Stöckau ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Langfurth im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Langfurther Mühlgraben, der ein linker Zufluss der Sulzach ist. Im Südwesten grenzt das Gallenfeld an. Im Nordwesten befindet sich das Waldgebiet Saulach, im Osten das Waldgebiet Hirschfeld. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Schlierberg (2,1 km nordöstlich) bzw. nach Oberkemmathen (1,5 km südwestlich).

Geschichte
Stöckau lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Wassertrüdingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es fünf Anwesen (2 Diensthöfe, 2 Güter, 1 Häuslein) und ein Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft sowie die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das ansbachische Verwalteramt Forndorf. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Im Zuge des Gemeindeedikt wurde Stöckau dem 1809 gebildeten Steuerdistrikt und Ruralgemeinde Oberkemmathen zugewiesen. 1818 wurde die Ruralgemeinde Stöckau gebildet, zu der der Ort Langfurth gehörte. Sie unterstand in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Wassertrüdingen und in Finanzverwaltung dem Rentamt Wassertrüdingen. Bereits 1823 wurde die Gemeinde wieder nach Oberkemmathen (am 11. November 1968 in Langfurth umbenannt) eingegliedert.

Baudenkmal
 Nähe Hauptstraße: Sühnekreuz, Sandstein, wohl 16. Jahrhundert; südöstlich des Ortes, Richtung Langfurth.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter (Ammelbruch) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Peter und Paul (Halsbach) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1823
Geographie (Langfurth)

Stöckau


The Broken Ear (, originally published in English as Tintin and the Broken Ear) is the sixth volume of The Adventures of Tintin, the comics series by the Belgian cartoonist Hergé. Commissioned by the conservative Belgian newspaper  for its children's supplement , it was serialised weekly from December 1935 to February 1937. The story tells of young Belgian reporter Tintin and his dog Snowy, as he searches for a stolen South American fetish, identifiable by its broken right ear, and deals with other thieves who are after it. In doing so, he ends up in the fictional nation of San Theodoros, where he becomes embroiled in a war and discovers the Arumbaya tribe deep in the forest.

The Broken Ear was a commercial success and was published in book form shortly after its conclusion. Hergé continued The Adventures of Tintin with The Black Island, while the series itself became a defining part of the Franco-Belgian comics tradition. In 1943, The Broken Ear was coloured and reformatted for republication by Casterman. Commentators have praised the book for showcasing Hergé's then-newfound commitment to a clear narrative structure and strives for historical and technical accuracy, but believe that its use of humour comparable to earlier Adventures renders it inferior to the previous volume, The Blue Lotus. The Broken Ear introduces the recurring character General Alcazar, and was the first to include fictional countries. The story was adapted for both the 1956 Belvision animation, Hergé's Adventures of Tintin, and for the 1991 Ellipse/Nelvana animated series The Adventures of Tintin.

Synopsis
A fetish created by the Arumbaya tribe of South America is stolen from Brussels' Museum of Ethnography, only to be returned the following day. Tintin realizes that the replacement is a fake, and draws a connection with a local sculptor, Jacob Balthazar, who has just been murdered. Balthazar's parrot – the only witness to the murder – is obtained by two Hispanic men, Alonso and Ramón, who try to kill Tintin when he begins to investigate their connection to the crime. From the parrot, Alonso and Ramón discover Balthazar's murderer is Rodrigo Tortilla, and they proceed to follow him aboard a ship bound for South America. There, they murder Tortilla, but find that he didn't have the original fetish. Tintin, however, follows them, and arranges their arrest when the ship docks at Los Dopicos, capital of San Theodoros. Nevertheless, the corrupt colonel in charge of the arrest allows the antagonists to slip away, and detains Tintin.

In the city, Tintin is framed as a terrorist, arrested, and sentenced to death by firing squad. Tintin survives when a revolution topples the government, and the new leader, General Alcazar, appoints Tintin to be his aide-de-camp. Alonso and Ramón capture Tintin, and interrogate him in the hope of locating the missing fetish, but they only end up briefly put behind bars by him. As aide-de-camp, Tintin opposes the proposed decision of San Theodoros claiming the supposedly oil rich Gran Chapo, as this would cause a war between San Theodoros and neighboring Nuevo Rico, and he is framed as a traitor by warmongering oil and weapon companies. Nevertheless, Tintin's new friend Pablo frees him from imprisonment, allowing for Tintin to flee to Nuevo Rico. However, in the process, he inadvertently causes events that have Nuevo Rico start a war between it and San Theodoros.

Once within Nuevo Rico, Tintin decides to enter the forest and find the Arumbaya tribe, hoping they can explain to him why people wish to steal the fetish. Finding a British explorer, Ridgewell, living among the Arumbaya, Tintin learns that a diamond was hidden inside the statue. As the war between San Theodoros and Nuevo Rico ends when Gran Chapo is discovered to have no oil, Tintin returns to Belgium after a brief encounter with Alonso and Ramón. There, Tintin discovers Balthazar's brother has been producing a range of exact replicas of the fetish, which he had discovered among his deceased brother's belongings. Tintin learns it was purchased from him by Samuel Goldbarr, a wealthy American now returning to the United States with it by ship. Catching up to the boat, Tintin finds Alonso and Ramón aboard. His struggle with them for the possession of the fetish results in it smashing on the floor, and the diamond hidden in it rolling overboard into the sea. Alonso and Ramón try to kill Tintin for making them lose it, and the three of them accidentally fall overboard as well. Tintin is rescued, but Alonso and Ramón drown. Goldbarr allows Tintin to return the stolen fetish to the museum, where it is repaired and put back on display, albeit comically damaged.

History

Background and research
Georges Remi—best known under the pen name Hergé—was employed as editor and illustrator of  ("The Little Twentieth"), a children's supplement to  ("The Twentieth Century"), a staunchly Roman Catholic, conservative Belgian newspaper based in Hergé's native Brussels which was run by the Abbé Norbert Wallez.  In 1929, Hergé began The Adventures of Tintin comic strip for , revolving around the exploits of fictional Belgian reporter Tintin.  Wallez ordered Hergé to set his first adventure in the Soviet Union as anti-socialist propaganda for children (Tintin in the Land of the Soviets), to set his second adventure in the Belgian Congo to encourage colonial sentiment (Tintin in the Congo), and to set his third adventure in the United States to use the story as a denunciation of American capitalism (Tintin in America). Wallez was subsequently removed from the paper's editorship following a scandal, although Hergé was convinced to stay on the condition of a salary increase. In preparing The Broken Ear, Hergé developed the new habit of keeping plot notes and ideas in a notebook. He also began making cuttings of photographs and other images from magazines and newspapers, filing them away for future use; he used them as a basis for many of the drawings in The Broken Ear.

Hergé used The Broken Ear to allude to real events that had recently taken place in South America. The fictional countries of San Theodoros and Nuevo Rico were based on the real countries Bolivia and Paraguay, while the Gran Chapo War depicted in the strip was an allusion to the Chaco War (1932–35) that was waged between Bolivian and Paraguayan forces over lucrative oil fields in the Gran Chaco region. The name "Gran Chapo" was a pun on the French grand chapeau, meaning "big hat", while the name Nuevo Rico was a pun on nouveau riche and the name of the Nuevo Rican capital city, Sanfación, was a pun on sans façon, meaning "without manners". Hergé's character Basil Bazarov, of the Vicking Arms Company Ltd (Basil Mazaroff in the 1937 edition), was a thinly veiled allusion to the real-life Greek weapons seller Basil Zaharoff of Vickers Armstrong, who profited from the conflict by supplying arms to both Paraguay and Bolivia. Hergé had learned about the conflict and the western corporations profiting from it through two issues of anti-conformist French magazine Le Crapouillot (The Mortar Shell), which covered news stories ignored by the mainstream media. It is also likely that he had read Richard Lewinsohn's 1930 book Zaharoff, l'Européen mystérieux (Zaharoff, the Mysterious European), which had been referenced in Le Crapouillot.

Hergé's Arumbaya fetish was based on the design of a genuine Peruvian statue in Brussels' Royal Museums of Art and History; a pre-Columbian Chimu statue, it was made of wood and dated to between 1200 and 1438 CE. Whereas Hergé had access to speakers of Mandarin when creating The Blue Lotus, he had no access to speakers of indigenous Amerindian languages, and as such, the Arumbaya language that he developed was entirely fictitious. He based its structure largely on the Brusseleir dialect spoken in the Marolles area of Brussels, mixed with Spanish endings and constructions. In developing the Arumbaya's rivals, the Bibaros, he was influenced by anthropological accounts of head shrinking among the Jibaros tribes; when Leslie Lonsdale-Cooper and Michael Turner translated the book into English, they renamed the Bibaros as the Rumbabas, a pun on the rum baba pudding. The explorer Ridgewell, found living among the Arumbayas is based upon the British explorer Colonel Percy Harrison Fawcett, who mysteriously disappeared into the Amazon jungle in 1925.
In crafting the story, Hergé was possibly influenced by The Maltese Falcon, as there are similarities in their plots.

Original publication

The Broken Ear was first serialised in Le Petit Vingtième from December 1935 under the title Les Nouvelles Aventures de Tintin et Milou (The New Adventures of Tintin and Snowy). From 7 February 1937, the story was also serialised in the French Catholic newspaper, Cœurs Vaillants under the name Tintin et Milou chez les Arumbayas (Tintin and Snowy among the Arumbayas). In 1937, it was collected in a single hardcover volume and published by Éditions Casterman under the title L'Oreille cassée (The Broken Ear). For this collected edition, one small change was made; the minor character of Carajo was renamed Caraco, because the word carajo is Spanish slang for penis, due to the fact Hergé had been unaware of its actual definition during the publication.

The Broken Ear introduced the character General Alcazar to the series, who went on to become a recurring character who appeared in three further Adventures. As noted by  Hergé biographer Harry Thompson, The Broken Ear is the first story in the Tintin series to "start and finish in home surroundings" and the first to deal with the pursuit of a MacGuffin. It also marks the last story in which Tintin is seen taking part in journalistic activity and the first time that the Adventures featured Tintin's flat at 26 Labrador Road, in which Chinese mementos from The Blue Lotus are visible. Influenced by Alfred Hitchcock and his frequent cameo appearances in his own films, Hergé inserted an illustration of himself into the second frame. He also made reference to contemporary news stories in the book, having a radio announcer discuss the ongoing Second Italo-Ethiopian War at the start of the story; this was removed in the colour edition. At the end of the story, Hergé killed off Ramón and Alonso and depicted them being dragged to Hell by devils; this would mark the last depiction of the death(s) of a villain in the series until Colonel Boris Jorgen's death in Explorers on the Moon. This upset the editors of Cœurs Vaillants, who asked Hergé to change the scene; annoyed at their request, he later commented: "On the surface it cost me nothing, but that kind of addition was really difficult for me". For their serialisation of the story, he replaced that particular frame with one in which Tintin vouchsafed the souls of Ramón and Alonso for God.

Second version, 1943
In the 1940s and 1950s, when Hergé's popularity had increased, he and his team at Studios Hergé redrew and coloured many of the original black-and-white Tintin adventures using the  ("clear line") drawing style he had developed so that they visually fitted in with the new Tintin stories being created. The Broken Ear was the first of these early Adventures to undergo the reformatting and colouration, and this second edition was published as a 62-page volume by Casterman in 1943. Unlike some of the earlier adventures, The Broken Ear was not redrawn, save for a few minor revisions. To reduce the length of the book, various sections were excised, including a dream sequence that appeared in the original. As the colouration process was new to the series, the use of colour in The Broken Ear is more basic than in later volumes; as the book progresses, it is evident that Hergé lost interest and rushed the task, for instance, resorting to using block colour backgrounds without any detail.

Later publications and legacy
Casterman republished the original black-and-white version in 1979 in a French-language collected volume with Cigars of the Pharaoh and The Blue Lotus, the second part of the  collection. In 1986, Casterman published a facsimile version of the original.

Hergé returned to creating fictional nations as allusions to real countries in subsequent Adventures, such as Syldavia and Borduria (based largely on Yugoslavia and Nazi Germany) in King Ottokar's Sceptre and Sondonesia (based on Indonesia) in Flight 714 to Sydney. He also re-used other elements pioneered in The Broken Ear in his later Adventures: a parrot in The Castafiore Emerald, a ravine crash in The Calculus Affair, a fireball and vivid dream in The Seven Crystal Balls, and a firing squad in Tintin and the Picaros. Tintin returned to San Theodores in Tintin and the Picaros, in which the characters Pablo and Ridgewell also made a reappearance.

In 1979, the Palace of Fine Arts in Brussels held an exhibition marking fifty years of The Adventures of Tintin. As part of this, they included artefacts that featured in the series, with the broken-eared Peruvian statue that inspired Hergé's Arumbaya fetish as the centre piece of the show; however, they feared that it might be stolen, so a replica was exhibited rather than the genuine article. Imitating the events of The Broken Ear, a thief broke in and stole the statue. A letter was then sent to Le Soir in which an individual alleging to be the thief stated that the item would be returned if Hergé returned to the scene of the crime at a certain time with a copy of the book under his right arm. Hergé did so, but carried the book under his left arm; the thief never appeared, and the replica fetish was never recovered.

Critical analysis

Jean-Marc and Randy Lofficier described The Broken Ear as "a Blue Lotus-lite", noting that it shared many elements with the previous Adventure, although they also considered it to be "more reminiscent of the earlier, more caricatured books" like Tintin in the Congo and Tintin in America with the inclusion of comical natives and absurdist elements like "comical bombs". They nevertheless thought that it exhibited a "marked improvement" in Hergé's use of plotting, noting that the story was clearly structured, praising the "very effective, dramatic story, with plenty of twists". Overall, they awarded The Broken Ear two stars out of five. Harry Thompson felt that The Broken Ear had a "slightly lacklustre quality" to it, and was "disappointing" due to the fact that the "various elements don't gel well together". He believed that the artistic quality and the use of research deteriorated as the Adventure progressed, although it had "the most complex plot yet, by a long way". Philippe Goddin asserted that in the story, Tintin develops from a "classic reporter to an investigative journalist."

Michael Farr described The Broken Ear as a "moral condemnation of capitalism, imperialism and war", although felt that it was "not as perfectly constructed" as The Blue Lotus, being "less detailed and realistic". He thought that the image in which Ramón and Alonso drown in the sea and are dragged to Hell by demons was "truly medieval" and represented the "most fanciful image" in the entire series. He also opined that Hergé's depiction of South American militaries was "full of humour" and that the detail was "generally very accurate".
Biographer Benoît Peeters thought that The Broken Ear was a return to "pure adventure" from the "quasi-documentary realism" of The Blue Lotus, and that in this Adventure, politics remains "in the second line", and that instead Hergé let "the narrative rip and succeeds marvellously". Elsewhere, he praised the work as having a "formidable dynamism" and an "unequaled vitality", containing a "revolution" in narrative structure. He thought that it served as a "perfect metaphor" for the theories of German philosopher Walter Benjamin published in The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction (1936), which Hergé had not read.
Literary critic Tom McCarthy thought that Balthazar was an example of the interesting minor characters that imbue the Adventures, commenting that his "down-at-heel garret speaks volumes of loneliness and semi-realised artistry". He also opined that the diamond within the fetish was the clitoris of the Arumbaya, describing it as "their pleasure, wrapped up in a fetish". He also thought that there was a homosexual subtext between Ramón and Alonso, believing that the scene in which a bullet was fired into Ramón's buttocks was symbolic of anal sex.

Writing in Libération, the philosopher Michel Serres opined that The Broken Ear was "a treatise on fetishism".
Literary critic Jean-Marie Apostolidès of Stanford University believed that The Broken Ear established a "tintinian" anthropology that would remain throughout the rest of the series. As part of this, Apostolidès argued, Hergé distances himself from western values and looks at his own society as an outsider, accomplishing what Roger Caillois called "sociological revolution". He felt that the comic was "more contrived" and "more superficial" than the previous Adventures, and that here Tintin loses his position as "the sole point of identification" for the reader, with the other characters becoming more identifiable. Opining that there was a constant theme of twos throughout the story (i.e. the real and the fake fetish, Alonso and Ramón), he thought that the character of Ridgewell was "a kind of Tintin, grown old among the natives, solitary and ill humored", noting that Ridgewell's position among the Arumbayas was akin to Tintin's position among the Ba Baorom in Congo. Apostolidès also argued that in the comic, Alcazar was a religious figure, who attained a "sacred" quality through the spilling of blood in his revolt against General Tapioca's government. As part of this, he argued that the threats of assassination would make him a martyr, or a "holy king".

Adaptations
The Broken Ear is one of The Adventures of Tintin that were adapted for the first series of the animated Hergé's Adventures of Tintin by the Belgian studio Belvision in 1957, directed by Ray Goossens and written by Michel Greg. The Broken Ear was divided up into six 5-minute black-and-white episodes that diverted from Hergé's original plot in a variety of ways.

It was also adapted into a 1991 episode of The Adventures of Tintin television series by French studio Ellipse and Canadian animation company Nelvana. Directed by Stéphane Bernasconi, Thierry Wermuth voiced the character of Tintin. The episode deviates significantly from the original story line. The passage containing Tintin's drunkenness has been ignored entirely, keeping the character consistent with how it is seen in the rest of series - upright, conscientious and of commendable moral standards. Besides, the political narratives, almost ubiquitously present in the latter part of the original album, have also been largely overlooked. Tintin's conflict with the military was also replaced with one with Alonso Pérez and Ramón Bada. These two characters do not die at the end of the story, as occurs in the album, but are rescued by Tintin as he is retrieved from the sea by the ship's crew.

Tintin critic Tom McCarthy stated in an interview that the plot of his novel Men in Space was "more or less lifted straight" from The Broken Ear.

References

Notes

Footnotes

Bibliography

External links
The Broken Ear at the Official Tintin Website
The Broken Ear at Tintinologist.org

1937 graphic novels
1943 graphic novels
Comics set in a fictional country
Comics set in Brussels
Comics set in South America
Comics set in jungles
Comics set in the 1930s
Literature first published in serial form
Methuen Publishing books
Tintin books
Works originally published in Le Petit Vingtième

The Broken Ear


Carolyn Ashley Kizer, née le  et morte le , est une poétesse américaine du Nord-Ouest Pacifique dont les œuvres reflètent son féminisme. Elle remporte le prix Pulitzer de la poésie en 1985.

Biographie
Kizer est née à Spokane, dans l'état de Washington, fille d'un couple important de la ville.

Son père, Benjamin Hamilton Kizer (1878-1978), qui a 47 ans quand elle nait, est un avocat prospère. Sa mère, Mabel Ashley Kizer, est professeur de biologie et a obtenu son doctorat à l'Université Stanford.

Kizer n'était pas très proche de son père. Lors d'un entretien en 2001, il lui a été demandé si elle était d'accord avec la description de son père comme étant quelqu'un qui « semblait extrêmement structuré, intelligent, poli mais toujours quelque peu distant ». Sa réponse fut : « Ajoutez "autoritaire et sévère", et vous obtenez une assez bonne approximation de la façon dont il est apparu à cet étranger, son enfant ». À certains moments, a-t-elle raconté, son père lui a donné la même voix « viscéralement flétri » qu'elle l'a entendu utiliser plus tard sur « les membres du comité des activités anti-américaines de la Chambre et d'autres méchants des années 1950, avec un effet encore plus dévastateur », et, elle a ajouté : « Je lui ai presque pardonné ».

Après avoir obtenu son diplôme du , elle obtient son baccalauréat au Sarah Lawrence College (où elle a étudié les mythologies comparées avec Joseph Campbell) en 1945 et continue ses études à la fois à l'Université Columbia (1945-1946) et à l'Université de Washington (1946-1947).

Elle retourne ensuite dans l'État de Washington et, en 1946, épouse Charles Stimson Bullitt, un avocat issu d'une famille riche et influente de Seattle, avec qui elle a trois enfants. Fred Nemo,  et Ashley Bullitt . Son mari est le fils de , qui a fondé la  et la . En 1954, elle s'inscrit à un atelier d'écriture créative dirigé par le poète Theodore Roethke. « Kizer avait trois jeunes enfants, une grande maison à North Capitol Hill, assez d'argent pour s'en sortir et plus qu'assez de talent et de détermination. Et bien qu'un de ses poèmes ait été publié dans The New Yorker quand elle avait 17 ans, elle se souvient qu'elle avait besoin d'un coup de pouce de Roethke pour passer aux choses sérieuses ». Son mariage avec Bullitt se termine par un divorce en 1954. En 1959, elle aide à fonder Poetry Northwest et en est la rédactrice en chef jusqu'en 1965.

Elle est « spécialiste en littérature » pour le département d'État américain au Pakistan de 1965 à 1966, période au cours de laquelle elle enseigne pendant plusieurs mois dans ce pays. En 1966, elle devient la première directrice des programmes littéraires du tout nouveau . Elle démissionne de ce poste en 1970, lorsque le président de la N.E.A., , est limogé par le président Richard Nixon. Elle est consultante auprès de la N.E.A. l'année suivante.

Dans les années 1970 et 1980, elle occupe des postes de poète en résidence ou de conférencière dans des universités à travers le pays, notamment Columbia, Stanford, Princeton, l'Université d'État de San José et l'Université de Caroline du Nord à Chapel Hill. Elle est invitée à diverses conférences littéraires et d'événements à travers le pays, ainsi qu'à Dublin, en Irlande et à Paris. Kizer est également membre de la faculté de l'Iowa Writer's Workshop.

Elle est nommée au poste de chancelière de l'Academy of American Poets en 1995, mais démissionne trois ans plus tard pour protester contre l'absence de femmes et de minorités au conseil d'administration.

Kizer se remarie avec l'architecte-historien John Marshall Woodbridge. Lorsqu'elle n'enseigne pas et ne donne pas de cours, elle partage son temps entre leur maison à Sonoma, en Californie, et leur appartement à Paris.

Elle meurt le  à Sonoma, des suites d'une démence.

Œuvres

En tant qu'autrice

 Poésie

 Prose

 Traduction

En tant qu'éditrice

Récompenses

 1985 : Prix Pulitzer de la poésie pour Yin
 1988 :  pour The Nearness of You
 1988 : Médaille Robert-Frost
 Prix Borestone (Borestone Mountain Poetry Awards, à six reprises)
 Prix Pushcart (à trois reprises)

Hommage
Un prix littéraire annuel est créé en son honneur. Le Carolyn Kizer Prize récompense le meilleur travail de Poésie publié pendant l'année dans le nord-ouest.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Socialite américain
Poétesse américaine du XXe siècle
Professeur à l'Iowa Writers' Workshop
Professeur à l'université Stanford
Professeur à l'université de l'Iowa
Professeur à l'université de Caroline du Nord à Chapel Hill
Professeur à l'université Columbia
Étudiant de l'université de Washington
Étudiant de l'université Columbia
Étudiant au Sarah Lawrence College
Lauréat du prix Pulitzer de la poésie
Naissance en décembre 1925
Naissance à Spokane (Washington)
Décès en octobre 2014
Décès à Sonoma (Californie)
Décès à 88 ans

Carolyn Kizer


Girolamo Li Causi, né à Termini Imerese le  et mort le  à Palerme, est un homme politique italien.

Biographie

Premières années de militance en Vénétie
Fil d'un cordonnier catholique, ayant émigré plusieurs fois aux États-Unis et étant parvenu à faire étudier son fils, Girolamo Li Causi s'engage dès 1909 dans les milieux radicaux siciliens, héritiers des faisceaux siciliens.

Il adhère au PSI en 1913 alors qu'il est installé à Venise pour étudier l'économie à l'Université Ca' Foscari dont il sort docteur en sciences économiques.

Sous l'égide du leader socialiste maximaliste Giacinto Menotti Serrati, Li Causi participe au mouvement ouvrier en Vénétie alors qu'émergent les mouvements fascistes.

Inspiré par Georges Sorel, sensible au spontanéisme et au socialisme libertaire, Li Causi tente de créer des ponts avec les syndicalistes révolutionnaires, anarchistes et adeptes de l'action directe entre 1919 et 1920. Publiciste et secrétaire de la Camera del lavoro de Trévise en 1920, il devient secrétaire socialiste de Venise et est élu conseiller municipal et provincial. Il dirige également Il Secolo nuovo. Il se bat pour les conditions de travail des dockers, ouvriers du bâtiment, et ouvriers agricoles. Face aux groupes armées fascistes, il défend les chambres du travail et le siège local du parti socialiste.

Poursuivi à plusieurs reprises pour son activité politique, il s'installe à Rome, puis à Milan.

Dirigeant communiste et prisonnier antifasciste
Considérant insuffisants les résultats du PSI, il adhère au Parti communiste italien en 1924, trois ans après sa fondation lors du congrès de Livourne, et devient rédacteur en chef de L'Unità. Il est secrétaire interrégional du PCI pour le Piémont et la Ligurie après novembre 1926 et s'engage dans l'antifascisme en France, puis dans l'organisation clandestine du parti communiste en Italie.

Au retour d'un séjour en France, il est arrêté en 1928 à cause de son activité antifasciste et condamné le 10 novembre 1928 à 20 ans et 9 mois d'emprisonnement par le Tribunal spécial pour la sécurité de l'État. Au moment du verdict, il crie  Il passe par les prisons de Portolongone, Lucca, Imperia, Pérouse et Civitavecchia où il donne des cours d'histoire économique à ces codétenus. Il est libéré par l'amnistie du 10 mai 1937, mais demeure interné à Ponza et Ventotene pendant quatre ans; durant lesquels il approfondit sa pensée sur le rôle de l'État face au capitalisme financier italien.

Il recouvre la liberté à l'été 1943, et s'engage dans la résistance en Lombardie. Il représente le PCI au sein du Comité de Libération nationale de la Haute Italie, instauré le 31 janvier 1944, pour coordonner les actions politiques et militaires de la Résistance italienne dans le Nord du pays.

Premier secrétaire communiste en Sicile
Palmiro Togliatti le renvoie en Sicile en août 1944 pour organiser le parti communiste régional, dont il devient le premier secrétaire, sans partager initialement la ligne du dirigeant national d'une coopération avec les autres forces antifascistes y compris dans des gouvernements d'unité nationale, ni son aspiration à faire du PCI un parti de masse ouvert aux classes moyennes.

En 1946 à Termini Imerese, il épouse Giuseppina Vittone, partisane turinoise de vingt-sept ans sa cadette, rencontrée trois ans plus tôt.

Dans une Sicile tentée par le séparatisme et minée par la violence politico-criminelle, Li Causi affirme un activisme contre la mafia, réfutant la théorie d'une organisation clandestine issue d'une résistance au capitalisme et à l'industrialisation. Il milite pour le partage des terres au profit des paysans pauvres et s'oppose aux chefs mafieux. Ainsi le 16 septembre 1944, aux côtés du socialiste Michele Pantaleone, il tient un meeting sur la place centrale de Villalba, fief du puissant parrain Calogero Vizzini, en accusant Cosa nostra d'exploiter les paysans. Des grenades et des coups de feu sont tirés par des hommes du parrain qui le blessent au genou sur la tribune.

Cette tentative d'assassinat, connue sous le nom d'incident de Villalba, lui vaut une popularité au-delà des milieux communistes et antifascistes et une reconnaissance comme meneur du mouvement des paysans sans terre et de la lutte contre la mafia.

Il est élu à l'Assemblée constituante de la République italienne.

Élu par le collège de Catane avec le Bloc du Peuple lors des élections régionales de 1947, il démissionne de son mandat régional le 20 avril 1948 après sa nomination comme sénateur de droit pour la première législature. Salvatore Colosi le remplace à l'Assemblée régionale sicilienne.

Il est député lors des deuxième, troisième et quatrième législatures et à nouveau sénateur lors de la cinquième. Il a été vice-président de la première commission parlementaire anti-mafia.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Politique de la Sicile

Bibliographie

 Massimo Asta, Girolamo Li Causi, un rivoluzionario del Novecento. 1896-1977, Rome, Carocci, 2017, 328 p

Liens externes

Personnalité du Parti communiste italien
Naissance à Termini Imerese
Naissance en janvier 1896
Décès en avril 1977
Sénateur de la première législature de la République italienne
Député de l'Assemblée régionale sicilienne
Député de la deuxième législature de la République italienne
Député de la troisième législature de la République italienne
Député de la quatrième législature de la République italienne
Sénateur de la cinquième législature de la République italienne
Lutte antimafia
Député de l'Assemblée constituante de la République italienne
Député de la Consulta Nazionale
Décès à Palerme
Résistant italien
Étudiant de l'université Ca' Foscari de Venise
Décès à 81 ans

Girolamo Li Causi


Nicolas de Pigage (n. 3 august 1723, Lunéville – d. 30 iulie 1796, Schwetzingen) a fost un arhitect din Ducatul Lorena. În anul 1743 a început să studieze la École Militaire din Paris, iar un an mai târziu la Académie Royale d'Architecture, unde a studiat cu Jacques-François Blondel. Electorul Carl Theodor l-a chemat la  reședința Palatinatului, la Mannheim, iar în anul 1752 a obținut funcția de inginer-șef.

Sub conducerea lui Pigage a fost ridicat între 1755 până la 1773 castelul Benrath. În timpul construcției, Nicolas de Pigage a fost numit în anul 1762 director peisagist al Palatinatului Elector. El a colaborat la construirea castelului princiar din Mannheim și a castelului Schwetzingen. La Castelul Mannheim a realizat între 1750 și 1760 aripa de est.

Pigage este arhitectul arcului de triumf Karlstor din Heidelberg și al arcului de triumf Speyerer Tor din Frankenthal, Renania-Palatinat.

Note

Legături externe

Nașteri în 1723
Decese în 1796

Nicolas de Pigage


Alfred Adam ist der Name folgender Personen:

* Alfred Adam (Mediziner) (1888–1956), deutscher Mediziner
 Alfred Adam (Theologe) (1899–1975), deutscher evangelischer Theologe
 Alfred Adam (Botaniker) (1905–1966), deutscher Lehrer, Naturschützer und Botaniker
 Alfred Adam (Schauspieler) (1908–1982), französischer Schauspieler und Drehbuchautor

Alfred Adam


Wirtsdorf steht für:

 den deutschen Namen von Vergaville, einer Gemeinde im Département Moselle in Frankreich
 den deutschen Namen von Virt, einem Ortsteil der Stadt Strakonice im Jihočeský kraj in Tschechien

Wirtsdorf


Nicol Ross Stephen, Baron Stephen (* 23. März 1960 in Aberdeen) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Liberal Democrats.

Stephen besuchte das Robert Gordon's College in Aberdeen und studierte dann Jura an der Universität Aberdeen. Seine Zulassung als Jurist erwarb er anschließend an der Universität Edinburgh. Bis 1988 war Stephen als Solicitor tätig und wechselte anschließend zu einem Wirtschaftsunternehmen.

Britisches Unterhaus
1982 wurde Stephen in den Regionalrat der Region Grampian gewählt und gehörte diesem bis 1992 an. Erstmals trat Stephen bei den Unterhauswahlen 1987 zu nationalen Wahlen an. Er erhielt in seinem Wahlkreis Kincardine and Deeside jedoch nur die zweithöchste Stimmenanzahl nach dem Konservativen Alick Buchanan-Smith. Nach dem Tod von Buchanan-Smith im Jahre 1991 wurden Neuwahlen angesetzt, bei denen Stephen das Direktmandat des Wahlkreises für sich entscheiden konnte und erstmals in das Britische Unterhaus einzog. Bei den folgenden regulären Unterhauswahlen 1992 verlor er sein Mandat an den Konservativen George Kynoch. Im Zuge der Wahlkreisreform 1997 wurde der Wahlkreis Kincardine and Deeside aufgelöst und Stephen kandidierte bei den Unterhauswahlen 1997 im neugeschaffenen Wahlkreis Aberdeen South. Er konnte sich aber nicht gegen die Labour-Kandidatin Anne Begg durchsetzen.

Schottisches Parlament
Bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 kandidierte Stephen im Wahlkreis Aberdeen South. Er gewann das Direktmandat vor dem Kandidaten der Labour Party und zog in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. In den folgenden Jahren bekleidete Stephen verschiedene Posten. Im ersten Kabinett unter dem Ersten Minister Donald Dewar wurde er zum stellvertretenden Staatssekretär für Unternehmen und lebenslanges Lernen ernannt, bei der Kabinettsumstellung im Oktober 2000 dann zum stellvertretenden Staatssekretär für Bildung, Europa und äußere Angelegenheiten. Im November 2001 wurde Stephen zum stellvertretenden Staatssekretär für Bildung und Jugendliche bestellt. Bei den Parlamentswahlen im Mai 2003 verteidigte er sein Mandat für Aberdeen South und wurde nach der Wahl zum Staatssekretär für Verkehr bestellt. Aus der Kabinettsumbildung im Juni 2005 ging Stephen als Staatssekretär für Unternehmen und lebenslanges Lernen hervor. Außerdem wurde er zum Parteichef der schottischen Liberaldemokraten gewählt und infolgedessen stellvertretender Erster Minister Schottlands. Seinen Parlamentssitz konnte Stephen bei den Parlamentswahlen 2007 verteidigen, bekleidete jedoch danach keine höheren parlamentarischen Positionen mehr. Als Parteichef wurde er im Juni 2008 von Tavish Scott abgelöst. Zu den Parlamentswahlen 2011 trat Stephen nicht mehr an.

House of Lords
Am 2. Februar 2011 wurde Stephen als Baron Stephen, of Lower Deeside in the City of Aberdeen, als Life Peer in den Adelsstand erhoben und am 7. Februar als neues Mitglied in das House of Lords eingeführt. Er nahm einen Platz auf der Bank der Liberaldemokraten ein. Er kündigte an bei der Reformation des Oberhauses mitwirken zu wollen.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen des House of Lords

Einzelnachweise

Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied des House of Lords
Mitglied der Scottish Liberal Democrats
Life Peer
Schotte
Brite
Politiker (Aberdeen)
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1960
Mann

Nicol Stephen, Baron Stephen


Le plexus nerveux carotidien interne est situé sur le côté latéral de l'artère carotide interne.

Dans le plexus il existe parfois la surface inférieure de l'artère un petit gonflement ganglionnaire : le ganglion carotidien.

Il reçoit les fibres parasympathiques post-ganglionnaires en provenance du ganglion cervical supérieur qui remontent le long des parois de l'artère carotide interne.

Il reçoit également des fibres sympathiques :
 du ganglion ciliaire ;
 du ganglion ptérygopalatin : certaines des fibres du plexus carotidien interne convergent pour former le nerf pétreux profond ;
 du ganglion submandibulaire ;
 du ganglion sublingual ;
 du ganglion otique ;
 des nerfs carotico-tympaniques via le nerf tympanique.

Il communique avec le ganglion trijumeau et le nerf abducens.

Ces fibres se répartissent ensuite dans les structures profondes, qui comprennent le muscle tarsal supérieur et le muscle dilatateur de la pupille.

Il distribue des fibres à la paroi de l'artère carotide interne

Galerie

Notes et références

Nerf de la tête et du cou

Plexus nerveux carotidien interne


Martin Lewis Perl (New York, 24. lipnja 1927. – Palo Alto, 30. rujna 2014.), američki fizičar. Diplomirao (1950.) na Union Collegeu u Schenectadyju, a doktorirao (1955.) na Sveučilištu Columbia u New Yorku. Bio je profesor na Sveučilištu Michigan u Ann Arboru (od 1955. do 1963.), zatim na Sveučilištu Stanford (od 1963). Bavio se fizikom jakog međudjelovanja (jaka nuklearna sila), koristio komoru s mjehurićima za proučavanje raspada piona i neutrona na protone i druge čestice. Koristeći linearni ubrzivač čestica (SLAC), istraživao je raspršenje piona, neutrona i protona i međudjelovanje elektrona i miona. Sredinom 1970-ih otkrio je novi lepton, mase 3 477 puta veće od mase elektrona, i nazvao ga tauon ili tau lepton. Bio je to prvi dokaz takozvanog trećega naraštaja elementarnih čestica, postojanje kojih je upotpunilo standardni model čestica. Za to je otkriće 1995. podijelio Nobelovu nagradu za fiziku s F. Reinesom. Bio je član Nacionalne akademije znanosti SAD-a (od 1981.) i Američke akademije umjetnosti i znanosti (od 1997.).

Leptoni

Lepton (prema grč. λεπτός: sitan) je subatomska čestica koja ne podliježe jakom međudjelovanju (jaka nuklearna sila) i ima spin 1/2. Šest poznatih leptona svrstano je u tri naraštaja (obitelji) leptona: elektronski (e, νe), mionski (μ, νμ) i tauonski leptoni (τ, ντ). Za svaki od njih postoji antilepton, primjerice, pozitron kao antičestica elektrona. Elektron, mion i tauon imaju električni naboj i među njima se pojavljuje elektromagnetsko međudjelovanje a neutrini su električki neutralni i elektromagnetski ne međudjeluju. Svi leptoni međudjeluju gravitacijskim i slabim međudjelovanjem.

Do nedavno se mislilo da leptonski naraštaji ne komuniciraju, što znači da bi zasebno bili očuvani leptonski brojevi, to jest ukupan broj leptona, Le, Lμ, Lτ. Otkrićem spontanog prelaska neutrina iz jedne vrste u drugu (M. Koshiba) došlo se do spoznaje o postojanju neutrinskih masa, a time i do prvih naznaka postojanja nove fizike, izvan standardnoga modela čestica.

Od leptona najpoznatiji je elektron, stoga su leptoni najviše i proučavani jer se svojstva elektrona zrcale u mionu i tau leptonu. Ova tri leptona imaju isti električni naboj i malo toga, osim mase, razlikuje elektron od miona i tau leptona. Jedina očita razlika je u tome što se mion i tau lepton mogu raspadati na druge čestice (iz prve i druge generacije leptona i njihove antičestice), dok je elektron stabilna čestica. Isto kao i kod kvarkova, masa leptona se povećava kako idemo prema višoj generaciji.

Leptoni, za razliku od kvarkova, postoje u prirodi kao zasebne čestice. Elektron je vrlo poznata čestica i njegova svojstva su uspostavljena u osnovama fizike. Drugi lepton, elektronski neutrino, je manje poznat ali jednako čest u prirodi. U velikom broju ga proizvode neki radioaktivni procesi i središnje jezgre nuklearnih reaktora, dok je Sunce najveći proizvođač. Približno 1012 elektronskih neutrina prođe kroz naše tijelo svake sekunde, većina nastala u nuklearnim reakcijama koje se odvijaju u jezgri Sunca. Budući da jako rijetko djeluju s materijom veliki broj neutrina koji prođe kroz naše tijelo ne čini nikakvu štetu.

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Martin Lewis Perl


NGC 6947 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Mikroskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6947
  Auke Slotegraaf: NGC 6947 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6947  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6900 - 6949

6947
Galaksije u Mikroskopu

NGC 6947


24. længdegrad kan henvise til:

 24. vestlige længdekreds
 24. østlige længdekreds

24. længdegrad


O tico-tico-dos-prados (Passerculus sandwichensis) é uma espécie de pardal do Novo Mundo. Foi o único membro do gênero Passerculus e normalmente é o único membro amplamente aceito. A comparação das sequências das subunidades 2 e 3 da mtDNA NADH desidrogenase indica que Passerculus princeps, anteriormente considerado uma espécie válida, é uma subespécie bem marcada do pardal de Savannah, enquanto o pardal de bico grande do sudoeste deve ser reconhecido como uma espécie distinta (Passerculus rostratus).

O nome da espécie sandwichensis é latino, de lugar, Sandwich, Unalasca, ou área das Aleutas, de onde veio a primeira subespécie, Aleutian Savannah Sparrow, a ser descrita. O nome comum homenageia Savannah, Geórgia, onde Alexander Wilson descobriu a espécie em 1811.

Todos são migratórios; intervalos de invernada se sobrepõem amplamente.

 P.s. labradorius, raças em Terra Nova, Labrador e N Quebec
 P.s. oblitus, raças no norte de Ontário e Manitoba
 P.s. savanna ( oriental Savannah pardal ), raças no nordeste dos EUA e Canadá adjacente (inclui P. s. mediogriseus )
 P.s. sandwichensis (pardal da savana Aleuta ), reproduz-se nas Ilhas Aleutas e no oeste da Península do Alasca
 P.s. anthinus, raças no restante do Alasca, sul e leste ao centro da Colúmbia Britânica e ao norte das Grandes Planícies para Manitoba
 P.s. brooksi ( pardal anão Savannah ), raças no sul da Colúmbia Britânica ao norte da Califórnia
 P.s. alaudinus, raças no litoral norte e central da Califórnia
 P.s. nevadensis, raças no norte das Grandes Planícies e da Grande Bacia
 P.s. brunnescens, raças do centro do México ao sul da Guatemala (inclui P. s. rufofuscus )

P.s. wetmorei é uma subespécie duvidosa que pode se reproduzir nas montanhas da Guatemala. É conhecido de apenas cinco espécimes, coletados de 11 a 17 de junho de 1897, no departamento de Huehuetenango.

Pardal de Ipswich
Alguma dispersão pós-reprodução. Antigamente considerada uma espécie distinta.

 P.r./s. beldingi, residente na costa do Pacífico de Morro Bay, Califórnia, para El Rosario, Baja California (inclui P. r./s. bryanti )
 P.r./s. anulus, residente em torno de Sebastián Vizcaíno Bay, Baja California
 P.r./s. guttatus, residente em torno da Lagoa San Ignacio
 P.r./s. magdalenae, residente em torno da Baía de Magdalena

Galeria

Ligações externas

 Registro Público de Espécies em Risco do Governo do Canadá – Savannah Sparrow
 Savannah Sparrow conta espécies – Cornell Lab of Ornithology
 Pardal de Savannah - Passerculus sandwichensis – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Savannah sparrow photo gallery
 Interactive range map of Passerculus sandwichensis

Espécies descritas por Johann Friedrich Gmelin
Aves descritas em 1789
Aves da América do Norte
Espécies pouco preocupantes
Passeriformes

Tico-tico-dos-prados


توقف القلب أو توقف القلب والتنفس، وأحياناً «السكتة القلبية» هي حالة توقف القلب عن النبض. مما يؤدي إلى توقف جهاز الدوران عند غياب التقلص الفعال للعضلة القلبية، السكتة القلبية حالة طبية طارئة تؤدي إلى موت القلب في غضون دقائق ما لم يكن هناك تدخل طبي مباشر وسريع. وعندما يتوقف القلب فجأةً، يطلق عليه السكتة القلبية المفاجئة. الإنعاش القلبي الرئوي (CPR) ضروري وربما يتم استخدام جهاز مزيل الرجفان حتى يمكن توفير المزيد من العلاج. ينتج عن السكتة القلبية فقدان سريع للوعي، وقد يكون التنفس غير طبيعي أو يتوقف. في حين أن السكتة القلبية قد تكون ناجمة عن نوبة قلبية أو قصور في القلب لكن هذه الحالات مختلفة عن السكتة القلبية، وفي 15 إلى 25٪ من الحالات، يكون هناك سبب غير مرتبط بالقلب. قد يعاني بعض الأفراد من ألم في الصدر، ضيق النفس، غثيان وارتفاع معدل ضربات القلب، وشعور بالدوار قبل الدخول في السكتة القلبية مباشرة. السبب الأكثر شيوعًا للسكتة القلبية هو مشكلة القلب الكامنة مثل مرض الشريان التاجي الذي يقلل من كمية الدم المؤكسج الذي يغذي عضلة القلب، وهذا بدوره يضر ببنية عضلة القلب، مما قد يغير بنيتها ووظيفتها. يمكن أن تسبب هذه التغييرات بمرور الوقت الرجفان البطيني (V-fib)، والذي يسبق السكتة القلبية في كثير من الحالات. يصبح الإنسان أكثر عرضةٍ لتوقف القلب مع تقدم العمر ويصيب الذكور أكثر من الإناث.

في حالة نجاح الإنعاش القلبي الرئوي (CPR)، لايوجد ما يضمن الشفاء التام من المشاكل الصحية التي يسببها توقف القلب وذلك لأن العديد من المرضى الناجين يعانون من مجموعة من الإعاقات بعد تعرضهم لتوقف القلب، بما في ذلك الشلل الجزئي؛ نوبات صرع؛ صعوبة في المشي أو التحدث أو الذاكرة. وكذلك وعي محدود أو حالات إنباتية مستديمة وموت دماغي.

إحصاءات

في الولايات المتحدة، يتعرض حوالي 535,000 شخص للسكتة القلبية (حوالي 13 حالة لكل 10000 شخص)، من بين هؤلاء، يعاني 326,000 (ما نسبتهُ 61٪ من العدد الكُلي للمصابين) من توقف القلب خارج المستشفى، بينما 209،000 (39٪) تحدث داخل المستشفى للمرضى. تبلغ النسبة المئوية للأشخاص الذين ينجون من السكتة القلبية عندما يتعرضون لها خارج المستشفى حوالي 8٪ وهذا مع العلاج والتدخل الطبي بواسطة خدمات الطوارئ.

واحتل توقف القلب المركز الأول في أسباب الوفيات في العالم وذلك بنسبة 12.2% من مجموع الوفيات لعام 2004. كما تتوقع منظمة الصحة العالمية أن يبقى توقف القلب في المركز الأول بين أسباب الوفيات حتى في عام 2030 بناء على آخر الحسابات الإحصائية التي أجرتها المنظمة. أما في بلاد الشرق الأوسط والبلدان العربية فإنه لا توجد دراسات حول نسبة مساهمة توقف القلب في مجمل الوفيات، ولكن تقديرات الخبراء تشير إلى أن توقف القلب يتقدم على أسباب الوفيات الأخرى في دول العالم النامي ومنها الدول العربية. ويعود هذا التقدير إلى أن تغير أنماط العيش وبخاصة في دول الشرق الأوسط، وتحسن الأنظمة الصحية في معالجة الأمراض المعدية والحوادث يجعل من أمراض القلب وتوقف القلب التحدي الصحي القادم.

أعراض توقف القلب
يرافق الإغماء المفاجئ صعوبة بالغة في التنفس (الحشرجة تعتبر توقف للتنفس)؛ ويصبح الجلد شاحب ويوجد زرقة بالشفاه.

سبب الإستغناء عن تحسس النبض
آخر توصيات للجان الإنعاش القلبي الرئوي مثل مجلس الإنعاش الأوروبي صار يستغنى في تشخيص توقف القلب عن تحسس النبض لغير المدربين عليه أو الفرق الطبية المتخصصة.

نقص السكر أو فرط السكر
نقص السكر في الدم وأكثر أسبابه شيوعاً الإفراط في الإنسولين؛ يمكن أن يؤدي إلى توقف القلب أسرع من زيادة نسبة السكر في الدم، حيث إن الزيادة في نسبة السكر تحدث على مدار عدة ساعات أو حتى أيام. أما نقص نسبة السكر يهدد حياة المصاب.

الشرح الوظيفي لتوقف القلب

توقف القلب عن الخفقان يحصل في عدة حالات تلخص بما يلي:

 الرجفان البطيني
 التسارع البطيني غير النابض
 الصمت القلبي

الانفصام الكهربائي للقلب

جميع هذه الحالات تؤدي إلى توقف القلب تماما عن الضخ، أي الفشل الوظيفي التام للقلب، فمن ناحية وظيفية تعتبر جميع الحالات سيان، إذ أن الدورة الدموية واقفة تماما والدم لا يجري في العروق. التمييز بين هذه الحالات لا يتأتى إلا باستخدام مخطط القلب الكهربائي، إذ أن التفريق يعتمد على شارات القلب الكهربائية.

الرجفان البطيني

تنشأ حالة الرجفان البطيني بسبب حصول اضطراب في انتقال الشارة المنظمة والمنسقة لانقباض العضلة القلبية مما يؤدي إلى انقباض عشوائي لخلايا العضلة القلبية. هذا الانقباض العشوائي (كل خلية على حدة) غير فعال إطلاقا، أي أن عضلة القلب ترجف في مكانها ولا تنقبض إطلاقا، مما يعني توقف الدم في حجرات القلب وتوقف كامل في الدورة الدموية. الطريقة الوحيدة لإنهاء هذه «الفوضى» في خلايا القلب تكمن في استخدام جهاز مزيل الرجفان ضمن خطوات الإنعاش.

التسارع البطيني غير النابض

عادة ما تنتقل الشارة المنظمة للقلب من الناظمة الابتدائية في الأذين الأيمن إلى كلى البطينين، ولكن في حالات اضطراب دقات القلب (انظر اللانظميات) فإنه قد يحصل تسارع بطيني شديد، إذا زاد هذا التسارع عن حد معين، فإن البطين سيخفق دون أن تكون هناك فرصة لملئه بالدم، مما يعني أن حركة العضلة القلبية المتسارعة بشدة غير فعالة في ضخ الدم! أي أن هناك توقف في الدورة الدموية.

التسارع البطيني يحدث بشكل تدريجي، وهو عكس ما يحدث في التغيرات السابقة، ويمكن أن يؤدي إلى رجفان بطيني. يعامل «التسارع البطيني غير النابض» معاملة الرجفان البطيني، أي لابد من استخدام مزيل الرجفان في إنهاءه.

الصمت القلبي

الصمت القلبي هو توقف عضلات القلب عن الانقباض. ويحدث هذا إما بسبب عدم وصول الشارات المنظمة بسبب إحصار أذيني بطيني تام وفشل النواظم البطينية في التعويض عن هذا النقص، في هذه الحالة وبعد الإنعاش قد يضطر إلى استخدام منظم دقات القلب كعلاج، أو بسبب استمرار الرجفان القلبي لفترة أدت لشلل وظيفي لخلايا عضلة القلب. وهو الحالة التي تؤدي للوفاة، ولا يفيد معها مزيل الرجفان.

الانفصام الكهربائي للقلب

تتميز هذه الحالة بوجود شارة كهربائية منظمة للقلب ولكن بدون وجود رد عضلي على هذه الشارة، وتوصف هذه الحالة بالحركة الكهربائية غير النابضة، أي وجود تخطيط كهربائي للقلب ولكن دون أن يرافقه نبض أو خفقان للقلب. هذه الحالة تعالج كما يعالج الصمت القلبي، وإن اختلفت معها على المستوى الخلوي والوظيفي.

أعراض توقف القلب

يؤدي توقف القلب إلى إغماء مفاجئ، قد يسبقه ألم في الصدر يشكو منه المريض للحاضرين، ويرافق الإغماء المفاجئ ازرقاق في لون الجلد واضطراب في التنفس، وعدم استجابة المصاب بتوقف القلب لأي نداء. ويكفي للتشخيص اضطراب التنفس، ولا حاجة لتحسس النبض عند المريض لغير المحترفين.

سبب الاستغناء عن تحسس النبض

في كثير من الحالات فإنه من الصعب التأكد من توقف النبض، وذلك أنه في حالات المرض الشديد، حين يكون ضغط الدم منخفضا، وبالتالي لايمكن تحسس النبض في الذراع، وبخاصة في الشريان العضدي، وذلك يعود إلى أنه في حالة الصدمة الدورية، فإن الجسم يعمد إلى مركزة الدورة الدموية ويغلق الأوعية الدموية التي في الأطراف، وذلك للحفاظ على أقل مستوى من الدورة الدموية للأعضاء المهمة - مثل القلب والدماغ - على حساب الأعضاء غير الحيوية مثل عضلات الأطراف. لذا فإنه كان يعمد في هذه الحالة أساسا إلى تحسس النبض في الشريان السباتي.

آخر توصيات لجان الإنعاش القلبي الرئوي مثل مجلس الإنعاش الأوروبي صار يستغني في تشخيص توقف القلب عن تحسس النبض لغير المحترفين الطبيين، وصار يعتمد مبدأ ملاحظة اضطراب التنفس كمعيار لعامة الناس لتشخيص حالة توقف القلب.

أسباب توقف القلب

90% من حالات توقف القلب تنجم عن لانظميات بطينية مثل رجفان بطيني غالبا ما تنجم عن مرض شريان القلب التاجي وفي معظم الأحيان عن الجلطة القلبية.

السبب يكمن في أن نقص الأكسجين الحاد الناجم عن تضييق الشرايين التاجية يسبب اضطرابا في دقات القلب، ويقود هذا الاضطراب إلى رجفان بطيني أو إلى صمت قلبي.

أسباب رجعية

الأسباب الرجعية هي أسباب لتوقف القلب يمكن معالجتها؛ لذا لابد في حالة الطوارئ من أخذها بعين الاعتبار ومحاولة التفكير في احتمالية وجودها ومحاولة علاجها حتى يكون إسعافها ناجحاً.

اللجان الدولية مثل مجلس الإنعاش الأوروبي وجمعية القلب الأمريكية تجمع هذه الأسباب ضمن مجموعتين تسمى الأولى مجموعة "T" والأخرى مجموعة "H" ويقصد بذلك بدايات الجمل باللغة الإنجليزية وذلك لتسهيل حفظها على المسعف، ويمكن تلخيص الأسباب بالعربية بأن مجموعة H تعنى بنقص وإفراط ومجموعة T تعنى «بحوادث» تطرأ على المريض وتسبب توقف القلب.

مجموعة (H) نقص Hypo أو إفراط Hyper

نقص السوائل

يؤدي نقص حجم السوائل في دورة دموية إلى عدم وصول كميات كافية من الدم إلى القلب. القلب حينها لا يضخ فراغا، وبالتالي يتوقف عن الضخ، أو يقلل من عمله إلى حين توفر سوائل من جديد، حينها يكون العلاج التعويض عن السوائل المفقودة وتزويد الدورة الدموية بالسوائل عن طريق الوريد.

نقص السوائل له أسباب متعددة منها النزيف الداخلي والخارجي، في حالات الحوادث، ويمكن أن يحصل النقص عن طريق تكدس الدم في الجسم في حالات الصدمة الدورية، والتي تتمثل في انزواء الدم في الأطراف بعد تفتح الأوعية الدموية، وامتناع عودة الدم إلى الأوردة وبالتالي نقصه في الدورة الدموية، هنا يكون العلاج بالتعويض عن السوائل المفقودة، ونقل المريض مباشرة للعناية المركزة لإعطاء العلاج المناسب.

نقص الأكسجين

هناك ردة فعل للقلب في حالات نقص الأكسجين تؤدي إلى توقف القلب، وهذا غالبا مايحصل في الأطفال الرضع والمواليد الجدد، وأحيانا في حالات الفشل التنفسي، وعلاجه يكون بتزويد الأكسجين والعمل على تحرير المجاري التنفسية مما يغلقها.

نقص أو فرط البوتاسيوم

فرط بوتاسيوم الدم يؤدي إلى لانظميات خطرة، يكون مصيرها توقف القلب، والعلاج يكون بإزالة هذا الاختلاف، ووسائل الطب الحرج.

فرط الحموضة

كثير من الحالات الطبية الحرجة بكافة أشكالها تؤدي إلى اضطراب استقلابي، من علاماته زيادة نسبة الحموضة في الدم، وبالتالي اختلاف الوسط الكيميائي اللازم للعمليات الحيوية، الأسباب مختلفة، منها الفشل الكلوي، الصدمة السكرية..الخ، وعلاجها يكون بتحييد الحمض عن طريق بيكربونات الصوديوم، وعلاج الحالة المسببة للحموضة

نقص درجة الحرارة

في حالة حوادث التجمد، فإن درجة حرارة الجسم تنخفض عن 27°م (درجة حرارة الجسم في العادة 37°م) فإن القلب سيتوقف عن الخفقان، حتى تتم تدفئة القلب من جديد، هذه الحالة هي من الحالات النادرة التي يمكن للإنسان أن ينجو من توقف القلب لمدة زمنية طويلة، ولا يتم تقرير الوفاة إلا بعد إعادة تدفئة الإنسان وإثبات توقف القلب.

نقص السكر أو فرط السكر

نقص السكر في الجسم وأكثر أسبابه شيوعا الإفراط في الإنسولين يمكن أن يؤدي إلى توقف القلب، والإغماء الناجم عن نقص توفر السكر للدماغ. لذا فإن فحص نسبة السكر في الدم من أساسيات العلاج للإغماء، وتعالج بحقن سائل سكري (جلوكوز) في الدم.

أما فرط السكر في الدم فيقود إلى صدمة تؤثر على حموضة الدم، انظر فرط الحموضة، ويعالج بالسوائل والإنسولين.

مجموعة «الحوادث» (T)

التسمم

سواء بجرعات كبيرة من الأدوية أو بغيرها من السموم التي تؤثر على القلب. لابد من النظر حول المريض والتفتيش في المكان الذي وجد فيه للبحث عن علب أدوية مفتوحة، أو سموم يمكن أن يكون المريض تناولها بالخطأ أو بهدف الانتحار. تعالج حالات التسمم بالأدوية المضادة والعناية المركزة.

استرواح صدري

غالبا ما يحدث ذلك عن من الحوادث، وتدل عليه جراح في الصدر، وقد يكون حدوثه تلقائيا، التشخيص يكون عن طريق المنظر الخارجي للصدر وملاحظة جروح أو كدمات قد تكون السبب، العلاج يكمن في ثقب الصدر وإدخال انبوب إلى التجويف الصدري للسماح بالهواء بالخروج من هناك، والسماح للرئة بالتمدد من جديد. حالات الاسترواح التلقائي تصيب الشباب ومرضى انسداد شعب هوائية مزمن.

انصباب تاموري

في بعض الحوادث، أو كنتيجة للجلطة القلبية فإن عضلة القلب قد يصيبها أذى يؤدي إلى حصول ثغر فيها، يسبب نزيفا للدم من القلب، ليتجمع الدم في التامور ويؤدي إلى تضييق على عضلة القلب مما يعيق حركة القلب، وبخاصة يعيق ملء القلب بالدم، وذلك يؤدي إلى حالة من هبوط الدورة الدموية لعدم مقدرة القلب على الضخ.

وهناك حالات من الانصباب التاموري تنجم عن التهابات للغشاء التاموري.

العلاج يكون بوضع أنبوبة تصل إلى التامور وتعمل على تفريغه من الدم وبالتالي ينشط القلب من جديد بعد وصول الدم إلى حجراته، وثم يتم مراقبة هذا الوضع، إذا كان الثقب كبيرا في القلب، فإن عملية القلب المفتوح وإغلاق هذا الثقب جراحيا هي الحل الأمثل.

إصابات وجروح

الحوادث والجروح يمكن أن ينجم عنها توقف الدورة الدموية، هذا التوقف قد يكون سببه الاسترواح الصدري الآنف الذكر أو الانصباب التاموري، وهذه حالات يمكن علاجها، ويمكن أن يكون سببه النزيف الحاد وبالتالي توقف القلب بسبب استنزاف الدم، وهذه الحالات مصيرها بائس في معظم الحالات، والنجاة منها صعبة. يكون العلاج بنقل الدم للمريض المصاب فورا ومحاولة إنعاشه وإيقاف النزيف إن أمكن.

الجلطة القلبية أو الرئوية

احتشاء عضل القلب هو السبب الرئيسي والأكثر شيوعاً لتوقف القلب، حتى أنه صارت لفظة «السكتة القلبية» في الوعي العام مرادفة للجلطة القلبية، ويمكن أن يؤدي احتشاء عضل القلب إلى توقف القلب بعدة طرق منها:

التسبب في لانظميات بطينية والتي تؤدي لرجفان بطيني وهي تعتبر من أكثر الأسباب انتشاراً لتوقف القلب، وهو مالا يعيه كثير من الناس، بأن الجلطة القلبية نادراً ماتقتل بسبب موت الخلايا بقدر ما يكون الموت بسبب اضطراب دقات القلب، هذا الاضطراب الذي يمكن أن يحدث في الأيام الثلاثة الأولى للجلطة القلبية، لذا فإن نسبة الوفيات من الجلطة القلبية التي تصل المستشفى حية (40%) تم تخفيضها باجراء بسيط وهو وضع المريض خلال الثلاثة أيام الأولى تحت الرقابة، في تاريخ طب القلب هذا الإجراء البسيط خفف بنسبة 30% نسبة الوفيات في المرضى الذين يصلون المستشفيات أحياء، هذا التقدم لم تحققه حتى الآن أي وسيلة علاجية أخرى في علاج الجلطات القلبية.

إذا بلغ حجم الجزء المصاب من العضلة القلبية 30% من مجمل العضلة أو جاوزها، فإن قدرة القلب على الضخ تتأثر، وبالتالي تصبح الدورة الدموية غير مستقرة، ويمكن أن تحصل الوفاة نتيجة القصور القلب الحاد.

قد تكون الجلطة بقوة بحيث يحدث خرق في جدار عضلة القلب مما يسبب نزيفا من القلب، ينشأ عنه انصباب تاموري يقود إلى قصور القلب.

يمكن أن ينشأ الانصباب التاموري بدون حدوث نزيف وذلك في حالة الجلطة القلبية كرد فعل التهابي على موت الخلايا القلبية، ويدعى هذا بداء دريسلر.

أما الاحتشاء الرئوي فيحدث بسبب انسداد مفاجئ للشرايين الرئوية ناجم عن تجلط الأوردة العميقة وانتقال الجلطة إلى البطين الأيمن، ومن ثم إلى أحد شرايانات الرئة. علاج الحالة هو تمييع الدم والعناية مركزة. حذا الاحتشاء إذا كان حادا فإنه يؤدي إلى إعاقة الدورة الدموية الصغرى مما يوقف عمل القلب حتى زوال الحاجز بالتمييع أو الإذابة.

الجلطة القلبية أو الرئوية

احتشاء عضل القلب هو السبب الرئيسي والأكثر شيوعاً لتوقف القلب، حتى أنه صارت لفظة «السكتة القلبية» في الوعي العام مرادفة للجلطة القلبية، ويمكن أن يؤدي احتشاء عضل القلب إلى توقف القلب بعدة طرق منها:

التسبب في لانظميات بطينية والتي تؤدي لرجفان بطيني وهي تعتبر من أكثر الأسباب انتشاراً لتوقف القلب، وهو مالا يعيه كثير من الناس، بأن الجلطة القلبية نادراً ماتقتل بسبب موت الخلايا بقدر ما يكون الموت بسبب اضطراب دقات القلب، هذا الاضطراب الذي يمكن أن يحدث في الأيام الثلاثة الأولى للجلطة القلبية، لذا فإن نسبة الوفيات من الجلطة القلبية التي تصل المستشفى حية (40%) تم تخفيضها باجراء بسيط وهو وضع المريض خلال الثلاثة أيام الأولى تحت الرقابة، في تاريخ طب القلب هذا الإجراء البسيط خفف بنسبة 30% نسبة الوفيات في المرضى الذين يصلون المستشفيات أحياء، هذا التقدم لم تحققه حتى الآن أي وسيلة علاجية أخرى في علاج الجلطات القلبية.

إذا بلغ حجم الجزء المصاب من العضلة القلبية 30% من مجمل العضلة أو جاوزها، فإن قدرة القلب على الضخ تتأثر، وبالتالي تصبح الدورة الدموية غير مستقرة، ويمكن أن تحصل الوفاة نتيجة القصور القلب الحاد.

قد تكون الجلطة بقوة بحيث يحدث خرق في جدار عضلة القلب مما يسبب نزيفا من القلب، ينشأ عنه انصباب تاموري يقود إلى قصور القلب.

يمكن أن ينشأ الانصباب التاموري بدون حدوث نزيف وذلك في حالة الجلطة القلبية كرد فعل التهابي على موت الخلايا القلبية، ويدعى هذا بداء دريسلر.

أما الاحتشاء الرئوي فيحدث بسبب انسداد مفاجئ للشرايين الرئوية ناجم عن تجلط الأوردة العميقة وانتقال الجلطة إلى البطين الأيمن، ومن ثم إلى أحد شرايانات الرئة. علاج الحالة هو تمييع الدم والعناية مركزة. حذا الاحتشاء إذا كان حادا فإنه يؤدي إلى إعاقة الدورة الدموية الصغرى مما يوقف عمل القلب حتى زوال الحاجز بالتمييع أو الإذابة.

علاج السكتة القلبية

أولاً وقبل كل شيء وفور تشخيص حالة توقف القلب فلابد من طلب النجدة الطبية الفورية، سواء بالهاتف أو بأي أسلوب آخر.

بعد طلب النجدة الطبية الفورية لابد من البدء فوراً بعملية الإنعاش القلبي الرئوي مباشرة.

انظر أيضًا

 ذبحة صدرية
 قصور القلب
 إنعاش قلبي رئوي
 مزيل الرجفان

المراجع

أسباب الموت
اضطراب النظم القلبي
طوارئ طبية

توقف القلب


I organisk kemi er en substituent et atom eller en gruppe af atomer som tager et hydrogenatoms plads i en carbonkæde. Funktionelle grupper udgør en delmængde af alle substituenter.

Organisk kemi

Substituent


Grus é um género de aves da família Gruidae, vulgarmente conhecidas como grous.

Este género contém as seguintes oito espécies:

 Grou-carunculado (G. carunculatus, também conhecido por Bugeranus carunculatus)
 Grou-azul (G. paradisea, também conhecido por Anthropoides paradisea)
 Grou-pequeno (G. virgo, também conhecido por Anthropoides virgo)
 Grou-da-manchúria (G. japonensis)
 Grou-americano ou Grou-cantor (G. americana)
 Grou-comum (G. grus)
 Grou-de-capuz (G. monacha)
 Grou-de-pescoço-preto (G. nigricolis)

Referências

Gruidae
Géneros de aves

Grus (género)


Kobe Bean Bryant (23 Ağustos 1978; Philadelphia, Pensilvanya - 26 Ocak 2020; Calabasas, Kaliforniya), lakabı Black Mamba, NBA takımlarından Los Angeles Lakers'ın formasını giymiş Amerikalı profesyonel basketbolcudur. 1.98 boyunda olan Bryant şutör gard ve kısa forvet pozisyonunda görev almıştır. NBA tarihinin en önemli basketbolcularından birisi olarak gösterilmektedir.

Bryant liseden mezun olduktan sonra üniversiteye gitmeden direkt NBA'ye, Lakers'a adımını atmış ve tüm kariyerini bu kulüpte sürdürmüştü. Lise yıllarında Wilt Chamberlain'in 4 yıllık toplam sayı rekorunu kıran Kobe 1996 NBA Seçmeleri'nde Charlotte Hornets tarafından 13. sıradan draft edilse de sonra Lakers'a takas edilmiştir. 24 yaşındayken 3 NBA şampiyonluğu bulunan Kobe; Shaquille O'Neal ile kazandığı 3 şampiyonluktan tam 7 yıl sonra 2008-2009 sezonunda 4. şampiyonluğuna ulaştı ve kariyerinde birçok başarılar olmasına rağmen daha önce elde edemediği NBA finalleri en değerli oyuncusu da seçilmiş oldu. Ayrıca, Kobe 2009-10 sezonunu şampiyon olarak tamamlayarak kariyerinin 5. yüzüğünü elde etti ve üst üste 2. kez finallerin en değerli oyuncusu oldu. Bryant 34 yaş 100 gün iken NBA tarihinde 30.000 sayı barajını aşmayı başaran en genç oyuncu olmuştu.

NBA tarihinde bir maçta 100 sayı atan Philadelphia 76ers'in efsane pivotu Wilt Chamberlain'den sonra 2005-2006 normal sezonunda Toronto Raptors'a karşı attığı 81 sayı ile bu alanda 2.sıradadır. NBA'deki başarılarına 2007-2008 normal sezonda NBA En Değerli Oyuncu Ödülünü de kattı. Çin de düzenlenen 2008 Yaz Olimpiyatları'nda Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımı ile şampiyon olarak altın madalya sahibi oldu. Ayrıca 2012 Yaz Olimpiyatları'nda da millî takımıyla altın madalya elde etmiştir.

Kobe Bryant 2002, 2007, 2009, 2011 yılları NBA All Star organizasyonunda dört defa en değerli oyuncu seçildi. Memphis Grizzlies takımına attığı 44 sayı attığı maçta Los Angeles Lakers takımının tarihinde en fazla sayı atan oyuncusu oldu. Los Angeles'ta düzenlenen 2011 NBA All-Star Maçı'nın en değerli oyuncusu seçilerek, 4 kez MVP olan Bob Pettit ile bunu başaran tek oyuncu olmuştur.

Kobe Bryant NBA All Star organizasyonunda 1998-2013 yılları arasında üst üste 15 kez seçilerek bu alanda rekor kırmıştır. Ayrıca 15 kez 11'i ilk takım olmak üzere NBA Yılın En İyi Beşi 15 kez All-Star 11 kez de NBA En İyi Savunma Takımı'na seçilmiştir. 2007-08 sezonunda kariyerinin tek normal sezonun MVP ödülünü kazanmıştır. 12 Nisan 2013 tarihinde Golden State Warriors'la oynanan playoff maçında aşil tendonunun yırtılması sonucu uzun bir sakatlık süreci geçirmiştir. 8 Aralık 2013'te sakatlığı sonrası ilk NBA maçına çıkmıştır. 13 Nisan 2016'da son maçına çıktıktan sonra emekli oldu. Kobe Bryant, eşi Vanessa Bryant'ın sunumuyla beraber 15 Mayıs 2021 tarihinde yıllarca karşılıklı rakip olarak oynadığı Tim Duncan ve Kevin Garnett ile birlikte Hall of Fame sınıfına girmiştir.

Hayatı

İlk yılları
Bryant, 23 Ağustos 1978'de Philadelphia, Pensilvanya'da eski Philadelphia 76ers oyuncusu olan Joe 'Jellybean' Bryant ve Pam Bryant'ın en küçük ve tek erkek çocuğu olarak (iki kız kardeşinin isimleri Shaya ve Sharia'dır) dünyaya geldi. Anne tarafından eski NBA oyuncusu John "Chubby" Cox'un yeğenidir. Ailesi ismini, Japonya'nın Kobe şehrinde bir restoran menüsünde gördükleri meşhur biftekten etkilenerek koydu.

Bryant 6 yaşındayken, babasının İtalya'daki bir takımda oynamaya başlaması üzerine bu ülkede yaşamaya başladı. Akıcı bir şekilde İtalyanca ve İspanyolca konuşmayı öğrenmişti. Daha 3 yaşındayken basketbol oynamaya başladı. Buradayken Milan takımına ilgi duyan ve futbol oynamaya başlayan Bryant ve ailesi, 1991'de Philadelphia'ya geri döndüler. Bir keresinde 'İtalya'da kalsaydım, futbola devam edip profesyonel olurdum' açıklamasını yapan 1.98 m boyundaki Bryant, Philadelphia'daki Lower Merion Lisesi'nde basketbolda müthiş bir başarı yakaladı ve ulusal boyutta ün kazandı. Kobe Bryant, 17 yaşındayken girdiği SAT sınavından 1080 aldı ve iyi bir koleje girmesine olanak varken, seçimini ABD Profesyonel Basketbol Ligi (NBA) den yana kullandı.

Lakers'taki ilk yılları
Bryant, 1996 NBA draftlarında Charlotte Hornets tarafından 13. sırada seçildi. Oyuncu seçimleri öncesinde yapılan hazırlık çalışmalarında, Bryant'ın potansiyelini fark eden ve 'Bryant'ın çalışması bugüne kadar gördüklerim arasında en iyilerden biriydi' diyen Lakers genel menajeri Jerry West, Vlade Divac ile Bryant'ı takas etti. Kobe, 18 yıl, 2 ay ve 11 gün ile NBA ligi tarihinde en küçük yaşta forma giyen oyuncu oldu. (Daha sonra o yıllarda Portland forması giyen Boston Celtics oyuncusu Jermaine O'Neal bu rekoru daha aşağılara çekti).

Ligdeki ilk maçında sadece 6 dakika oynayan ve 1 şut girişiminde bulunan Kobe; 1 ribaund, 1 top kaybı ve 1 faul ile tamamladı. Ligdeki ilk sayısını bir sonraki maçta New York Knicks'a karşı faul atışından bulan Kobe, ligdeki 4. maçında Toronto Raptors karşısında bu sefer 17 dakika sahada kaldı ve kariyerinde ilk çift haneli rakama ulaşarak maçı 10 sayı ile tamamladı. 28 Ocak'ta Dallas Mavericks maçında (12 sayı üretti) sahaya ilk 5'te çıkan Kobe, 18 yıl, 5 ay ve 5 gün ile NBA tarihinin en küçük yaşta ilk 5'te sahaya çıkan oyuncusu oldu. İlk sezonunda 25 maçta 10 sayı, 4 maçta 20 sayı barajını geçerken, 8 Nisan'da Golden State Warriors karşısında 25 dakikada 8/7 ikilik, 3/2 üçlük ve 7/4 faul atışı ile 24 sayı üreterek kariyerinin en yüksek skoruna ulaştı. Ama asıl başarısını çaylaklar All-Star maçında doğu takımına attığı 31 sayı ile yakaladı. Aynı organizasyonda Slam Dunk şampiyonluğuna ulaşan en genç oyuncuda oldu. İlk sezonunu 71 maçta (6 kere ilk 5'te çıktı) 15.5 dakika oyunda kalarak 7.6 sayı ortalaması ile tamamlayan Kobe, ligin en iyi ikinci çaylak 5'ine de seçilmeyi başardı.

İlk playoff maçına Portland Trail Blazers karşısında çıkan Kobe, bu ilk maçında sadece 2 sayı üretebildi. Serinin 3. karşılaşmasında 27 dakikada 22 sayı atarken 4 maçlık seriyi 7.5 sayı ortalaması ile tamamladı. Fakat 2. turda işler hiç iyi gitmedi. Oysa 3. maçta 19 dakikada 19 sayı üretmiş ve Lakers'ın serideki ilk galibiyeti almasını sağlayan oyunculardan olmuştu. Ama 5. maçta normal sürenin bitimine 11 saniye kala skor 87-87 berabere iken son şutu kaçıran Kobe, uzatmada da 2 kritik şut kaçırarak Lakers'ın maçı ve seriyi kaybetmesine yol açmıştı. Kobe, 1997 yazını ağırlık ve şut idmanları ile geçirdi. Ayrıca birkaç kilo aldı. 2. sezonun başında 17 Aralıkta Michael Jordan'lı Chicago Bulls karşısında kariyerinin en başarılı oyunlarından birini çıkardı ve 33 sayı üretti. New York'taki All-Star maçında Batı takımında 19 yaşında ilk 5'te başlayarak en küçük yaşta ilk 5'te başlayan oyuncu oldu. Bununla da kalmayarak 18 sayı ve 6 ribaund ile takımının en yüksek rakamlarına ulaştı. İlk sezonundaki 15.5 olan oyunda kalma süresini, 2. sezonunda 26 dakikaya çıkaran Kobe, sayı ortalamasını da 15.4'e yükseltti. Artık 19 yaşındaki Kobe'yi tüm dünya tanıyordu.

3. sezonunda Lakers'ın ilk 5'ine yerleşen Kobe, lokavt nedeni ile sadece 50 maç olarak gerçekleştirilen normal sezona fırtına gibi girdi. İlk 5 maçta üst üste double-double yaptı ve 21.0 sayı, 10.4 ribaund, 2.8 asist ortalamalarını tutturdu. Normal sezonda 50 maçın 11'inde takımının en skorer oyuncusu olan Kobe, 19.9 ortalama ile lig genelinde sayı krallığında 15. sırayı aldı. 21 Mart'taki Orlando Magic maçında 33'ü ikinci yarıda olmak üzere 38 sayı ile kariyerinin en yüksek skoruna ulaştı. Evet Kobe, 3. NBA sezonunda ligin en iyi 3. beşine seçiliyordu. Fakat takım içinde bazı huzursuzluklarda adı geçmeye başlamıştı.

Playoff'larda ilk tur ilk maçında Houston Rockets karşısında son 5.3 saniye kala 2 kritik faul atışında başarılı olarak 101-100'lük galibiyeti getirdi. 4. ve son maçta da 24 sayı ile sahanın en skorer oyuncusu oldu. Seride Lakers 3-1 üstünlük sağlarken Kobe, 18.3 sayı, 7.3 ribaund, 5.8 asist ortalamalarını tutturdu. Fakat 2. turda San Antonio Spurs karşısında 21.3 sayı ortalaması 4-0'lık hezimet karşısında unutuldu.

İlk şampiyonluk (1999-2000)

2000 sezonunun başı ile Kobe, maçlarda gerektiği kadar top alamadığından ve tüm topları Shaq'ın harcadığından yakınmaya başladı. Aslında bunu 2001 sezonunda yapacağı gibi basının karşısında dobra dobra söylemiyordu ama birçok konuşmasında bu konuya da üstü kapalı değiniyordu. Daha fazla top kullanabileceği daha fazla sorumluluk alabileceği bir takımda oynamak istediğine dair ilk sözleri de bu dönemde ortaya çıktı. Kobe, ligdeki bu 4. sezonunda savunması ile de kendini gösterdi. Sezonun en iyi savunma beşine seçilirken, ligin en iyi 2. beşinin de elemanı oluyordu. 10-16 Nisan tarihleri arasında 29.7 sayı, 7.0 asist, 6.0 ribaund ortalamaları ile haftanın oyuncusu seçilen Kobe, 12 Mart'ta da Sacramento karşısında 40 sayı ile kariyer rekorunu kırdı. Fakat tüm bu başarıların yanında sağ elinden sakatlanan genç oyuncu 16 maç kaçırdı.

Sezonu 22.5 sayı (lig 12.si), 6.3 ribaund ve 4.8 asist ortalamaları ile tamamlayan Kobe, playoff'larda da çok başarılı maçlar çıkardı. İlk turda Sacramento Kings karşısında 2. ve 4. maçlarda 32, 3. maçta 35 sayı attı. Batı finalinde Portland Trail Blazers karşısında 5. maçta 33 sayı üretirken 6. maçta 25 sayı, 11 ribaund, 7 asist, 4 blok ile tüm bu kategorilerde sahanın en iyisi olarak Lakers'ı 9 yıl sonra NBA Finaline taşıdı. Final serisinde rakip Indiana Pacers'tı. ve ilk maçta 104-87'lik farklı skorda Kobe'nin 14 sayılık bir katkısı oldu. Ama 2. maçın 9. dakikasında sakatlandı ve bir daha oyuna dönemedi. 3. maçta da yer alamayan Kobe, deplasmandaki 4. maçta 8'i uzatma bölümünde 28 sayı üretirken, 36 sayı, 21 ribaund ile oynayan O'Neal ile birlikte bu kritik maçın kazanılmasında (120-118) başroldeydi. Fakat 4. maçta uzatma bölümünde bulduğu 8 sayıyı, 5. maçta 20/4 şut yüzdesi ile tüm maç boyunca atabilince seri 6. maça uzadı. 6. maçın son periyoduna Lakers 85-79 geride girdi. 4'ü son 13 saniyede olmak üzere bu son periyotta 8 sayı üreten Kobe maçı da 26 sayı, 10 ribaund ve 4 asist ile tamamlayarak kariyerindeki ilk NBA şampiyonluğuna 22 yaşında ulaştı.

İkinci şampiyonluk (2000-2001)
2001 sezonu ile Kobe ile Shaq arasındaki gerginlik giderek arttı. Kobe, basına Shaq ile maç içinde top bölüşmekten bıktığını maç boyunca topların ona indirilmesinden sıkıldığını söylüyordu. Shaq da daha fazla sessiz kalamadı ve Kobe'nin elinde olsa maç boyunca tüm topları kullanacağını, onun maçı kazanmak gibi bir düşüncesi olmadığını tek amacının sayı ortalamasını yükselterek herkesten üstün olduğunu göstermeye çalışan, egosu altında ezilen ve sevilmeyen zengin bir züppe olduğunu söyledi. Tüm bu atışmalar sezon boyunca devam etti. Ama bu tartışmaların yanında, Aralıkta 16 maçta 32.3 sayı ortalaması ile ayın oyuncusu seçildi. Sezon boyunca 24 defa 30, 6 defa 40 sayı barajını geçti. 2 kere triple-double, 8 kere double-double gerçekleştirdi. 6 Aralık'ta Golden State Warriors maçında 51 sayı ile kariyer rekorunu kırdı. 8-18 Kasım tarihleri arasında oynanan 5 maç art arda 30 sayı barajını geçerken, 68 maçta 28.5 ortalama ile sayı krallığında lig genelinde 4. sırayı aldı. Sol eli ve sağ ayak bileği sakatlıkları sebebi ile 14 maçta oynamazken, 20 Aralık'taki Los Angeles Clippers maçında 2 teknik faulden dolayı ilk defa oyundan atıldı.

Play-off'larda fırtına gibi esen Lakers takımı NBA Finaline kadar Portland Trail Blazers, Sacramento Kings ve San Antonio Spurs serilerini yenilgisiz geçti. Kobe özellikle Batı Finalinde San Antonio Spurs karşısında çok başarılı maçlar çıkardı. İlk maçta 35/19 şut yüzdesi ile 45 sayı atarak kariyer Playoff rekorunu kırarken, seriyi de 4 maçta 33.3 sayı, 7.0 ribaund ve 7.0 asist ortalamaları ile tamamladı. NBA Finalinde yeni rakip Philadelphia 76ers'dı. Ve herkes Lakers'tan yenilgisiz bir süpürme daha bekliyordu. 11 playoff maçını art arda kazanarak bir NBA rekorunu egale eden Lakers bir galibiyet daha aldığı takdirde rekoru geliştirecekti. Ama San Antonio serisinin yıldızı Kobe uzatmaya giden ilk maçta kendi seyircisinin önünde 52 dakika oyunda kalıp, 22/7 şut yüzdesi ile sadece 15 sayı üretebilirken, 6 da top kaybı yapınca Shaq'ın 44 sayı, 20 ribaund'luk performansına rağmen gülen taraf 107-101'lik skorla Sixers oldu. Ligin bir başka genç süper yıldızı Iverson ilk raundu kazanan taraf olmuştu. Bu şok yenilginin ardından 2. maçta 31, 3. maçta 32 sayı ile oynayan Kobe seride durumu 2-1'e getirdi. 4. maçta düşük şut yüzdesine rağmen 19 sayı, 10 ribaund ve 9 asistlik performansının ardından, 5. maçta 26 sayı, 12 ribaund ve 6 asist ile oynayarak ilk maçtaki düşük performansını unutturuyor ve art arda 2. defa şampiyonluk kupasını kaldırıyordu. Ama seride yine MVP ödülünü alan Shaq olmuştu.

Üçüncü şampiyonluk (2001-2002)
Ölü sezonda herkes Shaq ve Kobe ikilisinin arasındaki soğuk savaşın büyüyeceğini ve belki de bu 2 oyuncudan birinin takımdan ayrılacağını düşünüyordu. Ama böyle olmadı. İki oyuncu birbirlerini öven ve yücelten demeçler vermeye başladı. Buna en çok sevinen coach Jackson oldu. Çünkü yeni sezonda bu süper ikilinin çok iyi anlaşmaları Lakers'a yeni rekorlar getirebilirdi. Yaz boyunca Shaq, yeni sezonda Kobe'nin MVP ödülüne ulaşacağını umduğunu söylerken, Kobe'de Shaq'ın vazgeçilemez ve durdurulamaz bir oyuncu olduğunu söylüyordu. Ve hatta bir makinenin dişlileri gibi olduklarını ikisinin de görevlerinin farklı olduğunu ve kazanmak için ne gerekiyorsa onu yapacaklarını söylüyordu.

Kobe Bryant, 2001-2002 sezonunda 80 maçta 25.2 sayı 5.5 ribande 5.5 asist ortalamalarıyla oynadı. Ve kariyerinin en yükseği olan yüzde 46.9 ile şut attı. Kariyerin de ilk defa en iyi ilk beşe seçildi. Ayrıca All-Star takımına ve All NBA Yılın Savunma takımına seçildi. Lakers 58 galibiyet alarak Pasifik Grubu'nu ikinci sırada bitirdi. İlk turda Portland Trail Blazers'ı 3-0'la geçerken yarı finalde San Antonio Spurs'u 4-1 ile geçti.

Batı Konferansı finalinde Sacramento Kings'i çok zor geçen seride 4-3 kazanarak finale kaldı. Finalde New Jersey Nets'i süpürerek üst üste 3. şampiyonluğuna ulaşıyordu. Kobe finallerde 26.8 sayı ve yüzde 51.4 isabet oranıyla oynadı. Ve 24 yaşındayken 3. şampiyonluğuna ulaşmış oluyordu. Ama finallerin MVP'si yine Shaq oluyordu.

2002-2004 dönemleri

Bryant, 2002-2003 sezonunun Şubat ayında 40.6 sayı ve tüm sezonda maç başına 30 sayı ortalamayla oynadı. Ayrıca maç başına 6.9 ribaund, 5.9 asist ve 2.2 top çalmayla kariyer rekorlarını kırdı. Bryant All-NBA ve All Defansif birinci takımına seçildi. MVP oylamasında üçüncü sırada yer aldı. 50 galibiyet ve 32 yenilgiyle Pasifik Grubu'nu ikinci tamamladığı bu sezonun sonunda Lakers, Batı Konferansı yarı finallerinde, 6 maçla o yılın NBA şampiyonu olan San Antonio Spurs'e elendi.

2003-2004 sezonunda Utah Jazz'ın efsanevi power forveti Karl Malone ve Seattle Supersonics'in süper oyun kurucusu Gary Payton ile anlaşarak kadrosunu güçlendiren Lakers, bu kadrosuyla şampiyonluğu kazanmayı umuyordu. Tecavüz skandalıyla zor günler geçiren Kobe Bryant, 65 maç oynadı. 24.0 sayı 5.5 ribaund 5.1 asist ortalamalarıyla sezonu tamamladı.

Lakers; 56 galibiyet 26 mağlubiyet ile Pasifik Grubu'nu birinci, Batı Konferansı'nı Minnesota Timberwolves'un ardından ikinci sırada tamamladı. Fakat NBA finaline kadar yükseldikleri bu seride, Bryant'ın 22.6 sayı ve 4.4 asist ortalaması Lakers'a yetmedi. Detroit Pistons seriyi 5 maçta bitirdi ve şampiyon oldu. Şampiyon olunamamasının takımı karıştırması sonucunda ise O'Neal ve koç Phil Jackson takımdan ayrıldılar. Phil Jackson takımdan ayrılıken yerine Houston Rockets ile özdeşleşen Rudy Tomjanovich geldi. Ve Shaquille O'Neal, Lamar Odom, Caron Butler ve Brian Grant karşılığında Miami Heat'e takas edildi.

2004-2007 dönemleri

Shaquille O'Neal'ın ayrılışından sonra 2004-2005 sezonunda takımın tek lideri haline gelen Bryant için, bu sezon çok önemliydi. Kendisine yöneltilen iddialar nedeniyle imajı bozulduğundan, kötü oynaması halinde eleştirilerin artacağının farkındaydı. Lakers'ın 2003-2004 sezonununda kritik edildiği The Last Season: A Team in Search of It's Soul adlı kitapta, Phil Jackson'ın Kobe hakkında 'koçluk yapılamayan bir oyuncu' şeklinde bir açıklaması yer aldı. Jackson'ın takımdan ayrılmasından sonra yerine getirilen Rudy Tomjanovich'in de sağlık problemleri yaşaması takımın asistan koç Frank Hamblen'e emanet edilmesine neden oldu. Kobe 27.6 sayı ortalamasıyla ligin 2. skorer oyuncusu oldu fakat buna rağmen Lakers ilk kez playofflara kalamadı. Kobe sadece All NBA defansif üçüncü takımına seçildi.

2005-2006 sezonu, Bryant'ın kariyeri için bir dönüm noktası oldu. Kobe ile yaşadığı geçmiş sorunlara rağmen koç Phil Jackson takıma geri döndü ve takım NBA playofflarına kalmayı başardı. Fakat playoffların ilk turunda Phoenix Suns'a 7 maçlık seri sonunda elenmelerinin yanı sıra Kobe Bryant dizinden sakatlandı ve 2006 Fiba Dünya Basketbol Şampiyonası'na da katılamadı.

2005-2006 sezonunda 20 Aralık'taki Dallas Mavericks maçında sadece 3 çeyrekte 62 sayı kaydetti. Maçın 4. çeyreğine girilirken skor Kobe: 62 - Dallas: 61 şeklindeydi. Şut süresinin 24 saniyeye indirilmesinden bu yana ilk defa böyle bir başarı geldi.
Bryant, 22 ocakta oynanan Toronto Raptors karşısındaki 122-104'lük zaferle biten karşılaşmada ise 81 sayı atarak, Lakers tarihinin bir maçta 71 sayıyla, en çok sayı atan oyuncusu olan Elgin Baylor'un rekorunu geçti. Bunun yanı sıra NBA tarihine bir maçta 100 sayı atan Wilt Chamberlain'den sonra ikinci en fazla sayı atan oyuncu olarak geçti.

Ocak ayında Kobe 4 maç üst üste 50 sayının üzerinde sayı atarak 1964'ten beri bunu gerçekleştiren tek oyuncu oldu. Aynı Ocak ayında, ortalama 43.4 sayı ile oynayan Bryant, NBA tarihinin, bir ayda ulaşılan en yüksek sayı ortalamaları listesinde 8. oldu. (Bu Chamberlain'den sonraki en yüksek ortalamadır.) Sezon boyunca, oynadığı maçların 27'sinde 40 sayıyı geçen ve bir sezonda toplamda kaydettiği 2832 sayıyla Lakers tarihine adını yazdıran Bryant, sezon sonunda 35.4 sayı ortalaması ile NBA liginin sayı kralı oldu. (Bu Michael Jordan'ın 1986-87 sezonunda yaptığı 37.1 sayılık ortalamadan sonra en iyi NBA ortalaması.) 2006'da NBA'in En Değerli Oyuncusu Ödülü (NBA Most Valuable Player Award) oylamasında 4. seçildi. Steve Nash'in 1. seçildiği oylamada, Bryant 22 birincilik oyu aldı. (Bu 22 oy Bryant'ın kariyerindeki en yüksek birincilik oyu.) 27 yaşında, 16.000 sayıya ulaşan en genç oyuncu unvanını alan Bryant, 16 Ocak 2006'da oynanan Miami Heat - Los Angeles Lakers karşılaşması öncesinde O'Neal ile el sıkıştı ve aralarındaki soğukluğu giderdiler.

Önce Adidas'la yüksek bir fiyata 4 yıllık bir reklam anlaşması imzalayan Bryant, daha sonra da Nike ile 45 milyon dolarlık bir anlaşma imzaladı ve Nike reklam filmlerinde oynadı. Nintendo 64 ve Playstation NBA Live oyunlarında yer alan Bryant, Chi Sah adlı Rap grubunun da üyesi.8 olan forma numarası, Adidas ABCD kamp numarası olan 143'ün 1+4+3=8 şeklinde toplanmasıyla oluşan Bryant, 2006-2007 sezonu öncesi TNT kanalına yaptığı açıklamada forma numarasını, kariyerinin ikinci yarısına başlarken daha önce lise forma numarası da olan 24 ile değiştireceğini açıkladı. 2007 yılında All-Star maçında 31 sayı 6 ribaund 6 asist ile oynayarak kariyerinin ikinci MVP ödülünü aldı. 16 Mart'ta Los Angeles'ta Portland Trail Blazers'a 65 sayı attı ve bu 11 yıllık kariyerinde ikinci en yüksek sayı performansıydı. Ve 7 maçlık yenilgi serisini bitiriyordu. Hemen ardından Minnesota Timberwolves'a karşı 50 sayı ile rekor kırdı. Arkasından Memphis Grizzlies'e attığı 60 sayı ile üst üste 3 maç 50 sayı barajını aşan Elgin Baylor ve Michael Jordan'ı da geride bıraktı. Ve bir sonraki New Orleans Hornets maçında da 50 sayı atarak NBA tarihin de 4 maçta üst üste 50 sayı barajını geçen ikinci oyuncu oldu. (Birinci sırada 1961-1962 sezonunda üst üste 7 kez 50 sayı barajını aşan Wilt Chamberlain rekoru elinde bulunduruyor.)

Los Angeles Lakers normal sezonunu 42 galibiyet 40 mağlubiyet ile Pasifik Grubu'nu ikinci sırada ve Batı Konferansı'nı yedinci sırada tamamlayabildi. İlk turda geçen sene playoff ilk turunda karşılaştıkları ve 4-3 kaybettikleri Phoenix Suns'tı. Ancak bu sefer geçen seneki gibi kıran kırana mücadele olmadı ve Suns seriyi 4-1 ile geçti. Kobe, bu serie 32.8 sayı 5.2 ribaund ve 4.4 asist ortalamalarıyla mücadele etti.

En değerli oyuncu ve hayal kırıklığı (2007-2008)

2007-2008 sezonu takas dönemi biterken kadrosuna Pau Gasol'u katan Lakers pota altında güçlenmişti ve Kobe sezon boyunca fırtına gibi esiyor, ligi 28.3 sayı 6.3 ribaund 5.4 asist ve 1.8 top çalma ortalamalarıyla oynuyordu. Kobe 23 Aralık 2007'de Madison Square Garden'da New York Knicks'le oynanan maçta 20.000 sayı barajını geçen en genç oyuncu oldu (29 yıl 122 gün). 6 Mayıs 2008'de yılın en değerli oyuncusu olduğu resmi olarak duyuruldu. Kariyerinde ilk defa MVP seçildi. Lakers tarihinde bu ödül daha önce Shaquille O'Neal Kareem Abdul-Jabbar ve Magic Johnson'a da verilmişti.

Yaptığı açıklamada:
Bugün benim için güzel özel bir gün. Burada bulunmaktan ötürü son derece onur duyuyorum. Bu sadece bana değil aynı zamanda takımıma verilmiş bir ödül. Bunu ekip olarak hak ettik. Takım arkadaşlarıma ne kadar teşekkür etsem azdır. dedi. Aynı zamanda 3 kez üst üste All NBA 1. takmına seçildi ve 3 kez üst üste All Defansif 1. takımına seçildi. Lakers Batı Konferansı'nı 57 galibiyet 25 mağlubiyetle birinci sırada bitirdi. Denver Nuggets Play-off'lardaki ilk rakipleriydi. Birinci maçta 32 sayı üretirken 18 sayısını son 8 dakikada attı. Nuggets'ı 4-0 ile süpürürken yarı finaldeki rakibi Utah Jazz'ı 4-2 ile geçerek Batı Konferansı Finali'nde karşısına son şampiyon San Antonio Spurs çıktı. Lakers, Spurs'u 4-1'le eleyerek 6 yıl sonra ilk defa NBA finallerine kaldı ve Kobe, Shaquille O'Neal'sız ilk defa NBA finallerine çıkmış oldu. Finalde rakipleri Kevin Garnett ve Ray Allen gibi iki süper yıldızı kadrosuna katmış; Paul Pierce ile yeni bir "big three" oluşturan sezonu 66 galibiyet 16 mağlubiyet ile birinci sırada tamamlayan tüm zamanların en çok şampiyon olan takımı Boston Celtics'ti. Boston seriye tümüyle hakim oldu ve 4-2 ile kazanarak 22 yıl sonra şampiyonluğa ulaşmış oluyordu. Kobe Play-offlar'da 30.1 sayı 5.7 ribaund 5.6 asist ortalamalarıyla oynadı. Finallerde 25,6 sayı 4,6 ribaund 5.0 asist ortalamalarıyla oynadı. Böylece MVP olduğu sene finallerde kaybederek hayal kırıklığı yaşamış oldu.

2009 ve 2010 hanedanlığı
2008-2009 sezonu açılmasıyla birlikte Lakers üst üste 7 maç kazandı. Kobe sezona 17-2 ile başlayarak Franchise rekoru kırmış oldu. Lakers Aralık ayı ortasını 21-3 ile geçirdi. Bryant sayesinde birkaç önemli maçları da kazanmıştı. Bunlardan en önemlisi Noel günü Boston'a karşı 92-83 kazandıkları maçtı. Diğeri Ocak 2009'da 105-88 kazandıkları sezonu mükemmel geçiren 66-16 ile kulüp rekoru kıran Cleveland Cavaliers'tı. Deplasmanda altıncı maçlarını kazanan Lakers batı konferansında birinci sırada bulunmaktaydı. Bryant tüm sezon boyunca ezici oyununu sürdürdü. Ardından All-Star maçında iyi bir performans sergileyerek eski takım arkadaşı Shaquille O'neal ile MVP ödülünü paylaştı. Bu onun kariyerinde üçüncü All-Star MVP'liği ödülüydü.

Kobe Aralık ve Ocak ayında Batı konferansının en iyi oyuncusu ve üç kez de haftanın oyuncusu seçildi. Ocak ayında Bryant 2 triple double yaparken bu onun kariyerin'de on altıncı triple-double'lıydı. Ve 2005'ten beri ilk defa 2 kez triple-double yapmış oldu. 2009'da All-Star maçında 27 sayı 4 asist 4 ribaund 4 top çalma istatistikleriyle oynadı. Batı takımı doğu takımını 27 sayı farkla 146-119 yendi.

Kobe Bryant, 2008-2009 sezonunda başka bir rekora daha imza attı. Bryant 2 Şubat'ta Los Angeles Lakers'ın deplasmanda karşılaştığı ve 126-117 yendiği New York Knicks'e karşı 61 sayı atarak (%61 şut isabeti) tarihi Madison Square Garden salonunda bu rekorun daha önceki sahibi Bernard King'i geçmiş oldu. (King: 1984 yılında New Jersey Nets'e karşı 60 sayı atmıştı. Deplasman takımlarından 55 sayı ile  en çok sayı atan Michael Jordan'dı.)

Lakers 65 galibiyet 17 mağlubiyet ile Batı konferansını birinci sırada tamamladı. MVP ödülü sıralamasında Bryant ligde kariyerinin en mükemmel sezonunu geçiren Lebron James'in ardından ikinci sırada yer aldı. Kariyerinde 7. kez All NBA 1. takımı ve All Defansif 1. takımına seçilmiş oldu. Lakers Utah Jazz ile eşleşerek 19 Nisan 2009'da play-off'lara başladı. Seriyi 4-1'le geçti ve ikinci turda Houston Rockets ile karşılaştı. Rockets'ın dev pivotu Yao Ming'in sakatlanmasıyla herkes Lakers'ın turu rahat geçeceğini düşünürken Rockets seriyi son maça kadar taşımayı bildi ama son maçta Lakers kendi evinde kazanarak Batı konferansı finallerine kaldı. Karşısında 24 yıl sonra ilk defa konferans finaline yükselmiş sezonu çok iyi geçiren Denver Nuggets'tı. Lakers tecrübesiyle seriyi 4-2 ile kazarak geçen seneki gibi bu sezonda da finale yükselmişti. Böylece Kobe kariyerinde 6. kez NBA finali görmüş oluyordu. Finalde play-off'u çok iyi geçiren Orlando Magic'i 4-1'le eleyerek 7 yıl sonra şampiyonluğa ulaşıyordu. Kobe finallerin MVP'si olurken Shaquille O'Neal'sız ilk şampiyonluğuna erişti.

Lakers, 2009-10 sezonu içinde 6 maçı Bryant'ın son saniye basketlerliyle kazandı. 4 Aralık 2009 günü Miami Heat maçının galibiyeti bunun başlangıcıydı. Sene içerisinde sık sık sağ el işaret parmağı sakatlıklarıyla uğraşan Kobe, bir hafta sonra Minnesota Timberwolves'a karşı oynanan maçta da son basketi atarak takımına maçı kazandırdı. Parmağındaki sorun nedeniyle ara sıra dinlendirilen KB24, bu kez de uzatmalarda Milwaukee Bucks'a karşı attığı basketle sahadan galibiyetle ayrıldı. Kobe, 31 yaş 151 gün itibarıyla 25.000. sayısına ulaşarak bunu başaran en genç oyuncu oldu. Daha önce bu rekor efsane pivot Wilt Chamberlain aitti. Olağanüstü oyununu Sacramento Kings'e attığı son saniye üçlüğüyle de sürdürdü.
Ezeli rakipleri Boston Celtics'e karşı attığı basketle de takımına galibiyeti getiren Bryant, daha sonraki günlerde attığı basketlerle Los Angeles Lakers tarihinin en çok sayı atan oyuncusu efsane oyuncu Jerry West'i de geçmiş oldu. Sakatlıklarından sıkıntı çekmesine rağmen Memphis Grizzlies'i de atmış olduğu basketle yendi. İki hafta sonra bu yıkıcı performanstan darbe alan Toronto Raptors oldu.

2 Nisan 2010 günü Bryant, takımıyla 3 yıllığına 87 milyon dolarlık anlaşma imzaladı. Sezonun son beş maçında oynamayarak 2009-10 normal sezonunu noktaladı. Sezon içinde birçok sakatlık sebebiyle 9 maç kaçırdı. Buna rağmen Lakers Batı konferansını birinci sırada bitirmeyi bildi. Playofflarda saha avantajına sahip olan LA Lakers,ilk turda genç, atletik Oklahoma City Thunder'ı 6 maç sonunda elemeyi başardı. Yarı finalde Utah Jazz'ı 4-0 ile süpüren Lakers, ezeli rakipleri Phoenix Suns'la batı finalinde karşı karşıya geldi. Kobe, serinin ikinci maçında yapmış olduğu 13 asistle ile kendi playoff kariyer rekorunu kırdı ve aynı zamanda 1996 playofflarında 13 asist yapan Lakers oyuncusu Magic Johnson ile bu rekoru paylaştı. 4-2 ile Suns'ı da geçerek NBA finallerine kalan Lakers, 2008 finalinde karşılaştığı Boston Celtics ile eşleşti. Baştan sona kadar sert ve çekişmeli geçen seriyi 4-3 ile Los Angeles Lakers kazandı. İlk defa Lakers 7 maç sonunda Celtics'i yenip şampiyon oldu. Bryant, geçen seneki gibi bu senenin de "finallerin en değerli oyuncusu" seçildi. Ve böylece Kobe Bryant kariyerindeki beşinci şampiyonluğa ulaşmış oldu.

Özel hayatı
Kasım 1999'da albüm çalışmaları için gittiği binada (Kobe Bryant'ın bu albümü yayınlanmadı) 17 yaşındaki dansçı Vanessa Laine ile tanışan Bryant, Huntington Beach, Kaliforniya'daki Marina Lisesi'nde okuyan Laine ile 6 ay sonra Mayıs 2000'de nişanlandı.
Yaklaşık bir yıl sonra 18 Nisan 2001'de Dana Point, Kaliforniya'da evlenen çift düğünlerine sadece 12 konuk çağırdılar. Laine'in Afrika asıllı olmaması ve evlenmek için çok genç yaşta olmaları nedeniyle düğüne karşı çıkan ailesinin yanı sıra, takım arkadaşları da bu düğüne katılmadılar. Ailesi ile arasındaki sürtüşmeler, çiftin 19 Ocak 2003'te Natalia Diamonte adını verdikleri bir kız çocuğu sahibi olmasıyla azaldı. Laine'in 2005 ilkbaharında bir çocuk düşürmesinin ardından çiftin, 1 Mayıs 2006'da ikinci kız çocukları Gianna Maria-Onore dünyaya geldi. Aynı zamanda eski takım arkadaşı Shaquille O'Neal'ın da Florida'da o gün Me'arah Sanaa adında bir kız çocuğu oldu. Kobe Bryant'ın 2007 yılının başlarında yaptığı bir röportajda hala akıcı bir şekilde İtalyanca konuşabildiği açığa kavuştu.

Cinsel saldırı davası
2003 yılında Bryant, Denver, Colorado'da 19 yaşındaki bir otel görevlisine, otel odasında tecavüzle suçlandı. Bryant iddiaları reddetti, otel çalışanı ile anlaşarak birlikte olduğunu savundu.

Bryant gözaltına alınarak sorgulandı. Şikayetçi olan kadın ifade vermeyi reddedince dava düştü. Aynı suçlamayla bir dava daha gündeme geldi ancak dava açılmadan uzlaşmaya gidildi. Kobe Bryant'ın kimliği bilinmeyen kadına 2 milyon doların üzerinde ödeme yaptığı basına yansıdı.

Ölümünün ardından cinsel saldırı davasını hatırlatan Washington Post muhabiri Felicia Sonmez kurumu tarafından idari izne çıkarıldı.

Ölümü

26 Ocak 2020 tarihinde Kaliforniya'da bindiği helikopterin Calabasas şehri yakınlarında yaptığı kaza sonucunda Bryant, 13 yaşındaki kızı Gianna Maria Onore ve yedi kişiyle birlikte hayatını kaybetti.
Ayrıca, ölümü geniş yankı uyandırmış, basketbol dünyasını yasa boğmuştur. Spor, sanat ve siyaset dünyasından taziye mesajları yağmıştır.

Anısına
NBA All-Star Maçı MVP Ödülü, 2020 NBA All-Star organizasyonundan itibaren geçerli olmak üzere Kobe Bryant En Değerli Oyuncu Ödülü olarak değişmiştir.

Oyuncu profili
Kobe Bryant iki numara olarak tabir edilen şutör gard pozisyonunda oynamakta ve gerektiği zaman kısa forvet de oynayabilecek kapasiteye sahiptir. 1999 yılından itibaren her yıl All NBA takımına seçilmiştir. 11 kez all-star kadrosuna yer almıştır. Çoğu zaman spor yazarları onu Michael Jordan'la karşılaştırmışlardır. Bryant'ın çok hızlı sayı üretebilme özelliği vardır. 25.1 sayı 4,6 asist 5,3 ribaund ve 1,5 top çalma kariyer istatistiklerine sahiptir. Onun en bilinen özelliği kendi şutunu yaratabilmesidir. Etkili bir dış skorerdir ve bir maçta on iki üçlük isabeti ile Donyell Marshall'la rekoru paylaşmaktadır. Kariyerinde %49,5 şut isabeti oranıyla oynamaktadır. Çok iyi top hakimiyeti, hızı ve atletik özellikleri sayesinde savunmacılardan kurtularak basket bulabilir. Ofansif özelliğinin yanında iyi de bir savunma oyuncusudur.

NBA kariyer istatistikleri

Normal sezon

|-
| align="left" | 1996-97
| align="left" | L.A. Lakers
| 71 || 6 || 15.5 || .412 || .375 || .819 || 1.9 || 1.3 || .7 || .3 || 7.6
|-
| align="left" | 1997-98
| align="left" | L.A. Lakers
| 79 || 1 || 26.0 || .428 || .348 || .794 || 3.1 || 2.5 || .9 || .5 || 15.4
|-
| align="left" | 1998-99
| align="left" | L.A. Lakers
| 50 || 50 || 37.9 || .465 || .267 || .839 || 5.3 || 3.8 || 1.4 || 1.0 || 19.9
|-
| align="left" | 1999-00
| align="left" | L.A. Lakers
| 66 || 62 || 38.2 || .468 || .319 || .821 || 6.3 || 4.9 || 1.6 || .9 || 22.5
|-
| align="left" | 2000-01
| align="left" | L.A. Lakers
| 68 || 68 || 40.9 || .464 || .305 || .853 || 5.9 || 5.0 || 1.7 || .6 || 28.5
|-
| align="left" | 2001-02
| align="left" | L.A. Lakers
| 80 || 80 || 38.3 || .469 || .250 || .829 || 5.5 || 5.5 || 1.5 || .4 || 25.2
|-
| align="left" | 2002-03
| align="left" | L.A. Lakers
| 82 || 82 || 41.5 || .451 || .383 || .843 || 6.9 || 5.9 || 2.2 || .8 || 30.0
|-
| align="left" | 2003-04
| align="left" | L.A. Lakers
| 65 || 64 || 37.6 || .438 || .327 || .852 || 5.5 || 5.1 || 1.7 || .4 || 24.0
|-
| align="left" | 2004-05
| align="left" | L.A. Lakers
| 66 || 66 || 40.7 || .433 || .339 || .816 || 5.9 || 6.0 || 1.3 || .8 || 27.6
|-
| align="left" | 2005-06
| align="left" | L.A. Lakers
| 80 || 80 || 41.0 || .450 || .347 || .850 || 5.3 || 4.5 || 1.8 || .4 || 35.4
|-
| align="left" | 2006-07
| align="left" | L.A. Lakers
| 77 || 77 || 40.8 || .463 || .344 || .868 || 5.5 || 5.4 || 1.4 || .5 || 31.6
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | L.A. Lakers
| 82 || 82 || 38.9 || .459 || .361 || .840 || 6.3 || 5.4 || 1.8 || .5 || 28.3
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | L.A. Lakers
| 82 || 82 || 36.1 || .467 || .351 || .856 || 5.2 || 4.9 || 1.5 || .4 || 26.8
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | L.A. Lakers
| 73 || 73 || 38.8||| .456 || .329 || .811 || 5.4 || 5.0 || 1.6 || .3 || 27.0
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 82 || 82 || 33.9 || .451 || .323 || .828 || 5.1 || 4.7 || 1.2 || .1 || 25.3
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 59 || 59 || 38.5 || .430 || .303 || .845 || 5.4 || 4.6 || 1.2 || .3 || 27.9
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 78 || 78 || 38.6 || .463 || .324 || .839 || 5.6 || 6.0 || 1.4 || .3 || 27.3
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 6 || 6 || 29.5 || .425 || .188 || .857 || 4.3 || 6.3 || 1.2 || .2 || 13.8
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 35 || 35 || 34.5 || .373 || .293 || .813 || 5.7 || 5.6 || 1.3 || .2 || 22.3
|-
| style="text-align:left;"|
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 66 || 66 || 28.2 || .358 || .285 || .826 || 3.7 || 2.8 || .9 || .2 || 17.6
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan=2| Kariyer
| 1,346 || 1,198 || 36.1 || .447 || .329 || .837 || 5.2 || 4.7 || 1.4 || .5 || 25.0
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan=2| All-Star
| 15 || 15 || 27.6 || .500 || .324 || .789 || 5.0 || 4.7 || 2.5 || .4 || 19.3

Play-off'lar
}
|-
| align="left" | 1997
| align="left" | L.A. Lakers
| 9 || 0 || 14.8 || .382 || .261 || .867 || 1.2 || 1.2 || .3 || .2 || 8.2
|-
| align="left" | 1998
| align="left" | L.A. Lakers
| 11 || 0 || 20.0 || .408 || .214 || .689 || 1.9 || 1.5 || .3 || .7 || 8.7
|-
| align="left" | 1999
| align="left" | L.A. Lakers
| 8 || 8 || 39.4 || .430 || .348 || .800 || 6.9 || 4.6 || 1.9 || 1.2 || 19.8
|-
| align="left" | 2000
| align="left" | L.A. Lakers
| 22 || 22 || 39.0 || .442 || .344 || .754 || 4.5 || 4.4 || 1.5 || 1.5 || 21.1
|-
| align="left" | 2001
| align="left" | L.A. Lakers
| 16 || 16 || 43.4 || .469 || .324 || .821 || 7.3 || 6.1 || 1.6 || .8 || 29.4
|-
| align="left" | 2002
| align="left" | L.A. Lakers
| 19 || 19 || 43.8 || .434 || .379 || .759 || 5.8 || 4.6 || 1.4 || .9 || 26.6
|-
| align="left" | 2003
| align="left" | L.A. Lakers
| 12 || 12 || 44.3 || .432 || .403 || .827 || 5.1 || 5.2 || 1.2 || .1 || 32.1
|-
| align="left" | 2004
| align="left" | L.A. Lakers
| 22 || 22 || 44.2 || .413 || .247 || .813 || 4.7 || 5.5 || 1.9 || .3 || 24.5
|-
| align="left" | 2006
| align="left" | L.A. Lakers
| 7 || 7 || 44.9 || .497 || .400 || .771 || 6.3 || 5.1 || 1.1 || .4 || 27.9
|-
| align="left" | 2007
| align="left" | L.A. Lakers
| 5 || 5 || 43.0 || .462 || .357 || .919 || 5.2 || 4.4 || 1.0 || .4 || 32.8
|-
| align="left" | 2008
| align="left" | L.A. Lakers
| 21 || 21 || 41.1 || .479 || .302 || .809 || 5.7 || 5.6 || 1.7 || .4 || 30.1
|-
| align="left" | 2009
| align="left" | L.A. Lakers
| 23 || 23 || 40.8 || .457 || .349 || .883 || 5.3 || 5.5 || 1.7 || .9 || 30.2
|-
| style="text-align:left;"| 2010
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 23 || 23 || 40.1 || .458 || .374 || .842 || 6.0 || 5.5 || 1.4 || .7 || 29.2
|-
| style="text-align:left;"| 2011
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 10 || 10 || 35.4 || .446 || .293 || .820 || 3.4 || 3.3 || 1.6 || .3 || 22.8
|-
| style="text-align:left;"| 2012
| style="text-align:left;"| L.A. Lakers
| 12 || 12 || 39.7 || .439 || .283 || .832 || 4.8 || 4.3 || 1.3 || .2 || 30.0
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan=2| Kariyer
| 220 || 200 || 39.3 || .448 || .331 || .816 || 5.1 || 4.7 || 1.4 || .6 || 25.6

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kobe Bryant TV
 NBA.com'da Kobe Bryant
 Basketball Reference Kobe Bryant

1978 doğumlular
Philadelphia doğumlu basketbolcular
Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımı basketbolcuları
Afrikalı Amerikalı Katolikler
Amerikalı Roma Katolikleri
Afrikalı Amerikalı basketbolcular
Şutör gard basketbolcular
2008 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
Lise mezunu iken NBA'de seçmelere giren basketbolcular
Altın Olimpiyat madalyalı Amerikalı sporcular
Los Angeles Lakers basketbolcuları
NBA smaç şampiyonları
NBA final serilerinde MVP seçilenler
Charlotte Hornets seçimleri
İtalya'daki Amerikalı gurbetçiler
2012 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2012 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
NBA All-Star'ları
Forması emekli edilmiş NBA basketbolcuları
Afrikalı Amerikalı Hristiyanlar
Altın Olimpiyat madalyalı Amerikalı basketbolcular
En İyi Kısa Film Akademi Ödülü sahipleri
Lower Merion High School'da öğrenim görenler
2020 yılında ölenler
Los Angeles County'de ölenler
Kaliforniya'da kazalarda ölenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki helikopter kazalarında ölen kişiler
Basketball Hall of Fame basketbolcuları
20. yüzyılda Amerikalılar
Amerikalı erkek basketbolcular
Amerikalı podcast yayıncıları
Los Angeles doğumlu basketbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'nde yanarak ölenler

Kobe Bryant


Barbara Wiltsche (* um 1965) ist eine ehemalige österreichische Tischtennis-Nationalspielerin. Sie gehörte in den 1980er Jahren zu den besten Spielerinnen Österreichs.

Werdegang
Barbara Wiltsche stammt aus Judenburg, wo sie beim Verein ATUS Judenburg ihre Laufbahn begann. Erste Erfolge erzielte sie bei den österreichischen Jugendmeisterschaften, als sie 1978 mit Harald Koller den Titel im Mixed gewann. 1983 erreichte sie im Einzel das Endspiel, im Doppel mit Elisabeth Maier und im Mixed mit Peter Eckel wurde sie österreichischer Jugendmeister.

Bei den Erwachsenen gewann sie erstmals 1981 die österreichische Meisterschaft im Einzel. Diesen Titel verteidigte sie von 1982 bis 1984. 1985 war sie wegen ihres Engagements in Deutschland nicht mehr für die nationalen Meisterschaften spielberechtigt, aber 1993 gelang ihr nochmals der Titelgewinn. Dazu kommen mehrere vordere Platzierungen:
 1978: Platz 2 im Mixed mit Erich Amplatz
 1979: Platz 2 im Doppel mit Carmen Traunig, Sieg im Mixed mit Erich Amplatz
 1981: Sieg im Doppel mit Dolores Fetter, Platz 2 im Mixed mit Peter Eckel
 1982: Sieg im Doppel mit Dolores Fetter, Platz 2 im Mixed mit Peter Eckel
 1984: Platz 2 im Mixed mit Peter Eckel
 1988: Sieg im Doppel mit Vera Kottek, Platz 2 im Mixed mit Peter Eckel
 1991: Sieg im Doppel mit Vera Kottek
 1992: Sieg im Doppel mit Karin Albustin
 1993: Platz 2 im Doppel mit Karin Albustin

Von 1981 bis 1983 errang Barbara Wiltsche beim Bundesranglistenturnier Platz eins.

Zwischen 1978 und 1988 nahm sie dreimal an Weltmeisterschaften und sechsmal an Europameisterschaften teil. Dabei kam sie niemals in die Nähe von Medaillenrängen. In der ITTF-Weltrangliste belegte sie 1985 Platz 77.

1984 wechselte Barbara Wiltsche in die deutsche Bundesliga zum VSC Donauwörth. 1989 schloss sie sich dem österreichischen Verein SPG Korneuburg an, wo sie 1996 ihre aktive Laufbahn beendete.

Privat
Barbara Wiltsche studierte in Wien Jura.

Turnierergebnisse

Literatur
 Olaf Brockmann: Herzklopfen vor dem Sprung in die Bundesliga, Zeitschrift DTS, 1984/9 S. 17

Einzelnachweise

Österreichischer Meister (Tischtennis)
Tischtennisspieler (VSC 1862 Donauwörth)
Sportler (Judenburg)
Sportler (Korneuburg)
Österreicher
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Barbara Wiltsche