A chondrite  is a stony (non-metallic) meteorite that has not been modified, by either melting or differentiation of the parent body. They are formed when various types of dust and small grains in the early Solar System accreted to form primitive asteroids. Some such bodies that are captured in the planet's gravity well become the most common type of meteorite by (whether quickly, or after many orbits) arriving on a trajectory toward the planet's surface. Estimates for their contribution to the total meteorite population vary between 85.7% and 86.2%.

Their study provides important clues for understanding the origin and age of the Solar System, the synthesis of organic compounds, the origin of life and the presence of water on Earth. One of their characteristics is the presence of chondrules (from the Ancient Greek χόνδρος chondros, grain), which are round grains formed as molten, or partially molten droplets, in the space by distinct minerals, that normally constitute between 20% and 80% of a chondrite by volume.

Chondrites can be distinguished from iron meteorites due to their low iron and nickel content. Other non-metallic meteorites, achondrites, which lack chondrules, were formed more recently. There are currently over 27,000 chondrites in the world's collections. The largest individual stone ever recovered, weighing 1770 kg, was part of the Jilin meteorite shower of 1976. Chondrite falls range from single stones to extraordinary showers consisting of thousands of individual stones. An instance of the latter occurred in the Holbrook fall of 1912, in which an estimated 14,000 stones grounded in northern Arizona.

Origin and history

Chondrites were formed by the accretion of particles of dust and grit present in the primitive Solar System which gave rise to asteroids over 4.54 billion years ago. These asteroid parent bodies of chondrites are (or were) small to medium-sized asteroids that were never part of any body large enough to undergo melting and planetary differentiation. Dating using 206Pb/204Pb gives an estimated age of 4,566.6 ± 1.0 Ma, matching ages for other chronometers. Another indication of their age is the fact that the abundance of non-volatile elements in chondrites is similar to that found in the atmosphere of the Sun and other stars in our galaxy.

Although chondritic asteroids never became hot enough to melt based upon internal temperatures, many of them reached high enough temperatures that they experienced significant thermal metamorphism in their interiors. The source of the heat was most likely energy coming from the decay of short-lived radioisotopes (half-lives less than a few million years) that were present in the newly formed Solar System, especially 26Al and 60Fe, although heating may have been caused by impacts onto the asteroids as well. Many chondritic asteroids also contained significant amounts of water, possibly due to the accretion of ice along with rocky material.

As a result, many chondrites contain hydrous minerals, such as clays, that formed when the water interacted with the rock on the asteroid in a process known as aqueous alteration. In addition, all chondritic asteroids were affected by impact and shock processes due to collisions with other asteroids. These events caused a variety of effects, ranging from simple compaction to brecciation, veining, localized melting, and formation of high-pressure minerals. The net result of these secondary thermal, aqueous, and shock processes is that only a few known chondrites preserve in pristine form the original dust, chondrules, and inclusions from which they formed.

Characteristics

Prominent among the components present in chondrites are the enigmatic chondrules, millimetre-sized spherical objects that originated as freely floating, molten or partially molten droplets in space; most chondrules are rich in the silicate minerals olivine and pyroxene.

Chondrites also contain refractory inclusions (including Ca–Al inclusions), which are among the oldest objects to form in the Solar System, particles rich in metallic Fe-Ni and sulfides, and isolated grains of silicate minerals. The remainder of chondrites consists of fine-grained (micrometre-sized or smaller) dust, which may either be present as the matrix of the rock or may form rims or mantles around individual chondrules and refractory inclusions. Embedded in this dust are presolar grains, which predate the formation of our solar system and originated elsewhere in the galaxy. The chondrules have distinct texture, composition and mineralogy, and their origin continues to be the object of some debate. The scientific community generally accepts that these spheres were formed by the action of a shock wave that passed through the Solar System, although there is little agreement as to the cause of this shock wave.

An article published in 2005 proposed that the gravitational instability of the gaseous disk that formed Jupiter generated a shock wave with a velocity of more than 10 km/s, which resulted in the formation of the chondrules.

Chondrite classification

Chondrites are divided into about 15 distinct groups (see Meteorites classification) on the basis of their mineralogy, bulk chemical composition, and oxygen isotope compositions (see below). The various chondrite groups likely originated on separate asteroids or groups of related asteroids. Each chondrite group has a distinctive mixture of chondrules, refractory inclusions, matrix (dust), and other components and a characteristic grain size. Other ways of classifying chondrites include weathering and shock.

Chondrites can also be categorized according to their petrologic type, which is the degree to which they were thermally metamorphosed or aqueously altered (they are assigned a number between 1 and 7). The chondrules in a chondrite that is assigned a "3" have not been altered. Larger numbers indicate an increase in thermal metamorphosis up to a maximum of 7, where the chondrules have been destroyed. Numbers lower than 3 are given to chondrites whose chondrules have been changed by the presence of water, down to 1, where the chondrules have been obliterated by this alteration.

A synthesis of the various classification schemes is provided in the table below.

Enstatite chondrites

Enstatite chondrites (also known as E-type chondrites) are a rare form of meteorite thought to comprise only about 2% of the chondrites that fall to Earth. Only about 200 E-Type chondrites are currently known. The majority of enstatite chondrites have either been recovered in Antarctica or have been collected by the American National Weather Association. They tend to be high in the mineral enstatite (MgSiO3), from which they derive their name.

E-type chondrites are among the most chemically reduced rocks known, with most of their iron taking the form of metal or sulfide rather than as an oxide. This suggests that they were formed in an area that lacked oxygen, probably within the orbit of Mercury.

Ordinary chondrites

Ordinary chondrites are by far the most common type of meteorite to fall to Earth: about 80% of all meteorites and over 90% of chondrites are ordinary chondrites. They contain abundant chondrules, sparse matrix (10–15% of the rock), few refractory inclusions, and variable amounts of Fe–Ni metal and troilite (FeS). Their chondrules are generally in the range of 0.5 to 1 mm in diameter. Ordinary chondrites are distinguished chemically by their depletions in refractory lithophile elements, such as Ca, Al, Ti, and rare earths, relative to Si, and isotopically by their unusually high 17O/16O ratios relative to 18O/16O compared to Earth rocks.

Most, but not all, ordinary chondrites have experienced significant degrees of metamorphism, having reached temperatures well above 500 °C on the parent asteroids. They are divided into three groups, which have different amounts of metal and different amounts of total iron:
H chondrite have high total iron and high metallic Fe (15–20% Fe–Ni metal by mass), and smaller chondrules than L and LL chondrites. They are formed of bronzite, olivine, pyroxene, plagioclase, metals and sulfides and ~42% of ordinary chondrite falls belong to this group (see Meteorite fall statistics).
L chondrites have low total iron contents (including 7–11% Fe–Ni metal by mass). ~46% of ordinary chondrite falls belong to this group, which makes them the most common type of meteorite to fall on Earth.
LL chondrites have low total iron and low metal contents (3–5% Fe–Ni metal by mass of which 2% is metallic Fe and they also contain bronzite, oligoclase and olivine). Only 1 in 10 ordinary chondrite falls belong to this group.

An example of this group is the NWA 869 meteorite.

Carbonaceous chondrites

Carbonaceous chondrites (also known as C-type chondrites) make up less than 5% of the chondrites that fall on Earth. They are characterized by the presence of carbon compounds, including amino acids. They are thought to have been formed the farthest from the sun of any of the chondrites as they have the highest proportion of volatile compounds. Another of their main characteristics is the presence of water or of minerals that have been altered by the presence of water.

There are many groups of carbonaceous chondrites, but most of them are distinguished chemically by enrichments in refractory lithophile elements relative to Si and isotopically by unusually low ratios of 17O/16O relative to 18O/16O, when compared to Earth rocks. All groups of carbonaceous chondrites except the CH group are named for a characteristic type specimen:
CI (Ivuna type) chondrites entirely lack chondrules and refractory inclusions; they are composed almost exclusively of fine-grained material that has experienced a high degree of aqueous alteration on the parent asteroid. CI chondrites are highly oxidized, brecciated rocks, containing abundant magnetite and sulfate minerals, and lacking metallic Fe. It is a matter of some controversy whether they once had chondrules and refractory inclusions that were later destroyed during formation of hydrous minerals, or they never had chondrules in the first place. CI chondrites are notable because their chemical compositions closely resemble that of the solar photosphere, neglecting the hydrogen and helium. Thus, they have the most "primitive" compositions of any meteorites and are often used as a standard for assessing the degree of chemical fractionation experienced by materials formed throughout the Solar System.
CO (Ornans type) and CM (Mighei type) chondrites are two related groups that contain very small chondrules, mostly 0.1 to 0.3 mm in diameter; refractory inclusions are quite abundant and have similar sizes to chondrules.
CM chondrites are composed of about 70% fine-grained material (matrix), and most have experienced extensive aqueous alteration. The much studied Murchison meteorite, which fell in Australia in 1969, is the best-known member of this group.
CO chondrites have only about 30% matrix and have experienced very little aqueous alteration. Most have experienced small degrees of thermal metamorphism.
CR (Renazzo type), CB (Bencubbin type), and CH (high metal) carbonaceous chondrites are three groups that seem to be related by their chemical and oxygen isotopic compositions. All are rich in metallic Fe–Ni, with CH and especially CB chondrites having a higher proportion of metal than all other chondrite groups. Although CR chondrites are clearly similar in most ways to other chondrite groups, the origins of CH and CB chondrites are somewhat controversial. Some workers conclude that many of the chondrules and metal grains in these chondrites may have formed by impact processes after "normal" chondrules had already formed, and thus they may not be "true" chondrites.
CR chondrites have chondrules that are similar in size to those in ordinary chondrites (near 1 mm), few refractory inclusions, and matrix comprises nearly half the rock. Many CR chondrites have experienced extensive aqueous alteration, but some have mostly escaped this process.
CH chondrites are remarkable for their very tiny chondrules, typically only about 0.02 mm (20 micrometres) in diameter. They have a small proportion of equally tiny refractory inclusions. Dusty material occurs as discrete clasts, rather than as a true matrix. CH chondrites are also distinguished by extreme depletions in volatile elements.
CB chondrites occur in two types, both of which are similar to CH chondrites in that they are very depleted in volatile elements and rich in metal. CBa (subgroup a) chondrites are coarse grained, with large, often cm-sized chondrules and metal grains and almost no refractory inclusions. Chondrules have unusual textures compared to most other chondrites. As in CH chondrites, dusty material only occurs in discrete clasts, and there is no fine-grained matrix. CBb (subgroup b) chondrites contain much smaller (mm-sized) chondrules and do contain refractory inclusions.
CV (Vigarano type) chondrites are characterized by mm-sized chondrules and abundant refractory inclusions set in a dark matrix that comprises about half the rock. CV chondrites are noted for spectacular refractory inclusions, some of which reach centimetre sizes, and they are the only group to contain a distinctive type of large, once-molten inclusions. Chemically, CV chondrites have the highest abundances of refractory lithophile elements of any chondrite group. The CV group includes the remarkable Allende fall in Mexico in 1969, which became one of the most widely distributed and, certainly, the best-studied meteorite in history.
CK (Karoonda type) chondrites are chemically and texturally similar to CV chondrites. However, they contain far fewer refractory inclusions than CV, they are much more oxidized rocks, and most of them have experienced considerable amounts of thermal metamorphism (compared to CV and all other groups of carbonaceous chondrites).
CL (Loongana type) chondrites are largely chondrules and CAIs, correspondingly low in matrix and volatiles, with trace elements resembling CR. Triple oxygen position near the CV-CK area.
Ungrouped carbonaceous chondrites: A number of chondrites are clearly members of the carbonaceous chondrite class, but do not fit into any of the groups. These include: the Tagish Lake meteorite, which fell in Canada in 2000 and is intermediate between CI and CM chondrites; and Acfer 094, an extremely primitive chondrite that shares properties with both CM and CO groups.

Kakangari chondrites

Three chondrites form what is known as the K (Kakangari type) grouplet: Kakangari, LEW 87232, and Lea Co. 002. They are characterized by large amounts of dusty matrix and oxygen isotope compositions similar to carbonaceous chondrites, highly reduced mineral compositions and high metal abundances (6% to 10% by volume) that are most like enstatite chondrites, and concentrations of refractory lithophile elements that are most like ordinary chondrites.

Many of their other characteristics are similar to the O, E and C chondrites.

Rumuruti chondrites

Rumuruti (R) type chondrites are a very rare group, with only one documented fall out of almost 900 documented chondrite falls. They have a number of properties in common with ordinary chondrites, including similar types of chondrules, few refractory inclusions, similar chemical composition for most elements, and the fact that 17O/16O ratios are anomalously high compared to Earth rocks. However, there are significant differences between R chondrites and ordinary chondrites: R chondrites have much more dusty matrix material (about 50% of the rock); they are much more oxidized, containing little metallic Fe–Ni; and their enrichments in 17O are higher than those of ordinary chondrites. Nearly all the metal they contain is oxidized or in the form of sulfides. They contain fewer chondrules than the E chondrites and appear to come from an asteroid's regolith.

Composition

Because chondrites accumulated from material that formed very early in the history of the Solar System, and because chondritic asteroids did not melt, they have very primitive compositions. "Primitive," in this sense, means that the abundances of most chemical elements do not differ greatly from those that are measured by spectroscopic methods in the photosphere of the sun, which in turn should be well-representative of the entire Solar System (note: to make such a comparison between a gaseous object like the sun and a rock like a chondrite, scientists choose one rock-forming element, such as silicon (Si), to use as a reference point, and then compare ratios. Thus, the atomic ratio of Mg/Si measured in the sun (1.07) is identical to that measured in CI chondrites).

Although all chondrite compositions can be considered primitive, there is variation among the different groups, as discussed above. CI chondrites seem to be nearly identical in composition to the sun for all but the gas-forming elements (e.g., hydrogen (H), carbon (C), nitrogen (N), and noble gases:  helium (He), neon (Ne), argon (Ar) etc.). Other chondrite groups deviate from the solar composition (i.e., they are fractionated) in highly systematic ways:
At some point during the formation of many chondrites, particles of metal became partially separated from particles of silicate minerals. As a result, chondrites coming from asteroids that did not accrete with their full complement of metal (e.g., L, LL, and EL chondrites) are depleted in all siderophile elements, whereas those that accreted too much metal (e.g., CH, CB, and EH chondrites) are enriched in these elements compared to the sun.
In a similar manner, although the exact process is not very well understood, highly refractory elements like Ca and Al became separated from less refractory elements like Mg and Si, and were not uniformly sampled by each asteroid. The parent bodies of many groups of carbonaceous chondrites contain over-sampled grains rich in refractory elements, whereas those of ordinary and enstatite chondrites were deficient in them.
No chondrites except the CI group formed with a full, solar complement of volatile elements. In general, the level of depletion corresponds to the degree of volatility, where the most volatile elements are most depleted.

Petrologic types

A chondrite's group is determined by its primary chemical, mineralogical, and isotopic characteristics (above). The degree to which it has been affected by the secondary processes of thermal metamorphism and aqueous alteration on the parent asteroid is indicated by its petrologic type, which appears as a number following the group name (e.g., an LL5 chondrite belongs to the LL group and has a petrologic type of 5). The current scheme for describing petrologic types was devised by Van Schmus and Wood in 1967.

The petrologic-type scheme originated by Van Schmus and Wood is really two separate schemes, one describing aqueous alteration (types 1–2) and one describing thermal metamorphism (types 3–6). The aqueous alteration part of the system works as follows:

 Type 1 was originally used to designate chondrites that lacked chondrules and contained large amounts of water and carbon. Current usage of type 1 is simply to indicate meteorites that have experienced extensive aqueous alteration, to the point that most of their olivine and pyroxene have been altered to hydrous phases. This alteration took place at temperatures of 50 to 150 °C, so type 1 chondrites were warm, but not hot enough to experience thermal metamorphism. The members of the CI group, plus a few highly altered carbonaceous chondrites of other groups, are the only instances of type 1 chondrites.
 Type 2 chondrites are those that have experienced extensive aqueous alteration, but still contain recognizable chondrules as well as primary, unaltered olivine and/or pyroxene. The fine-grained matrix is generally fully hydrated and minerals inside chondrules may show variable degrees of hydration. This alteration probably occurred at temperatures below 20 °C, and again, these meteorites are not thermally metamorphosed. Almost all CM and CR chondrites are petrologic type 2; with the exception of some ungrouped carbonaceous chondrites, no other chondrites are type 2.

The thermal metamorphism part of the scheme describes a continuous sequence of changes to mineralogy and texture that accompany increasing metamorphic temperatures. These chondrites show little evidence of the effects of aqueous alteration:

 Type 3 chondrites show low degrees of metamorphism. They are often referred to as unequilibrated chondrites because minerals such as olivine and pyroxene show a wide range of compositions, reflecting formation under a wide variety of conditions in the solar nebula. (Type 1 and 2 chondrites are also unequilibrated.) Chondrites that remain in nearly pristine condition, with all components (chondrules, matrix, etc.) having nearly the same composition and mineralogy as when they accreted to the parent asteroid, are designated type 3.0. As petrologic type increases from type 3.1 through 3.9, profound mineralogical changes occur, starting in the dusty matrix, and then increasingly affecting the coarser-grained components like chondrules. Type 3.9 chondrites still look superficially unchanged because chondrules retain their original appearances, but all of the minerals have been affected, mostly due to diffusion of elements between grains of different composition.
 Types 4, 5, and 6 chondrites have been increasingly altered by thermal metamorphism. These are equilibrated chondrites, in which the compositions of most minerals have become quite homogeneous due to high temperatures. By type 4, the matrix has thoroughly recrystallized and coarsened in grain size. By type 5, chondrules begin to become indistinct and matrix cannot be discerned. In type 6 chondrites, chondrules begin to integrate with what was once matrix, and small chondrules may no longer be recognizable. As metamorphism proceeds, many minerals coarsen and new, metamorphic minerals such as feldspar form.

Some workers have extended the Van Schmus and Wood metamorphic scheme to include a type 7, although there is not consensus on whether this is necessary. Type 7 chondrites have experienced the highest temperatures possible, short of that required to produce melting. Should the onset of melting occur the meteorite would probably be classified as a primitive achondrite instead of a chondrite.

All groups of ordinary and enstatite chondrites, as well as R and CK chondrites, show the complete metamorphic range from type 3 to 6. CO chondrites comprise only type 3 members, although these span a range of petrologic types from 3.0 to 3.8.

Presence of water

These meteorites either contain a proportion of water or minerals that have been altered by water. This suggests that the asteroid from which these meteorites originate must have contained water. At the beginning of the Solar System this would have been present as ice and a few million years after the asteroid formed the ice would have melted allowing the liquid water to react with and alter the olivines and pyroxenes. The formation of rivers and lakes on the asteroid is thought to have been unlikely if it was sufficiently porous to allow the water to percolate towards its interior, as occurs in terrestrial aquifers.

It is thought possible that a proportion of the water present on the Earth comes from the impact of comets and carbonaceous chondrites with the Earth's surface.

Origin of life

Carbonaceous chondrites contain more than 600 organic compounds that were synthesized in distinct places and at distinct times. These organic compounds include: hydrocarbons, carboxylic acids, alcohols, ketones, aldehydes, amines, amides, sulfonic acids, phosphonic acids, amino acids, nitrogenous bases, etc. These compounds can be divided into three main groups: a fraction that is not soluble in chloroform or methanol, chloroform soluble hydrocarbons and a fraction that is soluble in methanol (which includes the amino acids).

The first fraction appears to originate from interstellar space and the compounds belonging to the other fractions derive from a planetoid. It has been proposed that the amino acids were synthesized close to the surface of a planetoid by the radiolysis (dissociation of molecules caused by radiation) of hydrocarbons and ammonium carbonate in the presence of liquid water. In addition, the hydrocarbons could have formed deep within a planetoid by a process similar to the Fischer–Tropsch process. These conditions could be analogous to the events that caused the origin of life on Earth.

The Murchison meteorite has been thoroughly studied; it fell in Australia close to the town that bears its name on 28 September 1969. It is a CM2 and it contains common amino acids such as glycine, alanine and glutamic acid as well as other less common ones such as isovaline and pseudo-leucine.

Two meteorites that were collected in Antarctica in 1992 and 1995 were found to be abundant in amino acids, which are present at concentrations of 180 and 249 ppm (carbonaceous chondrites normally contain concentrations of 15 ppm or less). This could indicate that organic material is more abundant in the Solar System than was previously believed, and it reinforces the idea that the organic compounds present in the primordial soup could have had an extraterrestrial origin.

See also

Meteorite
 Meteorite classification
Achondrite
 Carbonaceous chondrite
 Chondrule
 Glossary of meteoritics
Iron meteorite
Stony-iron meteorite
Asteroid
Solar System

Notes

References

External links

 Natural History Museum, meteorite catalogue
 Meteorite articles, including discussions of chondrites in Planetary Science Research Discoveries
 The British and Irish Meteorite Society
 Chondrite images from Meteorites Australia

Meteorite minerals
Planetary geology

Chondrite


Hilmi Yarayıcı (d. 5 Şubat 1968; Antakya, Hatay), Türk öğretmen, müzisyen ve siyasetçi.

Arap kökenli bir ailede dünyaya gelmiştir. 1988-1995 yılları arasında Grup Yorum'la çalıştı. Bu tarihten sonra gruptan ayrılsa da konser ve albüm çalışmalarına destek verdi. Grup Yorum'un efsane solisti olarak bilinir. 1993'te İTÜ Türk Müziği Devlet Konservatuvarı'na girdi. İTÜ Çoksesli Batı Müziği korosunda yer aldı. Konservatuvar öncesinde ve sonrasında opera hocalarından şan dersleri aldı. Albüm çalışmalarının dışında "Seher Vakti" ve "İlk Göz Ağrısı" adlı TV dizilerinin ayrıca "Aşk Yolu" adlı televizyon filminin müziklerini hazırladı. Ayrıca başrollerini Altan Erkekli, Göksel Arsoy ve Nevra Serezli'nin paylaştığı 'Unutulmayanlar' adlı filmin müziklerini yapmıştır. Kasımpaşa Çok Programlı Lisesi'nde müdür yardımcısı olarak çalışmış ancak Türkiye'deki 2014 yerel seçimlerinde Beyoğlu Belediye başkanlığı adaylığından dolayı 16 yıllık görevinden istifa etmiştir. Ancak aday gösterilmemiştir. 25. ve 26. Dönem Hatay milletvekilidir.

Albümleri

Sürgün
 Gudileke
 Aya Bak Nice Gider
 Kızılırmak
 Oy Bahçenize Ben Giremedim
 Burdur Boğaz Havası
 Nereye
 Leylim Leylim
 Hancı
 Köprüler Yaptırdım
 Sürgün
 Bir Çift Turna
 Ay Hanım
 Taşa Çaldım Ayvam ile Narımı
 Remiks (Aya Bak Nice Gider)

Sevdadan Yana
 Sevdadan Yana
 Uğurlama tel
 Dersim
 Sevme Derim
 Kalanlara
 Ceren Kız
 Mapushane
 Bintiş Şelebiya (Beyrut'lu Sanatçı Feyruz'un da söylediği Arap halk şarkısı)
 Dağların Türküsü
 Yitik Ülke

Salkım Söğüt 3
 Leylican
 Erzurum'dan Çevirdiler Yolumu
 Kerimoğlu
 Albeni Yar
 Emmo
 Sesimi Şen Bülbüllere Katsalar
 Dağlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Websayfası

Hatay doğumlu siyasetçiler
Türkiye Arapları
Nusayriler
Türk halk müziği sanatçıları
1968 doğumlular
Türk öğretmenler
Grup Yorum üyeleri
Yaşayan insanlar
TBMM 25. dönem Hatay milletvekilleri
TBMM 26. dönem Hatay milletvekilleri
TBMM Güvenlik ve İstihbarat Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Hilmi Yarayıcı


Kelly Kruger (née le ) est une actrice canadienne. Elle est surtout connue pour avoir joué Mackenzie Browning dans Les Feux de l'amour. Elle a également interprété le rôle récurrent d'Eva dans Amour, Gloire et Beauté.

Elle est née et a grandi à Montréal, au Québec, et parle couramment le français. Elle a été élevée dans la religion juive.

Carrière

À 17 ans, Kelly a été découverte par l'agence de mannequin Elite Models alors qu'elle rendait visite à sa famille à Los Angeles. Après avoir travaillé comme mannequin, elle a commencé travailler comme actrice, sa véritable passion. Kelly a décroché un rôle principal dans le long métrage Vampire Clan. Kruger est apparue dans Les Feux de l'amour en tant que Mackenzie Browning, de février 2002 à juillet 2003. Kruger est également apparue dans plusieurs films, ainsi que dans un épisode de la série télévisée Le Retour de K 2000 et Blue Mountain State . Kelly est apparue dans des émissions à succès telles que Entourage, Bones, Esprits criminels, Castle et Rizzoli & Isles.

En 2014, il a été annoncé que Kelly Kruger avait rejoint le casting d'Amour, gloire et Beauté. Kruger fera ses débuts en tant qu'Eva en août 2014, dans un épisode qui se déroule à Paris. Kelly Kruger d'apparaître dans la série en tant qu'Eva.

Le 9 mars 2018, il a été annoncé que Kelly Kruger revenait dans Les Feux de l'amour en tant que Mackenzie, le rôle qu'elle avait joué pour la dernière fois en 2003.

Filmographie

 2002-2003 : Les Feux de l'amour : Mackenzie Browning
 2004 : Mysterious Skin : Déborah
 2006 : Esprits criminels : Kelly Seymour
 2007 : Entourage : Lorie
 2013 : Rizzoli and Isles : Jenny Cabot
 2014-2017 : Amour, Gloire et Beauté : Eva
 2018-2019 : Les Feux de l'amour : Mackenzie Browning
 2020-2021 : Amour, Gloire et Beauté : Eva

Liens externes
 Site officiel

Notes et références

Actrice canadienne de télévision
Acteur des Feux de l'amour
Naissance en novembre 1982
Naissance à Montréal

Kelly Kruger


هو الشيخ محمد بن عمر الهواري، علامة ويعده أهل وهران من أولياء الله الصالحين. ولد بقلعة بني راشد ولاية غليزان عام 751هجري -1350م- في ذلك الوقت كان يحكم وهران أبي حسن المريني.

حياته

نسبه
هو أبو عبد الله محمد بن عمر بن عثمان بن منيع بن عياشة بن سيد الناس بن أمين الناس المتصل نسبه إلى الأدارسة.

رحلاته العلمية
عندما بلغ من العمر 10 سنوات أرسله والده لبلدة كليمتو بلدية صور حاليا تعلم القرآن والعلم مبكرا وبدا الأسفار منذ السن السادسة عشر من عمره، إذ درس على العلماء بالصحراء، ثم بجاية على يد الشيخين:

أحمد بن إدريس وعبد الرحمان الوغلسيس وهما أشتاذي ابن خلدون.

ومن بجاية توجه إلى مدينة فاس، أين حفظ كتاب المدونة الكبرى للإمام مالك سنة 776 هـ 1374م وهو في سن 25 سنة وهو السن الذي كتب فيه كتابه - السهو في الطهارة والصلاة - باللغة الدارجة تبسيطا للناس.ودرس على يد:
 موسى بن محمد بن معطي بن العبدوسي.
 أحمد بن القاسم بن عبد الرحمن القباب.

وبعد أن أصبح مدرسا بفاس شد الرحال إلى المشرق عبر تونس وليبيا، وأقام بالأزهر الشريف وتتلمذ على يد الشيخ الحافظ العراقي ثم التحق بالحجاز أين أدى فريضة الحج وزار المدينة وعلمائها وانتقل بعدها إلى فلسطين وحضر عدد من الدروس بالمسجد الأقصى ثم إلى دمشق يدرس العلم ورجع أخيرا للجزائر مباشرة إلى وهران التي كانت تعج آنذاك بالثقافة والعمران والتجارة إلا أنها كانت تبتعد عن تعاليم الدين لعدم وجود مصلحين ومدرسين وهذا ما عكف عله الإمام.

ظل يعلم الدين بوهران ويفتح المدارس الدينية والقرآنية ويعلم الفقه والحديث وشتى علوم الدين حتى تكون له عدد كبير من التلاميذ الذين سينيرون وهران عبر تاريخها ومن لحقهم من تلاميذ.

مؤلفاته
 التسهيل
 السهو
 شرح المنفرجة.

تلامذته
كان من أهم تلامذته الشيخ إبراهيم بن محمد التازي الذي سيكون له أثر كبير في وهران والحافظ أبوراس.

وفاته
توفي بوهران بوم السبت 02 ربيع الثاني 843 هـ -1439 عن عمر يناهز 89 سنة من العلم والبذل.

المراجع

الصوفية في الجزائر
أئمة جزائريون
أشخاص من ولاية مستغانم
أشخاص من وهران
أولياء صوفيون جزائريون
صوفيون جزائريون
علماء دين سنة جزائريون
مالكية
مواليد 1350
مواليد في الصور (ولاية مستغانم)
وفيات 1439
وفيات في الجزائر
علماء مدينة وهران

سيدي الهواري


Haifaa Awad (født 1. februar 1986 i Damaskus) er en dansk læge, debattør, aktivist og forfatter med syrisk baggrund. Hun blev i 2022 valgt som forperson for Mellemfolkeligt Samvirke. Awad blev oprindelig kendt, da hun i 2013 arbejdede som frivillig læge på et felthospital i en nordsyrisk landsby under den syriske borgerkrig og skrev en dagbog om begivenhederne, der blev bragt i uddrag i det danske dagblad Information og senere udgivet som e-bog med titlen En læges dagbog fra Syrien. I juni 2015 rejste hun igen til Syrien som frivillig læge og rapporterede igen om sine oplevelser i Information. Også denne gang blev dagbogsbladene udgivet som ebog under den opfølgende titel En læges dagbog fra Syrien II.

Biografi

Haifaa Awad er født i Damaskus i Syrien. Hendes mor er syrer, og hendes far er fra Irak, hvorfra han flygtede under Saddam Husseins styre. 1. juledag 1993 kom hun til Danmark sammen med sin familie, der bosatte sig i Hillerød. Fra 2006-13 studerede hun medicin ved Københavns Universitet. 2013-14 arbejdede hun som læge på hospitalet i Torshavn, og derefter ved Nordsjællands Hospital.

Haifaa Awad har deltaget i integrationsdebatten i forskellige sammenhænge. Hun var således medlem af Dansk Ungdoms Fællesråds rådgivende organ Ny-Dansk Ungdomsråd i 2010-12 og medstifter og næstformand (2010-11) for foreningen Dansk Arabisk Ungdom. Ligeledes har hun deltaget i mediedebatten om emner som unge nydanskeres opvækst og danskernes forhold til borgerkrigen i Syrien.

I 2016 blev hun tildelt Politikens Frihedspris (sammen med den i Storbritannien bosiddende dokumentarist Rami Abdul Rahman) for sin indsats for de civile ofre for borgerkrigen i Syrien. I 2019 modtog hun Det Udenrigspolitiske Selskabs Lippman-pris for sit humanitære og internationalt orienterede arbejde.

I 2022 blev hun valgt som ny forperson for Mellemfolkeligt Samvirke.

Frivillig læge i Syrien

I sommeren 2013 rejste Haifaa Awad på eget initiativ til Syrien via Tyrkiet for i en måned (fra 27. juli til 26. august) at arbejde på et lille nordsyrisk felthospital, der blandt andet behandlede ofre for det syriske regimes bombeangreb. Hun skrev en række detaljerede artikler til dagbladet Information om sine oplevelser og indtryk blandt de hårdtsårede i en krigszone. Artiklerne vakte stor opsigt. Den 10. artikel, Ved at løbe tør for ord, fra den 19. august 2013, var således 10 dage senere blevet læst af 145.000 personer, hvilket var en overvældende læserrekord blandt alle artikler på avisens hjemmeside nogensinde, hvor en "meget læst artikel" normalt opnår ca. 10.000 sidevisninger. Serien vakte også stor opsigt i andre medier og blev senere udgivet som e-bog på Informations Forlag.

I juni 2015 rejste Haifaa Awad atter tilbage til det samme hospital for at arbejde som frivillig anæstesilæge, og igen lod hun offentliggøre en serie artikler med sine betragtninger og oplevelser i dagbladet Information. Selvom opholdet skulle have varet i to uger, måtte hun dog rejse hjem igen allerede efter en uge.

Kilder

Eksterne henvisninger

En læges dagbog fra Syrien. Informations samling af artikler fra august 2013 om Haifaa Awads første ophold på et syrisk hospital under den syriske borgerkrig
Jeg kan ikke længere kende mit Danmark. Første del af Haifaa Awads dagbogsserie fra juni 2015 om hendes andet ophold som frivillig læge i Syrien
Samling af Haifaa Awads indlæg i dagbladet Information.

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Debattører fra Danmark
Læger fra Danmark
Danskere i 2000-tallet

Haifaa Awad


Das Kloster Caldern (gelegentlich auch Kaldern) ist ein ehemaliges Kloster der Zisterzienserinnen, das zwischen 1238 und 1250 bei Caldern, einem Ortsteil der mittelhessischen Gemeinde Lahntal, gegründet und 1527 aufgehoben wurde.

Geschichte

Gründung
Die Umstände der Gründung und auch die Gründer sind unbekannt, allerdings liegt die Gründungszeit des Zisterzienserinnenklosters in Caldern zwischen 1238 und 1250. Dies ist unter anderem durch die erste urkundliche Erwähnung von 1250 zu erfahren, welche als Abschrift von 1373 überliefert ist. Die Landgräfin Sophie von Thüringen schenkte dem Kloster ihre Calderner Nikolaikapelle und stellte es unter ihren Schutz. Die Kapelle, eine spätromanische Anlage mit einem hohen Wehrturm, wurde zur Klosterkirche. 1251 bestätigte der apostolische Legat die landgräfliche Schenkung des Patronatsrechts der Kirche von Caldern an das Kloster. Am 31. Mai 1286 genehmigte Landgraf Heinrich die Verlegung der Gerichtsstätte und des Marktplatzes, des Tanzplatzes und der Schenke, die als Störung des Klosterbetriebs empfunden wurden.

Entwicklung
Auch in der Folgezeit genoss das Kloster Unterstützung durch die Landgrafen. So wurden ihm zwei Wälder bei Brungershausen geschenkt und die Güter bei Caldern und Brungershausen durch die Landgrafen und den Bischof von Münster von allen Abgaben befreit. Damit erhielt das Kloster Immunitätsrechte, was Ausdruck der landgräflichen Territorialpolitik dieser Zeit war.

Auflösung
Seit der Mitte des 14. Jahrhunderts machte sich ein länger anhaltender wirtschaftlicher Rückgang bemerkbar, aus dem ein Verlust einzelner wichtiger Einkünfte entstand. Eine Abgabenbefreiung, die Landgraf Heinrich II. dem Kloster 1370 gewährte, kann daher als Versuch gedeutet werden, dem Niedergang des Klosters entgegenzuwirken. In der Zeit der Reformation waren vor allem die Beschränkung der klösterlichen Tuchproduktion und Abgabenverweigerungen ein harter Schlag für das Kloster.

Im Rahmen der Reformation wurde das Kloster 1527 schließlich von Landgraf Philipp aufgelöst. Zu dieser Zeit beherbergte das Kloster 41 Nonnen, davon 15 Laienschwestern. Die Nikolaikirche wurde wieder Pfarrkirche.
Die Einkünfte und das Liegenschaftsvermögen des Klosters übertrug Philipp I. 1533 an die beiden Siechenhäuser in Marburg und 1540 an die Universität Marburg. Im Jahre 1650 gelangte dieses Vermögen an die Universität Gießen. 1767 wurde dieser Besitz durch den Landgrafen von Hessen-Kassel durch Auslösung der Marburger Universität rückübertragen.

Verwaltung
Die Vertretung nach außen hatte die Äbtissin inne. Zwischen 1220 und 1228 lehnte das Generalkapitel der Zisterzienser die Aufnahme weiterer Frauenklöster in den Orden ab, so dass das Caldernder Kloster keinem bestimmten Mönchskloster zugeordnet wurde, sondern der Diözese unterstand und nicht inkorporiert war.

Wirtschaft und Besitz
Die Zisterzienserinnen förderten die Zunahme ihrer Territorien durch gezielte Erwerbung von Gütern und Rechten an Schwerpunkten ihrer Grundherrschaft vor allem zwischen 1250 und 1350 und erhielten Schenkungen. So werden auch 1268 die Güter des Klosters, die es zur Zeit der Äbtissin Gertrud in und um Caldern von landgräflichen Hörigen erworben hat, für immer von allen Diensten, zu denen jene Eigenhörigen verpflichtet waren, befreit.

Genutzt wurde dieses Eigentum vor allem zur Selbstversorgung, die auf Eigenwirtschaft beruhte. Die Existenzgrundlage des Klosters waren vor allem Wiesen, Äcker, Gärten mit Bäumen und Kräutern, Scheunen, Stallungen, Wälder, Teichwirtschaft und fünf Mühlen, die im Umkreis zum Kloster gehörten. Bewirtschaftet wurde das Ganze von Nonnen und Konversschwestern, aber auch angestellten Mägden, Knechten, Tagelöhnern und Pfründern sowie Angestellten in unterschiedlichsten Positionen. Der nicht direkt genutzte Klosterbesitz wurde verpachtet.

Zur Landwirtschaft kommt die Leinen- und Wolltuchproduktion hinzu, mit der das Kloster Caldern zusammen mit dem Kloster Georgenberg in der Region eine dominierende Rolle einnahm. Die Klöster hatten zudem auch Handelsprivilegien inne. Im Jahre 1525 wurde die Calderner Tuchproduktion beschränkt, so dass die Nonnen nur noch Tücher aus Wolle und Leinen zum eigenen Bedarf herstellen durften.
Das Kloster verfügte in Form von Häusern und Gärten über städtischen Besitz in den Städten Marburg, Wetter, Biedenkopf und Herborn, welcher durch Kauf oder auch Schenkungen in seinen Besitz gefallen war. Zusätzlich betrieben die Nonnen von Caldern in der Stadt Marburg eine Fleischschirn, deren Einnahmen an das Kloster gingen. Geldgeschäfte wurden vom Kloster auch getätigt: Es erhielt Geldgeschenke und verlieh Geld, auch wenn letzteres der Ordensregel widersprach.

Waldungen zu Caldern
Die im Osten gelegenen Universitäts-Waldungen erstreckten sich bis nach Michelbach. Aus dem Jahr 1742 liegt eine Anweisung an den Förster von Caldern vor, in der in 17 Punkten seine Aufgaben für das Gebiet, das bis 1526 noch zum Besitz der landgräflichen Universität Gießen gehörte, aufgelistet ist. Der endgültigen Anweisung gingen mehrere Entwürfe voraus, die bisher allerdings noch nicht transkribiert oder veröffentlicht sind und im Archiv der Philipps-Universität Marburg, räumlich im Staatsarchiv Marburg untergebracht, verweilen. Noch heute gehören die Waldungen zum Besitz der Philipps-Universität Marburg.

Heute

Am östlichen Abhang des ehemaligen Klostergeländes sind Reste der Klostermauern zu finden, die restauriert wurden. Auch die Klosterkirche steht noch. Als "Pforte zum Paradies" wird ein Klostergarten bezeichnet, der auf dem ehemaligen Kreuzgang angelegt ist. Das Calderner Heimatmuseum zeigt eine Ausstellung zum Calderner Zisterzienserinnenkloster.

Literatur

 Ludwig Lotzenius: Geschichte der hessischen Ämter Battenberg und Wetter. Bearb. von Matthias Seim. Geschichtsverein Battenberg in Verb. mit dem Geschichtsverein Wetter, Battenberg 2013.
 Ursula van Meter: Das Zisterzienserinnenkloster in Lahntal-Caldern, Magisterarbeit, Frankfurt am Main 1990

Weblinks

 Gemeinschaft Evangelischer Zisterzienser-Erben: Zisterzienser-Kloster Caldern, abgerufen am 19. Juni 2012

 Suche nach Kloster Caldern im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Caldern
Caldern
Caldern
Caldern
Caldern
Sakralbau im Landkreis Marburg-Biedenkopf
Bauwerk in Lahntal
Aufgelöst 1527
Organisation (Landkreis Marburg-Biedenkopf)
Geschichte (Landkreis Marburg-Biedenkopf)

Kloster Caldern


An Panicum pygmaeum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Panicum pygmaeum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum pygmaeum


Puelioideae, potporodica trava. Postoje dva tribusa. Rod Atractocarpa Franch. iz tribusa Atractocarpeae, sinonim je za Puelia Franch.

Ime dolazi po rodu Puelia, trajnicama iz Afrike.

Tribusi
 Tribus Atractocarpeae Jacq.-Fél. ex Tzvelev
 Puelia Franch. (5 spp.)
 Tribus Guaduelleae Soderstr. & R. P. Ellis
 Guaduella Franch. (6 spp.)

Izvori

Trave

Puelioideae


Carlos Eduardo Fierro Guerrero (* 24. Juli 1994 in Ahome, Sinaloa) ist ein mexikanischer Fußballspieler auf der Position des Stürmers.

Karriere

Verein
Am 2. September 2011 kam Fierro im Dress von Chivas Guadalajara zu seinem ersten Einsatz in der mexikanischen Primera División, als er fünf Minuten vor Spielende beim 1:0-Auswärtssieg gegen den Club Tijuana für Marco Fabián eingewechselt worden war.

Insgesamt kam Fierro in acht Spielen der Apertura 2011 zum Einsatz. In der Clausura 2012 kam er zwölfmal zum Einsatz und absolvierte drei Spiele in voller Länge: beim 0:2 in Monterrey am 11. Februar 2012, beim 2:0 gegen Toluca am 24. März 2012 und beim 0:1 gegen die benachbarten Estudiantes Tecos am 1. April 2012.

In der Copa Libertadores 2012, die für seine Mannschaft so enttäuschend verlief, erzielte er am 13. März 2012 das "goldene" Tor zum 1:0-Sieg gegen den Defensor Sporting Club. Es war eines von nur zwei Toren und der einzige Sieg für Guadalajara in diesem Turnier.

Nationalmannschaft
Große Aufmerksamkeit erregte Fierro bereits, bevor er überhaupt sein erstes Spiel als Profifußballspieler absolviert hatte. Bei der im eigenen Land ausgetragenen U-17-Fußball-Weltmeisterschaft 2011 gehörte er nicht nur zum Kader der mexikanischen U-17-Auswahl, die Weltmeister wurde, sondern verzeichnete auch noch zwei persönliche Erfolge: zum einen wurde er zum drittbesten Spieler des Turniers gewählt und hierfür mit dem Bronzenen Ball ausgezeichnet; zum anderen war er mit seinen vier Treffern der erfolgreichste Torschütze der Mexikaner.

Erfolge

Verein
 Mexikanischer Meister: Clausura 2017 (mit Guadalajara)
 Mexikanischer Pokalsieger: Apertura 2015 (mit Guadalajara), Apertura 2016 (mit Querétaro), Clausura 2017 (mit Guadalajara)

Nationalmannschaft
 U-17-Fußballweltmeister: 2011

Auszeichnungen
 Bronzener Ball (d. h. Drittbester Spieler) der U-17-Fußball-Weltmeisterschaft 2011

Weblinks

 Profil bei Mediotiempo

Einzelnachweise

Fußballspieler (Deportivo Guadalajara)
Fußballspieler (Querétaro Fútbol Club)
Fußballspieler (CD Cruz Azul)
Fußballspieler (Monarcas Morelia)
Fußballspieler (San José Earthquakes)
Mexikanischer Meister (Fußball)
Copa-México-Sieger
Geboren 1994
Mexikaner
Mann

Carlos Fierro


Pratinha es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais.

Historia
 Fundación:

Geografía
Su población estimada en 2019 era de 3.603 habitantes.

Hidrografía
Entre los cursos hídricos se encuentran:
 Arroyo del infierno (Riberão del Inferno)
 Arroyo de la Estiva
 Río Quiebra Anzol
 Arroyo de la Plata

Carreteras
 BR-262
 MG 796

Administración
 Prefecto: John Wercollis (Partido Laborista Cristiano, PTC) (2020/2023)
 Viceprefecto : Mozair Euripides Ferreira, conocido como Mozair (PTC)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Pratinha


Jlebodarovski  es un jútor del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla derecha del río Chamlyk, de la cuenca del río Kubán a través del Labá, 17 km al este de Labinsk y 160 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 83 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Voznesénskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Хлебодаровский.
Información sobre el municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar

Jlebodarovski


Priscilla Buxton ( - ) est une abolitionniste britannique de l'esclavage. Elle est co-secrétaire de la London Female Anti-Slavery Society . En 1833, une pétition de 187 000 signatures de femmes est présentée au parlement pour mettre fin à l'esclavage. Les deux premiers noms sont Amelia Opie et Priscilla Buxton.

Biographie
Buxton est née à Earlham Hall dans le Norfolk en 1808, fille de Sir Thomas Fowell Buxton, premier baronnet et Hannah Gurney. Sa tante maternelle est Elizabeth Fry et son oncle Joseph John Gurney .

Buxton est l'assistante spéciale de son père alors qu'il mène la campagne pour mettre fin à l'esclavage dans les colonies britanniques. Elle participe aussi à la préparation du travail missionnaire éducatif en Afrique .

En 1832, Buxton devient co-secrétaire de la London Female Anti-Slavery Society. Elle ne pouvait pas rejoindre la Société anti-esclavagiste, bien qu'elle soit en partie fondée par son père car seuls les hommes étaient autorisés à y adhérer. Elle pouvait entendre son père parler au parlement mais seulement à condition qu'elle l'entende via un conduit de ventilation. Seuls les électeurs (et les autres hommes) étaient autorisés à assister au séances dans les chambres du Parlement . Les femmes pouvaient lancer des pétitions et Buxton est l'une des premières des 187 000 qu'elle aidé à organiser en 1833 contre l'esclavage. La pétition est portée par deux personnes, c'est la plus grande pétition abolitionniste jamais réalisée et elle a été moquée au parlement .

Buxton épouse l'homme politique écossais Andrew Johnston qui est un allié de son père. Johnston se présente aux élections générales réformées de 1832 où il devient député du district de St Andrews de Burghs . Ils choisissent de se marier le  août 1834, jour où la majorité des esclaves de l'Empire britannique sont légalement libérés .

Ils ont quatre enfants  dont le député Andrew Johnston et sont les grands-parents du designer Edward Johnston (le fils de son fils cadet Fowell Buxton Johnston) .

Son mari et son père perdent leur siège aux élections de 1837. Elle et Andrew partent à Fife puis retournent dans le sud où Andrew occupe un emploi à la Gurney's Bank. Priscilla est décédée en 1852 .

Buxton a une plaque posée par le conseil de Cromer qui fait la publicité de leur musée. Le journal et les lettres de Buxton sont publiés en 1862 .

Références

Liens externes

Décès en juin 1852
Naissance en février 1808
Décès à 44 ans

Priscilla Buxton


حزب حركة النهضة: حزب سياسي تونسي ذو توجه إسلامي.

  حركة النهضة الإسلامية: حزب سياسي جزائري ذو توجه إسلامي.
  حزب النهضة: حزب سياسي مغربي.
  حزب النهضة والفضيلة: حزب سياسي مغربي ذو توجه إسلامي.
  حزب النهضة: حزب سياسي مصري ذو توجه إسلامي، منشق عن الإخوان المسلمين، أسسه محمد حبيب.
  حزب النهضة: يسمى الآن حزب الأصالة، أسسه ممدوح إسماعيل، هو ذو توجه إسلامي.
  حزب نهضة مصر: حزب مصري يجمع عدة أعضاء من الحزب الوطني الديمقراطي المنحل.
  حزب النهضة المصرية: حزب سياسي مصري ذو توجه إسلامي صوفي.
  حزب النهضة: حزب سياسي إريتري.
  حزب النهضة الإسلامية في طاجكستان: حزب سياسي طاجكستاني، ذو توجه إسلامي.

حركة النهضة (توضيح)


Uijeongbu (en coreano:의정부시, romanización revisada :uijeongbusi, léase:Uichánbu) es una ciudad en la provincia de Gyeonggi, Corea del Sur.

Está ubicada unos 20 km al norte de Seúl. Su extensión es de 81,31 km² (de los cuales el 50% es bosque) y su población total es de 430.000 habitantes en 2010.

La ciudad es montañosa siendo el monte Dobongsan la parte más alta.

En esta ciudad se encuentra ubicada la base principal de la segunda división de infantería de EE.UU que cuenta con 17.000 soldados.

Administración
La ciudad de Uijeongbu se divide en 15 barrios.

Ciudades hermanas
Shibata, Japón
Richmond (Virginia), EE. UU.

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial

Localidades de Gyeonggi

Uijeongbu


Nahija Mare' () je nahija u okrugu Azaz, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je 191,42 km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 39.306 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Mare'.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Mare' (nahija)


Meston ist der Familienname folgender Personen:

 Archibald Meston (1851–1924), schottischstämmiger australischer Politiker, Protector of Aborigines, Journalist, Autor, Naturwissenschaftler und Entdeckungsreisender
 James Meston, 1. Baron Meston (1865–1943), britischer Politiker (Liberal Party) und Beamter
 Stanley Meston (1910–1992), US-amerikanischer Architekt

Meston


Er Ryan'ı Kurtarmak (İngilizce: Saving Private Ryan), Steven Spielberg tarafından yönetilerek Robert Rodat tarafından yazılan, II. Dünya Savaşı konulu bir epik savaş filmidir.

Film, Yüzbaşı John H. Miller (Tom Hanks) ve yanında bulunan askerlerin (Tom Sizemore, Edward Burns, Barry Pepper, Vin Diesel, Giovanni Ribisi ve Adam Goldberg), diğer üç kardeşi savaş sırasında farklı cephelerde ölen, bunun sonucunda eve dönüş vizesi alan James Francis Ryan isimli askeri bulmaya çalışırken başlarından geçenleri konu almaktadır.

Film, DreamWorks Pictures, Paramount Pictures, Amblin Entertainment ve Mutual Film Company arasında bir ortak yapımdı ve DreamWorks filmi Kuzey Amerika'da dağıtırken Paramount filmi uluslararası olarak gösterime soktu.

Filmin ana çekimleri Haziran 1997'de başladı ve iki ay sürdü. Filmin Normandiya çıkarması sahneleri, İrlanda'nın Wexford kentinde, Curracloe'nin hemen doğusundaki Ballinesker Plajı, Curracloe Kıyısı ve Ballinesker'da çekildi ve İrlanda Ordusuna bağlı askerler Normandiya çıkarması sahnesinde piyade olarak kullandılar.

24 Temmuz 1998'de vizyona giren Er Ryan'ı Kurtarmak, performansları (özellikle Tom Hanks'tan), gerçekçilik, sinematografi, müzik, senaryo ve Spielberg'in yönetmenliği ile eleştirmenler ve izleyicilerden beğeni topladı ve birçok film eleştirmeninin 1998'in ilk on listesinde yer aldı. Aynı zamanda yurt içinde 216,8 milyon dolar ile ABD'de 1998'in en yüksek hasılat yapan filmi ve dünya çapında 481,8 milyon dolar ile 1998'in en yüksek hasılat yapan ikinci filmi oldu. Ek olarak, Mayıs 1999'da ev videosunda gösterilmesinden 44 milyon dolar hasılat elde etti. Film, Altın Küre'de En İyi Film ve Yönetmen, Amerika Yapımcılar Birliği, Amerika Yönetmenler Birliği ve Eleştirmenlerin Seçimi Ödülleri dâhil olmak üzere birçok ödül kazandı. Film, 71. Akademi Ödülleri'nde on bir Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve beş ödül kazandı: En İyi Yönetmen (Spielberg'in ikincisi), En İyi Film Kurgusu, En İyi Görüntü Yönetmeni, En İyi Ses ve En İyi Ses Efekti Kurgusu. Ancak tartışmalı bir Oscar da En İyi Film Oscar'ını Aşık Shakespeare filmine kaptırdı.

Er Ryan'ı Kurtarmak, yayınlanmasından bu yana tüm zamanların en iyi filmlerinden biri olarak kabul edildi ve savaş filmi türünde etkili olduğu için övgü aldı. 2007'de, Amerikan Film Enstitüsü, Er Ryan'ı Kurtarmak filmini AFI'nin 100 Yılında 71'inci en büyük Amerikan filmi seçti. 100 Film (10th Anniversary Edition) ve 2014'te, Film, Ulusal Film Arşivinde, Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihsel veya estetik açıdan önemli" olarak korunmak üzere seçildi.

Filmin ilk 20 dakikasındaki Normandiya Çıkarması sahnelerinin, dünya sinema tarihindeki yeri ayrıdır. Film eleştirmenleri bu sahneleri aşırı gerçekçi olarak nitelendirmiştir. Bununla beraber yapıldığı yılın en iyi film Oscar'ını alamaması film eleştirmenleri tarafından Oscar tarihinin ayıpları listesinde yer alır. IMDb internet sitesinde sinema tarihinin en iyi 250 filmi listesinde 8.6 puan ile 34. sırada bulunmaktadır.

Konusu
Günümüzde yaşlı bir adam, ailesiyle birlikte Normandiya Mezarlığı'nı ziyaret eder. Bir mezar taşının başında acı içinde dizlerinin üzerine çöker.

6 Haziran 1944 sabahı, Amerikan askerleri Overlord Harekâtı'nın bir parçası olarak Omaha Sahili'ne çıktı. Güçlendirilmiş Alman savunma pozisyonlarına saldırırken ağır kayıplar yaşadılar. 2. Korucu Taburu'ndan Yüzbaşı John H. Miller, sahilden çıkışa öncülük etmektedir. Sahilin başka bir yerinde, ölü bir asker kanlı tahtada yüzüstü yatmaktadır; Washington, DC'de Savaş Bakanlığında görev yapan General George C. Marshall, Ryan ailesinin dört oğlundan üçünün kısa bir süre içinde çatışmada öldürüldüğünü öğrenir; D-Day'den kısa bir süre önce Yeni Gine'de Daniel Ryan, Omaha Salihi'nde Sean Ryan ve Utah Plajı'nda Peter Ryan hayatlarını kaybetmiştir; dördüncü oğul, James Francis Ryan, Normandiya'da bir yerlerde 101. Hava İndirme Tümeni'nde görevlidir. Başkan Abraham Lincoln'ün Bixby mektubunu yüksek sesle okuyan Marshall, Ryan'ın bulunup eve getirilmesini emreder.

D-Day'den üç gün sonra Yüzbaşı Miller, Ryan'ı bulup geri getirme emri alır. Bölüğünden yedi adam seçer: T/Çavuş Mike Horvath, Kıdemli Er Richard Reiben ve Adrian Caparzo, Er Stanley Mellish ve Daniel Jackson, T/4 doktoru Irwin Wade - ayrıca 29. Piyade Tümeni'nden bir tercüman olan T/5 Timothy Upham bu göreve seçilen askerlerdir.

Düşmana karşı savaşan 101'inci müfreze Neuville'e taşınırlar. Caparzo, daha sonra Jackson tarafından öldürülen bir Alman keskin nişancı tarafından öldürülür. Er James Ryan'ı bulurlar, ancak onun James Frederick Ryan olduğunu öğrenirler. Miller, yanından geçen askerlerden Ryan'ın Ramelle'deki önemli bir köprüyü savunduğunu öğrenir.

Miller, Ramelle yakınlarında, adamlarının endişelerine rağmen terk edilmiş bir radar istasyonundaki bir Alman makineli tüfek konumunu etkisiz hâle getirmeye karar verir. Wade çatışmada öldürülür. Upham'ın ısrarıyla Miller, hayatta kalan bir Alman esirini serbest bırakır. Miller'ın liderliğine olan güvenini kaybeden Reiben, onları terk etmek ister ve Horvath ile yüzleşmesine yol açar. Miller, sivildeyken bir lisede İngilizce öğretmeni olduğunu söyler; Reiben kalmaya karar verir.

Ramelle'de Er Ryan'ı yakın bir Alman saldırısına karşı kilit köprüyü savunmaya hazırlanan küçük bir paraşütçü grubu arasında bulurlar. Miller, Ryan'a kardeşlerinin öldüğünü ve onu eve getirmesinin emredildiğini söyler. Ryan, buna rağmen görevinden ayrılmaya isteksizdir. Miller, köprünün savunması için birimini paraşütçülerle birleştirir. Düşmanı 30 kalibrelik iki makineli tüfek, molotofkokteylleri, tanksavar mayınları ile pusuya düşürmek için bir plan tasarlar.

Alman 2. SS Panzer Tümeni'nin askerleri, tümü piyade tarafından korunan iki Tiger tankı ve iki Marder tank avcısı ile gelirler. Almanlara ağır hasar vermelerine rağmen, Jackson, Mellish ve Horvath ile birlikte neredeyse tüm paraşütçüler öldürülür; Upham korkudan hareketsiz kalır. Miller köprüyü yok etmeye çalışır, ancak Alman askerlerine yeniden katılan radar istasyonundan hayatını bağışlayıp serbest bıraktıkları Alman askeri tarafından vurulur. Miller köprü patlatıcısını almak için sürünür ve yaklaşmakta olan bir Alman tankına tabancasıyla etkisiz ama meydan okurcasına ateş eder. Tank köprüye ulaştığında, bir Amerikan P-51 Mustang tepesinde uçar ve tankı yok eder, ardından Amerikan zırhlı birimleri kalan Almanları bozguna uğratmak için gelirler. Almanlar tamamen geri çekilirken, Upham saklandığı yerden çıkar ve Miller'ı vurduğuna tanık olduğu Alman askerini vurarak öldürür, ancak diğer Alman askerlerinin kaçmasına izin verir.

Miller, Ryan'a yaralarından ölmeden önce "bunu hak etmesini" söyler. Sahne günümüze geçerken, mezarlığı ziyaret eden yaşlı adamın Er Ryan olduğu ortaya çıkar ve Miller'ın mezarının önünde, Miller ve ekibinin geçmişte yaptığı fedakarlıklar için minnettarlığını ifade eder. Ryan karısına böyle bir fedakarlığa layık olup olmadığını sorar ve buna layık olduğu cevabını alır. Son sahnede, Ryan'ın Miller'in mezarını selamladığını ve esintiyle hafifçe dalgalanan Amerikan bayrağına dönüştüğünü gösterir.

Oyuncular

Yapım

Yapım öncesi
Gordon ve yardımcı yapımcı Gary Levinsohn, Tom Hanks'ın filmde Yüzbaşı Miller olarak görünmesini istiyorlardı. Gordon, "Tom bu konuda son derece heyecanlıydı ve" Steven ve ben her zaman birlikte çalışmak istedik "dedi. Harrison Ford ve Mel Gibson başlangıçta Yüzbaşı Miller rolü için düşünülüyordu.

Çekimler başlamadan önce, Edward Burns, Tom Sizemore, Barry Pepper, Vin Diesel, Adam Goldberg, Giovanni Ribisi ve Tom Hanks dâhil olmak üzere filmin yıldızlarından bazıları, deniz subayı Dale Dye ve Warriors liderliğindeki on gün süren ve oyuncuları gerçekçi askeri tasvirler için eğitme konusunda uzmanlaşmış bir California şirketi "eğitim kampı"na gittiler. Matt Damon ayrı olarak eğitildi. Spielberg, oyuncuları eğitim kampına gitmeye zorlamaktaki asıl amacının doğru teknikleri öğrenmek değil, "asker olmanın nasıl bir şey olduğuna saygı duymalarını istediğim için" olduğunu belirtmişti. Çekimler sırasında Sizemore uyuşturucu bağımlılığıyla savaşıyordu ve Spielberg her gün uyuşturucu testi yaptırmasını istedi. Eğer bir testi geçemezse işten alınacak ve tüm sahneleri farklı bir oyuncuyla yeniden çekilecekti.

Filmin ikinci sahnesi, Normandiya sahillerine inişi anlatan 20'den fazla dakikalık bir sekans. Spielberg, "seyirciyi benimle sahneye çıkarmak" için bu özellikle şiddetli sekansı dâhil etmeyi seçti ve özellikle "seyircilerin seyirci olmasını" istemediğini, bunun yerine "onlardan bunlarla katılımcı olmalarını talep etmek istediğini belirtti."

Çekimler

Çekimler 27 Haziran 1997'de başladı ve iki ay sürdü. Spielberg, film için Omaha Sahili manzarasının neredeyse tam bir kopyasını istedi; kum ve Alman kuvvetlerinin konuşlandırıldığı yere benzer bir blöf ve Curracloe, County'nin hemen doğusunda Ballinesker Beach, Curracloe Strand, Ballinesker'da yakın bir eşleşme bulundu. Omaha Sahili çıkarmalarını tasvir eden dizinin prodüksiyonu 12 milyon dolara mal oldu ve bazıları İrlanda Yedek Savunma Kuvvetleri'nin üyesi olan 1.500'e kadar figüran içeriyordu. İkinci Savaş Grubu gibi yerel canlandırma gruplarının üyeleri, Alman askerlerini oynamak için figüranlar olarak rol aldı. Ek olarak, çıkarma sırasında sakat kalan Amerikan askerlerini tasvir etmek için yirmi ila otuz gerçek ampute kullanıldı.

Colleville-sur-Mer ve Calvados'taki Normandiya Amerikan Mezarlığı ve Anıtı için Normandiya'da bazı çekimler yapıldı. Hatfield, Hertfordshire, Thame Park, Oxfordshire ve Wiltshire'daki eski bir İngiliz Havacılık ve Uzay fabrikası gibi diğer sahneler İngiltere'de çekildi. Prodüksiyon Seaham, County Durham'da da gerçekleşecekti, ancak hükûmet kısıtlamaları buna izin vermedi. Hem Gordon hem de Levinsohn'a göre, Spielberg filmin tam yaratıcı kontrolüne emanet edildiği için yapımcılar prodüksiyona pek dâhil olmadılar. Filmin her iki yapımcısı yalnızca dış finansmanın artırılması ve uluslararası dağıtımın idaresi ile ilgiliydi. Ancak Gordon, Spielberg'in "kapsayıcı ve zarif ve senaryonun gelişimi açısından son derece istekli" olduğunu söyledi.

Tarihin tasviri

Film yapımcıları, askerlerin sudaki kurşunlarla vurulmasını daha iyi göstermek için su altı kameraları kullandı. Kanın deniz suyundaki etkisini simüle etmek için kırk varil sahte kan kullanıldı. İkinci Dünya Savaşı Alman zırhlı araçlarını tasvir ederken bu derece gerçekçiliği elde etmek daha zordu, çünkü birkaç örnek çalışma durumunda hayatta kaldı. Filmdeki Tiger I tankları, eski ama işlevsel Sovyet T-34 tanklarının şasisi üzerine inşa edilmiş kopyalardı. Filmde Panzer olarak tanımlanan iki aracın, Marder III tank avcılarını tasvir etmesi amaçlanmıştır. Biri, orijinal Marder III'ün yapımına benzer bir Çek yapımı Panzer 38(t) tankının şasisi kullanılarak film için yaratıldı; Diğeri ise 38 (t) şasiyi de kullanan kozmetik olarak modifiye edilmiş bir İsveç SAV m/43 saldırı silahıydı.

Sinematografi
Spielberg, hem hikâyeye sadık hem de geçtiği dönemi yansıtan bir ton ve kalite elde etmek için görüntü yönetmeni Janusz Kamiński ile bir kez daha işbirliği yaptı ve şunları söyledi: "Başta, ikimiz de bunun böyle görünmesini istemediğimizi biliyorduk. İkinci Dünya Savaşı hakkında bir Technicolor savurganlığı gibi, ama daha çok 1940'lardan çok doygunluğu giderilmiş ve düşük teknolojili renkli haber filmi görüntüleri gibi."

Kamiński, kamera lenslerindeki koruyucu kaplamayı çıkararak onları 1940'larda kullanılanlara daha yakın hale getirdi. "Koruyucu kaplama olmadan, ışık içeri giriyor ve etrafta sıçramaya başlıyor, bu da onu odaktan çıkmadan biraz daha dağınık ve biraz daha yumuşak hale getiriyor" diye açıklıyor. Görüntü yönetmeni, negatifi parlaklığı ve renk doygunluğunu azaltan bir işlem olan ağartıcı baypas yoluyla koyarak genel etkiyi tamamladı . Deklanşör zamanlaması, standart 180 derecelik zamanlamanın aksine, savaş sekanslarının çoğu için 90 veya 45 dereceye ayarlandı . Kamiński, "Bu şekilde, oyuncuların hareketlerinde belirli bir staccato ve patlamalarda belirli bir canlılık elde ettik, bu da onları biraz daha gerçekçi kılıyor."

Tepkiler

Gişe
Er Ryan'ı Kurtarmak 24 Temmuz 1998'de 2.463 sinemada gösterime girdi ve açılış haftasında 30,5 milyon dolar hasılat elde ederek bir numaraya girdi ve Blade beşinci haftasında filmin zirvesine çıkana kadar dört hafta boyunca zirvede kaldı. Film ABD ve Kanada'da 216,5 milyon dolar ve diğer bölgelerde 265,3 milyon dolar hasılat elde ederek dünya çapındaki toplamını 481,8 milyon dolara çıkardı. Armageddon'un arkasında bitirerek 1998'in dünya çapında en çok hasılat yapan ikinci filmi oldu .Gişe Mojo, filmin Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da 45,74 milyonun üzerinde bilet sattığını tahmin ediyor.

Eleştirel tepkiler
Er Ryan'ı Kurtarmak eleştirmenlerden ve izleyicilerden beğeni aldı; övgülerin çoğu Spielberg'in yönetmenliğine, gerçekçi savaş sahnelerine, oyuncuların performanslarına, Williams'ın müziğine, Kaminski'nin sinematografisine, Kahn'ın kurgusuna ve Rodat'ın senaryosuna gitti. Rotten Tomatoes'da film, 143 incelemeye göre %93, ortalama 8.60/10 puana sahip. Web sitesi eleştirmenlerinin ortak görüşü şöyle: "Steven Spielberg'in gözünü kırpmadan gerçekçi savaş filmi Tom Hanks'in bir başka kazanan performansıyla demir atıyor, bu türü neredeyse yeniden tanımlıyor."  Metacritic, filme 35 eleştirmen üzerinden 100 üzerinden 91 puan vererek "evrensel beğeni" verdi. CinemaScore tarafından ankete katılan izleyiciler,filme A+ ila F ölçeğinde ortalama "A" notu verdi.

New York Film Eleştirmenleri Birliği ve Los Angeles Film Eleştirmenleri Derneği gibi birçok eleştirmen derneği, Er Ryan'ı Kurtarmak Yılın Filmi olarak seçti . Roger Ebert,filme dört üzerinden dört yıldız verdi ve "güçlü bir deneyim" olarak nitelendirdi. The New York Times'tan Janet Maslin filmi "zamanımızın en iyi savaş filmi" olarak nitelendirdi. Ebert'in ortak sunucusu ve Chicago Tribune eleştirmeni Gene Siskel, filmin "bana öğretilen en zor şeyi başardığını - aksiyon dolu bir savaş karşıtı film yapmak ya da en azından bunu başaramayan bir film yapmak" dedi. bir şekilde savaşı yüceltmek ya da yalan söylemek".  At the Movies adlı programlarında Siskel ve Ebert, filmi 1998'in sırasıyla dördüncü ve üçüncü en iyi filmi olarak adlandırdı. TIME için yazan Richard Schickel, bunun "kendi türünün geleneklerinin tamamen farkında olan, seleflerini bilgilendiren basit ahlak kurallarını aşan, yüksek, ahlaki açıdan akıldan çıkmayan bir zemini ele geçiren bir savaş filmi" olduğunu söyledi. Entertainment Weekly'den Owen Gleiberman filmi övdü ve "Spielberg, modern savaşın saç tetikleyici dengesizliğini yakaladı" dedi.  Los Angeles Times'tan Kenneth Turan filmi de övdü ve "savaşın gerçekçi tasvirinde güçlü ve etkileyici bir dönüm noktası olan Er Ryan'ı Kurtarmak, ekranda izlediğimiz bir film kadar yaşadığımız bir deneyimdir" diyerek nitelendirdi.

Film eleştirmenlerden bazı olumsuz eleştiriler aldı. Chicago Reader için yazan Jonathan Rosenbaum, filme iki yıldız verdi ve "birkaç oldukça iyi aksiyon anı, bir sürü dökülen cesaret, sahte veya boş görünmeyen birkaç drama anı, oldukça gergin bir dönem atmosferi var" dedi. ve bana Forrest Gump'ı hatırlatan biraz duygusal dönüşümdür." dedi. Observer'dan Andrew Sarris, filmin "Herkül enerjisine rağmen sıkıcı bir şekilde manipülatif" olduğunu yazdı.  Film ayrıca, diğer birçok ülkenin genel olarak D-Day inişlerine ve özel olarak Omaha Plajı'na katkılarını görmezden geldiği için bazı eleştiriler aldı. İkincisinin en doğrudan örneği, fiili iniş sırasında, 2. Korucuların İngiliz gemilerinden inmesi ve Kraliyet Donanması çıkarma gemisi (LCA'lar) tarafından Omaha Plajı'na götürülmesidir. Film onları bir Amerikan gemisi olan USS  Thomas Jefferson'dan (APA-30) Birleşik Devletler Sahil Güvenlik mürettebatlı gemileri (LCVP'ler ve LCM'ler) olarak tasvir ediyor. Bu eleştiri, yönetmenin bir "Amerikan" filmi yapma niyetini kabul eden diğer eleştirmenlerle birlikte evrensel olmaktan uzaktı. Film, Spielberg'in şiddet içeren sahneleri kesmeyi reddetmesinden sonra Malezya'da gösterime girmedi;  ancak film nihayet 2005'te 18SG sertifikasıyla DVD'de yayınlandı.

Birçok İkinci Dünya Savaşı gazisi, filmin şimdiye kadar gördükleri en gerçekçi savaş tasviri olduğunu belirtti. Film o kadar gerçekçiydi ki, D-Day ve Vietnam'ın bazı savaş gazileri Normandiya işgalini tasvir eden açılış sahnesini izlememek için sinemalardan ayrıldı. Filmin yayınlanmasından sonra travma sonrası stres bozukluğu danışmanlarına yaptıkları ziyaretlerin sayısı arttı ve birçok danışman "psikolojik olarak daha savunmasız" gazilere filmi izlemekten kaçınmalarını tavsiye etti. Gazi İşleri Bakanlığı, filmden etkilenen gaziler için ülke çapında bir yardım hattı kurdu ve film vizyona girdikten iki haftadan kısa bir süre sonra 170'in üzerinde çağrı aldı.

Film bazı savaş gazilerinden eleştiri aldı. Film yönetmeni ve kıdemli asker Oliver Stone, filmi "İkinci Dünya Savaşı'na iyi savaş olarak tapınmayı" teşvik etmekle suçladı ve filmi Gladyatör ve Kara Şahin Düştü gibi iyi yapılmış olduğuna inandığı, ancak başarılı olabileceğine inandığı filmlerin yanına yerleştirdi. yanlışlıkla Amerikalıların 2003'teki Irak işgaline hazır olmalarına katkıda bulundu. Filmin savaş portresini savunmak için Brian De Palma, " Er Ryan'ı Kurtarmak gibi bir şeydeki şiddet seviyesi mantıklı çünkü Spielberg olanların acımasızlığı hakkında bir şeyler göstermeye çalışıyor."  Oyuncu The Longest Day'de sahne alan ve Normandiya'ya (Tonga Operasyonu) çıkan ilk Müttefik askerler arasında yer alan Richard Todd, filmin "Çöp. Abartılı" olduğunu söyledi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Fransa'da muharebeyi gören Amerikalı akademisyen Paul Fussell, "Spielberg'in Er Ryan'ı Kurtarmak tarzı, dayanılmaz kanlı kargaşanın ayrıntılarını görselleştiren dürüst, üzücü, 15 dakikalık bir açılıştan sonra " diye tanımladığı şeye itiraz etti. Omaha Beach'te, görünüşe göre kötü film sezonunda 12 yaşındaki çocukları heyecanlandırmak için tasarlanmış zararsız, eleştirel olmayan bir vatansever performansa dönüştü. Türü saf kovboylar ve Kızılderililerdi, erdemli kovboylar elbette galip geldi." Tarihçi Jim DiEugenio, filmin aslında "yüzde 90 kurgu" olduğunu ve Tom Hanks'in amacının "İkinci Dünya Savaşı'nı İyi Savaş olarak anmak ve bu savaştaki Amerikan rolünü çok önemli olarak göstermek" olduğunu bildiğini belirtti.

Ödüller
Film, 71. Yıl Akademi Ödüllerinde En İyi Film, Tom Hanks için En İyi Erkek Oyuncu ve En İyi Orijinal Senaryo dahil on bir Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Film, En İyi Görüntü Yönetmeni, En İyi Ses, En İyi Ses Efektleri Kurgusu, En İyi Kurgu ve En İyi Yönetmen Spielberg olmak üzere beş dalda ödül alarak bu kategorideki ikinci galibiyetini aldı.

Film, En İyi Film ödülünü Shakespeare in Love'a kaptırdıktan sonra, birçok film uzmanı Akademi'nin filme En İyi Film Oscar'ını vermeme kararını eleştirdi ve tören tarihindeki en büyük küçümsemelerden biri olarak kabul edilmeye devam etti. 2015'teki bir ankette Akademi üyeleri, ikinci bir şans verildiğinde En İyi Film Oscar'ını Er Ryan'ı Kurtarmak için vereceklerini belirttiler. 2021 itibarıyla, PGA, DGA, Altın Küre ve En İyi Yönetmen Oscar'ını kazanırken En İyi Film'i kazanamayan sadece üç filmden biri oldu. Akademi Ödülleri'nde diğerleri Brokeback Mountain ve La La Land oldu .

Film ayrıca En İyi Film - Drama ve Yönetmen dalında Altın Küre, Özel Efektler ve Ses dalında BAFTA Ödülü, Amerika Yönetmenler Birliği Ödülü, En İyi Film Müziği dalında Grammy Ödülü, Amerika Yapımcılar Birliği Altın Laurel Ödülü ve En İyi Aksiyon, Macera veya Gerilim Filmi için Satürn Ödülü aldı.

Televizyon Yayınları
2001, 2002 ve 2004 yıllarında Gaziler Günü'nde ABC, filmi kesilmeden ve sınırlı ticari kesinti ile yayınladı. Şiddetli savaş sahneleri ve küfür bozulmadan kaldığı için ağ yayınlarına bir TV-MA derecesi verildi. Super Bowl XXXVIII'in devre arası şovu tartışmasının geri tepmesiyle 2004'teki yayın, dil nedeniyle birçok pazarda ön alımlarla gölgelendi. Ancak, American Legion ve Veterans of Foreign Wars gibi eleştirmenler ve gazi grupları bu istasyonlara ve Sinclair Broadcast Group dahil sahiplerine saldırdı .(o sırada on dört ABC iştirakine sahipti), Hearst-Argyle Television (on iki şirkete sahipti); Scripps Howard Broadcasting (altı sahibi); Belo (dördüne ait); ve Cox Enterprises (üç sahibi), iddiaya göre karları programlamanın önüne koymaktı.

ABC'nin ana şirketi The Walt Disney Company, filmin güçlü dilini Federal İletişim Komisyonu'na yayınladıkları için tüm cezalarını ödemeyi teklif etseler bile, toplam 65 ABC üyesi (ağın %28'i) film için uygun zaman aralığını temizlemedi.  Bununla birlikte, sonunda, Er Ryan'ı Kurtarmak'ı gösteren ABC üyesi kuruluşlara karşı herhangi bir şikayette bulunulmadı, bunun nedeni belki de Ebeveyn Televizyon Konseyi gibi muhafazakar gözlemcilerin bile filmin düzenlenmemiş olarak yeniden yayınlanmasını desteklemesidir. Ayrıca, Youngstown bağlı kuruluşu WYTV gibi etkilenen pazarlara yakın olan diğer pazarlardaki bazı ABC bağlı kuruluşları(Hiçbiri filmi yayınlamayan Columbus, Cleveland ve Pittsburgh pazarlarının bazı bölümlerinde izlenebilen kanal 33), Gainesvile üyesi WCJB-TV (Orlando ve Tampa pazarlarının bazı bölümlerinde izlenebilen kanal 20) ve ağın Hartford ve Providence'daki (Boston ve Springfield pazarlarının bazı bölümlerinde izlenebilen) bağlı kuruluşları filmi yayınlamaya devam etti ve yakındaki pazarlara filmi izleme seçeneği verdi. TNT ve Turner Klasik Filmleri filmi de yayınlamıştır. AMC, 2021 itibarıyla filmin yayın haklarını elinde tutuyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1998 çıkışlı dramatik filmler
1990'larda dramatik aksiyon filmleri
1990'larda dramatik savaş filmleri
1990'larda İngilizce filmler
Epik savaş filmleri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik savaş filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Overlord Harekâtı ile ilgili filmler
Steven Spielberg'in yapımcısı olduğu filmler
Steven Spielberg'in yönettiği filmler
John Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Amblin Entertainment filmleri
DreamWorks filmleri
Mutual Film Company filmleri
Paramount Pictures filmleri
En İyi Ses Kurgusu Akademi Ödülü kazanan filmler
En İyi Ses Miksajı Akademi Ödülü kazanan filmler
En İyi Drama Filmi Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü kazanan filmler
Çek Aslanı Ödülü kazanan filmler
Çevrimiçi Sinema Eleştirmenleri Topluluğu En İyi Film Ödülü sahipleri
En İyi Film Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Satürn Ödülü kazanan filmler
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği En İyi Film Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri ile ilgili filmler
Hertfordshire'da çekilmiş filmler
Oxfordshire'da çekilmiş filmler
Wiltshire'da çekilmiş filmler
İrlanda Cumhuriyeti'nde çekilmiş filmler
Fransa'da çekilmiş filmler
1944'te geçen filmler
1998'de geçen filmler
Konusu Fransa'da geçen filmler
En İyi Film New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
En İyi Film Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri

Er Ryan'ı Kurtarmak


Catherine Desnitski ou Ekaterina Ivanovna "Katya" Desnitskaya (en ), née le 27 avril 1886 à Loutsk et morte le 3 janvier 1960 à Paris, ou Mom Katerin au Siam, était une noble russe, participante à la guerre russo-japonaise et détentrice de la croix de Saint-Georges (1904).

Elle était l'épouse du prince siamois Chakrabongse Bhuvanath (entre 1906-1919), second fils du roi Rama V, rencontré en 1904 alors qu'il recevait une formation militaire à Saint-Pétersbourg. L'histoire de leur amour est décrite dans plusieurs ouvrages littéraires, dont notamment Katya and the Prince of Siam.

En 1919, elle part pour Shanghai, où vit une importante diaspora russe. Elle a ensuite épousé l'Américain Harry Clinton Stone. Par la suite, ils ont déménagé à Paris, où Catherine Desnitski a passé le reste de sa vie.

Biographie

Enfance et jeunesse
Catherine Desnitski naît le 27 avril 1886 ou le 9 mai 1888. Ses parents ont chacun été mariés et ont eu des enfants — deux enfants pour la mère de Catherine, cinq pour son père — avant l'union qui a donné naissance à Catherine et son frère Ivan. Son père est un homme qui a étudié pour devenir juriste et a travaillé dans un tribunal ; il devient membre de la chambre du tribunal de district de Kiev, devenant par la même occasion un noble.

Catherine a deux ans lorsque son père meurt. Elle grandit à Kiev, qui fait alors partie de l'Empire russe. Sa famille, autrefois riche, s'est fortement appauvrie. Sa mère meurt en 1903, alors que Catherine a seize ans ; la jeune fille rejoint alors son frère Ivan qui étudie à Saint-Pétersbourg et y devient infirmière (sœur de la Miséricorde).

Engagements lors de la guerre russo-japonaise de 1904-1905
Durant la guerre russo-japonaise de 1904-1905, alors qu'elle a dix-sept ans, elle se porte volontaire pour aller au front, malgré les tentatives de son prétendant, le prince du Royaume de Rattanakosin Chakrabongse Bhuvanath (1883-1920), de la retenir dans la capitale russe. Elle en reviendra avec plusieurs décorations militaires.

Mariage avec le prince Chakrabongse Bhuvanath
Elle et le prince Chakrabongse Bhuvanath décident ensuite de se marier, gardant ce projet secret durant un temps ; leur union a lieu à Constantinople en 1906, puis ils voyagent au Caire avant de passer par Port-Saïd puis de gagner l'Asie. Catherine appréhende notamment la réception de la nouvelle de ce mariage dans leurs deux familles et pays. Le prince rentre d'abord à Bangkok sans indiquer qu'il s'est marié — son père, le roi Rama V, bien qu'ayant établi plusieurs réformes dans son pays, n'est pas prêt à accueillir une belle-fille d'origine étrangère, d'autant que le prince Chakrabongse Bhuvanath est second sur la liste des héritiers potentiels du trône —, puis, au bout de trois semaines, une fois la nouvelle éventée, il organise l'arrivée de Catherine, restée momentanément à Singapour.

Durant les deux premières années de présence de Catherine Desnitski dans le royaume, celle-ci apprend la langue thaïe et l'anglais, et se rapproche également peu à peu de la reine Saovabha Phongsri, qui initialement, refusait aussi ce mariage. Catherine n'est pas accueillie au palais royal, ni à certaines cérémonies à l'étranger où est invité le prince Chakrabongse. Catherine et Chakrabongse deviennent les parents du premier petit-fils du coupe royal, Chula Chakrabongse (1908-1964). Lorsque le frère aîné du prince Chakrabongse accède au trône, il reconnaît le mariage du couple et Catherine est nommée duchesse de Bisnulok tandis que son époux en est prince titulaire (ville qui deviendra plus tard  Phitsanulok). Le jeune couple habite dans le palais Paruskavan à Bangkok. Catherine relate aussi dans ses lettres son étonnement quant à certaines coutumes de son nouveau pays. Chrétienne orthodoxe dévouée, Catherine découvre et apprécie le Bouddhisme.

Catherine et Chakrabongse voyagent dans leur pays et en Europe, parfois la jeune femme voyage seule, tandis que son époux progresse dans sa carrière militaire et est souvent en déplacement.

Durant la Première guerre mondiale et à la suite de la révolution de 1917 en Russie, Catherine Desnitski s'inquiète pour son pays d'origine et sa famille. Tandis que Catherine Desnitski est en voyage, le prince se rapproche de l'une de ses nièces de 15 ans, la princesse Chavalit et souhaite l'avoir comme seconde épouse, ce qui correspond à une tradition du pays ; le couple formé par Catherine et Chakrabongse divorce en 1919. Catherine Desnitski refuse un gros don financier de la part de son ancien époux, et un cadeau du roi Rama VI, au profit d'une rente annuelle de .

Installation en Chine
Catherine Desnitski rejoint son frère Ivan, qui est directeur du Chemin de fer oriental chinois, à Pékin, en Chine. Elle entre dans la Société russe de bienfaisance afin d'aider les nombreux réfugiés démunis présents dans la ville et s'y consacre.

Catherine Desnitski est présente lors des funérailles du prince Chakrabongse, à Bangkok, en 1920 ; celui-ci était âgé de 37 ans.

À Pékin, Catherine Desnitski épouse un ingénieur américain ; le couple s'installe à Paris, en France, puis à Portland, dans l'Oregon.

Mort
Catherine Desnitski meurt le 3 janvier 1960, âgée de 72 ans et est enterrée à Paris.

Descendance et héritage

Le prince Chula Chakrabongse demeure dans le royaume de Siam durant son enfance, puis étudie en Angleterre, pays dans lequel il vivra jusqu'à la fin de sa vie. Il y épouse Elizabeth Hunter, une anglaise, et ce couple donne naissance à Narisa Chakrabongse ; cette dernière a coécrit avec sa tante maternelle, Eileen Hunter, le livre biographique . Narisa Chakrabongse a elle-même pour fils le musicien Julachak Jakrapong, connu sous le nom de scène Hugo.

Bibliographie
 Eileen Hunter, Narisa Chakrabrongse, , Bangkok : River Books : distribué par APA Publications (Thaïlande), 1994.

Ballet
Le Ballet du théâtre du Kremlin a adapté en ballet l'histoire de Katya et le Prince Chakrabongse. Celui-ci a été représenté lors du Festival international de danse et de musique de Bangkok () en 2003.

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 Anna Leonowens

Liens externes

 Екатерина Десницкая оставила сиамского принца.
 История любви русской красавицы и принца Сиама.

Infirmière russe
Personnalité russe de la guerre russo-japonaise
Naissance en avril 1886
Naissance à Loutsk
Naissance dans le gouvernement de Volhynie
Décès en janvier 1960
Décès à Paris
Décès à 73 ans

Catherine Desnitski


Sauvagesia je rod rudista koji pripada porodici Radiolitidae.

Rasprostranjenost
Ostatci roda Sauvagesia pornađeni su u: Afganistanu, Grčkoj, Hrvatskoj, Italiji, Jordanu, Kubi, Meksiku, Peruu, Rumunjskoj, Sjedinjenim Američkim Državama, Sloveniji, Somaliji, Španjolskoj i Turskoj. Među lokacijama u Hrvatskoj gdje su pronađeni ostatci ovog roda su Cres i Medvednica.

Taksonomija
Rodu Pseudopolyconites pripada iduća vrsta:
 Sauvagesia kunlunensis Z.-R. Yang, 1984.
 Sauvagesia tenuivalvata Wiontzek, 1934.
 Sauvagesia xinjiangensis Z.-R. Yang, 1984.

Izvori

Rudisti

Sauvagesia (rod rudista)


«Fantasy» puede referirse a:

Música
 Fantasy (-), discográfica;
 Fantasy (-), grupo vocal estadounidense;
 Fantasy (1978), canción de Earth, Wind & Fire;
 Fantasy (1995), canción de Mariah Carey;
 Fantasy (1973), álbum de Carole King;
 Fantasy (1988), álbum de Münchener Freiheit;

Fantasy


The Naikaku Sōri Daijin Kantei (内閣総理大臣官邸) is the official workplace of the Prime Minister of Japan. It is commonly referred to as , or simply .

Located at 2-3-1 Nagata-chō, Chiyoda-ku, Tokyo 100–8968, it is diagonally adjacent to the National Diet Building. The term Kantei is used as a metonym for the office of the Prime Minister of Japan and for the Prime Minister's advisors and administration in general.

In addition to being the principal office of the Prime Minister, the building also serves as the principal office of the Chief Cabinet Secretary and their Deputy, the location of Cabinet meetings, and is also the location of a national crisis management center.

History

Current Office
A new five-storied office building was built in 2002, with 2.5 times the floor space. Installed with solar panels and a rainwater storage system, the new building has been designed to minimize environmental impact. The new residence went into service in April 2002

In an April 2015 incident, a Phantom 2 drone carrying traces of radiation was found on the roof of the PM's office.

Previous Office
The former office building is now known as the , the Prime Minister's personal residential quarters.

With the evolution of a national parliament after the Meiji Restoration and the establishment of the post of "Prime Minister of Japan" in 1885, the need for an official prime ministerial residence was felt. On the encouragement of Prime Minister Tanaka Giichi, the first residence was completed on 18 March 1929. It incorporates architectural styles such as Art Deco and expressionist architecture which became popular from the late Taishō period to the early Shōwa period. It was heavily influenced by the architecture of Frank Lloyd Wright, in particular his design for the second Tokyo Imperial Hotel. It is a two-storied mansion designed by Muraji Shimomoto, of the Ministry of the Treasury (now Ministry of Finance). Prime Minister Tanaka is said to have exclaimed, "This is just like a café, isn't it?", upon seeing the building.

By the 1990s, the old  building was deemed cramped and insufficient. It underwent seismic retrofitting and internal renovation.

Notes

External links

 Prime Minister of Japan and His Cabinet
 Official YouTube Channel
 A virtual tour of the Kantei (Prime Minister's Official Residence)
 A virtual tour of the former Kantei (Prime Minister's Official Residence)

Official residences in Japan
Buildings and structures in Chiyoda, Tokyo
Prime ministerial residences
Government buildings completed in 1929
Houses completed in 1929
Government buildings completed in 2002
Houses completed in 2002
2002 establishments in Japan
Prime Ministers of Japan

Naikaku Sōri Daijin Kantei


As Tábulas de barro de Astorga, também denominadas Itinerário de Astorga ou enfim Itinerário de barro, são quatro placas de barro cozido, que datam do fim do século III, conservadas no Museu Arqueológico das Astúrias, que descrevem cinco itinerários de vias romanas de Hispânia, com as mansiones e as milhas entre elas.

Descrição
As placas retangulares, medindo aproximadamente 14 por 12 centímetros, encontradas na cidade leonesa de Astorga, pertenciam ao colecionador Sebastián Soto Cortés, morador de Cangas de Onís, Astúrias, que as vendeu ao Museu de Oviedo. Elas foram encontrados em pedaços bastante fragmentados que tiveram que ser reconstruidos. No total, elas contêm cinco rotas muito resumidas. Cada uma das placas, numeradas pelos investigadores, informa sobre os seguintes percursos:

Placa I
Descreve o percurso de Legio (Leão ) a Portus Blendium (Suances), na atual Cantábria.

Ela é feita de barro acastanhado cozido com uma pátina em dois tons, provavelmente devido às peças estarem em ambientes diferentes. A superfície ligeiramente ondulada denota que essas placas foram feitas batendo a palma da mão numa folha de barro fresco, antes de escrever nela com um punção, como nas placas de cera. A altura da placa é de 14,5 cm, sua largura é de 12,4 cm e sua espessura é de 0,7 cm.

O percurso listado nesta placa apresenta um problema bastante complexo. Em primeiro lugar, a constatação do número total de milhas não corresponde à distância real entre Leão e Suances, um equívoco que levou à elaboração de inúmeras hipóteses em busca de uma "milha cantábrica" de valor superior ao normal. Por outro lado, existem mansões que são totalmente desconhecidas, como por exemplo "Rhama", que não aparece em nenhuma outra referência escrita, e outras cuja localização é desconhecida.

Placa II
Com dois itinerários, de Lucus (Lugo) a Iria Flávia  e de Lucus a Dactonium (atual Monforte de Lemos ).

É a única placa que mantém sua forma original, que se perdeu nas demais. Tem um orifício circular que indica que este, como os outros, provavelmente foi pendurado para fornecer informações a um número mais ou menos grande de pessoas. É formado por uma pátina ocre mais ou menos escura, porque indubitavelmente assentam em ambientes diferentes, como já se pode ver na placa número I. Tem uma altura de 16,6 cm, uma largura de 12 cm e uma espessura de 0,7 cm. Falta uma peça triangular na linha 1, após a palavra VIA, que se perdeu após a primeira publicação. Provavelmente continha o L de L VCO. Na linha 6 também falta outro fragmento triangular que seguramente continha o E final de AQVAE (AE junto) e o G de AVGVSTI. Costuma-se também incorporar na mesma linha uma peça solta que, aparentemente, está atualmente fixada de forma imprecisa em uma posição ligeiramente à direita de sua provável posição original. É a única placa com a assinatura completa.

Placa III
De Asturica ( Astorga ) a Emerita ( Mérida ).

É feita de barro ocre, com uma pátina esverdeada. Tem 14 cm de altura, 11,8 cm de largura e 0,7 cm de espessura. Possui marcas nítidas dos sulcos da palma da mão do modelador. Após sua primeira publicação, perdeu-se uma peça triangular, danificando as linhas 10 e 11, e outra, maior, que se partiu em duas, e que danificou o início das quatro últimas linhas.

Placa IV
De Asturica a Bracara Augusta (Braga), pela Via XVII.

Como as anteriores, é uma placa de barro cozido de cor ocre clara na maioria dos fragmentos; outros mais escuros. Tem uma altura de 14,2 cm, uma largura de 12 cm e uma espessura de 0,7 cm. Falta o canto inferior esquerdo que, após sua publicação, se desprendeu da peça quase quadrada que compõe o início das três últimas linhas. Perdeu-se também um pequeno pedaço sem letras no bordo inferior, sob a milha XII de Bracara.

As placas são assinadas pelo Duúnviro C(aius) Lep(idus) M(arci) filius: Gaius Lepidus filho de Marcus, embora apenas uma das placas atualmente preserve seu nome completo. García Bellido indicou que as placas seriam penduradas, possivelmente, na parede de um Mansio, a fim de serem consultadas publicamente (uma das placas contém um orifício), enquanto Tranoy defende um uso privado por Caio Lepidus.

Controvérsia sobre sua autenticidade
As placas foram dadas a conhecer pela primeira vez por Antonio Blázquez em 1920, no Boletim da Real Academia de Historia, que  mostrou na altura algumas dúvidas sobre a autenticidade das placas. A mesma posição foi mantida pelo francês Besnier. Porém, José Manuel Roldán Hervás, em 1971, foi mais preciso, pois sustentou que apenas uma das tábuas, a IIª, seria autêntica.

Os argumentos usados por aqueles que alegam sua falsidade são de dois tipos: paleográficos (certas estranhezas no traçado de algumas letras) e erros grosseiros na atribuição de distâncias em algumas etapas.

Esses argumentos foram combatidos por Claudio Sánchez Albornoz, e sobretudo por Antonio García Bellido, num artigo de 1975. Este autor mostrou que as variantes paleográficas eram recorrentes e normais. Quanto aos erros nas distâncias, indicou que, o único um tanto chocante, provinha da identificação gratuita, por parte dos investigadores, da Legio, com León, quando a seu ver, na altura a Legião IV estava acampada em Segisamo (hoje Sasamón). Alguns anos depois , Joaquín González Echegaray também negou que fossem falsas.
Tal como o francês Alain Tranoy  que defendeu, com argumentos semelhantes, a autenticidade das Tabulas de Astorga. No entanto, Tranoy discorda um pouco na datação. Mas um estudo  através da termoluminiscência, do Laboratorio de Datación y Radioquímica de la Universidad Autónoma de Madrid permitiu autenticar as tábulas e data-las entre 267 e 276 d.C.

Bibliografia

Ver também
estrada romana

Estradas romanas
Arqueologia da Espanha

Itinerário de Barro


كارل هينز أوربان  ممثل سينمائي نيوزلاندي ولد في 7 يونيو 1972. يعرف بأدائه لدور «أومير» Éomer في الجزئين الثاني والثالث لثلاثية بيتر جاكسون لورد أوف ذا رينغز، كذلك في دور القاتل المأجور الروسي في فيلم The Bourne Supremacy وكذلك الدور الرئيسي في فيلم مغامرات الفايكينغ Pathfinder وفيلم Doom وهو فيلم رعب / خيال علمي من إنتاج 2005.

الأعمال
 سيد الخواتم: البرجان
 سيد الخواتم: عودة الملك
 سيادة بورن
 هلاك
 ستار تريك
 وقريبا الظلام
 ريد
 ستار تريك إلى الظلام
 ريديك
 المشي مع الديناصورات
 ذا لوفت

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ويلينغتون
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو جامعة فيكتوريا ويلينغتون
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ممثلو أداء صوتي نيوزيلنديون
ممثلو أفلام نيوزيلنديون
ممثلو ألعاب فيديو نيوزيلنديون
ممثلو تلفزيون نيوزيلنديون
ممثلو مسرح نيوزيلنديون
ممثلو مسلسلات طويلة ذكور نيوزيلنديون
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون نيوزيلنديون في القرن 20
ممثلون نيوزيلنديون في القرن 21
ممثلون وممثلات نيوزيلنديون
مواليد 1972
مواليد في ويلينغتون
نيوزيلنديون من أصل ألماني

كارل أوربان


Okuku est une petite communauté agricole localisée dans la région de North Canterbury   dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle siège à  au nord-ouest de la ville de Rangiora.

Géographie
Okuku consiste en un mélange de terrains agricoles plats et ondulés, équipés de fermes et de lits de rivières, qui drainent un bassin situé aux pieds de la chaîne de collines situées vers le nord.
Okuku est limité au sud par le fleuve Ashley (qui est la principale rivière du secteur), vers l'est par la rivière Okuku, et vers l'ouest par la rivière  Garry.
Le « mont Thomas» est le point le plus haut avec une altitude de  .

Population
Lors du recensement de 2013 en Nouvelle-Zélande, la population était de  .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande
District de Waimakariri

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Waimakariri

Okuku (Nouvelle-Zélande)


Orlić (Biskupija), naselje u općini Biskupija u Šibensko-kninskoj županiji, Hrvatska.
 Orlić (časopis), crnogorski časopis iz 19. stoljeća
 Orlić (otok), otočić uz južnu obalu Pašmana
 Orlić (prezime), prezime

Orlić


Pueblo Chico var en miniaturepark i La Orotava på Tenerife i De kanariske øer. Parken åbnede i 1999 og lukkede i slutningen af 2015.

Pueblo Chico (lille landsby) dækkede over et areal på 20.000 m² med modeller i størrelsesforholdet 1:25. Forbillederne stammede fra De kanariske øer og omfattede historiske bygningsværker, moderne arkitektur, landskabe og gengivelser af livet på øerne.

Urbefolkningens (guancher) liv kunne følges i detaljerede scener ligesom forskellige former af nutidens landbrug. Enkelte historiske bygninger fra forskellige byer var gengivet, og en særlig afdeling var helliget verdenskulturarven San Cristóbal de La Laguna. Øens hovedby Santa Cruz de Tenerife var repræsenteret med bygninger fra den gamle bydel, moderne arkitektur af Santiago Calatrava og havnen. I havnen fandt  man sejlende skibe, ligesom der også var gang i flyene på start- og landingsbanerne ved Tenerife Syd Lufthavn.

Naboøerne var repræsenteret med enkelte bygninger: Grevetårnet i San Sebastián de La Gomera, teatret Pérez Galdós i Las Palmas de Gran Canaria, rådhuset i Santa Cruz de La Palma, Kuglebroen og fæstningen San Gabriel på Lanzarote, officershus i La Oliva på Fuerteventura og fyrtårnet fra Orchilla på El Hierro.

Udover modellerne hørte der talrige planter til parkens attraktioner.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Noter

Miniatureparker
Tenerife
Etableret i 1999
Ophørt i 2015

Pueblo Chico


Jakub Navrátil (* 1. Februar 1984 in Tábor) ist ein tschechischer Fußballspieler.

Vereinskarriere

Tschechien
Tomáš Rada wuchs in Tábor auf und schloss sich der Juniorenabteilung des FK Tábor an. 2002 wurde er bei 1. FK Příbram Profi-Fußballer und spielte hier fünfeinhalb Spielzeiten lang. In der Winterpause 2007/08 wechselte er dann zu Viktoria Pilsen und spielte dort drei Jahre.

Türkei
In der Winterpause 2010/11 wechselte er zusammen mit seinem Teamkollegen Tomáš Rada zum türkischen Erstligisten Sivasspor. Hier eroberte er sich auf Anhieb einen Stammplatz und machte bis Saisonende 17 Ligaspiele.

Tschechien II
Im Sommer 2014 kehrte Navrátil in seine Heimat zurück und heuerte bei FK Mladá Boleslav an.

Weblinks

Fußballspieler (1. FK Příbram)
Fußballspieler (Viktoria Pilsen)
Fußballspieler (Sivasspor)
Fußballspieler (FK Mladá Boleslav)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1984
Mann

Jakub Navrátil


Operadaki Hayalet (Le Fantôme de L'Opéra), Gaston Leroux'un yazdığı bir eserdir. Gotik bir roman kabul edilir.

Andrew Lloyd Webber tarafından müzikali yapılmış (bkz. Operadaki Hayalet (müzikal 1986))
ve beyazperdeye uyarlanmıştır. (bkz. Operadaki Hayalet (2004 film))

Ayrıca bakınız
 The Phantom of the Opera
 The Phantom of the Opera (müzikal 1986)
 The Phantom of the Opera (film 2004)
 Operadaki Hayalet (roman)

Dış bağlantılar
 The Phantom of the Opera gösterinin resmi web siesi
 Andrew Lloyd Webber's Really Useful Group web sitesi
 The Phantom of the Opera filmin resmi web sitesi

Film müziği albümü
Film müziği albümleri

The Phantom of the Opera (film müziği albümü)