An Baldellia in uska genus han Liliopsida. An Baldellia in nahilalakip ha familia nga Alismataceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Baldellia

Baldellia


What Makes a Family (Una verdadera familia en Hispanoamérica o Corazón al descubierto en España) es una película estadounidense de drama del año 2001. Basada en un hecho real, está dirigida por Maggie Greenwald y escrita por Robert L. Freedman. Fue estrenada el 22 de enero de 2001 en Estados Unidos.

Sinopsis

Janine Nielssen (Brooke Shields) es una joven homosexual que encuentra su felicidad en Sandy Cataldi (Cherry Jones). Ambas deciden concebir a un hijo mediante la inseminación artificial. Mientras la condición de Sandy es aceptada en su familia, Janine debe afrontar el consentimiento de la suya. Cinco año más tarde Sandy muere de lupus, diagnosticado semanas después del parto de su hija Heather. Debido a que solo tiene relación sanguínea directa con los padres de Cataldi, Janine debe afrontar un juicio para que la tenencia de su pequeña hija vuelva a ella.

Reparto

Brooke Shields es Janine Nielssen.
Cherry Jones es Sandy Cataldi.
Jordy Benattar es Heather Cataldi.
Anne Meara es Evelyn Cataldi.
Al Waxman es Frank Cataldi.
Whoopi Goldberg es Terry Harrison.
Roberta Maxwell es Claire.

Referencias

Películas dramáticas
Películas ambientadas en Florida
Películas con temática LGBT de 2001

What Makes a Family


Pacific Palace (Íslenska Friðarhöllin) er sextánda bókin í ritröðinni Sérstakt ævintýri um Sval... (franska Série Le Spirou de…) þar sem ýmsir listamenn fá að spreyta sig á að semja ævintýri um Sval og Val, sem þó teljast ekki hluti hinnar opinberu ritraðar. Bókin kom út árið 2021. Höfundar sögunnar eru Belginn Christian Durieux. Bókin hefur enn ekki komið út á íslensku.

Söguþráður
Svalur og Valur eru vikapiltar á hinu sögufræga lúxushóteli Friðarhöllinni á frönsku Rivíerunni. Blaðamennskuferill Vals er farinn í hundana og Svalur bjargaði honum um vinnuna með því að ljúga til um reynslu hans, en uppsker þó ekkert nema vanþakklæti frá Val sem sefur í vinnunni og er almennt slakur starfsmaður. Hótelstjórinn, hunn alvörugefni herra Paul, hefði helst viljað losa sig við ónytjunginn en til þess er enginn tími því búið er að rýma hótelið af öllum nema fimm starfsmönnum og umkringja það af öryggislögreglumönnum á meðan fjölmiðlar fylgjast spenntir með úr fjarska.

Hótelið hefur fengið óvenjulegan gest. Hinn illræmdi Iliex Korda, harðstjóri úr gömlu kommúnistaríki í Austur-Evrópu, hefur flúið heimaland sitt eftir stjórnarbyltingu og er kominn til Frakklands ásamt lífvörðum sínum, eiginkonu og gullfallegri en dulúðugri dóttur. Þeim hefur verið fundinn staður á hótelinu rétt á meðan frönsk yfirvöld ákveða hvað gera skuli við þennan gest.

Herra Paul sýnir Sval ljósmyndir úr merkri sögu hótelsins og útskýrir að staðarvalið sé engin tilviljun. Fyrir mörgum árum hafi Korda forseti komið á friðarsamningum í sínum heimshluta sem hafi verið undirritaðir á hótelinu, sem hafi í kjölfarið breytt nafni sínu í Friðarhöllina. Svalur verður þess áskynja að herra Paul geti haldið uppi samskiptum við lífverði Korda, en hann segist ekki kunna nema smáhrafl og reyni yfirleitt að læra nokkrar mikilvægar kveðjur í tungumálum tiginna gesta.

Svalur og Valur og heillast báðir af Elenu, dóttur einræðisherrans og eykur það enn á togstreituna milli þeirra. Þeir fylgjast með henni á nætursundi í hótelsundlauginni og í kjölfarið kyssast þau Svalur. Daginn eftir kallar herra Paul Sval til sín og varar hann við næturbrölti af þessu tagi. Svalur skilur ekkert í því hvernig hótelstjórinn geti vitað af kossinum, en hann sýnir honum þá leyniherbergi sem er fullt af upptökum úr leynilegum kvikmyndavélum úti um allt hús.

Daginn eftir versnar veðrið til muna og yfirvöld komast eð þeirri niðurstöðu að rýma þurfi hótelið í skyndingu vegna hættu á flóðum og skriðuföllum. Svalur og Elena verða að kveðjast í skyndingu. Valur, sem sér fyrir sér að endurvekja blaðamennskuferilinn með því að skrifa um dvöl einræðisherrans á hótelinu, er sendur í peningaskápinn til að sækja skartgripi. Þar uppgötvar hann skjöl sem sýna fram á að herra Paul er í raun samlandi Korda frá ríkinu Karajan. Hann hleypur til Svals með þessar upplýsingar í þá mund sem Korda og fjölskylda eru að yfirgefa hótelið. Þá dregur herra Paul snögglega upp skammbyssu og skýtur Korda myrðir hann með einu skoti.

Herra Paul er leiddur brott í járnum en nær þó að gefa Sval laumulega bendingu um að fara í leyniherbergið. Á leiðinni þangað verður Sval litið út um gluggann þar sem bifreið Korda-fjölskyldunnar ekur á braut og svo virðist sem leiðtoginn sé sprelllifandi í aftursætinu. Hann horfir því næst upptökurnar sem leiða samsærið í ljós: frönsk stjórnvöld treystu sér ekki til að veita Korda hæli vegna glæpaverka hans, en einræðisherrann bjó þó yfir of mörgum leyndarmálum sem vörðuðu Frakka. Því var ákveðið að sviðsetja dauða hans, herra Paul myndi taka það að sér, fá stuttan fangelsisdóm og verða hetja í heimalandinu - líf hans yrði þó upp frá þessu hjúpað lygi. Til að fléttan gengi upp yrðu þó að vera hlutlaus vitni og þar kæmi sér vel að hafa blaðamanninn/vikapiltinn Val til taks sem nytsaman sakleysingja. Svalur hefur ekki fyrr innbyrt þessar upplýsingar en sprenging heyrist. Yfirvöld hafa framkallað skriðu sem sópar burtu hótelinu og öllum sönnunargögnunum. Svalur og Valur sleppa við illan leik. Valur er ofsakátur vegna yfirvofandi blaðamennskufrægðar sinnar en Svalur hugsar sitt.

Fróðleiksmolar
 Sagan er dulúðug og myrk og nær alveg laus við þá gamansemi sem almennt einkennir Svals & Vals-ævintýri. Samskiptin milli félaganna eru líka mjög stirð og einkennast af skætingi og deilum frekar en vináttu.

 Íkorninn Pési kemur ekki við sögu í bókinni, sem má heita einsdæmi. Raunar eru engar aðrar aukapersónur úr sagnaflokknum aðrar en Bitla sem bregður fyrir á sjónvarpsskjá. Öfugt við aðrar bækur í hliðasagnabókaflokknum eru heldur engar vísanir í fyrri ævintýri félaganna.

 Meðal kunnra fyrri gesta í Friðarhöllinni er Michael Jackson en upplýst er að hann hafi kennt herra Paul Moonwalk-dansinn.

Svalur og Valur

Bókaárið 2021

Pacific Palace


Dženana Karup Druško (Foča, 18. travnja 1969.), bosanskohercegovačka je novinarka, trenutačno glavna i odgovorna urednica internet portala Avangarda ba, bivša javna zagovaračica i predstavnica Bosne i Hercegovine u Regionalnom savjetu Koalicije za REKOM, te bivša glavna i odgovorna urednica magazina BH Dani,

Kao novinarka surađivala je s mnogim medijima u BiH i susjedstvu uključujući: BH Dani, Autonomiju info, Peščanik i Remarker.

Izvori

Vanjske poveznice
 Dženana Karup Druško

Životopisi, Foča
Životopisi, Sarajevo
Bošnjački novinari
Inicijativa za REKOM
Bosanskohercegovački politički aktivisti

Dženana Karup Druško


Anatolij Solovjanenko (  ,   ; født 25. september 1932 i Donetsk Ukrainske SSR, død 29. juli 1999 i Kozyn) var en sovjetisk  tenor. Han var i over 30 år solosanger ved Taras Sjevtjenko-operaen i Kijev. Han optrådte også flere steder i udlandet, blandt andet på The Metropolitan Opera i New York i sæsonen 1977-78. Han har modtaget adskillige priser, heriblandt Ukraines Helt (posthumt, 2008).

Operasangere
Sangere fra Ukraine
Sangere fra Sovjetunionen

Anatolij Solovjanenko


Energia potențială electrostatică, sau energia potențială electrică, este o energie potențială (măsurată în jouli) care rezultă din forțele conservatoare Coulomb și este asociată cu configurație unui anumit set de sarcini punctiforme în cadrul unui sistem definit. Un obiect poate avea energie potențială electrică în virtutea a două elemente-cheie: propria sarcină electrică și poziția relativă față de alte obiecte încărcate electric.

Termenul "energie potențială electrică" este folosit pentru a descrie energia potențială în sistemele cu câmpuri electrice variabile în timp, în timp ce termenul de "energia potențială electrostatică" este folosit pentru a descrie energia potențială în sistemele cu câmpuri electrice constante în timp.

Definiție
Energia potențială electrică unui sistem de sarcini punctiforme este definită ca fiind reprezentată de munca necesară pentru asamblarea acest sistem de sarcini prin aducerea lor împreună într-un sistem, de la o distanță infinită.
 Energia potențială electrostatică, UE, a unei sarcini punctiforme q aflată în poziția r în prezența unui câmp electric E, este definită ca fiind inversul lucrului W făcut de forța electrostatică pentru a o aduce de la poziția de referință rref în acea poziție r.

 unde E reprezintă câmpul electrostatic, dr reprezintă vectorul de deplasare pe o curbă din poziția de referință rref în poziția finală r.
Energia potențială electrostatică poate fi de asemenea, definită din potențialul electric după cum urmează:
 Energia potențială electrostatică, UE, a unei sarcini punctiforme q în poziția r în prezența unui potențial electric  este definită ca produsul dintre sarcină și potențialul electric.

 unde  este potențialul electric generat de sarcini, care este funcție de poziția r.

Unități
În SI unitatea energiei potențialului electric este joule (numită după fizicianul englez James Prescott Joule). În sistemul CGS, erg este unitatea de măsură pentru energie, egală cu 10-7 J. De asemenea, electronvolts poate fi folosit, 1 eV = 1.602×10-19 J.

Energia potențială electrostatică a unei sarcini punctiforme

O sarcină punctiformă q în prezența altei sarcini punctiforme Q

Energia potențială electrostatică, UE, a unei sarcini punctiforme q aflată în poziția r în prezența unei alte sarcini punctiforme Q, aflate la o distanță infinită între ele este:

unde  este constanta lui Coulomb, r este distanța dintre sarcinile punctiforme q & Q, iar q & Q sunt sarcinile (nu valorile absolute ale sarcinile. De exemplu, un electron ar avea o valoare negativă a sarcinii atunci când este introdus în formulă). Următoarea schiță precizează derivarea din definiția energiei potențialui electric și din legea lui Coulomb pentru această formulă.
 {| class="toccolours collapsible collapsed" style="text-align:left" width="80%"
!Demonstrație
|-
|
Forța electrostatică F acționând asupra unei sarcini q, poate fi scrisă în termenii câmpului electric E, sub forma:
 ,

Prin definiție, energia potențială electrică UE, a unei sarcini punctiforme q aflată în poziția r în prezența unui camp electric E, reprezintă negativul lucrului făcut de forța electrostatică pentru a o aduce din poziția de referință rref în această poziție r.

 .

unde:
 r = poziția în spațiul 3d a sarcinii q, utilizând coordonatele carteziene r = (x, y, z), poziționată față de sarcina  Q la r = (0,0,0), valoarea scalară r = |r| reprezintă normala la poziția vectorului,
 ds = vectorul de deplasare diferențială în lungul căii C plecând de la rref spre r,
  reprezintă lucrul realizat de forța electrostatică pentru a aduce sarcina din poziția de referință rref în r,

În mod normal UE este stabilită la zero când rref este infintă:

deci

Când curl ∇ × E este zero, integrala de deasupra nu depinde de calea specifică aleasă C, ci doar de capetele acesteia. Aceasta se întâmplă câmpurile electrive constante în timp. Când este vorba despre energia potențială electrostatică întotdeuna se presupune un câmp electric constant, și în acest caz câmpul electric se conservă și poate fi utilizată legea lui Coulomb.

Utilizând Legea lui Coulomb, se știe că forța electrostatică F și câmpul electric E  creat de sarcină punctiformă discretă Q sunt direcționate radial față de sarcina Q. Prin definirea vectorului de poziție r și a vectorului deplasare s, rezultă că r și s sunt de asemenea direcționați radial față de sarcina Q. Deci, E și ds trebuie să fie paraleli:

Utilizând legea lui Coulomb, câmpul electric este dat de

iar integrala poate fi ușor evaluată:

|}

O sarcină punctiformă q în prezența a n sarcini punctiforme Qi
Energia potențială electrostatică, UE, a unei sarcini punctiforme q în prezența a n sarcini punctiforme Qi, aflate la o distanță infinită între ele, este:

unde  este constanta lui Coulomb, ri este distanța dintre sarcinile punctiforme q & Qi iar q & Qi sunt valorile sarcinile.

Energia potențială electrostatică stocată într-un sistem de sarcini punctiforme
Energia potențială electrostatică UE stocată într-un sistem de N sarcini q1, q2, ..., qN aflate în pozițiile r1, r2, ..., rN, este:

unde, pentru fiecare valoare i, Φ(rm) este potențialul electrostatic datorită tuturor sarcinilor punctiforme, cu excepția celei de la ri, și este egală cu:

,

unde rij este distanța între qj și qi.
 {| class="toccolours collapsible collapsed" style="text-align:left" width="80%"
!Demonstrație
|-
|
Energia potențială electrostatică UE  stocată într-un sistem de două sarcini, este egal energia potențială electrostatică a unei sarcini aflată în potențialul electrostatic generat de cealaltă. Adică dacă sarcina q1 generează un potențial electrostatic Φ1, care este funcție de poziția r, atunci

Făcând aceleași calcule în raport cu cealaltă sarcină, noi obținem

Energia potențialului electrostatic este înpărtășită reciproc de către q1 nd , astfel energia stocată totală este

Se poate generaliza spunând că energia potențială electrostatică UE stocată într-un sistem de N sarcini q1, q2, ..., qN aflate în pozițiile r1, r2, ..., rN este:

.
|}

Energia stocată într-un sistem cu o singură sarcină punctiformă
Energia potențială electrostatică a unui sistem care conține o singură sarcină punctiformă este zero, deoarece nu există alte surse de potențial electrostatic față de care un agent extern trebuie să exercite un lucru prin deplasarea sarcinii punctiforme dinspre infinit spre locația finală.

Apare o întrebare comună cu privire la interacțiunea dintre o sarcină punctiformă și propriul ei potențial electrostatic. Deoarece această interacțiune nu acționează pentru a muta sarcina pucntiformă în sine, ea nu contribuie la energia stocată de sistem.

Energia stocată într-un sistem de două sarcini punctiforme
Să considerăm aducerea unei sarcini punctiforme q, în poziția ei finală aflată în vecinătatea unei alte sarcini punctiforme Q1. Potențialul electrostatic Φ(r) datorită sarcinii punctiforme Q1 este

Astfel obținem energia potențială electrică a sarcinii q aflată în potențialul sarcinii Q1 ca fiind

unde r1 este separația dintre cele două sarcini punctiforme.

Energia stocată într-un sistem de trei sarcini punctiforme
Energia potențialului electrostatic a unui sistem de trei sarcini nu ar trebui să fie confundat cu energia potențialului electrostatic a sarcinii Q1 datorat celor două sarcini Q2 și Q3, deoarece ultimele nu includ energia potențială electrostatică a sistemului celor două sarcini Q2 și Q3.

Energia potențială electrostatică stocată în sistemul de trei sarcini este:

 {| class="toccolours collapsible collapsed" style="text-align:left" width="80%"
!Demonstrație
|-
|
Utilizând formula dată în energia potențială electrostatică stocată într-un sistem de sarcini punctiforme, energia potențială electrostatică a sistemului de trei sarcini va fi:

Unde  reprezintă potențialul electric în r1 creat de sarcinile Q2 și Q3,  reprezintă potențialul electric în r2 creat de sarcinile Q1 și Q3, iar  reprezintă potențialul electric în r3 creat de sarcinile Q1 și Q2. Potențialele sunt:

Unde rab reprezintă  distanța dintre sarcinile Qa și Qb.

Dacă însumăm totul:

La final, obținem că energia potențială electrostatică stocată în sistemul de trei sarcini este:

|}

Energia stocată într-un câmp electrostatic distribuit
Densitatea energetică, sau energia per unitatea de volum, , a câmpului electrostatic a unei distribuții continuii a sarcinii electrice, este:

{| class="toccolours collapsible collapsed" width="80%" style="text-align:left"
!Demonstrație
|-
|
Se poate lua ecuația energiei potențiale electrostatice a unei distribuții continui de sarcini electrice și se poate reformula în termenii câmpului electrostatic.

Deoarece Legea lui Gaus pentru câmp electrostatic, sub formă diferențială afirmă că

unde

  reprezintă vectorul câmp electric
  reprezintă densitatea de sarcină totală, incluzând sarcinile dipol legate în material
  reprezintă permitivitatea vidului,

then,

deci acum utilizând următorul vector divergență

obținem

utilizând teorema divergeței și considerând suprafața ca fiind infinită, în care

Deci densitatea energetică, sau energia per unitatea de volum  a câmpului electrostatic este:

|}

Energia stocată în elementele electronice

Unele elemente dintr-un circuit, pot converti energia dintr-o formă în altă formă. De exemplu, o rezistență convertește energia electrică în căldură. Aceasta este cunoscută ca și Efectul Joule. Un condensator stochează energia în câmpul lui electric. Energia potențială electrică totală într-un condensator este dată de

unde C reprezintă capacitatea, V reprezintă diferența de potențial electric, iar Q este sarcina electrică stocată în condensator.

 {| class="toccolours collapsible collapsed" style="text-align:left" width="80%"
!Demonstrație
|-
|
Se pot adăuga sarcini electrice unui condensator, în cantități infinitezimale, , astfel încât cantitatea lucrului făcut pentru adăugarea fiecărei cantități în locația lui finală, poate fi exprimat ca

Lucrul total făcut pentru încărcarea totală a condensatorului în acest fel, este

unde  reprezintă sarcina totală a condensatorului. Acest lucru este stocat ca și energie a potențialului electrostatic, și prin urmare

De observat că această expresie este validă doar dacă , ceea ces e aplică sistemelor cu sarcini multe, cum sunt condensatorii cu electrozi metalici. Pentru sistemele cu sarcini puține, natura discretă a sarcinii este importantă. Energia totală stocată într-un condensator cu sarcini puține este

care se obține printr-o metodă de adăugare a sarcinilor, utilizând cel mai mic increment al sarcinii  unde  reprezintă unitatea de sarcină electrică elementară iar  unde  numărul total al sarcinilor din condensator.
|}
Energia potențială electrostatică poate de asemenea fi exprimată în termeni de câmp electric sub forma,

unde  reprezintă câmpul electric deplasare sau inducția electrică într-un material dielectric iar integrarea are loc în întregul volum al dielectricului.

Energia potențială electrostatică stocată într-un dielectric încărcat electric poate de asemenea fi exprimată în termenii unei sarcini de volum continuu ,

unde integrarea are loc în întreg volumul dielectricului.

Aceste ultime două expresii sunt valide pentru cazurile când cel mai mic increment al sarcinii este zero () cum sunt dielectricii aflați în prezența electrozilor metalici sau dielectricii ce conțin multe sarcini electrice.

Notă

Note

Energie electrică
Electricitate
Electrostatică
Forme de energie

Energia potențială electrostatică


Zhao Xia (chinês: 李霞; pinyin: Zhào Xià; nascida em 28 de julho de 1988) é uma lutadora de luta livre profissional chinesa atualmente contratada pela WWE, onde atua no SmackDown sob o nome de ringue Xia Li (chinês: 李霞; pinyin: Lǐ Xià). Ela é a primeira mulher chinesa a competir em um ringue da WWE.

Carreira na luta livre profissional

WWE

Mae Young Classic (2017–2018)
Em janeiro de 2017, Li se juntou ao WWE Performance Center depois de impressionar olheiros de talentos em um teste em Xangai, China. Em 13 de julho, ela fez sua estreia na WWE competindo no Mae Young Classic inaugural, tornando-se a primeira mulher chinesa a competir em um ringue da WWE. Ela foi eliminada na primeira rodada por Mercedes Martinez. Em 19 de setembro de 2018, Li competiu em seu segundo Mae Young Classic, derrotando Karen Q na primeira rodada, mas foi eliminada na segunda rodada por Deonna Purrazzo. Ao longo de 2017 e 2018, Li só lutou em eventos ao vivo do NXT fora do Mae Young Classic.

Começo no NXT (2019−2020)
Em 27 de janeiro de 2019, no Royal Rumble, Li fez sua primeira aparição em um pay-per-view do elenco principal ao entrar na luta feminina Royal Rumble como número 11, com duração de 4:48 antes de ser eliminada por Charlotte Flair. Ela fez sua estréia na televisão no episódio de 20 de fevereiro do NXT, perdendo em uma luta individual para Mia Yim. No episódio de 1º de maio do NXT, ela conseguiu sua primeira vitória na televisão ao derrotar Rachel Evers. Em meados de novembro, ela entrou em uma rivalidade com Aliyah e Vanessa Borne, obtendo vitórias individuais sobre a dupla nos episódios de 13 e 27 de novembro do NXT, respectivamente, o último dos quais a viu ser atacada pela Campeã Feminina do NXT Shayna Baszler, Marina Shafir. e Jessamyn Duke depois. Isso levou a uma luta sem título na semana seguinte, com Li perdendo para Baszler por finalização.

Li competiria no Royal Rumble feminino novamente no evento homônimo em 26 de janeiro de 2020, entrando no número 24 e durando 10:49, antes de ser eliminada por Shayna Baszler. Li lutou contra Mia Yim novamente no episódio de 26 de fevereiro do NXT, desta vez vencendo a luta com um roll-up após uma distração de Dakota Kai e Raquel González. No episódio de 25 de março do NXT, Li foi escalada para enfrentar Aliyah em uma qualificatória para competir em uma luta de escadas para determinar a candidata número um ao Campeonato Feminino do NXT, mas foi ferida por ela nos bastidores antes da luta começar. Isso levou a uma breve luta entre os dois no episódio de 15 de abril do NXT, com Li se vingando derrotando Aliyah. No episódio de 6 de maio do NXT, Li teve uma luta com Chelsea Green, que ela perdeu devido a uma distração de Aliyah. Isso levou a outra luta entre os dois no episódio de 17 de junho do NXT, com Aliyah conseguindo a vitória depois que Robert Stone distraiu Li vomitando no ringue.

Tian Sha (2020−2021)
No episódio de 16 de setembro do NXT, Li se juntou a Jessi Kamea em uma derrota contra Kayden Carter e Kacy Catanzaro, com Li se recusando a apertar a mão deles após a luta. Na semana seguinte, ela competiu em uma batalha real para determinar o desafiante número um pelo Campeonato Feminino do NXT, que foi vencido por Candice LeRae. Li foi contra Carter no episódio de 30 de setembro do NXT, perdendo a luta e empurrando-a para o tatame após receber uma mão estendida. Na semana seguinte, depois de perder uma partida contra Shotzi Blackheart, ela foi abordada por Boa que lhe deu uma carta e o seguiu depois. No episódio de 21 de outubro do NXT, Li perdeu uma partida contra Catanzaro. Após a luta, ela atacou ela e Carter, tornando-se uma heel.

No episódio de 25 de novembro do NXT, foi ao ar uma vinheta de Li e Boa, ambos com aparência abatida, entrando no banco de trás de um veículo juntos antes de serem levados para um local desconhecido. O mesmo homem idoso que entregou uma carta a Boa no episódio de 11 de novembro do NXT apareceu do lado de fora do prédio, parecendo estar esperando por eles. Vinhetas semanais começaram a ser exibidas de Li e Boa sendo brutalmente "punidos por seus fracassos", enquanto eram vigiados pelo homem idoso e uma mulher misteriosa com pintura facial em preto e branco. Um Li transformado retornou em 6 de janeiro de 2021 durante o especial de Ano Novo do NXT, esmagando Katrina Cortez de maneira dominante.[29][30] Na semana seguinte, ela derrotou outro jobber em duas greves, mas então recebeu uma ordem sem palavras de seu mestre no palco, resultando em Li amarrando o oponente e dando mais tiros nela.[31] No episódio de 10 de fevereiro do NXT, Li derrotou Cora Jade rapidamente. Durante e após a luta, Kacy Catanzaro e Kayden Carter foram ao ringue para argumentar com ela, mas ela atacou os dois por desrespeitar sua mestra Mei Ying.[32] Li passou a derrotar Catanzaro e Carter em lutas individuais nos episódios de 24 de fevereiro e 10 de março do NXT, respectivamente, e os derrotou novamente em uma partida de handicap três semanas depois.[33][34][35]

Em junho, Li passou a rivalizar com Mercedes Martinez por perder para ela no Mae Young Classic inaugural, derrotando-a em uma luta no NXT TakeOver: In Your House.[36][37] No episódio de 29 de junho do NXT, ela se uniu a Boa para derrotar Martinez e Jake Atlas em uma luta de duplas mistas.[38] No episódio de 20 de julho do NXT, Li desafiou Raquel González pelo Campeonato Feminino do NXT, mas não conseguiu vencer. Durante a luta, ela sofreu uma lesão após um splash no senton splash, mas parecia estar bem depois.[39][40]

The Protector (2021–presente)
Como parte do Draft de 2021, Li foi convocada para a marca SmackDown. Ela fez sua estreia no elenco principal no episódio de 10 de dezembro do SmackDown como face, protegendo Naomi enquanto ela lutava contra Sonya Deville, Natalya e Shayna Baszler. Em 25 de fevereiro de 2022 no episódio do SmackDown, Li fez sua estreia no ringue derrotando Natalya.

Referências

Xia Li


Lista munților din Azerbaidjan cuprinde cel mai înalt munte din Azerbaidjan.

Cei mai înalți munți în Azerbaidjan

Bibliografie
  Lista de munți din Azerbaidjan în funcție de înălțimea Peakery.com
  Orografia și munți în Azerbaidjan  Azerbaijan.az

Azerbaidjan
 Lista
Munților

Lista munților din Azerbaidjan


Kallweit ist der Familienname folgender Personen:

 Erhard Kallweit (* 1936), deutscher Agrarwissenschaftler und Hochschullehrer
 Hilmar Kallweit (1941–2022), deutscher Germanist, Literatur- und Kulturwissenschaftler
 Ingeborg Kallweit (* 1938), deutsche Schauspielerin und Hörspielsprecherin
 Walter Kallweit (1921–2001), deutscher Politiker (SPD), Bremer Bürgerschaftsabgeordneter
 Wolfgang Müller-Kallweit (* 1967), deutscher Politiker (CDU)

Siehe auch:
 Kahlweit
 Kalweit

Kallweit


Binbir Gece Masalları (kısaca Binbir Gece; Arapça: كتاب ألف ليلة وليلة, Kitāb 'Alf Layla wa-Layla; Farsça: هزار و یک شب, Hazâr-o Yak Šab), Orta Çağ'da kaleme alınmış olan Orta Doğu kökenli edebi eserdir. Prenses Şehrazad'ın hükümdar kocası Şehriyar'a anlattığı hikâyelerden oluşur. Arapçaya çevrildikten sonra yayılmıştır.

Tarihçe

8. yüzyılda, Abbasi Halifesi Harun Reşid zamanında Bağdat önemli bir kozmopolit şehirdi ve İran, Hindistan, Çin, Afrika ve Avrupa'dan gelen tüccarlar ve âlimlerle dolup taşmaktaydı. Bu dönemde şehrin kültürel yapısı da gelişmiş ve Arap kültürü, özellikle diğer Doğu kültürleriyle harmanlanmıştı. Binbir Gece Masalları'ndaki hikâyeler işte bu dönemde, halk hikâyeleri olarak ortaya çıkmıştır. Sözle aktarılan bu hikâyeler, sonunda tek bir eserde derlenmiştir. Hikâyelerin çekirdeğini, eski bir Fars kitabı olan Hazâr Afsâna (Bin Efsane) oluşturmuştur. 9. yüzyıl dolaylarında hikâyeleri derleyenin ve Arapçaya çevirenin masalcı Ebu Abdullah Muhammed el-Gahşigar olduğu söylenmektedir. Eserdeki hikâyelerin çerçevesini oluşturan Şehrazad öyküsünün ise, esere 14. yüzyıl dolaylarında katıldığı düşünülmektedir.

Eserin yabancı bir dile ilk çevirisi, Türkçeye 15. yüzyılda Abdi tarafından yapılır. Bu çeviriden sonra bu hikâyeler, Binbir Gece Masalları olarak anılmaya başlanır. Eser, Fransızcaya 1704 yılında çevrilmiş, ilk modern Arapça derlemesi ise 1835'te Kahire'de yapılmıştır. Fransızcaya 1704'te çevrilmişse de, eserin ve ihtiva ettiği hikâyelerin bir kısmının daha önceden Batı'ya geldiği düşünülmektedir.

Konusu

Binbir Gece Masalları, Arap edebiyatının en güzel eserlerinden biri olarak görülür. Gerek eskiliği gerekse anonim oluşu, bu masalların hızla yayılmasına yol açmıştır. Hatta çok sonraları "Binbir Gündüz Masalları" adında başka bir seri de ortaya çıkmıştır. Hemen hemen tüm dünya dillerine çevrilen masallar arasında "Ali Baba ve Kırk Haramiler" ve "Alaaddin'in Sihirli Lambası" da yer almaktadır.

Hikâyeye göre Fars kralı Şah Şehriyar, Hindistan ile Çin arasındaki bir adada hüküm sürer. Şehriyar, karısının kendisini aldattığını öğrenir, öfkelenir ve tüm kadınların sadakatsiz, nankör olduğuna inanmaya başlar. Kadınlardan intikam alma düşüncesiyle önce karısını öldürtür, sonra da vezirine her gece kendisine yeni bir hanım bulmasını emreder. Her gece yeni bir kadın alan Şehriyar, geceyi hanımıyla geçirdikten sonra, tan vaktinde hanımını idam ettirir. Bir süre bu böyle devam eder.

Vezirin akıllı kızı Şehrazad, bu kötü gidişata son vermek için bir plan kurar ve Şehriyar'ın bir sonraki eşi olmaya aday olur. Evlendikleri geceden başlayarak, kardeşi Dünyazad'ın hikâye dinlemeden uyuyamadığını söyler ve her gece Dünyazad'ın da yardımıyla çok güzel ve heyecanlı hikâyeler anlatmaya başlar; ama tam şafak vakti geldiğinde, hikâyenin en heyecanlı yerinde, hikâyeyi anlatmayı keser. Hikâyenin sonunu merak eden Şehriyar, Şehrazad'ın hikâyeye ertesi gece devam edebilmesi için, o gecelik Şehrazad'ın idamını erteler. Her gece bir önceki masalın devamını anlatıp yeni bir hikâyeye başlar ve yine tam tan vakti hikâyenin en heyecanlı yerinde anlatmayı bırakır. Kitabın sonuna kadar yer alan hikâyeler, Şehrazad'ın Şehriyar'a anlattığı hikâyelerdir. Sona gelindiğinde, Şehrazad üç erkek çocuğu doğurmuştur ve evliliklerinden uzunca bir süre geçmiştir. Kralın kadınlara olan öfkesi ve kötü düşünceleri dinmiş, Şehrazad'ın sadakatine inanmıştır.

Farklı basımları

Eserin bir Avrupa dilindeki ilk baskısı, Antoine Galland tarafından yapılmış Fransızca çevirisidir (1704-1717). Bu çeviri eserin daha önce derlenmiş bir Arapça sürümünden yapılmıştır. 12 ciltten oluşan bu ilk çeviri, Les Mille et une nuits, contes arabes traduits en français , büyük ihtimalle çevirinin yapıldığı Arapça nüshada bulunmayan fakat çevirmen tarafından bilinen bazı Arapça hikâyeleri de içermekteydi.

850 yılı civarında ortaya çıkan Arapça derleme, Alf Layla (Bin Gece) ise büyük ihtimalle, daha önce yazılmış olan Hazar Afsanah (Bin Efsane) isimli Fars eserinin özetlenmiş bir tercümesiydi. Eserin günümüzdeki ismi olan Alf Layla wa-Layla (Binbir Gece) ise Orta Çağ'da ortaya çıkmıştır. Bu isim büyük ihtimalle sonsuzluk ötesi sayı düşüncesini sembolize etmekteydi, zira o zamanlar Arap matematik çevrelerinde 1000 sayısı kavram olarak sonsuzluğu sembolize ederdi. Belki de buradan yola çıkarak, eserdeki tüm hikâyeleri okuyan kişinin delireceğine dair bir efsane ortaya çıkmıştır.

Eser geleneksel Fars, Arap ve Hint hikâyelerinin bir derlemesi olarak görülür. Fakat, eserde bulunan ünlü hikâyelerden Denizci Sinbad, Alaaddin'in Sihirli Lambası ve Ali Baba ve Kırk Haramiler, eserin Avrupa baskısına Antoine Galland tarafından eklenmiştir. Galland bu hikâyeleri Halepli, Marunî bir masalcıdan duyduğunu yazmıştır. (Fakat metinde bu üç masala konu ve içerik olarak benzer masalların bulunması, bu üç masalın da aslında daha eskiden orijinal metnin parçası olduklarını göstermektedir.)

İngilizceye çevirisi Sir Richard Francis Burton tarafından The Arabian Nights olarak yapılmıştır. Kendinden evvelkilerden farklı olarak bu çeviri özgün malzemeyi sansürlememiştir. İngiltere tarihinin muhafazakâr Victoria döneminde yayımlanmasına rağmen bu çeviri, kaynağında bulunan erotik incelikleri ve cinsel tasvirleri içermektedir. Bu çevirinin yanı sıra, daha yakın zamanlarda Fransız doktoru J.C. Mardrus'un da bir çevirisi vardır. Mevcut çevirilerin en doğru ve güzeli olarak değerlendirilen, Fransa'daki Bibliothèque Nationale'de bulunan 14. yüzyıldan kalma bir Suriye el yazmasından Hüssain Haddawy'nin yaptığı Arapça derlemedir.Günümüzde Binbir Gece masalları zevkle okunmaktadır.

Uyarlamalar

Televizyon ve sinema

Binbir Gece Masalları'nın televizyon ve sinemaya pek çok uyarlaması yapılmıştır. Bunların asıl öykülere olan bağlılığı çok değişkendir. Fritz Lang'in 1921 yapımı Der Müde Tod, 1924 Hollywood yapımı (Douglas Fairbanks'ın başrolünde olduğu) The Thief of Baghdad ve onun 1940'taki İngiliz ikinci yapımı, Binbir Gece Masallarından etkilenmişlerdir.

Hollywood'un Binbir Gece Masalları 'na dayandırılmış ilk konulu filmi 1942 yapımı Arabian Nights'''dır. Başrollerde Şehrazad rolünde Maria Montez, Ali Ben Ali rolünde Sabu Dastagır ve Harun Reşid rolünde Jon Hall vardır. Filmin konusunun Binbir Gece Masalları ile neredeyse hiç ilgisi yoktur. Filmde Şehrazat, Halife Harun Reşid'i devirip kardeşiyle evlenmek isteyen bir dansözdür. Şehrazadın ilk suikast girişimi başarısızlığa uğrar ve esir olarak satılmasının ardından pek çok macera gelişir. Maria Montez ve Jon Hall 1944 yapımı Ali Baba ve Kırk Haramiler 'de de rol almışlardır. Bu film Moğol istilası sırasında geçmektedir ve Halife'nin oğlu olan Ali Baba'nın Kırk Haramiler'le beraber Hülagü Han'ın adamlarına karşı mücadelesini anlatmaktadır.1980li yıllarda Şehrazat rolünde Annette Haven ve Şehriyar rolünde John Leslie'nin oynadığı 1001 Erotic Nights, bütçesi milyon doları aşan ilk porno film sayılır.

Binbir Gece Masalları'ın en başarılı sinema uyarlaması 1992 Walt Disney yapımı çizgi film Aladdin sayılabilir. Filmde Scott Weinger ve Robin Williams seslendirme yapmıştır. Bu filmi devam bölümleri ve televizyon serileri izlemiştir.2019'da Disney, Guy Ritchie  yönetmenliğinde 1992 yapımı Alaaddin'in canlı aksiyon yeniden çevirimini yapmış,Baş rollerine Will Smith,Mena Massoud ve Naomi Scott gibi isimlere vermiştir.

Sinbad'ın yolculukları, televizyon ve sinemaya birkaç kere uyarlanmıştır. Bunlardan en sonuncusu, seslendirmesini Brad Pitt ve Catherine Zeta-Jones'un yaptığı 2003 yapımı animasyon Sinbad: Legend of the Seven Seas dir. 1958 yapımı The Seventh Voyage of Sinbad en meşhur Sinbad filmi sayılabilir.Japon Nippon Animation stüdyosu'nun hazırladığı Sinbad'ın anime serisi içerik olarak Sinbad'ın en sadık uyarlamasıdır.

İngilizce olmayan uyarlamalar arasında çeşitli Hint (Bollywood) yapımları, İtalyan yönetmen Pier Paolo Pasolini'nin 1974 yapımı </i>Il fiore delle mille e una notte</i>'si ve 1990 yapımı Fransız Les 1001 nuits sayılabilir.

1971'de kadrosunda Hayao Miyazaki'nin de bulunduğu Ali Baba ve Kırk Haramiler'e dayanan bir anime filmi çekilmiştir. Bu filmde Ali Baba'nın Bağdat sultanı olan zalim torunuyla mücadele eden küçük bir hırsızı anlatmaktadır. Bu filmde orijinal masal gölge oyunu sekansında flashback'le anlatılmıştır.

Televizyon ve sinema uyarlamaları arasında aslına en sadık kalmış olanı 2000 yılında Amerikan ABC ve İngiliz BBC kanallarında gösterilen Arabian Nights dizisi sayılır. Emmy ödülünü alan bu iki bölümlük dizide Şehrazat rolünde Mili Avital, Şehriyar rolünde Dougray Scott oynamıştır.

Ayrıca 2006-2009 tarihleri arası Türkiye'nin bir kanalında Binbir Gece adlı televizyon dizisi yayınlanmıştır. Dizi diğer dünya ülkelerinde de yayınlanıp meşhur olmuştur.

 Müzik
Rus bestecisi Nikolai Rimsky-Korsakov, 1888'de Şehrazad adlı eserini tamamlamıştır. Parça dört masaldan esinlenmiştir: "Deniz ve Sinbad'in Gemisi", "Kalender Prens", "Genç Prens ve Prenses" ve "Bağdat'ta Şenlik".

 Edebiyat
XVIII. yüzyılda Binbir Gece ve Binbir Gündüz hikâyelerinden ilham alınarak Aziz Efendi tarafından yazılan Muhayyelat-ı Aziz Efendi hikâyeler külliyatı niteliğinde bir eserdir.

 Dış bağlantılar
 Mısır'da "Binbir Gece Masalları": Şehrazad'a sansür
 Binbir Gece Masalları'ndan 42 hikâyenin İngilizce çevirisi (1909-14)
 Binbir Gece Masalları'nın bazı klasik çevirileri ve eser hakkında bilgi
 Binbir Gece Masalları'nın etkileri ve içeriği üzerine notlar
 Binbir Gece Masalları için 1001 kaynak ve bağlantı - University of Houston

 Kaynakça
 "Binbirgece Masalları''" Yayına hazırlayan: Sadık Yalsızuçanlar, Timaş Yayınları, İstanbul 2003

Yasaklanmış kitaplar
Arap mitolojisi
Pers mitolojisi
Hint mitolojisi
Çin mitolojisi
Türk mitolojisi

Binbir Gece Masalları


Rusya Federasyonu, 85 federe yapıya (Rusça: субъе́кт(ы), subyekt), birliğe dahil birime, bölünmüştür. Bu yapılanmanın 22 tanesi cumhuriyetlerden oluşur. Cumhuriyetlerde, toplumun çoğunluğunu etnik kökeni Rus olmayan halk oluşturur, fiziki sınırlar bu şekilde belirlenmiştir. Bir cumhuriyette yerel halkın etnik kökeni cumhuriyete isim veren milliyet (Rusça: титульная нация, титульная национальность, титульная народность, İngilizce: titular nationality) olarak bilinir. On yıllarca (bazen yüzyıllarca) süren Rusya içi göçler nedeniyle artık bu milliyet o cumhuriyetin nüfusunda çoğunluğu temsil etmeyebilir ama yine de o belirli etnik milliyetin cumhuriyeti olarak kabul görür.

Anayasal statü

Cumhuriyetler, Rusya'nın federe yapılanmasındaki diğer birimlerinden farklılık gösterir: kendi resmî dilleri vardır (Rusya Anayasası Madde 68) ve kendi anayasaları vardır. Diğer federal birimlerin, örneğin krayların (yöre) ve oblastların (bölge) bu hakkı yoktur. Yine de, diğer federal birimlerde olduğu gibi, özerk cumhuriyetlere de tam bağımsızlık tanınmamıştır (Madde 3). Cumhuriyetlerin idari yöneticileri başkandır.

Uygulanmakta olan bağımlılık politik birimlere göre farklıdır. Ama genel olarak içişlerinde idareye geniş bir yetki alanı sağlar. Bu cumhuriyetlerin meclisleri federal anayasayla çakışan, cumhuriyet yöneticilerinin yetkilerini ve güçlerini arttırıcı, kanunlar koydular. Lakin federal anayasanın üstünlüğünün kabulüne çalışan Putin yönetimi altında bağımsızlıkları azalmıştır.

İdari yapılanmada cumhuriyetlerin üzerine yedi büyük federal bölge kurulması ve başkanca atanmış valilerin cumhuriyetlerin faaliyetlerine nezaret etmesi hukukun egemenliğini güçlendirmiş, federal anayasaya saygıyı arttırmıştır. Ayrıca Putin idarecilerin gücünü azaltıp cumhuriyetlerin yürütme organlarının pozisyonlarını güçlendirmiştir. Cumhuriyetlerin başkanlarını, adayı cumhuriyet meclisinin de kabulü şartı ile, Rusya başkanı tayin etmektedir.

Çoğu cumhuriyette genel olarak çok gücü olmayan ayrılıkçı akımlar bulunmaktadır. Özellikle Tatarlar, Başkurtlar, Yakutlar ve tabii ki Çeçenler arasında bu ayrılıkçı hareketlere güçlü destek bulunmaktadır. Cumhuriyete isim veren milliyetlerin (Tataristan, Başkurdistan, Saha) toplum yapısında yer alan diğer etnik gruplar ayrılma hareketlerine sekte vurmaktadır. (Çeçen savaşının bir sonucu olarak Çeçenistan'da çok az çeçen olmayan etnik grup barınmaktadır.

Kurucu "federe cumhuriyetler"

Özerk cumhuriyetler Sovyetler Birliği'nin kuruluşunda ülkenin anayasal birimleriydi. Günümüzde bu başlığın, Rusya'nın cumhuriyetleri için aynı şekilde kullanılması yanlıştır. 1993'te Rusya Federasyonu'nun kabul ettiği Rusya Anayasası ile "özerk cumhuriyet" değil "cumhuriyet" ilan edilmişlerdir.

Cumhuriyetlerin listesi

 Adige Cumhuriyeti
 Altay
 Başkurdistan
 Buryatya
 Dağıstan
 İnguşya
 Kabardin-Balkar
 Kalmikya
 Karaçay-Çerkesya
 Karelya
 Komi
 Mari El (Çirmişistan)
 Mordovya
 Saha (Yakutya)
 Kuzey Osetya-Alanya
 Tataristan
 Tuva
 Udmurtya
 Hakasya
 Çeçenya
 Çuvaşistan
 Kırım

Notlar
 Kırım'ın ve Sivastopol şehrinin durumu Mart 2014'ten bu yana Rusya ile Ukrayna arasında ihtilaftadır. Ukrayna Kırım'ın kendisinin özerk cumhuriyetlerinden biri, Sivastopol'u ise özel statülü şehir olarak tanımakta, diğer taraftan Rusya ise Kırım'ı kendi federal birimi, Sivastopol'u ise kendi federal şehri olarak tanımaktadır.
 Kabardin-Balkar, Karaçay-Çerkesya ve Dağıstan birden fazla ismini oluşturan halka sahiptir.
 Çeçen-Inguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti, Çeçen ve İnguş adları üzerine kurulmuştu. 1991'de Çeçenistan ve İnguşya ya da İnguşetya adı altında iki ayrı cumhuriyete ayrılmıştır.
 Dağıstan halkını oluşturan on ana etnik topluluk: Agullar, Avarlar, Dargınlar, Kumuklar, Laklar, Lezgiler, Nogaylar, Rutullar, Tabasaranlar ve Sahurlardır.
 Bu tablodaki  tüm nüfus değerleri yaklaşık rakamlardır.
 Balkarlar, Karaçaylar, Kumuklar ve Nogaylar Türk'tür; Abazalar, Agullar, Adıgeler, Avarlar, Çeçenler, Çerkesler, Darginlar, İnguşlar, Kabartaylar, Laklar, Lezginler, Rutullar, Tabasaranlar ve Tsahurlar Kafkas yerli topluluklarıdırlar.
 Kabartayların tamamına yakını ve Balkarların tamamı Hanefi Müslüman'dır.
 Çeçen savaşı mülteci göçleriyle sonuçlanmış ve nüfus değerlerine ulaşmayı imkânsız hale getirmiştir. Birçoğu başka yerde yaşasalar da "Çeçenya yurttaşı" kabul edilmektedir, İnguşya'nın birçok yöresindeki Çeçen sığınmacılar için de durum böyledir. Çeçen-İnguş Özerk SSC'de, 1989'da 1.270.429 olan toplam nüfus içinde Ruslar %23,1, Çeçenler %57,8, İnguşlar %12,9 kadar idiler.

Kaynakça

Cumhuriyet

Rusya'nın cumhuriyetleri


فينسادي  هي مدينة في مقاطعة ستافروبول كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8700   نسمة.

مراجع

مدن كراي ستافروبول

فينسادي (ستافروبول)


Lucas Mascarenhas Santana, dit Lucas Santtana, né le  à Salvador de Bahia, est un chanteur, multi-instrumentiste, compositeur et producteur brésilien.

Biographie
Le père de Lucas Santtana est un producteur de musique ayant travaillé avec Gilberto Gil et Caetano Veloso. Sa mère est directrice d'une école de danse. Son oncle est Tom Zé.

Il commence sa carrière musicale à 20 ans et gagne sa vie surtout en tant que musicien pour d'autres artistes. Il joue par exemple de la flûte traversière pour Gilberto Gil en 1994.

Sa carrière solo débute véritablement en 2000 lorsqu'il sort son premier album, Eletro Ben Dodô.

Son quatrième album Sem Nostalgia a connu un succès international et a été classé parmi les meilleurs albums de l'année 2011 par plusieurs revues françaises.

En 2012, Lucas Santtana a sorti son cinquième album O deus que devasta mas também cura, mêlant ses multiples influences à des couches orchestrales, jouées en live ou samplées.

Son huitième album, O Céu É Velho Há Muito Tempo, est considéré comme l'un des 25 meilleurs albums brésiliens du second semestre 2019 par l'Association des critiques d'art de São Paulo. Dans cet album, il abandonne les sonorités électro pour une approche acoustique guitare-voix et met en avant des thèmes plus politiques dans ses textes.

Style
Ses compositions musicales mélangent la bossa nova à des influences pop, funk et électro. Il est considéré en 2014 par Télérama comme un « artiste de rupture » et « expérimental ». Il est remarqué pour son engagement politique de gauche qui transparaît dans ses textes.

Références

Liens externes

Producteur brésilien de musique
Naissance en octobre 1970
Naissance à Salvador (Bahia)

Lucas Santtana


El Camino Salard es una vía situada en la ciudad de Palma de Mallorca, capital de las Islas Baleares, en España. La calle está situada en el Distrito Levante y atraviesa los barrios de El Rafal Nuevo y El Vivero. Se extiende desde la Ma-3011, Camino Viejo de Sinéu, hasta la Calle Aragón. Tiene una longitud total de 1400 metros. En el número 47 se encuentra el Seminario Nuevo de Mallorca, que es además residencia de ancianos y colegio.

Transporte

Autobús
En autobús queda conectado mediante las siguientes líneas de la EMT:

Referencias

Salard

Camino Salard


The CASA C-101 Aviojet is a low-wing single engine jet-powered advanced trainer and light attack aircraft designed and manufactured by Spanish aircraft company Construcciones Aeronáuticas SA (CASA).

The C-101 was developed in response to a Spanish Air Force requirement, which needed a replacement for the outdated Hispano Saeta. During 1975, CASA commenced work on what would become the C-101. In addition to its own design team, technical assistance was provided by Germany's Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) and the United States' Northrop. In June 1977, the first of four prototypes performed the type's maiden flight. The design was somewhat reminiscent of other jet trainers of the era, such as the BAE Hawk and the Alpha Jet, but was less aerodynamically sophisticated, being equipped with an unswept wing. Performance of the C-101 during flight testing was reported in excess of predictions.

On 17 March 1980, the first examples were introduced to operational service with the Spanish Air Force, which would be the principal customer for the C-101. The initial model possessed only a limited weapons capability, this attack capability was expanded upon later-built aircraft. Several models were exported to overseas operators; the C-101 has been adopted by the Chilean Air Force, Honduran Air Force and the Royal Jordanian Air Force. A final improved model, designated C-101DD, was demonstrated but did not find customers and thus it did not enter serial production. In addition to its use as a trainer aircraft, it has been used to perform aerobatics; in the latter context, it has been flown by the Patrulla Aguila aerobatics team. As of 2019, the C-101 remains in service in the Spanish Air Force and several other countries.

Early on the 2010s there were talks about the replacement of the C-101. Finally, in 2020 it was decided that the C-101 would be replaced by the Pilatus PC-21 (24) and the Airbus Future Jet Trainer(50 - 55).

Design and development

The C-101 was designed in response to a Spanish Air Force requirement issued in 1975, calling for a new jet trainer to replace its aging fleet of Hispano HA-200s and Ha.220s. Akin to the majority of contemporary European jet trainers, it was also to have a limited attack capability. During 1972, Hispano had been absorbed by Spanish aircraft company Construcciones Aeronáuticas SA (CASA), who took an interest in the trainer requirement. During October 1975, CASA was awarded a development contract based upon their submission, requiring a pair of static airframes and four flight-capable prototypes to be built for testing purposes at a cost of 1,297 million pesetas ($22 million).

To develop the aircraft, CASA sought technical assistance from abroad. Both the German manufacturing conglomerate Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) and American defense company Northrop opted to participate in the venture; specifically, engineers at MBB worked on the design of the rear fuselage and tail section while Northrop's team were responsible for the design of the aircraft's wings and engine inlets. Out of these efforts, a relatively conventional design was developed; according to aviation author John C. Fredriksen, the principles of simplicity and economy were highly emphasised by the design, shunning high performance features.

In terms of its basic configuration, the C-101 is a low-mounted monoplane, the wings were unswept. The cockpit, which was relatively spacious amongst its peers, accommodated a crew of two in a tandem seating; the seats were staggered to provide the instructor in the rear position with greater visibility. The fuselage provided considerable internal space, permitting the installation of various additional aviation or supplemental systems as to suit future requirements or other secondary roles. Foreseen secondary roles included ground attack, armed escort, photographic reconnaissance, and as an electronic countermeasures (ECM) platform.

The only surprising feature of the aircraft  was the presence of a large internal weapons bay located beneath the rear cockpit; this allowed for a wider variety of armament to be carried than the underwing hard points could accommodate; alternatively, this bay enabled the carriage of other equipment, including reconnaissance payloads. In addition to the weapons bay, both armaments and stores could be fitted upon six underwing hard points. The design was produced in a modular fashion, which eases both manufacture and maintenance activities. It was provisioned with a considerable endurance range as a result of the initial requirement having called for a self-deployment capability to the Canary Islands from the Spanish mainland.

The powerplant selected for the aircraft was the Honeywell TFE731-5-1J turbofan engine. This unit was actually a commercial engine that had been re-developed for military use. Even from an early stage of development, the TFE731 was viewed as a front runner for the aircraft. According to Fredriksen, it provided relatively favourable performance and a high level of fuel economy amongst its peers. Overall, the aircraft provided mainly favourable characteristics while remaining an affordable trainer in comparison to international competition.

Operational history
Although the first flight took place on 27 June 1977, the test flight phase, which included vibration, flutter and spin tests, did not commence until 17 April 1978. The prototype was flown in the Farnborough International Airshow during late July 1978. Performance was reportedly found to be better than anticipated by the designers. An initial order for 88 aircraft was placed by the Spanish Air Force; built as a dedicated trainer version, designated as C-101EB-01 by CASA and E.25 Mirlo ("Blackbird") by the air force. On 17 March 1980, the first aircraft entered service with the Spanish Air Force.

Shortly after this dedicated trainer model was introduced, the aircraft was followed in production by a combination attack/trainer variant. Equipped with an uprated engine, this variant was designated C-101BB-02. It was bought by numerous export customers, including Honduras, which bought four, and Chile, which bought four aircraft and parts for another eight to be assembled locally by ENAER. The Chilean BB-02s are designated T-36 Halcón.

In 1983, CASA flew a dedicated attack version, the C-101CC-02, which was again ordered by Chile. This time, only the prototype was built in Spain, with the remaining 22 machines built by ENAER. This variant featured yet another engine upgrade and increased fuel capacity; it has been designated A-36 Halcón ("Falcon").

Sixteen similar aircraft, the C-101CC-04 were sold to Jordan. During 2018, the last of these aircraft were phased out by the Royal Jordanian Air Force.

The final version of the C-101 to be developed, designated C-101DD, was first demonstrated by CASA during 1985. This model featured vastly improved avionics and featured systems such as a head-up display, HOTAS-cockpit, AN/ALR-66 radar warning receiver, chaff and flare countermeasures, as well as the capability to carry the AGM-65 Maverick air-to-ground missile; however, as of 2000 it had not attracted any orders.

Between 1990 and 1992, all Spanish Air Force C-101s received an extensive upgrade package which mainly focused on the aircraft's navigation and armament systems.

Operators

 Chilean Air Force (35 -12 C-101BB and 23 C-101CC).  Around 20 C-101CC still in service as A-36.

 Honduran Air Force (4 C-101BB)

 Royal Jordanian Air Force (16 C-101CC) –

 Spanish Air and Space Force (88 C-101EB)

Specifications (CASA C-101CC)

See also

References

Citations

Bibliography

 Fredriksen, John C. International Warbirds: An Illustrated Guide to World Military Aircraft, 1914-2000. ABC-CLIO, 2001. .
 Hewson, Robert. "The Vital Guide to Military Aircraft." Airlife, 2001. .

External links

 EADS CASA Manufacturer specification
 Spanish Air Force specifications (Spanish)
 Aviojet, Zaragoza 31/05/2008

1980s Spanish attack aircraft
1970s Spanish military trainer aircraft
CASA aircraft
ENAER aircraft
Single-engined jet aircraft
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1977
Chile–Spain relations

CASA C-101 Aviojet


An Festuca japonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomitaro Makino. An Festuca japonica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca japonica


Veynes () ist eine französische Gemeinde im Département Hautes-Alpes in der Region Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sie ist dem Arrondissement Gap und dem Kanton Veynes zugeteilt.

Geografie
Der Bergort mit  Einwohnern (Stand ) liegt rund 20 Kilometer nordwestlich von Gap und circa 75 Kilometer südlich von Grenoble am rechten Ufer des Wildflusses Petit Buëch. Im Gemeindegebiet mündet auch sein Zufluss Béoux.

Wirtschaft
Obwohl Veynes an einem Handelsweg von Lyon über Grenoble in die Provence lag, entwickelte sich die Kleinstadt nicht auffällig. Vorherrschend bis ins 19. Jahrhundert waren neben der Landwirtschaft, welche die lokalen und regionalen Märkte bediente, kunsthandwerkliche Produkte aus Wolle und Leder. Dies änderte sich mit dem Eintreffen der Eisenbahn. Der in Veynes gebürtige Adrien Ruelle (1815–1887), Direktor der Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM), wählte Veynes als Eisenbahnknoten der beiden Linien Marseille – Grenoble und Livron – Briançon. Die erste Strecke von Marseille nach Veynes wurde 1875 vollendet und die Stadt erhielt eine Lokomotivwerkstätte. Bis zur Elektrifizierung der Bahn blieb Veynes eine Eisenbahnstadt, wobei die Bahnindustrie in ihren Boomjahren bis zu 700 Familien ernährte. Die Strecke zum Seehafen von Marseille war für den Güter- und Personenverkehr zu jener Zeit auch deshalb von herausragender Bedeutung, da ganz Nordwestafrika im Besitz von Frankreich war.

Ab dem Jahre 1976 wurde die Nutzung der Solarenergie unter der Leitung der stellvertretenden Bürgermeisterin Madeleine Roux stark gefördert. Dieses Projekt wurde aber 1983 unter der neu gewählten Verwaltung abrupt gestoppt. Heute lebt Veynes vom Kleingewerbe und der lokalen Landwirtschaft. Darüber hinaus gibt es Anstrengungen zur Förderung des Tourismus. Bekannt ist Veynes für seine Obstbrände, wobei der Birnenbrand (Eau-de-vie de poire) das Flaggschiff darstellt.

Geschichte

Antike
Wegen seiner geographischen Lage war Veynes, das zur gallo-römischen Zeit Davianum bzw. Mutatio Daviano hieß, schon früh ein Durchgangsort. Davianum lag an einer Nebenstraße der Via Domitia, die bei Vapincum (heute Gap) nach Orange abzweigte. Reste dieser Römerstraße, die Via Cottia genannt wurde, sind am Dorfeingang auch heute noch deutlich erkennbar.

Mittelalter
Im Hochmittelalter wuchs die Gemeinde um die Pfarrkirche des Priorates Saint-Sauveur. Die Burg des Dauphin von Viennois dominierte das Stadtbild. Veynes war eine allodiale Herrschaft, die dem Dauphin direkt unterstellt war. Die Bürger der Stadt waren nicht nur seinen Launen, sondern auch jenen der Familie De Poitiers ausgesetzt, die das Territorium vom verschuldeten Dauphin als Pfand genommen hatte. Am 17. November 1296 forderten die Stadtbürger von den örtlichen Vasallen des Dauphins den freien Zugang zu den Wasserläufen und die Abschaffung des Mühlenzwangs sowie weitere Freiheiten, doch waren die Co-Seigneurs gar nicht befugt dergleichen Rechte zu vergeben. 1322 erwuchs ein weiterer großer Konflikt, diesmal mit den Kartäusern von Durbon, die ein Teil des Gemeindegebietes für sich beanspruchten. Im 14. Jahrhundert ließ sich eine Gemeinschaft aus der Lombardei in der Stadt nieder und eröffnete dort eine Münzpräge. Während der Pestwelle von 1345 musste die jüdische Gemeinde als Sündenbock herhalten, sie wurde in der Region nahezu ausgerottet. Ende des 15. Jahrhunderts verwüsteten vorbeiziehende Söldner der französischen Italienarmee die Gegend.

Neuzeit
Mit dem 16. Jahrhundert änderte sich das Stadtbild radikal. Die beiden Burgviertel – im Osten die Bourg Neuf und im Westen die befestigte Burg La Vilette – die durch den Wildbach Gleizette getrennt waren, vereinigten sich. Unter die Burgmauer wurde eine Straße, die Rue Sous le Barry getrieben. Die Wohlhabenden unter den Bürger errichteten darauf entlang dieser Straße elegante Häuser, von denen das Hôtel du Lion d'or mit Stuck verziert ist. Heute heißt dieser Durchgang, welcher zur Hauptverkehrsader der Altstadt wurde, Rue Jean-Jaurès. Bei Bauarbeiten im Jahre 2010 kam die alte, gepflasterte Straße wieder zum Vorschein.

Unter der Regentschaft Königs Karl IX. erreichten die Religionskriege ab 1562 die Gegend (siehe Hugenottenkriege). Am 22. Februar 1572 erhielten die Protestanten der Stadt nur wenige Monate vor dem Pariser Massaker, das Bartholomäusnacht genannt wird, im Schloss La Villette die Erlaubnis ihren Glauben auszuüben. Der Großteil des Bürgertums und des Adels trat darauf in das reformierte Lager über, was jedoch nicht ohne gewalttätige Scharmützel ablief. 1685 widerrief das Edikt von Fontainebleau die Glaubensfreiheit, die den Hugenotten im Edikt von Nantes zugesichert wurde. Die standhaften Protestanten von Veynes sahen sich darauf genötigt zu exilieren. Sie fanden in der calvinistischen Republik Genf, in protestantisch gewordenen Kantonen der Schweiz, in Brandenburg-Preußen oder in Holland eine neue Heimat. Auch wirtschaftlich war dieser Exodus ein großer Verlust für Veynes, denn viele der Ausgewanderten erwiesen sich im Ausland als tüchtig und erfolgreich: Abraham Patras, einst königlicher Notar von Veynes wurde Generalgouverneure von Niederländisch-Indien, Jacques de Maffé wurde Uhrmachermeister in Genf, der Kaufmann Salomon Jordan aus Veynes Pastor der Stadt Bützow und der Apotheker Jacques Galland war an der Gründung von Bad Karlshafen beteiligt.

Im Zuge des Pfälzischen Erbfolgekriegs überrannte die französische Armee 1692 große Teile von Savoyen-Piemont, worauf der Herzog von Savoyen als Vergeltungsaktion in die Dauphiné eindrang und dort das Land verwüstete. Für Veynes war dies eine Katastrophe: Ein Feuer beschädigte die Burg Bourg Neuf und die Burg La Villette wurde sogar zur Hälfte zerstört. Im folgenden 18. Jahrhundert stagnierte die Stadt auf bescheidenem Niveau. Dies änderte sich erst mit der Französischen Revolution. Dank der Verstaatlichung der Güter des Adels sowie des Klerus konnte endlich etwas außerhalb ein neuer Friedhof angelegt werden und das Kirchenviertel im Stadtkern entlastet werden. Der Gemeindeteil Montagne de Tombarel wurde zur Allmende und das Bürgertum, dem nun die politische Macht gehörte, schickte ihre Kinder an moderne Schulen.

Wappen
Blasonierung: In Rot auf grünen Schildfuß ein durchbrochener silberner Turm – schwarz gemauert und von fünf schwarzen Zinnen gekrönt; (heraldisch) links eine ebenfalls silberne Mauer – offen, durchbrochen, schwarz gemauert und von vier Zinnen gekrönt.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Das Schloss Château de La Villette aus dem 15. Jahrhundert wird vom Stadttor und einem Rundturm flankiert. Es dient heute als Rathaus.
 Auf der Place Adrien-Ruelle steht ein Brunnen der mit einer Büste des Eisenbahnpioniers Adrien Ruelle geschmückt ist. Der Platz hieß früher Place Grenette (Kornplatz) und wurde an der Stelle des ehemaligen Stadttores Porte Ayguière (auch Porte Eyguière) errichtet. Der Brunnen geht bis auf das Jahr 1687 zurück.
 Die Römerstraße entlang der nordöstlichen Gemeindegrenze war ein Abschnitt der Voie des Alpes, die Valence mit Montgenèvre verband. Sie diente noch bis Mitte des 18. Jahrhunderts als Verkehrsweg in Richtung Gap.
 Die Kapelle Chapelle Notre Dame de Pitié (Kapelle der "Barmherzigen Maria")

Weblinks

 Webauftritt der Stadt
 Fremdenverkehrsamt

Einzelnachweise

Ort in Provence-Alpes-Côte d'Azur
Stadt in Frankreich

Veynes


Sicogon ist eine philippinische Insel in der Provinz Iloilo, südlich der Gigantes-Inseln und südöstlich der Insel Calagnaan, der Insel Panay vorgelagert. Sie liegt westlich der Bancal-Bucht und wird von der Gemeinde Carles aus verwaltet. Auf der Insel befinden sich die drei Barangays Alipata, Buaya und San Fernando. Die Einwohnerzahl der drei Barangays betrug im Jahr 2020 4.275 Personen.

Die Insel hat eine Größe von 11,60 km² und ist mit dichtem Wald bewachsen. Die höchste Erhebung der Insel ist der Mount Opao, an dem auch die wichtigste Trinkwasserquelle der Insel liegt. Von diesem Berg aus kann die ganze Insel überblickt werden. Die Küsten haben lange Sandstrände, denen zahlreiche Korallenriffe vorgelagert sind. Die Insel kann von den Fischereihäfen in des Barangay Bancal und von der Gemeinde Estancia aus erreicht werden. Die Passage mit dem Motorboot dauert 30 bis 45 Minuten.

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen

Weblinks

Einzelnachweise

Insel (Asien)
Insel (Philippinen)
Insel (Visayassee)
Iloilo

Sicogon


كفر المنشي أبو حمر إحدى قرى مركز بسيون التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر المنشي أبو حمر 8,906 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية كفر المنشي أبو حمر (بسيون)

كفر المنشي أبو حمر


Immortal Songs: Singing the Legend (Hangul: 불후의 명곡: 전설을 노래하다; RR: Bulhu-ui Myeong-gok: Jeonseoreul Noraehada), også kendt som Immortal Songs 2 (Hangul: 불후의 명곡 2), er en sydkoreansk tv-musikkonkurrence præsenteret af Shin Dong-yup program. Det er en genoplivning af Immortal Songs (2007-2009), og har koreanske sangere, som udfører sange tidligere fremførte af legendariske sangere. Sangerne optræder foran et publikum, der stemmer på hvem de mener bedst præsenterede de klassiske sange. Programmet begyndte i 2011 som en del af Lørdags Frihed og har været et særskilt program siden april 2012.

Oversigt over episoder

2011

2012

2013

2014

2015

Deltagere listede i rækkefølge efter optræden.

2016

Deltagere listede i rækkefølge efter optræden.

Musik fra Sydkorea

Immortal Songs 2


Resistência Feminista Antiguerra (em russo, Феминистское Антивоенное сопротивление, (ФАС); em inglês, Feminist Anti-War Resistance (FAR ou FAWR)) é um grupo de feministas russas fundado em fevereiro de 2022 para protestar contra a invasão russa da Ucrânia. Em seu primeiro mês, o FAR se tornou "uma das campanhas antiguerra de mais rápido crescimento da Rússia", atraindo mais de 26.000 seguidores no Telegram.

Manifesto
Em um manifesto divulgado no canal Telegram do grupo, o grupo convocou feministas de todo o mundo a se unirem para se opor à guerra lançada pelo governo de Vladimir Putin:Hoje as feministas são uma das poucas forças políticas ativas na Rússia. Durante muito tempo, as autoridades russas não nos viram como um movimento político perigoso e, portanto, fomos temporariamente menos afetados pela repressão estatal do que outros grupos políticos. Atualmente, mais de quarenta e cinco organizações feministas diferentes estão operando em todo o país, de Kaliningrado a Vladivostok, de Rostov-on-Don a Ulan-Ude e Murmansk. Apelamos aos grupos feministas russos e feministas individuais para se juntarem à Resistência Feminista Antiguerra e unir forças para se oporem ativamente à guerra. Uma tradução inglesa do manifesto foi publicada no Jacobin, e o manifesto foi traduzido para quase 30 idiomas, incluindo tártaro, chuvash e udmurt.

Atividades
Em 8 de março de 2022, Dia Internacional da Mulher, a Resistência Feminista Antiguerra organizou a colocação de flores – crisântemos e tulipas amarradas com fitas azuis e amarelas – por mulheres em monumentos de guerra:Nós, as mulheres da Rússia, nos recusamos a celebrar o 8 de março deste ano: não nos dê flores, é melhor sair às ruas e colocá-las em memória dos civis mortos da Ucrânia. Os protestos ocorreram em 94 cidades russas e internacionais, incluindo São Petersburgo, Moscou, Vladivostok, Yekaterinburg, Novosibirsk, Krasnoyarsk, Kanash, Yaroslavl , Syktyvkar , Smolensk , Luga , Lytkarino, Izhevsk, Volgograd, Irkutsk, Nizhny Novgorod, Ufa, Omsk , Mytishchi, Gelendzhik, Perm, Kazan, Zelenograd, Balashov , Saratov, Biysk, Khimki, Chelyabinsk, Krasnodar , Novovoronezh , Vologda , Korolev , Troitsk , Serpukhov , Vladimir, Revda, Tolyatti, Kaliningrado, Naberezhnye Chelny, Volgodonsk , Ramenskoye , Samara , Fazenda Leninavan , Stavropol , Arkhangelsk Yoshkar-Ola, Krasnogorsk, Novokuibyshevsk, Zheleznovodsk, Murom, Snegiri, Nakhabino, Rostov-on-Don, Cheboksary, Saransk, Dzerzhinsky, Veliky Novgorod, Tyumen, Tobolsk, Podolsk, Tula, aldeia de Grebnevo, Dolgoprudny, Murino, Vladikavkaz e Alagirvo.

Os ativistas continuaram a inovar as táticas de protesto: escrever slogans antiguerra em notas, instalar objetos de arte em parques, usar roupas pretas em público como sinal de luto, distribuir flores ou simplesmente chorar no metrô de Moscou. Como comentou a ativista Daria Serenko, as táticas precisavam continuar a se adaptar para evitar a criminalização do protesto na Rússia:a situação muda a cada dia. O que era aceitável ontem não funciona hoje. Uma semana atrás, você podia sair de preto e segurar uma rosa branca na mão. Agora você será detido por isso. Foi o que aconteceu com nossa ativista Anna Loginova de Yekaterinburg. Ela recebeu nove dias de prisão administrativa.

Apoio internacional
Em 17 de março de 2022, 151 feministas assinaram Resistência Feminista Contra a Guerra: Um Manifesto , alinhando-se em solidariedade ao manifesto FAR e à atividade feminista russa antiguerra. Os signatários incluíam Ailbhe Smyth, Alba Flores, Amaia Pérez Orozco , June Fernández , Keeanga-Yamahtta Taylor , Nancy Fraser , Özlem Demirel , Teresa Rodríguez , Tithi Bhattacharya , Yayo Herrero , Carmen Magallón , Pamela Palenciano, Goretti Horgan, Lidia Cirillo, Zillah R. Eisenstein, Judy Rebick , Ofelia García, El Jones , Shahrzad Mojab , Maristella Svampa , Debora Diniz , Heloísa Helena , Luciana Genro , Sonia Guajajara, Piedad Córdoba Ruiz, Miriam Miranda, Mónica Baltodano, Daria Serenko, Diane Lamoureux, Pamela Philipose, Silvia Federici e Talíria Petrone. No final de março, o manifesto havia coletado mais de 2.500 assinaturas.

Organizações fundadas em 2022
Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Resistência Feminista Antiguerra


سيكام من الفرنسية (Séquentiel couleur à mémoire) والتي تعني حرفياً: لون تسلسلي (متتابع) مع ذاكرة ،و هو نظام تشفير للألوان في التلفزيون تم استعماله أول مرة في فرنسا.

قام بتطوير هذا النظام فريق عمل في شركة (Compagnie Française de Télévision) يقودهم هنري دي فرانس.

يعد نظام سيكام أول أنظمة البث التلفزيوني الملون في أوروبا.

انظر أيضا
 بال (إشارة)

مراجع

التلفاز في الاتحاد السوفيتي
العلاقات الفرنسية السوفيتية
تقنيات تلفزة
تكنولوجيا الأفلام والفيديو
صيغ فيديو
مصطلحات تلفاز

سيكام


Les mots bucculentus (masculin) et bucculenta (féminin) sont deux formes du nominatif singulier d'un adjectif latin signifiant « aux grandes joues » ou  « à la grande bouche ».

En taxonomie, ces mots servent d'épithètes spécifiques pour nommer diverses espèces d'animaux, notamment le Sanglier du Vietnam et un certain nombre d'araignées. Pour les espèces concernées, consulter les listes générées automatiquement : bucculentus, bucculenta.

Épithète spécifique

Bucculentus


I'm Glad My Mom Died () é um livro de memórias da ex-atriz e cantora americana Jennette McCurdy, que fala sobre sua carreira como atriz infanto-juvenil e do difícil e abusivo relacionamento com sua mãe, que morreu em 2013. É o primeiro livro de McCurdy e foi publicado em 9 de agosto de 2022, pela Simon & Schuster.

Antecedentes
McCurdy começou a atuar aos seis anos de idade, seguindo nessa área até 2017, quando anunciou sua retirada. De 2009 a 2012, ela também manteve um contrato com a Capitol Records Nashville, que lançou seu primeiro álbum de estúdio homônimo em 2012.

Ela já havia escrito artigos em publicações como The Wall Street Journal e começou a escrever ensaios pessoais pouco depois. Em seguida, enviou alguns destes ensaios para seu empresário na época, que a encorajou a escrever um livro sobre suas experiências. Contudo, McCurdy criou um show intitulado I'm Glad My Mom Died, que ela apresentou em Los Angeles e Nova York e que sairia em turnê em outras cidades, porém os planos foram cancelados devido à pandemia de COVID-19 e então, ela decidiu escrever seu material em um livro de memórias.

Capa
A capa mostra McCurdy olhando para cima e segurando uma urna rosa com papel decorativo derramado.

Sinopse
No livro de memórias, McCurdy discute sua infância e adolescência como atriz de sucesso, sua breve incursão na carreira de música country e o relacionamento conturbado e controlador que teve com sua mãe Debra, que morreu de câncer em 2013. O livro é dividido em duas seções: "Antes" e "Depois", que descrevem os eventos de sua vida antes e depois da morte de sua mãe.

Recepção
O livro esgotou-se em 24 horas após ser colocado à venda em varejistas como Amazon, Target e Barnes & Noble. No mesmo mês, tornou-se o best-seller número 1 "para não-ficção em capa dura e E-book" do New York Times, vendendo mais de 200.000 cópias em todos os formatos em sua primeira semana de lançamento.

I'm Glad My Mom Died foi recebido com críticas favoráveis, com o agregador de avaliações "Book Marks" relatando que nenhuma das sete avaliações foram negativas ou mistas. A Publishers Weekly chamou o livro de "Perspicaz e incisivo, comovente e cru". Dave Itzkoff, do The New York Times, escreveu que o livro de memórias era "Uma história de amadurecimento que é alternadamente angustiante e mordazmente engraçada".  Kirkus Reviews escreveu que "A história comovente de uma criança espancada emocionalmente e entregue com candura e graça cativantes."

Histórico de lançamento

Livros de estreia
Livros de não ficção
Jennette McCurdy
Livros de 2022

I'm Glad My Mom Died


Millionæren i Røverhænder er en stumfilm fra 1915 instrueret af A.W. Sandberg efter manuskript af Fritz Magnussen.

Eksterne henvisninger

Film instrueret af A.W. Sandberg
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915

Millionæren i Røverhænder


ولاية المزيونة هي إحدى الولايات العمانية تقع في الجنوب الشرقي لسلطنة عمان، وتبعد عن مدينة شحن اليمنية 14 كم فقط. أنشئت هذه الولاية عام 1996م بعد ترسيم الحدود بين سلطنة عمان والجمهورية اليمنية.

سكان الولاية هم من المهرة القحطانية ويتكلمون اللغة المهرية كما يجيدون اللغة العربية، وعددهم ما يزيد على 6000 نسمة. تبعد عن عاصمة ظفار صلالة 280 كم غربا وعن العاصمة العمانية مسقط 1300 كم تقريبا.
البيئة : صحراوية ويعتني سكانها بتربية المواشي أهمها الإبل والأغنام (الماعز) والقليل من الضأن.

مراجع

ولاية المزيونة
أماكن مأهولة في سلطنة عمان
عمان -اليمن معابر حدودية

ولاية المزيونة


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1921:

فردي رجال

 بيل تيلدن  براين نورتن . النتيجة: 4-6 2-6 6-1 6-0 7-5

فردي سيدات

 سوزان لنغلن هزمت  إليزابيث ريان. النتيجة: 6-2, 6-0

مراجع

أحداث 1921 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1921 الرياضية
أحداث يونيو 1921 الرياضية
كرة المضرب في 1921

بطولة ويمبلدون 1921


Komünist sembolizm, komünizmin kullandığı semboller ve genel olarak komünizmi temsil ettiği düşünülen öğelerin toplamına verilen isimdir. Komünist sembolizm genellikle bir ülkenin sanayi işçilerini ve/veya çiftçilerini temsil eden semboller barındırır.

Sıklıkla bu semboller, beş köşeli yıldız (pentagram) ile birlikte sarı renkte, devrimi temsil eden kırmızı bir zemin üzerinde bulunurlar. Örneğin Sovyetler Birliği Bayrağı üzerinde, kırmızı üstüne sarı çizgilerle çizilmiş bir kırmızı yıldız ile sarı orak ve çekiç bulunurdu. Vietnam, Çin, Angola ve Kongo Cumhuriyeti bayraklarında da komünist yönetim dönemlerinde benzer semboller kullanılmıştır.

Orak ve çekiç bir tür pan-komünist sembol halini almış, dünya çapında komünist partilerin çoğunun bayraklarında yer almıştır.

Diğer komünist partilerden biraz daha farklı bir şekilde Kore İşçi Partisi'nin bayrağında sanayi işçilerini temsil eden çekicin yanı sıra, tarım işçilerini temsil eden bir çapa ve entelijansiyayı temsil eden bir fırça bulunmaktadır (Orak, çekiç ve yazı fırçası).

Sovyetler Birliği'nin kurucusu Vladimir Lenin'in portresi de sembolleştirilerek yaygın bir şekilde kullanılmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Orak ve çekiç
 Kızıl yıldız

Semboller
Komünizm

Komünist sembolizm


الجميع بخير  فيلم مغامرة كوميدي درامي أمريكي صدر في 2009 من إخراج كيرك جونز وبطولة روبرت دي نيرو، الذي يقوم بدور الأرمل الذي أدرك أن الطريقة الوحيدة التي ستجمع شمله بعائلته هي أن يذهب برحلة للقائهم كل في مدينته، تشارك في الفيلم الممثلة البريطانية كيت بيكينسيل والتي تمثل دور أحد أبناء روبرت دي نيرو، والممثلة الأمريكية درو باريمور والتي تمثل أحد أبناءه أيضا.و الفيلم مقتبس من فيلم إيطالي انتج سنة 1990 للمخرج جيوزبي تورنتوري.

القصة
فرانك غودي (روبرت دي نيرو) رجل في الستينات من عمره أرمل وله أربع أبناء يعيش كل منهم حياته الخاصة بعيدا عنه، في أحد الأيام أستعد فرانك للقاء أبناءه بعد أن واعدهم للقدوم إليه لتناول العشاء، ولكن لم يأت أحد منهم وأعتذروا لأسباب خاصة، فقرر أن يذهب برحلة للقائهم جميعا فأستشار طبيبه الخاص فنهاه عن ذلك لأنه مريض، ولكنه أصر على الذهاب. فسافر إلى نيويورك للقاء ابنه الأكبر ديفيد وهو رسام، ولكنه لم يكن موجودا فترك له ظرفا تحت بابه، ورحل إلى شيكاغو للقاء ابنته إيمي (كيت بيكينسيل) التي تعيش مع زوجها وإبنها جاك، وبينما كان الأب يتنقل من مدينة إلى أخرى كان الأبناء يجرون اتصالات لتفقد حال أخيهم ديفيد الذي يتورط بقضية تجارة المخدرات في المكسيك ويقررون إخباء الخبر عن والدهم، يصل فرانك إلى دنفر لمقابلة ابنه روبرت (سام روكويل) الذي يعلمه بأنه لم يكن مستعدا لمقابلتة وبأنه سيسافر إلى أوروبا مع الفرقة الموسيقية التي يعمل معها، فيودع فرانك أبنه روبرت ويسافر إلى لاس فيغاس ليزور أبنته روزي (درو باريمور)، ويكتشف فرانك في هذه الرحلة بأن أبناءه يخبؤن عنه أسرار كثيرة عن حياتهم الخاصة وعن ابنه ديفيد.

روابط إضافية
 Official website

مراجع

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أمريكية متعلقة بإل جي بي تي
أفلام الطريق الأمريكية
أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تقع أحداثها في شيكاغو (إلينوي)
أفلام تقع أحداثها في كولورادو
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام تقع أحداثها في وادي لاس فيغاس
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام درامية 2009
أفلام درامية عن عيد الميلاد
أفلام درامية عيد الميلاد أمريكية
أفلام درامية عيد الميلاد في عقد 2000
أفلام سجلها داريو ماريانيللي
أفلام طريق إنتاج عقد 2000
أفلام عن الشيخوخة
أفلام عن عائلات
أفلام عيد الميلاد الأمريكية
أفلام عيد الميلاد متعلقة بإل جي بي تي
أفلام متعلقة بالمثليات
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 2009
أفلام مصورة في كونيكتيكت
أفلام مصورة في مدينة نيويورك
أفلام معاد إنتاجها
أفلام مغامرات درامية أمريكية
أفلام مغامرات درامية في عقد 2000
أفلام ميراماكس
عقد 2000 أفلام متعلقة بإل جي بي تي

الجميع بخير (فيلم)


أم العرائس: وهو مدينة بولاية قفصة من الجنوب الغربي التونسي.
 : وهي سفينة شحن كانت تابعة .

أم العرائس (توضيح)


Acer cissifolium er hlyntegund sem er ættuð frá suðhluta Japan. Hún verður um 5 til 10m há, sjaldan 15m. Blöðin eru þrískift.

Tilvísanir

Hlynir

Acer cissifolium


20730 Jorgecarvano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20730 Jorgecarvano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,53 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 9,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20730 Jorgecarvano


ප්‍රින්චිපටේ (ක්‍රිපූ 27– ක්‍රිව 284) යනු,  ඔගස්ටස් සීසර්ගේ රාජ්‍ය ප්‍රාප්තිය වෙතින් ඇරඹී, තෙවන සියවසෙහි  අර්බුදය දක්වා විහිදීගිය,  රෝමානු අධිරාජ්‍යයෙහි පළමු කාල පරිච්ඡේදය වන අතර, ඉන් පසුව  එය ඩොමිනටේ වෙතින් ප්‍රතිස්ථාපනය කෙරිණි. ප්‍රින්චිපටේහී ලාක්ෂණික ගුණාංගය වූයේ  රෝමානු ජනරජය විධිමත් ලෙසින් අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යන බවට වූ මිථ්‍යා මතය සංරක්ෂණය කිරීමට අධිරාජයන් විසින් එක්ව  දරන ලද්දාවූ ප්‍රයත්නය වෙයි .

ප්‍රින්සිපට්


ශ්‍රද්ධා  කපූර් (උපත 1987 මාර්තු 3) ඉන්දියානු නිළියක හා ගායිකාවකවේ. ඇය ඉන්දියාවේ වඩාත්ම ජනප්‍රිය හා වැඩිම වැටුප් ලබන නිළියන්ගේ ලැයිස්තුවට ඇතුළත්වේ.ඇය ෆෝබ්ස් ඒෂියා 30න් පහළ 30 ලැයිස්තුවේ 2016 හි ඇතුළත් විය.

නළු ශක්ති කපූර්ගේ දියණිය වන ඇය 2010 දී තිරගත වූ ටීන් පට්ටි චිත්‍රපටයේ කෙටි භූමිකාවක් සමඟ සිය රංගන ජීවිතය ආරම්භ කළ අතර එය අනුගමනය කළේ නව යොවුන් නාට්‍යයක් වන ලව් කා ද එන්ඩ් (2011) චිත්‍රපටයේ පළමු ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑමෙනි.වාණිජමය වශයෙන් සාර්ථක ආදර නාට්‍යයක් වන ආෂික් 2 (2013) හි ගායකයෙකු ලෙස රඟපෑම සඳහා කපූර් පුළුල් පිළිගැනීමක් ලබා ගත්තේය.ඒ සඳහා ඇය හොඳම නිළිය සඳහා වූ ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මානය සඳහා නාමයෝජනා ලබා ගත්තාය.ඊළඟ වසරේදී ඇය විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ ඛේදවාචක හැම්ලට්ගේ අනුවර්තනයක් වන විශාල් භාරද්වාජ්ගේ විවේචනාත්මකව පිළිගත් හයිඩර් (2014) නාට්‍යයේ ඔපීලියාව පදනම් කරගත් චරිතයක් නිරූපණය කළාය.කපූර් රොමැන්ටික ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටයක් වන ඒක් විලන් (2014), ඒබීසීඩී 2 (2015) නැටුම් නාට්‍යය සහ බාගී (2016) යන ක්‍රියාදාම නාට්‍යවල රඟපෑවේය.
දුර්වල ලෙස ලැබුණු චිත්‍රපට මාලාවකට පසු, ඇය වැඩිම ආදායමක් උපයා ඇත්තේ ප්‍රහසන ත්‍රාසජනක ස්ට්‍රී (2018), ක්‍රියාදාම ත්‍රාසජනක සාහෝ (2019) සහ හාස්‍ය-නාට්‍ය චිචෝර් (2019) ය.

චිත්‍රපටවල රඟපෑමට අමතරව කපූර් ඇගේ චිත්‍රපට ගීත කිහිපයක්ද ගායනා කර තිබේ. ඇය වෙළඳ නාම සහ නිෂ්පාදන කිහිපයක් සඳහා කීර්තිමත් අනුමත කරන්නියක් වන අතර, 2015 දී ඇය තමන්ගේම ඇඳුම් පෙළක් දියත් කළාය. ඇය වේදිකා සංදර්ශන සහ ප්‍රසංගවලටද සහභාගී වේ.

මුල් ජීවිතය හා පසුබිම

කපූර් ඉපදී හැදී වැඩුණේ මුම්බායි හි ය. ඇගේ පියාගේ පැත්තෙන් කපූර් පන්ජාබි සම්භවයක් ඇති අතර මවගේ පැත්තෙන් ඇය මරාති සහ කොන්කනි පරම්පරාවට අයත් ය.ඇගේ මවගේ සීයා පණ්ඩරිනාත් කොල්හාපුරේ (දීනානාත් මංගේෂ්කර්ගේ බෑණනුවන්) කොල්හාපූර්හි අයෙකි. ඇගේ මවගේ ආච්චි ගෝවාහි පනාජි හි පදිංචි අයෙකි.ද හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් කපූර් හෙළි කළේ ඇයගේ මවුපියන් මහාරාෂ්ට්‍රයේ ජීවත් වූ බැවින් ඇය මරාතිවරයෙකු ලෙස හැදී වැඩුණු බවයි.ඇය කුඩා කාලයේ සිටම ටොම්බොයිෂ් අවධියක් පසුකර ගොස් තමා දැඩි ආකල්පයක් ඇති බව විස්තර කර ඇති අතර, ඒ නිසා ඇය හිතාමතාම පිරිමි ළමයින් සමඟ රණ්ඩු සරුවල් කරමින් සිටියාය.

කපූර්ගේ පවුලේ සාමාජිකයින් අතර ඇගේ පියා ශක්ති කපූර් සහ මව ශිවන්ගි කපූර්, ඇගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා සිද්ධාන්ත් කපූර්, ඇගේ නැන්දලා දෙදෙනා වන පද්මිණි කොල්හාපූර් සහ තේජාස්විනි කොල්හාපූර් යන අය ඉන්දියානු සිනමාවේ නළු නිළියන් වේ.ඇය ලතා මංගේෂ්කර්, ආශා බෝස්ලේ, මීනා කදිකාර්, උෂා මංගේෂ්කර් සහ හදනානාත් මංගේෂ්කර් යන අයගේ ලේලිය වේ.නළු පවුලකින් පැවත එන කපූර්ට කුඩා කල සිටම නිළියක් වීමට අවශ්‍ය විය.
දෙමව්පියන්ගේ ඇඳුම් ඇඳ සිටි ඇය කණ්ණාඩිය ඉදිරිපිට චිත්‍රපට දෙබස් පෙරහුරු කිරීම සහ බොලිවුඩ් ගීතවලට නැටීම පුරුදුව සිටියාය.ඇය සිය පියා සමඟ ළමා කාලයේ විවිධ රූගත කිරීම් ස්ථානවලටද ගියාය.

වෘත්තිය

මංගල රංගනය සහ ඉදිරි ගමන (2010–2015)

කපූර් සිය රංගන දිවියට පිවිසියේ 2010 දී ටීන් පට්ටි නාට්‍යයේ අමිතාබ් බච්චන්, බෙන් කිංස්ලි සහ ආර්. මාධවන් සමඟ ය.ඇය විශ්ව විද්‍යාල සිසුවියකගේ චරිතය රඟපෑවාය.ඇයගේ රංගනයට වඩා හොඳ ප්‍රතිචාර ලැබුණද චිත්‍රපටයට සාමාන්‍යයෙන් සෘණ සමාලෝචන ප්‍රතිචාර ලැබුණි.රෙඩිෆ් වෙබ් අඩවිය සඳහා ලියන ප්‍රීති අරෝරා මෙසේ පැවසුවාය: "ටිකක් අමුයි, ඇයට විශාල හැකියාවක් තිබෙනවා.නිහාත් කස්මි සමාලෝචනය කළේ: "ශ්‍රද්ධා  කපූර් සිත් ඇදගන්නා සුළු රංගන ශිල්පිනියක් ලෙස රඟපානවා.කපූර් හොඳම කාන්තා රංගන ශිල්පිනිය සඳහා වූ ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මානය සඳහා නිර්දේශ වූ නමුත් චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆිස්හි හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට අසමත් විය.ඇයගේ රංගනයෙන් පසු ඇය යෂ් රාජ් ෆිල්ම්ස් සමඟ චිත්‍රපට තුනක ගිවිසුමක් අත්සන් කළ අතර 2011 යෞවන ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වන ලව් කා ද එන්ඩ් හි ටහා ෂා සමඟ රඟපෑවාය.කපූර් නිරූපණය කළේ නව යොවුන් වියේ පසුවන සිසුවියකගේ පෙම්වතා ඇයව රවටා ගැනීමෙන් පසුව ඔහුට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණය කරන බවයි.මෙම චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆිස් හි බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා අඩුවෙන් ක්‍රියාකාරීත්වයට පත්වූ අතර විචාරකයින්ගෙන් මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර ලැබුණි.කෙසේ වෙතත්, කපූර්ගේ රංගනයට ධනාත්මක විවේචනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබුණි.

බාගී සහ ඉන් ඔබ්බට (2016 - වර්තමානය)

කපූර් 2016 ආරම්භ කළේ තරු ටයිගර් ෂ්රොෆ්ගේ බාගී නම් ක්‍රියාදාම නාට්‍යය කෙරෙහි දක්වන ඇල්ම, සටන් කලා පාසලක පසුබිමට එරෙහිව කැරලිකාර පෙම්වතුන් දෙදෙනෙකු ගැන ය.මෙම භූමිකාවට ඇයට අවශ්‍ය වූයේ කලරිපයාට්ටු (ඉන්දියාවේ දකුණෙන් ආරම්භ වූ සටන් කලාවකි).ඉන්දියන් එක්ස්ප්‍රස් හි ශුභ්‍රා ගුප්තා එහි චරිතය දින වකවානු ලෙස සලකනු ලැබුවද, ඇය සිතුවේ ඇය ප්‍රේමාන්විත හා ක්‍රියාදාම අනුපිළිවෙලවල් "ප්‍රමාණවත් තරම්" රඟපෑ බවයි.වාණිජමය වශයෙන්, මෙම චිත්‍රපටය ඉතා හොඳින් රඟදැක්වූ අතර ඩොලර් බිලියන 1.26 ක් (ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 18) උපයන ලදී.කපූර්ගේ වසරේ අවසාන නිකුතුව වූයේ 2008 දී රොක් ඔන් !! හි අනුප්‍රාප්තික රොක් ඔන් 2 නම් රොක් සංගීත නාට්‍යයයි.ෆර්හාන් අක්තාර්, අර්ජුන් රාම්පල් සහ ප්‍රාචි දේශායි සමඟ ඇය රංගනයෙන් දායක විය.ඇය සිය පියා සමඟ නොසැලකිලිමත් සම්බන්ධතාවයකින් පෙළෙන අන්තර්ජාතික ගායිකාවක් සහ යතුරුපුවරු වාදකයෙකු වන ජියා ෂර්මාගේ චරිතය රඟපෑවාය.සූදානම් වීම සඳහා ඇය හුදකලා පොත් කියවීමට කාලය ගත කළාය ගායිකා සමන්ත එඩ්වර්ඩ්ස් යටතේ වාචික පුහුණුව ලබා ගත්තාය.ද හින්දු පුවත්පතේ නාමරතා ජෝෂි මෙම චිත්‍රපටයට අකමැති වූ අතර කපූර්ගේ රංගනය "ස්වයං-තමා ගැන උවමනාවට වඩා සිතීමෙන් ඇතිවන සබකෝලික නිහතමාන හා කීකරු" ලෙස සැලකීය.රොක් ඔන් 2 එහි ඩොලර් මිලියන 450 (ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 6.3) ආයෝජනය නැවත ලබා ගත්තේ නැත.

වෙනත් වැඩ සහ මාධ්‍ය ප්‍රතිරූපය

චිත්‍රපටවල රඟපෑමට අමතරව කපූර් පුණ්‍යායතනවලට සහයෝගය ලබා දී ඇත.ඇය විවිධ විලාසිතා නිර්මාණකරුවන්  සඳහා ලක්මි විලාසිතා සතියේදට අතර සඟරා කිහිපයකම මුල්පිටුව සඳහා සහභාගී වී ඇත.කපූර් යනු ලක්මා, වීට්, ලිප්ටන්, මාරිකෝගේ කෙස් සහ රැකවරණය ඇතුළු තවත් නිෂ්පාදන කිහිපයක සන්නාම තානාපතිවරියයි.

චිත්‍රපට

ඩිස්කෝග්‍රැෆි

සම්මාන හා නාමයෝජනා

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

රංගන ශිල්පීන්
1985 උපත්

ශ්‍රද්ධා කපූර්


La batalla de Gandía o batalla del Vernisa fue una batalla librada entre las tropas de las agermanadas y el ejército del virrey Diego Hurtado de Mendoza y Lemos el 25 de julio de 1521, en el río Vernisa, en las inmediaciones de Gandia, derivando en el saqueo de esta.

La batalla

Preámbulos
Durante los primeros meses del año 1521 la rebelión se había extendido por todo el reino y había triunfado principalmente en ciudades como Valencia o Játiva y a través de la zona de Albaida fijaron su nuevo objetivo en Gandía.

Contendientes y efectivos

El día 25 de julio las tropas realistas salieron de Gandía apoyadas por el duque Juan de Borja y Enríquez de Luna hacia donde se conocía que estaban acampados los agermanados en Palma de Gandía y Ador.

Las tropas del virrey estaban compuestas por más de 120 nobles y unos 250 caballeros, 450 hombres de caballo y 2000 de pie. La mayoría eran mercenarios: 700 moros, 600 manchegos, y 200 catalanes.

Por su parte, las tropas agermanadas contaban con alrededor de 1000 hombres y estaban armadas con ballestas, espadas y piezas de artillería comandadas por Vicent Peris.

Orden de batalla
Las tropas realistas, en movimiento desde Gandía, se toparon con los agermanados en el río Vernisa y estos estaban preparados.
La disposición táctica agermanada quedó organizada en dos grupos, una facción en la ribera del río Vernisa y otra bajo el azud de Palma.

La artillería agermanada estuvo más acertada que la realista y perpetró un severo castigo a la caballería enemiga mientras que esta apuntó demasiado alto debido al calibre de los proyectiles por lo que no infligieron prácticamente daños a los agermanados. La elección por parte de Vicente Peris de plantear la batalla en una zona repleta de árboles y numerosas acequias perturbó la maniobrabilidad de la caballería que quedó inoperable. Sumado a esto, parte de las tropas del virrey, abandonaron sus posiciones y se dedicaron a saquear Gandía y los pueblos de alrededor.

Consecuencias

Tras la batalla y facilitado por el hecho de la huida del duque a Denia donde le esperaba una nave genovesa,  en dirección a Peñíscola los agermanados saquearon la villa y la huerta de Gandia, pretendieron violar a monjas y bautizaron a la fuerza los musulmanes de la Safor, la Marina y la Costera, lo que posteriormente acarreó graves consecuencias.

La huida en condiciones deplorables y con prácticamente lo puesto de la familia ducal, entre ellos, Francisco, futuro San Francisco de Borja probablemente influyeron en la ampliación de las murallas de la ciudad años después llevadas a cabo por el IV duque de Gandía.

En cuanto a repercusiones exteriores, la batalla de Gandía supuso la única victoria en batalla campal de los agermanados y marcó un punto de inflexión en las demandas de los agermanados, que pasaron de tener un componente principalmente reivindicativo en la política local de la Ciudad de Valencia a un cierto componente más popular y de lucha de clases.

A la semana de la batalla, la Junta de los Trece (formada inicialmente por la facción más moderada e impulsora de la revuelta) dimitió al ver que la situación se había desbordado completamente. Los agermanados comenzaron una serie de disputas internas que los debilitaron rápidamente y en sólo un poco más de un mes todo el sur del Reino de Valencia cayó en manos realistas (desde Alicante a Onteniente).

Legado
Actualmente no existe ningún monumento que recuerde este acontecimiento histórico pero se sabe que hasta 1936 hubo un monolito, La Creu Blanca, en el convento del Sagrado Corazón de Jesús en honor a los que defendieron sus derechos y libertades.

Por otra parte, una de las vías más importantes de la ciudad de Gandía recibe el nombre de Paseo de las Germanías en memoria por este hecho histórico.

Véase también
Germanías
Vicent Peris
Germana de Foix
Juan Llorens

Referencias

Bibliografía

Gandía
Gandía
España en 1521
Conflictos en 1521
Batallas en la provincia de Valencia

Batalla de Gandía


La casa embrujada (título original en polaco, Straszny dwór) es una ópera en cuatro actos con música de Stanisław Moniuszko y libreto en polaco escrito por Jan Chęciński. Se estrenó en el Teatro Wielki de Varsovia el 28 de septiembre de 1865.

A pesar de ser una ópera tanto romántica como cómica, tiene un fuerte contenido patriótico polaco, que la hizo muy popular entre el público polaco y muy impopular – hasta el punto de ser prohibida – por las autoridades rusas que controlaban la mayor parte de Polonia durante esa época.

Está considerada la mejor ópera de Moniuszko, y también la mejor de todas las óperas polacas del . Sin embargo, es en gran medida desconocida fuera de Polonia.

Esta ópera se representa poco; en las estadísticas de Operabase aparece la n.º 135 de las óperas representadas en 2005-2010, siendo no obstante la primera en Polonia y la primera también de Moniuszko, con 23 representaciones.

Argumento

Los hermanos Stefan y Zbigniew regresan junto a su sirviente Maciej de la guerra. Mientras disfrutaban de la fiesta de despedida junto a sus compañeros del frente, ambos juran mantenerse solteros el resto de su vida, con el fin de poder luchar en las próximas guerras sin dejar a sus esposas en casa. Una vez que vuelven a casa con la familia, su sueño se ve truncado con la llegada de la tía Czesnikowa, que tiene previsto casar a sus sobrinos con dos muchachas. Estos se niegan y le informan de la promesa que han realizado. Czesnikowa visita a Miecznik, viejo amigo de su padre, y conoce a Hanna y a Jadwiga, sus dos hijas. Siendo consciente de la belleza de ambas jóvenes, Czesnikowa decide alejar a Stefan y a Zbigniew de ellas, explicándoles que la casa en la que ellas viven está embrujada.

Personajes

Bibliografía
Amanda Holden con Nicholas Kenyon y Stephen Walsh (eds.), The Viking Opera Guide, Viking Press (1993) ISBN 0-670-81292-7
El libreto/partitura de la versión inglesa del Dr. George Conrad

Referencias

Enlaces externos

Opera: Moniuszko's "Haunted Castle" The New York Times (23 de abril de 1986)
Beloved in Poland, Unknown Abroad—Stanislaw Moniuszko's The Haunted Manor
Magazynplus review de 2007
 La Casa Embrujada en el Teatro Wielki (19 de noviembre de 2015)
 Notas, discografía y libreto (polaco / español) en Kareol

Óperas de Stanisław Moniuszko
Óperas en polaco
Óperas de 1865
Óperas estrenadas en Varsovia

La casa embrujada (ópera)


වනාන්තර පිළිබඳ දත්ත ලේඛනගත කිරීම යනු වනාන්තර පිළිබඳ විශ්ලේෂණය සහ තක්සේරුව සඳහා සමස්ථ දත්ත එකතු කිරීම සහ අදාල සියලු තොරතුරු ලබාගැනීමයි.මෙය දැව ලබා ගැනීමේ විභවතාව ලෙසද හඳුන්වයි. වනාන්තර හිමිකරුවන්ට ලබාගතහැකි දැව පරිමාවේ විභවතාවය දැන සිටීම දැව ප්‍රමාණය තක්සේරු කිරීමට සහ දැව වල ප්‍රයෝජන පිළිබඳ අදහසක් ලබා ගැනීමට වැදගත්ය. වනාන්තර පිළිබඳ දත්ත ලේඛනගත කිරීමේදී ශාක විශේෂය පපුවට සමාන උසකින් ගසෙහි විෂ්කම්භය ගසෙහි උස ,වනාන්තර බිමෙහි තත්වය, ගසෙහි වයස සහ වනාන්තරයේ දුර්වලතා සැලකිල්ලට ගනී. මෙම දත්ත මගින් අක්කරයක ඇති ශාක සංඛ්‍යාව , ශාක වල පාදස්ථයේ වර්ග ප්‍රමාණය, වනාන්තරයේ ශාක පරිමාව සහ දැව පරිමාව ගණනය කළ හැක. මෙම ගණනය කිරීම් වලට අමතරව වෙනත් හේතු සඳහාද ලේඛනගත කිරීම වැදගත්ය. මෙහිදී වනාන්තර වල ඇතිවන ගිනි වල අහිතකර තත්ව සහ ගිනි සඳහා හේතු සහ අවදානම පිළිබඳ දත්ත ලබා ගැනීමට මෙම දත්ත යොදා ගනී. මෙම ප්‍රතිඵල මගින් ගිනි වැලැක්වීම හෝ ඒ පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමට අවස්ථාව ලැබේ. වන ජීවීන් පිළිබඳ දත්ත රුස්කිරීම මගින් වනය තුළ වනජීවී වර්ග සහ සංඛ්‍යාව පිළිබඳ තොරතුරු ලබාගත හැක.
ඉතිහාසය
වනාන්තර පිළිබඳව සමීක්ෂණ කිරීම හා ලේඛනගත කිරීම 18 වන සියවසේදී යුරෝපයේ දී ආරම්භ විය. මෙයට හේතු වූයේ ඉන්ධන සඳහා පරිභෝනය කරන දැව ප්‍රමාණය අඩුවීගෙන යාමයි. පළමුව දැව පරිභෝජනය පිළිබඳ දත්ත සිතියම්ගත කරන ලදී. 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේ දී වගාකරුවන් දැව පරිමාව සහ කුඩා පරිමාණයේ වනාන්තර ප්‍රමාණය පිළිබඳ දත්ත සියැසින් දැක විශ්ලේෂණය කරන ලදී. ප්‍රමාණයෙන් විශාල වනාන්තරද මේ ආකාරයට විශ්ලේෂණය කිරීමට කුඩා කොටස් වලට බෙදා වෙන් කරන ලදී. මෙම කුඩා කොටස් වල දත්ත ඇස්තමේන්තු කර සම්පූර්ණ වනාන්තරය පිළිබඳ අදහසක් ලබා ගන්නා ලදී. ශාකයක ක‍ඳෙහි විෂ්කම්භය උස හා පරිමාව අතර නව සම්බන්ධතා සොයාගන්නා ලදී.මෙම සොයාගැනීම් විශාල වනාන්තර වල දත්ත විශ්ලේෂණය පහසු  කරයි. 1891 සිට විශ්ලේෂණය සඳහා සාම්පල් නියැදි පදනම් කරගත් ක්‍රම සහ සංඛ්‍යානමය විශ්ලේෂණ ක්‍රම යොදාගන්නා ලදී. 20වන සියවසේදී සංඛ්‍යානමය ක්‍රම හොඳින් ස්ථාපනය වූ අතර බහුලව භාවිතා කිරීම ආරම්භ විය. තවද අසමාන සම්භාවිතා සාම්පල ක්‍රමය ආරම්භවිය. 20 වන සියවසේ නව තාක්ෂණික ක්‍රමයක් ලෙස පර්ගණකය හා පරිගණක දත්ත පදනම් කරගත් සාම්පල විශ්ලේෂණය වඩා කාර්යක්ෂමව වනාන්තර පිළිබඳ දත්ත ලේඛනගත කිරීමට යොදාගන්නා ලදී.
සම්මත පරීක්ෂණ ක්‍රම
වර්තමානයේ බහුලව භාවිතා කරන වනාන්තර පිළිබඳ දත්ත ලේඛනගත කිරීමේ ක්‍රමය වනුයේ වනාන්තරයේ ශාකවල වයස , ශාක විශේෂ සැකැස්ම සහ පිහිටීම පදනම් කරගෙන සමාන ලක්ෂණ සහිත වනාන්තර එකට වර්ගකර සිදුකරන අහඹු සාම්පල් කිරීමේ ක්‍රමයයි. මෙහි මීලඟ පියවර වනුයේ අහඹු ස්ථානයක් තෝරාගෙන වක්‍රකාර බිමි කැබලි සමාන දුරකින් වෙන්කර ගැනීමයි.දත්ත ලේඛනගත කිරීමේදී කුමන බිම් කොටසෙහි (plot) දත්ත ගන්නවාද යන්න තීරණය කළ යුතුය. මෙහිදී විවිධ බිම් කොටස් පවතී. එනම් ස්ථිර අරය සහිත (fixed radius) සහ වෙනස්වන අරය සහිත (variable radius) හෙවත් ප්‍රිස්මාකාර අරය සහිත (prism radius) බිම් කොටස් ලෙසයි. ස්ථිර අරය සහිත බිම් වල මිනුම් ගන්නා ස්ථානයේ සිට සමාන දුරකින් ශාක පිහිටයි.  Variable radius බිම් කොටස් වනාන්තරයේ ශාක පරිමාව ලබා ගැනීමට යොදා ගනී. මෙහිදී කොණයක් තිබිය යුතුය. මෙහිදී (plot) හි ක්ෂේත්‍රයේ සිට කෝණය ගෙන එයට වඩා විශාල ශාක මනී.

වනාන්තර පිළිබඳ දත්ත එක්රැස් කිරීම


Ölümsüz (Z), Costa-Gavras tarafından 1969 yılında Vassilis Vassilikos'un yazdığı aynı adlı bir romandan beyazperdeye uyarlanan siyasal serüven türünde bir Fransız filmidir.  1969 Cannes Film Festivali'nde Jüri Ödülü kazanmıştır.

Filmde, aslında ülke adı hiç geçmemesine karşın, Yunanistan'da 1963 yılında solcu milletvekili Gregoris Lambrakis'in öldürülmesi sonrasında gerçekleşen olaylar kurgulanarak yansıtılmaktadır.  Eleştirmenlere göre film, 1967 ile 1974 arasında Yunanistan'da hüküm süren askeri yönetimi eleştirmektedir.

Filmde, daha sonra Yunanistan'ın Cumhurbaşkanı olacak olan savcı Christos Sartzetakis'ı Jean-Louis Trintignant canlandırmaktadır.  Aslında daha ünlü oyuncular olmalarına karşın, Yves Montand'ın ve Irene Papas'ın filmde daha küçük ama önemli rolleri vardır.  Montand, öldürülen solcu milletvekilini, Papas ise onun eşini canlandırmaktadır.

Filmin konusu

Filmin başında Fransızca olarak şu sözler görülür: "Gerçek olaylarla, sağ ya da ölü olsun gerçek kişilerle olan benzerlikler tesadüfi değildir.  Her şey KASITLIDIR."

Film, sağcı hükûmet emrinde çalışan bir polis şefinin, bitkilere musallat olan asalaklarla mücadele etmek gerektiği gibi, topluma zararlı olan kişilerle ve özellikle de solcularla mücadele etmek gerektiğini anlatan konuşmasıyla başlar.

Daha sonraki sahnede, solcu milletvekilinin konuşması izlenir. Ardından milletvekili sokağa çıktığında, polisin gözü önünde kendisine doğru gelen bir triportörün kasasında bulunan bir saldırgan kafasına sopayla vurarak ağır yaralar. Hastaneye kaldırılan milletvekili, kurtarılamayarak ölür.  Hükûmet emrinde çalışan bir savcı (gerçek yaşamda Christos Sartzetakis) olayla ilgili olarak görevlendirilir.  Polis ve askeri yetkililer, savcıyı olayın bir kaza olduğu yönünde yönlendirmeye çalışarak, dosyaya 'kaza sonucu ölüm' yazarak kapatmasını isterler. Ancak 'çelimsiz görünümlü' savcı, yönlendirmelerden etkilenmez ve olayı derinlemesine araştırmaya karar verir. Soruşturmasını derinleştirdikçe, olayın bir kaza değil, örgütlü bir cinayet olduğunu bulur.  Araştırmaları sonunda elde ettiği bilgilere göre, polis örgütünün ve ordunun içinden üst düzey görevliler, sağcı çetelerle anlaşmışlar ve sonunda milletvekili öldürülmüştür.  Savcı, resmî yetkililerle sağcı çetelerin görüştüğünü fotoğraflarla ve tanıklıklarla kanıtlar.  Askerî yetkililer ve polis şefleri sanık olarak mahkemeye çağrılırlar.

Tam da olayın çözüleceği ve mahkemede hakkın yerine geleceği düşünülürken, yetkililerin isteği doğrultusunda hareket etmeyen ve olayı örtbas etmeyen savcı görevden alınır ve olayın önemli tanıkları art arda meydana gelen bir dizi 'kaza' sonucu ölürler.  Olayı gazeteye yansıtan gazeteci ise, resmî belgeleri yayımlamak suçundan hapse atılır.

Filmin bitişinde akan yazıda ise filme emeği geçenlerin adları yerine askeri yönetimce yasaklanan her ne varsa onlar listelenir: barış hareketleri, grevler, sendikalar, erkeklerin saçını uzatması, The Beatles, pop müzik, Sofokles, Leo Tolstoy, Aeschylus, Socrates'ın eşcinsel olduğunu yazmak, Eugène Ionesco, Jean-Paul Sartre, Anton Çehov, Mark Twain, Samuel Beckett, sosyoloji, uluslararası ansiklopediler, özgür basın, modern matematik.  1969'da yapılan filmde savcıyı canlandıran ve filmin yapımından yıllar sonra ülkenin Cumhurbaşkanı olacak olan ve olayı hükûmet adına soruşturan savcının, ölümünü araştırdığı milletvekili Gregoris Lambrakis'i simgeleyen ve Direniş ölmedi ya da Lambrakis yaşıyor anlamına gelen Z harfinin perdeyi kaplamasıyla film sona erer.

Oyuncular
 Yves Montand - Solcu milletvekili
 Irene Papas - Helene, milletvekilinin karısı
 Jean-Louis Trintignant - Milletvekilinin ölümünü soruşturan savcı
 Jacques Perrin - Gazeteci
 Charles Denner - Manuel
 François Périer - Savcı
 Pierre Dux - General
 Georges Géret - Nick (Georges Geret rolünde)
 Bernard Fresson - Matt
 Marcel Bozzuffi - Vago (Marcel Bozzufi rolünde)
 Julien Guiomar - Albay
 Magali Noël - Nick'in kızkardeşi
 Renato Salvatori - Yago (sağcı çete üyesi)
 Habib Reda
 Clotilde Joano - Shoula (Clotilde Joanno rolünde)
 Maurice Baquet - Kel adam
 Sid Ahmed Agoumi
 Allel El Mouhib
 Hassan Hassani - General'in şoförü
 Gérard Darrieu - Baron
 Jean Bouise - Georges Pirou
 Jean-Pierre Miquel - Pierre
 Van Doude - Hastane yöneticisi
 Jean Dasté - Illya Coste
 Jean-François Gobbi - Jimmy
 Guy Mairesse - Dumas
 Andrée Tainsy - Nick'in annesi
 Eva Simonet - Niki
 José Artur - Gazete editörü
 Raoul Coutard - Cerrah
 Bob de Bragelonne - Sekreter
 Steve Gadler - Fotoğrafçı
 Gabriel Jabbour - Bozzini
 Georges Rouquier

Kaynakça

1969 çıkışlı filmler
1960'larda polisiye gerilim filmleri
Fransa polisiye gerilim filmleri
Yunanistan gerilim filmleri
Yunan romanlarından uyarlanan filmler
Komplo teorileri filmleri
Costa-Gavras'ın yönettiği filmler
Raoul Coutard'ın görüntülediği filmler
Cannes Film Festivali Jüri Ödülü alan filmler
En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü kazanan filmler
Suikastlar ile ilgili filmler
Cezayir filmleri
Konusu Yunanistan'da geçen filmler
Paris'te çekilmiş filmler
Yunanistan siyasi tarihi
Politik gerilim filmleri
Cezayir'de çekilmiş filmler
Gerçek olaylara dayanan politik filmler
Mikis Theodorakis'in müziğini yaptığı filmler
Edgar Ödülü kazanan eserler
Yabancı Dilde En İyi Film Altın Küre Ödülü sahipleri
1960'larda İngilizce filmler
En İyi Film New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
1960'larda Fransızca filmler
1960'larda Rusça filmler

Ölümsüz (film, 1969)


Die evangelische Christuskirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Emmerich am Rhein, einer Stadt im Kreis Kleve (Nordrhein-Westfalen). Die Kirchengemeinde gehört zum Kirchenkreis Wesel der Evangelischen Kirche im Rheinland.

Geschichte und Architektur

Der schmucklose, kreuzförmige Ziegelbau wurde von 1690 bis 1715 unter der Leitung des Amsterdamer Architekten Arnold van der Leen freistehend auf dem zentralen Geistmarkt errichtet. Zur Finanzierung trugen neben der nur etwa 500 Seelen starken Gemeinde Kollektenreisen in die Niederlande sowie eine vom preußischen König genehmigte Lotterie bei. Am Palmsonntag, 14. April 1715 wurde die Kirche ihrer Bestimmung übergeben. Die Kirche auf quadratischem Grundriss unter steilen Walmdächern wird von einer achteckigen Laterne bekrönt. In den Winkeln der Kreuzarme befinden sich niedrige Anbauten. Es handelt sich hier um eine Predigtkirche mit holländischer Prägung; unmittelbares Vorbild war die ältere Oosterkerk in Amsterdam, nach deren Plänen sie gebaut wurde.

Bei einem Brand am 19. Juli 1907 brannte die Kirche bis auf die Grundmauern nieder. Bis 1909 wurde wieder aufgebaut. Nach Zerstörungen im Zweiten Weltkrieg am 7. Oktober 1944 wurde das Außengebäude bis 1958 in ursprünglicher Form wiederhergestellt. Erst seit dieser Zeit wird die Kirche Christuskirche genannt. Der Innenraum wurde durch die Unterteilung in zwei Geschosse geändert. Der Gottesdienstraum liegt im ersten Stock und der Gemeindesaal befindet sich im Erdgeschoss.

Ausstattung

Die Orgel der Christuskirche wurde 1962 von dem Orgelbauer Willi Peter erbaut. Das Instrument hat 27 Register (fast 1500 Pfeifen) auf drei Manualen und Pedal. 1994 gestaltete der litauische Künstler Eimutis Markunas die Kirchenfenster farbig.

Literatur

 Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band I: Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03093-X.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website der Kirchengemeinde
 Geschichte und Foto (abgerufen am 10. März 2012)

Emmerich
Emmerich, Christus
Emmerich, Christus
Emmerich, Christus
Christus
Emmerich, Christus
Emmerich, Christus
Bauwerk in Emmerich am Rhein
Emmerich, Christus
Emmerich, Christus
Emmerich, Christus

Christuskirche (Emmerich)