2013 බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගමාලාව යනු, ඉන්දියාව, ශ්‍රී ලංකාව සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් අතර, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හිදී දැනට  පැවැත්වෙන,  එක් දින ජාත්‍යන්තර  ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. පළමු වටයෙහි තරග,  ජැමෙයිකාවේ,  කිංස්ටන්හී, සබීනා පාක්හිදී පැවැත්වෙන අතර, දෙවන වටයේ තරග සහ අවසන් තරගය, ට්‍රිනිඩෑඩ්හී,  පෝට් ඔෆ් ස්පේන්හී, ක්වීන්ස් පාක් ඕවල්හී පැවැත්වෙයි. තරගමාලාව නම් කර ඇත්තේ සෙල්කෝන් මෝබයිල් කුසලාන ලෙසිනි. තරගමාලාවේ දෙවන එදිජා අතරතුර ඔහුගේ දකුණු කලවයේ ඇතිවූ ආබාධයක් නිසා ඉන්දියානු නායක මහේන්ද්‍ර සිං දෝනි තුන්කොන් තරගමාලාවේ ක්‍රීඩාකිරීමෙන් ඉවත් කෙරිණි. එහ නිසා ඉන්දියානු කණ්ඩායම් නායකත්වය විරාට් කෝලි වෙත පිරිනැමිණි.

තරග

කණ්ඩායම් අවස්ථාව

ලකුණු සටහන

පළමු වටය

දෙවන වටය

අවසන් තරගය

සංඛ්‍යාන

පන්දුවට පහරදීම්
වැඩිම ලකුණු

පන්දු යැවීම්
වැඩිම කඩුළු

පුළුල්විදැහුම් (විකාශන) අයිතීන්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 Schedule
 http://www.espncricinfo.com/tri-nation-west-indies-2013/content/story/646695.html


Caraguatay bezeichnet:

 Caraguatay (Misiones), Ort in Argentinien
 Caraguatay (Paraguay), Stadt in Paraguay

Caraguatay


كان حصار برلين   (24 يونيو 1948 – 12 مايو 1949) من أولى الأزمات الدولية الكبرى في الحرب الباردة. خلال الاحتلال متعدد الجنسيات لألمانيا ما بعد الحرب العالمية الثانية، أوقف الاتحاد السوفييتي معابر السكك الحديدية والطرق والقنوات التابعة للحلفاء الغربيين إلى قطاعات برلين الواقعة تحت السيطرة الغربية. عرض السوفييت إسقاط الحصار إذا سحب الحلفاء الغربيون المارك الألماني الجديد من برلين الغربية.

أنشأ الحلفاء الغربيون جسر برلين الجوي (26 يونيو 1948 – 30 سبتمبر 1949) لنقل الإمدادات إلى سكان برلين الغربية، وهو عمل صعب بالنظر إلى حجم سكان المدينة.

بدأ الأمريكيون والبريطانيون بعد ذلك عملية مشتركة لدعم المدينة بأكملها. أجرت أطقم من القوات الجوية للولايات المتحدة، والقوات الجوية الملكية، والقوات الجوية الفرنسية، والقوات الجوية الكندية الملكية، والقوات الجوية الملكية الأسترالية، والقوات الجوية النيوزيلندية، والقوات الجوية لجنوب أفريقيا أكثر من 200,000 طلعة جوية في عام واحد، مما وفر لسكان برلين الغربية الضروريات مثل الوقود والمواد الغذائية، وكانت الخطة الأصلية هي نقل 3475 طنًا من الإمدادات يوميًا. بحلول ربيع عام 1949، تضاعف هذا الرقم في الغالب، إذ بلغت ذروة التسليم اليومي 12,941 طنًا. بحلول هذا الوقت، كان الجسر الجوي ناجحًا بشكل واضح، إذ قدم بضائع بكمية أكبر مما كانت تتلقاه المدينة سابقًا عن طريق السكك الحديدية. لم يعترض السوفييت الجسر الجوي خوفًا من أن يؤدي ذلك إلى صراع مفتوح، على الرغم أنهم فاقوا عدد الحلفاء في ألمانيا وخاصةً في برلين.

في 12 مايو 1949، رفع الاتحاد السوفييتي الحصار المفروض على برلين الغربية، على الرغم أن الأمريكيين والبريطانيين استمروا في تزويد المدينة بالمؤن عن طريق الجو في ذلك الوقت على أي حال لأنهم كانوا قلقين من أن السوفييت كانوا ببساطة سيستأنفون الحصار وكانوا يحاولون فقط تعطيل خطوط التموين الغربية. توقف جسر برلين الجوي رسميًا في 30 سبتمبر 1949 بعد خمسة عشر شهرًا. نقلت القوات الجوية الأمريكية نحو 1,783,573 طنًا (76.40% من إجمالي ما نُقل) ونقلت القوات الجوية الملكية 541,937 طنًا (23.30% من إجمالي ما نُقل)، بإجمالي يبلغ 2,334,374 طنًا، ثلثاها تقريبًا من الفحم، على متن 278،228 طلعة جوية فوق برلين.

حلقت طائرات سي 47 وسي 54 معًا أكثر من 92 مليون ميل في هذه العملية، وهي تقريبًا المسافة من الأرض إلى الشمس. أثناء ذروة الجسر الجوي، كانت تصل طائرة واحدة إلى برلين الغربية كل ثلاثين ثانية.

تحطمت 17 طائرة أمريكية وثماني طائرات بريطانية خلال العملية. سُجل ما مجموعه 101 حالة وفاة نتيجةً للعملية، بما في ذلك 40 بريطانيًا و31 أمريكيًا، توفي معظمهم بسبب حوادث الطيران.

سلط حصار برلين الضوء على الرؤى الأيديولوجية والاقتصادية المتنافسة لأوروبا ما بعد الحرب ولعب دورًا رئيسيًا في جذب ألمانيا الغربية إلى حلف الناتو بعد عدة سنوات في عام 1955.

تقسيم ألمانيا ما بعد الحرب
من 17 يوليو وحتى 2 أغسطس 1945، توصل الحلفاء المنتصرون إلى اتفاق بوتسدام حول مصير أوروبا ما بعد الحرب، داعين إلى تقسيم ألمانيا المهزومة إلى أربع مناطق احتلال مؤقتة (وبالتالي أعادوا التأكيد على المبادئ التي أقرها مؤتمر يالطا سابقًا). كانت هذه المناطق تقع تقريبًا حول مواقع جيوش الحلفاء الحالية في ذلك الوقت. قُسمت برلين أيضًا إلى مناطق احتلال، ووقعت على بعد 100 ميل (160 كيلومتر) داخل ألمانيا الشرقية الخاضعة للسيطرة السوفيتية. سيطرت الولايات المتحدة والمملكة المتحدة وفرنسا على الأجزاء الغربية من المدينة، بينما سيطرت القوات السوفيتية على القطاع الشرقي.

المنطقة السوفيتية وحقوق الحلفاء بالوصول إلى برلين
في المنطقة الشرقية، وحّدت السلطات السوفيتية بالقوة الحزب الشيوعي الألماني والحزب الاشتراكي الديمقراطي (إس بّي دي) معًا في حزب الوحدة الاشتراكية (إس إي دي)، مدعية في ذلك الوقت أنه لن يكون لها توجه ماركسي-لينيني أو سوفيتي. دعا قادة حزب الوحدة الاشتراكية بعد ذلك إلى «إنشاء نظام ديمقراطي مناهض للفاشية، وجمهورية ديمقراطية برلمانية» في حين قمعت الإدارة العسكرية السوفياتية جميع الأنشطة السياسية الأخرى. نُقلت المصانع والمعدات والفنيين والمديرين والعاملين المهرة إلى الاتحاد السوفيتي.

في اجتماع يونيو عام 1945، أبلغ ستالين القادة الشيوعيين الألمان أنه يتوقع تقويضًا بطيئًا للمواقع البريطانية داخل منطقة الاحتلال، وأن الولايات المتحدة ستنسحب في غضون عام أو عامين، وأنه لن يقف شيء بعد ذلك في طريق وجود ألمانيا الموحدة تحت السيطرة الشيوعية داخل الحلف السوفيتي. أخبر ستالين وزعماء آخرون الوفود البلغارية واليوغسلافية في أوائل عام 1946 أن ألمانيا يجب أن تكون سوفيتية وشيوعية.

التركيز على برلين وانتخابات عام 1946
سرعان ما أصبحت برلين النقطة المحورية في كل من الجهود الأمريكية والسوفيتية لإعادة ترتيب أوروبا حسب رؤاهم الخاصة. كما أشار وزير الخارجية السوفييتي فياتشيسلاف مولوتوف إلى أن «ما يحدث لبرلين، يحدث لألمانيا؛ وما يحدث لألمانيا، يحدث لأوروبا». عانت برلين من أضرار جسيمة؛ انخفض عدد سكانها قبل الحرب من 4.3 مليون شخص إلى 2.8 مليون.

بعد المعاملة القاسية والهجرة القسرية والقمع السياسي والشتاء القاسي بشكل خاص في عامي 1945-1946، كان الألمان في المنطقة الخاضعة للسيطرة السوفيتية معاديين للمساعي السوفيتية. أسفرت الانتخابات المحلية في عام 1946 عن تصويت احتجاجي مناهض للشيوعية، خاصةً في القطاع السوفيتي من برلين. انتخب مواطنو برلين أعضاءً غير شيوعيين بأغلبية ساحقة ليترأسوا حكومة المدينة.

الانقسام السياسي

التحركات نحو إنشاء دولة ألمانيا الغربية
قررت الولايات المتحدة بشكل سري أن ألمانيا الموحدة والحيادية ستكون أمرًا غير مرغوب فيه، إذ أخبر السفير والتر بيدل سميث الجنرال أيزنهاور أنه «على الرغم من موقفنا المعلن، فنحن حقًا لا نريد ولا ننوي قبول توحيد ألمانيا بأي شروط قد يوافق عليها الروس على الرغم أنها تبدو أنها تلبي معظم متطلباتنا». قرر المخططون الأمريكيون سرًا خلال الحرب أن إعادة بناء اقتصاد أوروبا الغربية سيحتاج إلى وجود ألمانيا متحالفة قوية للمساعدة في ذلك.

أزمة أبريل والمصعد الجوي الصغير
في 25 مارس 1948، أصدر السوفييت أوامر تقيد حركة الغرب العسكرية والمسافرين بين مناطق الاحتلال الأمريكية والبريطانية والفرنسية وبين برلين. بدأت هذه الإجراءات الجديدة في 1 أبريل مع إعلان أنه لا يمكن لأي شحنة مغادرة برلين بالسكك الحديدية دون إذن القائد السوفياتي. ينبغي على كل قطار وشاحنة أن تُفتّش من قِبل السلطات السوفيتية. في 2 أبريل، أمر الجنرال كلاي بإيقاف جميع القطارات العسكرية وطلب نقل الإمدادات إلى الحاميات العسكرية عن طريق الجو، الأمر الذي أُطلق عليه اسم «المصعد الصغير».

أزمة العملة
استلزم إنشاء ألمانيا الغربية المستقرة اقتصاديًا إصلاح عملة الرايخ مارك الألمانية غير المستقرة التي قُدمت بعد التضخم الألماني في عشرينيات القرن العشرين. أفسد السوفييت الرايخ مارك من خلال الطباعة المفرطة، مما أدى إلى استخدام الألمان للسجائر باعتبارها عملة فعلية أو للمقايضة. عارض السوفييت الخطط الغربية لإصلاح العملة. فسروا العملة الجديدة على أنها قرار أحادي الجانب وغير مبرر، وردوا بقطع جميع الروابط البرية بين برلين الغربية وألمانيا الغربية. اعتقد السوفييت أن العملة الوحيدة التي يجب السماح بتداولها هي العملة التي أصدروها بأنفسهم. في فبراير 1948، اقترح الأمريكيون والبريطانيون على لجنة التنسيق الإدارية إنشاء عملة ألمانية جديدة، لتحل محل عملة الرايخ مارك المتداول ومنخفضة القيمة. رفض السوفييت قبول هذا الاقتراح، على أمل استمرار الركود الألماني، تماشيًا مع سياسة ألمانيا الضعيفة.

قصة
انتهت المفاوضات بين الدول المنتصرة في الحرب، حول مستقبل وضع ألمانيا إلى طريق مسدود، فاتفقت كل من الولايات المتحدة الأمركية وبريطانيا و فرنسا في ندوة لندن أبريل يونيو 1948 على توحيد مناطق نفوذها، فأثار ذلك غضب الاتحاد السّوفياتي الذي قرّر ضرب حصار على برلين الغربية.
حينما حاول السوفيت اجبار القوات الغربية على الرحيل إلا أن القوات الغربية تمسكت بمواقعها.وعلى اثر ذلك قامت الولايات المتحدة بإرسال مساعدات لسكان برلين البالغ عددهم2.2 مليون نسمة حتى قام السوفيات بفك حصارهم واعتبرت الولايات المتحدة ذلك انتصارا حققته ضد السوفيات في اطار الحرب الباردة فظهرت ألمانيا الغربية في مايو 1949 وألمانيا الشرقية في أكتوبر 1949، بنهاية الحرب العالمية الثانية احتل الحلفاء الجزء الغربي لألمانيا والاتحاد السوفياتي الجهة الشرقية ، حيث أقر ذلك مؤتمر بوتسدام 1945 (تعتبر ألمانيا مناطق نفوذ أمريكية، سوفياتية، فرنسية، بريطانية) ولمواجهة الشرق أدمجت الدول الغربية مناطق نفوذها من خلال مؤتمر لندن 1948 وطالبت بإقامة حكومة مركزية لكن ذلك لم يرض الاتحاد السوفياتي فقام بحصار برلين الغربية. وكان رد فعل الدول الغربية بإقامة جسرا جويا لمدة سنة 1949 وتم رفع الحصار بالإعلان عن قيام جمهورية ألمانيا الغربية الرأسمالية 5 أغسطس 1949 وألمانيا الشرقية الاشتراكية 7 أكتوبر 1949 وفي سنة 1961 تجددت الأزمة وتم بناء جدار برلين للفصل بين الألمانيتين.

معرض صور

مراجع

  An enlargement of two Manchester Guardian articles (19 October 1948 and 20 October 1948).
 * Matthias Bath: Die Berlin-Blockade 1948/49. Stalins Griff nach der deutschen Hauptstadt und der Freiheitskampf Berlins. Neuhaus Verlag, Berlin 2018, ISBN 978-3-937294-11-7.
 Lowell Bennett: Bastion Berlin. Das Epos eines Freiheitskampfes. Friedrich Rudl. Verleger Union, Frankfurt am Main 1951.
 Corine Defrance، Bettina Greiner، Ulrich Pfeil (Hrsg.): Die Berliner Luftbrücke. Erinnerungsort des Kalten Krieges. Christoph Links, Berlin 2018, ISBN 978-3-86153-991-9.
 Udo Wetzlaugk: Berliner Blockade und Luftbrücke 1948/49. Landeszentrale f. Polit. Bildung, Berlin 1998.
 Daniel A. Harrington: Berlin on the Brink. The Blockade, the Airlift and the Early Cold War. University Press of Kentucky, Lexington, Kentucky, USA 2012, ISBN 978-0-8131-3613-4.

وصلات خارجية
  – A PBS site on the context and history of the Berlin Airlift.
 Operation Plainfare
 Luftbruecke: Allied Culture in the Heart of Berlin
 Agreement to divide Berlin
 Memorandum for the President: The Situation in Germany, 23 July 1948
 Berlin Airlift: Logistics, Humanitarian Aid, and Strategic Success
 Royal Engineers Museum Royal Engineers and the Cold War (Berlin Airlift)
 Berlin Airlift US Department of Defense
  – A 1948 propaganda film about the airlift, told from the British point of view.

 The Berlin Airlift

ألمانيا في 1948
ألمانيا في 1949
أزمات دبلوماسية
ألمانيا المحتلة من قبل الحلفاء
التاريخ العسكري في 1948
التاريخ العسكري في 1949
الجسر الجوي
العلاقات الألمانية الأمريكية العسكرية
العلاقات الألمانية البريطانية العسكرية
العلاقات السوفيتية الألمانية
العلاقات السوفيتية الأمريكية
العلاقات السوفيتية البريطانية
الكتلة الشرقية
تاريخ الحرب الباردة في ألمانيا
تاريخ القوات الجوية الأمريكية القرن 20
تاريخ القوات الجوية الملكية
تاريخ القوات الجوية الملكية القرن 20
تاريخ برلين
جسر جوي
حصار
حوادث قتال
برلين في عقد 1940
علاقات الاتحاد السوفيتي الخارجية
علاقات دولية في 1948
علاقات دولية في 1949
عمليات أستراليا العسكرية غير القتالية
عمليات المملكة المتحدة العسكرية غير القتالية
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
نزاعات الحرب الباردة
وحدات أمريكية غير قتالية

حصار برلين


Iittala, etableret som et glasværk i 1881, er et finsk designmærke indenfor designobjekter, bordtøj og kogegrej. Iittala's officielle i-logo blev designet af Timo Sarpaneva i 1956. Siden 2007 har Iittala været ejet af Fiskars.

Iittala har stærke designrødder indenfor glasvarer og glaskunst, hvilket eksempelvis kan ses i glas designet af Aino Aalto i 1932; Alvar Aalto's Savoy Vase (Aalto Vase) fra 1936; Oiva Toikka's Fugle af Toikka glasfuglesamling har været fremstillet siden 1962, hans glasvare sæt Kastehelmi fra 1964 og Tapio Wirkkala's glas Ultima Thule fra 1968.

Over tid udvidede Iittala fra glas til andre materialer som keramik og metal, mens der fortsat var fokus på filosofien om progressivt, elegant og tidsløst design. Det ses i Kaj Franck's Teema keramiske bordtøj fra 1952 og Timo Sarpaneva's støbejernsgryde Sarpaneva fra 1960.

I nyere design ses Björn Dahlström i 1998; Heikki Orvola's Kivi lysholdere fra 1988; Alfredo Häberli's keramik Origo bordtøj designet i 1999 og Essence glassene fra 2001; Anu Penttinen's Vitriini fra 2010 og bordtøjet Sarjaton bruger kramik, glas, træ, tekstiler som materialer, det er designet af Harri Koskinen, Aleksi Kuokka, Musuta og Samuji i 2012.

Historie

Opstarten
I april 1881, i Sydfinland i landsbyen Iittala, etablerede svenske Petrus Magnus Abrahamsson Iittala Glasbruks Aktiebolag, efter at have forladt Nuutajärvi glasværk.
Pga. mangel på faglærte glaspustere i Finland så kom de første 17 glaspustere fra Limmared glasværk i Sverige. Sammen med den lokale svenske glaspuster Johan Fredrik Gauffin, som var delejer, så skabte de de første glasobjekter 24. november 1881.

I februar 1888 forlod Abrahamsson det tabsgivende Iittala glasværk og Anders Andersson der var bestyrelsesformand overtog direktørposten. I 1865 stoppede svenskeren Anders Norstedt som administrator for Nuutajärvi glasværk og flyttede til Helsinki for at pleje sine forretningsinteresser. I 1895 besad Anders Norstedt aktiemajoriteten i Iittala Glasbruks Aktiebolag.

Nyere tid

I 1988 fusionerede ejerne af Iittala glasværk, A, Ahlström Corporation og Wärtsilä, ejerne af Nuutajärven Lasi, Humppila glasværk og Napapiirin Lasi til Iittala-Nuutajärvi Oy. A, Ahlström beholdt 70 % af aktierne og Wärtsilä 30 %. Produktkollektionerne blev alle beholdt men mærket Iittala blev benyttet til eksport.

I 1990 blev Iittala-Nuutajärvi Oy solgt til Hackmann-koncernen, som havde overtaget Arabia og Rörstrand-Gustavsberg. Designområdet i Hackman skiftede navn til Iittala i 2003.

I 2004 købte italienske ALI Group Hackman-koncernen og frasolgte forretningsområdet Iittala oy ab til Iittala-ledelsen og den hollandske kapitalfond ABN AMRO.

I 2007 blev Iittala købt af Fiskars og det er i dag et design-mærke i Fiskars-koncernen.

Referencer

 Riitta Nikula (ed), Heroism and the Everyday. Museum of Finnish Architecture, Helsinki, 1994.

Eksterne henvisninger
 Iittala brand homepage
 Iittala Product Timeline
 Fiskars Corporation
 Iittala history  - at FinnishDesign.com
 Iittala brand description  - at Skandimag.ru (Russian)

Mærker
Glasværker
Fremstillingsvirksomheder fra Finland
Fiskars
Etableret i 1881

Iittala


Olaylar
 Hun İmparatorluğu kuruldu (dağılışı 469).
 Marcianopolis Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 Ingyō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 19. imparatoru (ö. 453)

Ölümler
 Bademus, Hristiyan aziz

376


Færder er en økommune i Vestfold og Telemark der ligger på vestsiden af den sydlige del af Oslofjorden. Kommunen blev oprettet 1. januar 2018 efter en sammenlægning af kommunerne Nøtterøy og Tjøme.

Kommunen grænser mod nord til Tønsberg kommune, mod øst til Oslofjorden, mod syd til Skagerrak og mod vest til Sandefjord kommune og Tønsbergfjorden.

Øerne Nøtterøy, Føynland, Tjøme, Brøtsø og Hvasser har fast bosætning og er forbundet med broer. Også øerne Veierland, Bjerkøy, Hvaløy og Nordre og Søndre Årøy har faste beboere, men har ingen broforbindelse. Der ud over er der ca. 650 andre større og mindre øer og holme som er uden helårsbeboelse.

Nogle af dem har været beboet tidligere, som for eksempel Bolærne, Skrøslingen, Sandø, feriekoloniøen Hudø og Ildverket. Længst ud mot Oslofjorden ligger Leistein, som viser sejlruten mod Vrengensundet. Længst mod syd ligger Tristein med Færder fyr. Det regnes som Oslofjordens sydige endepunkt.

I 2013 blev Færder nationalpark oprettet. Denne omfatter øerne og havbunden øst for kommunen.

Personer fra Færder

Alf Larsen († 1967), forfatter
Trygve Bratteli († 1984), politiker, statsminister
Jan Peder Syse, politiker, statsminister († 1997)
Gro Dahle (1962–), forfatter
Svein Nyhus (1962–)
Ellen Horn, politiker, kulturminister, voksede op på Tjøme
Jørn Magdahl, politiker, partileder

Kilder og henvisninger

Kommunens websted

Kommuner i Vestfold og Telemark
Kommuner i Vestfold

Færder


120405 Svyatylivka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
120405 Svyatylivka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Andrușivka de Oleg Gerashchenko și Y. Ivashchenko. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,81 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 7,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 120001-121000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

120405 Svyatylivka


Die Q School 2012/3 war das letzte von drei Qualifikationsturnieren für die Snooker-Saison 2012/13. Es wurde vom 25. bis 29. Mai 2012 in der World Snooker Academy in Sheffield ausgetragen.

Modus
Die 115 gemeldeten Spieler wurden 4 Gruppen zugelost. Jede Gruppe spielte im K.-o.-System einen Gruppensieger aus, der einen Platz auf der Main Tour der Saison 2012/13 und 2013/14 erhielt.

Sämtliche Spiele wurden im Best-of-7-Modus gespielt.

 Spieler, die in der abgelaufenen Saison 2011/12 Main-Tour-Spieler waren, jedoch aus der Weltrangliste herausfielen und eine direkte Wiederqualifikation anstrebten, sind mit einem "" gekennzeichnet.
 Spieler, die für die Q School gemeldet waren, die Qualifikation für die Main-Tour jedoch auf anderem Wege schafften (z. B. Nominierung durch den Landesverband oder internationale Meisterschaften), sind mit einem "" gekennzeichnet.
 Spieler, die im ersten oder zweiten Qualifikationsturnier gewannen und somit bereits für die Saison 2012/13 qualifiziert waren, sind mit einem "" gekennzeichnet.

Ergebnisse

Gruppe 1

Gruppe 2

Gruppe 3

Gruppe 4

Century-Breaks

Q School Order of Merit
World Snooker kündigte an, dass auf Basis der gewonnenen Spiele und Frames eine Rangliste (die Q School-Order-of-Merit) erstellt werden sollte. Diese wurde allerdings aus ungenannten Gründen niemals veröffentlicht. Anhand dieser Rangliste wollte man die Ranglisten-Turniere der Saison 2012/13 für die nicht mindestens 96 der Profispieler gemeldet hatten mit den besten nicht für die Main Tour qualifizierten Q School-Spielern auffüllen. In Ermangelung einer offiziellen Order-of-Merit geben nur einige Beiträge in Snookerforen Auskunft über die tatsächliche Rangliste.

Folgende Spieler nahmen in der Folgesaison an den Qualifikationsrunden der Ranglistenturniere teil:
 Gareth Allen (Shanghai Masters, International Championship, UK Championship, Haikou World Open, China Open, Welsh Open)
 Justin Astley (Australian Goldfields Open, Haikou World Open, China Open, Welsh Open)
 Jordan Brown (German Masters, Welsh Open)
 Jeff Cundy (Australian Goldfields Open)
 Adrian Gunnell (Wuxi Classic, Australian Goldfields Open, German Masters)
 Duane Jones (Wuxi Classic, Australian Goldfields Open, UK Championship, Haikou World Open, Welsh Open)
 Mitchell Mann (Australian Goldfields Open)
 Fraser Patrick (Wuxi Classic, Australian Goldfields Open, Shanghai Masters, International Championship, UK Championship, German Masters, China Open, Snookerweltmeisterschaft)
 Lee Spick (Australian Goldfields Open)
 Allan Taylor (Australian Goldfields Open)
 Michael Wild (Wuxi Classic, Australian Goldfields Open, Haikou World Open, China Open)

Einige Spieler (z. B. Gareth Allen und Scott Donaldson) verzichteten auf die Teilnahme an den ersten Ranglistenturnieren, um sich noch über die EBSA-Snookereuropameisterschaft für die Main Tour zu qualifizieren. Donaldson gelang dies dann auch.

Anmerkungen

Einzelnachweise

2012 3
Snookerveranstaltung 2012
Billardturnier in Sheffield

Q School 2012/3


An Telipogon phalaenopsis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lothar Alfred Braas. An Telipogon phalaenopsis in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon phalaenopsis


Zélia Maria Cardoso de Mello (São Paulo, 20 de septiembre de 1953), economista brasileña.

Egresada de la Universidad de São Paulo, donde también se ha dedicado a la docencia. Fue la única mujer en asumir el cargo de Ministra de Hacienda en Brasil, el 15 de marzo de 1990, al asumir Fernando Collor de Mello la Presidencia de Brasil; abandonó el ministerio el 10 de mayo de 1991. Fue la mentora intelectual del Plan Collor, adoptado por la administración presidencial de Collor; nombró a los economistas Antônio Kandir e Ibrahim Eris. Según la revista Isto é Dinheiro, fue la mujer que más poder acumuló en toda la historia republicana de Brasil.

Referencias

Enlaces externos

 Elogios aos resultados da privatização, na Revista Bovespa
 Mulheres em ação: Diferença com data para acabar, na revista Bovespa
 Ministra Zélia

Alumnado de la Universidad de São Paulo
Economistas de Brasil
Ministros de Hacienda de Brasil
Nacidos en São Paulo

Zélia Cardoso de Mello


Salvador Allende Gossens (26 Haziran 1908, Valparaíso, Şili -  11 Eylül 1973, Santiago, Şili), Şilili devlet adamı ve Latin Amerika'da serbest seçimle iktidara gelen ilk Marksist devlet başkanıdır. Ne var ki işçi sınıfının egemenliğinde bir cumhuriyet kurma amacını gerçekleştiremedi. Göreve başladıktan üç yıl sonra karşıdevrimci general Augusto Pinochet, onun başkanlığını sürdürdüğü sosyalist iktidarı bir darbe ile ortadan kaldırdı.

Çocukluk ve gençlik yılları
Burjuva bir ailenin oğlu olan Allende, liseyi bitirdikten sonra doğduğu kent olan Valparaíso'da tıp eğitimi gördü. Solcu politik gruplarda çalışarak kısa zamanda öğrenci liderliğine yükseldi. Diktatör Carlos İbanez'e karşı mücadelesinden dolayı tutuklandı ve 1932'de tıp diplomasını aldıktan sonra üniversiteden uzaklaştırıldı. Bir yıl sonra tanınmış birkaç solcuyla birlikte Komünist Partinin Marksist alternatifi olarak gördüğü Partido Socialistayı (Sosyalist Parti) kurdu.

İlk politikaları
1937'den başlayarak Milletvekili olan Allende, devletin çeşitli sağlık kurumlarında çalıştı ve Valparaíso Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yaptı. Halk Cephesi Hükûmeti'nin Başkanı olan Pedro Aguirre Cerda, Allende'yi 1939'da Sağlık Bakanlığı'na atadı. Allende'nin sosyal düzeyi düşük olanlara karşı özel bir ilgi göstermesi, Yoksulların Başkanı olarak adlandırılmasını sağladı. 1943'te Sosyalist Parti Genel Sekreterliği'ne seçildi ve bunun ardından sağlık alanında çeşitli kamusal ve siyasal görevler üstlendi. Bunun yanı sıra ülkesinin sosyal yasalarının çıkarılması yönünde etkin bir rol oynadı.

Dört kez Başkan adaylığı

Allende, toplumun alt tabakalarına ilişkin sosyal çalışmalarından dolayı kazandığı popülerliği 1952'deki Başkan seçimlerinde kullanmak istedi. Birkaç solcu partiyi birleştirerek Frente del Puebloyu (Halk Cephesi) kurdu ve bu partinin adayı oldu. Ne var ki ancak 60.000 oy alabildi. Bu başarısızlığın sonucu olarak, sonraki yıllarda giderek daha çok partiyi Halk Cephesine katmaya çalıştı.

4 Eylül 1970'te Sosyalistler, Komünistler, Liberaller ve Hristiyan Demokratlar'dan ayrılmış olanların birleşmesiyle kurduğu Unidad Popular'ın (Halk Birliği) adayı oldu. 1952, 1958, 1964'ten sonraki bu dördüncü girişiminde, 1967'den beri Senato Başkanı olan Allende, mutlak çoğunluğu (oyların % 36,3'ü) kazandı. Altı hafta sonra hedefine ulaşarak Başkanlık Sarayı'na taşındı. Hükûmet'teki Hristiyan Demokrat Partisinin oylarını; demokratik hukuk devleti, ayrıca parti, toplantı ve basın özgürlüğünden yana tavrıyla toplayabildi.

Sosyalist ekonomik politikası

Allende, Şili'yi sosyalist bir topluma yani "İşçi Sınıfının Cumhuriyeti"ne dönüştürmek istedi. Mallara el koyarak ve mülkü dağıtarak büyük sosyal farklılıklara karşı savaştı. 15 yaşından küçük çocuklara, gebe ve emziren annelere parasız olarak günde yarım litre süt dağıttı. En düşük gelirleri üçte iki oranında yükseltti, buna karşılık devlet memurlarının ücretlerine bir üst sınır koydu.

Yabancı işletmeleri devletleştirmesi, birinci derecede, hemen hemen tümüyle Amerikalılara ait olan bakır madenlerine yönelikti. 1970 Kasım'ında Küba ile diplomatik ilişkilerin yeniden kurulması, ABD ile ayrıca bir sürtüşme nedeni oldu.

İç politika

Allende'nin sosyal ve politik girişimlerinin başlangıçtaki başarılarına karşın önemli ekonomik sorunlar ortaya çıktı. Bir yıl önce devletleştirmeyi oy birliğiyle kabul etmiş olan muhafazakâr muhalefet, ABD'nin baskısıyla 1972 Şubat'ında danışma koşulunu koydu ve Allende, bundan sonraki devletleştirme işlemlerinde Parlamento'nun iznini almak zorunda kaldığından politikasını sürdüremedi.

1973'ün ortasından sonra, sağdan ve soldan gelen terör, iç politikadaki dengeyi bozdu. Ayrıca zırhlı bir birliğin darbe girişimi, Allende'nin 1972 güzünde Hükûmet'e ortak ettiği ordunun da artık onu tam olarak desteklemediğini kanıtladı. 1973 Haziran'ının sonunda Parlamento'nun çoğunluğu Allende'nin rejimini yasa dışı ilan etti ve kendisini anayasayı birkaç kez ihlal etmekle suçladı.

Askeri darbe ve ölümü
1973 Ağustos'unun sonunda Allende tarafından Şili Silahlı Kuvvetleri'nin Başkomutanlığı'na getirilen General Augusto Pinochet, ülkenin karışık durumundan yararlanarak 11 Eylül 1973 tarihinde bir darbe girişiminde bulundu. Bunu yaparken CIA'in yoğun desteğini gördü. Bu durum, Latin Amerika devletlerinde serbest seçimlerle iktidara gelen Marksist bir Devlet Başkanına yapılan tek antikomünist darbedir.

Başkanlık Sarayı'na yapılan saldırılar sırasında teslim olması çağrısı yapıldı, fakat o askerlere teslim olmayı reddetti ve intihar etti. Kısa bir süre sonra darbeciler, Allende'nin intihar ettiğini duyurdu. Resmi duyuruda, General Augusto Pinochet'in askerleri Cumhurbaşkanlığı Sarayı'nı sarınca otomatik tüfek ile intihar ettiği ilan edildi. Ölümünden önce, Fidel Castro'nun kendisine hediye ettiği ve elinde tuttuğu AK-47 marka silah birkaç kez fotoğraflanmıştı. Allende, bu silahla ölü bulundu. 2004'teki Guzmán belgeseline göre, Allende bir tabanca ve bir tüfekle kendini vurmuştur. Ölümünden sonra Pinochet anayasayı geçersiz kılarak askeri bir diktatörlük kurdu.

Geleneği
İstanbul, Ataşehir'de Mustafa Kemal Atatürk ile yan yana bir heykeli vardır.

Ayrıca bakınız
 1973 Şili Darbesi
 Cybersyn Projesi
 Barış içinde bir arada yaşama

Kaynakça

Dış bağlantılar
O naaş Salvador Allende'ya ait CNN Türk (27.05.2011)

1908 doğumlular
Valparaíso doğumlular
1973 yılında ölenler
Şili cumhurbaşkanları
Şilili agnostikler
Soğuk Savaş'ta liderler
Lenin Barış Ödülü
Masonlar
Demokratik sosyalistler
Askerî darbe ile devrilen liderler

Salvador Allende


Do The Right Thing eða Að gera réttu hlutina er kvikmynd frá árinu 1989, undir leikstjórn bandaríska leikstjórans Spike Lee. Söguþráður byggist á óeirðum í New York, sem áttu sér stað þremur árum fyrir gerð myndarinnar og er hún sögð vera svar við þeim atburði.

Sagan sem sögð er í myndinni gerist í Brooklyn á einum allra heitasta sumardegi ársins. Tvær helstu persónur myndarinnar eru þeir Mookie (Spike Lee) og Sal (Danny Aiello). Mookie starfar sem pítsusendill fyrir pítsustað Sal. Talsverð spenna ríkir þó á milli þeirra þar sem þeir eru af ólíkum kynþætti og á slík spenna að benda til óstöðugleikans í samskiptum kynþáttanna innan New York borgar þess tíma. Ósætti tvímenninganna nær hámarki er Sal lendir í ágreiningi við þeldökkan viðskiptavin. Hvítir lögreglumenn mæta á vettvang, enda þeir á því að myrða einn blökkumannanna. Mookie verður vitni að morðinu og brýtur hann rúðu innan pítsastaðsins sem leiðir svo til þess að staðurinn er brenndur til grunna í kynþáttaóeirðum sem brjótast út. Myndinni lýkur með tveimur ólíkum viðhorfum til gildis ofbeldis og friðsamra mótmæla, annars vegar frá Martin Luther King Jr. og hins vegar Malcolm X.

Bakgrunnur
Myndin er samin sem viðbragð við vaxandi spennu í samskiptum kynþáttanna í mörgum borgum Bandaríkjanna á áttunda og níunda áratugnum og tíðum fréttum af lögregluofbeldi sem beindist að blökkumönnum.

Spike Lee sótti innblásturinn að söguþræði kvikmyndarinnar í atvik sem átti sér stað við Howard strönd þar sem blökkumaður lætur lífið af völdum hópi hvítra manna. Atvikið lýsti sér þannig að fjórir blökkumenn, Michael Griffith 23 ára, Cedric Standiford 36 ára og svo unglingarnir tveir Curtis Sylvester og Timothy Grimes, báðir 20 ára gamlir voru staddir í Cross Bay hverfinu þar sem bíll þeirra hafði bilað. Þrír fjórmenninganna ákváðu að leita hjálpar í næsta hverfi, í von um að ná að endurræsa bílinn. Curtis Sylvester varð hinsvegar eftir. Þegar hinir höfðu gengið um 5 kílómetra vegalengd rákust þeir á hóp manna á leið í gleðskap, eitt leiddi af öðru og áður en vitað var, höfðu deilur hafist milli hópanna tveggja. Eftir mikil slagsmál leituðu þrímenningarnir sér aðstoðar inn á fyrrnefndan pítsastað Sal. Mennirnir sem höfðu ætlað í fyrrnefndan gleðskap gerðu sér ferð að pitsastað Sal og brutust þar út slagsmál á milli hópanna tveggja. Áðurnefndur Michael Griffith, flúði undan þessum átökum innan pítustaðarins, en þó með þeim afleiðingum að hann varð fyrir bíl, skammt frá upphafsstað átakanna. Dauði Griffith vakti viðbrögð meðal borgarbúa Queens og varð dauði hans að uppsprettu fjöldamótmæla stuttu eftir andlát hans.

Þáverandi bæjarstjóri New York, Ed Koch, lýsti atvikinu sem aftöku án dóms og laga og tók hann því hratt til handa. Tveimur dögum seinna voru þrír stúdentar við John Adams skólann, handteknir fyrir morðið á Michael Griffith. Ökumaður bifreiðarinnar var hins vegar ekki ákærður fyrir morðið á honum þar sem aðild hans að málinu var talið slys. Mál Michael Griffith var áhrifamikið og snerti íbúa New York borgar djúpt. Af þeim sökum öðlaðist hverfið nýtt nafn í desember árið 1999, Michael Griffith til heiðurs. Hlaut það nafnið Michael Griffith Street og stendur ennþá undir því nafni. Árin 2005 og 2006 var málið notað til hliðsjónar í tengslum við önnur svipuð atvik.

Móttökur
Þrátt fyrir að taka fyrir mikilvæg málefni hefur kvikmyndin ekki sloppið undan gagnrýni og þá einna helst þeirri ályktun að hún feli í sér svokallaðar "steríótýpur". Sem dæmi má nefna að persónan sem var myrt af hvítu lögreglumönnunum, Radio Raheem, sést ganga um með stórt kasettutæki, svokallaðan "Ghettoblaster", spilandi "Fight The Power" með Hip hop hljómsveitinni Public Enemy. Einnig er Radio Raheem talinn standa fyrir stuðningsmann Black Power hreyfingarinnar. Einnig neitar Mookie að vera til staðar fyrir ungan son sinn og barnsmóður, sem talið er að eigi að tákna óstöðuleika blökkumanna er kemur að uppeldi, sem og það að syni Sal er stillt upp sem persónugervingi hvítra kynþáttafordóma.

Verðlaun
Kvikmyndin hlaut þó margskonar verðlaun á borð við Boston Society Of Film Critics og Chicago Film Association fyrir besta aukaleikarann. Einnig hlaut hún tilnefningar fyrir besta handrit, bestu kvikmynd og besta aukaleika á Golden Globe verðlaunahátíðinni. Svipaðar tilnefningar endurtóku sig svo á Óskarsverðlaunahátíðinni þar sem kvikmyndin kom til greina fyrir besta handritið og besta aukaleikarann. Vann hún þó ekki til verðlauna á hvorugum verðlaunahátíðum, þrátt fyrir að hafa verðskuldað slík verðlaun að margra mati. Myndin hefur þó unnið til verðlauna líkt og NAACP Image Award er Ruby Dee hlaut verðlaun fyrir hlutverk sitt sem "Móðir Sistir" eða Los Angeles Film Critics Association Award, er Spike Lee var valinn besti leikstjórinn.

Tilvísanir

Bandarískar kvikmyndir

Do The Right Thing (Kvikmynd)


Økologisk økonomi er en økonomisk underdisciplin, der beskæftiger sig med samspillet mellem menneskelig aktivitet og de økosystemer, som aktiviteten udfolder sig indenfor. Økologisk økonomi beskæftiger sig i vidt omfang med de samme temaer som den mere udbredte underdisciplin miljøøkonomi; men til forskel fra miljøøkonomi, der betjener sig af bredt accepterede standardøkonomiske metoder og derfor udgør en del af den almindelige mainstream-økonomiske tænkning, er økologisk økonomi en heterodoks økonomisk disciplin. Det vil sige, at økologiske økonomer ofte opfatter sig som i modsætning til den mere etablerede økonomiske tænkning og de metoder, der normalt anvendes indenfor mainstreamøkonomien.

Historie

Økologiske økonomer nævner ofte tidligere arbejde fra 1960'erne og 1970'erne af bl.a. amerikaneren Kenneth Boulding, den rumænsk-amerikanske matematiker og økonom Nicholas Georgescu-Roegen og den amerikanske økonom Herman Daly som væsentlige inspirationskilder for deres tankegang. Som en egentlig gruppering regnes begyndelsen på moderne økologisk økonomi imidlertid normalt at være 1982, hvor der fandt et møde sted i Stockholm med titlen "Integrating Ecology and Economics". Blandt de 48 deltagere var såvel en del kendte miljøøkonomer som personer, der senere skulle blive centrale indenfor økologisk økonomi, således Herman Daly og den australske økonom Robert Costanza. I 1987 redigerede Costanza og Daly en særudgave af tidsskriftet Ecological Modeling, og samme år udgav den spanske økonom Joan Martinez Alier bogen Ecological Economics. I 1988 blev "International Society for Ecological Economics" grundlagt, og året efter begyndte foreningens publikation "Ecological Economics", som siden har været det vigtigste videnskabelige tidsskrift indenfor underdisciplinen, at udkomme.

Hovedprincipper og forskelle til miljøøkonomi

Udover en afvisning af det mainstream-økonomiske paradigme understreger økologiske økonomer ofte tværvidenskabelighed (eksempelvis samarbejde mellem økonomer og naturvidenskabsfolk) som vigtigt. Ligeledes opfattes fordelingsspørgsmål som uadskillelige fra andre analyser af økonomiske forhold. Økologiske økonomer har også sat spørgsmålstegn ved, om det er muligt at adskille økonomiske værdier fra videnskabelig analyse, og dermed slået til lyd for, at økonomi er en normativ snarere end positiv (deskriptiv) videnskab.

Der er dog ikke enighed om, hvad der mere nøjagtigt adskiller økologisk-økonomiske fra miljøøkonomiske synspunkter. I Danmark har de økonomiske vismænd, der repræsenterer en mere mainstream-agtig miljøøkonomisk tilgang til problemstillingerne, stillet spørgsmål ved, om mange af de forskelle i forhold til miljøøkonomi, som fremhæves af økologiske økonomer, er reelle forskelle. Således anfører vismændene, at fordelingsspørgsmål og inspiration fra andre videnskaber også spiller en vigtig rolle i miljø- og andre mainstreamøkonomiske discipliner, ligesom "det virker ukontroversielt at betragte samfundsøkonomien som en underafdeling af jordklodens mere fundamentale økologiske system." Derimod udgør et forskelligt syn på substitutionsmulighederne mellem natur- og menneskeskabt kapital en vigtig skillelinje mellem økologiske økonomer og miljøøkonomer. Økologiske økonomer opfatter normalt disse substitutionsmuligheder som meget dårlige, mens miljøøkonomer i højere grad opfatter problemstillingen som et empirisk spørgsmål, der ikke er konsensus om. Denne problemstilling er også afgørende for holdningen til, om fortsat økonomisk vækst er foreneligt med bæredygtighed, idet en bæredygtig økonomisk vækst kræver, at der er tilstrækkelig gode substitutionsmuligheder mellem de to former for kapital, sådan at væksten i værdiskabelsen ikke behøver at medføre en forringelse af miljøet og de naturresurser, der er afgørende for at opretholde samfundsvelfærden.

Økologisk økonomi i Danmark

Danmark fik sit første professorat i økologisk økonomi, da Inge Røpke i 2012 blev udnævnt til professor i økologisk økonomi ved Aalborg Universitet. Til sammenligning er der adskillige professorer i miljøøkonomi i Danmark, ikke mindst i tilknytning til Institut for Fødevare- og Ressourceøkonomi ved Københavns Universitet.

Se også

 Økologi

Kilder

Økonomi
Jordbrugs-, resurse- og miljøøkonomi

Økologisk økonomi


The Biopython project is an open-source collection of non-commercial Python tools for computational biology and bioinformatics, created by an international association of developers. It contains classes to represent biological sequences and sequence annotations, and it is able to read and write to a variety of file formats. It also allows for a programmatic means of accessing online databases of biological information, such as those at NCBI. Separate modules extend Biopython's capabilities to sequence alignment, protein structure, population genetics, phylogenetics, sequence motifs, and machine learning. Biopython is one of a number of Bio* projects designed to reduce code duplication in computational biology.

History

Biopython development began in 1999 and it was first released in July 2000. It was developed during a similar time frame and with analogous goals to other projects that added bioinformatics capabilities to their respective programming languages, including BioPerl, BioRuby and BioJava. Early developers on the project included Jeff Chang, Andrew Dalke and Brad Chapman, though over 100 people have made contributions to date. In 2007, a similar Python project, namely PyCogent, was established.

The initial scope of Biopython involved accessing, indexing and processing biological sequence files. While this is still a major focus, over the following years added modules have extended its functionality to cover additional areas of biology (see Key features and examples).

As of version 1.77, Biopython no longer supports Python 2.

Design
Wherever possible, Biopython follows the conventions used by the Python programming language to make it easier for users familiar with Python. For example, Seq and SeqRecord objects can be manipulated via slicing, in a manner similar to Python's strings and lists. It is also designed to be functionally similar to other Bio* projects, such as BioPerl.

Biopython is able to read and write most common file formats for each of its functional areas, and its license is permissive and compatible with most other software licenses, which allow Biopython to be used in a variety of software projects.

Key features and examples

Sequences
A core concept in Biopython is the biological sequence, and this is represented by the Seq class.  A Biopython Seq object is similar to a Python string in many respects: it supports the Python slice notation, can be concatenated with other sequences and is immutable. In addition, it includes sequence-specific methods and specifies the particular biological alphabet used.

>>> # This script creates a DNA sequence and performs some typical manipulations
>>> from Bio.Seq import Seq
>>> dna_sequence = Seq("AGGCTTCTCGTA", IUPAC.unambiguous_dna)
>>> dna_sequence
Seq('AGGCTTCTCGTA', IUPACUnambiguousDNA())
>>> dna_sequence[2:7]
Seq('GCTTC', IUPACUnambiguousDNA())
>>> dna_sequence.reverse_complement()
Seq('TACGAGAAGCCT', IUPACUnambiguousDNA())
>>> rna_sequence = dna_sequence.transcribe()
>>> rna_sequence
Seq('AGGCUUCUCGUA', IUPACUnambiguousRNA())
>>> rna_sequence.translate()
Seq('RLLV', IUPACProtein())

Sequence annotation
The SeqRecord class describes sequences, along with information such as name, description and features in the form of SeqFeature objects.  Each SeqFeature object specifies the type of the feature and its location. Feature types can be 'gene', 'CDS' (coding sequence), 'repeat_region', 'mobile_element' or others, and the position of features in the sequence can be exact or approximate.

>>> # This script loads an annotated sequence from file and views some of its contents.
>>> from Bio import SeqIO
>>> seq_record = SeqIO.read("pTC2.gb", "genbank")
>>> seq_record.name
'NC_019375'
>>> seq_record.description
'Providencia stuartii plasmid pTC2, complete sequence.'
>>> seq_record.features[14]
SeqFeature(FeatureLocation(ExactPosition(4516), ExactPosition(5336), strand=1), type='mobile_element')
>>> seq_record.seq
Seq("GGATTGAATATAACCGACGTGACTGTTACATTTAGGTGGCTAAACCCGTCAAGC...GCC", IUPACAmbiguousDNA())

Input and output
Biopython can read and write to a number of common sequence formats, including FASTA, FASTQ, GenBank, Clustal, PHYLIP and NEXUS.  When reading files, descriptive information in the file is used to populate the members of Biopython classes, such as SeqRecord.  This allows records of one file format to be converted into others.

Very large sequence files can exceed a computer's memory resources, so Biopython provides various options for accessing records in large files.  They can be loaded entirely into memory in Python data structures, such as lists or dictionaries, providing fast access at the cost of memory usage.  Alternatively, the files can be read from disk as needed, with slower performance but lower memory requirements.

>>> # This script loads a file containing multiple sequences and saves each one in a different format.
>>> from Bio import SeqIO
>>> genomes = SeqIO.parse("salmonella.gb", "genbank")
>>> for genome in genomes:
...     SeqIO.write(genome, genome.id + ".fasta", "fasta")

Accessing online databases

Through the Bio.Entrez module, users of Biopython can download biological data from NCBI databases.  Each of the functions provided by the Entrez search engine is available through functions in this module, including searching for and downloading records.

>>> # This script downloads genomes from the NCBI Nucleotide database and saves them in a FASTA file.
>>> from Bio import Entrez
>>> from Bio import SeqIO
>>> output_file = open("all_records.fasta", "w")
>>> Entrez.email = "email@example.com"
>>> records_to_download = ["FO834906.1", "FO203501.1"]
>>> for record_id in records_to_download:
...     handle = Entrez.efetch(db="nucleotide", id=record_id, rettype="gb")
...     seqRecord = SeqIO.read(handle, format="gb")
...     handle.close()
...     output_file.write(seqRecord.format("fasta"))

Phylogeny

The Bio.Phylo module provides tools for working with and visualising phylogenetic trees.  A variety of file formats are supported for reading and writing, including Newick, NEXUS and phyloXML.  Common tree manipulations and traversals are supported via the Tree and Clade objects.  Examples include converting and collating tree files, extracting subsets from a tree, changing a tree's root, and analysing branch features such as length or score.

Rooted trees can be drawn in ASCII or using matplotlib (see Figure 1), and the Graphviz library can be used to create unrooted layouts (see Figure 2).

Genome diagrams

The GenomeDiagram module provides methods of visualising sequences within Biopython.  Sequences can be drawn in a linear or circular form (see Figure 3), and many output formats are supported, including PDF and PNG.  Diagrams are created by making tracks and then adding sequence features to those tracks.  By looping over a sequence's features and using their attributes to decide if and how they are added to the diagram's tracks, one can exercise much control over the appearance of the final diagram.  Cross-links can be drawn between different tracks, allowing one to compare multiple sequences in a single diagram.

Macromolecular structure

The Bio.PDB module can load molecular structures from PDB and mmCIF files, and was added to Biopython in 2003.  The Structure object is central to this module, and it organises macromolecular structure in a hierarchical fashion: Structure objects contain Model objects which contain Chain objects which contain Residue objects which contain Atom objects.  Disordered residues and atoms get their own classes, DisorderedResidue and DisorderedAtom, that describe their uncertain positions.

Using Bio.PDB, one can navigate through individual components of a macromolecular structure file, such as examining each atom in a protein.  Common analyses can be carried out, such as measuring distances or angles, comparing residues and calculating residue depth.

Population genetics

The Bio.PopGen module adds support to Biopython for Genepop, a software package for statistical analysis of population genetics.  This allows for analyses of Hardy–Weinberg equilibrium, linkage disequilibrium and other features of a population's allele frequencies.

This module can also carry out population genetic simulations using coalescent theory with the fastsimcoal2 program.

Wrappers for command line tools

Many of Biopython's modules contain command line wrappers for commonly used tools, allowing these tools to be used from within Biopython.  These wrappers include BLAST, Clustal, PhyML, EMBOSS and SAMtools.  Users can subclass a generic wrapper class to add support for any other command line tool.

See also
 Open Bioinformatics Foundation
 BioPerl
 BioRuby
 BioJS
 BioJava

References

External links

 Biopython Tutorial and Cookbook (PDF)
 Biopython source code on GitHub

Articles with example Python (programming language) code
Bioinformatics software
Computational science
Python (programming language) scientific libraries

Biopython


Clientul () este un film dramatic din 2016, scris și regizat de  Asghar Farhadi. Are în distribuție pe actorii Taraneh Alidoosti și Shahab Hosseini și este povestea unui cuplu căsătorit care interpretează piesa lui Arthur Miller "Moartea unui comis voiajor", când soția este agresată sexual în propria casă. Soțul ei încearcă să determine identitatea atacatorului, în timp ce ea se străduiește să facă față stresului post-traumatic. Filmul este o coproducție Iran-Franța iar filmările s-au desfășurat în Teheran, începând cu anul 2015.

Filmul a avut premiera în competiția la Festivalul de Film de la Cannes din 2016, unde a câștigat două premii - Cel mai bun scenariu pentru Farhadi și Cel mai bun actor pentru Hosseini. Clientul a primit mai multe recenzii pozitive și a câștigat Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin. Totuși, Farhadi nu a participat la cea de-a 89-a ediție a Premiilor Oscar în semn de protest față de Ordinul Executiv 13769 al SUA (semnat de președintele Donald Trump și cunoscut sub numele de interdicția musulmană).

Distribuție

 Shahab Hosseini ... Emad
 Taraneh Alidoosti ... Rana
 Babak Karimi ... Babak
 Farid Sajadhosseini ... bărbatul
 Mina Sadati ... Sanam
 Maral Bani Adam ... Kati
 Mehdi Koushki ... Siavash
 Emad Emami ... Ali
 Shirin Aghakashi ... Esmat
 Mojtaba Pirzadeh ... Majid
 Sahra Asadollahi ... Mojgan
 Ehteram Boroumand ... doamna Shahnazari
 Sam Valipour as Sadra

Note

Filme din 2016
Filme dramatice din anii 2010
Filme iraniene
Filme franțuzești
Filme despre prostituție
Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin

Clientul (film din 2016)


The flag of Delaware consists of a buff-colored diamond on a field of colonial blue, with the coat of arms of the state of Delaware inside the diamond. Below the diamond, the date December 7, 1787, declares the day on which Delaware became the first state to ratify the United States Constitution. The colors of the flag reflect the colors of the uniform of General George Washington.

The coat of arms in the center of the flag was adopted on January 17, 1777. It depicts a shield of horizontal orange, blue, and white stripes. On the stripes are a sheaf of wheat, an ear of corn, and an ox standing on grass, all representing Delaware's agriculture. Above the shield is a sailing ship. Supporting the shield are a farmer on the left and a soldier on the right. The state motto, below the shield, reads "Liberty and Independence". These symbols are also included on the seal of Delaware.

The current flag was adopted on July 24, 1913.

During the American Civil War, regiments from Delaware flew a flag which was similar to the state coat of arms on a field of blue.

In 2001, a survey conducted by the North American Vexillological Association (NAVA) placed Delaware's flag 52nd in design quality out of the 72 Canadian provincial, U.S. state and U.S. territorial flags ranked.

Laws that enact the flag
The design of the official state flag shall be as follows: A background of colonial blue surrounding a diamond of buff in which diamond is placed the correct coat of arms of the state in the colors prescribed by law and in accordance with §301 of this title, with the words, "December 7, 1787", to be inscribed underneath the diamond.

The official state colors, colonial blue and buff, are designated by the Textile Color Card Association of the United States, Inc., New York, as "arno blue" (Cable No. 10663), and "golden beige" (Cable No. 10781) respectively; the color shades having been determined by Colorimetric Specifications of the National Bureau of Standards, United States Department of Commerce, in Test No. 2, 1/140565, dated November 18, 1954, which is on file with the Delaware Public Archives, Dover, Delaware. The colors of the coat of arms and other elements of the state flag shall be the following: Husbandman, trousers of gray-brown, shirt of red, hat and hilling hoe of brown; rifleman, suit of green, binding, bag and leggings of buff, hat of brown, powder flask and feather of gray; shield, frame of shaded yellow, top panel of orange, center panel of blue, lower panel of white, ox of red-brown, grass and corn of green, wheat and branches underfoot of yellow, heraldic wreath to be blue and silver (twisted); ship under full sail to have a dark hull and white sails; date, December 7, 1787, to be white; cord and tassels to be blue and gold.

Governor's flag
The official flag of the governor of the state shall be identical to the official flag of this state except that it shall also bear a fringe of gold, surrounding the edge of the flag and the pole upon which the governor's flag is carried shall have mounted thereon a model of a blue hen's fighting cock.

See also

State of Delaware
Symbols of the state of Delaware
Great Seal of the State of Delaware

References

Further reading
 Origin and History of the American Flag and of the Naval and Yacht-club Signals, Seals and Arms, and Principal National Songs of the United States, with a Chronicle of the Symbols, Standards, Banners, and Flags of Ancient and Modern Nations, Volume 2, by George Henry Preble, Charles Edward Asnis, 1917
 Delaware Flag: 29 Del. C. 1953, § 506; 50 Del. Laws, c. 288, § 1; 70 Del. Laws, c. 186, § 1; 72 Del. Laws, c. 91, § 10.
 Governor's Flag: 29 Del. C. 1953, § 507; 50 Del. Laws, c. 290, § 1.

External links

Delaware
Symbols of Delaware
Delaware
Delaware

Flag of Delaware


An Maxillaria luteoalba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Maxillaria luteoalba in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria luteoalba


Women and Children First is the third studio album by American rock band Van Halen, released on March 26, 1980, on Warner Bros. Records. Produced by Ted Templeman and engineered by Donn Landee, it was the first Van Halen album not to feature any cover songs, and is described by critic Stephen Thomas Erlewine as "[the] record where the group started to get heavier, both sonically and, to a lesser extent, thematically."

Background and recording
The opening track, "And the Cradle Will Rock..." begins with what sounds like a guitar, but is actually a phase shifter-effected Wurlitzer electric piano played through Eddie Van Halen's 1960s model 100-watt Marshall Plexi amplifier.

Like the two preceding albums, Women and Children First was recorded in Hollywood at Sunset Studios, within about two weeks. The album features more studio overdubs and less emphasis on backing vocals, partly because two of the songs, "In a Simple Rhyme" and "Take Your Whiskey Home", had already been written and recorded in a 1974 Cherokee Studios demo, before Michael Anthony had joined them, albeit both with some differences lyrically and musically. Two other songs had also been played live earlier: "Fools" as early as 1975, while "Loss of Control" debuted in 1977.

"Could This Be Magic?" contains the only female backing vocal ever recorded for a Van Halen song; Nicolette Larson sings during some of the choruses. The rain sound in the background is not an effect; it was raining outside, and the band decided to record the sound in stereo using two Neumann KM84 microphones, and added it to the track.

The album contains a track at the end of "In a Simple Rhyme," a brief instrumental piece entitled "Growth," beginning at 4:19. While "Growth" faded out on the original vinyl LP and cassette, it was given a cold ending at full volume on the compact disc. At the time the band was considering starting what would become their next album, Fair Warning, with a continuation of "Growth," but did not. "Growth" was a staple of the band's live shows with Roth and often used as the start of their encores.

Several outtakes from these sessions exist, including an unreleased instrumental often referred to as "Act Like It Hurts," which was the title Eddie Van Halen originally wanted for "Tora! Tora!" "Act Like It Hurts" was also the source of a riff used for the song "House of Pain," released on 1984.

The first single from the album was the keyboard-driven "And the Cradle Will Rock..." Although not a success like previous singles "Dance the Night Away" or the cover of "You Really Got Me," the album itself was well-received, went platinum within a year and further entrenched the band as a popular concert draw. The song "Everybody Wants Some!!" was also a concert staple through the 1984 tour, and continued to be played by David Lee Roth after he left Van Halen.

The vinyl LP version included a poster of a photograph by Helmut Newton featuring Roth chained to a fence.

Critical reception

Reviews for Women and Children First were generally favorable. David Fricke for Rolling Stone highlights the songs, "Romeo Delight", "Everybody Wants Some!!", and "Loss of Control", calling them "works of high-volume art". Fricke praises the band, calling them "exceptionally good players". Both Fricke and Robert Christgau compare Eddie's guitar work to Jimi Hendrix. Christgau gives the album a B rating, stating, "[Eddie] earns the Hendrix comparisons, and he's no clone—he's faster, colder, more structural." In a retrospective review for AllMusic, Stephen Thomas Erlewine rated the album 4.5 stars out of 5. Erlewine calls the album, "mature, or at least... a little serious", noting "there's a bit of a dark heart beating on this record".

Kerrang! magazine listed the album at number 30 among the "100 Greatest Heavy Metal Albums of All Time", and Rolling Stone listed the album at number 36 in their list of "The 100 Greatest Metal Albums of All Time".

Track listing

Personnel
Van Halen
David Lee Roth – lead vocals, acoustic guitar on "Could This Be Magic?"
Eddie Van Halen – guitars, electric piano, backing vocals
Michael Anthony – bass guitar, backing vocals
Alex Van Halen – drums

Additional musicians
Nicolette Larson – backing vocals on "Could This Be Magic?"

Production
Pete Angelus – creative consultant
Chris Bellman – remastering
Donn Landee – engineer
Gene Meros – engineer
Jo Motta – project coordinator
Helmut Newton – poster photo
Norman Seeff – cover photo
Richard Seireeni – art direction
Ted Templeman – production

Charts

Weekly Charts

Year-end Charts

Charting Singles

Certifications

References

Further reading

Album chart usages for Billboard200
Van Halen albums
1980 albums
Warner Records albums
Albums produced by Ted Templeman
Albums recorded at Sunset Sound Recorders

Women and Children First


(3363) Bowen es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto el 6 de marzo de 1960 por el equipo del Indiana Asteroid Program desde el Observatorio Goethe Link de Brooklyn, Estados Unidos.

Designación y nombre
Bowen se designó al principio como .
Más adelante, en 1990, a propuesta de Frank K. Edmonson, fue nombrado en honor del astrónomo estadounidense Ira Sprague Bowen (1898-1973).

Características orbitales
Bowen orbita a una distancia media de 2,776 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 2,492 ua y alejarse hasta 3,06 ua. Tiene una excentricidad de 0,1023 y una inclinación orbital de 3,329 grados. Emplea 1690 días en completar una órbita alrededor del Sol.

Características físicas
La magnitud absoluta de Bowen es 12,1 y el periodo de rotación de 3,022 horas. Está asignado al tipo espectral Sq de la clasificación SMASSII.

Véase también
 Lista de asteroides del (3301) al (3400)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por el Indiana Asteroid Program
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Goethe Link
Objetos astronómicos descubiertos en 1960
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(3363) Bowen


Goudhurst es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Tunbridge Wells, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Goudhurst tiene una superficie de 38,92 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Goudhurst tenía 3204 habitantes (49,47% varones, 50,53% mujeres) y una densidad de población de 82,32 hab/km². El 22,88% eran menores de 16 años, el 71,41% tenían entre 16 y 74 y el 5,71% eran mayores de 74. La media de edad era de 37,63 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 27,07% estaban solteros, el 59,89% casados y el 13,03% divorciados o viudos.

El 91,2% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,62% de la población, mientras que el 6,18% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 96,97% eran blancos, el 0,75% mestizos, el 0,31% asiáticos, el 0,59% negros, el 0,94% chinos y el 0,44% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 75,54%, el budismo por el 0,59%, el judaísmo por el 0,16%, el islam por el 0,75%, el sijismo por el 0,09% y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, por el 0,37%. El 15,88% no eran religiosos y el 6,61% no marcaron ninguna opción en el censo.

1455 habitantes eran económicamente activos, 1393 de ellos (95,74%) empleados y 62 (4,26%) desempleados. Había 1141 hogares con residentes, 32 vacíos y 18 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Goudhurst


Bremen Airport (German: Flughafen Bremen, ) is the international airport of the city and state of Bremen in Northern Germany. It is located  south of the city and handled 630,000 passengers in 2022. It mainly features flights to European metropolitan and leisure destinations.

History

Early years
The beginnings of the airport date back to the early 20th century. The Bremer Verein für Luftschiffahrt, a local aerospace club, conducted the first experimental flights at the present site in the summer of 1910, on what was then the parade ground of the local garrison. The Senate of Bremen supported the establishment of an airfield to connect Bremen to the growing airship route network. Official permission for the opening of an airport was granted on 16 May 1913. The initial infrastructure was geared towards aircraft operations instead of the initially envisaged airships. Several wooden hangars were erected.

During World War I, the airport was taken into military administration, and civilian operations ceased. The military erected a wooden hangar, but conducted only a small number of operations from the airfield. After the war, the airport only reopened on 18 July 1920, with Dutch airline KLM beginning scheduled flights to Amsterdam soon thereafter. In the same year, the Weimar National Assembly authorised investment into upgraded facilities at the airport. Administration of the airport was transferred to the newly founded Bremer Flughafengesellschaft. In 1923, the aeroplane manufacturer Focke-Wulf was founded on a site adjacent to the airfield.

World War II
In the 1930s, several new terminal buildings and hangars were constructed, with the largest to date being completed in 1937. In the same year, four new runways were built. These were arranged in a star-like pattern. The increasing military buildup under the rule of the Nazis also began to show itself at the airport, with the Luftwaffe establishing a flight training base there. Civilian operations again came to a standstill with the beginning of World War II. For a short period between November 1939 and June 1940, the airport served as the base for a squadron of Focke-Wulf Fw 200 bombers. In the later stages of the war, the airport came under repeated bombardment due to co-location with the Focke-Wulf plant. This left most of the infrastructure destroyed or severely damaged by the end of the war.

The United States Army took over the airport and the adjacent aircraft plant in 1945 for use as an airbase. After conducting the necessary repairs, it operated mostly transport aircraft into and out of the American enclave within otherwise British-occupied northern Germany. Control was handed back to the Bremen authorities in 1949. Civilian operations resumed that year with Scandinavian Airlines using Bremen Airport as a stopover on routes from Scandinavia to Geneva and Vienna. Runway 09-27 was extended to 2.000 m.

Development since the 1950s
In the mid-1950s, the terminal buildings were reconstructed and Lufthansa began scheduled flights to the airport. The German airline also established its pilot training operations (Lufthansa Flight Training) at the airport. During the 1960s, scheduled jet flights began to be operated at Bremen. In 1971, a large radar system was installed on the southern perimeter of the airport.

1989 was the first year that the airport had more than one million passengers. The current terminal building was opened in 1998.

In January 2016 the airport's operator announced that the main terminal building would undergo major redesign and renovation works until 2018. Terminal sections 1, 2 and 3 were merged amongst several other changes. In May 2016 the airport introduced its new brand with BRE Bremen Airport replacing City Airport Bremen .

In February 2017 British Airways announced it would end its flights from Bremen to London and Manchester, which were both operated by SUN-AIR. SUN-AIR maintained a base for the routes at Bremen Airport. In April 2017 the airport announced it was changing its name to Bremen Airport Hans Koschnick, after the former mayor and honorable citizen of Bremen.

In October 2018, Ryanair announced it would be closing its base at the airport on 5 November 2018.

In February 2021, Lufthansa Aviation Training announced it would relocate its entire German practical training from Bremen Airport to Rostock Airport.

Facilities
The airport consists of one main passenger terminal building, split into sections Terminal 1, 2 and 3 that features several shops, restaurants and service facilities as well five aircraft stands equipped with jet bridges and some additional stands for mid-sized aircraft on the apron. The main building contains the check-in counters 5–19 and 21–38. Ryanair uses another more basic facility to the west of the main terminal called Terminal E which only features walk-boarding and features the check-in counters 1E-4E.

The Bremenhalle inside the airport hosts a small aviation and space exploration museum, displaying the Junkers W33 Bremen and the first Spacelab module.

Airlines and destinations
The following airlines offer regular scheduled and charter flights at Bremen Airport:

Statistics

Ground transportation

Tram

Tram line 6 departs every 6 to 10 minutes (on Sunday evenings up to 20 min) to Universität Bremen via Domsheide and Hauptbahnhof. The ride takes 11 minutes to the city center, 16 minutes to the central station and 30 minutes to the university.

Car

The airport can be reached via motorway A1 (Baltic Sea – Ruhr area; Exit Arsten) and the yet only partly completed city motorway A281 which crosses the city of Bremen.

See also

 List of airports in Germany
 Transport in Germany

References

External links

Airport
Airports in Bremen (state)
Airports established in 1913
Airport
Transport in Bremen (state)
Airfields of the United States Army Air Forces Air Transport Command in the European Theater
1913 establishments in Germany

Bremen Airport


El monumento Buzludja (), situado en la cima del homónimo monte Buzludja o Buzludzha, de  de altitud, es uno de los mayores monumentos ideológicos erigidos en Bulgaria y una antigua sala de congreso soviético situada en el parque nacional de Buzludja, en los montes Balcanes búlgaros. El edificio, que se encuentra actualmente abandonado, se construyó en 1981 en honor al «Congreso Buzludja» celebrado en este mismo lugar en 1891 por Dimitar Blagoev y su Partido Socialdemócrata Búlgaro.

Costó alrededor de catorce millones de leva (siete millones de euros) al gobierno socialista búlgaro y en su construcción participaron ingenieros militares del ejército, famosos pintores y escultores. Alrededor del monumento se construyeron varias carreteras desde Shipka y Stara Zagora. En la carretera de salida de Buzludja se encuentra una enorme estatua de Dimitar Blagoev.

Historia

Construcción
La decisión de construir un monumento a la celebración del Congreso de Buzludja en 1981 y el 1300º aniversario de la creación del Estado Búlgaro fue de la Secretaría del Comité Central del Partido Comunista de Bulgaria, el 11 de marzo de 1971. La construcción comenzó en 1974 y fue financiada por el gobierno socialista búlgaro y mediante donaciones de los miembros del partido por valor de 14.186 millones de leva. La Casa Memorial fue inaugurada el 23 de agosto de 1981.

En la construcción participaron tropas del servicio de empleo —sección del ejército búlgaro compuesta por hombres y mujeres en edad de trabajar y que se les obligaba a hacerlo durante un tiempo en favor del gobierno— y brigadas de voluntarios. El encargado de supervisar la construcción fue el comandante de Stara Zagora Delcho Delchev y el autor del proyecto arquitectónico fue Guéorguy Stoilov.

La Casa Memorial consta de una amplia cámara abovedada para el debate y una torre de 70 metros de altura. En la parte superior de la torre hay dos postes de 12 metros con equipos de alta tensión. Sala de Ceremonias tiene un diámetro de 42 metros y una altura de 14,5 metros y está decorada con 550 metros cuadrados de mosaicos que evocan las luchas comunistas, la construcción de la sociedad socialista, el emblema soviético y una frase en búlgaro que reza: "Proletariado de todos los países, ¡uníos!". También estaban retratados en la cámara principal varios destacados líderes búlgaros y soviéticos como Dimitar Blagoev, Todor Zhivkov, Georgi Dimitrov, Vladimir Lenin, Iósif Stalin y Leonid Brézhnev. El diseño del monumento duró 18 meses y participaron en el más de sesenta artistas, entre ellos Dimitar Kirov, Minekov Velichko y Starchev Valentin. Las tres escaleras del interior del edificio están decoradas con una combinación de vidrio blanco, realizada por el escultor checo Stanislav Libenski.

Post-comunismo
Tras la caída del gobierno socialista de Todor Zhivkov, y con los cambios políticos en Bulgaria desde noviembre de 1989, el monumento fue abandonado. Tras apenas veinte años desde su inauguración, fue deteriorándose progresivamente, por la falta de conservación de parte del Estado Búlgaro.

El 19 de septiembre de 2011, durante la apertura del Museo de Arte Socialista de Bulgaria, el presidente del país, Boyko Borisov, reveló que el histórico monumento de Buzludja pasaba a pertenecer al Partido Socialista Búlgaro, otorgándole toda la responsabilidad de su gestión.
En la película "El Especialista, Resurrección", del año 2016, el ex miembro de las fuerzas especiales y antiguo agente de la CIA, Arthur Bishop (Jason Statham) se introduce subrepticiamente en el monumento, el cual es utilizado como base de operaciones por el magnate traficante de armas y multimillonario, Max Adams (Tommy Lee Jones). Para esta cinta de acción su interior fue retocado digitalmente.
El verano de 2020 un grupo internacional de restauradores inició trabajos de recuperación de los mosaicos interiores dañados por el vandalismo y las inclemencias del tiempo. Estos trabajos continúan en la actualidad en fase de búsqueda de inversión. -
Euronews ES   29/12/2020 21:34

Imágenes

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web de Buzludja (en búlgaro, inglés y francés)
 Imágenes exteriores e interiores de Buzludja
 Artículo con imágenes de Buzludja (en rumano)
 Turismo, artículo para visitar Buzludja

Monumentos de Bulgaria
Comunismo en Bulgaria
Arquitectura de Bulgaria del siglo XX
Arquitectura de 1981

Monumento Buzludja


Die Saison 2012 der GFA League First Division der Gambischen Fußballmeisterschaft wurde ab dem 1. März 2012 ausgetragen. Es spielten zwölf Mannschaften um den Titel, den Real de Banjul zum elften Mal gewinnen konnte. Absteigen mussten die Tabellenletzten Wallidan Banjul und Serekunda United.

Tabelle

|}

Einzelnachweise

2012
Fußballsaison 2012

GFA League First Division 2012


RFA Spaburn (A257) was a coastal Spa-class water carrier of the Royal Fleet Auxiliary.

References

Spa-class coastal water carriers
1946 ships

RFA Spaburn


was a town located in Kamimashiki District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 11,820 and a density of 39.88 persons per km2. The total area was 296.42 km2.

On February 11, 2005, Yabe, along with the village of Seiwa (also from Kamimashiki District), and the town of Soyō (from Aso District), was merged to create the town of Yamato and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Yamato

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Yabe, Kumamoto


Rosa Arnsberg, genannt Rosl Arnsberg, geborene Rosa Abramowitsch (* 2. Juni 1908 in Charlottenburg; † 1. Juni 2010 in Frankfurt am Main), war eine deutsche Förderin des Verständnisses zwischen jüdischen und nichtjüdischen Deutschen. Für ihr jahrzehntelanges Engagement wurde sie vom Land Hessen und der Bundesrepublik Deutschland ausgezeichnet.

Leben

Jugend und Ausbildung
Rosl Abramowitsch wurde im Deutschen Kaiserreich geboren, als siebtes von acht Kindern in der damals noch selbständigen Stadt Charlottenburg, westlich von Berlin, im Königreich Preußen. Sie war sehr handwerklich orientiert und beschloss, das Handwerk einer Modistin zu erlernen, denn Hüte waren zu dieser Zeit groß in Mode. 1933 arbeitete sie in einem Atelier für Hüte, das von russischstämmigen Juden an der Tauentzienstraße in Berlin geführt wurde, nahe dem Kaufhaus des Westens, nicht weit vom Kurfürstendamm. Eines Abends hörte sie auf ihrem Heimweg die SA singen: "...und wenn das Judenblut vom Messer spritzt, dann geht's noch mal so gut." Dies war ein Auslöser für sie, ihren Eltern zu eröffnen, dass sie die Absicht habe, nach Palästina auszuwandern, wo schon ihre älteren Geschwister lebten.

Emigration
Sie reiste nach Südfrankreich und buchte sich für die Mittelmeerpassage in Marseille einen Platz auf einem Passagierdampfer. Auf dem Schiff lernte sie eine ganze Reihe jüdischer Berliner kennen, darunter viele Akademiker. Im Juli 1933 betrat sie erstmals den Boden Palästinas, in Jaffa, wo sie bereits von ihrer älteren Schwester erwartet wurde. Diese lebte schon seit 1929 mit ihrer Familie in Tel Aviv, der Ehemann Leo Schöner führte eine Papierwarenfabrik mit Filiale in Ägyptens Hauptstadt Kairo. Bei der Familie ihrer Schwester konnte Rosl Abramowitsch eine Bleibe und Arbeit als Haushälterin finden. An das dort überwiegend gesprochene Englisch und Hebräisch musste sie sich erst gewöhnen, anfangs beherrschte sie beides noch nicht.

Mit der Zeit stellte sich der Alltag ein, sie erfuhr aus erster Hand, wie frühere Ärzte und Anwälte auf völlig andere Erwerbsquellen umsteigen mussten, sogar zum Hühnerzüchter. Zu dieser Zeit begegnete man in der noch kleinen Stadt fast jedem Einwanderer. Anlässlich eines geschäftlichen Termins mit einem "ägyptischen Vertreter" traf sich die ganze Familie inklusive der Kinder zu Sabbat in einem Strandcafé. Dieser Vertreter war jedoch kein Ägypter, sondern der aus Frankfurt am Main emigrierte Rechtsanwalt Paul Arnsberg, ein Zionist, der journalistisch tätig gewesen war. Sie freute sich über die Gelegenheit, mit ihm, dem neun Jahre älteren, Deutsch sprechen zu können. In Palästina vertrat Arnsberg zunächst Zeitungen. Ein rundes halbes Jahr später heirateten beide, im Dezember 1934 wurde Rosl Arnsbergs erste Tochter geboren, der zwei weitere und ein Sohn folgten. Das Ehepaar besuchte in den 1930er Jahren mit ihren beiden älteren Kindern noch mehrfach die deutsche Heimat und ihre dortigen Familien. Rosls Eltern emigrierten später ebenfalls nach Palästina, die übrigen Geschwister gelangten in andere Staaten. Ihr Ehemann war für den Jewish Chronicle, deutsch- und englischsprachige zionistische Zeitungen journalistisch tätig, schließlich Chefredakteur, vertrieb Bücher und Schreibartikel mit eigenen Läden in allen kleinen Orten und avancierte später zum größten Zeitungs- und Buchverleger Israels.

Die gesamte Familie hatte die Shoa durch die frühzeitige Auswanderung überlebt, wenn auch getrennt. 1948 wurde die Freude über die Staatsgründung Israels nur dadurch getrübt, dass das Bürogebäude von Rosls Ehemann von Schüssen aus dem arabischen Teil getroffen wurde, als Reaktion auf die Teilung Palästinas.

Rückkehr nach Deutschland
In der Wochenzeitschrift Emeth (hebräisch: אמת, Die Wahrheit), dem offiziellen Organ der Zionistischen Bewegung, sprach sich ihr Mann schon in der Ausgabe vom 3. November 1950 dafür aus, die Beziehungen zu Deutschland wieder aufzunehmen. 1958 – nach 25 Jahren – entschloss sich ihr Ehemann zur Rückkehr nach Westdeutschland, nach Frankfurt am Main. Das Geschäft als Zeitungs- und Buchverleger in Israel wurde zunehmend schwieriger. In Westdeutschland wollte er für die Vertreibung durch die Nationalsozialisten Wiedergutmachung einfordern. Die drei erwachsenen Töchter blieben in Israel, nur der dreizehnjährige Sohn Gad kam mit, für den es anfangs schwer war, sich ohne Freunde in der für ihn völlig fremden Umgebung und Gesellschaft zurechtzufinden. Aber auch für Rosl Arnsberg war es schwer, gefühlsmäßig zog es sie nach Israel.

Als ihr Ehemann von dessen bestem Freund gebeten wurde, die Geschichte der Frankfurter Juden seit der Französischen Revolution zu recherchieren und zu verfassen, bat er sich Bedenkzeit aus – es war ein gewaltiges Vorhaben. Nach einiger Überlegung machte er sich ans Werk, stets unterstützt von seiner Ehefrau, die als erste Korrektur las. 1978 jedoch starb Paul Arnsberg an einem Herzinfarkt, noch vor Vollendung seines Werks. Das Paar hatte davon geträumt, gemeinsam wieder nach Israel zurückzukehren, nachdem das Werk ihres Mannes abgeschlossen war.

Rosl Arnsberg ließ den Sarg ihres Mannes nach Israel überführen, in die dortige Familiengrabstätte. Während der Schiv'a oder des Schiwwesitzens (von dem hebräischen Wort für sieben abgeleitet), der siebentägigen Trauerzeit, wurde sie von ihren Kindern nach ihrer weiteren Lebensplanung gefragt, sie gingen fest davon aus, dass die Mutter nun nach Israel zurückkehren würde.

Rosl Arnsberg jedoch sah sich in der Pflicht, das Lebenswerk ihres Mannes zu vollenden. Sie wollte wieder nach Frankfurt am Main und führte das schließlich dreibändige Lebenswerk ihres Mannes unterstützt durch den damaligen Kulturdezernenten Hilmar Hoffmann, den Stadtkämmerer Ernst Gerhardt und den Bankier Walter Hesselbach gemeinsam mit dem Historiker Hans-Otto Schembs zu einem Abschluss, es erschien 1984.

Während seiner Arbeit war Paul Arnsberg auch auf unzählige jüdische Stiftungen gestoßen, von denen in Frankfurt am Main im Laufe der Jahrhunderte so viele gegründet wurden, dass die Stifter nicht mehr wussten, welche Namen sie ihren Stiftungen geben sollten. Vier davon belebte er wieder – und Rosl Arnsberg führte sie alle nach seinem Tod als Vorsitzende weiter.

Für Rosl Arnsberg war dies eine komplette Veränderung ihrer Rolle, stand sie doch stets an der Seite ihres Mannes und nie im Mittelpunkt öffentlichen Interesses. Nun musste sie selbst das Wort ergreifen.

In einem Interview für den Hörfunk des Hessischen Rundfunks äußerte Rosl Arnsberg Genugtuung, dass sie sich mit ihrer Arbeit durchgesetzt habe und anerkannt sei, das Leben so weitergeführt habe, als ob ihr Mann noch neben ihr wäre. Dies fülle sie aus.

Gleichwohl bezeichnete sie die fünfundzwanzig Jahre in Palästina bzw. Israel als die schönsten ihres Lebens. Sie habe dort einen Mann aus Frankfurt am Main gefunden, mit dem sie glücklich war und vier Kinder bekommen habe. Sie habe in jungen Jahren das Entstehen bzw. die Entwicklung einer neuen Existenz erlebt, eine unvergessliche Zeit.

Anlässlich ihres 100. Geburtstag gab es einen Empfang im Grandhotel Hessischer Hof in Frankfurt, bei dem neben mehreren Generationen der Familie Arnsberg auch Frankfurts Oberbürgermeisterin Dr. Petra Roth, Frankfurts Kulturdezernent Prof. Dr. Hilmar Hoffmann und der Vorsitzende der Jüdischen Gemeinde Frankfurts bzw. stellvertretende Vorsitzende des Zentralrats der Juden in Deutschland, Dr. Salomon Korn, gratulierten.

Rosl Arnsberg starb einen Tag vor ihrem 102. Geburtstag im Henry und Emma Budge-Heim in Frankfurt am Main. Sie wurde in Tel Aviv auf dem alten Friedhof Nachlat Itzhak an der Seite ihres Mannes beerdigt.

Funktionen
Rosl Arnsberg war Vorsitzende der Henry und Emma Budge-Stiftung, der Ludwig und Emma Doctorischen Stiftung, der Eduard und Adelheid Kann-Stiftung, der Moses Jachiel Kirchheimschen Stiftung sowie der Georgine Sara von Rothschildschen Stiftung. Sie war Gründungsmitglied der Frankfurter Gesellschaft der Freunde und Förderer der Krebsbekämpfung in Israel.

Ehrungen
 Ehrenbrief des Landes Hessen
 Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland (7. März 1990)
 Am 2. Juni 2008, aus Anlass des 100. Geburtstages von Rosl Arnsberg, hat die Stiftung Polytechnische Gesellschaft den Rosl und Paul Arnsberg-Preis gestiftet, mit dem herausragende Leistungen der historischen Forschung zur Geschichte der Frankfurter Juden ausgezeichnet werden.
 Seit Mai 2011 besteht das Paul-Arnsberg-Denkmal, auf dem sie lobend erwähnt wird.
 Im Frankfurter Henry-und-Emma-Budge-Heim wurde der Paul-Arnsberg-Saal in Rosl-und-Paul-Arnsberg-Saal umbenannt.

Literatur
 Erika Albers et al.: Portraits Frankfurter Senioren. Stadt Frankfurt am Main, Dezernat Soziales und Jugend 1999

Weblinks

Einzelnachweise

Person des Judentums (Frankfurt am Main)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 2010
Hundertjähriger
Frau
Modist

Rosa Arnsberg


Cityplace/Uptown station (formerly Cityplace station) is a DART Light Rail station located in Dallas, Texas. It is located beneath North Central Expressway (US 75) at Haskell Avenue in the Cityplace district. As the first infill DART station, it opened on December 18, 2000, as the first public subway station in Texas (the Tandy Center Subway in Fort Worth, though open to the public, was a privately-owned light rail).

The station is tri-level in design, reaching depths of  beneath North Central Expressway. The south end of the platforms are reached from the surface via stairs, three pairs of escalators, or elevators (3 traditional and 2 inclined elevators). The station is shared between the , , and  lines. The east entrance is located at the base of Tower at Cityplace, serving that tower and surrounding retail. The west entrance serves West Village, the M-line Trolley, and the Uptown area. Original station plans allowed for another set of entrances at the north end of the platforms, which could serve future development north of Haskell Avenue.

Cityplace remains the only underground station on the DART rail system (the nearby Knox–Henderson station was deferred after community opposition, and subway stations built under the D2 Subway project are still in the planning stage). The other two remaining stations for the tunnel are Pearl/Arts District and Mockingbird. Both of these stations are outside the tunnel.

On July 30, 2012, Cityplace station was renamed Cityplace/Uptown station as part of the service changes effective for that date to better reflect new identities created by their evolving neighborhoods or surrounding developments.

References

External links
Dallas Area Rapid Transit - Cityplace Station
DART Train departing CityPlace Station
photo, view from inclined elevator

Dallas Area Rapid Transit light rail stations in Dallas
Railway stations in the United States opened in 2000
2000 establishments in Texas
Railway stations located underground in the United States
Railway stations in Dallas County, Texas

Cityplace/Uptown station


Marcelo Nuno Duartes Rebelo de Sousa (født 12. december 1948 i Lissabon) er en portugisisk politiker, der har været Portugals præsident siden marts 2016. Han er medlem af det konservative Partido Social Democrata (PSD), men har suspenderet sit partimedlemskab, så længe han er præsident. Rebelo de Sousa var minister i 1980'erne og var formand for PSD fra 1996 til 1999. Han er uddannet jurist og har arbejdet om advokat, journalist og politisk analytiker før han blev præsident.

Referencer

Nuværende statsoverhoveder
Portugals præsidenter
Politikere fra Portugal
Personer fra Lissabon

Marcelo Rebelo de Sousa


පදම්කල සවිවර මැට්ටෙන් තනා 1,000 °C පමණ පුළුස්සාගත් භාණ්ඩ මැටි භාණ්ඩ හෙවත් ටෙරාකොටා භාණඩ ලෙස හැඳින්වේ.

භාණ්ඩ වර්ග

ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය
 උළු
 ගඩොල්

මුළුතැන්ගේ උපකරණ
 වලං
 මැටිකෝප්ප

වෙනත් ගෘහ උපකරණ
 ගුරුලේත්තු
 මල්පොච්චි

කලා නිර්මාණ

ආශිත ලිපි
 පිඟන් භාණ්ඩ

මැටි භාණ්ඩ

මැටි භාණ්ඩ


Óttarr svarti ou Ottar le Noir est un scalde islandais actif au début du . Il a composé des poèmes de louange pour les rois Olof Skötkonung de Suède, Olaf Haraldsson de Norvège et Knut le Grand de Danemark.

Biographie

Originaire d'Islande, Óttarr est le neveu du scalde Sigvatr Þórðarson. Il s'illustre d'abord à la cour du roi suédois Olof Skötkonung, pour qui il compose un poème, lÓláfsdrápa sœnska, dont ne sont connues que six demi-strophes préservées dans lEdda de Snorri.

Après la mort d'Olof, en 1022, Óttarr serait passé dans l'entourage du roi norvégien Olaf Haraldsson. L'Ancienne saga de Saint Olaf rapporte qu'il aurait encouru la colère du roi pour avoir composé un poème trop enfiévré au sujet de sa femme Astrid, la fille d'Olof Skötkonung. Son oncle Sigvatr lui aurait recommandé de chanter les louanges d'Olaf pour apaiser sa colère, sur quoi Óttarr aurait composé le Höfuðlausn, littéralement « rançon de tête », ainsi qu'une nouvelle version, plus sobre, de son poème sur Astrid, dont il ne subsiste aucune trace.

Óttarr rejoint par la suite la cour de Knut le Grand, roi du Danemark et d'Angleterre. Il compose pour lui une  dont plusieurs strophes sont reprises dans la Knýtlinga saga. Ce poème aurait tellement plu au roi qu'il lui aurait offert un casque rempli de pennies d'argent en récompense. Sa mention de la bataille de l'Helgeå implique qu'il date au plus tôt de 1026-1027.

Références

Bibliographie

 .

Liens externes

Poète islandais du XIe siècle
Scalde

Óttarr svarti


Cerro Torre, 3.133 Metre yüksekliğinde  bir granit dağ. Cerro Torre,  Campo de Hielo Sur bölgesinde, Arjantin-Şili sınırında bulunur. Ünlü Torres del Paine Milli Parkı'nın yaklaşık  50 km kuzeyindedir. Cerro Torre'ye tırmanış sıra dışı zordur. Bu yüzden Dünya 'nın en zor ve en çok arzulanan zirvelerinden birisi olarak kabul edilir.

İlk tırmanış 1959 yılında İtalyan Cesare Maestri ve Avusturyalı Toni Egger tarafından başarılmış, ancak bu tırmanışta Egger ölümcül bir kaza geçirmiştir. Zirve fotoğraflarının kayıtlı olduğu ona ait fotoğraf makinesı kaybolunca, Maestri asla gerçekten zirveye ulaştığını kanıtlayamaz. Birçok dağcı arkadaşı betimlemelerinden şüphe ettiğinden, Cerro Torre bugüne kadar hala tırmanılmamış kabul edilir.

46 yıl boyunca hiçbir halat tırmanıcısı en yeni teknik araçlarla bile "Maestri-Egger-Rotası"'ından başarılı bir şekilde tekrarlayamaz. Deneme riskine giren 20 den fazla ekspedisyonun dağ tırmanıcıları, güya Maestri'nin yerleştirmiş olduğu çelik kancaların eksikliğini rapor eder. 12-13 Kasım 2005 tarihinde Maestri-Egger-Rotası nihayetinde Alessandro Beltrami, Ermanno Salvaterra ve Rolando Garibotti tarafından "tekrarlanır". Rotanın ismi "El Arca de los Vientos"'dur ve zorluk derecesi ABO ile değerlendirilir. Detaylı bir rapor aşağıdaki linklerdedir (İspanyolca)

11 yıl sonra Maestri, Torre'ye tekrar geri döner. Bu sefer bir kompresör delici yardımıyla dener. 2 Aralık 1970'te zirvenin alt kısmındaki duvara ulaşır. Ancak stabil olmayan karlı zirve mantarına çıkmaktan vazgeçer (burası bir gün rüzgâr tarafından süpürülür). Kompresör bugün hala bir halat üstünde zirvenin altında asılı durmaktadır.

Alman film yönetmeni Werner Herzog  "Schrei aus Stein" (Taştan çığlık) filmini Cerro Torre çevresinde çevirmiştir.

Fotoğraflar

Dış bağlantılar
 Cerro Torres haritası
 Cerro Torre on SummitPost.org
 https://web.archive.org/web/20060612203033/http://climbinginpatagonia.freeservers.com/main_i.htm
 "El Arca de los Vientos" rotasının ilk kullanılış raporu(isp)

Kaynakça

Andlar
Arjantin'deki dağlar
Şili'deki dağlar
Patagonya
Üçbinlikler

Cerro Torre


Lolo Ferrari (født Eve Valois;9. februar 1963 - 5. marts 2000) var en fransk pornoskuespiller, model, danser og sanger. Hun var gift med Eric Vigne indtil hendes død.

Filmografi
Big DD (1996)
Camping Cosmos (1996)
Double Airbags (1996)
Planet Boobs (1996)
Lolo Ferrari Special - The Biggest Tits In The World (1997)
Mega Tits 6 (1998)
Le King de ces Dames (1999)
Quasimodo d'El Paris (1999)
Der Generalmanager oder How To Sell A Tit Wonder (instrueret af Steffen Jürgens) (2006)

Diskografi
Airbag Generation (1996)

Kilder

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Pornoskuespillere fra Frankrig
Pornomodeller fra Frankrig
Skuespillere fra Frankrig
Sangere fra Frankrig

Lolo Ferrari


هنري جوزيف أوجين غورو  (17 نوفمبر 1867 - 16 سبتمبر 1946) هو جنرال وقائد عسكري فرنسي، ولد في باريس وبها تلقى علومه. أسرته مكونة من ستة أبناء كان هنري فيها أكبر إخوته. انتسب إلى مدرسة سان سير العسكرية وتخرج فيها برتبة ضابط عام 1888، خدم بسلاح القناصة، وظهرت موهبته عسكرياً واستراتيجياً في أثناء خدمته العسكرية في مالي، وكان من أنصار النظرية العسكرية الفرنسية القائمة على «الهجوم حتى الإبادة».

وهو القائد العسكري الفرنسي الذي قاد الجيش الفرنسي في نهاية الحرب العالمية الأولى في الحرب التركية الفرنسية (1919 - 1923).

اشتهر الجنرال الفرنسي غورو بكونه المندوب السامي للانتداب الفرنسي على لبنان وسوريا، وبكونه من تولى إعلان قيام دولة لبنان الكبير عام 1920 بعد فصلها عن سوريا بموجب إتفاقية سايكس-بيكو بين فرنسا وبريطانيا.

ذُكر أن غورو ذهب إلى قبر صلاح الدين الأيوبي، ثم ركله، وقال: «استيقظ يا صلاح الدين. لقد عدنا. وجودي هنا يكرس انتصار الصليب على الهلال.»

استعانت إدارة غورو في سوريا بالكثير من وقته كما كان في المغرب، حيث كانت سياسته الاستعمارية تركز على السيطرة على البلاد من خلال التلاعب بالقبائل والصوفيين وسكان البربر في الريف. أما في سوريا، اتخذ هذا شكل إدارات منفصلة للمجتمعات الدرزية والعلوية، بهدف تقسيم مصالحهم عن مصالح القوميين الحضريين.

محاولة اغتيال
نفذ البطل الشعبي أدهم خنجر محاولة اغتيال لهنري غورو، في 22 حزيران عام 1921 أثناء مروره في القنيطرة، إلا ان الرصاصات التي اطلقها ادهم خنجر استقرت في ذراع الجنرال غورو الاصطناعية وتسبب ذلك في نجاته. ولجأ أدهم خنجر إلى سلطان باشا الاطرش، الذي كان في رحلة صيد. لكن الفرنسيين اعتقلوا ادهم باشا خنجر في 7 يوليو 1922 في غياب سلطان باشا، مما اغضب سلطان باشا الاطرش عندما علم بأمر ضيفه، فكان اعتقال خنجر دافعًا جديدًا أثار غضب ثوار الثورة السورية الكبرى والثوار الدروز في جبل العرب ضد الاستعمار الفرنسي.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص في الحرب السورية الفرنسية
أشخاص من إفريقيا الاستوائية الفرنسية
أشخاص من غرب إفريقيا الفرنسي
أعضاء أكاديمية النقوش والرسائل الجميلة
أفراد عسكريون فرنسيون في الحرب التركية الفرنسية
أفراد عسكريون من باريس
الانتداب الفرنسي على سوريا ولبنان
جنرالات فرنسيون
حائزون على وسام الخدمة المتميزة (جيش الولايات المتحدة)
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حكام عسكريون في باريس
خريجو كلية ستانيسلاس في باريس
سياسيون من باريس
عسكريون فرنسيون
عسكريون فرنسيون في الحرب العالمية الأولى
فرنسيون مبتورو الأطراف
مواليد 1867
مواليد في باريس
وفيات 1946
وفيات في باريس

هنري غورو


kruna, v. češka kruna, slovačka kruna
Koruna (Ston)
 žbunj na istarskoj čakavici
 vršni, stjenoviti dio uzvišenja nalik na krunu

Izvori

Koruna


El Palu es un río de Indonesia en la isla de Célebes, provincia de Célebes Central. Discurre en dirección sur-norte, desembocando en el golfo de Palu (taluk Palu en indonesio), cerca de la ciudad de Palu. Su cuenca se extiende por 2 694 km².

Su principal afluente es el Gumbasa, que desemboca en la orilla derecha.

En julio de 2008, el Palu se desbordó, provocando inundaciones.

Referencias

Ríos de Célebes
Provincia de Célebes Central

Río Palu


Andreea Ibacka (născută Andreea Pătrașcu, ) este o actriță română de film și televiziune. Este cunoscută mai ales prin interpretarea rolurilor principale din serialele: Inimă de țigan (2007), Regina (2008) și în calitate de co-prezentator al emisiunii În al 9-lea cer.

Biografie
În perioada anilor din 2004 - 2008 a urmat cursurile la Academia de Studii Economice din București.

În 2011 Andreea s-a căsătorit cu un fost luptător de kickboxing, actualmente actor și prezentator al emisiunii Ce spun românii -  Cabral Ibacka.

Filmografie
 Adela (2020) - Mona Andronic
 O grămadă de caramele (2017) - Paula Iepuraș
 Îngeri pierduți (2013) - Tina Niculescu
 Iubire și onoare - Coco (2010)
 Aniela - Nutzi  (2009)
 Regina (2008) - Irina Dumbravă Fieraru
 Inimă de țigan (2007) - Irina Dumbravă

Note

Legături externe
 Site web personal
 Andreea Pătrașcu pe Cinemagia
 Andreea Patrascu pe IMDb

Interviu
Interviu EXCLUSIV cu Andreea Patrascu!  21 noiembrie 2008, cosmopolitan.ro

Nașteri pe 18 august
Nașteri în 1985
Actori de film români
Actori de televiziune români
Actori români în viață
Actrițe de film române
Actrițe de televiziune române
Actrițe române
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Bucureșteni
Concurenți ai emisiunii Dansez pentru tine

Andreea Ibacka


බැලුම් සිදුර යනු කුඩා විවරයක් වන අතර එය තුලින් යමෙකුට බැලිය හැකිය.

දොරක ඇති බැලුම් සිදුරක් විසින්, ඇතුළත සිටින අයවළුනට, දොර විවෘත නොකරමින් පිටත බැලීමෙහි ආරක්ෂා සහිත කාර්යය සඳහා අවකාශ සලසා දෙයි.

බැලුම් සිදුර


Robert Falco (26 February 1882 – 14 January 1960) was a French judge at the Nuremberg trials, who later sat in the Cour de Cassation.

Biography
Falco was born in Paris into a Jewish family. His great-grandfather was decorated by Louis Philippe in 1831, and his maternal grandfather Alfred-Philibert Aldrophe worked as an architect for Leopold II of Belgium and Gustave de Rothschild. His father fought in the Franco-Prussian War of 1870/71, for which he was made a member of the Légion d'honneur, and later became the President of the Paris commercial court.

After the end of his legal studies Falco worked from 1903 as a barrister. In 1907 he gained his doctorate with a work on the Duties and Rights of Theatre Audiences and then worked as a judge at the court of chancery, but continued to plead until 1919.

He was later appointed to the Paris Court of Appeal. He was dismissed from this post in 1940 because of his Jewish origin.

During the preparation of the Nuremberg Trials in June 1945 in London at the International Conference on Military Trials he represented France together with André Gros, professor of international law, and was one of the main authors of the London Charter of the International Military Tribunal, defining the procedures and protocols observed during the Nuremberg Trials, where he was one of the two French judges, as the alternative to Henri Donnedieu de Vabres.

On the basis of his work during the trials he was elected an Honorary Bencher of Gray's Inn in 1946.

In 1947 Falco was reinstated in the French judiciary, at the Cour de Cassation.

He was awarded the Croix de Guerre and made a Commander of the Légion d'honneur. He died in Paris in 1960.

Memoirs
During the year he spent in Nuremberg, Falco kept notes which he later used in his memoirs of the trials. These memoirs remained unpublished for decades, but, illustrated with sketches by Jeanne Falco, the judge's second wife, who accompanied him throughout the trials, are due to be published in September 2012 under the title Juge à Nuremberg by Editions Arbre bleu , with a preface by the historian Annette Wieviorka and an introduction by Guillaume Mouralis, an historian specialising in the history of international penal justice.

Notes and references

Sources and external links
 DER AUGENZEUGE Falco als Richter in Nürnberg
 Courdecassation.fr Short biography

1882 births
1960 deaths
20th-century French judges
Judges of the International Military Tribunal in Nuremberg
French judges of international courts and tribunals

Robert Falco


Gertrud Emmy Hilde Wernicke (* 11. November 1899 in Schleswig; † 14. Januar 1947 in Berlin-Moabit) war eine deutsche Psychiaterin, die im Rahmen der sogenannten Kinder-Euthanasie in der Heil- und Pflegeanstalt Obrawalde an nationalsozialistischen Verbrechen beteiligt war.

Leben
Hilde Wernicke war die Tochter eines Offiziers. Sie beendete ihre Schullaufbahn an der Höheren Mädchenschule in Mainz 1919 mit dem Abitur. Anschließend absolvierte sie ein Studium der Medizin an der Universität Frankfurt am Main, das sie 1924 mit dem ersten Staatsexamen abschloss. Nach dem Medizinalpraktikum in Marburg und Regensburg wurde sie an der Universität Marburg 1926 zum Dr. med. promoviert.

Ab 1927 war Wernicke kurzzeitig als Assistenzärztin an der Heil- und Pflegeanstalt Meseritz-Obrawalde tätig und praktizierte 1928 als niedergelassene Ärztin. Wernicke war ab 1929 an der Heil- und Pflegeanstalt Meseritz-Obrawalde durchgehend als Oberärztin bis 1945 tätig.

Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten trat sie im Mai 1933 der NSDAP bei. Sie gehörte ab 1937 der NS-Frauenschaft an, für die sie ab 1940 als Ortsgruppenleiterin fungierte. Wernicke leitete an der Heil- und Pflegeanstalt Meseritz-Obrawalde die euphemistisch Kinderfachabteilung genannte Einrichtung der Kinder-"Euthanasie". Als Anstaltsoberärztin war sie für hunderte Tötungen von Anstaltsinsassen verantwortlich. Anfang 1944 wurde ihr das Kriegsverdienstkreuz verliehen. Zwischen 1943 und 1944 hatte Wernicke ungefähr 600 Anstaltsinsassen, Erwachsene und Kinder, zur Ermordung ausgewählt und durch die ihr unterstehenden Anstaltspflegerinnen, insbesondere die Oberschwester Helene Wieczorek, mittels Morphin-Skopolamin-Injektionen töten lassen. Vor dem Eintreffen der Roten Armee setzten sich Wernicke und Wieczorek nach Wernigerode ab. Angehörige der sowjetischen Truppen fanden neben 1000 Patienten in der Anstalt Massengräber vor.

Nach Ende des Zweiten Weltkrieges wurde Wernicke am 10. August 1945 verhaftet. Gemeinsam mit  Wieczorek wurde sie vor dem Schwurgericht am Landgericht Berlin wegen der Beteiligung an Euthanasieverbrechen, insbesondere der Auswahl der zur Ermordung vorgesehenen Personen und der Verabreichung von Giftspritzen, angeklagt. Am 25. März 1946 wurden die beiden beschuldigten Frauen wegen Mordes in mehreren hundert Fällen aus Heimtücke und niedrigen Beweggründen zum Tode verurteilt. Das Todesurteil wurde am 24. August 1946 durch den Strafsenat des Kammergerichts Berlin bestätigt. Wernicke hatte während des Prozesses ihre Taten folgendermaßen gerechtfertigt: "Meine Aufgabe war es, aus der Masse der der Anstalt zugeführten Kranken die noch zu geringem Arbeitseinsatz fähigen Kranken auszusieben und von der Tötung zurückzunehmen. Es kamen nur wirklich unheilbar, zum Teil mit schwersten körperlichen Leiden behaftete Geisteskranke zur Einschläferung, für die der Tod im wahrsten Sinne eine Erlösung bedeutete". Am 14. Januar 1947 wurden Wernicke und Wieczorek im Zellengefängnis Lehrter Straße mit dem Fallbeil hingerichtet.

Das Verfahren gegen Wernicke und Wieczorek fand in den Medien international Beachtung.

Literatur
 Kerstin Freudiger: Die juristische Aufarbeitung von NS-Verbrechen. Mohr Siebeck, Tübingen 2002. ISBN 3-1614-7687-5.

 LG Berlin, 25. März 1946. In: Justiz und NS-Verbrechen. Sammlung deutscher Strafurteile wegen nationalsozialistischer Tötungsverbrechen 1945–1966, Bd. I, bearbeitet von Adelheid L. Rüter-Ehlermann, C. F. Rüter. Amsterdam : University Press, 1968, Nr. 3, S. 31–43  Auswahl der zu tötenden Geisteskranken sowie Tötung durch Giftinjektionen

Weblinks

 Urteil des LG Berlin gegen Wernicke im Staatsarchiv Sigmaringen

Einzelnachweise

Psychiater
Krankenmorde im Nationalsozialismus
Mediziner (20. Jahrhundert)
NSDAP-Mitglied
Hingerichtete Person (NS-Täter)
Hingerichtete Person (Deutschland unter alliierter Besatzung)
Hingerichtete Person (Berlin-Moabit)
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1947
Frau

Hilde Wernicke


بوزاو, مدينة جنوبي غربي رومانيا (بالرومانية: Buzău) عاصمة اقليم الذي يحمل نفس الاسم, وتقع على نهر الذي يحمل أيضا الاسم نفسه, يعود تاريخ منشأ المدينة إلى عام 376م حيث كانت تجمع زراعي كسوق لبيع المنتجات, ثم تطورت لتكون مركز الأسقفية الأورثوذكسية في العصور الوسطى. عدد سكانها 135.000 نسمة (2002).

توأمة
لبوزاو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 اودانارد
 آغيوس ديمتريوس
 باوجى

أعلام

 دوميترو دان
 إيلينا أودريا
 ألكساندرو مارغيلومان
 دي جي صاوه
 بوجدان دينو
 ميرسيا دوبريسكو

مراجع

بلدات رومانيا
مقاطعات عواصم الرومانية
أماكن مأهولة في إقليم بوزاو

بوزاو