Mehmet Barış Manço (2 Ocak 1943, İstanbul – 1 Şubat 1999, İstanbul), Türk sanatçı, aranjör, şarkıcı, besteci, söz yazarı, televizyon programı yapımcısı ve sunucusu, köşe yazarı, ve kültür elçisidir. Türkiye'de rock müziğin öncülerinden, Anadolu rock türünün kurucuları arasında sayılır. Bestelediği 200'ün üzerindeki şarkısı, kendisine on iki altın ve bir platin albüm ve kaset ödülü kazandırdı. Şarkılarının bir bölümü daha sonra Arapça, Bulgarca, Felemenkçe, Almanca, Fransızca, İbranice, İngilizce, Japonca ve Yunanca olarak yorumlandı. Hazırladığı televizyon programları sayesinde dünyanın pek çok ülkesine gitmiş, bu nedenle "Barış Çelebi" olarak adlandırılmıştır. 1991'de "Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı" unvanına layık görülmüştür.

Gençliği
Devlet konservatuvarı klasik Türk sanat müziği hocası, sanatçısı ve yazar Rikkat Uyanık ve İsmail Hakkı Manço çiftinin ikinci çocuğu olan Mehmet Barış Manço, 2 Ocak 1943 tarihinde Üsküdar'daki Zeynep Kâmil Hastanesi'nde doğdu. II. Dünya Savaşı yıllarında doğduğu için ailesi "Mehmet Barış" adını verdi. Oğlu Doğukan Manço katıldığı bir söyleşide,

açıklamasıyla babasının Türkiye'de ilk "Barış" isimli kişi olduğunu ve adının "Tosun Yusuf Mehmet Barış Manço" olduğunu söylemiştir. 1954'te Galatasaray Lisesi ortaokul giriş sınavına girmeden önce, ismi Mehmet Barış Manço olarak değiştirilmiştir.

Dört çocuklu ailede Savaş, İnci ve Oktay adlarında üç kardeşi vardı. Konservatuvardaki çalışması sırasında Zeki Müren'in de hocalığını yapan annesi Rikkat Uyanık, daha sonraları Barış Manço'yla birlikte televizyon programlarına da katıldı, şarkı da söyledi. Baba tarafı İstanbul'un Fethi'nden sonra Konya'dan Selanik'e göç etmiş ve savaş yıllarındaki zorluklar nedeniyle I. Dünya Savaşı sırasında İstanbul'a göç etmiştir. Annesi Rikkat Uyanık Adana, Kozan doğumludur ve Barış, çocukluğunun üç senesini burada geçirmiştir.

Üç yaşındayken anne babasının ayrılığından sonra Barış Manço, babası ile yaşamaya başladı. Babasıyla birlikte sık sık ev değiştirdi ve Cihangir'de, Üsküdar'da, Kadıköy'de ve kısa bir süre için Ankara'da yaşadı. İlkokula abisi Savaş ve ailenin en küçük ferdi olan kız kardeşi İnci'nin de okuduğu Kadıköy Gazi Mustafa Kemal İlkokulu'nda başladı. 4. sınıfı Ankara Maarif Koleji'nde okudu ve ilkokulu Kadıköy'deki başladığı okulda tamamladı. Yatılı olarak Galatasaray Lisesi'nin orta bölümüne devam etti. 1957'de amatör olarak müzikle ilgilenmeye başladı. 1958 yılında ilk grubu Kafadarlar grubunu kurdu. Ortaokul yıllarında kurulan bu grup rock'n roll coverları yaparken, Barış Manço da ilk bestesi olan Dream Girl'i bu dönemlerde yaptı ve Ankara'da küçük bir müzik ödülünün de sahibi oldu. İkinci grubu Harmoniler'de yine Galatasaray Lisesi'ndeki arkadaşları vardı. 1959'da Galatasaray Lisesi konferans salonunda ilk konserini verdi. 4 Mayıs 1959'da babasının ölümü üzerine Galatasaray Lisesi'nden ayrılarak, eğitimine Şişli Terakki Lisesi'nde devam etti. Şişli Terakki Lisesi'nde eğitimini tamamlayan Manço, yüksek öğrenimini Belçika Kraliyet Akademisinde, "resim-grafik-iç mimari" alanında tamamladı ve okulunu birincilik ile bitirdi.

1960'lar

Barış Manço ve Harmonilerin ilk 45'likleri Grafson Plak şirketinden 1962 yılında yayınlandı. Barış Manço, Harmoniler ile 3 tane 45'lik yaptı. Bu 45'likler 1962 yılında yayınlanan Twistin Usa / The Jet ile Do The The Twist / Let's Twist Again ve 1963 yılında yayınlanan Çıt Çıt Twist / Dream Girl idi. Manço, liseyi bitirdikten sonra Türkiye'den ayrılıp Belçika'da öğrenim hayatını sürdürmek isteyince Harmoniler dağıldı.

Barış Manço, 1963 yılının Eylül ayında Belçika Kraliyet Akademisi'nde yüksek öğrenim görmek için Türkiye'den ayrıldı ve Belçika'ya gitmeden önce karayoluyla bir kamyonla Fransa'nın başkenti Paris'e giderek daha önce konuştuğu Fransız şarkıcı Henri Salvador'la buluştu. Henri Salvador, Barış Manço'nun Fransızcasını ve fazla kilosu nedeniyle dış görünüşünü yetersiz buldu ve anlaşma yapamayan Manço, Belçika'daki abisi Savaş Manço'nun yanına gitti. Belçika Kraliyet Akademisi'nde resim, grafik ve iç mimarlık eğitimi görürken bir yandan da garsonluk, otomobil bakıcılığı işlerinde çalıştı. Bu sırada Belçikalı şair André Soulac ile tanıştı. Soulac sayesinde Fransızcasını ilerletti ve yaptığı besteleri değerlendirme imkânı buldu. Soulac, Manço'nun bestelerine söz yazdı.

1964'te müzik hayatına devam etmek isteyen Barış Manço, Rigolo plak şirketiyle anlaşarak "Jacques Danjean Orkestrası" ile beraber çalışmaya başladı. Twist'ten Rock and Roll'a dönen Barış Manço'nun kayıt şartları da iyileşmiş oldu. 1964'ün Eylül ayında dört şarkılık Fransızca iki EP çıkardı. ilk EP'de Baby Sitter ve Quelle Peste, diğer EP'de Jenny Jenny ve Un autre amour que toi şarkıları yer aldı. Plakların başarısı sonucu Fransız radyosunda yayınlanan "Salut les copins" adlı pop müzik içerikli bir programa konuk oldu. Bu EP Türkiye'ye geldiğinde radyocular Manço'yu Fransız bir sanatçı olarak düşünüp sundular.

12 Ocak 1965'te Paris'teki konser salonu Olympia'da Salvatore Adamo ve France Gall'den önce sahne alarak kendi bestesi olan Babysitter'ı daha sonra Jenny Jenny, Quelle Peste, Un autre Amour que toi ve Je veux savior adlı Fransızca ve İngilizce şarkılarını söyledi. Manço'nun sahne performansı Henri Salvador tarafından tebrik edildi. Aynı yıl Liège'de "Golden Rollers" adlı bir grupla konser verdi. 1966'da ise bir festivalde "The Folk 4" grubu ile Türk müziğinden örnekler sergileyerek dikkat çekti. Ancak Fransız bir müzisyenin Barış Manço'nun aksanını beğenmediği için onun plağının çalınmasını yasaklaması Barış Manço'yu derinden etkiledi ve Avrupa kariyerini sona erdiren nedenlerden biri oldu. Aynı yıl "L' Alba" adlı bir grup Barış Manço ve André Soulac tarafından yazılan ilk parçayı seslendirdi.

1966'da Olympia'daki konser sırasında "Vahşi Kedi" anlamına gelen "Les Mistigris" adlı Belçikalı grupla tanıştı ve onlarla çalmaya başladı. Grupla beraber Fransa, Belçika, Çekoslovakya, Belçika, Almanya ve İsveç'te konser verdi. Sahibinin Sesi şirketiyle anlaşan Barış Manço, Les Mistigris ile birlikte 1966 yılında II Arrivera / Une Fille ve Aman Avcı Vurma Beni / Bien Fait Pour Toi 45'liklerini çıkardı. 1967'de Hollanda'da geçirdiği bir kaza yüzünden dudağında bir yarık oldu ve bıyık bırakmaya başladı.

1967 yılının yaz aylarında yine Les Mistigris ile Türkiye'ye gelen Manço, As Kulüpte de bir konser verdi. Manço'nun Les Mistigris ile yaptığı son kayıtlar, 1967 sonlarına doğru bir EP'de toplanarak piyasaya sürüldü. Bu EP'de sonradan "Kol Düğmeleri" olarak bilinecek olan ve Manço'nun ilk Türkçe bestesi "Bizim Gibi"nin yanı sıra Big Boss Man, Seher Vakti, Good Golly Miss Molly adlı şarkılar yer alıyordu. Ancak vize problemleri, yasal sorunlar ile uğraştıkları için Barış Manço ve Les Mistigris'in yolları ayrıldı. Türkiye'deki ilk saykodelik (imge gördüren) rock şarkıları Manço ve Les Mistigris grubuna aittir.

Barış Manço Les Mistigris ile ayrıldıktan sonra 1968 başında Kaygısızlar grubu ile çalışmaya başladı. Genç gitaristler Mazhar Alanson, Fuat Güner, baterist Ali Serdar ve bas gitarist Mithat Danışan'dan oluşan grup daha önceden kendi konserlerini veren genç bir gruptu. Barış Manço'nun Kaygısızlar ile birleşmesi üzerine İngilizce olan parçalar eski haliyle bırakılmak üzere Türkçe eserler Kaygısızlar eşliğinde yeniden kaydedilerek yayınlanacaktı. Barış Manço'nun Sayan'dan çıkardığı bu ilk plakta "Bizim Gibi" adlı şarkı "Kol Düğmeleri" olarak yeniden kaydedilecekti.

Barış Manço ve Kaygısızlar'ın Sayan'dan çıkardığı, Kol Düğmeleri / Big Boss Man / Seher Vakti / Good Golly Miss Molly parçalarını içeren bu ilk plak 1968'de yayınlayıp oldukça geniş bir popülarite elde etti. Manço'nun Liège kentinde eğitimine devam etmesi nedeniyle yaz aylarında bir araya gelebilen topluluk üçüncü 45'likleri Bebek / Keep Lookin'le birlikte saykodelik öğeleri Anadolu'nun mistizmiyle birleştirerek vermeye başladılar. Günümüzde yaygın algılanışı manevi değerlere zarar vermeyen bir popülist olan Manço, 68 yılında şarlatan, ukala bir asi genç olarak gösteriliyordu. Barış Manço ise Kaygısızlar'la "Trip / Karanlıklar İçinde", "Kirpiklerin Ok Ok Eyle / Ağlama Değmez Hayat", "Kağızman / Anadolu" ve Paris'te doldurulan "Flower of Love / Boğaziçi" plaklarını yaptı. Saykodelik tınıların içerisine serpiştirdiği doğu müziğiyle kendine özgü bir Doğu-Batı ezgisi oluşturdu. Aralıklarla plak çıkaran grup hem Anadolu temalarına, hem de doğu motiflerine yakınlığı ile bilinen yavaş yavaş yükselmekte olan Saykodelik müzik akımından etkilendi. Barış Manço'nun Kaygısızlar ile yaptığı 45'liklerden Ağlama Değmez Hayat 1969 yılında 50.000'in üstünde satış yaparak Manço'ya ilk altın plağını kazandırdı. Manço, 1969 Haziran'ında Belçika Kraliyet Akademisi'ni birincilikle bitirdi ve İstanbul'a nişanlısı ile döndü.

1970'ler
1969 yılı sonunda Kaygısızlar ile yollarını ayıran Manço için 1970, saykodelik rock'tan tipik anadolu pop sularına açıldığı bir yıl oldu. Kaygısızlar olmadan girdiği bu yeni yılda Barış Manço, Türkiye'de "...Ve" diye bilinen yurtdışında ise "Etc" adıyla lanse ettiği yeni bir grupla çalışmaya başlamıştı. Bu grup ile "Derule / Küçük Bir Gece Müziği" adlı plağı kaydeden Manço, bu grupla Türkiye'de Akdeniz ve Karadeniz bölgesini kapsayan bir turneye çıkmıştır.

1970 yılının Kasım ayında, o güne kadar Batı enstrümanlarını kullanan Manço, Dağlar Dağları yayınladı. Barış Manço'nun gitarı ve Kemençe sanatçısı Cüneyd Orhon'un kemençesi ile kaydedilen şarkı, Barış Manço'nun sadece rock ile sınırlı kalmayan kendi müzik tarzının başlangıcıdır. 700.000'den fazla satan Dağlar Dağlar plağı Manço'ya kariyerindeki tek Platin Plak Ödülü'nü kazandırdı. Sayan Plak tarafından verilen ödülü sinema oyuncusu Öztürk Serengil, İstanbul Fitaş sinemasında Manço'nun bir konseri sırasında takdim etti.

Dağlar Dağlar'ın başarısı ile Türk müziği piyasasında büyük ses getiren Barış Manço, 1970'te Türkiye'de ender görülen bir işe imza atıp zaten ünlü olan Moğollar ile güçlerini birleştirme kararı aldı. Çünkü iki grubun da hedefi, Türk müziği ile Avrupa'da ün kazanmaktı. Manço, o zamana kadar Batı etkisinde, Moğollar ise Anadolu pop tarzında müzik yapıyordu. Manço, bu konuyla ilgili bir röportajında şunları söylemiştir: "Artık biz bir bütünüz. Ne ben Moğollar'ın şarkıcısıyım, ne de onlar benim grubum. Yepyeni bir grup olduk. Adımız MançoMongol. Kafaca anlaşan, aynı fikir seviyesine gelmiş olan bizler, yaptıklarımızın daha iyi olması için, sesimizi bütün Dünya'ya kuvvetlice duyurabilmek için, başbaşa vermenin zamanı geldiğini anladık." MançoMongol adlı grubun ilk Türkiye konseri ise 1971 Nisan'ında Manço'nun Platin Plak ödül töreninde gerçekleşti. Mayıs ayına kadar olan süreçte Barış Manço, Moğollar ile "İşte Hendek İşte Deve", "Katip Arzuhalim Yaz Yare Böyle" ve "Binboğanın Kızı"'nı kaydettiler. "İşte Hendek İşte Deve", de tıpkı Dağlar Dağlar gibi büyük beğeni topladı ve adını Barış Manço klasikleri arasına yazdırdı. Çıktıkları Anadolu turnesinin Kütahya ayağında Manço'ya göre uzun saçları yüzünden tehdit edildikten sonra tur otobüslerine dinamitle saldırı düzenlendi. Konserin hemen sonrasında meydana gelen patlamada kimse yara almadı. 1971'de kabakulak olan Barış Manço'nun hastalığının da etkisiyle Fransa'da çalışan bu grup, dört ay değişik yerlerde konserler verdikten sonra oradan ayrıldı. Mançomongol 1971'in Haziran ayında gruptaki anlaşmazlıklar ve Barış Manço'nun sağlık sorunları nedeniyle dağıldı.

1971 ve 1972 yılları Barış Manço'nun birçok sanatçı ile çalışarak Kurtalan Ekspres'i kurma çalışmalarıyla geçti. 1971 yılında, 1969 Türkiye Güzellik Kraliçesi Azra Balkan ile nişanlandı. Nişan, 1972'nin Mayıs ayında ayrılmalarıyla sonuçlandı. 1972'de Kıbrıs'a giderken asker kaçağı olarak yakalandı ve Belçika Kraliyet Akademisi diploması sayesinde yedek subaylık hakkı kazandı. Askerlik öncesi, 1972 yılı Şubat ayında, adını İstanbul'dan Güneydoğu'ya giden trenden alan Kurtalan Ekspres'i kuran Manço, 1972 Mayıs'ında grupla stüdyoya girerek "Ölüm Allah'ın Emri" ve "Gamzedeyim Deva Bulmam" adlı şarkıları kaydetti. Manço, Engin Yörükoğlu, Celal Güven, Özkan Uğur, Nur Moray ve Ohannes Kemer'in oluşturduğu orkestra ile Anadolu'da konserler verdi. Bu grupla kaydettiği "Ölüm Allah'ın Emri" ve "Gamzedeyim Deva Bulmam" şarkılarının yer aldığı ilk plağı 1972 yılının başında yayımladıktan sonra Barış Manço askere gitti. Türküola tarafından yayımlanan Barış Manço ve Kurtalan Ekspres'in ilk plağı "Ölüm Allah'ın Emri-Gamzedeyim Deva Bulmam" adlı plakta Kurtalan Ekspres kadrosu şu şekildeydi: Ohannes Kemer (yaylı tambur, gitar), Nur Moray (davul), Engin Yörükoğlu (davul), Celal Güven (vurmalı sazlar), Özkan Uğur (bas), Nezih Cihanoğlu (gitar). 1972 yılının Mayıs ayı sonunda ise grup, veda konserini vererek Manço'yu askere uğurladı. Kurtalan Ekspres ise dağılmayacağını ve Manço'nun askerden dönmesini bekleyeceğini açıkladı.

1972 yılının Nisan ayında altı ay süren Polatlı Topçu ve Füze Okul Komutanlığı'nda yedek subay öğrenciliğine başladı. Daha sonra topçu batarya takım komutanı asteğmen olarak bir yıl Edremit'te askerliğini yaptı. Bıyıklarını ve saçlarını kesen Manço, bundan sonra hep bıyıklı ve uzun saçlı olacaktı. Polatlı'da ve Edremit'te orduevlerinde konserler verdi. Terhisine az bir süre kala Harbiye Orduevi'ne atandı. 19 ay 26 gün askerlik yapan Manço, bu sürede orduevi dışında sahne almadı.

Barış Manço, eğitim dönemi biter bitmez konser ortamından uzak kalsa da plak ile dinleyiciye ulaşma yollarını denedi. Kurtalan Ekspres ile "Küheylan" ve "Lambaya Püf De" adlı şarkıları kaydederek uzaktan çekilmiş peruklu fotoğrafının bulunduğu bir zarfla piyasaya sürdü. Şubat 1973'te yayınlanmış olan Küheylan, Manço'nun isminin sağcıya çıkmasına neden olan ilk eserdi. Parçada geçen Aslıhan, Neslihan, özümüze dönelim gibi sözler Orta Asya özlemi olarak algılanmıştır. Bu plağı 1973 yılının Ağustos ayında yayınlanan, Manço'nun askerliğinin sonlarında tamamlamış olduğu Hey Koca Topçu/Genç Osman plağı takip etti. Genç Osman'ın da bir serhat türküsü olması Manço'nun ülkücü olarak eleştirilmesine neden olacaktı.

Askerlik sonrası ilk konserini Ankara Dedeman Sineması'nda verdi. Askerlik sonrasında ilk defa bir gazinoda sahne almaya başladı. Ancak Ankara'daki Lunapark Gazinosu'nda sadece dört gün sahne aldı ve işi bıraktı. İşi bırakmasıyla ilgili "Programlarımızı çeşitli şekillerde kısıtlamak istediler, kabul etmeyip çıktık" açıklamasını yaptı. İlk video klibini yine bu dönemde "Hey Koca Topçu" parçası için çekti. Bu klipte Kurtalan Ekspres üyeleri Yeniçeri ve Mehter kıyafetleriyle, Barış Manço ise Mülâzim-i Evvel Barış Efendi olarak asker giysisiyle göründü.
70'lerin ortalarına doğru Cem Karaca solun, Barış Manço ise sağın sembolü olarak görülüyordu. Ancak konserlerinde kendisine bozkurt işareti yapanlara biz sadece sizin için gelmedik buradaki herkes için geldik diyerek "Hey Koca Topçu"yu istek yapanları sol yumruğunu havaya kaldırarak protesto edecekti.

Barış Manço ve Kurtalan Ekspres 1974 yılı içerisinde "Nazar Eyle, Gülme Ha Gülme" adlı 45'liklerini kaydetti. Bu iki çalışma, öyküsü, sözü ve müziği Barış Manço tarafından yazılan Baykoca Destanı adlı bir konsept çalışmadan alınma şarkılar olmakla birlikte ilk etapta 45'lik olarak yayınlanmak zorunda kalındı. Daha sonra Nazar Eyle adlı çalışma, Baykoca Destanı'ndan çıkartıldı. Öte yandan Destan, Manço'nun "Etc." grubuyla yıllar önce kaydettiği "Gelinlik Kızların Dansı" gibi temalarla zenginleştirilerek 1975 sonlarına doğru bambaşka bir şekil alacaktı. Manço, o sene Hey dergisi tarafından yılın erkek şarkıcısı seçildi. 1974 yılında Avustralya turnesine çıkan Barış Manço ve Kurtalan Ekspres'in orada verdiği konserlerin kaydedilerek kaset olarak yayınlanması tasarısı hiçbir zaman gerçekleşmedi. Aynı yıl 27 Haziran'da İnönü Stadı'nda düzenlenen "Hey Müzik Festivali-74" kapsamında sahne aldı.

1975 yılında Barış Manço'nun Kurtalan Ekspres ile birlikte hazırlamakta olduğu ilk uzunçalarına lokomotif olarak çıkarılan, bir yüzü askerde yazdığı "Ben Bilirim Ben Bilirim" bir yüzü ise gelmekte olan uzunçaların isim parçası olan enstrümantal "2023"'ten oluşan 45'lik yayınlandı. Aynı yıl bir yıllık bir çalışmanın ardından kariyerinin ilk uzunçaları olan 2023'ü yayımladı. Manço'nun daha önceki Saykodelik rock ya da yakın dönemdeki Anadolu kökenli şarkılarından çok farklı olarak ilerici rock denecek bir tarza sahip beş parçadan oluşan 13 dakikalık Baykoca Destanı ve Türkiye Cumhuriyeti'nin 100. yılına yazılmış senfonik bir eser olan 10 dakikalık "Kayaların Oğlu" ile "2023" ikilisi gibi destansı eserlere sahip sıra dışı bir albüm olarak sanatçının diskografisinde yer aldı. Bu dönemde Barış Manço, kariyerinin tek sinema filmi Baba Bizi Eversene'de oynadı.

1975 yılında Kurtalan Ekspres'te Özkan Uğur'un gruptan ayrılması üzerine 1976'da eski Bunalımlar ve Erkin Koray elemanı Ahmet Güvenç gruba katıldı. Kurtalan'ın yeni klavyecisi ise Dadaşlar'dan gruba geçen Kılıç Danışman idi. O yıl Barış Manço ve Kurtalan Ekspres, "Barış Manço'nun Yeni Plağı" adıyla bir 45'lik yayımladı. 45'liğin bir yüzünde "Rezil Dede", diğer yüzünde ise "Vur Ha Vur" yer almaktaydı. "Rezil Dede" adlı parça, "Çay Elinden Öteye" adlı bildik Karadeniz türküsünün Barış Manço'nun esprili sözleriyle bir rock komediye çevrilmiş haliydi. "Vur Ha Vur" ise "2023" uzunçalarının epik parçası Baykoca Destanı'ndan bir bölüm olan şarkının funk ve caz-rock tınılı yeni bir düzenlemeyle elden geçirilmiş haliydi.

1976'nın Mart ayında dünya çapında bir firma olan CBS ile anlaşan Manço, Baris Mancho ismiyle lanse edileceği ve Avrupa pazarına yönelik olarak tamamen İngilizce şarkılardan oluşacak olan proje için 1976 yılının sonuna kadar Kurtalan Ekspres ve 30 kadar Belçikalı müzisyen ile 4 kadın vokalistten oluşan Georges Hayes Orchestra'nın eşliğinde dönem teknolojisinin tüm olanaklarını kullanan bir stüdyoda -Belçika'da- çalıştı. 2 milyon TL'ye mal olan ve 1976 yılının sonlarına doğru Baris Mancho adıyla Avrupa'nın birçok yerinde satışa sunulan uzunçalar, Romanya ve Fas gibi doğu ülkelerinde liste başı olsa bile genel olarak beklediği başarıyı yakalayamadı. Albüm Türkiye'de ise 1977 yılının başında Nick the Chopper olarak yayınlandı ve büyük başarı elde etti.

1977 yılında Barış Manço ve Kurtalan Ekspres'in 1972-1975 arasında 45'lik olarak yayınlanmış plaklarındaki şarkılardan oluşan Sakla Samanı Gelir Zamanı yayımlandı. Barış Manço ve Kurtalan Ekspres 1977'de 45 günlük bir Anadolu turnesine çıktı. Turnenin Balıkesir ayağında konser ekibi saldırıya uğradı ve grup üyelerinden Oktay Aldoğan ve Caner Bora yaralanarak hastaneye kaldırıldı. Bu olaya rağmen turne devam etti ve tamamlandı. Aynı yıl CBS firmasının desteğiyle Londra'da Rainbow Tiyatrosu'nda Kurtalan Ekspres ile birlikte konser vererek İngilizce ve Türkçe şarkılarını seslendirdi. Manço, konserden sonra karaciğer enfeksiyonu geçirdi ve karın boşluğunda bağırsağına yapışık bir tümör nedeniyle Belçika'da ameliyat oldu.

Bir süredir sağlık problemleri nedeniyle müzikten uzak kalmış olan Manço, 1978 yılının Haziran ayında Türkiye'ye dönerek yeni plağını hazırlamaya başladı. 1975'te tanıştığı Lale Çağlar ile 18 Temmuz 1978 tarihinde evlendi. Ohannes Kemer'in gruptan ayrılmasından sonra Kurtalan Ekspres'e Bahadır Akkuzu gitarist olarak girdi. Barış Manço ve Kurtalan Ekspres, 1978 sonuna doğru yayınlanan Yeni Bir Gün adındaki yeni uzunçalarlarının tanıtım konserini 1978 yılının Aralık ayında Şan Sineması'nda verdikleri konser ile gerçekleştirdi. Barış Manço, albümde yer alan şarkılardan "Sarı Çizmeli Mehmet Ağa" ve "Aynalı Kemer İnce Bele"yi 31 Aralık 1978 yılbaşı günü TRT'de seslendirdi. Barış Manço ve Kurtalan Ekspres, 1979 yılı içerisinde TRT'de İzzet Öz'ün hazırladığı "Sihirli Lamba" adlı müzik programına da iki kez konuk olup albüm parçalarını tanıtmışlardır. Programda gösterilmek üzere bazı parçalara klip de çekilmiştir. "Sarı Çizmeli Mehmet Ağa", "Bir Selam Sana", "Ne Ola Yar Ola", "Yeni Bir Gün" parçaları bunlardan bazılarıdır.

Yeni Bir Gün, Barış Manço'nun uluslararası kariyer anlamındaki savaşı sırasında ihmal ettiği Türkiye cephesine dönüşünü ve yerini sağlamlaştırmasını sağlamıştır. Manço, pek çok röportajında bu dönemi yeniden doğuş ve ustalığa geçiş olarak nitelendirmiştir. 1979 yılında Cem Karaca'nın Türkiye'de etkinliğini yitirmeye başlaması da Manço'nun yeniden doğuşunu hızlandıran önemli bir etkendi. Barış Manço, bu albümle ilerici rock'ın Türkiye'deki en iyi örneklerinden birini verdi. Sarı Çizmeli Mehmet Ağa, Aynalı Kemer gibi parçalar Barış Manço'nun halk deyişlerini kullanıp Türk müziğini, ilerici müzik ile başarıyla harmanlayarak bestelediği ve bu dönemde hit olan şarkılarındandır. Barış Manço, 1979 yılında Yeni Bir Gün adlı şarkısı ile Altın Kelebek Ödüllerinde yılın erkek sanatçısı unvanını kazandı. Bu şarkı ile ayrıca yılın bestecisi, yılın albümü ve yılın düzenlemesi ödüllerini de alırken Kurtalan Ekspres de yılın grubu ödülünü kazandı. 1979'da çıktığı Anadolu turnesinin tüm gelirini sağır ve dilsiz çocukların eğitimi ve tedavisi için bağışladı. Aynı yıl Hollanda, Belçika, Birleşik Krallık, Almanya'da ve Kıbrıs'ta Kıbrıs Türk Federe Devleti'nin 5. Kuruluş Yıldönümü etkinlikleri kapsamında Lefkoşa ve Mağusa'da konserler verdi. Belçika'daki konserden dönerken 24 Ağustos 1979 tarihinde Edirne'de aracının lastiği patladı ve bir otomobille çarpıştı. Kazada bel kemiği çatlayan Manço, boynunda boyunluk belinde çelik korse ile dolaşmak zorunda kaldığından uzun süre sahnelerden uzak kaldı.

 1980'ler
1980 yılında Manço ilk kez başka bir sanatçıya beste verdi. Barış Manço'nun sipariş üzerine bizzat Nazan Şoray için yaptığı ve kaydında yine Kurtalan Ekspres'in çaldığı ve 45'lik olarak yayınlanan "Hal Hal" yılın şarkısı ödülünü kazanırken Nazan Şoray'a da altın plak kazandırdı. Manço o sene Bulgaristan Altın Orfe Müzik Festivali'ne katıldı ve Nick The Chopper ve Ben Bir Şarkıyım şarkılarıyla festivalde Bulgar şarkılarını en iyi yorumlayan şarkıcı dalında birinci seçildi.

1980 yılının Eylül ayında Barış Manço sanat yaşamındaki 20. yılını "20. Sanat Yılı Disco Manço"yu yaparak taçlandırdı. Kasetin Almanya'daki Türk işçileri eliyle Türkiye'de korsanının çıkarılması ise Türkiye'de bu albümün plaklaştırılmaması için bahane oldu. Bu albüm kaset formatında Yeni Bir Gün uzunçalarından şarkılarla desteklenmiş, yeni kayıt olarak Eğri Büğrü ve Barış Manço'nun eski şarkılarının karmaca olarak stüdyo ortamında Kurtalan Ekspres ile birlikte yeniden kaydedilmiş ve seslendirilmiş hali yer almaktadır. Manço, Kurtalan Ekspres'le beraber 8 Ekim'de Emek Sineması'nda ve 9 Ekim'da Suadiye Atlantik Sineması'nda olmak üzere "Özlenen Randevu" adıyla İstanbul'da iki konser verdi. 1980 Ekim'inde ise daha önce Nazan Şoray tarafından plak yapılmış olan Hal Hal arka yüzünde önce Disko Manço'da yer alan Eğri Büğrü ile birlikte 45'lik olarak yayınlandı. Bu plak 45'lik olarak yayımlanan son Barış Manço ve Kurtalan Ekspres plağıydı. Gerek Nazan Şoray yorumu gerek Barış Manço yorumu ile büyük ilgi gören şarkı 80'lerin en popüler şarkıları arasında yer almasının yanı sıra bu takının Barış Manço ile özdeşleşmesini sağlayacaktı. 19 Mayıs 1981'de Barış ve Lale Manço çiftinin ilk çocukları Doğukan Hazar Manço, Belçika'nın Liège şehrinde doğdu.

Barış Manço 1981 yılının sonunda "Sözüm Meclisten Dışarı" albümünü yayınladı. Albümde yer alan "Arkadaşım Eşek" bir anda küçük büyük herkesin beğenisini kazandı. Fakat albümdeki 9 şarkıdan 6 tanesi TRT denetleme kuruluna takıldı. O tarihe kadar hemen hemen her şarkısı denetleme kurulundan geçen Barış Manço bu sefer TRT denetleme kurulundan sadece "Arkadaşım Eşek", "Şehrazat" ve "Dönence"'nin geçmesi üzerine 4 Kasım 1981 tarihinde albümdeki diğer şarkıların da radyoda ve tv de yayınlanabilmesi için TRT genel müdürü Macit Akman'ı ziyaret ederek albümün denetim kurlu tarafından tekrar değerlendirilmesini rica etti.

Manço, 1982 yılında iki kez TRT'de İzzet Öz'ün hazırladığı "Teleskop" programına katılarak, "Arkadaşım Eşek", "Şehrazat", "Dönence", "Ali Yazar Veli Bozar" ve "Hal Hal" şarkılarını seslendirdi. Arkadaşım Eşek ile birlikte "Ali Yazar Veli Bozar" gibi halk deyişlerine yer veren alışagelmiş Barış Manço hitlerinin yanı sıra en başarılı Türk ilerici rock şarkılarından biri olarak kabul gören "Dönence" ve Manço'nun günümüzde Dağlar Dağlar'dan sonra en popüler şarkısı olarak kabul edilen "Gülpembe"nin yer aldığı "Sözüm Meclisten Dışarı" albümü ile birlikte Barış Manço 80'li yıllar boyunca devam edecek olan popülerliğinin doruk noktasına ulaştı. 1982 yılında önce Anadolu turnesi, daha sonra da Amerika konserleri ile büyük başarı elde etti. Manço, bu dönemde yurt dışında birçok TV programına konuk olarak katıldı, birçok ülkede konserler verdi. 28-29 Ekim 1982 tarihlerinde Almanya, Avusturya, İsviçre, Belçika ve Hollanda'da televizyon programlarına katıldı. Altın Kelebek ödüllerinde Türk pop müziği dalında 1982 yılının en iyi erkek sanatçısı seçilen Barış Manço 1983 Eurovision Şarkı Yarışması'nın TRT tarafından yapılan Türkiye elemelerine Kazma adlı şarkısıyla katıldı. Barış Manço favori olarak gösterilse de jüri tarafından ön elemede elendi ve "Aslında benim jürim elli milyondur. Esas kararı onlar verecektir. Döneceğim ve parçayı plak yapacağım. O zaman her şey ortaya çıkacak" açıklamasını yaptı.

Barış Manço, 1983 yılının Temmuz ayında Estağfurullah... Ne Haddimize! albümünü yayınladı. Manço, bu albümle "Halil İbrahim Sofrası" ve "Kazma" gibi ahlaki sözler içeren şarkılarla zorlu bir dönem yaşayan Türk halkının sözcüsü oldu. Sanatçının 60'lı yıllarda önce Les Mistigris ile "Bizim Gibi" adıyla, daha sonra da Kaygısızlar ile kaydetmiş olduğu "Kol Düğmeleri", bu albümde Kurtalan Ekspres ile birlikte kaydedilen yeni düzenlemesiyle yer alıp büyük beğeni toplamıştır. 1984 Altın Kelebek ödüllerinde altıncı kez yılın erkek sanatçısı seçilen Manço, 24 Temmuz 1984'te ikinci oğlu Batıkan Zorbey Manço'nun doğumu ile ikinci kez baba olma sevincini yaşadı.

1985 tarihinde yayınlanan "24 Ayar" albümü ile birlikte Barış Manço'nun ezgisi değişmeye başlamıştır. Bireşimci ve elektronik dizem ağırlıklı bir tarza sahip albüm, dönemin dünyada oldukça rağbet gören tarzları elekronik pop, teknopop ve yeni akım etkileşimiyle dikkat çekse de Türkiye'de o yılların en rağbet gören müziği taverna ve arabeskten de bir o kadar uzak durmaktaydı. Kurtalan Ekspres, o sırada askerde olan Bahadır Akkuzu dışında, Manço'nun 60'lı yıllardan arkadaşı ve Belçika'lı eski bir ilerici rock grubu olan Recreation'ın lideri Jean Jacques Falaise ile birlikte bu albümde de Manço'ya eşlik etmiştir. Jacques Falaise'in Kurtalan Ekspres'e farklı ve uyumlu bir ezgi anlayışı getirdiği bu albüm ustaca yazılmış sözler itibarıyla mutasavvıf bir biçemin benimsendiği "Dört Kapı" çocukların favorisi "Bugün Bayram", "Söyle Zalim Sultan" ve "Gibi Gibi" şarkılarıyla dikkat çekmeyi başardı. Manço'nun diğer albümlerinde de rastladığımız destansı eserlerden biri de bu albümde bulunmaktadır. "Lahburger" adı altındaki parça batılılık ve doğululuk konusuna damga vurur. Manço, aynı yıl bir ameliyat geçirdi. Karın boşluğunda bulunan üç tane tümör başarılı bir ameliyat ile alınır.

Barış Manço, 1986 yılı sonunda Değmesin Yağlı Boya albümünü yayınladı. 24 Ayar albümü ile başlayan müzikal değişim bu albüm ile kendini daha da belli etmekteydi ve Manço'nun grup müziğinden uzaklaştığı görülmekteydi. Şarkıların düzenlemeleri Garo Mafyan tarafından yapılan albüm, 80'lerin ruhuna uygun olarak elektronik pop efektleriyle süslenmiş bir albümdü. Manço bu dönemden itibaren şarkılarına çektiği video klipler ile bu alanda birçok sanatçıya öncü olmuştu. Manço, Değmesin Yağlı Boya albümünden birçok şarkısını kliplendirdi. Video klibi ile büyük ilgi gören "Süper Babaanne" ve adını Barış Manço klasikleri arasına yazdıran "Unutamadım" büyük ilgi gördü.

Barış Manço, gelişen kayıt teknolojileri nedeniyle Kurtalan Ekspres'i albüm kayıtlarından çekmeyi düşünse de Kurtalan Ekspres adını sahnede yaşatmaya devam etti. Ancak Caner Bora, Celal Güven ve Ahmet Güvenç'in (1991 yılında geri döndü) Kurtalan Ekspres'ten ayrılmaları ile grup klasik yapısını büyük ölçüde yitirdi. 1988 yılında, bir önceki albümde Barış Manço'nun müziğine giren Garo Mafyan'ı, Hüseyin Cebeci'nin yanı sıra klavyede Ufuk Yıldırım ve vokalistler Özlem Yüksek ve Yeşim Vatan takip etti. Kurtalan Ekspres'ten Bahadır Akkuzu'nun gözetmenliğini üstlendiği ve bu kadronun ürünü olan 1988 tarihli Sahibinden İhtiyaçtan ve 1989 tarihli Darısı Başınıza albümleri ile bu albümlerde yer alan "Domates Biber Patlıcan", "Kara Sevda", "Can Bedenden Çıkmayınca ve "Nane Limon Kabuğu" gibi hitler döneme damgasını vurdu. Barış Manço daha önceden Türkiye'de öncüsü olduğu video klip çalışmalarına bu dönemde hız vermiştir. Sahibinden İhtiyaçtan ve Darısı Başınıza albümlerindeki bütün şarkılara klip çeken Manço eski hitlerini de kliplendirmeyi ihmal etmemiştir. Barış Manço, 1989 yılında Sezen Aksu ile birlikte yılın en başarılı pop müzik sanatçısı seçildi.

 7'den 77'ye, Japonya turnesi ve 1990'lar
[[Dosya:Erkan Umut & Baris Manco in Mexico 1998.jpg|küçükresim|upright=1|Barış Manço ile 7'den 77'ye'''nin çekimleri için Teotihuacan, Meksika'da.]]
Barış Manço, yapmak istediği televizyon programlarını yıllarca planladı ve kafasında tasarladı. Ancak dönemin TRT yönetiminden bir türlü olumlu yanıt alamıyordu. En sonunda televizyon projesini hayata geçirmek için Ekim 1988'de TRT 1 televizyonuna, o güne kadar benzeri yapılmamış bir program önerdi. "Çocuk ve aileye yönelik eğitici ve eğlendirici bir dünya belgeseli" olan ve yayına girdiği günden beri, milyonlarca izleyicinin ilgisini çeken ve ekran başına toplayan, "Barış Manço ile 7'den 77'ye" programı 1988 yılında doğdu. 1988'de Barış Manço'yu başta çocukların olmak üzere herkesin sevgilisi yapacak "7'den 77'ye" programı başlar. TRT'de yayınlanan bu programda TV ekibi 150'den fazla ülkeye gidip, oraları seyircilere tanıtır. "Adam Olacak Çocuk" ile de çocuklara öğütler vermeyi, onlara yeteneklerini sergileme fırsatı verip dönemin en başarılı televizyon yüzü olur. "Barış Manço ile 7'den 77'ye", adından da anlaşılabileceği gibi tüm yaş gruplarına hitap ediyor ve kendi içerisinde özel bölümlerden oluşuyordu."Adam Olacak Çocuk" ile çocuklara, "İkinci Kahvaltı" ile büyüklerimize ve yaşlılara, "Dönence" ve "Dere Tepe Türkiye" ile yetişkinlere; dolayısıyla herkese hitap ediyordu.

1990 yılında Ertuğrul Fırkateyni'nin Japonya'ya gelişinin 100. yılı nedeniyle düzenlenen "Türk-Japon dostluğu" etkinlikleri kapsamında Japonya'ya gitti ve Japonya'daki ilk konserini verdi. Bu konseri Japon Veliaht Prensi de izledi. 1991'de Japonya'ya tekrar gitti ve Tokyo Soka Üniversitesi İkeda Salonu'nda konser verdi. Konser sırasında Manço'yla birlikte Soka Üniversitesi rektörü ve Soka Vakfı başkanı Daisaku İkeda'nın ellerinde bayraklarla Kara Sevda şarkısını söylemesi ve salonun coşkulu görüntüsü, Türkiye'de de konserin ilgi görmesini sağladı. 5 Şubat 1992 tarihinde annesi Rikkat Uyanık (Manço, Kocataş) hayatını kaybetti ve Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

1992 yılında Mega Manço albümünü yayınlayan Barış Manço, "Ayı", "Süleyman" gibi şarkılarla kendini dinletmeyi başarsa da 1986 yılından beri uyguladığı formülün eskisi kadar prim yapmadığını fark etti. Daha sonra yapılan bir röportajda albümün daha iyi olabileceğini kendisi de belirtmiştir. 1994 yerel seçimlerinde Tansu Çiller başkanlığındaki Doğru Yol Partisi'nden Kadıköy Belediye Başkanı adayı oldu, ancak rahatsızlığı üzerine seçimden önce adaylıktan çekildi. 1995'te Müsaadenizle Çocuklar albümünü yayınladı. Japonya'dan konser teklifi gelmesi üzerine, 1995'te Japonya'da çok başarılı bir turneye çıktı. 1996'da konser albümü Live in Japan yayınlandı.

Bu dönemden sonra müziğin kalitesinin nispeten azaldığı, özel televizyonların arttığı, izlenme kavramının ortaya çıktığı günlerde Barış Manço, kendini hem televizyon, hem de müzik ekranından çekti. 1990'ların sonlarına doğru "Kaplumbağanın Öyküsü" projesini yaratmak istedi ve tanıtımlar da kaydedildi, ancak plak şirketinin isteğiyle Mançoloji adlı bir toplama albüm yapma kararı aldı. Hayranlardan gelen istekler üzerine seçilen şarkılar, Kurtalan Ekspres'te de çalan Eser Taşkıran düzenlemeleriyle kaydedildi.

 Diskografi
İlk plağı 1962 yılında Harmoniler orkestrası ile kaydettiği Twistin Usa ve The Jet şarkıları ile çıkan Manço'nun ilk Türkçe besteleri 1967'de yayımlanan Kol Düğmeleri ve Seher Vakti adlı parçalardır.

Manço'nun 12 Stüdyo, 1 konser, 7 derleme albümü ile 31 adet single eseri vardır.

 Müzik klipleri

İlk video klibini 1973'te Hey Koca Topçu parçası için çekti. Bu klipte Kurtalan Ekspres müzik grubu üyeleri Yeniçeri ve Mehter kıyafetleriyle, Barış Manço ise Mülâzim-i Evvel Barış Efendi olarak asker giysileriyle göründü.

Özellikle 1970'li yıllarda klip kültürü Türkiye'de gelişmiş olmadığından, ilk iş olarak Barış Manço kendi programı için şarkılarını görselleştirmeye başladı. Programlarda yayınlanacak bu görselli şarkıların en dikkat çekeni "İşte Hendek İşte Deve" olmuştur. Bu şarkı, o dönemin insanı üzerinde direkt olarak etki edecek görseller bütünüyle kliplendirilmiştir. Barış Manço'nun hemen her klibi gibi bu klipte sosyal mesaj amacı taşımaktadır. "Can Bedenden Çıkmayınca" şarkısının ve "Arkadaşım Eşek" şarkısının klibi için çeşitli şehirler gezen Barış Manço, kliplerinde her zaman şarkıdan hariç sosyal iletiler eklemeyi ihmal etmemiştir. Klipleri TRT'den sonra çeşitli özel kuruluşlar tarafından da gösterilmeye başlanmıştır. Sanatçı, "30. Yıl Özel: Tümü Aksesuar Sahibinden İhtiyaçtan" albümündeki tüm şarkılara klip çekmiştir. Bunlardan en dikkat çekeni "Sahilde" şarkısının klibi olmuştur.

1995'te Müsaadenizle Çocuklar albümü için dönemin genç pop şarkıcıları "Adam Olmuş Çocuklar Korosu" adıyla bir araya gelerek aynı adlı şarkıyı seslendirdiler ve de Ajlan & Mine, Soner Arıca, İzel, Jale, Burak Kut, Nalan, Hakan Peker, Tayfun, Grup Vitamin, Ufuk Yıldırım ve Barış Manço, Taksim Meydanı'nda bu şarkı için beraber klip çektiler.

 Müzikal mirası

Türkiye'de 1950'li yıllarda Erkin Koray ile başlayan, Cem Karaca, Moğollar gibi isimlerle devam eden rock müziğin kurucu isimleri arasındadır. Özellikle 1960'lı yıllar, Türkiye'de yeni arayışların olduğu bir dönemdir. Farklı müzik türlerinin birleşimiyle oluşan bu yeni müzik türü, Türk Sanat Müziği, Türk halk müziği gibi geleneksel müziklerden beslenerek Anadolu Rock veya Anadolu Pop'u oluşturur. Manço da bu dönemde bazı halk türkülerini ve Klasik Türk Müziği parçalarını rock müziğe kazandırarak farklı müzik türleri arasında iletişim kurmaya çalışır.

Manço'nun şöhret kazanmasını sağlayan Kol Düğmeleri parçasını da yapan Kaygısızlar grubu, Anadolu türküleri, doğu ezgileri ve çağdaş Batı müziğini birleştirerek özgün bir tarz oluşturur. Türkiye şartlarında giyim kuşamı, sakalı, yüzükleri ile farklı bir görünüme sahip olduğu için yadırgansa da zamanla bu giyim tarzı herkes tarafından kabul görür. 1970'te sözlerini yazdığı, 700.000'den fazla satan Dağlar Dağlar türküsü ile Türkiye'nin beğenisini kazanır. Anadolu pop müziğinde önemli bir yere sahip olacak olan Moğollar ve 1970'li yılların başında kurulan Kurtalan Ekspres'te de özgün müzik tarzına devam eder. Elektronik altyapısı ve müzikal kalitesiyle 2023 albümü, bas gitar'ın kullanımı bakımından Dönence ve Gül Pembe parçaları Kurtalan Ekspres'in öne çıkan çalışmalarıdır.

Barış Manço, Cem Karaca gibi muhaliflerle rock müzik yapmamış olsa da 12 Eylül Darbesi, getirdiği kısıtlamalar nedeniyle müziğe de olumsuz etki yapar. Türkiye'de rock müziğin düşüşte olduğu 1980'li yıllarda Manço, rock ve pop ağırlıklı 24 Ayar, Sahibinden İhtiyaçtan, Darısı Başınıza albümlerini çıkarır. 1990'a kadar televizyon, 1992'ye kadar radyo yayıncılığında Türkiye'deki tek kurum olan TRT, Manço'nun Rezil Dede, Acıh da Bağa Vir gibi bazı şarkılarını uygun bulmayarak yayınlamaz. Aynı dönemde Bugün Bayram gibi çocuklara hitap eden şarkılar da yapar.

Türkiye'de pop müziğinin zirvede olduğu ve piyasaya yönelik müziğin yapıldığı 1990'lı yıllarda Manço, daha sonra müzikal kalite açısından kötü olarak değerlendirilen Mega Manço adlı albümü çıkarır. 1998'de 40. sanat yılı nedeniyle Mançoloji adını verdiği albümü yapmaya başlar.

 Diğer çalışmaları
1988 yılının Ekim ayında TRT 1'de çocuk ve aileye yönelik bir eğitim kültür ve eğlence programı olarak başlayan 7'den 77'ye adlı televizyon programı, 1998 yılının Haziran ayında 378. kez ekrana gelerek Türk televizyonculuğunda ulaşılması zor bir rekoru kırdı. Ekvatordan Kutuplara isimli programında ekibiyle birlikte beş kıtada 100'den fazla değişik yöreye giderek 600.000 km.'ye yakın yol kat etti. Ayrıca 4 × 21 Doludizgin adında bir söz gösterisi -tolkşov- programının yapımcılığını yaptı.

1975 yapımı Baba Bizi Eversene, sanatçının tek sinema filmidir. Barış Manço, bu filmde başrol oynamış ve filmin müziklerini Kurtalan Ekspres ile beraber yapmışlardır. Sinan Çetin'in yönettiği 1985 yılı yapımı 14 Numara adlı filmin müziklerini yine Kurtalan Ekspres'le, 1982 yılı yapımı Çiçek Abbas filminin müziklerini de Cahit Berkay'la beraber yaptı.

1963 yılında Yeni Sabah gazetesinde "Sami Sibemol" takma adıyla müzik içerikli yazılar yazdı. 1993 yılında Milliyet Gazetesi'nde Oku Bakiim başlığıyla konularını günlük hayattan alan köşe yazısı yazmaya başladı ve 1995 yılına kadar yazmaya devam etti. Ölümünden önce müzik hayatının 40 yılını kitap haline getirmeyi planlıyordu.

1998 yılında turizm sektörüne girerek Muğla'nın Bodrum ilçesi Akyarlar mahallesinde Club Manço adında devre tatil ve otelden oluşan 600 kişi kapasiteli bir tatil mahallesi açtı. Tesisin açılışını Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel yaptı.

 Ölümü

31 Ocak 1999 gece saat 23:30 civarında İstanbul'un Moda semtindeki evinde kalp krizi geçirdi ve kaldırıldığı Siyami Ersek Göğüs-Kalp-Damar Cerrahisi Hastanesi'nde aynı gece saat 01:30'da yaşamını yitirdi. Daha önce 1983 yılında bir kalp spazmı geçirmişti. 1991 yılında devlet sanatçısı unvanı aldığından dolayı  cenazesi için devlet töreni düzenlendi. Bu töreni TRT, Kanal D ve Kanal 6 canlı olarak kesintisiz yayınladı. STV ve Star televizyonları Manço Köşk'ten sevenlerinin düşüncelerini gün boyunca aralıksız paylaştı. Ayrıca Star TV ölümünün hemen öncesinde çekilen bir röportaj yayımladı. 3 Şubat 1999 tarihinde üzerinde Galatasaray bayrağı da bulunan Türk bayrağına sarılı naaşı Atatürk Kültür Merkezi'ne getirilerek tören düzenlendi, ardından Levent Camisi'nde cenaze namazı kılındı ve Kanlıca'daki Mihrimah Sultan Mezarlığı'nda toprağa verildi. Mezarına "Gesi Bağları" yorumundan ötürü Kayseri'nin Gesi beldesinden getirilen toprak da kondu. Ölümünün duyulmasının ardından Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ve bazı siyasetçiler başsağlığı mesajı yayımladılar.

Barış Manço ölmeden önce müzik hayatının 40 yılını anlatan 40. yıl şarkısını bestelemiş ancak sözlerini yazamamıştır. Bu şarkının da bulunduğu Mançoloji 1999 yılında yayımlandı ve 2,6 milyon satarak o yılın en çok satan albümü oldu. Daha sonra 2002 yılında Yüreğimdeki Barış Şarkıları adında bir anma albümü yayımlandı.

Manço'nun ölümüyle Kurtalan Ekspres yeni albüm çalışması yapmayarak yaklaşık iki yıl boyunca Barış Manço için düzenlenen birçok anma konserine katıldı. Önemli bir solisti kaybeden grup, 2003'ün Ekim ayında ilk solo albümü olan 3552yi çıkardı.

 Mal varlığı
Barış Manço, ölümünden hemen önce Club Manço isimli bir tatil köyü kurdu. Oğlu Doğukan ve eşi Lale Manço'nun ifadelerine göre, Barış Manço'nun yaşamı boyunca hiç borcu olmadı. Manço çifti ve Aksüt ailesi ile ortak kurulan "ASM Dış Ticaret Turizm İnşaat Sanayi A.Ş." adında, payları müşterek olarak bir şirketleri vardı. Bu şirketin üzerinden Club Manço için çekilen kredilerin zamanında ödenmemesi sebebiyle Halk Bankası kefillerin mallarına haciz getirdi. 4 Temmuz 2002 tarihinde başlatılan hacizler, o günün parasıyla 2,5 trilyon borcun ödenmesi için yapıldı ve bu hacizler ailesini etkilediği kadar sevenlerini de oldukça üzdü çünkü haczedilenler arasında Manço Köşk de vardı. Rolls-Royce, MG ve Jaguar marka üç antika otomobili, antika eşyaları ve piyanosu bu hacizler neticesinde satıldı. Borcun tamamıyla ödenmesi 2009 senesini buldu. Ayrıca Lale Manço ve Sulhi Aksüt arasındaki borç husumeti sürmeye devam etti. Borçlarla ve hacizlerle ilgili olarak Manço ailesi Cumhurbaşkanı'na ve Başbakan'a mektuplar yazdı, yardım istedi. Ancak bu mektupların hiçbirine yanıt alamadılar.

 Manço'nun hayali ve önemli açıklamaları

Barış Manço'ya bir TRT röportajı sırasında sorulan soru üzerine, "Benim birkaç hayalim var: 80 yaşındayken elimde bastonum, belki kolumda Doğukan, onun yardımıyla çıkarım sahneye ve senfoni orkestrasına 2023 çaldırmak en büyük ideallerimden birisi olarak gerek." demiştir. Yine bu röportajda "Bu kadar hayat dolu olmanıza rağmen şarkılarınız neden hep ölüm içeriyor?" sorusuna ise "Ölüm yaşam uykusundan uyanmaktır." yanıtını vermiştir. Kendi portresini çizerken anlattığı yaşam öyküsünde "Cahit Sıtkı üstadın dediği gibi yaş 35 yolun yarısı, ben burayı geçtim, yarı yolum kaldı." demiştir. Kendi belgeselinde sorulan "Albümleriniz Japonya'da daha çok satıyor. Bunu neye bağlıyorsunuz?" sorusuna "Orada albümlerim milyonları geçti. Türkiye'de ise yarım milyon olsa çok sevinirim." yanıtını vermiştir. Bu belgeselde kendisine hatırlatılan, trafik kazasında ölen bir bebekle ilgili soruya "O benim arkadaşım olacaktı, arkadaşımdı. Bunlar çok zor sorular." diyerek üzüntüsünü dile getirmiştir. Müge Anlı tarafından hazırlanan belgeselinde "Ben gelin istiyorum, iki tane de kızım olacak. Allah bize ömür versin." demiştir. Müge Anlı'nın sorusu üzerine "Hayır, evimin müze olmasını istemem. Burası bizim evimiz. Biz burada yaşadık, çocuklarımız da burada yaşasın. Gelinlerim gelecek daha. Allah bize ömür versin, biz yaşayalım burada." demiştir. Manço, evinin müze yapılmasını istememiştir.

Ali Kırca'nın "Siyaset Meydanı" programında Türkiye'de müzik etkisinin değişimi ve gelişimi üzerine kitap yazacağını dile getirmiştir ancak ömrü yetmemiştir. Yazacağı kitap ve gezi ansiklopedilerinden katıldığı bir kukla gösteri programında da bahsetmiştir.

1999 yılında Star TV'ye verdiği bir röportajda "Daha huzurlu bir ortam istiyorum." demiş, bu röportajdan kısa süre sonra ölmüştür. Sanatçının son görüntüleri olan bu röportajda, Türkiye'nin içerisinde bulunduğu bunalımlardan, siyasi gerilimlerden ve sevgisizlik, çatışma ortamından duyduğu rahatsızlıkları anlatmış ve "Artık albüm yapmayacağım." demiştir.

 Âşıklık geleneğindeki yeri ve önemi
Barış Manço, kimi akademik çevrelerce ozan - baksı edebiyat geleneğinin devamı olan âşıklık geleneğinin çağdaş bir temsilcisi olarak görülür. Şarkılarında halk kültüründen, sanatından, edebiyatından bolca faydalanması, söz konusu geleneğin gerek biçimlerini gerekse temalarını sıklıkla kullanması; eserlerinde mesajlar vermesi, şarkılarının son dörtlüğünde âşıkların yaptığı gibi adını tapşırması bu görüşün temel dayanaklarıdır. Bazı akademisyenlerce de Barış Manço, yeni bir oluşumun temsilcisi olarak görülür. Bu da âşıklık geleneğinin devamı olarak kabul edilebilecek ve "Çağdaş Türk Ozanlığı" olarak adlandırılan oluşumdur. Manço'nun yaptığı geleneğin birebir kopyası ve devamı şeklinde değil, birleştirerek ve dönüştürerek yeniden üretmedir.

 Hatırası

 Barış Manço Evleri
Kadıköy'ün Moda semtinde bulunan köşkü sanatçının ve ailesinin eşyalarının sergilendiği bir ev haline getirildi. Köşk, 19. yüzyılda yapılan ve Whittall ailesinin evi olarak bilinen tuğladan yapılmış bir konaktı. Konak, 1970'li yıllarda Manço tarafından satın alındı ve ölümüne kadar bu konakta ailesiyle birlikte yaşadı. Günümüzde apartmanlar ile çevrili bu tarihî konak Barış Manço evi olarak kullanılmakta ve Barış Manço'nun kişisel eşyaları sergilenmektedir. Bu evin müze olabilmesi için tüm haklarının bir noktada olması gerekiyordu, ancak evin tapusu bankanın, işletmesi Kadıköy Belediyesi'nin, içerikte sergilenenlerde ailenin olduğu için müze sınıfında değildir.

Sanatçının Belçika, Liège'de bir evi daha bulunmaktadır. Bu ev, ailesi tarafından satışa çıkarılınca Nusret Aktaş isimli bir hayranı satın almıştır. "Liège Barış Evi" isimli evde, sanatçının eşyaları sergilenmektedir.

 Barış Manço Belgeliği
Barış Manço ile yıllarca beraber çalışmış yapımcı Erkmen Sağlam'ın, sanatçının yaşamının değişik zamanlarında çekilmiş geniş bir fotoğraf arşivi vardır. Bu fotoğraf arşivinin bir kısmı Barış Manço Evi'nde bulunmaktadır. Yapımcı Erkmen Sağlam tarafından düzenlenen "Barış Manço Fotoğraf Sergisi" birçok ili gezmiş ve sevenleriyle buluşmuştur. Fotoğraf sergisi il il gezerek sergilenmeye devam etmektedir.

Barış Manço adına açılmış bir YouTube kanalı da bulunmaktadır. Bu kanalda, sanatçının konser kayıtlarından gezi programlarına, müzik kliplerinden belgesellerine ve cenaze görüntülerine kadar çok geniş bir arşiv bulunmaktadır.

Sanatçının sosyal medya adresleri bulunmaktadır. Ailesi tarafından yönetilen bu hesaplarda birçok arşivlik fotoğraf ve video yer almaktadır.

 Barış Manço vapuru

 Ödülleri

Müzik ve televizyon hayatında üç binden fazla ödül almıştır. Bu ödüller Barış Manço Evi'nde sergilenmektedir. Başlıca ödülleri şunlardır:

 1987 yılında Belçika tarafından "Türk Kültür Elçisi" unvanı.
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
 1991 yılında Japonya Soka Üniversitesi "Uluslararası Kültür ve Barış Ödülü"
 1991 yılında Hacettepe Üniversitesi "Sanatta Onursal Doktora" unvanı
 1992 yılında "Fransız Edebiyat ve Sanat Şövalyesi" unvanı. Ekim ayında İstanbul Fransız Sarayı'nda düzenlenen törenle aldı.
 Belçika'nın Liège şehri "Onursal Hemşehri" unvanı
 1994 yılı Kocaeli Üniversitesi tarafından Türk insanını ve Türkiye'yi çalışmalarıyla Dünya'ya tanıttığı sebebiyle verilen "Barış Diploması"
 1995 yılında Denizli Pamukkale Üniversitesi "Çocuk Eğitimi Alanında Onursal Doktora" unvanı
 1995 yılında Japonya Min-On Vakfı "Yüksek Şeref Madalyası"
 Uluslararası Teknoloji Ödülü
 Belçika Krallığı 2. Leopold Şövalyesi Nişanı
 1995 yılında Türkmenistan Cumhurbaşkanı Saparmurat Türkmenbaşı tarafından verilen "Türkmen Vatandaşlığı" unvanı
 200'ün üzerinde şarkısı olduğu için 12 altın ve bir platin albüm ve kaset ödülü kazandı.
 Onursal Oğul Unvanı
 3000'in üzerinde plaket ve ödül.

 Bibliyografya

 1999'dan Sonra Barış Manço

Manço'nun vefatının ardından yayımlanmayan bazı şarkıları yayımlanmıștır. En son yayımlanan şarkı 2020 itibarıyla YouTube ve Spotify'da yayımlanan "Dön Desem Döner Misin" adlı şarkısıdır.

Barış Manço'nun vefatının ardından onun için etkinlikler, çalışmalar, onun adını yaşatmak için düzenlenen sanat günleri mevcuttur.

 Bazı önemli bilgiler
 Türkiye'de temel eğitimin beş yıldan sekiz yıla çıkarılmasına destek olmak amacıyla eşi Lale Manço ile birlikte İstanbul'un Tuzla ilçesinde bir okul yaptırdı. 1997 yılında inşasına başlanan 30 sınıflık Tuzla Barış Manço İlköğretim Okulu, sanatçının ölmesi üzerine yarım kaldı. İl özel idaresi tarafından tamamlanan okul 2000 yılında eğitime başladı.
 En çok bilinen şarkılarından Gülpembe, Manço 13 yaşındayken ölen babaannesinin ismidir.
 Gittiği ülkelerden topladığı 310 adetlik fotoğraf makinesi koleksiyonu bulunmaktaydı. Bu koleksiyonunu ölmeden önce Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin Cağaloğlu'nda bulunan Basın Müzesi'ne bağışlamıştır.
 1962 yılından itibaren gazete ve dergi belgeliği tutmaya başladı. Biriktirdiği sayfaların oluşturduğu cilt sayısı 60'tır.
 Barış Manço, mezunu olduğu Galatasaray Lisesi'nin spor takımı Galatasaray taraftarıdır.
 Yol Verin Ağalar Beyler'' şarkısı 1999 Türkiye genel seçimleri öncesinde DYP tarafından propaganda parçası olarak kullanıldı. Bu nedenle parçanın radyo ve televizyonda yayınlanması seçim yasakları kapsamında TRT tarafından seçime kadar yasaklandı.
 Barış Manço evinin müze yapılması ile ilgili, "burası bizim evimiz, biz burada yaşadık, çocuklarımızda burada yaşasın" diyerek bu fikre karşı olduğunu dile getirmiştir.
 Barış Manço, israfa ve şatafata karşı olduğunu nitelendirmiştir.
 Cem Yılmaz'ın 2015 yılında gösterime giren Ali Baba ve 7 Cüceler isimli filminde, anısına şarkıları çalınmış ve bir karaktere "Boris Mancov" adı verilmiştir. Bu karakteri Cem Yılmaz oynamıştır.
 İETT, 6 Şubat 2015'te Kadıköy'de bulunan Barış Manço durağını "vefa durakları" kapsamında düzenlemiştir.
 Ağabeyi, Savaş Manço 2020 yılında pankreas kanserinden ölmüştür.

Barış Manço'nun Yeniden Yorumladığı Türküler

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Barış Manço Anısına
 Barış Manço, 1978 BBC Türkçe
 Beyazperde'de Barış Manço

 Spotify'da Barış Manço

1943 doğumlular
Üsküdar doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
1950'lerin şarkıcıları
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Devlet Sanatçıları
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Kanlıca Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
1999 yılında ölenler
Türk gezginler
Alternatif rock müzisyenleri
Anadolu rock müzisyenleri
Klasik Türk müziği bestecileri
Emre Plak sanatçıları
Grafson Plak sanatçıları
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk milliyetçileri
Türk milliyetçisi müzisyenler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Türk rock müzisyenleri

Barış Manço


La Légende de Vox Machina est une série télévisée d'animation pour adultes américaine, produite par Critical Role Productions, Titmouse, Inc. et Amazon Studios, et diffusée sur Amazon Prime Video depuis le 28 janvier 2022.

La série est basée sur la première campagne de la Fiction audio. Critical Role, dans laquelle un groupe de comédiens de doublage professionnels jouent à Donjons et Dragons. Les acteurs et actrices  reprennent les rôles qu'ils tenaient dans la première campagne.

La première saison compte douze épisodes, dont dix ont été financés via une campagne Kickstarter très réussie (ayant largement battu les records dans la catégorie Télévision et Films, avec plus de  récoltés).

En novembre 2019, avant même la diffusion de la première saison, la série a été renouvelée par Amazon pour une deuxième saison.

Synopsis
La série se déroule en Exandria, un monde créé par Matthew Mercer en 2012 pour sa campagne de Donjons & Dragons. La plupart de l'histoire se déroule sur le continent de Tal'Dorei, dans des endroits tels que la ville d'Emon et la cité-état de Whitestone.

La série suit les pérégrinations d'une troupe d'aventuriers hétéroclites,  : au départ mercenaires peu héroïques acceptant des missions pour pouvoir rembourser leurs dettes, ils sont engagés par le souverain de Tal'Dorei pour éradiquer une entité maléfique sans nom qui sévit dans le royaume depuis des mois. Mais Vox Machina se retrouve ainsi confronté à une menace plus grande encore, touchant directement l'un des leurs : Percy, qui cherche vengeance depuis que sa famille a été massacrée par les maléfiques Lady et Lord Briarwood. Au cours de ces terribles épreuves, le groupe parviendra ainsi à forger sa propre légende.

Distribution

Personnages principaux
 Ashley Johnson (VF : Laëtitia Godès) : Pike Trickfoot, gnome, clerc du groupe.
 Laura Bailey (VF : Victoria Grosbois) : Vex'ahlia, dite « Vex », demi-elfe, rôdeuse, sœur jumelle de Vax. Elle est accompagnée de son ours de compagnie, Trinket.
  (VF : Donald Reignoux) : Vax'ildan, dit « Vax », demi-elfe, roublard, frère jumeau de Vex.
 Marisha Ray (VF : Caroline Mozzone) : Keyleth, elfe, druidesse.
 Sam Riegel (VF : Antoine Schoumsky) : Scanlan Shorthalt, gnome, barde.
 Taliesin Jaffe (VF : Mathias Kozlowski) : Percival Fredrickstein Von Musel Klossowski de Rolo III, dit « Percy », humain, combattant, survivant du massacre de sa famille à Whitestone, et qui cherche vengeance.
 Travis Willingham (VF : Xavier Fagnon) : Grog Strongjaw, goliath, barbare.
 Matthew Mercer (VF : Guillaume Orsat) : Lord Sylas Briarwood, gardien autoproclamé de Whitestone, la ville natale de Percy, avec son épouse Lady Delilah Briarwood.

Certains acteurs et actrices prêtent aussi leurs voix à d'autres personnages. Par exemple, Taliesin Jaffe incarne également le père de Percy, Lord de Rolo ; tandis que Matthew Mercer, incarne également Trinket (l'ours de Vex) et de nombreux autres personnages secondaires, comme il le faisait déjà en tant que  maître du donjon dans la web-série originale.

Personnages secondaires
 Stephanie Beatriz : Lady Kima de Vord, membre du conseil de Tal'Dorei.
 Khary Payton (VF :  Frantz Confiac) : le souverain Uriel Tal'Dorei, dirigeant du royaume de Tal'Dorei.
 David Tennant : le général Krieg, membre du conseil de Tal'Dorei.
 Indira Varma  : Lady Allura Vysoren, membre du conseil de Tal'Dorei.
 Grey Griffin (VF : Stéphanie Lafforgue) : Lady Delilah Briarwood, gardienne autoproclamée de Whitestone, la ville natale de Percy, avec son époux Lord Sylas Briarwood.
 Sunil Malhotra : Shaun Gilmore, propriétaire de la boutique de magie , ami de Vox Machina.
 Eugene Byrd : Jarrett Howarth, capitaine des gardes de la ville d'Emon.
 Darin De Paul  : Kerrion Stonefell, capitaine de la garde des Briarwoods à Whitestone.
 Rory McCann (VF : Pierre-François Pistorio) : le duc Vedmire, homme de main des Briarwoods à Whitestone.
 Stephen Root  : le professeur Anders, ancien tuteur de Percy qui est de mèche avec les Briarwoods.
 Dominic Monaghan : Archibald Desnay, chef de la rebellion de Whitestone et ami d'enfance de Percy.
 Gina Torres : la gardienne Yennen, figure religieuse de Whitestone qui soutient secrètement la rébellion.
 Esme Creed-Miles : Cassandra de Rolo, sœur de Percy, sous la garde des Briarwoods.
 Tracie Thoms : , déesse de la guérison et divinité protectrice de Pike.
 Kelly Hu : la docteure Anna Ripley, l'une des assassins de la famille de Percy.

De même que pour la distribution principale, certains acteurs et actrices prêtent aussi leurs voix à d'autres personnages. Par exemple, Darin De Paul ou Grey Griffin incarnent - en plus des personnages listés ci-dessus - des gardes ou autres personnages mineurs.

Production

Développement
Les acteurs et actrices de Critical Role, doubleurs professionnels, ont eu très tôt l'idée d'adapter la première campagne sous format animé. Mais découragé par des réponses négatives des studios de production, le cast décide de faire appel au financement contributif, et de s'adresser directement à leurs fans. Le 4 mars 2019, une campagne Kickstarter est lancée : l'idée initiale est de financer un court métrage d'animation de  intitulé Critical Role: The Legend of Vox Machina Animated Special. L'histoire devait se dérouler au cours d'une portion de la première campagne jouée avant la diffusion de la web-série, alors que les 8 membres du groupe « Vox Machina » se trouvèrent seuls chacun de leur côté pendant environ six mois. En prenant en compte les coûts de production du court-métrage de , les frais de la campagne de financement participatif et les autres récompenses débloquées, le cast de Critical Role s'était fixé un but de  à atteindre en 45 jours.

Une heure après le lancement, la campagne de financement avait déjà récolté plus d'un million de dollars. À la fin de la première journée, tous les objectifs avaient déjà été atteints et la somme totale récoltée était de . Des objectifs supplémentaires furent rajoutés, transformant le projet en financement d'une série d'animation complète, dont l'histoire porterait sur les aventures de « Vox Machina » en amont de la diffusion mais aussi sur l'arc narratif des Briarwoods (épisodes 24 à 38 de la première campagne). À la date de la clôture de la campagne de financement le 19 avril 2019, plus de  avaient été récoltés. Il s'agit d'une des campagnes de financement participatif ayant été le plus rapidement financé dans l'histoire de Kickstarter ; et, à ce jour, la campagne la plus financée dans la catégorie Télévision et Films, battant par exemple le record détenu jusque-là par Veronica Mars.

En novembre 2019, Amazon Prime Video acquiert les droits de diffusion de La Légende de Vox Machina, et commande  supplémentaires ( de plus pour la saison 1, et une deuxième saison de ). Le lancement de la série d'animation, initialement prévu pour l'automne 2020, a été repoussé en raison de la pandémie de Covid-19. La série, d'abord prévue pour le 4 février 2022, est avancée au 28 janvier 2022. Les  sont diffusés sur , à raison de  par semaine. Les participants du Kickstarter ont eu un accès anticipé aux 2 premiers épisodes.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : La Légende de Vox Machina
 Scénario : Brandon Auman, Marc Bernardin, Ashly Burch, Kevin Burke, Mae Catt, Jennifer Muro, Sam Riegel, Eugene Son, Travis Willingham, Chris Wyatt ; scénario d'après la première campagne de Critical Role
 Direction artistique : Sung Jin Ahn, Alicia Chan, Young Heller, Stanley Von Medvey, Yu-Won Pang
 Musique : Neal Acree
 Production : Chris Prynoski, Sam Riegel, Travis Willingham, Laura Bailey, Taliesin Jaffe, Ashley Johnson, Matthew Mercer, Liam O'Brien, Marisha Ray, Ben Kalina, Shannon Barrett Prynoski (producteurs exécutifs des 12 épisodes de la saison 1).
 Société(s) de production : Critical Role Productions, Titmouse, Inc., Amazon Studios
 Société(s) de distribution : Prime Video
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : série d'animation, fantasy, aventure
 Durée : 22 minutes
 Classification : Public Adulte

Diffusion et accueil

Réception critique

L'épisode 3 de la première saison, , est sélectionné pour concourir en compétition officielle dans la catégorie "Films de télévision" à la 46e édition du Festival international du film d'animation d'Annecy en 2022.

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série d'animation américaine
Série d'animation pour adultes américaine
Série d'animation de Prime Video
Série télévisée fantastique
Donjons et Dragons dans les médias
Série télévisée sur la sorcellerie

La Légende de Vox Machina


An Gastrodia crebriflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Gastrodia crebriflora in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia crebriflora


بلدية أرغاماسيلا دي كالاترافا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.646 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

أرغاماسيلا دي كالاترافا


Indigo doba (engleski: indigo era) koncept je koji je objavio biznismen Mihail Fridman opisujući ono što vidi kao nastajanje novog doba ekonomija  temeljenih na idejama, inovacijama i kreativnosti, zamjenjujući one temeljene na posjedovanju prirodnih resursa. Fridman je suosnivač međunarodne investicijske tvrtke LetterOne, a ideju je prvi put objavio početkom 2016. godine. Riječ "indigo" u početku je odabrana na temelju izraza indigo djeca koji se koristi za opisivanje ljudi s neobičnim i inovativnim sposobnostima.

Fridman opisuje indigo doba kao inovativno vrijeme potaknuto izvanrednim razinama ljudske kreativnosti gdje nadprosječno talentirani pojedinci mogu ostvariti nove razine ljudskog potencijala i ekonomskih postignuća. To je "novo ekonomsko doba u kojoj glavni izvor nacionalnog bogatstva više nije resursna renta, već društveno-ekonomska infrastruktura koja svakoj osobi omogućuje ostvariti svoj intelektualni ili kreativni potencijal."  No, prema Fridmanu – na temelju njegovih promatranja nedavnih ekonomskih pokazatelja, političke i tržišne nestabilnosti i povijesnih obrazaca – ovo je također doba koje će generirati dobitnike i gubitnike jer se zemlje i skupine koje zaostaju u razvoju ne uspiju dovoljno brzo prilagoditi.

Krajem 2016. časopis Global Perspectives tvrtke LetterOne objavio je Indigo Indeks rangirajući 152 zemlje prema njihovoj sposobnosti natjecanja i rasta dok se gospodarstva odmiču od prirodnih resursa prema idejama, kreativnosti i digitalnim vještinama. Godine 2017. pokrenuo je nagradu Indigo kako bi dodijelio nove koncepte ekonomskog mjerenja izvan pukog BDP -a dok zemlje u 21. stoljeću prelaze u gospodarstva u kojima su inovacija, kreativnost i digitalne vještine njegovi pokretači. Natjecanje je namijenjeno "poticanju rasprave o čimbenicima koji se trenutno mjere s obzirom na razvoj gospodarstva, tehnologije i baze vještina te onim što bi danas trebalo uzeti u obzir u službenoj ekonomskoj statistici koja mjeri zdravlje, veličinu i rast modernog gospodarstva."

Podrijetlo
U članku iz travnja 2016. u RealClearPoliticsu, prenaslovljenom i ponovno tiskanom u svibnju 2016. u Jerusalem Postu te ponovno tiskanom u studenom 2016. pod izvornim naslovom u časopisu Global Perspectives tvrtke LetterOne, Fridman je napisao:
Ulazimo u inovativno doba koje pokreću izvanredne razine ljudske kreativnosti. Novu generaciju znatiželjnih, voljnih i talentiranih pojedinaca ne ometaju konvencije ili prošlost. Ova nova Indigo generacija sada oblikuje ekonomiju sutrašnjice i stvara nacionalno bogatstvo. Koristim izraz Indigo jer se njime označavaju djeca s posebnim ili neobičnim sposobnostima. Ovo je doba u kojem nadprosječno talentirani pojedinci mogu ostvariti nove razine ljudskog potencijala i ekonomskog postignuća.
Web stranica Global Perspectives tvrtke LetterOne dodaje da indigo simbolizam "utjelovljuje kršenje norme, nešto što snažno odražava novo doba u koju ulazimo, ono kojem nedostaje konvencija i koju pokreću inovacije."

Analiza
U nizu članaka objavljenih 2016. godine Fridman navodi nedavnu ekstremnu promjenjivost na tržištima  i svjetske političke promjene te nestabilnost  kao znakove nadolazeće globalne promjene. Primjećuje dva često citirana istaknuta pokazatelja gospodarskog pomaka: oštar pad cijena prirodnih resursa, uključujući naftu i usporavanje gospodarskog rasta Kine unatoč tom padu cijene prirodnih resursa.

Fridman i drugi komentatori također primjećuju porast populizma te lijevih i desnih populističkih vođa i kandidata u  vrijeme  promjena koje se događaju. U međuvremenu, tvrtke poput Applea i Googlea – digitalne i tehnološke tvrtke koje on naziva "Indigo tvrtkama" – zamijenile su dugoročne tradicionalne kompanije za proizvodnju prirodnih resursa ili proizvodnju kao što je Exxon kao najveće svjetske kompanije.

Fridman primjećuje da su kroz povijest inovacije, alternative i tehnologije uvijek prevladavale sve uočene nedostatke bilo kojeg prirodnog resursa. Stoga pretpostavlja da će novo "Indigo doba" potaknuto digitalnim i tehnološkim resursima biti obilježeno odmakom od borbe za prirodne resurse i njihove percipirane nestašice te se oslanjati na ideje, inovacije i kreativnost kao potporu intelektualnih i kreativnih potencijala svakog ljudskog bića: "Svijet je ušao u novo doba u kojem izvor bogatstva naroda nisu više prirodni resursi. Intelektualni kapacitet je sada zamijenio zemlju, sirovine i trgovačke putove kao najveći izvor bogatstva."

Za uspješne Indigo tvrtke i Indigo gospodarstva potrebna su tri međusobno povezana čimbenika, rekao je Friedman:

 intuitivni individualni talent i visok stupanj obrazovanja te sposobnost formiranja tima jednako obrazovanih i darovitih ljudi
 sofisticiran i složen ekosustav koji uključuje ne samo pravne sustave koji štite prava fizičkog i intelektualnog vlasništva te zaštitu od preuzimanja od strane većih tvrtki, već i tisuće dobavljača i podizvođača za pružanje visokokvalitetnih usluga koje sežu od rizičnog kapitala preko marketinga do web dizajna i druge tehnologije i usluge
 globalna digitalna infrastruktura za distribuciju novih proizvoda i prikupljanje podataka o kupcima i uvid u ponašanje kupaca

Primjećuje da je većina gospodarstava u nastajanju orijentirana na izgradnju fizičkih struktura (ceste, zgrade, gradovi, fizička infrastruktura), a ne na složene pravne, političke i društvene sustave, institucije i promjene koje će podržati učinkovito slobodno i inovativno gospodarstvo intelektualnih resursa. Slobode, zaštita te politički i pravni okviri razvijenih zapadnih zemalja počivaju na stoljetnim povijesnim, društveno-političkim tradicijama i načinima razmišljanja te će ih biti teško brzo preslikati u gospodarstva u nastajanju. Fridman izdvaja Indiju kao zemlju u usponu koja ima odgovarajuću pravnu infrastrukturu i slobodu preživjeti Indigo promjenu.

Fridman smatra rast Indigo ekonomija promjenom paradigme;  navodi da tempo kojim se tehnologija razvija stvara svjetske tektonske pomake i predviđa velike globalne promjene u sljedećih pet do deset godina.  Zajedno s drugim analitičarima predviđa da će rastući ekonomski rascjep između slobodnih, kreativnih ekonomija i grupa, za razliku od represivnih, autoritarnih, totalitarnih ili tradicijom vezanih ekonomija ili grupa, proširiti i stvoriti ogorčenost i neprijateljstva – bilo da je riječ o narodima ili unutar nacija. Ostatak su   zemlje u usponu ili prosječna osoba – za razliku od intelektualnih elita – unutar razvijenih zapadnih zemalja.

Autoritarni vođe i autoritarnost često rastu u razdobljima neizvjesnosti i nesigurnosti te ekonomske regresije. Fridman međutim tvrdi da u novom ekonomskom dobu koje se stalno mijenja glavni izvor bogatstva u zemlji ili regiji više neće biti prirodni resurs, već društvena infrastruktura koja će svima omogućiti ostvarenje intelektualnog i kreativnog potencijala. Stoga tvrdi da je "buduća Indigo ekonomija, ekonomija slobodnih ljudi. A to znači da će svijet postajati sve slobodniji."

U studenom 2016. godine, tvrtka LetterOne pokrenula je časopisGlobal Perspectives kao platformu za istraživanje "novog ekonomskog doba u nastajanju, Indigo doba, iz različitih perspektiva, uključujući obrazovanje, religiju, politiku, ekonomiju, povijest i poslovanje" te za ispitivanje " globalnih pitanja očima vodećih komentatora i poslovnih ljudi diljem svijeta". Prvo izdanje sadržavalo je članke Fridmana, Dominica Bartona, Michaela Bloomberga, Stana Greenberga, Carla Bildta, Vincea Cablea, Kena Robinsona, Brenta Hobermana, Alexa Kleina, Deirdre McCloskey, Yurija Milnera, Nicka D'Aloisija, Lynde Gratton, Paraga Khanne, Iana Goldina, George Freemana, Ian Bremmera i drugih.

Indigo indeks i indigo ocjena
Uvodno izdanje časopisa Global Perspectives iz studenoga 2016. godine, također je objavilo Indigo Indeks, koji je ocijenio 152 zemlje temeljem pet ključnih mjerenja poslovanja dok se gospodarstva odmiču od pokretanja prirodnim resursima u pokretanje kreativnošću i digitalnim vještinama. Pet parametara su: kreativnost i inovativnost, ekonomska raznolikost, digitalna ekonomija, sloboda i stabilnost te pravni okviri koji su ocijenjeni temeljem preko 30 mjerenja iz objavljenih izvora podataka kao što su Svjetska banka, UNESCO, CIRI Human Rights Data Project, Centar za međunarodni razvoj na Sveučilištu Harvard i Global Education Monitoring Report. Indeks je nastojao izmjeriti poduzetnički ekosustav zemlje, a na taj način njen potencijal za prilagodbu i razvoj.

Svaka je zemlja dobila kombinirani ukupni Indigo rezultat pri čemu je 200 bodova najveći mogući rezultat. Deset najbolje rangiranih zemalja bile su Švedska, Švicarska, Finska, Danska, Velika Britanija, Nizozemska, Norveška, Njemačka, Irska i Japan. Sjedinjenih Država bilo je ukupno 18 članica.

Izvješće je također uključivalo tri ključna nalaza: kreativnost i inovativnost bili su najveći ukupni pokretači visokih rezultata; time je naglašena važnost poticanja poduzetništva i cjeloživotnog učenja te velikog ulaganja u ljude. Nordijske zemlje postigle su posebno visoke rezultate na Indigo indeksu s tri zemlje u prva četiri i četiri nordijske zemlje u prvih deset; to se pripisuje njihovom visokom položaju u kreativnosti, inovativnosti i slobodi. Zemlje s najnižom ocjenom bile su opterećene društvenim i političkim problemima, poput rata, političkih previranja i korupcije.

Nagrada Indigo
U srpnju 2017.godine časopis Global Perspectives tvrtke LetterOne najavio je nagradu Indigo sa svrhom poticanja rasprave o pronalaženju novog načina mjerenja gospodarstva u 21. stoljeću koji nadilazi ograničenja pukih mjerenja BDP-a.

Sudionici su trebali poslati esej od 5000 riječi gdje odgovaraju na pitanje:

Kako biste osmislili novu ekonomsku mjeru za globalna gospodarstva koja u potpunosti priznaje ne samo društvene i ekonomske čimbenike, već i utjecaj kreativnosti, poduzetništva i digitalnih vještina? Kako bi se vaša nova mjera trebala koristiti za poboljšanje načina na koji mjerimo BDP u službenoj statistici?
Prijave su trebale stići do 15.rujna 2017., a širom svijeta bile su otvorene za grupe ili pojedince starije od 16 godina, a posebno su poticane prijave predstavnika akademskih institucija, poduzeća, dobrotvornih organizacija, think tankova, konzultantskih tvrtki ili drugih organizacija. Nagrada je objavljena u iznosu od 100.000 funti, a drugoplasirani i trećeplasirani dobit će po 25.000 funti i 10.000 funti.

Ocjenjivački sud je uključivao sljedeće članove:

 Dominic Barton, globalni menadžerski partner u McKinsey & Company
 Mervyn Davies, neizvršni predsjednik LetterOnea, bivši državni Ministar za trgovinu, ulaganja i mala poduzeća, bivši predsjednik i glavni izvršni direktor Standard Chartereda
 Stephanie Flanders, glavna tržišna strateginja u JP Morgan Asset Management i bivša BBC urednica ekonomije
 Jim O'Neill, bivši komercijalni tajnik Ministarstva financija, bivši glavni ekonomist Goldman Sachsa
 Lynda Gratton, autorica i profesorica Menadžment prakse na London Business School
 Brent Hoberman, osnivač Lastminute.com i Foruma osnivača
 Gus O'Donnell, predsjednik Frontier Economicsa, bivši tajnik kabineta
 Ed Vaizey, član parlamenta i bivši Ministar kulture, komunikacije i kreativne industrije
 Mihail Fridman, suosnivač LetterOne

Dobitnici prve nagrade Indigo objavljeni su 25. listopada 2017. godine. Zajednička prva nagrada, £125,000 koja je ravnomjerno podijeljena, dodijeljena je dvama timovima pisaca: Diane Coyle i Benjamin Mitra-Kahn i Jonathan Haskel, Carol Corrado, et al. Nagrada za treće mjesto "Zvijezda u usponu" od £10,000 dodijeljena je Alicei Lassman.

Coyle je bio profesor ekonomije na Sveučilištu u Manchesteru, a Mitra-Kahn je glavni ekonomist u IP Australia. Predložili su radikalnu zamjenu BDP-a kontrolnom pločom koja mjeri šest ključnih sredstava: fizičku imovinu, prirodni kapital, ljudski kapital, intelektualno vlasništvo, društveni i institucionalni kapital i neto financijski kapital. Njihov esej navodi da se "BDP nikada nije pretvarao da je mjera ekonomskog blagostanja" i predlaže da nova mjera treba procijeniti "raspon sredstava potrebnih za maksimiziranje sposobnosti pojedinaca voditi život kakav bi željeli "; ovo bi uključivalo "financijski i fizički kapital, ali također i prirodni i nematerijalni kapital". Ustvrdili su da bi se nova statistika trebala usredotočiti na mjerenje promjena u zalihama važne imovine, a ne na tokove prihoda, rashoda i rezultata. Praćenje evolucije zaliha fizičke imovine, financijske imovine i obveza, prirodnog kapitala, razine vještina i implicitnih državnih obveza bolje bi izmjerilo održivost gospodarstva. Coyle i Mitra-Kahn također su predložili privremena poboljšanja mjerenja BDP-a – poput boljeg mjerenja nematerijalne imovine, prilagodbe za raspodjelu dohotka i uklanjanja neproduktivne financijske aktivnosti – prije nego što se to potpuno ukine. Nakon  nagrađenog eseja, Coyle sada vodi istraživački projekt Šest prijestolnica koji financira LetterOne pri Bennett Institutu za javnu politiku na Sveučilištu Cambridge; projekt je inauguriran u siječnju 2019. i istražuje društveni i prirodni kapital.

Haskel je profesor ekonomije u Poslovnoj školi Imperial College. Umjesto odricanja od BDP-a, predložio je pročišćavanje, ažuriranje i proširenje postojećeg iznosa BDP-a. Predložio je poboljšanje procjene usluga i nematerijalne imovine kao i izravno mjerenje ekonomskog bogatstva generiranog digitalnom robom. Njegov se esej usredotočio na činjenicu o dramatičnoj promjeni strukture gospodarstva od početnog stvaranja BDP-a: više proizvodnje znanja, više digitalne robe, više besplatnih stvari i besplatnih informacija te više nematerijalne imovine poput intelektualnog vlasništva. Također je naglasio važnost razmatranja čimbenika okoliša, održivosti i javne dobrobiti, uz izračunavanje troškova robe i usluga koje se pružaju besplatno.

Lassman, dobitnica nagrade "Zvijezda u usponu", bila je 19-godišnja studentica Geografije na Sveučilištu Durham. Predložila je indeks "Globalne integracije i individualnog potencijala" koji mjeri svaku naciju na dvije razine: njezinu vrijednost u odnosu na druge nacije te pojedince i njihove doprinose unutar svake nacije.

Izvori

Vanjske poveznice
 Indigo Doba Službena stranica Global Perspectives

21. stoljeće
Ekonomske teorije

Indigo doba


Gewürztraminer () er en aromatisk druesort, der oprindeligt stammer fra Tramino i Italien. Den anvendes i hvide vine og fungerer bedst i køligere klimaer. "Gewürz" betyder "urt" eller "krydderi" på tysk. På fransk skrives Gewurtztraminer uden omlyd. Gewürztraminer er en sort med en lyserød til rød grundfarve, hvilket gør den til en "hvidvindrue" i modsætning til de blå "rødvindruer". Sorten har et højt naturligt sukkerindhold, og vinene er hvide og normalt tørre med en flamboyant aroma.  Tørre gewurztraminere (som mange i Alsace) kan også have aroma af roser, passionsfrugt og blomster. Det er ikke ualmindeligt at mærke fine bobler på glassets inderside.

Referencer

Tyske ord og vendinger
Vin
Pages with unreviewed translations

Gewürztraminer


L'accident ferroviaire de Lisieux, dit aussi, selon les versions, catastrophe de Lisieux, de Glos-sur-Lisieux, ou de Saint-Mards-de-Fresne a lieu le dimanche  à , sur la ligne de Paris à Caen entre Saint-Mards-de-Fresne et Lisieux, au lieu-dit Lieu Galant, situé sur le territoire de la commune de Saint-Jacques, dans le département du Calvados.

Altérant l'euphorie d'une fête estivale traditionnelle, il est abondamment commenté dans la presse, mais ne donne lieu qu'à une enquête sommaire aboutissant à la sanction pour la forme d'un agent subalterne.

Circonstances
En 1898, la fête catholique du 15 août tombe un lundi, et à la faveur des deux jours fériés consécutifs, la compagnie de l'Ouest a mis en marche sur ses lignes desservant les plages de la côte normande, outre ses trains réguliers, de nombreux supplémentaires (dits « de plaisir »). Ainsi, dès le samedi 13 août, plus de 30 000 voyageurs ont afflué vers la gare Saint-Lazare.

À 23 heures 16, le train omnibus n° 97 est parti bondé, bien que sa composition ait été forcée à deux fourgons et dix neuf voitures, les unes pour Caen et Cherbourg, les autres pour Trouville, devant être détachées à Lisieux. Compte tenu de sa charge, deux machines ont été mises à sa tête.

À Évreux, contrairement à la pratique habituelle, seule la première a été changée, et le convoi est désormais tiré par les locomotives n° 785 du dépôt d'Évreux et n° 782 du dépôt de Mantes. Toutes deux sont de type 120 (dit porter).

L'accident
Arrivé à Saint-Mards-de-Fresne avec 24 minutes de retard sur son horaire théorique, le train en est reparti à 4 heures 01, lorsque quatorze kilomètres plus loin, au kilomètre 187,50, aux confins des communes de Glos-sur-Lisieux et de Saint-Jacques, dans une courbe en tranchée en pente d'environ 8 ‰, la locomotive n° 782, placée en second, quitte la voie.

Ce changement brutal de direction provoque une rupture d'attelage avec la machine de tête, la n° 785, qui reste sur les rails, et pourra ensuite être utilisée pour les secours après avoir rejoint Lisieux.

La locomotive déraillée, entraînant dans sa dérive le reste du train, roule environ trois cents mètres sur le ballast, avant de se coucher sur le flanc du talus. Derrière, dans le fourgon de tête, le conducteur a manœuvré le frein Westinghouse, et
sous l'effet des forces contraires engendrées par l'arrêt et par l'énergie cinétique du convoi, les wagons à caisse en bois se télescopent, et deux voitures du milieu, une de première classe et une de troisième, sont laminées par celles qui les encadrent.

Secours et bilan
Blessés ou sains et saufs, les voyageurs seront unanimes à dénoncer la déficience des agents de la compagnie après l'accident, et certains s'attribueront par la suite dans la presse un rôle déterminant dans l'organisation des secours, spécialement M. Topin, conseiller municipal et trésorier de l'Harmonie d'Asnières et surtout un certain M. Watrinelle, « courageux voyageur de la ligne de l'Ouest » selon le journal La Presse, qui, à l'entendre, aurait pris en main l'ensemble des opérations de sauvetage en se substituant aux cheminots défaillants.

Si l'on en croit leur témoignage, ce sont des passagers indemnes qui gagnent à pied la gare de Lisieux, située à deux kilomètres six cents de là, pour l'avertir de l'accident. En une heure et demie, on parvient à rassembler notamment trois médecins de la ville et des soldats du 119e régiment d'infanterie pour improviser un convoi de premier secours qui sera conduit sur les lieux par la locomotive de tête revenue en gare.

Entretemps, les voyageurs valides ont commencé à dégager des débris les morts et blessés. Dans le désarroi de la catastrophe, les cinquante jeunes musiciens du groupe de l'Harmonie d'Asnières, dont le wagon est demeuré intact, se distinguent par leur sang-froid et leur ardeur à prêter assistance aux victimes.

Les quatre voitures du milieu du train ont été les plus touchées, et on en tirera sept morts et la plupart des blessés. Ceux-ci, au nombre d'une quarantaine, sont transportés à l'hôpital de Lisieux. Les plus légèrement atteints quittent l'établissement après avoir été pansés, et, selon le cas, poursuivent leur voyage ou rentrent chez eux. Les vingt-sept plus gravement touchés sont hospitalisés, et bien que l'état de plusieurs d'entre eux ait été initialement jugé désespéré, un seul y succombera après un long séjour de plus d'un an , portant le bilan définitif de l'accident à huit morts.

Grâce au concours de la troupe, les travaux de déblaiement sont menés rapidement, et la circulation peut être rétablie sur une voie unique dès midi, et sur les deux voies à 22 heures. Pour remédier à l'interception, le trafic entre Bernay et Lisieux a été provisoirement détourné par les lignes secondaires de Bernay à Échauffour et de La Trinité-de-Réville à Lisieux, mais malgré ces palliatifs, des trains sont retardés ou annulés, et en gare de Lisieux, les turfistes mécontents de manquer les courses de chevaux de Deauville provoqueront des troubles nécessitant l'envoi des forces de l'ordre.

Dès l'annonce du rétablissement de la voie, le ministre des Travaux publics Louis Charles Tillaye, sénateur du Calvados récemment nommé à cette fonction, prend le train pour Lisieux. Arrivé sur les lieux à 17 heures 30, il en repart à 22 heures, après avoir rencontré le maire et visité les blessés de l'hôpital. À son retour à Paris, renonçant aux habituelles nuances du discours politique, il exprime son émotion face aux graves blessures des victimes et n'hésite pas à se prononcer sur les causes de l'accident.

L'éventualité d'un déplacement du président de la République Félix Faure à Lisieux sera un temps évoquée, mais, retenu au Havre par les fêtes de la ville, il se bornera à entendre en conseil des ministres le mercredi 17 un compte rendu du ministre des travaux publics sur l'accident.

Ce même jour, une imposante cérémonie d'obsèques est organisée à Lisieux par la ville, avec deux orphéons, et de nombreux discours. Celui du secrétaire général de la Compagnie de l'Ouest, remarqué « par son élévation et son émotion communicative », rend hommage aux victimes et à leurs sauveteurs, tout en imputant adroitement en termes lyriques le drame à la fatalité et à la volonté divine.

Réactions

La presse
L'accident est abondamment relaté dans les journaux. Tous suscitent l'émotion de leurs lecteurs en évoquant le sort de voyageurs frappés par le destin alors qu'ils partaient passer en famille quelques moments de détente et de repos, puisque, comme l'écrit Le Gaulois, « l'immense majorité des victimes de cette catastrophe sont (...) des Parisiens et Parisiennes qui avaient profité de ces deux jours de fête et de grande chaleur pour aller soit à Trouville, soit dans les campagnes de la Normandie, se reposer de leurs travaux et respirer un air plus pur ». On s'étend notamment sur le tragique voyage de noces d'un jeune couple dont la mariée âgée de seize ans et demi est tuée et le mari grièvement blessé.

Si le conservateur Le Gaulois trouve des excuses à la compagnie de l'Ouest, Le Matin s'appuie sur l'évènement pour lancer durant plusieurs jours une campagne de violentes attaques contre ses dirigeants et les administrations qui les contrôlent.

Dès le 17 août, dans un article intitulé « Les grands et les petits », il affirme que puisque « dans une maison bien tenue, tout se tient, du haut en bas de la hiérarchie, et qu'il doit en aller de même dans une administration bien dirigée », les « hauts fonctionnaires » doivent être « tenus enfin une bonne fois pour responsables de malheurs qu'ils pourraient éviter si la place où ils sont était considérée par eux comme un poste de devoir, et non pas seulement comme une agréable situation ». Le lendemain, sous les titres « La cause - Comment on organise une catastrophe »,  il déclare directement responsable de l'accident le conseil d'administration de la compagnie. Les attaques se poursuivront les jours suivants. Le 20 août, l'article « Les gros bonnets » reprochera à la compagnie tout à la fois de n'avoir délégué qu'un simple cadre aux obsèques des victimes alors qu'elle accueille par ailleurs en grande pompe les célébrités, et de rémunérer ses dirigeants cent fois plus que ses personnels subalternes, en rapprochant les 100 000 francs par an du directeur de la compagnie des 800 francs d'un poseur de voie. Le 22 août, les critiques du journal s'étendront aux services de l'État, puisque sous le titre « La compagnie de l'Ouest n'est pas contrôlée », il accuse « les ingénieurs des ponts et chaussées et les contrôleurs de l'État, de n'avoir point fait leur devoir pour rendre impossible un malheur qu'il leur appartenait, à eux aussi, de conjurer ».

Partisan à l'époque du libéralisme économique, Le Constitutionnel prendra la défense de l'Ouest contre « ces critiques acerbes et pas toujours désintéressées », en soutenant que c'est le régime de contrôle étatique qui nuit à la sécurité des chemins de fer, et qu'il devrait donc être supprimé au profit d'un régime de liberté totale des compagnies.

Les pouvoirs publics

À la différence des accidents de chemin de fer survenant lors des sessions des Chambres, celui-là, en pleine période de vacances estivales, ne suscite pratiquement pas de réactions parlementaires, si ce n'est la publication par le député de la Sarthe Paul d'Estournelles d'une brève lettre au ministre dénonçant en termes généraux « la dangereuse insuffisance de nos transports par voie ferrée », et l'annonce, qui restera d'ailleurs sans suite, d'une interpellation par le député des Pyrénées Orientales Jean Bourrat.

La réaction des autorités publiques semblera paradoxalement témoigner plus du souci de sanctionner rapidement les comportements inappropriés postérieurs à l'accident que de rechercher rigoureusement les responsabilités dans sa survenance.

Sanction de défaillances postérieures à l'accident
L'évènement a révélé certaines insuffisances des services compétents.
 Il a provoqué le désarroi, voire l'affolement, des personnels de la compagnie de l'Ouest, surchargé en cette période de pointe de trafic. Ainsi, selon plusieurs témoins, la locomotive de tête, une fois parvenue à Lisieux, est inutilement retournée une première fois sur les lieux, avant d'en repartir, pour y revenir seulement plus d'une heure après, cette fois en tête d'un train de secours. Et, surtout, dans la confusion générale, la diffusion de l'information a été excessivement retardée : le sous-chef de gare de Lisieux n'a envoyé qu'à  au responsable du trafic de la gare Saint-Lazare une dépêche annonçant l'accident; s'il en a aussi préparé une autre pour avertir le ministère, il a oublié de l'expédier, et elle ne le sera qu'à huit heures vingt cinq du matin.
Il semble en revanche avoir laissé indifférent l'ingénieur en chef des mines Léon Le Cornu, haut fonctionnaire de l'État chargé du contrôle de l'exploitation technique de la compagnie de l'Ouest dans le secteur, qui en a été prévenu alors qu'il est en villégiature chez des amis non loin de là, près de Lisieux. En effet, il ne juge pas utile de suspendre ses vacances pour se rendre sur les lieux, et délègue l'enquête à un de ses subordonnés.

Soucieux de montrer sa réactivité alors que les passagers accidentés se plaignent du retard des secours, le ministre prend donc rapidement des sanctions contre les personnels jugés avoir manqué à leurs obligations.
D'une part, puisque la compagnie a attendu plusieurs heures avant d'avertir les autorités publiques alors que l'article 59 de l'ordonnance du 15 novembre 1846 lui imposait de le faire « immédiatement », il saisit son collègue de la justice d'une demande de poursuites contre  MM. Bonnet, sous-chef de gare à Lisieux, Bertrand, conducteur-chef du train et Giboudet, chef du mouvement de la gare Saint-Lazare, à raison de leur retard à transmettre l'information. À la suite de cette démarche, ils seront traduits devant le Tribunal correctionnel de Lisieux.

D'autre part, puisque M. Le Cornu n'a pas fait preuve de la diligence souhaitable, le ministre le relève de ses fonctions, pour le muter au service central de la carte géologique détaillée de la France.

Certains journaux ne manqueront pas d'ironiser sur la sévérité de cette attitude au premier abord pointilleuse, alors qu'elle tranche avec le laxisme de l'État sur des questions de fond essentielles telles le mauvais état des voies et l'insuffisance du contrôle sur les compagnies. En effet, alors que plusieurs causes pouvaient avoir contribué à produire l'accident, les investigations resteront superficielles, et au terme de l'enquête seul un agent subalterne sera déclaré responsable et symboliquement condamné.

Recherche des causes du déraillement

Immédiatement après l'accident, la plupart des journaux s'efforcent d'en identifier la cause en recoupant témoignages, constatations sur place et communiqués officiels.

Le Journal titre : « La catastrophe de Saint-Mards-de-Fresne - On demande une enquête », en indiquant trois questions à examiner : l'état de la voie, la vitesse excessive et la fragilité des voitures, et en insistant à la fois sur la nécessité de remonter dans la hiérarchie pour rechercher les responsables et sur le choix des enquêteurs, pour éviter la solidarité entre castes d'ingénieurs

À ces recherches officieuses se superposent trois enquêtes institutionnelles : celle des techniciens de la compagnie, et celles de l'État, l'une administrative, effectuée par les ingénieurs du contrôle, l'autre judiciaire, pour homicide et blessures involontaires, confiée au juge d'instruction Stainville, du tribunal de Lisieux.

Dès les premières analyses, il apparaît que trois facteurs sont susceptibles d'avoir, isolément ou en se combinant, produit le déraillement.
 La double traction
C'est la cause privilégiée par le ministre des travaux publics lui-même, qui, dès son retour à Paris, interrogé par la presse, croit pouvoir avancer qu'à son avis, la présence de deux locomotives en tête du convoi peut être à l'origine du déraillement. À l'époque, en effet, des techniciens des chemins de fer considèrent que la cadence asynchrone des pistons de plusieurs locomotives à vapeur se suivant immédiatement est susceptible de leur imprimer un mouvement de lacet nuisible à leur tenue sur la voie en les faisant sortir des rails, comme l'explique par exemple sous le titre Accouplement de machines le journal Le Petit Parisien. Certains imputent donc l'accident aux ingénieurs, qui « s'obstinent dans les vieux errements » avec un « entêtement coupable ». Le Vélo considère que les effets néfastes de la double traction ont été encore aggravés par l'ancienneté des locomotives, qui n'étaient pas équipées d'un bogie à l'avant.

 Le mauvais état de la voie
D'aucuns ne manquent pas de rappeler que moins d'un an auparavant, à la même heure, le même train, tiré par la même locomotive, a déraillé presque au même endroit. Le lieu de l'accident est en effet situé dans une zone marécageuse de fond de vallée dont l'humidité provoque le pourrissement prématuré du bois des traverses. Le juge Stainville fera d'ailleurs placer sous scellés des traverses dégradées retrouvées sur les lieux. Or, à l'époque du drame, des ouvriers effectuent, de jour, des réparations consistant à remplacer les parties les plus détériorées, et en arrêtant leurs travaux à 22 heures, ils ont laissé la voie partiellement dégarnie de son ballast et de son travelage. Aussi, en abordant la zone, les mécaniciens doivent-ils réduire leur vitesse, obligation signalée par un drapeau vert éclairé par une petite lanterne. Il n'en reste pas moins que même empruntée plus lentement, la voie reste instable, comme l'a constaté un des voyageurs d'un train passé quelques heures auparavant, qui affirmera par la suite avoir ressenti des secousses anormales lors du passage sur le chantier. Confirmant implicitement ce mauvais état, la compagnie procèdera d'ailleurs immédiatement après à de nombreuses réfections de voie par remplacement des traverses les plus dégradées.
La vitesse
À l'époque, la vitesse de la plupart des machines est mesurée empiriquement puisqu'elles ne sont pas équipées d'un tachymètre, ni, à plus forte raison d'un enregistreur. Or, il sera impossible de déterminer avec certitude quelle était l'allure du train au moment du déraillement, faute d'indices fiables.  En effet, si on connait avec précision son heure de départ de la gare de Saint-Mards-de-Fresne (), celle de l'accident varie selon les sources, et ces fluctuations s'opposent au calcul d'une vitesse moyenne sur les quatorze derniers kilomètres parcourus.

Les estimations des occupants du train, dont la plupart des passagers dormaient au moment de l'accident, ne sont pas plus utilisables, puisqu'elles se contredisent. Selon certains d'entre eux, dans la pente de 8‰, le mécanicien roulait à au moins 70 ou 80 km/h, soit en violant délibérément la limitation pour rattraper son retard, soit involontairement, ou bien parce qu'il ignorait la présence du chantier, ou bien parce que le brouillard rendait invisible sa signalisation. Cependant, d'autres voyageurs, ainsi que les cheminots du convoi, soutiennent au contraire que le train avait sensiblement ralenti avant l'accident, hypothèse elle aussi plausible puisque la locomotive de tête a franchi le chantier de voie sans dérailler.

Dès le début de l'enquête administrative, les ingénieurs du contrôle de l'État semblent attribuer l'accident à la conjonction des trois facteurs incriminés. Ainsi, dans une déclaration faite à la presse, l'un d'eux les implique indistinctement en affirmant que : « c'est à la vitesse anormale du train qui suivait une rampe assez forte sur une voie en réparations avec doubles machines qu'est due la catastrophe», et en précisant qu'« il semble qu'un rail n'ait pas été solidement boulonné sur les traverses, ce qui fait que les rails ont cédé à un mouvement de lacet, augmenté par la non-concordance mathématique des deux machines qui remorquaient le train, et se sont subitement écartés ».

La difficulté d'établir clairement les responsabilités entraîne le retard de l'enquête, et six mois après les faits, le député Victor Dejeante intervient à la Chambre pour exprimer la crainte que contrairement à ce qu'avait annoncé le ministre de l'époque, celle-ci écarte la responsabilité des dirigeants de la compagnie, en concluant, comme à l'accoutumée, à la seule mise en cause d'agents subalternes. La suite de la procédure confirmera cette prémonition.

Désignation d'un unique fautif

L'enquête judiciaire est finalement close en mai 1899, et retient comme unique cause de l'accident une vitesse excessive, dont est tenu pour seul responsable le mécanicien Mahéo, pilote de la locomotive de tête. Celui-ci est traduit devant le tribunal correctionnel de Lisieux, et à son procès, ouvert le 19 juin sont représentées une vingtaine de parties civiles et entendus cinquante témoins.

Le jugement est rendu le 12 juillet 1899. Le prévenu y est déclaré coupable d'homicide et blessures involontaires, mais condamné seulement à la peine symbolique de quinze jours de prison avec sursis. La compagnie de l'Ouest est déclarée civilement responsable.

Saisie en appel, dans un arrêt du 27 décembre 1899 la Cour d'appel de Caen confirmera le jugement pénal de première instance, et, sur le plan civil, condamnera la compagnie à verser aux victimes des indemnités allant de 500 à 90 000 francs.

Notes et références

Articles connexes
 Accident ferroviaire
 Liste des accidents ferroviaires en France au XIXe siècle
 Liste d'accidents ferroviaires

Lisieux
Lisieux
1898 en France
Août 1898
Catastrophe ferroviaire en 1898

Accident ferroviaire de Lisieux


A ponte da Ria é uma ponte de estrutura rígida com pegões em forma de V e uma ponte rodoviária em caixão metálico que atravessa a Ria de Pontevedra na cidade de Pontevedra, em Espanha. Faz parte da autoestrada AP-9 e foi inaugurada em 1992.

Localização
A ponte está localizada entre o bairro de Mollavao em Pontevedra e o lugar denominado A Puntada (no município vizinho de Poio). Situa-se na parte ocidental da cidade, que se abre para o mar, no estuário formado pela foz do rio Lérez na ria de Pontevedra.

História
As obras da ponte começaram em 21 de Dezembro de 1989 para a auto-estrada AP-9 e como parte da circunvalação oeste da cidade.

Foi projectada pelos engenheiros Leonardo Fernández Troyano, Javier Manterola Armisén e Amando López Padilla. A construção iniciou-se com o pegão central (pegão de referência da ponte) e com um método construtivo baseado na construção em consola com estais provisórios. A ponte foi inaugurada em 25 de Março de 1992.

A construção e inauguração da ponte foi polémica devido ao seu impacto na paisagem e à alteração significativa das vistas da cidade para o mar. O nome "Ponte da Ria" foi-lhe atribuído pela Audasa, empresa concessionária da auto-estrada AP-9.

Descrição
Trata-se de uma ponte de 700 metros de comprimento com duas faixas de rodagem independentes, construída em betão pré-esforçado para o tabuleiro e em betão armado para os pegões e estribos.

É uma ponte de auto-estrada com dois pegões em forma de V como único apoio intermédio na sua parte central, cujas fundações se encontram no centro do leito da Ria de Pontevedra. Está dividida em três secções distintas. A secção intermédia tem dois vãos principais de 120 m de comprimento com uma viga caixão de profundidade variável. Foi adoptada uma solução de gaivota para a forma do tabuleiro: este tem um abaulamento máximo no pegão central, que diminui em direcção aos pegões laterais dos vãos de 120 m, atingindo o abaulamento mínimo perto destes. Os vãos laterais da ponte têm 40 m de comprimento com uma viga caixão de profundidade constante. Os vãos de ambos os extremos da ponte formam os viadutos de acesso à ponte. Os pilares do troço sul do viaduto passam sobre uma pequena parte do passeio marítimo de Pontevedra.

A ponte da Ria é isenta de portagens e serve de circunvalação ocidental entre o norte e o sul da cidade de Pontevedra, no troço entre o bairro do Pino e o quartel de bombeiros. Cerca de 50.000 veículos atravessam a ponte todos os dias.

Galeria

Bibliografia

Ver também

Artigos relacionados
 Ponte da Barca
 Ponte das Correntes
 Ponte do Burgo
 Ponte de Santiago
 Ponte dos Tirantes

Ligações externas
 Structurae: Ponte da Ria

Pontes de Pontevedra
Pontes rodoviárias da Espanha
Transportes de Pontevedra
Arquitetura civil de Pontevedra
Infraestrutura de transporte terminada em 1992

Ponte da Ria


was a town located in Taka District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,262 and a population density of 118.00 persons per km². The total area was 53.07 km².

On November 1, 2005, Yachiyo, along with the towns of Kami and Naka (all from Taka District), was merged to create the town of Taka.

External links

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Taka, Hyōgo

Yachiyo, Hyōgo


Les Franciscaines de Marie Immaculée de Joliet sont une congrégation religieuse féminine enseignante de droit pontifical.

Histoire

La congrégation est fondée en 1865 à Joliet (Illinois) par le père franciscain  (1824-1876). À l'origine les sœurs observent les constitutions des Franciscaines d'Allegany, mais en 1881, Patrick Feehan, archevêque de Chicago, approuve de nouvelles constitutions.

En 1878, un groupe de 22 religieuses dirigées par sœur Alfreda Moes quittent Joliet pour fonder une communauté à Rochester qui devient autonome sous le nom de Franciscaines de Notre Dame de Lourdes ; en 1901 un autre groupe de religieuses se sépare pour fonder les Franciscaines de Notre-Dame du Perpétuel Secours.

L'institut est agrégé à l'Ordre des frères mineurs le 8 août 1867 ; il obtient l'approbation de ses constitutions le 15 janvier 1901 et l'approbation définitive le 5 mai 1909.

Activité et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'enseignement.

Elles sont présentes aux États-Unis et au Brésil.

La maison-mère est à Joliet.

En 2017, la congrégation comptait 155 sœurs dans 75 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille franciscaine
Fondation en 1901