área de  Lysychansk.

Em 11 de junho, foi reportado que Igor Volobuyev, o ex-vice-presidente do Gazprombank, nascido na Ucrânia, que deixou a Rússia no início da invasão, havia se juntado à Legião da Liberdade da Rússia.

Em 13 de julho, a Legião supostamente fez uma declaração de que se retirou da luta ativa para "restaurar a capacidade de combate".

Em 31 de agosto, a Legião da Liberdade da Rússia, ao lado do Exército Nacional Republicano e do Corpo de Voluntários da Rússia, assinou uma declaração de cooperação em Irpin chamada de "Declaração de Irpin". As organizações também concordaram em criar uma ala política, para representar seus interesses e organizar uma política de informação conjunta, liderada por Ilya Ponomarev.

No final de dezembro, um porta-voz da Legião conhecido pelo pseudônimo de "César" deu uma entrevista. Ele disse que a Legião tinha "várias centenas" de membros. Ele explicou: "Não estou lutando contra minha pátria. Estou lutando contra o regime de Putin, contra o mal... Não sou um traidor. Sou um verdadeiro patriota russo que pensa no futuro do meu país". Ele descreveu o processo de recrutamento da unidade: "várias rodadas de entrevistas, testes psicológicos e até um polígrafo", antes de passar por dois meses de treinamento. César disse que, em dezembro de 2022, a Legião operava sob o comando ucraniano e estava envolvida principalmente em artilharia e propaganda na época. Alegadamente, alguns lutaram na batalha de Bakhmut.

Em maio de 2023, a Legião e o Corpo Voluntário Russo lançaram uma incursão na Rússia, no distrito de Grayvoronsky, Oblast de Belgorod. Eles alegaram ter como objetivo criar uma zona desmilitarizada ao longo da fronteira, a fim de impedir que a artilharia russa disparasse contra a Ucrânia a partir do território russo.

Símbolos e ideologia
A Legião usa a bandeira branca-azul-branca em vez da bandeira oficial branca-azul-vermelha da Rússia. De acordo com o manifesto da Legião, publicado em seu canal Telegram em abril, eles "carregam os valores do Homem Livre da Nova Rússia - liberdade de expressão, liberdade de expressão, liberdade para escolher seu futuro", e seus principais objetivos são o derrubada do governo de Putin e "luta pela Nova Rússia". A letra L, primeira letra das palavras Legião e Liberdade, também é utilizada pela Legião como um de seus símbolos. Na manga direita, a Legião usa a bandeira da Ucrânia, como outras legiões estrangeiras ucranianas.
Em 20 de julho de 2022, o canal oficial do Telegram postou duas mensagens, nas quais os autores citavam o oficial czarista Pyotr Stolypin e escreviam que a Legião vê "a preservação de uma Rússia unida e indivisível dentro das fronteiras de 1991" como um dos seus objetivos e se opõe ao separatismo, e que "o mais humilhado e privado de direitos entre todos os povos da Federação Russa é o povo russo".

Reações
O governo russo respondeu à Legião legalmente e com propaganda. Em 22 de junho de 2022, Nikolay Okhlopkov, um ativista antiguerra russo de Yakutsk, foi preso porque as autoridades o alegaram de "querer ingressar na Legião". A Legião negou qualquer ligação com Okhlopkov. Em 14 de julho de 2022, Putin assinou uma nova lei, segundo a qual os cidadãos russos podem ser presos por até 20 anos se "desertarem para o lado do inimigo durante um conflito armado ou hostilidades".

Em março de 2023, a Suprema Corte da Rússia declarou a Legião um grupo terrorista, o que significa que os cidadãos que aderirem podem pegar até 20 anos de prisão.

A mídia estatal russa raramente mencionou a "Liberdade da Rússia" durante 2022. Por exemplo, em julho de 2022, a RT tinha apenas um vídeo que mencionava a Legião.

Várias alegações foram feitas de que o grupo não existe, mas é um projeto de relações públicas ucraniano. Essa alegação está sendo divulgada pela mídia russa controlada pelo Estado e pelos canais pró-Kremlin do Telegram, que chamam a Legião de falsa ou alegam que ela foi criada pela inteligência ucraniana. Illia Ponomarenko, repórter de defesa e segurança do The Kyiv Independent, comentou ao The Moscow Times : "Pode haver alguns combatentes [russos], mas se está organizado da maneira como é apresentado permanece uma questão em aberto ... É mais claro com a Legião Internacional — há um grande número [de soldados estrangeiros] e eles participaram de combates, por exemplo, em Irpin, Sievierodonetsk e Lysychansk. Mas pouco se sabe sobre a legião [Liberdade da Rússia]." O Moscow Times também citou a reportagem da Harper's Magazine que "descreveu como a Ucrânia não tinha a capacidade de processar e implantar combatentes estrangeiros que se aglomeraram no país nas semanas após a invasão e sugeriu que as unidades estrangeiras eram mais relações públicas do que realidade".

Ver também

 Corpo Voluntário Russo
 Batalhão Dzhokhar Dudayev
 Batalhão Sheikh Mansour
 Legião Nacional da Geórgia

Organizações paramilitares
Unidades e formações militares da Guerra Russo-Ucraniana
Relações entre Rússia e Ucrânia
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Legião da Liberdade da Rússia


Arthur Yvor Winters (Chicago, 17 de octubre de 1900 – Palo Alto, California, 25 de enero de 1968) fue un poeta y crítico literario estadounidense.

Nació en Chicago, Illinois, y estudió en la Universidad de Chicago. Su primera poesía apareció en pequeñas revistas de vanguardia, junto con las obras de autores como James Joyce y Gertrude Stein, y estaba influida por la figura del nativo americano a la vez que por el Imagismo. Su ensayo The Testament of a Stone refleja bien este periodo. A partir de 1930 vertió su estilo en moldes más clásicos, formalizando la rima y el ritmo poéticos.

Como crítico, propuso un discutible canon en el que Edith Wharton prevalecía sobre Henry James, Robert Bridges sobre T. S. Eliot, Charles Churchill sobre Alexander Pope, y Fulke Greville y George Gascoigne sobre Sir Philip Sidney y Edmund Spenser. Atacó el romanticismo americano (especialmente a Poe) e instituyó a Ralph Waldo Emerson como la vaca sagrada de la literatura de su país.

Se le asocia a veces con la corriente crítica del llamado new criticism; de Wallace Stevens afirmó que era el «maestro helado».

En 1926, se casó con la poeta y novelista Janet Lewis, también de Chicago.

Winters editó la revista Gyroscope, con su mujer, de 1929 a 1931, y Hound & Horn de 1932 a 1934.

Se le otorgó el premio de poesía Bollingen Prize for Poetry por sus
Collected Poems.

Yvor Winters murió en Palo Alto, California, en 1968.

Bibliografía
 Diadems and Fagots (1921) poesía
 The Immobile Wind (1921) poesía
 The Magpie's Shadow (1922) poesía
 The Bare Hills (1927) poesía
 The Proof (1930) poesía
 The Journey and Other Poems (1931) poesía
 Before Disaster (1934) poesía
 Primitivism and Decadence: A Study of American Experimental Poetry (1937)
 Maule's Curse: Seven Studies in the History of American Obscurantism (1938)
 Poems (1940) poesía
 The Giant Weapon (1943) poesía
 The Anatomy of Nonsense (1943)
 Edwin Arlington Robinson (1946)
 In Defense of Reason (1947)
 To the Holy Spirit (1947) poesía
 Three Poems (1950) poesía
 Collected Poems (1952, revisado en 1960)
 The Function of Criticism: Problems and Exercises (1957)
 On Modern Poets: Stevens, Eliot, Ransom, Crane, Hopkins, Frost (1959)
 The Early Poems of Yvor Winters, 1920-1928 (1966) poesía
 Forms of Discovery: Critical and Historical Essays on the Forms of the Short Poem in English (1967)
 Uncollected Essays and Reviews (1976)
 The Collected Poems of Yvor Winters (1978) poesía
 Uncollected Poems 1919-1928 (1997) poesía
 Uncollected Poems 1929-1957 (1997) poesía
 Yvor Winters: Selected Poems (2003) poesía

Como editor

 Twelve Poets of the Pacific (1937)
 Selected Poems, by Elizabeth Daryush (1948)
 Poets of the Pacific, Second Series (1949)
 Quest for Reality: An Anthology of Short Poems in English (1969)

Referencias

 Sexton, Richard J.: The Complex of Yvor Winters' Criticism (1973)
 Parkinson, Thomas Francis: Hart Crane and Yvor Winters (1978)
 Isaacs, Elizabeth: An Introduction to the Poetry of Yvor Winters (1981)
 Powell, Grosvenor: Language as Being in the Poetry of Yvor Winters (1980)
 Davis, Dick: Wisdom and Wilderness: The Achievement of Yvor Winters (1983)
 Comito, Terry: In Defense of Winters (1986)

Enlaces externos
Yvor Winters: The American Literary Rhadamanthus (an Yvor Winters blog)
Winters, Leavis, and Language

Poetas de Estados Unidos
Críticos literarios de Estados Unidos
Profesores de la Universidad de Idaho
Profesores de la Universidad Stanford
Nacidos en Chicago

Yvor Winters


Crkva sv. Ante opata i župna kuća u selu Seocima, Put sv. Ante 1, Grad Omiš, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Ante opata nalazi se u Srednjim Poljicima, na putu od Gata i Zvečanja prema Blatu na Cetini, u selu Seoca. Crkva je u šumarku, okružena masivnim suhozidom od neobrađenog kamena. Potječe iz 18. st. Crkva je manja, izdužena, pravokutna kapela, dvovodnog kamenog krova i prelomljenog bačvastog svoda, bez apside i bez raščlanjenosti. U crkvi se nalazi stipes, s kamenom menzom i udubljenjem za relikviju. Zvonik na preslicu s dva zvona dorađen je kasnije. Ispod preslice nalazi se kamena rozeta a uz ulaz se nalazi vanjski kameni oltar. Preslica potječe vjerojatno iz perioda iz kojeg je i oltar s oltarnom slikom na drvu. Oltar je registriran kao pokretno kulturno dobro pod brojem Z-3889. Uz crkvu nalazi se stara župna i bratimska kuća, građena od kamena. Crkva sv. Ante opata sa župnom kućom, čini jedinstveni sklop okružen suhozidom i izrazit je primjer kasnobarokne ambijentalne arhitekture karakterističan za Poljica.

Zaštita
Pod oznakom Z-6862 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralni kompleksi".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Omišu

Sklop crkve sv. Ante opata i župne kuće u Seocima


Actuatur Sensor Interface (AS-Interface, AS i, Aktüator Sensör Arayüzü), PLC, DCS, ve PC temelli otomasyon sistemlerinde kullanılan iletişim protokolüdür. Protokol temel olarak 2 telli kablo üzerinden sahada kullanılan basit I/O (aktüatör, sensör, döner sensör vb.) aletlerini birleştirmede kullanılır. Bu kablo hem 24 V DC gerilim hem de data haberleşmesi için kullanılır.

Sanayi
Yapım, üretim ve imalat

Actuatur Sensor Interface


جينا ترابياني (ولدت عام 1967) هي «دريا دي ماتيو» قامت بدور اخت جوي تربياني في مسلسل جوي 2004 - 2006 الذي بدأ بعد انتهاء مسلسل فريندز واستمر لمدة موسمين، كانت تسكن في لوس انجليس وعاشت مع جوي بعد ما انتقل جوي من نيويورك إلى لوس انجليس لاجل التمثيل في هوليوود، تعمل في صالون حلاقة كمصصفة شعر، لدى جينا أخ واحد «جوي» و 6 اخوات «تينا، دينا، ماري انجيلا، ماري ثريس، فيرونيكا وكوكي» ولديها ابن «مايكل».

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج شبكة هيئة الإذاعة الوطنية
شخصيات خيالية
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية مشتقة
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مواليد 1967

جينا ترابياني


Simon Bernard est né en 1991 au Havre en France. Il est président et cofondateur de Plastic Odyssey, une organisation de lutte contre la pollution plastique en mer et de valorisation des déchets plastiques depuis les zones côtières.

Jeunesse et formation

Après sa naissance au Havre en 1991, ses parents déménagent rapidement à Concarneau dans le Finistère, où il passera toute son enfance. Il passe son baccalauréat en 2009 et intègre l'École des pupilles de l'air à Grenoble en Isère mais n'apprécie pas le monde militaire. En 2010, il se rend à Londres au Royaume-Uni pour préparer le concours de la marine marchande et apprendre l'anglais. Il revient ensuite en France où il intègre l'École nationale supérieure maritime de Marseille où il obtient son diplôme d'ingénieur en six ans.

Simon Bernard propose plusieurs innovations dans le cadre de concours liés à l'environnement. La première fois en 2013 lors de sa participation au 4L Trophy, Simon Bernard remporte avec son coéquipier Arthur Claye le concours Déloitte Eco-challenge pour leur idée de recyclage des savons usagés d'hôtels . En 2014, il remporte, avec d'autres élèves de son école, le Prix de l'Innovation technologique dans la catégorie transport de charge lors de la compétition étudiante HydroContest organisée à Lausanne en Suisse.

En 2016, Simon Bernard est distingué par le Prix Avenir de l'Institut français de la mer. Cette même année, il remporte le concours Green Tech, initié par le ministère de l'Environnement, où il propose la ScanEat : un scanner détectant les pesticides sur les produits alimentaires.

En 2021, Simon Benard est placé par Forbes dans le classement 30 Under 30 France, qui récompense la réussite de 30 entrepreneurs avant l'âge de 30 ans.

Plastic Odyssey
Simon Bernard lance le projet Plastic Odyssey en 2016, avec deux autres ingénieurs Bob Vrignaud et Alexandre Dechelotte. Accueilli au sein de la base We Explore à Concarneau, l'objectif est de construire un premier bateau prototype fonctionnant grâce à un carburant à base de déchets plastiques. Un navire de 6 mètres, baptisé Plastic Odyssey, est mis à l'eau en 2018 et présenté comme le premier au monde à avancer grâce aux déchets plastiques.

À partir de 2019, Simon Bernard développe l'idée de créer un véritable navire laboratoire pour le recyclage et la valorisation des déchets plastiques. Ce bateau s'appelle également Plastic Odyssey et est amené à faire un tour du monde en plusieurs années pour se rendre dans les zones côtières les plus touchées par la pollution plastique.

Notes et références

Articles connexes
 Plastic Odyssey
 Pollution plastique
 Pollution marine
 Recyclage du plastique
 Navigation

Liens externes
 Site officiel de Plastic Odyssey

Naissance en mai 1991
Naissance au Havre
Entrepreneur social

Simon Bernard (chef d'entreprise)


Almôra, Soner Canözer'in 2001 yılında hayata geçirdiği senfonik rock tarzındaki projesidir.

Biyografi
Bu proje kapsamında 2002 yılından bu yana 5 albüm ve 3 single yayınlayan Soner Canözer, yurt içinde ve yurt dışında önemli başarılara imza attı. Albümlerin tümü yazılı medya tarafından yayımlandıkları yılların en iyi albümleri arasında gösterilerek çeşitli ödüllere layık görüldü. Şu ana kadar Japonya'da iki, Meksika'da dört albüm yabancı plak şirketleri tarafından yayınlandı.

2005 yılında Japonya'da yayımlanan Shehrâzad albümündeki iki bestesinin Japonya'nın efsanevi müzikal topluluğu Takarazuka Revue tarafından sahnelenmesi Soner Canözer'i müzik kariyerinde farklı bir yere taşıdı. Revue of Dreams – Jazzy Fairies müzikalinde Güneşin Ozanları ve Fantasy isimli şarkıları Japonca olarak seslendirilen Soner Canözer böylelikle Ritchie Blackmore, Ronnie James Dio, Enrique Garcia ve Chris Impelliteri gibi dünyaca ünlü müzisyenler ile aynı müzikalde buluştu. Tokyo Takarazuka Theater'da sahnelenen bu müzikal 2006 yılında TCA Pictures tarafından tüm dünyada DVD olarak yayımlandı.

Müziğinde farklı denemeler yapmayı seven Soner Canözer, 1945 albümünde dünyaca ünlü Türk tenor Hakan Aysev ile çalıştı. Türk rock müziğinde bir ilk niteliğinde olan rock-opera tarzındaki bestelerini dinleyiciye sundu.

2008 yılında yayımlanan Kıyamet Senfonisi albümü ile Soner Canözer, ilk Türkçe sözlü gotik rock albümüne imza attı. Kıyamet Senfonisi yazılı ve görsel basında büyük ses getirdi. Albüm, büyük müzik marketlerin En Çok Satanlar listesinde 1 numara oldu ve haftalarca en üst sıralarda yer aldı. Bu albümde yer alan Tılsım şarkısı Amerika merkezli dijital müzik platformlarından DigitalDreamDoor'da senfonik rock tarzında "Tüm Zamanların En İyi 100 Şarkısı" arasında gösterildi.

Diskografi

Türkiye'de Yayımlanan Single ve Albümler

Yurt Dışında Yayımlanan Albümler

DVD

Başarılar ve Ödüller
 "Tılsım" şarkısı Amerika merkezli dijital müzik platformlarından DigitalDreamDoor  da senfonik rock tarzında "Tüm Zamanların En İyi 100 Şarkısı" arasında gösterildi.
 "Kıyamet Senfonisi" albümü Milliyet Gazetesi Naim Dilmener'in 2008'in En İyileri listesinde 3 numarada yer aldı.
 "Kıyamet Senfonisi" albümü müzik marketlerin "Rock Müzik En Çok Satanlar" listesinde 1 numara oldu.
 "1945" albümü Yüxexes Dergisi tarafından "Yılın En İyi Albümü" ödülüne layık görüldü.
 "Shehrazad" albümü Milliyet Gazetesi "Türk Rock Tarihinin En İyi 30 Albümü" listesinde yer aldı.
 "Shehrazad" albümü Blue Jean Dergisi 2006 Aralık sayısı "Tüm Zamanların En İyi 5 İngilizce Sözlü Türk Rock&Metal Albümü" listesinde yer aldı.
 Radyo D Maximum Rock Programı – Haftanın En Sıkı On'lusuna (Nisan 2005)- "Shehrazad" şarkısı 1 numaradan giriş yaptı.
 "Shehrazad" albümü Naim Dilmener'in "En İyiler 2004" listesinde yer aldı.
 "Gates of Time" albümü Radikal Gazetesi "Yılın Yerli Albümleri" listesinde yer aldı.

Video Klipler
 Shehrazad (Shehrazad Albümü)
 Cehennem Geceleri (Cehennem Geceleri Single 2007)
 Su Masalı (Kıyamet Senfonisi Albümü)
 Kıyamet Senfonisi Albüm Kayıt Belgeseli
 Tılsım (Kıyamet Senfonisi Albümü)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk senfonik rock grupları
2001'de kurulan müzik grupları
2009'da dağılan müzik grupları

Almora


ST, automobilska oznaka za Split

 Grupa ST

 Grupa ST (album)
 IATA-ina oznaka za zrakoplovnu tvrtku Germaniju

 kratica za The Secret Team, navodni savez CIA-e i američke industrije

 St, oznaka za Stantonov broj, bezdimenzijski broj

 St, oznaka za Strouhalov broj, bezdimenzijski broj

 st., oznaka za mjernu jedinicu za masu kamen

 Stokes, CGS. jedinica kinematske viskoznosti

 Structured text (ST ili STX), programski jezik

 kôd ISO 3166-1 za Svetog Tomu i Principa

 .st, vršna internetska domena za Sv. Tomu i Principa

ST


Epitaxy (prefix epi- means "on top of") refers to a type of crystal growth or material deposition in which new crystalline layers are formed with one or more well-defined orientations with respect to the crystalline seed layer. The deposited crystalline film is called an epitaxial film or epitaxial layer.  The relative orientation(s) of the epitaxial layer to the seed layer is defined in terms of the orientation of the crystal lattice of each material.  For most epitaxial growths, the new layer is usually crystalline and each crystallographic domain of the overlayer must have a well-defined orientation relative to the substrate crystal structure. Epitaxy can involve single-crystal structures, although grain-to-grain epitaxy has been observed in granular films. For most technological applications, single domain epitaxy, which is the growth of an overlayer crystal with one well-defined orientation with respect to the substrate crystal, is preferred. Epitaxy can also play an important role while growing superlattice structures.

The term epitaxy comes from the Greek roots epi (ἐπί), meaning "above", and taxis (τάξις), meaning "an ordered manner".

One of the main commercial applications of epitaxial growth is in the semiconductor industry, where semiconductor films are grown epitaxially on semiconductor substrate wafers.  For the case of epitaxial growth of a planar film atop a substrate wafer, the epitaxial film's lattice will have a specific orientation relative to the substrate wafer's crystalline lattice such as the [001] Miller index of the film aligning with the [001] index of the substrate. In the simplest case, the epitaxial layer can be a continuation of the same exact semiconductor compound as the substrate; this is referred to as homoepitaxy.  Otherwise, the epitaxial layer will be composed of a different compound; this is referred to as heteroepitaxy.

Types
Homoepitaxy is a kind of epitaxy performed with only one material, in which a crystalline film is grown on a substrate or film of the same material. This technology is often used to grow a film which is more pure than the substrate and to fabricate layers having different doping levels. In academic literature, homoepitaxy is often abbreviated to "homoepi".

Homotopotaxy is a process similar to homoepitaxy except that the thin-film growth is not limited to two-dimensional growth. Here the substrate is the thin-film material.

Heteroepitaxy is a kind of epitaxy performed with materials that are different from each other. In heteroepitaxy, a crystalline film grows on a crystalline substrate or film of a different material. This technology is often used to grow crystalline films of materials for which crystals cannot otherwise be obtained and to fabricate integrated crystalline layers of different materials. Examples include silicon on sapphire, gallium nitride (GaN) on sapphire, aluminium gallium indium phosphide (AlGaInP) on gallium arsenide (GaAs) or diamond or iridium, and graphene on hexagonal boron nitride (hBN).

Heteroepitaxy occurs when a film of different composition and/or crystalline films grown on a substrate. In this case, the amount of strain in the film is determined by the lattice mismatch Ԑ:

Where  and   are the lattice constants of the film and the substrate. The film and substrate could have similar lattice spacings but also have very different thermal expansion coefficients. If a film is then grown at a high temperature, then it can experience large strains upon cooling to room temperature. In reality,  is necessary for obtaining epitaxy. If  is larger than that, the film experiences a volumetric strain that builds with each layer until a critical thickness. With increased thickness the elastic strain in the film is relieved by the formation of dislocations which can become scattering centers that damage the quality of the structure. Heteroepitaxy is commonly used to create so-called bandgap systems thanks to the additional energy caused by de deformation. A very popular system with a great potential for microelectronic applications is that of Si–Ge.

Heterotopotaxy is a process similar to heteroepitaxy except that thin-film growth is not limited to two-dimensional growth; the substrate is similar only in structure to the thin-film material.

Pendeo-epitaxy is a process in which the heteroepitaxial film is growing vertically and laterally at the same time.
In 2D crystal heterostructure, graphene nanoribbons embedded in hexagonal boron nitride give an example of pendeo-epitaxy.

Grain-to-grain epitaxy involves epitaxial growth between the grains of a multicrystalline epitaxial and seed layer. This can usually occur when the seed layer only has an out-of-plane texture but no in-plane texture. In such a case, the seed layer consists of grains with different in-plane textures. The epitaxial overlayer then creates specific textures along each grain of the seed layer, due to lattice matching. This kind of epitaxial growth doesn't involve single-crystal films.

Epitaxy is used in silicon-based manufacturing processes for bipolar junction transistors (BJTs) and modern complementary metal–oxide–semiconductors (CMOS), but it is particularly important for compound semiconductors such as gallium arsenide. Manufacturing issues include control of the amount and uniformity of the deposition's resistivity and thickness, the cleanliness and purity of the surface and the chamber atmosphere, the prevention of the typically much more highly doped substrate wafer's diffusion of dopant to the new layers, imperfections of the growth process, and protecting the surfaces during manufacture and handling.

Mechanism

Heteroepitaxial growth is classified into three primary growth modes-- Volmer–Weber (VW), Frank–van der Merwe (FM) and Stranski–Krastanov (SK).

In the VW growth regime, the epitaxial film grows out of 3D nuclei on the growth surface. In this mode, the adsorbate-adsorbate interactions are stronger than adsorbate-surface interactions, which leads to island formation by local nucleation and the epitaxial layer is formed when the islands join with each other.

In the FM growth mode, adsorbate-surface and adsorbate-adsorbate interactions are balanced, which promotes 2D layer-by-layer or step-flow epitaxial growth.

The SK mode is a combination of VW and FM modes. In this mechanism, the growth initiates in the FM mode, forming 2D layers, but after reaching a critical thickness, enters a VW-like 3D island growth regime.

Practical epitaxial growth, however, takes place in a high supersaturation regime, away from thermodynamic equilibrium. In that case, the epitaxial growth is governed by adatom kinetics rather than thermodynamics, and 2D step-flow growth becomes dominant.

Methods

Vapor-phase

Homoepitaxial growth of semiconductor thin films are generally done by chemical or physical vapor deposition methods that deliver the precursors to the substrate in gaseous state. For example, silicon is most commonly deposited from silicon tetrachloride (or germanium tetrachloride) and hydrogen at approximately 1200 to 1250 °C:
SiCl4(g) + 2H2(g) ↔ Si(s) + 4HCl(g)

where (g) and (s) represent gas and solid phases, respectively. This reaction is reversible, and the growth rate depends strongly upon the proportion of the two source gases. Growth rates above 2 micrometres per minute produce polycrystalline silicon, and negative growth rates (etching) may occur if too much hydrogen chloride byproduct is present. (In fact, hydrogen chloride may be added intentionally to etch the wafer.) An additional etching reaction competes with the deposition reaction:
SiCl4(g) + Si(s) ↔ 2SiCl2(g)

Silicon VPE may also use silane, dichlorosilane, and trichlorosilane source gases. For instance, the silane reaction occurs at 650 °C in this way:
SiH4 → Si + 2H2

VPE is sometimes classified by the chemistry of the source gases, such as hydride VPE (HVPE) and metalorganic VPE (MOVPE or MOCVD).

A common technique used in compound semiconductor growth is molecular beam epitaxy (MBE). In this method, a source material is heated to produce an evaporated beam of particles, which travel through a very high vacuum (10−8 Pa; practically free space) to the substrate and start epitaxial growth. Chemical beam epitaxy, on the other hand, is an ultra-high vacuum process that uses gas phase precursors to generate the molecular beam.

Another widely used technique in microelectronics and nanotechnology is atomic layer epitaxy, in which precursor gases are alternatively pulsed into a chamber, leading to atomic monolayer growth by surface saturation and chemisorption.

Liquid-phase
Liquid-phase epitaxy (LPE) is a method to grow semiconductor crystal layers from the melt on solid substrates. This happens at temperatures well below the melting point of the deposited semiconductor. The semiconductor is dissolved in the melt of another material. At conditions that are close to the equilibrium between dissolution and deposition, the deposition of the semiconductor crystal on the substrate is relatively fast and uniform. The most used substrate is indium phosphide (InP). Other substrates like glass or ceramic can be applied for special applications. To facilitate nucleation, and to avoid tension in the grown layer the thermal expansion coefficient of substrate and grown layer should be similar.

Centrifugal liquid-phase epitaxy is used commercially to make thin layers of silicon, germanium, and gallium arsenide. Centrifugally formed film growth is a process used to form thin layers of materials by using a centrifuge. The process has been used to create silicon for thin-film solar cells and far-infrared photodetectors. Temperature and centrifuge spin rate are used to control layer growth. Centrifugal LPE has the capability to create dopant concentration gradients while the solution is held at constant temperature.

Solid-phase
Solid-phase epitaxy (SPE) is a transition between the amorphous and crystalline phases of a material. It is usually produced by depositing a film of amorphous material on a crystalline substrate, then heating it to crystallize the film. The single-crystal substrate serves as a template for crystal growth. The annealing step used to recrystallize or heal silicon layers amorphized during ion implantation is also considered to be a type of solid phase epitaxy. The impurity segregation and redistribution at the growing crystal-amorphous layer interface during this process is used to incorporate low-solubility dopants in metals and silicon.

Doping
An epitaxial layer can be doped during deposition by adding impurities to the source gas, such as arsine, phosphine, or diborane. Dopants in the source gas, liberated by evaporation or wet etching of the surface, may also diffuse into the epitaxial layer and cause autodoping. The concentration of impurity in the gas phase determines its concentration in the deposited film. Doping can also achieved by a site-competition technique, where the growth precursor ratios are tuned to enhance the incorporation of vacancies, specific dopant species or vacant-dopant clusters into the lattice.  Additionally, the high temperatures at which epitaxy is performed may allow dopants to diffuse into the growing layer from other layers in the wafer (out-diffusion).

Minerals

In mineralogy, epitaxy is the overgrowth of one mineral on another in an orderly way, such that certain crystal directions of the two minerals are aligned. This occurs when some planes in the lattices of the overgrowth and the substrate have similar spacings between atoms.

If the crystals of both minerals are well formed so that the directions of the crystallographic axes are clear then the epitaxic relationship can be deduced just by a visual inspection.

Sometimes many separate crystals form the overgrowth on a single substrate, and then if there is epitaxy all the overgrowth crystals will have a similar orientation. The reverse, however, is not necessarily true. If the overgrowth crystals have a similar orientation there is probably an epitaxic relationship, but it is not certain.

Some authors consider that overgrowths of a second generation of the same mineral species should also be considered as epitaxy, and this is common terminology for semiconductor scientists who induce epitaxic growth of a film with a different doping level on a semiconductor substrate of the same material. For naturally produced minerals, however, the International Mineralogical Association (IMA) definition requires that the two minerals be of different species.

Another man-made application of epitaxy is the making of artificial snow using silver iodide, which is possible because hexagonal silver iodide and ice have similar cell dimensions.

Isomorphic minerals
Minerals that have the same structure (isomorphic minerals) may have epitaxic relations. An example is albite  on microcline . Both these minerals are triclinic, with space group , and with similar unit cell parameters, a = 8.16 Å, b = 12.87 Å, c = 7.11 Å, α = 93.45°, β = 116.4°, γ = 90.28° for albite and a = 8.5784 Å, b = 12.96 Å, c = 7.2112 Å, α = 90.3°, β = 116.05°, γ = 89° for microcline.

Polymorphic minerals

Minerals that have the same composition but different structures (polymorphic minerals) may also have epitaxic relations. Examples are pyrite and marcasite, both FeS2, and sphalerite and wurtzite, both ZnS.

Rutile on hematite
Some pairs of minerals that are not related structurally or compositionally may also exhibit epitaxy. A common example is rutile TiO2 on hematite Fe2O3. Rutile is tetragonal and hematite is trigonal, but there are directions of similar spacing between the atoms in the (100) plane of rutile (perpendicular to the a axis) and the (001) plane of hematite (perpendicular to the c axis). In epitaxy these directions tend to line up with each other, resulting in the axis of the rutile overgrowth being parallel to the c axis of hematite, and the c axis of rutile being parallel to one of the axes of hematite.

Hematite on magnetite
Another example is hematite  on magnetite . The magnetite structure is based on close-packed oxygen anions stacked in an ABC-ABC sequence. In this packing the close-packed layers are parallel to (111) (a plane that symmetrically "cuts off" a corner of a cube). The hematite structure is based on close-packed oxygen anions stacked in an AB-AB sequence, which results in a crystal with hexagonal symmetry.

If the cations were small enough to fit into a truly close-packed structure of oxygen anions then the spacing between the nearest neighbour oxygen sites would be the same for both species. The radius of the oxygen ion, however, is only 1.36 Å and the Fe cations are big enough to cause some variations. The Fe radii vary from 0.49 Å to 0.92 Å, depending on the charge (2+ or 3+) and the coordination number (4 or 8). Nevertheless, the O spacings are similar for the two minerals hence hematite can readily grow on the (111) faces of magnetite, with hematite (001) parallel to magnetite (111).

Applications
Epitaxy is used in nanotechnology and in semiconductor fabrication. Indeed, epitaxy is the only affordable method of high quality crystal growth for many semiconductor materials. In surface science, epitaxy is used to create and study monolayer and multilayer films of adsorbed organic molecules on single crystalline surfaces via scanning tunnelling microscopy.

See also
Heterojunction
Island growth
Nano-RAM
Quantum cascade laser
Selective area epitaxy
Silicon on sapphire
Single event upset
Thermal Laser Epitaxy
Thin film
Vertical-cavity surface-emitting laser
Wake Shield Facility
Zhores Alferov

References

Bibliography

External links

epitaxy.net : a central forum for the epitaxy-communities
Deposition processes
CrystalXE.com: a specialized software in epitaxy

Thin film deposition
Semiconductor device fabrication
Crystallography
Methods of crystal growth

Epitaxy


Julian Ryerson (Lyngdal, 17 de novembro de 1997) é um futebolista norueguês que joga como lateral-direito do Borussia Dortmund e da seleção norueguesa.

Carreira
Ryerson assinou contrato com o Viking no verão de 2013. Ele estreou como titular na temporada de 2016, quando disputou 18 partidas no campeonato. Ryerson atuou principalmente como lateral-direito nessas partidas.

Ele também foi jogou pelas seleções sub-18, sub-19 e sub-21 da Noruega.

Em julho de 2018, Ryerson ingressou no 1. FC Union Berlin, que disputava a 2.Bundesliga, em um contrato de três anos.

Em 17 de janeiro de 2023, o Dortmund anunciou que havia contratado Ryerson para substituir Thomas Meunier, que estava lesionado. Seu contrato é válido até junho de 2026. Marcou seu primeiro gol no segundo jogo pelo clube, contra o Mainz 05.

Vida pessoal
O pai de Ryerson nasceu nos Estados Unidos e sua mãe na Noruega. É primo do futebolista Mathias Rasmussen.

Ligações externas

Nascidos em 1997
Pessoas vivas
Futebolistas da Noruega
Futebolistas do Viking FK
Futebolistas do 1. FC Union Berlin
Futebolistas do Borussia Dortmund
Jogadores da Seleção Norueguesa de Futebol

Julian Ryerson


أمل عباس سلمان، (1960 - 7 تموز/يوليو 2023) ممثلة عراقية الأصل، وحملت الجنسية المصرية تبعا لزوجها، وعاشت في الكويت.

عن حياتها
بدأت حياتها الفنية في الكويت عام 1984 بمشاركتها بدور صغير للفنان  محمد المنصور  والممثلة  رجاء محمد في «أوبريت سندريلا». بعد هذا العمل أدّت أدوار صغيرة في العديد من الأعمال في التلفاز والمسرح، وبدأت تأخذ بعض الأدوار الثانوية، إلا إنها حققت نجاحها في مسلسل الحيالة عام 2003 خلال دور «حكيمة» مع عبد الحسين عبد الرضا وخالد النفيسي.

حياتها الخاصة
تحمل  الجنسيتين العراقية و المصرية، حيث إنها كانت متزوجة من رجل مصري توفي، ولهما ومن الأولاد دانة ومحمد.

تعرضها لوعكة صحية
في آب/أغسطس  2017 تعرضت لوعكة صحية أدخلت على أثرها للمستشفى أشيع بعدها خبر وفاتها
وقد خضعت لجراحة دقيقة في القلب،
وأكد ابنها محمد أن والدته بخير وحية ترزق، وغادرت أخيراً غرفة العمليات في مستشفى مبارك، مبديا استيائه ودهشته من إطلاق مثل تلك الإشاعات المغرضة، التي قد تنعكس سلباً عليها وعلى محبينها قائلاً: «حسبنا الله ونعم الوكيل، والدتي بخير، وأبشركم فقد اجتازت مرحلة الخطر بعد أن خضعت لجراحة في القلب لتركيب البطارية». وأضاف: «حالتها الآن لا تدعو للقلق على الإطلاق، وبفضل دعائكم أصبحت أفضل بكثير مقارنة بالأيام الماضية، لكنها بحاجة إلى الراحة الجسدية والنفسية»، لافتاً إلى أن الأطباء قد سمحوا بزيارتها في المستشفى وهو ما يؤكد تعافيها.

عام 2018 أصيبت بوعكة صحية ثانية جراء احتباس الأملاح في جسدها، بسبب توقّف صمامين في القلب عن العمل، فكان يصيبها بانتفاخ في بطنها وباقي جسمها وأجرت عملتين في الهند، الأولى هي تغيير صمامين في القلب، والثانية كانت في ظهرها لإزالة كتلة من الدم المتجمع.

إشاعة زواجها
في آب/أغسطس  2016 انتشر عبر مواقع التواصل الاجتماعي خبر خطوبة الفنانة أمل عباس، من الفنان الشاب خالد البناو، الذي شاركها بطولة مسرحية «سكة سفر»، ا، وتم تداول الخبر بشكل ساخر نظرًا لفارق السن الكبير بين أمل والبناو، خاصة أن الخبر انتشر مصحوبًا بصورة يظهر فيها خالد البناو وهو يقدم خاتم الزواج لأمل وأوضحت حينها حقيقة الخبر  قائلة «هذا الخبر عارٍ تماما من الصحة، وخالد البناو، كبر ولدي» وأضافت ساخرة «على رأي المثل بعد ما شاب ودّوه الكتاب.. أنا لم أتزوج  وأنا صغيرة لأتزوج في هذا العمر»؟!
وتابعت: «أنا لا أملك لا حسابات على مواقع التواصل، ولا نزلت شئ عن هذا الخبر مثل ما ردد البعض، بالرغم من أن مثل هذه الأمور تحدث في الوسط الفني في أي بلد، وأنا تعاملت مع الخبر برحابة صدر من هذا المنطلق رغم أنه مو حلو بحقي»  وعن حقيقة الصورة التي تجمعها بالبناو أوضحت ضاحكة: «هذه صورة من مشهد من مسلسل كوميدي جديد يحمل عنوان «سي دي كوميدي» لا أكثر ولا أقل».
وبينت أمل عباس «أن الغريب في الموضوع، أنني تلقيت اتصالات ومسجات من داخل وخارج الكويت كلهم يباركون لي بالزواج».

أعمالها

من المسلسلات

من المسرحيات

من الأفلام

وفاتها
توفيت أمل عباس في 19 ذو الحجة 1444 هـ الموافق 7 يوليو 2023 عن عمر ناهز الثالثة والستين.

المراجع

روابط خارجية

أشخاص من البصرة
حاصلون على الجنسية المصرية
مصريون من أصل عراقي
ممثلات عراقيات مغتربات في الكويت
ممثلات عراقيات في القرن 20
مهاجرون عراقيون إلى الكويت
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960
وفيات 2023
ممثلات عراقيات في القرن 21
ممثلات أفلام عراقيات
ممثلات تلفزيون عراقيات
ممثلات مسرح عراقيات
وفيات 1444 هـ

أمل عباس


Vila Rica es un municipio Brasileño en el estado de Mato Grosso. Su población en 2010 fue de 21,403 habitantes. La principal fuente de ingresos es la ganadería en la ciudad. Es digno de mención por ser una de las ubicaciones de los Araguaya crecido en los últimos años.

Enlaces externos
 Sitio web

Municipios de Mato Grosso

Vila Rica


El pijuí coronipardo (Synallaxis gujanensis), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al numeroso género Synallaxis. Es nativa de América del Sur.

Nombres comunes
Se le denomina también chamicero pardusco o rastrojero pardusco (en Colombia), güitío espinoso (en Venezuela), guitio espinoso (en Bolivia), cola-espina de corona parda (en Perú), colaespina coroniparda (en Ecuador) o pijuí espinoso.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el este de Colombia, hacia el este por el este y sur de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana francesa y extremo noreste de Brasil, hacia el sur por la parte sur de la Amazonia brasileña, al sur del río Amazonas, y desde el sur de Colombia, por el este de Ecuador, este de Perú, oeste de Brasil, hasta el noreste y este de Bolivia.

Esta especie es considerada bastante común en sus hábitats naturales: el denso estrato bajo de los bosques de ribera y de várzea tropicales, especialmente de las islas fluviales, hasta los 1200 metros de altitud.

Descripción

El pijuí coronipardo mide entre 15 y 17 cm de longitud y pesa entre 13 y 22 g. Tiene la cabeza de color pardo grisáceo que se hace pardo oliváceo en la espalda. Presenta listas superciliares difusas blanquecinas. Las alas y la cola son de color castaño rojizo. Las partes inferiores son de color canela grisáceo con la garganta blanca. Las plumas de la cola terminan en punta y su pico es recto y negruzco.

Sistemática

Descripción original
La especie S. gujanensis fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789 bajo el nombre científico Motacilla gujanensis; su localidad tipo es: «Guyana = Cayena».

Etimología
El nombre genérico femenino «Synallaxis» puede derivar del griego «συναλλαξις sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs»: intercambio; tal vez porque el creador del género, Vieillot, pensó que dos ejemplares de características semejantes del género podrían ser macho y hembra de la misma especie, o entonces, en alusión a las características diferentes que garantizan la separación genérica; una acepción diferente sería que deriva del nombre griego «Synalasis», una de las ninfas griegas Ionides. El nombre de la especie «gujanensis», se refiere a las Guayanas.

Taxonomía
Es pariente próxima a Synallaxis maranonica y S. albilora y ya fueron tratadas como conespecíficas; los datos genético-moleculares muestran que estos taxones forman un grupo monofilético. Las subespecies meridionales de la presente especie, que varían clinalmente, tienen la vocalización parecida con S. albilora y el plumaje se vuelve más parecido a medida que las zonas de distribución se aproximan. Es necesario un amplio análisis de los límites de las especies. Los límites de algunas subespecies son inciertos, inornata intergrada con certhiola en el valle del Beni (Bolivia), y la aves del bajo río Purus hasta el bajo río Madeira (Brasil) aparentemente son intermediarias entre inornata y la nominal; un análisis más riguroso podría revelar una amplia variación clinal.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen seis subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

Synallaxis gujanensis columbiana , 1914 – este de Colombia (oeste de Meta al sur hasta Putumayo).
Synallaxis gujanensis gujanensis (, 1789) – este y sur de Venezuela (este de Monagas al sur hasta Bolívar y norte de Amazonas), las Guayanas y norte y este de Brasil (Amazonas y norte de Roraima al este hasta Amapá y, al sur del río Amazonas, desde Pará y  norte de Mato Grosso al este hasta Maranhão).
Synallaxis gujanensis huallagae , 1919 – este de Ecuador (Sucumbíos, Orellana), sureste de Colombia (Amazonas), este de Perú (Loreto hacia el sur hasta el este de Cuzco y Madre de Dios) y norte de Bolivia (Pando).
Synallaxis gujanensis canipileus , 1923 – sureste de Perú (oeste de Cuzco, Puno).
Synallaxis gujanensis inornata , 1856 – centro oeste de Brasil (Amazonas al sur del río Amazonas) hacia el sur hasta el noreste de Bolivia (este de Beni).
Synallaxis gujanensis certhiola , 1916 – este de Bolivia (sur de Beni al sur hasta Santa Cruz)

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Synallaxis gujanensis  en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Synallaxis gujanensis en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Synallaxis gujanensis en Wikiaves.

gujanensis
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1789
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin

Synallaxis gujanensis


The year 1701 in science and technology involved some significant events.

Earth sciences
 Edmond Halley's General Chart of the Variation of the Compass is first published, the first to show magnetic declination (in the Atlantic Ocean) and the first on which isogonic, or Halleyan, lines appear.

Medicine
 Italian physician Giacomo Pylarini inoculates children with smallpox in Constantinople, in hopes of preventing more serious smallpox sickness when the children are older, thus becoming the first immunologist.

Physics
 Joseph Sauveur coins the French word acoustique, from which the English word acoustics is derived.

Technology
 The seed drill, invented by Jethro Tull, allows farmers to sow seeds in well-spaced rows at specific depths.
 Sir Isaac Newton, reporting (anonymously) to the British Royal Society, describes creation of a liquid-in-glass thermometer that is 3 ft (1 m) long and has a two-inch (5-cm) diameter bulb using linseed oil.

Births
 January 28 – Charles Marie de La Condamine, French geographer (died 1774)
 May 14 – William Emerson, English mathematician (died 1782)
 November 27 – Anders Celsius, Swedish astronomer, physicist, and mathematician  (died 1744)
 Approximate date
 Thomas Bayes, English mathematician (died 1761)
 Henry Hindley, English clock and scientific instrument maker (died 1771)

Deaths

References

18th century in science
1700s in science

1701 in science


Joseph Hillis Miller Jr. () a fost un critic literar american care a fost puternic influențat de – și care, la rândul lui, a influențat puternic – teoria deconstructivistă.

Primii ani
Hillis Miller s-a născut în Newport News, Virginia. El este fiul lui J. Hillis Miller Sr., un pastor baptist, profesor universitar și administrator, care a îndeplinit funcția de președinte al Universității Florida. Miller a absolvit Colegiul Oberlin (B.A. "summa cum laude", 1948) și Universitatea Harvard (masterat în 1949 și doctorat în 1952). Miller este căsătorit și are trei copii.

Cariera
Miller a fost un important cercetător literar și umanist specializat în literatura victoriană și modernistă, cu un interes deosebit față de etica lecturii și de lectură ca act cultural. Din 1952 până în 1972, Miller a predat la Universitatea Johns Hopkins. În acest timp, Miller a fost puternic influențat de colegul profesor și criticul literar belgian Georges Poulet, precum și de Școala de critică literară de la Geneva, pe care Miller a caracterizat-o drept "conștiința conștiinței altuia, transpunerea universului mental al unui autor în spațiul interior al minții criticului".

În 1972 s-a transferat la Universitatea Yale, unde a predat timp de paisprezece ani. La Yale, el a lucrat alături de proeminenții critici literari Paul de Man și Geoffrey Hartman, cei trei fiind cunoscuți în mod colectiv ca formând așa-numita Școală deconstructivistă de la Yale, în contradicție cu proeminentul și influentul teoretician Harold Bloom. În calitate de proeminent deconstrucționist american, Miller definește mișcarea ca reprezentând căutarea "în textul în cauză a firului care va desluși totul" și menționează că există mai multe straturi pentru orice text, atât un strat clar de suprafață, cât și un substrat compensator profund:
 e de-o parte, "citirea clară și univocă" conține întotdeauna "lectura deconstructivistă" ca un parazit criptat în interiorul ei. Pe de altă parte, lectura "deconstructivistă" nu se poate elibera prin niciun mijloc de lectura metafizică pe care o presupune că o contestă. În 1986, Miller a părăsit Universitatea Yale pentru a lucra la University of California, Irvine, unde a fost urmat mai târziu de colegul său de la Yale Jacques Derrida. În același an, el a îndeplinit funcția de președinte al Modern Language Association (Asociației de Limbi Moderne) și a fost onorat de MLA cu un premiu pentru întreaga carieră în anul 2005. Atât la Yale, cât și la UC Irvine, Miller a fost mentorul unei întregi generații de critici literari americani, printre care și teoreticiana Eve Kosofsky Sedgwick.

În ultimii săi ani de viață a fost profesor cercetător emerit de literatură engleză și literatură comparată la University of California, Irvine.

Cărți
 (1958) Charles Dickens: The World of His Novels
 (1963) The Disappearance of God: Five Nineteenth-Century Writers
 (1965) Poets of Reality: Six Twentieth-Century Writers
 (1968) The Form of Victorian Fiction: Thackeray, Dickens, Trollope, George Eliot, Meredith, and Hardy
 (1970) Thomas Hardy, Distance and Desire
 (1971) Charles Dickens and George Cruikshank
 (1982) Fiction and Repetition: Seven English Novels
 (1985) The Linguistic Moment: from Wordsworth to Stevens
 (1985) The Lesson of Paul de Man
 (1987) The Ethics of Reading: Kant, de Man, Eliot, Trollope, James, and Benjamin
 (1990) Versions of Pygmalion
 (1990) Victorian Subjects
 (1990) Tropes, Parables, Performatives: Essays on Twentieth Century Literature
 (1991) Theory Now and Then
 (1991) Hawthorne & History: Defacing It
 (1992) Ariadne's Thread: Story Lines
 (1992) Illustration
 (1995) Topographies
 (1998) Reading Narrative
 (1999) Black Holes
 (2001) Others
 (2001) Speech Acts in Literature
 (2002) On Literature
 (2005) The J. Hillis Miller Reader
 (2005) Literature as Conduct: Speech Acts in Henry James
 (2009) The Medium is the Maker: Browning, Freud, Derrida, and the New Telepathic Ecotechnologies
 (2009) For Derrida
 (2011) The Conflagration of Community: Fiction Before and After Auschwitz
 (2012) Reading for Our Time: Adam Bede and Middlemarch Revisited
 (2014) Communities in Fiction
 (2015) An Innocent Abroad: Lectures in China

Note

Lectură suplimentară
 Robert Magliola. Appendix ii, in Derrida on the Mend. W. Lafayette: Purdue Univ. Press, 1983; 1984; rpt. 2000. Magliola, pp. 176–187, demonstrates deconstructive literary criticism as it was practiced in the U.S.A. circa 1970s-1980s, but also argues that J. Hillis Miller seems not to exploit the full implications of Derridean deconstruction (see in particular pp. 176–77 and 186-87).
 Vincent B. Leitch, ed., "Georges Poulet." The Norton Anthology of Theory and Criticism, New York: W.W. Norton & Company, 2001, pp. 1318–1319.

Legături externe

Colecții de arhive
 Guide to the J. Hillis Miller Papers. Special Collections and Archives, The UC Irvine Libraries, Irvine, California.
 Guide to the Barbara Cohen Manuscript Materials. Special Collections and Archives, The UC Irvine Libraries, Irvine, California.

Altele
 Miller's webpage at the University of California at Irvine
 Recording of interview with Miller at the UCD Humanities Institute
 Interview with Miller about his recent book The Conflagration of Community: Fiction Before and After Auschwitz on "New Books in Critical Theory"

Nașteri în 1928
Decese în 2021
Critici literari americani
Absolvenți ai Universității Harvard
Cadre didactice ale Johns Hopkins University
Absolvenți ai Oberlin College
Cadre didactice ale Yale University

J. Hillis Miller


Turkmenistan  deltog første gang i olympiske lege som selvstændig nation under Sommer-OL 1996 i Atlanta, og har deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. Tidligere deltog udøvere fra Turkmenistan som en del af Sovjetunionen (1952–1988) og SNG (1992). De har aldrig deltaget i vinterlege. Turkmenistan har aldrig vundet nogen medalje.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Turkmenistans OL-statistik  på Sports-reference.com

Turkmenistan ved sommer-OL
OL

Turkmenistan ved OL


The year 1768 in science and technology involved some significant events.

Biology
 Steller's sea cow is hunted to extinction.
 Josephus Nicolaus Laurenti becomes auctor of the class of reptiles through his  on the poisonous function of reptiles and amphibians. He also publishes  describing the olm, one of the first accounts of a cave animal in the western world.
 Caspar Friedrich Wolff begins publication of "De Formatione Intestinarum" in the Mémoires of The Imperial Academy of Arts and Sciences (Saint Petersburg), a significant work in the science of embryology.
 Lazzaro Spallanzani challenges the spontaneous generation of cellular life.

Botany
 Bougainvillea is first classified in Brazil by Philibert Commerçon, the botanist accompanying Louis Antoine de Bougainville's  French Navy voyage of circumnavigation.
 Henri-Louis Duhamel du Monceau's Traité des arbres fruitiers is published in Paris.

Chemistry
 March 17 – William Cookworthy is granted a patent for the manufacture of porcelain from kaolinite in England.

Exploration
 Peter Simon Pallas begins a scientific expedition through the Russian Empire.

Mathematics
 Leonhard Euler uses closed curves (which become known as Euler diagrams) to illustrate syllogistic reasoning.

Events
 Joseph Wright of Derby paints An Experiment on a Bird in the Air Pump.

Publications
 Leonhard Euler's Letters to a German Princess (Lettres à une princesse d'Allemagne sur divers sujets de physique et de philosophie) are first published, in Saint Petersburg.

Awards
 Copley Medal: Peter Woulfe

Births
 February 15 – Anthony Carlisle, English surgeon (died 1840)
 March 21 – Joseph Fourier, French mathematician (died 1830)
 March 22 – Bryan Donkin, English engineer and inventor (died 1855)
 July 18
 Jean-Robert Argand, French mathematician (died 1822)
 Giuseppangelo Fonzi, Italian dentist (died 1840)
 date unknown
 Marie-Jeanne de Lalande, French astronomer (died 1832)
 Edward Donovan, Anglo-Irish natural historian (died 1837)
 Amelia Griffiths, English phycologist (died 1858)
 Wang Zhenyi, female Chinese astronomer (died 1797)

Deaths
 January 29 – John Martyn, English botanist (born 1699)
 February 2 – Robert Smith, English mathematician (born 1689)
 April 29 – Georg Brandt, Swedish chemist (born 1694)
 June 15 – James Short, Scottish mathematician and optician (born 1710)
 September 2 – Antoine Deparcieux, French mathematician (born 1703)
 September 11 – Joseph-Nicolas Delisle, French astronomer (born 1688)
 October 1 – Robert Simson, Scottish mathematician (born 1687)
 November 26 – Edward Stone, English polymath (born 1702)

References

18th century in science
1760s in science

1768 in science


An Dendrobium alderwereltianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium alderwereltianum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium alderwereltianum


« Sur la situation de théâtre et de cinéma » (en persan : در موقعیت تئاتر و سینما) est un discours de trente minutes de Bahram Beyzai prononcé le soir du 12 octobre 1977 dans les locaux de l'Institut culturel allemand, à Téhéran. Un rapport SAVAK a estimé qu'il avait huit mille auditeurs. Le texte ainsi que la voix de ce discours ont ensuite été publiés à de nombreuses reprises et sont devenus l'un des discours les plus connus sur la liberté d'expression et la censure en Iran.

Références

Censure en Iran
Cinéma iranien
Théâtre iranien


Le Duo concertante () pour clarinette, violoncelle et ensemble de chambre est une œuvre de Magnus Lindberg (1992).

Analyse
Duo concertante est une deuxième version de la pièce Steamboat Bill Jr (1990), dédiée à deux instruments solo (clarinette et  violoncelle) et à un ensemble de chambre basé sur l'effectif du Nieuw Ensemble (Amsterdam).

Le principe de cette pièce est basé sur une disposition harmonique, enchaînant utilisant des successions d'accords dans lesquels la musique chemine erratiquement dans diverses combinaisons. Le Duo concertante est soutenu par deux solistes, mais l'ensemble complet travaille des niveaux plus profonds dans le matériau musical. Le style musical de la pièce présente des éléments de musique sérielle ainsi que des éléments de musique minimaliste. Lindberg résume la pièce en la décrivant comme une  basée sur une variété maximale tirée d'un matériau musical limité.

Instrumentation
 Solistes : clarinette, violoncelle
 Ensemble : flûte, hautbois (aussi cor anglais), vibraphone, guitare, mandoline, harpe, alto, contrebasse

Enregistrements
 Magnus Lindberg, Ur, Corrente, Duo concertante, Joy, avec l'Ensemble InterContemporain dirigé par Péter Eötvös (Accord, 1994).

Bibliographie
 .

Liens externes

Œuvre de Magnus Lindberg
Lindberg Magnus, Duo concertante
Œuvre pour violoncelle

Duo concertante (Lindberg)


NGC 6789 je nepravilna galaktika u zviježđu Zmaju.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6789
  Auke Slotegraaf: NGC 6789 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6789  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6750 - 6799

6789

NGC 6789


Josef Schmitz (auch Joseph; * 8. November 1860 in Aachen; † 29. März 1936 in Nürnberg) war ein deutscher Architekt.

Leben
Der Sohn des Aachener Hofmalers, Zeichners und Grafikers Michael Hubert Schmitz war ein Schüler Georg von Hauberrissers und führte mit diesem ab 1887 die Restaurierung der Sebalduskirche in Nürnberg durch. Schmitz arbeitete außerdem eine Zeit lang mit dem bekannten Kirchbaumeister Franz Josef Denzinger zusammen und übernahm nach dessen Tod 1894 die Leitung des Baus der Adalberokirche in Würzburg – ein prestigeträchtiger Bau, der schließlich auf der Weltausstellung in Paris gezeigt wurde. Es folgten zahlreiche Kirchenbauprojekte, vor allem im fränkischen Raum. Josef Schmitz wurde staatlicher bayerischer Dombaumeister und Fachberater der obersten Baubehörde und wurde mit der Restaurierung der Nürnberger Hauptkirchen St. Lorenz und St. Sebald betraut.

Die starke Auseinandersetzung mit der mittelalterlichen Baukunst brachte er in seinen Restaurierungen ein, die den ursprünglichen Zustand der Bauten wiederherzustellen versuchten. So baute er bei der Moritzkapelle in Nürnberg alle romantisierenden Veränderungen Carl Alexander Heideloffs zurück.
Bei seinen Neubauten setzte er der romantischen Verklärung der Bauten des Mittelalters seine Auffassung einer Stilgotik entgegen, einer wissenschaftlich fundierten Rezeption der alten Stile. Im historistischen Kirchenbau "vertrat er die Richtung der feinempfundenen und durchdachten Stilbauten". Schmitz war ein Vertreter des so genannten Nürnberger Stils und legte bei seinen Bauten, als architektonisches Gesamtkunstwerk, auch großen Wert auf die bildhauerische Ausgestaltung. In vielen seiner Bauten schuf Heinz Schiestl die Inneneinrichtung.

Schmitz war von 1918 bis 1936 Mitglied der Preußischen Akademie der Künste, in der Sektion für Bildende Künste.

Werke

 St. Adalbero, Würzburg, neuromanisch, 1894–1899
 Mutterhauskirche der Erlöserschwestern, Würzburg, neugotisch, 1895–1897
 Erweiterungsbau des Nürnberger Rathauses am Fünferplatz, mit Hans Pylipp, 1896–1899
 Erweiterung von St. Cyriakus, Niedernberg, neugotisch, 1897
 St. Nikolaus, Wörth am Main, neuromanisch, 1897/98
 St. Johannes Baptist und St. Margareta, Grünmorsbach, neuromanisch, 1898/99
 St. Peter, Nürnberg, neugotisch, 1898–1901
 St. Vitus, Dorfprozelten, neuromanisch, 1899–1901
 Aussichtsturm Hohenhabsburg, Reichenbach in Böhmen, zusammen mit Jakob Schmeissner, 1900–1901
 Erweiterung der Stadtpfarrkirche Gerolzhofen, neugotisch, 1899–1902
 Herz-Jesu-Kirche, Feucht, neuromanisch, 1900–1903
 St. Josef, Würzburg, neugotisch, 1900–1905
 St. Josef, Königshütte, neuromanisch, 1904–1907
 Unserer Lieben Frau Mariä Empfängnis, Innsbruck-Pradl, neuromanisch, 1905–1908
 Städtischer Friedhof in Meran, 1907/12, Ausführung durch Musch & Lun
 St. Antonius, Nürnberg, neuromanisch, 1909/10
 St. Anna, Mönchengladbach-Windberg, neuromanisch, 1909–1911
 Wiederherstellung St. Johannes Kitzingen

Weblinks

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Architekt des Historismus
Deutscher
Geboren 1860
Gestorben 1936
Mann
Dombaumeister

Josef Schmitz (Architekt)


An Pleurothallis kerrii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ivo Soares Braga. An Pleurothallis kerrii in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis kerrii


An Dyckia sordida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Dyckia sordida in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia sordida


Variorum problematum Collectio (hrvatski: Zbirka različitih problema) je djelo hrvatskoga matematičara i fizičara iz Dubrovnika Marina Getaldića. Napisao ga je na latinskom jeziku. Objavio ga je 1607. godine.

U djelu je riješio 42 matematička problema od kojih je neke uzeo od Regiomontanusa, Claviusa i Grienbergera, a neke dodao sam. U njemu neke probleme rješava sintetičkom metodom, za neke je sproveo geometrijsku analizu i sintezu, a nekima dodaje takozvani consectarium, u metodološkom pogledu vrlo važnu posljedicu. Za velik dio problema primjenjuje algebarsku analizu. Pod utjecajem Viètea, umjesto s geometrijskim veličinama ili s brojevima radio je s općim veličinama (speciesima). Getaldićevo djelo znatno je utjecalo na razvoj primjene algebre na geometriju prije otkrića analitičke geometrije.

Izvori

Matematika u Hrvatskoj
Knjige
Marin Getaldić

Variorum problematum Collectio


Hnefluætt (fræðiheiti: Russulaceae) er ætt margvíslegra sveppa. Ættin inniheldur um 1900 tegundir í 8 ættkvíslum og hefur útbreiðslu um allan heim. Hnefluætt inniheldur sveppi með áberandi hatta, svepprótarsveppi, ætisveppi og sveppi af ýmsum vaxtarformum.

Á Íslandi finnast nokkrar tegundir af hnefluætt, bæði hneflur (Russula) og lektusveppir (Lactarius).

Hnefluætt


Die Fraueneishockeyauswahl Englands ist eine Auswahl englischer Spielerinnen, die von der English Ice Hockey Association bestimmt werden, um das Land auf internationaler Ebene zu repräsentieren.

Geschichte
Die englische Eishockeyauswahl der Frauen hat bislang zwischen 1987 und 2002 fünf Spiele bestritten, davon drei gegen die schottische Auswahl. Zudem trafen die Engländerinnen je ein Mal auf die Nationalmannschaften von Belgien und Wales.

Sowohl England, als auch Schottland, haben zwar ihre eigenen Landesverbände, jedoch unterstehen diese Ice Hockey UK, das mit der britischen Nationalmannschaft eine gemeinsame Nationalmannschaft für das Vereinigte Königreich aufstellt.

Weblinks
 England bei nationalteamsoficehockey.com (englisch)

Eishockeynationalmannschaft (Frauen)
Eishockey (England)

Englische Eishockeyauswahl der Frauen


Watermark je drugi studijski album irske pjevačice, kantautorice i glazbenice Enye. Diskografska kuća WEA objavila ga je 19. rujna 1988. godine. Nakon objave prethodnog albuma Enya (1987.) potpisala je ugovor s Warnerom pošto se igrom slučaja upoznala s predsjednikom Robom Dickinsom, kojemu se svidjela njezina glazba. Tim joj je ugovorom omogućena velika umjetnička i kreativna sloboda uz minimalna upletanja izdavača i bez rokova do kojih bi trebala dovršiti uradak. Enya je Watermark snimala deset mjeseci sa svojim dugogodišnjim suradnicima – menadžerom, producentom i aranžerom Nickyjem Ryanom i njegovom suprugom, tekstospisateljicom Romom Ryan. Izvorno je snimljen u demoinačici u Irskoj, a potom je ponovno snimanje, miksanje i digitalno masteriranje održano u Londonu. Na Watermarku su prisutni različiti stilovi glazbe – spajaju se Enyini vokali snimljeni u više kanala, klavijature i udaraljke s elementima keltske, ambijentalne i new age glazbe, premda Enya ne smatra da njezini uradci spadaju pod potonju kategoriju.

Watermark je dobio brojne pozitivne kritike recenzenata i postigao je neočekivan komercijalan uspjeh, zbog čega je Enya postala svjetski poznata. Pojavio se na petom mjestu ljestvice UK Albums Chart u Ujedinjenom Kraljevstvu, dvadeset i petom mjestu ljestvice Billboard 200 u SAD-u i prvom mjestu ljestvica na Novom Zelandu i u Švicarskoj. Postigao je četverostruku platinastu nakladu zbog 1,2 milijuna prodanih primjeraka u Ujedinjenom Kraljevstvu i četiri milijuna prodanih primjeraka u SAD-u. Kako bi podržala album, Enya je otišla na svjetsku promidžbenu turneju tijekom koje je održavala intervjue i nastupe. Četiri singla objavljena su s albuma, među kojima je i uspješnica "Orinoco Flow", koja je ušla u prvih deset mjesta ljestvica u više država i koja je tri tjedna provela na prvom mjestu ljestvice u Ujedinjenom Kraljevstvu. Watermark je ponovno objavljen 1989., 1991. i 2009. godine; na prvim dvama inačica nalazi se bonus pjesma "Storms in Africa (Part II)"; treće je izdanje objavljeno u Japanu i na njemu se nalazi bonus pjesma "Morning Glory".

Pozadina
U ožujku 1987. Enya je objavila Enyu, svoj istoimeni debitantski studijski album; u Ujedinjenom Kraljevstvu objavio ga je BBC Records, a u SAD-u ga je objavio Atlantic Records. Nastao je kao rezultat rada na popratnoj glazbi za dokumentarnu seriju The Celts TV programa BBC2, a na njemu su radili Enya i njezini dugogodišnji suradnici – menadžer, aranžer i producent Nicky Ryan i njegova supruga, tekstospisateljica Roma Ryan. Postigao je manji komercijalni uspjeh – pojavio se na 69. mjestu ljestvice u Ujedinjenom Kraljevstvu. Robu Dickinsu, tada predsjedniku britanske podružnice Warner Musica, svidio se taj album ubrzo nakon njegove objave i slušao ga je "svake noći prije odlaska u krevet". Nekoliko je tjedana kasnije upoznao Enyu i bračni par Ryan tijekom slučajnog susreta na godišnjoj dodjeli nagrada Irish Recorded Music Associationa u Dublinu; ondje je saznao da je Enya razmišljala o potpisivanju ugovora s drugom diskografskom kućom, zbog čega ju je nagovorio da potpiše ugovor s Warnerom. Nakon pregovora Dickins je Enyi ponudio ugovor u vrijednosti od 75.000 funti i omogućio joj potpunu umjetničku slobodu bez upletanja menadžmenta i zadanih rokova za dovršavanje albuma. Dickins je kasnije izjavio: "Ponekad potpišete ugovor s izvođačem kako biste stekli novac, a ponekad potpišete ugovor s izvođačem kako biste dobili glazbu. Ovo je očiti primjer potonje motivacije... Želio sam uključen u tu glazbu." U međuvremenu se Enya odvojila od Atlantic Recordsa i potpisala ugovor s Geffen Recordsom (kojim je upravljao Warner) za distribuciju albuma u Sjevernoj Americi.

Snimanje

Nakon što je dobila zeleno svjetlo za izradu albuma, Enya je Watermark počela snimati u lipnju 1987., a snimanje je trajalo do travnja 1988. godine. Izvorno je snimljen u demoinačici u Aigle Studiju, studiju sa 16 kanala koji se nalazio u podrumu Ryanovih, a koji je naknadno premješten u Artane, sjeverno predgrađe Dublina. Nicky se služio Fostexovim kasetofonom E16, zvučnicima KEF i Yamaha NS-10M, dvama Alesisovim procesorima MIDIverb II, ATC-om Q1 za reverb i Rolandovim SDE-1000 Digital Delayem za delay. Namjerno nije želio komprimirati zvuk jer je želio da glazba zvuči zadovoljavajuće "s gledišta snimanja". Enya je skladala i snimila album bez korištenja click tracka kako bi zadržala prirodniju atmosferu glazbe. Enya je svirala na različitim klavijaturama i sintesajzerima, među kojima su Yamahin KX88 Master, Yamaha DX7, Emulator III, Oberheim Matrix, Akai S900, Roland D-50 i Juno-60. Potonje joj je glazbalo bilo najdraže; prije snimanja albuma namjeravala je nadograditi zbirku zvukova na tom glazbalu, no nije uspjela naći prikladne zamjenske zvukove.

Nakon dovršetka snimanja demoinačice albuma Dickins je predložio da ga se ponovno snimi digitalnom tehnikom u profesionalnijem studiju – analogna je oprema u Aigleu stvorila šum na vrpci, što je štetilo kvaliteti glazbe. Nicky je primijetio i da se kvaliteta Enyinih vokala snimljenih na više kanala također smanjila, zbog čega im je preostalo jedino ponovno ih snimiti, premda je kasnije izjavio da je na digitalnoj inačici albuma izgubljena "toplina". Snimanje se odvijalo u Orinoco Studiosu u Bermondseyju u Londonu i trajalo je dva mjeseca; koproducent, tonac i mikser albuma je Ross Cullum. "Storms in Africa" i "Orinoco Flow" dovršene su na dvama studijskim magnetofonima s 32 kanala marke Mitsubishi. Budući da je bila udaljena od "intimnog i prisnog" ozračja kućnog studija, Enyi je rad u Londonu bio zahtjevan jer joj je vreva grada otežavala koncentraciju. Nicky je izjavio da je studio bio dizajniran "na posve lud način" i da je njemu i Enyi rad u takvom okruženju bio zabavniji. Krajem snimanja albuma Enya se spotaknula preko stepenice i posjekla koljeno na dvama mjestima. Nastavljala je raditi, "uzimala je teške analgetike, a u studiju je sjedila tako što joj je jedna noga bila položena na jastuke." Cullum je miksao veći dio albuma u Wessex Sound Studiosu; Jim Barton miksao je "Orinoco Flow".

Watermark je postavio temelje za Enyin glazbeni stil u kojem se spajaju njezini vokali snimljeni u više kanala, pjesme utemeljene na klavijaturama i utjecaji keltske glazbe. Enya je smatrala da je dodavanje slojevitih vokalnih dionica njezinoj glazbi davalo "ljudski izričaj" jer joj je isključivo korištenje klavijatura i sempliranja zvučalo "pomalo linearno i izravno". Ideju da vokalne dionice snimi u više kanala Enya je dobila početkom 1980-ih dok je bila članica Clannada, obiteljskog keltskog sastava. Nicky je bio menadžer te skupine, a grupa je bila pod utjecajem The Beach Boysa i tehnike "zvučnog zida" koju je popularizirao Phil Spector; Nicky i Enya često su raspravljali o tome da Enyin glas učine slojevitim kako bi postao zasebno glazbalo. Nakon eksperimentiranja s tim konceptom na Enyi vokali su na Watermarku postali prisutniji; za određene dijelove pjesama snimljeno je i preko dvjesto vokalnih dionica. Jednom prilikom u nekoliko je dana snimljeno oko devedeset dionica, no smatrali su da nisu dovoljno dobre, pa su ih obrisali i počeli ispočetka. Takav je slučaj pogotovo bio tijekom snimanja klavirskog instrumentala "Miss Clare Remembers" – razmišljali su o tome da snime vokale za tu pjesmu, ali na koncu su odbacili tu ideju.

Pjesme

Watermark se sastoji od jedanaest pjesama, od kojih su njih osam napisale Enya i Roma. Preostale tri skladbe instrumentali su koje je samostalno napisala Enya. Na Enyi je izvodila vokalne solističke dionice, no na Watermarku je željela da ih izvode ostala glazbala, pa je pozvala dodatne glazbenike da odsviraju već osmišljene dijelove: Neil Buckley svira klarinet na pjesmi "On Your Shore"; Chris Hughes svira rototome na pjesmi "River", a na "Storms in Africa" svira i rototome i afričke bubnjeve; Davy Spillane svira low whistle i irske gajde na pjesmama "Exile" i "Na Laetha Geal M'óige". Enya pjeva na irskom, koji joj je materinski jezik, na engleskom i na latinskom. O albumu je 2000. godine izjavila: "Kad se prisjetim... Riječi govore o gubitku, o razmišljanju, o progonstvu – ne nužno progonstvo iz vlastite zemlje, nego udaljenost od onih koje volite. Tematika je potraga, žudnja, posezanje za odgovorima. Ocean je glavna slika. On je simbol velikog putovanja."

A-strana
Watermark započinje istoimenom skladbom; Enya se takvim pristupom poslužila i na idućim trima njezinim albumima. Ime je nadahnuo Romin pjesnički rad koji je pisala u vrijeme snimanja. Međutim, pjesma je ostala instrumentalna, a pjesnički rad na koncu nije iskorišten. Prvi je put otisnuta u knjižici za Only Time – The Collection, Enyin box set iz 2002. godine. Enya i Nicky pjesmu su posvetili Bonesu Howeu, američkom producentu i Nickyjevu prijatelju koji je nadahnuo jedinu riječ koju Enya pjeva u toj skladbi: "Howe". U susretu s Enyom princeza Diana otkrila je da joj je "Watermark" omiljeni album.

"Cursum Perficio" nastala je nakon što su Enya i Ryanovi pogledali dokumentarni film o američkoj glumici i modelu Marilyn Monroe, koja je jednom prilikom napisala tu frazu na pločicama ispred vrata svoje kuće. Na latinskom jeziku znači "Moje putovanje završava [ovdje]", a Roma je uz frazu dopisala tekst na latinskom jeziku. Enya je željela da njezin glas bude "snažan i čvrst" poput glasova u zborskom djelu, a brzo je uvidjela da prevođenje pjesme na engleski ili irski ne bi primjereno upotpunilo glazbu, zbog čega je tekst ostao na latinskom.

"On Your Shore" odnosi se na plažu Magheragallon u Enyinu rodnom gradu Gweedoreu u grofoviji Donegal; na toj se plaži nalazi groblje na kojem su pokopani njezini baka i djed. Enyu je na pisanje pjesme potaknuo njezin emocionalan i intiman odnos prema djetinjstvu. Objasnila je: "Kad su prvi ljudi počeli živjeti u Gweedoreu, postojala je neka vrsta skloništa za ribare... U vrijeme mise došlo je more i svi su pomrli. Ima mnogo takvih priča – počeli bismo pričati o njima i pjesma bi evoluirala." U početku je skladana kao instrumentalna pjesma, ali su Enya i Nicky kasnije zaključili da bi tekst poboljšao pjesmu. Nekoliko su puta eksperimentirali s vokalima, no nijedan eksperiment nije im bio prikladan, zbog čega su odlučili pojednostaviti pristup i snimiti pjesmu uz pomoć jedne vokalne dionice i jednog sintesajzera. Solistička dionica za klarinet na demoinačici je pjevana, no Nicky je predložio klarinet kao najprikladnije glazbalo uz glavnu vokalnu dionicu.

"Storms in Africa" nastala je nakon što je Enya odsvirala melodiju na sintesajzeru Juno-60 na koji je Nicky postavio zvuk služeći se funkcijom arpeggiator, nakon čega je zamolio Enyu da oblikuje pjesmu na temelju toga. Vratio se u studio nakon nekoliko sati i vidio da je Enya osmislila strukturu akorda u pjesmi, što ga je nadahnulo da predloži naziv za pjesmu. Kasnije je pomogao u "usmjeravanju" i oblikovanju aranžmana. Pjesma je dobila ime nakon snimanja. Snimljene su dvije inačice pjesme – na jednoj je tekst na irskom, a na drugoj je na engleskom jeziku. Roma je izjavila da se svima više svidjela irska inačica i da su je zato uvrstili na album. Inačica na engleskom, pod imenom "Storms in Africa (Part II)", pojavila se na B-strani singla za "Storms in Africa" 1989. godine i kao bonus skladba na kasnijim izdanjima Watermarka.

Govoreći o pjesmi "Exile" 2002. godine Roma je izjavila da tematiku samoće i odvojenosti od voljene osobe prate i "nada i upornost" da će se ponovno sastati. Enya izvorno na pjesmi nije pjevala konkretne riječi, ali Dickins je smatrao da bi pjesma bila bolja s pravim tekstom, a pogotovo poetskim uratkom Wilfreda Owena. Roma je znala za neke Owenove radove i napisala je tekst nadahnut njegovim stilom pisanja. Enya i Nicky u pjesmu su željeli uvrstiti i šakuhači, japansku flautu, no nisu uspjeli naći dovoljno dobrog svirača. Nicky je objasnio da su umjesto toga unajmili "cigana da odsvira flautu". Vokalna je inačica objavljena na B-strani Enyina singla "Book of Days" iz 1992. pod imenom "As Baile".

"Miss Clare Remembers" prerađena je inačica istoimene klavirske instrumentalne skladbe koju je Enya prvotno snimila 1983. godine – bio je to njezin prvi samostalni rad. Objavljena je 1984. na albumu Touch Travel, audiokaseti različitih glazbenika. Tijekom ponovnog snimanja pjesme za Watermark Enya i Nicky razmišljali su o tome da pjesmi dodaju vokale i ostale instrumente, ali na koncu su se složili da najbolje zvuči kao klavirska skladba. Naziv pjesme aludira na istoimenu knjigu engleske spisateljice Miss Read, čiji su se opisi seoskog života i tamošnjih ljudi svidjeli Enyi. Roma je izjavila da pjesma "prikazuje naivnost i nevinost doba i mjesta udaljenih od vrtloga i pritiska sofisticiranog društva".

B-strana
"Orinoco Flow" posljednja je pjesma napisana za album, no Enya je izjavila da je rad na njoj bio zahtjevan – nekoliko puta prekidala je snimanje i vraćala se pjesmi nekoliko tjedana kasnije. Spomenula je da je nepostojanje rokova za predaju albuma, nešto što joj je bilo omogućeno u ugovoru s Warnerom, dovelo do toga da se pjesma mogla razvijati dok "je na kraju nismo poslušali i rekli 'dobro je'". Nastala je iz rifa koji je oblikovala nakon što joj je Nicky predložio da odsvira melodiju u pet različitih oktava; aranžman je ostao u svojem prvotnom obliku dok nisu shvatili da im je potrebna još jedna pjesma za album. Pjesma se razvila iz prvotnog rifa, koji je pak postao dio refrena. Na ranijoj inačici pjesme nije bilo bridgea, a stih "Sail away..." ponavljao se nakon svih drugih stihova; Dickins je kasnije izjavio da ga je to "dovodilo do ludila", ali da je uvidio potencijal u njoj. Uvod počinje pizzicatom, zbog čega je uspoređivan sa singlom "Can't Get Used to Losing You" Andyja Williamsa iz 1963. godine. Upravo je uvod nadahnuo Romu da napiše tekst za pjesmu nakon što ga je čula dok je gledala kroz prozor studija i vidjela svoju djecu kako skakuću. Dickins i Cullum spominju se i u tekstu pjesme: "We can steer, we can near with Rob Dickins at the wheel. We can sigh, say goodbye, Ross and his dependencies" ("Možemo usmjeravati, možemo se približiti kad je Rob Dickins za volanom. Možemo uzdisati i pozdraviti Rossa i njegove zavisne teritorije"); posljednji dio stiha aludira na regiju na Antarktici poznatoj kao Rossov zavisni teritorij. Dickins je saznao za te stihove tek nakon objave albuma i u početku ga je bilo stid, zbog čega je želio da se ti dijelovi promijene. Ipak, prigrlio ih je nakon što se singl pojavio na prvom mjestu ljestvice. Izjavio je: "Nakon svih ovih godina, ako čujem taj stih... Ne mogu se prestati smiješiti."

"Evening Falls..." pjesma je koju je Roma nazvala "pjesmom o putujućem duhu". Roma je utemeljila pjesmu na priči o duhovima u kojoj žena neprestano sanja o kući u Americi, a nekoliko godina kasnije igrom slučaja naiđe na nju u Engleskoj. Nakon što je ušla u kuću, njezini su je se stanari preplašili – izjavili su da je opsjedala kuću svaki put kad ju je sanjala. Nicky je smatrao da je Enyina melodija prigodna za takvu priču, zbog čega je Roma napisala tekst o tome.

"River" je instrumentalna skladba kojoj je ime podario Nicky jer ga je glazba podsjetila na rijeku. Znao je da Enya na koncu odlučuje kakvi će biti nazivi pjesama, no njoj se takav prijedlog svidio i prihvatila ga je. Pjesma je snimljena u otprilike deset minuta – Enya je istovremeno svirala i snimala pjesmu na vrpcu. O Enyinu stilu skladanja te pjesme Nicky je rekao: "Pet je sintesajzera u obliku MIDI, ali onda svira akorde iznad tih nasumičnih arpeggiatora, a note iskaču tamo gdje ih ne očekujete. Na neki način joj je pošlo za rukom učiniti da to sve funkcionira". Klavijatura PPG Wave naknadno je iskorištena za ostale zvukove.

"The Longships" aludira na vikinške ratne brodove; Vikinzi su u njima napali Irsku 795. godine i stigli u Dublin do 841. godine.

U pjesmi "Na Laetha Geal M'óige", koja u prijevodu s irskog glasi "Svjetliji dani moje mladosti", Enya se prisjeća vlastita djetinjstva i na irskom posvećuje pjesmu baki i djedu.

Naslovnica

Omot za Watermark ilustriran je prema dizajnu grafičkog dizajnera Laurencea Dunmorea. Naslovnicu na kojoj je prikazana Enya izradio je David Hiscook u suradnji s dodatnim fotografom Russelom Yamyjem, a povrh toga rukom je nacrtano "mnoštvo slojeva slika". Dickins je shvatio da je dizajn omota važan u marketinškoj kampanji i želio je osigurati uspjeh albuma jer "to nije stil glazbe koji lako dolazi na Radio 1... Trebao je to biti omot u koji se lako zaljubiti... Mislim da doista tako i funkcionira – u izlozima izgleda zapanjujuće." Enya je bila "vrlo zadovoljna" naslovnicom; nazvala ju je "vrlo klasičnom" i "ukusnom s obzirom na glazbu" jer ju ne prikazuje kao najnoviju "djevojku na sceni", što je primjerice bio slučaj s ostalim tadašnjim glazbenicama kao što su Madonna i Kylie Minogue. Ilustracija je nadahnula glazbeni spot za "Orinoco Flow". Dickins nije želio izraditi detaljnu knjižicu albuma i tekstove s prijevodima jer je želio da slušatelji sami osmisle slike i odrede značenje tekstovima kad slušaju album; tu je odluku Enya podržala.

Objava i komercijalni uspjeh
Kako bi pobudio interes za album, Warner je organizirao privatni prijam u Serpentinskoj galeriji u Hyde Parku i Westbury Hotelu u Londonu na kojem se slušao album tjedan dana prije objave. Watermark je objavljen 19. rujna 1988. u Ujedinjenom Kraljevstvu; u Sjedinjenim je Američkim Državama objavljen 10. siječnja 1989. godine. Bio je uspješan na glazbenim ljestvicama; prvo se u tjednu 15. listopada 1988. pojavio na 46. mjestu ljestvice UK Albums Chart, a zatim se u sljedeća tri tjedna popeo na peto mjesto. Nakon prvotne objave proveo je 54 tjedna na ljestvici, a uzme li se u obzir to da se vraćao na nju nekoliko puta između 1989. i 1995., na njoj je ukupno proveo 99 tjedana. U Sjedinjenim Državama debitirao je na 100. mjestu ljestvice Billboard 200 u tjednu 4. veljače 1989. godine. Vrhunac je ostvario na 25. mjestu u tjednu 22. travnja 1989. Na ljestvici je proveo ukupno 39 tjedana. On the Billboard New Age Albums chart, the album reached its peak position of number two during its 286-week stay. Uradak se pojavio na prvom mjestu na Novom Zelandu i u Švicarskoj.

Do siječnja 1989. Watermark je prodan u preko 20.000 primjeraka u Irskoj i 300.000 primjeraka u Ujedinjenom Kraljevstvu. Pet godina kasnije postigao je četverostruku platinastu nakladu u Ujedinjenom Kraljevstvu zbog prodaje 1,2 milijuna primjeraka. U Sjedinjenim Državama Watermark je u prva četiri mjeseca nakon objave prodan u 500.000 primjeraka. Nakon sedam godina postigao je četverostruku platinastu nakladu u SAD-u zbog četiri milijuna prodanih primjeraka. Od ožujka 1995. i ožujka 1996. prodano je još milijun primjeraka u SAD-u. U studenom 2008. Billboard je izvijestio da je od 1991. prema podatcima Nielsen SoundScana u SAD-u prodan 3,877.571 primjerak albuma. Diljem svijeta prodano je otprilike 8 milijuna primjeraka.

Enya je od 1988. do 1991. objavila četiri singla s Watermarka. Glavni singl, "Orinoco Flow", objavljen je u listopadu 1988. i pojavio se na 29. mjestu britanske ljestvice singlova. Zatim se u drugom tjednu popeo na drugo mjesto, a u trećem je stigao na prvo, na kojem je ostao tri tjedna. Prvi je Warnerov singl koji se pojavio na prvom mjestu te ljestvice u šest godina. Singl je postigao srebrnu nakladu nakon što je u prvom mjesecu objave prodan u 250.000 primjeraka. Dickins je primijetio da je dio slušatelja zbunjivao naziv pjesme i da su pri kupnji prodavače tražili pjesmu "Sail Away", zbog čega je naredio da se na idućim izdanjima naziv promijeni u "Orinoco Flow (Sail Away)". Singl je postao uspješan u Sjedinjenim Državama nakon što su ga počele reproducirati radiopostaje specijalizirane za progresivni rock, Top 40 i new age. "Evening Falls..." također je objavljena 1988. godine; pojavila se na trećem mjestu u Irskoj i dvadesetom mjestu u Ujedinjenom Kraljevstvu. Poslije toga objavljen je singl "Storms in Africa", koji se našao na 12. mjestu u Irskoj i 41. mjestu u Ujedinjenom Kraljevstvu. Godine 1991., nakon što se pojavila u glazbama za filmove Zelena karta (iz 1990.) i Priča iz Los Angelesa (iz 1991.), pjesma "Exile" objavljena je kao četvrti singl. Za svaki je singl objavljen i popratni glazbeni spot – sve ih je režirao Michael Geoghegan i pojavljuju se u videokompilaciji Moonshadows, koju su 1991. godine na VHS-u i LaserDiscu Warner Music Vision i Warner Reprise Video.

Enya je otišla na svjetsku medijsku turneju koja je trajala od rujna 1988. do svibnja 1989.; tijekom nje davala je izjave za tisak, radiopostaje i televiziju, potpisivala primjerke albuma i u usnoj sinkronizaciji izvodila pjesme s Watermarka. Među pjesmama koje je izvodila su "Orinoco Flow", koju je 19. listopada 1988. izvela u britanskoj glazbenoj emisiji Top of the Pops, i "Storms in Africa", koju je izvela 1989. godine na World Music Awardsu u Monte Carlu.

Na 32. dodjeli nagrada Grammy 1990. godine "Orinoco Flow" nominiran je za nagradu Grammy za najbolju new age izvedbu i najbolji glazbeni spot.

Recenzije
Watermark je dobio uglavnom pozitivne kritike. U recenziji za Hot Press u travnju 1988. Liam Fay napisao je da je album "bogat prizorima, zvukovima i iskustvima za cijeli život; zajedno stvaraju uredan i lucidan zvučni akvarij". Pohvalio je orkestru nalik vokale na pjesmi "Cursum Perficio", instrumentaciju na pjesmama "Storms in Africa", "The Longships" i "Exile", kao i "izvrsni tekući pop" pjesme "Orinoco Flow", za koju je izjavio da bi "trebala biti uspješnica". Fay je izjavio da tekstovi u takvom obliku glazbe mogu biti slaba točka, ali da su Romini tekstovi "integralni i tako idealno oblikovani da Enyin glas može lebdjeti između praznina i pauza". Za "Na Laetha Geal M'óige", "On Your Shore", i "Evening Falls..." komentirao je da zvuče "previše nalik himnama", ali da se takve mane gotovo niti ne naziru u usporedbi s ostatkom albuma i načinom produkcije Ryanovih, koja "pokazuje različite boje" pri svakom slušanju. Joe Brown pohvalio je uradak u The Washington Postu, u kojem ga je nazvao "divnom zbirkom polumističnog popa" koji se nalazi "negdje izvan glavne struje popa, a istovremeno je izvan zašećerenih plićaka new agea". "Orinoco Flow" opisao je "prilično romantičnom" i pohvalio je produkciju na pjesmama "Evening Falls..." i "Miss Clare Remembers", koje stvaraju "atmosferu nalik onoj u katedrali pomoću zborskih vokala snimljenih na više kanala i sjajnih odjeka".

Recenzija Billa Hendersona objavljena je u Orlando Sentinelu, u kojoj je uratku dao četiri zvjezdice od njih pet. Izjavio je: "Fino. Taj pridjev opisuje melodije Enye", čiji "umjetnički rad postaje zbir svojih dijelova – lagan poput šapta, snažan poput vriska". Usporedio je njezin stil s onim britanske pjevačice Claire Hamill, no napomenuo je da je Enyin "mnogo bolji". Pohvalio je njezine intimne pjesme kao što je "On Your Shore" u kojima se slušatelje poziva da se prisjete domova svoje prošlosti, da otiđu na "gorko-slatko putovanje". Iako mu instrumentalne pjesme predstavljaju "jednostavne i ugodne glazbene ideje", smatra da ih zasjenjuju vokalne skladbe jer je "njezino pjevanje toliko snažno da je neizmjerno očito kad ne pjeva". Komentirao je da "Na Laetha Geal M'oige" čini "jedna od najljepših melodija koju je itko u posljednje vrijeme snimio" i da je Enya pjeva tako snažno da irski tekst ne utječe na glazbu.

U izdanju časopisa Top za studeni 1988., koji objavljuje Tower Records, nalazi se recenzija Simona Younga, koji je izjavio da je Enya objavila "dobar, miran new age album; najbolje funkcionira kad se njezinu rajskom glasu pridruže suptilni elektronički komadići zvuka i više slojeva Clannadu nalik pratećih vokala s prizvukom daha". Jonathan Takiff svoju je recenziju za Philadelphia Daily News započeo ovako: "Kad vas ovaj stari svijet počne deprimirati, samo pustite... Watermark... i odletite u stanje blaženstva"; dodao je da Enya "spoj balada stare države i moderne tehnologije donosi na novu razinu stvarajući magičnu, misterioznu mješavinu koju bi se moglo nazvati "irskim new ageom" ili "keltskom ambijentalnom glazbom"". Izjavio je da se najviše ističe pjesma "Orinoco Flow", dok je "River" nazvao "božanstvenom instrumentalnom pjesmom". Zaključio je: "Nema ničeg ubrzanog što bi pokvarilo hipnotičku izmjenu plime i oseke. Samo se opustite i pustite da vas glazba preplavi." U recenziji otisnutoj u The Boston Globeu Steve Morse album je nazvao "serijalom bogatih slika iz snova koje spajaju vokalnu ljepotu tradicionalne irske pjesme sa sintesajzerskim tonovima snimljenim na više kanala"; usporedio ga je s radovima glazbenika koji se bave ambijentalnom i new age glazbom kao što su Jean-Michel Jarre, Vangelis i Brian Eno. Spomenuo je da je zvuk albuma "predivan" i primijetio je da je na cijelom albumu prisutna slika vode. Zaključio je: "To je album atmosfera – prava glazba za dušu".

Helena Mulkerns iz Rolling Stonea uradak je nazvala "bogatim atmosferičnim skladbama velikih proporcija" i "čudesnim zvučnim mozaikom". Naslovna pjesma "odvodi slušatelja u izmjenu plime i oseke koja prožima album", koji pak sadrži višestruke "upečatljive" i "dojmljive" vokale. Smatrala je da su Romini tekstovi "neukrašeni ali uvjerljivi", ali i da višejezičnost na određenim mjestima "obogaćuje" iskustvo slušanja, a ipak ne dominira previše. Kristine McKenna napisala je recenziju za Los Angeles Times i opisala uradak kao "koban derivat koji podsjeća na crkvene zborove i gregorijanske napjeve, ali ustvari zvuči samo kao neobično vjetrovita glazba new agea", zbog čega je "bljutava, bezbojna glazba idealna za dizala; to je album koji je više utemeljen na zvuku nego na tekstovima, melodiji ili bilo čemu drugome što u glazbu donosi emociju i ideje." U recenziji za The Village Voice Robert Christgau izjavio je da album "treba izbjegavati" i da se Enya koristi "starom, pouzdanom prevarom da su žene anđeli" u popularnoj glazbi dok "humanizira tehnologiju, izvodi banalne stihove na trima jezicima [...] i spominje Afriku, Orinoco i ostala duboka, mračna, udaljena mjesta".

U retrospektivnoj recenziji za AllMusic Ned Raggett izjavio je da je album "[Enyu] postavio na tron kao neočekivanu kraljicu nježne glazbe new agea s keltskim elementima"; dodao je da je njezina suptilnost dovela do snažnih pjesama.

Popis pjesama
Sve je tekstove napisala Roma Ryan. Svu je glazbu skladala Enya. Producenti su Enya i Nicky Ryan.

Osoblje

Enya
Enya – vokali, klavijature, sintesajzer, produkcija, aranžman, adaptacija tekstova na irski jezik
Dodatni glazbenici
Davy Spillane – low whistle (na pjesmi "Exile"); irske gajde (na pjesmi "Na Laetha Geal M'óige")
Neil Buckley – klarinet (na pjesmi "On Your Shore")
Chris Hughes – rototomi (na pjesmama 4 i 9); afrički bubnjevi (na pjesmi "Storms in Africa")
Nicky Ryan – pljeskanje (na pjesmi "Storms in Africa"); produkcija, aranžman

Ostalo osoblje
Ross Cullum – miksanje (svih pjesama osim "Orinoco Flow"); produkcija, tonska obrada
James "Jimbo" Barton – miksanje (pjesme "Orinoco Flow")
Pete Schwair – miksanje (pjesme "Storms in Africa (Part II)")
Rob Dickins – izvršna produkcija
David Hiscook – naslovnica
Russel Yamy – dodatna fotografija
Laurence Dunmore – dizajn

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1988.
Irski glazbeni albumi

Watermark