Les Sanborn maps étaient un ensemble de cartes des villes et villages des États-Unis pendant les XIXè et XXè siècles. Elles étaient publiés par The Sanborn Map Company (« La Société des Cartes Sanborn »), et ont été créés pour les Assurances habitation pour évaluer leur responsabilité totale dans les zones urbanisées des États-Unis.

Sanborn a détenu le monopole des cartes d'assurance incendie pendant la majeure partie du , mais l'activité a décliné lorsque les compagnies d'assurance américaines ont cessé d'utiliser les cartes pour l'évaluation des risques dans les années 1960. Les dernières cartes publiées par Sanborn l'ont été sur microfilms en 1977, mais les anciennes cartes restent utiles pour la recherche historique en géographie urbaine.

Description
Les cartes Sanborn sont des plans de rue lithographiés à une échelle de 30,5 centimètres à 2,5 centimètres (1:600), sur des feuilles de papier de dimension 53 par 64 centimètres. Les cartes étaient publiées en volumes, reliés puis mis à jour jusqu'à ce que le volume suivant soit produit. Les grandes villes étaient couvertes par plusieurs volumes de cartes. Entre les éditions des volumes publiés, les mises à jour cartographiques étaient envoyées sous forme de bordereaux de correction. Les employés de Sanborn, appelés « pasteurs » ou « correcteurs », se rendaient dans les bureaux des abonnés pour coller les bordereaux sur les anciennes cartes.

Les volumes cartographiques contenaient une énorme quantité d'informations, organisées comme suit : une page de titre décorative, un index des rues et adresses, un index « spécial » avec les noms d'églises, d'écoles, d'entreprises, etc., et un index principal indiquant l'intégralité de la zone cartographiée et les numéros de feuille pour chaque carte à grande échelle (représentant généralement quatre à six blocs). Il y avait aussi des informations générales telles que la population, l'économie et la direction des vents dominants.

Les cartes comprennent les contours de chaque bâtiments et dépendances, l'emplacement des fenêtres et des portes, les noms de rue, la largeurs des rues et trottoirs, les limites des propriétés, murs coupe-feu, caractéristiques naturelles ( rivières, canaux, etc.), corridors ferroviaires, l'utilisation du bâtiment (parfois même des utilisations particulières de la pièce), le numéro de maison et de bloc, ainsi que la composition des matériaux de construction, y compris les matériaux de charpente, de revêtement de sol et de toiture. À cela s'ajoute des informations sur la force du service d'incendie local, la position d'éventuels gicleurs, l'emplacement des bouches d'incendie, l'emplacement des conduites d'eau et de gaz, et même les noms de la plupart des bâtiments publics, des églises et des entreprises.

Les informations uniques incluent l'emplacement des maisons d'individus éminents, des bordels et des bâtiments plus éphémères, notamment des dépendances et des écuries.

Souscription d'assurance
Au début de l'industrie de l'assurance incendie, les souscripteurs visitaient chaque propriété qui était à l'étude pour la couverture. À mesure que les compagnies d'assurance élargissaient leurs zones de service, il devenais difficile d'envoyer des personnes à chaque propriété assurable pour évaluer le risque. Les cartes Sanborn leur ont permis d'assurer des propriétés à partir du bureau, en mutualisant les coûts avec d'autres compagnies d'assurance qui utilisent également ces cartes. On raconte qu'à une certaine époque, les compagnies d'assurances et leurs agents « s'appuyaient sur elles [les cartes Sanborn] avec une foi presque aveugle ».

Les cartes ont été utilisées par les compagnies d'assurance pour déterminer le risque d'un bâtiment particulier, en tenant compte de toutes les informations incluses sur la carte : matériau de construction, proximité d'autres bâtiments et services d'incendie, emplacement des conduites de gaz, etc. La décision quant au montant de l'assurance qui serait offerte à un client était souvent déterminée uniquement par les cartes Sanborn. Les cartes ont également permis aux compagnies d'assurance de visualiser leur exposition dans les zones qu'elles couvraient : lorsqu'un agent vendait une police d'assurance, il pouvait colorier le bâtiment correspondant sur la carte.

Histoire

À la fin du , les compagnies d'assurance de Londres ont commencé à créer des cartes détaillées pour donner aux souscripteurs les informations dont ils avaient besoin pour évaluer le risque d'incendie. La pratique a été adoptée par les compagnies d'assurance américaines au milieu du . La demande de cartographie d'assurance incendie a augmenté rapidement après la fin de la guerre de sécession. Des facteurs tels que le Homestead Act (Loi sur l'habitat en Français), la construction de chemins de fer, la deuxième révolution industrielle et l'immigration massive aux États-Unis ont tous favorisé une croissance démographique énorme, l'urbanisation et une demande accrue de cartographie.

, ingénieur civil et géomètre, a commencé à travailler sur les cartes d'assurance incendie en 1866. Cette année-là, il a été engagé par la compagnie d'assurance Aetna pour préparer des cartes des régions du Tennessee. À peu près à la même époque, il développa des cartes similaires de Boston, publiées sous le titre Insurance Map of Boston, Volume 1, 1867 (Cartes d'assurance de Boston, volume 1 en français). Voyant un marché lucratif pour ce type de carte, il créa le DA Sanborn National Insurance Diagram Bureau à New York pour publier l'atlas de Boston qu'il avait réalisé, et développer et vendre des cartes de zones supplémentaires.

En quelques décennies, Sanborn Maps est devenue la société cartographique américaine la plus importante et la plus prospère. En 1899, Sanborn acquiert Perris and Browne, une entreprise plus ancienne, et peut, grâce à cette expansion, dater ses origines à 1852. Le nom de l'entreprise établi par Sanborn en 1867 est modifié en 1876 lorsque l'entreprise est constituée sous le nom de Sanborn Map and Publishing Company, qui est ensuite devenue la Sanborn-Perris Map Company, Ltd. jusqu'en 1902, date à laquelle le nom a été raccourci en "The Sanborn Map Company".

En 1916, Sanborn a acheté son dernier grand concurrent, les E. Hexamer & Sons de Philadelphie, et est devenu un monopole. Le siège social de la société a déménagé au 629 Fifth Avenue dans le nord de Pelham, New York, mais il y avait aussi des bureaux régionaux à San Francisco, Chicago et Atlanta. Sanborn a envoyé des légions d'arpenteurs pour cartographier les empreintes de construction dans toutes les principales zones urbanisées, ainsi que les détails de construction liés au risque d'incendie. À son apogée dans les années 1920, l'entreprise employait environ 700 personnes, dont environ 300 géomètres sur le terrain et 400 cartographes, imprimeurs, gestionnaires, vendeurs et personnel de soutien. Les zones en développement intensif ont été inspectées tous les six mois.

Le monopole de Sanborn a été ressenti par certaines compagnies d'assurance par son coût élevé. L'Association des assureurs du Pacifique s'est plainte qu'un «monopole oriental» offrait un service «très lent, coûteux et généralement insatisfaisant». Dans les années 1910, le National Board of Fire Underwriters (NBFU - "Conseil national des souscripteurs d'assurances de biens" en français) a étudié la possibilité de créer ses propres cartes. Cependant, de nombreuses compagnies d'assurance se sont opposées à la proposition, invoquant les «dépenses très importantes» requises et leur satisfaction à l'égard du service «louablement satisfaisant» de Sanborn. Au lieu de cela, le comité des cartes du NBFU a joué un rôle actif dans les opérations de Sanborn. En 1922, Sanborn a accepté d'ajouter un membre du Comité de la carte à son conseil d'administration, et un deuxième siège a été ajouté en 1927. Cependant, le début de la Grande Dépression a considérablement réduit l'activité de construction aux États-Unis. En 1936, Sanborn avait réduit sa production éditoriale de 60 à 20 volumes par an, à un rythme qui prendrait plus de 50 ans pour mettre à jour l'ensemble de la collection de cartes.

Baisse de l'activité des assurances
Dans les années 1950, les compagnies d'assurance ont commencé à utiliser une autre forme de souscription connue sous le nom de line carding (Carte de ligne). La carte de ligne était utilisée depuis des décennies pour garantir des propriétés qui n'étaient pas couvertes par des cartes d'incendie. Chaque propriété assurée était répertoriée sur une seule carte et aucune carte n'était conservée. Les fusions d'entreprises ont également réduit le besoin de recourir aux services de Sanborn Maps, puisqu'il n'y avait besoin d'acheter qu'un seul jeu de cartes. Au fur et à mesure que la taille des compagnies d'assurance augmentait, elles pouvaient faire face à des catastrophes plus importantes et n'avaient plus besoin d'utiliser des cartes d'assurance pour réduire leur concentration des risques. Les entreprises ont également cité "la construction de bâtiments modernes, de meilleurs codes de prévention des incendies et des méthodes de protection contre les incendies améliorées pour la diminution de l'importance des cartes d'assurance incendie".

De la fin des années 1930 à la fin des années 1950, le bénéfice annuel de Sanborn est passé de  à seulement . Une trentaine de compagnies d'assurances représentaient l'essentiel des ventes de l'entreprise. Cependant, son monopole sur la cartographie des assurances lui avait permis de réaliser des bénéfices substantiels au fil des décennies. Ces bénéfices ont été investis dans un portefeuille d'actions et d'obligations. En 1958, l'action se vendait 45 $ l'action, mais les investissements valaient 65 $ l'action. Cela a attiré l'attention d'un jeune Warren Buffett, qui a fait pression sur l'entreprise pour qu'elle distribue le portefeuille d'investissement aux actionnaires.

Buffett a finalement acheté 23% des actions en circulation de la société en tant qu'investisseur activiste, ce qui représente 35% du total des actifs sous gestion de son partenariat d'investissement. Allié à d'autres actionnaires mécontents, Buffett pouvait compter sur les votes d'au moins 44 % des actions dans une course aux procurations . Le conseil a accepté de racheter les actions de tout actionnaire à la juste valeur, en payant avec une partie de son portefeuille d'investissement. 72% des actions en circulation ont été remises. En seulement deux ans, Buffett avait obtenu un retour de 50 % sur son investissement.

Avec le déclin de son activité d'assurance, Sanborn ne pouvait plus se permettre d'entretenir son armée d'arpenteurs. Cependant, la société a continué à vendre ses cartes et à effectuer quelques mises à jour. Les ventes gouvernementales ont commencé à jouer un rôle plus important, en particulier le Bureau du recensement et les agences de planification municipales. Sanborn a imprimé son dernier catalogue en 1950, a créé sa dernière nouvelle carte en 1961 et a publié sa dernière mise à jour en 1977.

En 1996, la licence pour les cartes a été acquise par la société de données foncières Environmental Data Resources (EDR- Ressources et Données Environnementales). En 2019, EDR a été acquise par la société de services immobiliers LightBox.

Au fil du temps, Sanborn s'est diversifié dans d'autres activités de cartographie et, à partir de 2020, est un spécialiste géospatial et détenteur d'actifs et de systèmes SIG électroniques, bien que l'activité d'assurance incendie continue d'être un département de niche. Le siège social est au Colorado.

Utilisations modernes des cartes d'assurance incendie

Les cartes de Sanborn se trouvent principalement dans les archives et les collections spéciales des mairies et des bibliothèques publiques et universitaires, et restent une ressource pour de nombreuses personnes dans de nombreux domaines différents. Les cartes facilitent la recherche historique à travers l'étude des schémas de croissance et de déclin urbains et la recherche sur l'évolution de bâtiments, de sites et de quartiers spécifiques. Les généalogistes utilisent les cartes pour localiser les résidences et les lieux de travail des ancêtres. Les planificateurs utilisent les cartes pour étudier les plans d'urbanisme historiques. Les conservateurs historiques utilisent les cartes pour comprendre l'importance et l'évolution historique des bâtiments, y compris leurs utilisations historiques et les matériaux de construction dans les efforts de conservation et de réhabilitation. Les démographes et les géographes urbains les utilisent pour étudier les schémas de croissance et de migration des populations.

Références

Bibliographie

Liens externes

 Société cartographique de Sanborn
 Introduction à la collection de cartes Sanborn . Bibliothèque du Congrès.

Urbanisme aux États-Unis

Sanborn maps


Hamzalı, Adana ilinin Yumurtalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Hamzalı mahallesi; Yunanistan'ın Selanik şehrinin Matlisa kasabasından 1924 yılında imzalanan Lozan Anlaşması'na göre göç edip gelen mübadillerin yerleştiği ve yaşadığı bir mahalledir. Mahallenin adı; zamanında mahallenin kurulduğu yerde var olan Hamza Bey Çiftliğinden esinlenerek koyulmuştur. Mahallenin eski adlarından biri de Bedros'tur.

Coğrafya
Adana il merkezine 66 km, Yumurtalık ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Yumurtalık'ın mahalleleri

Hamzalı, Yumurtalık


سيدي الشحمي إحدى بلديات دائرة السانية بولاية وهران، تحدها شمالا بلدية بئر الجير وبلدية وهران في الشمال الغربي، وبلدية حاسي بونيف شرقا وبلدية السانية غربا بلديات دائرة وادي تليلات.

تقديم البلديـة
بلدية سيدي الشحمي مؤسسة خدماتية تعنى بشؤون المواطنين من تقديم للخدمات التقليدية والأساسية بالدرجة الأولى، فهي تسعى باستمرار في عملية البحث نحو الأفضل في مجال تنفيذ المشاريع التطويرية وتدشين المنشآت الخدماتية وإنشاء المباني المجتمعية لتصل خدماتها إلى كافة القطاعات الرسمية والشعبية من تعليم وصحة ورياضة وثقافة وزراعة واقتصاد....

إنبتقت بلدية سيدي الشحمي عن التقسيم الإداري الجديد لسنة 1985، وتتبع حاليا إلى دائرة السانية، وهي تتربع على مساحة إجمالية قدرها 6475 هكتار أي مايعادل 3.06 % من مساحة ولاية وهران، وهي جزء من المجمع الكبير وتعتبر من إحدى البلديات المجاورة لبلدية وهران، حيث بهذه الصفة اندمجت فيما يسمى بمجمع وهران في إطار المخطط الرئيسي للإصلاح والتعمير.

حيث يبلغ عدد سكان البلدية أكثر من 101 293 نسمة وهو في تزايد مستمر خاصة بمنطقة حي الصباح التي تعرف كثافة سكانية مرتفعة بسبب تخصيص مشاريع سكنية مختلفة بهذه المنطقة، بحيث تضاعف عدد السكان البلدية خلال عشرة سنوات الأخيرة أكثر من أربع مرات وهذا نتيجة التطور العمراني الملحوظ التي عرفته البلدية مع خلق عدد كبير من التجزئات بغض النظر عن البلديات المجاورة.

إضافة إلى مقر البلدية تتكون البلدية من تجمعات سكانية هامة والمتمثلة فيمايلي :
 منطقة سيدي الشحمي المركز وعدد سكانها 22597 نسمة حسب الإحصاء الجديد.
 منطقة النجمــة التي كانت تسمى أنفا بشطيبو نسبة إلى نشاطاتها التجارية والاقتصادية وهي أكبر تجمع سكاني بالبلدية بحيث يزيد عدد السكان بها عن أكثر من 51094 نسمة.
 منطقة سيدي معروف والذي يضم التجمعات السكانية كل من سيدي معروف 1 و2 والكامبو وكلاميس وحي 500 مسكن لديوان الترقية وحي الجديد وبها 18220 نسمة.
 منطقة الأمير عبد القادر وتعتبر هذه المنطقة البوابة الرئيسية في اتجاه بلدية وهــران وتضم 5813 نسمة.
 منطقة حــاسي لبيوض
 منطقة بوعمامة
 منطقة حي الصبــاح التي تضم عدد هائل من السكان بسبب المشاريع التنموية لجميع القطاعات التي استفادت منها هذه المنطقة.

مراجع

بلديات ولاية وهران

سيدي الشحمي


Karen Barritza (* 3. Juli 1992 als Karen Barbat in Aalborg) ist eine ehemalige dänische Tennisspielerin.

Karriere
Barritza, die im Alter von sieben Jahren mit dem Tennisspielen begann, bevorzugt laut ITF-Profil Hartplätze.

Im Juli 2006 spielte sie ihr erstes ITF-Turnier. Insgesamt gewann sie auf ITF-Ebene jeweils sieben Einzel- und Doppeltitel.

Seit 2007 spielt sie für die dänische Billie-Jean-King-Cup-Mannschaft; ihre Billie-Jean-King-Cup-Bilanz weist bislang 18 Siege bei 21 Niederlagen aus.

Persönliches
Seit ihrer Heirat im Februar 2016 heißt sie Karen Barritza.

Turniersiege

Einzel

Doppel

Weblinks

Einzelnachweise

Billie-Jean-King-Cup-Spielerin (Dänemark)
Däne
Geboren 1992
Frau

Karen Barritza


الجيب السهمي العلوي  هو أحد الجيوب الدموية ضمن جوف القحف يبدأ من خلف الصفيحة المصفوية ويسير ضمن التلم السهمي إلى الوراء ويكبر في الحجم بشكل تدريجي إلى أن يصل إلى منطقة الناشزة القذالية الداخلية.

صور إضافية

انظر أيضاً
 دورة دموية دماغية
 مقرن جيبي

المراجع

أوردة الرأس والعنق
مقالات تتضمن نصوصا من الطبعة العشرين لكتاب تشريح جرايز (1918)

جيب سهمي علوي


Géographie

Rivière d'Afrique de l'est
 La Rivière Lumi traverse le Kenya et la Tanzanie. Se prononce avec le son OU [/uː/].

District de Papouasie-Nouvelle-Guinée
 Aitape-Lumi est un district de la province de Sandaun, région Momase. Se prononce avec le son OU [/uː/].

Village du district de Jabal Iyal Yazid (Yémen)

  (arabe : اللومي , romanisé  al-Lūmī ) localisé 15° 50′ 0″ N, 43° 53′ 0″ E. Se prononce avec le son O [/o, ô/].

Application informatique

 Méthode LUMI d'apprentissage du piano.
 Lumi Wallet est une application de portefeuille de stockage sécurisé des cryptomonnaies.

Taxon d'agrume

 Au féminin, Lumie est un taxon d'agrumes ou désigne des hybrides de ces fruitiers. Se prononce avec le son U [/y/].
Gallesio, Traité du citrus (1811)

Monnaie
  (le LUMI des Royaumes africains) est une monnaie émise par l'African Diaspora Central Bank depuis 2016. Elle prétend devenir la monnaie de la communauté africaine mondiale (anglophone probablement car toutes les informations disponibles sont exclusivement en anglais) sous l'égide de la communauté ECO6.

Dans d'autres langues
 Lumi est un mot important en finnois car il signifie neige, c'est aussi une entreprise de vêtements et un super calculateur finlandais.
 En albanais lumi signifie cours d'eau, par exemple Lumi i Ishmit est la rivière Ishmi, Lumi i Shalës, rivière Shala.

Voir aussi

 Rumi (prononciation roumi qui peut prêter à confusion dans les langues sans L.). Ce mot et nom propre a de nombreux emplois, るみ, ルミ est un prénom féminin en japonais.
 Élémi, résine tirée du balsamier de Ceylan (Canarium luzonicum) et du balsamier élémifère de l'Amérique du Sud est aussi écrit Samagh lûmi, gomme de lami.

 I lumi (pluriel) les lampes, les lumières en italien ( i lumi ad olio, les lampes à huile) de lume, mais aussi les yeux dans la poésie de la même langue.

Le Tasse, La Jérusalem délivrée, chant II (1581)

Notes et références

Lumi (homonymie)


روبرت ويلسون   (مواليد 10 يناير 1936 - ) فيزيائي أمريكي حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1978 مع زميله آرنو بينزياس عن «اكتشافهما إشعاع الخلفية الميكروني الكوني». وقد شاركهما في الجائزة بيوتر كابيتسا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على جوائز الأكاديمية الوطنية للعلوم
حائزون على زمالة غوغنهايم
فلكيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1936
مواليد في هيوستن (تكساس)
علماء في مختبرات بل
خريجو جامعة رايس
خريجو معهد كاليفورنيا للتقنية

روبرت ويلسون


ثُلُث الصَرْد عملة ذهبية كانت متداولة في آخر أيام  (أي أيام  أو )، منذ عام 383 م، حيث أول من قام بضرب هذه العملة هو ماغنوس مكسيموس. تعادل قيمة هذه العملة ثلث قيمة الصرد. نقل الأغالبة شكل ثلث الصرد بإحداثهم لنقد ربع الدينار في صقلية منذ عام 264 هـ \ 878 م.

مراجع

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 الصرد.
 نصف الصرد.

النقود المعدنية في الإمبراطورية البيزنطية
النقود المعدنية في روما القديمة
نقود ذهبية

ثلث صرد


Mongo-punk er en film instrueret af Ole Fibiger.

Handling
I dagene 8.-10. marts 1985 afholdes for første gang en festival for psykisk udviklingshæmmede (åndssvage). Den tager form som en festival med teater, boder, gøgl og musik. Man følger to elever fra Isefjord Skolen under forberedelsen af et teaterstykke, de er med i. Det er deres oplevelser af festivalen, der bliver skildret.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Dokumentarfilm fra Danmark

Mongo-punk


Johann Christoph Pachelbel njem.: [ˈpaxɛlbl̩ ], (Nürnberg, 1. rujna 1653. - Nürnberg, 9. ožujka 1706.), njemački skladatelj i orguljaš, utjecajni skladatelj protestantske liturgijske glazbe.

Životopis
Prvu poduku u glazbi dobio je od privatnih učitelja (Heinrich Schwemmer, G. C. Wecker, Kaspar Prentz i dr.). Isprva dvorski orguljaš u Eisenachu (1677. – 1678.), karijeru je nastavio kao orguljaš u protestantskoj crkvi u Erfurtu (1678. – 1690.), na dvoru u Württembergu (1690. – 1692.) te u crkvama u Gothi (1692. – 1695.) i Nürnbergu (1695. – 1706.).

Djelo
Plodan skladatelj pretežno protestantske liturgijske glazbe, Pachelbel je pisao glazbu za orgulje, čembalo i komorne ansamble te različite pjevačke oblike. Za glazbala s tipkama skladao je orguljske korale, fuge, neliturgijske skladbe (tokate, preludije, ricercare, fantazije, chaconne i dr.), koralne varijacije i suite, a u mediju vokalne glazbe arije, motete, mise, tzv. svete koncerte i večernje.

Bitna je značajka njegovih skladba tehnička virtuoznost ostvarena kontrapunktiranjem i variranjem na temelju cantus firmusa.

Pachelbela se za života, ali i poslije, smatralo jednim od najvećih i najnaprednijih njemačkih glazbenika, pripadnika naraštaja koji su prethodili J. S. Bachu i G. F. Händelu, koji je znatno pridonio izgradnji stila njemačkog glazbenoga baroka punoga retoričkih i opisnih figura. Danas je široko poznat po svojem kanonu za tri violine i continuo (Pachelbelov kanon).

Bilješke
 Nadnevak krštenja po julijanskom kalendaru (U protestantskim dijelovima Njemačke vrijeme se računalo po julijanskom kalendaru do 1700. godine)
 Nadnevak pokopa po gregorijanskom kalendaru (negdje se navodi i 3. ožujka)

Izvori

Njemački skladatelji

Johann Pachelbel


Cardanus ist ein Einschlagkrater am westlichsten Rand der Mondvorderseite, ist daher wenn überhaupt, dann nur stark verzerrt von der Erde aus sichtbar.
Er liegt südlich des Kraters Krafft in der Ebene des Oceanus Procellarum.
Zwischen Cardanus und Krafft verläuft die Kraterkette Catena Krafft.
Cardanus weist einen relativ scharf ausgeprägten, etwas unregelmäßigen Kraterrand mit mehrfach terrassiertem Innenwall auf.

Südlich von Cardanus verläuft in ostwestlicher Richtung die Mondrille Rima Cardanus.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem italienischen Mathematiker Gerolamo Cardano offiziell benannt.

Weblinks

 Cardanus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Gerolamo Cardano

Cardanus (Mondkrater)


Die Communauté de communes des Deux Vallées  war ein französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes im Département Marne in der Region Grand Est. Sie wurde am 28. Dezember 1993 gegründet und umfasste elf Gemeinden. Der Verwaltungssitz befand sich im Ort Vauciennes.

Historische Entwicklung
Am 1. Januar 2017 wurde der Gemeindeverband mit den Communautés de communes Brie des Étangs, Coteaux de la Marne  und acht der 26 Gemeinden der Communauté de communes Ardre et Châtillonnais zur neuen Communauté de communes des Paysages de la Champagne zusammengeschlossen.

Ehemalige Mitgliedsgemeinden
 Binson-et-Orquigny
 Boursault
 Cormoyeux
 Damery
 Fleury-la-Rivière
 Reuil
  Romery
 Saint-Martin-d'Ablois
  Vauciennes
 Venteuil
 Villers-sous-Châtillon

Quellen

Deux Vallees
Gegründet 1995
Aufgelöst 2016

Communauté de communes des Deux Vallées (Marne)


Wilhelm Dancă (n. 18 mai 1959, Buruienești) este un teolog și filosof român, preot romano-catolic, profesor la Facultatea de Teologie Romano-Catolică a Universității din București, membru corespondent al Academiei Române (2013) și membru al Academiei de Științe și Arte din Salzburg (Austria) din 2017.

Pregătirea profesională
A absolvit Școala Generală de 8 clase la Buruienești (1974), după care a urmat clasele IX-X la Liceul nr. 2 din Roman (1974-1976) și Școala de Cantori (Seminarul mic) din Iași (1976-1979). S-a înscris apoi la Institutul Teologic Romano-Catolic "Sfântul Iosif" din Iași, urmând cursurile acestui institut în perioada 1980-1986.

A fost sfințit preot la 29 iunie 1986 de către episcopul Ioan Robu și a activat o perioadă în pastorație ca vicar la Nisiporești (1 august 1986 - 30 septembrie 1987) și Piatra Neamț (1 octombrie 1987 - 31 ianuarie 1989), apoi ca paroh al Parohiei "Sf. Tereza" din București (1 februarie 1989 - 31 ianuarie 1992).

A studiat apoi la Universitatea Pontificală Gregoriană din Roma, urmând cursuri de masterat în filosofie (25 octombrie 1991 - 28 iunie 1993) și de doctorat în filosofie (1 octombrie 1993 - 13 septembrie 1996) și obținând în anul 1996 gradul academic de doctor în științe filozofice cu teza Definitio sacri. Il sacro come "il significativo" e "il destino" e la sua relazione con il metodo storico-fenomenologico nell'opera di Mircea Eliade. În timpul studiilor de doctorat a lucrat ca redactor la Radio Vatican (5 aprilie 1993 - 30 noiembrie 1994).

Activitatea didactică
Reîntors în țară după finalizarea studiilor de doctorat, preotul Wilhelm Dancă a activat ca director al Secției Catolice a Școlii Normale "Vasile Lupu" din Iași (19 august 1996 - 1 aprilie 1997), lector universitar de științe filozofice (1 octombrie 1996 – 1 octombrie 1997) și conferențiar universitar (1 octombrie 1997 - 1 septembrie 1999) la Institutul Teologic Romano-Catolic din Iași, conferențiar universitar la Institutul Teologic Romano-Catolic din București (1 octombrie 1999 – 1 septembrie 2004), profesor universitar la Institutul Teologic Romano-Catolic din Iași (1 octombrie 2004 - 10 octombrie 2012) și profesor abilitat în filosofie la Facultatea de Filosofie a Universității "Al. I. Cuza" din Iași (1 octombrie 2005 - 31 ianuarie 2015). A îndeplinit, de asemenea, funcții de conducere în cadrul Institutului Teologic Romano-Catolic din Iași: prefect de studii (1 februarie 1997 - 1 octombrie 2001) și rector (1 octombrie 2001 - 1 septembrie 2011).

În anul 2002 s-a transferat la București ca profesor universitar la Facultatea de Teologie Romano-Catolică din cadrul Universității din București (din 4 aprilie 2012), activând, în paralel, ca profesor abilitat în filosofie la Facultatea de Filosofie a Universității din București (din 1 octombrie 2014). A ocupat funcțiile de rector al Institutului Teologic Romano-Catolic din București (din 2 aprilie 2012), de decan al Facultății de Teologie Romano-Catolică din cadrul Universității din București (5 aprilie 2012 - 18 februarie 2015; 1 martie 2016 - prezent), precum și de director interimar al Școlii Doctorale de Teologie și Studii Religioase a aceleiași facultăți (1 august 2015 - 21 martie 2017).

A obținut abilitarea în filosofie la Universitatea "Al. I Cuza" din Iași (1 octombrie 2005) și abilitarea în teologie la Universitatea din București (8 mai 2016).

A fost ales ca membru corespondent al Academiei Române în ședința adunării generale din 28 martie 2013, la recomandarea acad. dr. Ioan Robu, arhiepiscop și mitropolit romano-catolic de București. În anul 2017 a fost ales membru al Academiei Europene de Științe și Arte din Salzburg.

Distincții
A fost decorat în februarie 2004 cu Ordinul Meritul Cultural în grad de Ofițer, Categoria G - "Cultele", "în semn de apreciere deosebită pentru activitatea susținută în domeniul cultelor, pentru spiritul ecumenic și civic dovedit și pentru contribuția avută la întărirea legăturilor interconfesionale, de bună și pașnică conviețuire între toți oamenii".

A fost decorat în decembrie 2016 cu Ordinul Național Serviciul Credincios în grad de Cavaler, "în semn de înaltă recunoaștere și apreciere pentru întreaga [...] carieră academică, reprezentând excelența științifică și culturală românească, pentru promovarea imaginii țării noastre în mediile științifice internaționale".

Distincții la nivel de stat:

 Distincția Cetățean de onoare al comunei Doljești, jud. Neamț, din 2002;
 Ordinul Național Meritul cultural în grad de Ofițer, 7 februarie 2004;
 Ordinul Național Serviciul Credincios în grad de Cavaler, 01 decembrie 2016.2

Manifestări științifice internaționale

 2001- România, București - Congresul internațional Familia și viața la început de mileniu III;
 2003 – Italia, Roma - Congresso internazionale tomista L'umanesimo cristiano nel III millennio. San Tommaso d'Aquino;
 2008 – Coreea de Sud, Seoul - The XXII World Congress of Philosophy Rethinking Philosophy Today;
 2009 – S.U.A., Washington D.C. - International Seminar on History and Cultural Identity;
 2009 – China, Shanghai - International Conference Enlightment and Its Contemporary Reevaluation;
 2011 – Spania, Avila - The World Congress of Catholic Universities The Mission and Identity of the Catholic Universities;
 2012 – Rusia, Moscova - International Conference Philosophy and Spirituality across Cultures and Religious Traditions;
 2013 – Grecia, Atena - The XXIII World Congress of Philosophy Philosophy as Inquiry and Way of Life;
 2015- Italia, Roma - International Seminar Renewing the Church in a Secular Age: Holistic Dialogue and Kenotic Vision;
 2016 – Ucraina, Lvov - International Conference The Philosophy of Dialogue and Understanding in the Construction of Europe;
 2018 – China, Beijing - The XXIV World Congress of Philosophy Learning to be human; 2018 – Spania, Salamanca - The VII World Conference on Metaphysics;
 2009 – 2020 - România, București - Séminaire International Penser l'Europe.

Scrieri
 Mircea Eliade. Definitio sacri (Editura "Ars Longa", Iași, 1998)
 Bazele filosofice ale teologiei (Editura ARCB, București, 1998)
 Introducere în Teologia Fundamentală (Editura ARCB, București, 1998)
 Euharistia în viața Bisericii (Editura ARCB, București, 2000) - coordonator
 Creștinii laici. Identitate și misiune (Editura Sapientia, Iași, 2001) - coordonator
 Logica filosofică: Aristotel și Toma de Aquino (Editura Polirom, Iași, 2002)
 Fascinația sacrului. De la Mircea Eliade la papa Ioan Paul al II-lea (Editura Sapientia, Iași, 2002)
 Sacro e simbolo in Mircea Eliade (Editura Sapientia, Iași, 2004)
 Fascinația adevărului. De la Toma de Aquino la Anton Durcovici (Editura Sapientia, Iași, 2005)
 Fascinația binelui. Creștinism și postmodernitate (Editura Sapientia, Iași, 2007)
 Anton Durcovici. Lecții tomiste despre Dumnezeu [1936-1940] (Editura Sapientia, Iași, 2008) - coordonator și editor
 Truth and Morality. The Role of Truth in Public Life (The Council for Research in Values and Philosophy, Washington, D.C., 2008) - editor
 Anton Durcovici. Nu sunt de acord. Declarații din arestul Securității București (1950) (Editura Sapientia, Iași, 2011) - coordonator și editor
 Pentru iubirea lui Cristos. Dialoguri despre Biserică, Preoție și Credință (Editura Sapientia, Iași, 2011)
 Și cred și gândesc. Viitorul unui dialog controversat (Editura ARCB, București, 2014)
 Teologia are nevoie de filosofie? Contribuții la înțelegerea conceptului de teologie fundamentală (Editura Sapientia, Iași, 2015)
 Religion, the Sacred and Hospitality (Council for Research in Values and Philosophy, Washington D.C., 2017) - coordonator și editor
 Fatima 100. Aniversarea centenarului aparițiilor Maicii Domnului la Fatima în context românesc (Editura ARCB, București, 2018)
Mysterium Christi I. Meditații despre Crăciun (Editura Ratio&Revelatio, Oradea, 2020)
Mysterium Christi II. Meditații despre Postul Mare (Editura Ratio&Revelatio, Oradea, 2021)

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – D

Nașteri în 1959
Teologi români
Preoți romano-catolici români
Membri corespondenți ai Academiei Române
Oameni din județul Neamț
Clerici români în viață
Decorați cu Ordinul Meritul Cultural
Decorați cu Ordinul Național Serviciul Credincios în grad de Cavaler
Nașteri pe 18 mai

Wilhelm Dancă


8TV (), formerly known as TD8 and then Citytv, was a Catalan language private TV station based in Barcelona, Spain. The channel was run by OC 2022. After a delay in the payment of its debts, it was closed on 17 October 2023.

History
8TV began as a local TV channel in Barcelona in 2001. In its early years, the station used the Citytv name and brand identity, similar to the Citytv system of television stations in Canada and licensed to Grupo Godó by then-owner of the brand, CHUM Limited. Officially limited to inner Barcelona, it slowly expanded its coverage to the suburbs of the city, as well as other important places such as Girona or Lleida.

In 2003, Emissions Digitals de Catalunya (Digital Broadcasting of Catalonia), won a bid for a digital license to broadcast in all Catalonia, (DVB-T). As the Godó group was part of this commercial bid, Citytv could (by law) broadcast as a de facto Catalonia-wide station, but only in digital.

As the first launch of Digital terrestrial television in Catalan Countries in 2003 did not succeed, most television channels decided to postpone any further plans to broadcast in digital. Consequently, Citytv continued to expand its analogue coverage in the following years. For all this, it was not until March 2005 that Citytv began broadcasting in DVB-T in March 2005 (restricted to Barcelona).

With a steady relaunch of Digital terrestrial television in November 2005, the channel's owners decided to rename Citytv to 8TV and become a private Catalan broadcaster.

On 27 February 2006, the channel was renamed TD8 (Televisió Digital 8 "Digital Television 8"), and began broadcasting to all Catalonia (in analogue). Initial digital coverage was limited to Barcelona, but on 4 April 2006 TD8 was also available in Tarragona, Girona and Lleida. Later that year, TD8 was once again renamed 8TV- vuit televisió (eight television).

As of 2007, the channel began to reduce the percentage of its own production, which is why only some entertainment and information programs were kept, in addition to increasing the programming of series and movies, while some of its journalists left the channel. Since that period, the channel increased its synergy with RAC 1, which is why some radio programs began to be broadcast on TV.

In 2015, Grupo Godó and Mediaset España entered into an alliance to improve the situation of the channel, for which Mediaset bought 40% of the shares of Emissions Digitals de Catalunya, the company that owned 8TV, which came to reinforce spaces like Arucitys (entertainment) and 8 al día (news and debates), which were the main programs on 8TV. In 2018 the channel stopped broadcasting Arucitys because its presenter, Alfonso Arús, was hired by LaSexta to do a similar program nationwide. Subsequently, the channel also stopped broadcasting 8 al día, so it returned to programming based on series, films, contests and documentaries, some of them broadcast by TV3 in previous years.

In 2021, Emissions Digitals de Catalunya was bought by the company OC 2022, which is why it began a process to reform the channel so that it would once again be occupied mostly by its own programming with the aim of competing with TV3. The programming was once again based on news and entertainment programs produced live, in addition, the channel hired some figures from Catalan politics and TV3 to present some programs this with the aim of capturing viewers who are dissatisfied with Catalan public television and looking the support of some political parties.

On June 2, 2023, the company managing the channel, Emissions Digitals de Catalunya, declared a debt moratorium, starting a 3-month period to renegotiate the debt with its creditors. After having obtained an overtime concession from the Catalan government, the company filed for bankruptcy and the channel was due to cease broadcasting at midnight on 15 October 2023. The broadcast finally ended on 17 October 2023 at 00:03 CEST.

Programming
The station broadcasts a mixture of old films, entertainment (Arucitys; Envasat al 8; X-tra; Amics, coneguts i saludats), news (Notícies 8), sports (Força Barça), cartoons (Garfield & Xou de Lupo i DuesEspatlles). Most programs are broadcast in Catalan, but foreign films and series are dubbed in Spanish.

One original program on the station was Notícies 10, airing at 8:25 pm.

See also
 8TV (disambiguation) – other channels named 8TV

References

External links
 8TV

Catalan-language television stations
Television stations in Catalonia
Television channels and stations established in 2001
2001 establishments in Catalonia
Mass media in Barcelona
Defunct television channels in Spain
Television channels and stations disestablished in 2023

8TV (Catalonia)


Eyüboğlu bir soyadı olup şu şahıslara aittir:

 Bedri Rahmi Eyüboğlu (1913 - 1975), Türk ressam ve şair, Sabahattin Eyüboğlu'nun kardeşi
 İsmet Zeki Eyüboğlu (1925 - 2003), Türk yazar ve araştırmacı.
 İzzet Eyyüboğlu ya da Eyübzade İzzed Bey (1862 - 1920), Türk siyasetçidir.
 Orhan Eyüboğlu (1918 - 1980), Türk bürokrat ve siyasetçi.
 Rüstem Eyüboğlu (1940), Türk elektrik mühendisi ve eğitimci
 Sabahattin Eyüboğlu (1908 - 1973), Türk yazar ve Bedri Eyüboğlu'nun ağabeyi

Ayrıca bakınız
 Eyüboğlu Ailesi

Eyüboğlu


Nadja Pasternack (née le 4 juillet 1996) est une pilote de bobsleigh suisse. Elle a participé aux jeux olympiques de Pékin 2022, et obtenu la médaille de bronze aux Championnats du monde juniors 2021.

Palmarès

Coupe du monde
 3 podiums :
 en bob à 2 : 1 deuxième place et 2 troisièmes places.

Références

Liens externes

Bobeuse suisse
Bobeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en juillet 1996

Nadja Pasternack


منصورة نامول إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان منصورة نامول 4,314 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

منصورة نامول


Maud Frizon de Marco, souvent appelée plus simplement Maud Frizon, et née Danielle Maud Frizon en 1941 à Paris, est une créatrice de mode spécialisée dans les chaussures pour femmes. Elle a créé des modèles pour ses marques, Maud Frizon et Miss Maud notamment, ainsi que pour d'autres stylistes.

Biographie
Née en 1941, elle commence sa carrière dans les années 1960 comme mannequin pour les maisons de haute couture parisiennes, comme Nina Ricci, Jean Patou et André Courrèges. À l'époque, les mannequins devaient fournir leurs propres chaussures pour s'adapter aux vêtements que les créateurs leur confiaient pour leurs défilés et leurs séances de photos. Maud Frizon ne trouvant pas en chaussures des modèles qui lui plaisent, en 1969,  décide en 1969 de créer son entreprise et ses propres modèles, puis ouvre, toujours en 1969, sa première boutique dans le quartier Saint-Germain-des-Prés, rue des Saints-Pères,  à Paris.

Cette première collection de chaussures rencontre un certain succès. S'inspirant des traditions de  et préfigurant les créations ultérieures de Manolo Blahnik ou de Christian Louboutin, les chaussures Frizon sont originales, voyantes et extravagantes, avec par exemple des talons hauts coniques.
L'apogée de son succès se situe dans les années 1980. Elle conçoit aussi, autres exemples, en 1974 une sandale Fleur en 1974, une sandale Serpent en 1983 dont la lanière s'enroule autour de la cheville, ou encore des mocassins de toile jonquille en 1986 sur de gros talons rouges. Maud Frizon aime utiliser les couleurs et varier les matériaux, souvent dans des combinaisons inhabituelles. Brigitte Bardot était une habituée de ses boutiques, connue pour son amour des bottes russes, de couleur rouge, à talons hauts de Frizon. Dans son ouvrage Shoes - Fashion and Fantasy,  écrit : .

Bien que Maud Frizon ait lancé des chaussures sous ses marques Maud Frizon et Miss Maud, elle a également conçu des chaussures pour Azzedine Alaia, Missoni et Sonia Rykiel, entre autres. Souhaitant garder la main sur la fabrication de ses modèles, elle a implanté des usines, notamment en Italie, et à Romans-sur-Isère.
En 1999, Frizon et son époux Luigi Di Marco vendent leur entreprise et leurs marques à Helene Wajnblum-Liu et son mari, qui complètent leur offre avec des sacs à main et des accessoires en cuir, tout en développant la chaîne de boutiques Frizon. Le siège de l'entreprise reste à Paris, avec des boutiques à Paris, Lyon, New York, Pékin et Hong Kong.

Références

Liens externes

Fabricant de chaussures
Personnalité liée à la chaussure
Styliste français
Personnalité féminine française
Naissance en 1941
Entreprise fondée en 1969

Maud Frizon


Ivan Vida, hrvatski reprezentativni rukometaš.

Igrač na desnom krilu RK Nexe.

Do sezone 2017./2018. igrač RK Dubrava.

S mladom reprezentacijom 2013. osvojio je srebro na svjetskom prvenstvu.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Ivan Vida


Mark Victor Tushnet (nascido em 18 de novembro de 1945) é um jurista americano. Ele é especialista em direito e teoria constitucional, incluindo direito constitucional comparado, e atualmente é professor de direito na Harvard Law School. Tushnet é identificado com o movimento de Estudo crítico do direito.

Nascidos em 1945
Alunos da Yale Law School
Alunos do Harvard College

Mark Tushnet


O grou-de-pescoço-preto (Grus nigricollis) é uma grande ave da família Gruidae. Ocorre na Ásia e reproduz-se no Planalto tibetano e em partes remotas da Índia e Butão. Tem 139 cm de comprimento com uma envergadura de 235 cm e pesa 5.5 kg. É cinzento-esbranquiçado, com a cabeça preta, uma mancha vermelha na coroa e na parte superior do pescoço, pernas pretas e uma mancha branca na parte de trás do olho. Tem primárias e secundárias pretas. Ambos os sexos são semelhantes. Algumas populações são conhecidas por fazer movimentos sazonais.

É [[reverenciado]] nas tradições budistas e culturalmente protegido em grande parte da sua área de ocorrência. Um festival no Butão celebra a ave enquanto o território indiano de Ladakh a designou como a ave do estado.

Aves descritas em 1876
Grus

Grou-de-pescoço-preto


Elísio Macamo (  Xai-Xai, 1965) é um intelectual moçambicano. Teve um formação no Instituto Médio de Línguas, em Maputo, como também em Tradução e Interpretação. Fez seu mestrado em sociologia na Universidade de Suffolk. Concluiu um doutorado em sociologia e antropologia na Universidade de Bayreuth, onde também deu aulas. Atualmente é professor assistente na Universidade de Basiléia e membro do comitê científico da CODESRIA.

Referências

Bibliografia

Escritores de Moçambique
Académicos de Moçambique
Intelectuais de Moçambique

Elísio Macamo


Milan Kaić (Livno, 25. ožujka 1926. – Zagreb, 10. prosinca 2004.) bio je kemičar.

Životopis
Osnovnu je školu završio u rodnom Livnu, a gimnaziju u Splitu i Zagrebu. U Zagrebu 1946. završio klasičnu gimnaziju te diplomirao 1954. pri Kemijskom odsjeku Tehničkoga fakulteta (poslije Tehnološki fakultet), na kojem je i doktorirao 1971. iz područja biotehnoloških znanosti tezom Prilog određivanju konstitucije lipidnih tvari u jestivim i otrovnim gljivama zagrebačkog područja. Radio 1955. – 1957. u zagrebačkoj tvornici »Elektroda«, kratko u Trgocentru, potom do kraja 1959. u Tvornici ulja. Od 1960. asistent u Zavodu za kemiju Šumarskoga fakulteta u Zagrebu te od 1974. do umirovljenja 1991. docent. Sudjelovao u poslijediplomskoj nastavi Zavoda za kemiju Poljoprivrednoga fakulteta 1967. – 1969. Radove objavljivao u časopisima Farmaceutski glasnik (1967. – 1968.), Poljoprivredna znanstvena smotra (1969., 1971.), Glasnik za šumske pokuse (1974.), Šumarski list (1979., 1985.), Drvna industrija (1985.). Autor je skripata Praktikum anorganske analitičke kemije (Zagreb 1966.) i Organska kemija (Zagreb 1974.).

Izvori

Kaić, Milan

Milan Kaić


Stopanska banka (mak. Стопанска банка АД - Скопје, hrv. Stopanska banka d.d. - Skopje) je makedonska poslovna banka te jedna od najvećih u zemlji. Osnovana je 1989. godine a posluje kroz segmente kao što su građansko, korporativno i investicijsko bankarstvo.

Banku je 2000. kupila grčka globalna banka National Bank of Greece čime je postala njezina većinska vlasnica. Tijekom 2010. kupljeno je dodatnih 20% dionica na skopjanskoj burzi vrijednosnica čime je udio vlasništva povećan na 95%. Prema neslužbenim izvorima, udjeli su kupljeni od Europske banke za obnovu i razvoj (EBRD) i Svjetske bankarske grupacije.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene web stranice banke

Banke
Gospodarstvo Sjeverne Makedonije

Stopanska banka


Mads Lindgreen Carlsen (født 5. august 1992 i Herlev) er en dansk danser, danseinstruktør og skuespiller, som har medvirket i teenage-tv-serien Isas Stepz.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark
Dansere fra Danmark
Personer fra Herlev

Mads Lindgreen


Die Goler-T.-Butcher-Medaille ist eine von der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht (ASIL) in Erinnerung an Goler Teal Butcher verliehene Auszeichnung, mit der eine herausragende Persönlichkeit amerikanischer oder anderer Nationalität für "Exzellenz im Bereich der Menschenrechte", insbesondere für Beiträge zu deren Weiterentwicklung oder deren effektiver Umsetzung, gewürdigt werden soll.

Sie wurde nach dem Tod von Goler Teal Butcher im Jahr 1993 gestiftet und vier Jahre später erstmals verliehen. Im Regelfall werden die Empfänger für ihr Lebenswerk beziehungsweise ihr Wirken über ihre gesamte Karriere ausgezeichnet, in Ausnahmefällen kann die Medaille jedoch auch für herausragende Aktivitäten in einem kürzeren Zeitraum vergeben werden. Die Verleihung erfolgt ohne festen Turnus, die Auswahl mehrerer Empfänger im gleichen Jahr ist möglich.

Preisträger
 1997: Thomas Buergenthal
 1998: Gabrielle Kirk McDonald
 1999: Baltasar Garzón
 2000: Radhika Coomaraswamy
 2001: Louis Henkin
 2002: Sonia Picado Sotela
 2003: Olara A. Otunnu
 2004: Carla Del Ponte
 2005: Pieter Kooijmans, Nigel Rodley und Theodoor Cornelis van Boven
 2006: Hilary Charlesworth und Christine Chinkin
 2007: Antônio Augusto Cançado Trindade und José Miguel Vivanco
 2008: Virginia Leary
 2009: Monica Pinto
 2010: Juan Ernesto Méndez
 2011: Gay McDougall
 2012: Asma Jahangir
 2013: Dinah Shelton
 2014: M. Cherif Bassiouni
 2015: Iris Yassmin Barrios Aguilar
 2016: James Anaya
 2017: Patricia M. Wald
 2018: Rosalie Silberman Abella
 2019: Zeid Ra'ad Al Hussein
 2020: Claudio Grossman
 2021: Louise Arbour
 2022: Chile Eboe-Osuji
 2023: Patricia Viseur Sellers

Literatur
 The Goler T. Butcher Medal. In: Frederic L. Kirgis: The American Society of International Law's First Century: 1906–2006. Martinus Nijhoff Publishers, Washington 2006, ISBN 90-04-15068-4, S. 472

Weblinks
 American Society of International Law – Awards and Honors (englisch)
 Liste der Preisträger (PDF, 97 kB, englisch)

Rechtswissenschaftlicher Preis
Wissenschaftspreis (Vereinigte Staaten)
Menschenrechtspreis
Medaille
Erstverleihung 1997

Goler-T.-Butcher-Medaille


An Cryptocoryne edithiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Wit. An Cryptocoryne edithiae in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne edithiae


Rosamond M. Vanderburgh, Rosamond M. Vanderburgh Salerno eller Rosamond Moate Vanderburgh (født 2. oktober 1926, død 2. juli 2011 i Ontario) var en canadisk forfatter.

Vanderburgh fik i 1948 sin BA hos Radcliffe College, og dimitterede i 1951 for sin MA fra Northwestern University og i 1989 fik hun sin ph.d. fra University of Pennsylvania.

Vandenburgh er blandt andet kendt for sin bog Shamanens datter (Engelsk: Shaman's Daughter) som hun skrev med forfatteren Nan F. Salerno. Bogen blev udgivet i 1980, og oversat til dansk af Arne Herløv Petersen og udgivet i 1982.

Værker
 Shamanens datter (1980/1982)
 I am Nokomis, too: The biography of Verna Patronella Johnston (1977)

Kilder

Forfattere fra Canada

Rosamond M. Vanderburgh


The Nashville Teens are a British rock band, formed in Surrey in 1962. They are best known for their 1964 hit single "Tobacco Road", a Top 10 hit in the United Kingdom and a Top 20 hit in the United States.

Early membership
Art Sharp (born Arthur Sharp, 26 May 1941, Woking, Surrey) began his career in music as manager of Aerco Records in Woking, Surrey. The group's line-up eventually comprised singers Sharp and Ray Phillips (born Ramon John Philips, 16 January 1939, Tiger Bay, Cardiff, South Wales), with former Cruisers Rock Combo members John Hawken (piano), Mick Dunford (lead guitar) (born Michael Dunford, 8 July 1944, Addlestone, Dunford died 20 November 2012, Surrey), Pete Shannon (born Peter Shannon Harris, 23 September 1941, Antrim, County Antrim, Northern Ireland) (bass) and Dave Maine (drums). Roger Groome replaced Maine shortly afterward, but was in turn replaced by Barry Jenkins in 1963, which is the year a third vocalist, Terry Crowe (born Terence Frank Crowe, 3 December 1941, Hove, Sussex) joined briefly and Dunford left, to be replaced by John Allen (born John Samuel Allen, 23 April 1945, St Albans, Hertfordshire). Crowe and Dunford formed "The Plebs" with Danny McCulloch and Derek (Degs) Sirmon and were re-united with Hawken in Renaissance in 1970). There was also another member, Derek Gentle (vocals), who was diagnosed with cancer in the summer of 1962 and had to leave the band. He died in June 1963.

Career
While playing in Hamburg, the Teens backed Jerry Lee Lewis for his Live at the Star Club, Hamburg album.

The band later backed Carl Perkins on his hit single "Big Bad Blues" (May 1964) and also played with Chuck Berry when he toured Britain. One concert was attended by music producer Mickie Most, who subsequently produced the band's June 1964 debut single, an interpretation of the John D. Loudermilk penned song "Tobacco Road", which reached No. 6 in the UK Singles Chart and No. 14 in the US Billboard Hot 100 chart. The follow-up, another Loudermilk song "Google Eye" reached number 10 in the UK in October 1964. The Nashville Teens' record producers also included Andrew Loog Oldham and Shel Talmy. One of their recordings was the mildly controversial Randy Newman number, "The Biggest Night of Her Life", about a schoolgirl who is "too excited to sleep" because she has promised to lose her virginity on her sixteenth birthday to a boy whom her parents like "because his hair is always neat".

A further three top 50 singles, "Find My Way Back Home" and "This Little Bird", and "The Hard Way" followed in February and May 1965, made a brief appearance the following year but three subsequent records ("I Know How It Feels to Be Loved", "Forbidden Fruit" and "That's My Woman") all failed to chart. Jenkins left in 1966 to join The Animals and was replaced by his predecessor Roger Groome. Reportedly, Ray Phillips got an offer to join Cream in 1966. He declined.

Although musically competent, the group's lack of distinctive personality contributed to its lack of long-term success, as did Decca's poor promotion. (By 1970, Decca's only remaining rock acts were The Rolling Stones and The Moody Blues, both of whom handled their own promotion.) In the late Sixties the group returned to its old craft: backing other artists like Carl Perkins, Chuck Berry and Gene Vincent. In 1971 they released a single, "Ella James", a Roy Wood-penned song originally recorded by The Move, on the Parlophone label, again without success.

Split and re-form
Arthur Sharp left in 1972 to join the band's one-time manager Don Arden, and Trevor Williams joined. Despite Phillips's efforts, the Nashville Teens split in 1973. The band re-formed in 1980, however, with Phillips as the only original member, joined by Peter Agate (guitar), Len Surtees (bass) and Adrian Metcalfe (drums). The band is still working. Phillips joined the British Invasion All-Stars in the 1990s and made three albums with the group, consisting of members of The Yardbirds, The Creation, The Pretty Things, Downliners Sect and other groups. The band did a cover of "Tobacco Road" that still receives airplay on XM Satellite Radio. The current line-up is Phillips, Metcalfe, Colin Pattenden (bass and vocals), Simon Spratley (keyboards and vocals) and Ken Osborn (guitar).

A 1993 EMI label compilation, Best of the Nashville Teens, contained a re-recording of their "Tobacco Road" hit which is the only version available on iTunes.

Dunford died of a cerebral hemorrhage on 20 November 2012 in Surrey, England.

Appearances in films and TV shows
The Nashville Teens appeared in three 1965 films:

Pop Gear, by Frederic Goode – a long series of pop artists play one or two songs; the Beatles play live for an audience, while the Animals, the Honeycombs, Peter and Gordon and Herman's Hermits mime in a studio. The Nashville Teens mime "Tobacco Road" and "Google Eye". In the United States the film was issued with the title as Go Go Mania.
Be My Guest, by Lance Comfort – a family has inherited a hotel in Brighton. Their son works at a local paper and tries to set up a pop group of which one member is played by Steve Marriott. A talent scout scene is a pretext to present a few artists, among them The Nashville Teens who also back Jerry Lee Lewis.
Gonks Go Beat, by Robert Hartford-Davis – set in the distant future. An alien from the planet Gonk comes to Earth to establish peace between the two remaining nations, one of which prefers rock and roll and the other ballads and his task involves listening to the Teens, Lulu and the Graham Bond Organisation.

In 2010 "Tobacco Road" was featured on the 4th-season premiere of Mad Men.

Discography

Albums

Studio albums

Live albums

Compilation albums

EPs

Singles

Members
Current members
Ray Phillips – lead vocals, bass guitar (1962–73; 1980–present)
Ken Osborn – lead guitar (1989–present)
Colin Pattenden – bass guitar, lead vocals (1984–present)
Simon Spratley – keyboards (1975-1977, 1983–present)
Adrian Metcalfe – drums (1980–present)

Former members

Arthur Sharp – guitar, lead vocals (1962–72)
Trevor Williams – vocals, bass guitar (1972–73)
Terry Crowe – lead vocals (1963; died)
Mick Dunford – lead guitar (1962–63; died 2012)
John Allen – lead guitar (1963–69)
Len Tuckey – lead guitar (1969–73)
Peter Agate – lead guitar (1978–1983)
Pete Shannon Harris – bass guitar, guitar (1962–66)
Neil Korner – bass guitar (1966–69)
Roger Dean – bass guitar (1969–73)
Len Surtees – bass guitar (1975–1977, 1978–1983)
John Hawken – keyboards (1962–68)
Dave Maine – drums (1962)
Roger Groome – drums (1962–63; 1966–73)
Barry Jenkins – drums (1963–66)

Peter D. Maitland-Melman, alias Peter Daniels and Danny Peters - gutturals, session rhythm guitar (1976-1978)

See also
List of 1960s one-hit wonders in the United States
List of Decca Records artists
List of performers on Top of the Pops
British Invasion

References

External links
Nashville Teens web site
[ Nashville Teens biography on AMG]

English rock music groups
Beat groups
British Invasion artists
Musical groups established in 1962
1962 establishments in England

The Nashville Teens


ගගන චුම්බිතයක් () යනු, තට්ටු ගණනාවකින් යුත්, උස වාසය සඳහා අඛණ්ඩව භාවිතා කළ හැකි ගොඩනැගිල්ලක් වෙයි. වත්මන් මූලාශ්‍ර වලට අනුව අවම වශයෙන් උස  හෝ  විය යුතු යැයි සැලකෙන මුත්, ඉතා උස high-rise buildings යන්න හැර වෙනත් විශ්වීය ලෙස පිළිගත් අර්ථදැක්වීමක් නොමැත. ඓතිහාසික වශයෙන්, 1880 දශකයේ දී ගොඩනැගීම ආරම්භ වූ තට්ටු 10 සහ 20 අතර ගොඩනැගිලි මේ නමින් හැඳින්වී ඇත. කාර්යාල, හෝටල්, residential spaces, සහ retail spaces මෙම ගොඩනැගිලි තුළ පැවතිය හැකිය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 CTBUH Skyscraper Award
 Emporis Skyscraper Award
 Groundscraper
 List of cities with the most skyscrapers
 List of tallest buildings
 List of tallest buildings and structures
 Plyscraper
 Seascraper
 Skyscraper design and construction
 Skyscraper Index
 Skyscraper Museum in NYC
 Skyscrapers in film
 Skyline
 Vertical farming, "farmscrapers"
 World's littlest skyscraper
 drag-coefficient
 material-fatigue
 down-force
 Steel frame

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Council on Tall Buildings and Urban Habitat
 SkyscraperCity construction updates magazine
 Skyscraper definition on Phorio Standards
 Skyscraper Museum
 SkyscraperPage Technical information and diagrams

Structural engineering
Structural system
Articles containing video clips
Building types

ගගන චුම්බිතයෝ


Norma Leah Nelson McCorvey (22 de setembro de 1947 - 18 de fevereiro de 2017), também conhecida pelo pseudônimo "Jane Roe", foi a autora do caso jurídico americano Roe v. Wade em que a Suprema Corte dos EUA decidiu em 1973 que as leis estaduais individuais que proíbem o aborto eram inconstitucionais.

Mais tarde em sua vida, McCorvey tornou-se uma protestante evangélica e, em seus anos restantes, uma católica romana, e participou do movimento anti-aborto. McCorvey afirmou então que seu envolvimento em Roe foi "o maior erro de [sua] vida". Durante uma entrevista pouco antes de sua morte, no que McCorvey se referiu como sua "confissão no leito de morte", ela disse que foi paga para falar contra o aborto e acrescentou que continuava a ter crenças sobre o direito ao aborto.

Notas

Nascidos em 1947
Ativistas dos Estados Unidos
Escritoras dos Estados Unidos
Escritores do século XX
Ativistas antiaborto
Ex-feministas

Norma McCorvey


Nelsonovo brodogradilište je pomorsko brodogradilište u mjestu English Harbour otoka Antigva u otočnoj federaciji Antigva i Barbuda koja je dio sustava veličanstvenih pomorskih vojnih građevina iz 18. stoljeća koje su izgradili Britanci (uz pomoć roblja iz Afrike) kako bi zaštitili svoje karipske posjede. Nacionalni park Nelsonovo brodogradilište je osnovan 1961. god. kako bi se zatitilo brodogradilište i pripadajući lokaliteti - Clarence House i Shirley Heights. Nazvan je po admiralu Horatio Nelsonu koji je ovdje živio od 1784. do 1787. god.

God. 2016., pomorsko brodogradilište i povezni arheološki lokaliteti na Antigvi su upisani na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Sjevernoj Americi kao "svjedočanstvo europskog kolonijalnog širenja, rada afričkih robova i nastanka novih društava na Karibima".

Povijest

English Harbour je osnovan kako bi kontrolirao obližnju francusku ispostavu na otoku Gvadalupa. Ovo mjesto je odabrano zbog duboke prirodne luke okruene okim brdima koji su je čuvali od uragana. Prvi brod koji je uplovio bila je jahta Dover Castle koja je bila poklon kralja Đure I. pukovniku Stroudeu, lovcu na pirate. English Harbour se prvi put spominje 1704. god. kada je izgrđena utvrda Fort Berkeley, jedna od 24 na Antigvi. Nakon što je uragan 1723. god. potopio 35 brodova u drugim lukama Antigve, a ovdje su dva usidrena broda preživjela bez oštećenja, britanski pomorski časnici su tražili da se u English Harbouru izgradi postrojenje za izgradu i opravku britanskih vojnih brodova. God. 1728. otvoreno je prvo brodograilšte, St. Helena, na istočnoj strani luke. Uskoro se ono pokazalo premaleno za britanske pomorske operacije, pa se pristupilo izgradnji dodatnih postrojenja na zapadnoj obali luke. Za izgradnju je angažirana robovska radna snaga s obližnjih plantaža. Od 1745. do 1765. izgrađeni su prostorije za novog zapovjednika (Časničke odaje), novo pristanište, dodatna skladišta i kuhinja s ostaom, te prvi dio dašnje pilane, kao i kameni zid kojim je zatvoreno brodogradilište. Od 1773. do 1778. dodatnou produljene zidine, a izgrađeni su čuvareva kuća, portirska loža, dva natkrivena pristaništa, kapetanova kuća i prva mornarička bolnica izvan brodogradilišta. Od 1785. do 1797. izgrađene su još mnoge druge građevine, a 1821. su Časničke odaje proširne kako bi mogle primiti rastući broj časnika koji su pratili svoje brodove. God. 1855. izgrađene su Mornarički ured i Činovnička kuća u kojima je današnji Muzej brodogradilišta.

God. 1889. Kraljevska mornarica je napustila bdogradilište i ono je počelo propadati. Društvo za zaštitu English Haboura je osnovano 1951. god. kako bi ga sačuvalo i ubrzo je otvoreno za javnost. Od izvornih građevina uređena su dva hotela, trgovine rukotvorina i hrane, restoran i velika marina, dok je obližnji nacionani park ispresijecan pješačkim stazama. Nelsonovo brodogradilište je danas mjesto održavanja jedriličarskih događaja kao što je regata Antigua Sailing Week i Antigua Charter Yacht Meeting, a od pojedinačnih natjecanja ističe se Sjevernoameričko prvenstvo u klasi optimist 2015. i 2016. god.

Izvori

Poveznice
 St. George (Bermudi), Velika Britanija
 San Lorenzo (Panama)
 San Pedro de la Roca, Santiago de Cuba
 Kolonijalne utvrde i dvorci u Gani

Vanjske poveznice

 Small Island Developing States Programme  Preuzeto 21. kolovoza 2016.

Antigva i Barbuda
Svjetska baština u Sjevernoj Americi
Brodogradilišta
Arheološki lokaliteti u Sjevernoj Americi

Nelsonovo brodogradilište


Gianna Terzi (greacă: Γιάννα Τερζή; ), uneori creditată ca Yianna Terzi, este o cântăreață și compozitoare greacă. Ea va reprezenta Grecia la Concursul Muzical Eurovision 2018 cu piesa "Oneiro mou" (greacă: Όνειρό μου).

Biografie
Gianna Terzi s-a născut pe 1 decembrie 1980 în Salonic. Ea este fiica cunoscutului cântăreț grec Paschalis Terzis. La vârsta de 20 de ani, s-a mutat în Atena pentru a urma o carieră în muzică, lansând albumul Gyrna To Kleidi în 2006 prin Cobalt Music. Gianna le numea pe Whitney Houston, Mariah Carey și câștigătoarea Eurovision Céline Dion ca influențe muzicale. A semnat ulterior cu Minos EMI, casă de discuri care i-a scos în 2008 albumul Ase Me Na Taxidepso, împreună cu un single omonim. Gianna s-a mutat mai târziu în Statele Unite, unde a lucrat ca o căutătoare de talente pentru Interscope Records.

Pe 27 octombrie 2017, Gianna a fost selectată ca unul din cei 20 de artiști pentru Ellinikós Telikós 2018 cu piesa "Oneiro mou", reprezentând Panik Records. Ulterior, pe 8 noiembrie, a trecut mai departe, alături de alți patru artiști, în finala televizată. După descalificarea a două dintre cele cinci piese din cauză că nu aveau un "sunet grecesc", melodia Giannei a intrat în top 3. Pe 15 februarie 2018, au apărut în presă știri conform cărora casele de discuri ale celorlalți doi artiști au refuzat să plătească o taxă de 20.000 de euro radioteleviziunii elene și astfel au fost descalificați din competiție, lăsând piesa Giannei ca singura piesă rămasă în concurs și implicit reprezentanta Greciei la Eurovision., iar in data de 1 noimebrie a lansat noua sa melodie "Karma"

Discografie

Albume

Note

Legături externe
 Site oficial
 Gianna Terzi pe Facebook
 Gianna Terzi pe Instagram
 Gianna Terzi pe Twitter

Nașteri în 1980
Cântăreți greci
Eurovision 2018
Greci expatriați în Statele Unite
Oameni în viață
Cântărețe de muzică pop

Gianna Terzi


José Marcelo Ferreira, más conocido como Zé María (Oeiras, Brasil, 25 de julio de 1973), es un ex-futbolista brasileño que actualmente ejerce de entrenador en el FC Ceahlăul Piatra Neamț rumano. Ejerció como jugador principalmente en Brasil e Italia.

Con la selección de fútbol de Brasil participó en dos Copa Confederaciones, dos CONCACAF y en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996, además de ganar una Copa América.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Futbolistas de Brasil en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Futbolistas de Brasil en la Copa de Oro de la Concacaf de 1996
Futbolistas de Brasil en la Copa América 1997
Futbolistas de Brasil en la Copa FIFA Confederaciones 1997
Futbolistas de Brasil en la Copa de Oro de la Concacaf de 1998
Futbolistas de Brasil en la Copa FIFA Confederaciones 2001
Futbolistas de la selección de fútbol de Brasil en los años 2000
Futbolistas de la Associação Atlética Ponte Preta
Futbolistas del Clube de Regatas do Flamengo
Futbolistas del Parma Calcio 1913
Futbolistas de la Associazione Calcistica Perugia Calcio
Futbolistas del Club de Regatas Vasco da Gama
Futbolistas de la Sociedade Esportiva Palmeiras
Futbolistas del Cruzeiro Esporte Clube
Futbolistas del Inter de Milán
Futbolistas del Levante Unión Deportiva en los años 2000
Entrenadores de fútbol de Brasil
Entrenadores de la Associação Portuguesa de Desportos

Zé María


Erich Seckler (født 26. september 1963 i Monheim, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Seckler spillede i løbet af sin karriere for henholdsvis Bayer Leverkusen og Hertha Berlin. Hos Leverkusen var han i 1988 med til at vinde UEFA Cuppen efter finalesejr over spanske RCD Espanyol.

Titler
UEFA Cup
 1988 med Bayer Leverkusen

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Bayer 04 Leverkusen
Fodboldspillere fra Hertha BSC Berlin

Erich Seckler


A edição especial Tudo por Tudo de Quem Quer Namorar com o Agricultor?, cujo programa também é conhecido por Quem Quer Namorar com a Agricultora?, estreou a 10 de outubro e termina a 12 de dezembro de 2021 na SIC, com a apresentação de Andreia Rodrigues. É uma adaptação do formato britânico Farmer Wants a Wife.

Resumo
 Episódios

 Diários dos Agricultores

 Diários da Agricultora

Episódios

Diários dos Agricultores

Diários da Agricultora

Reality shows da SIC

Quem Quer Namorar com o Agricultor?: Tudo por Tudo


Mika Ozawa (jap. , Ozawa Mika; * 9. August 1985 in Shiojiri) ist eine ehemalige japanische Shorttrackerin.

Sie bestritt ihre ersten internationalen Titelkämpfe bei der Juniorenweltmeisterschaft 2001 in Warschau, wo sie über 1000 m und 1500 m jeweils das Halbfinale erreichen konnte. Im Dezember 2001 debütierte sie in Amsterdam im Weltcup, schied dabei jedoch über 500 m im Vorlauf aus. Bei der Teamweltmeisterschaft 2002 in Milwaukee nahm sie erstmals auch im Erwachsenenbereich an einer Meisterschaft teil. Regelmäßige internationale Einsätze bekam Ozawa in der Saison 2001/02. Im Weltcup erreichte sie insgesamt zweimal über 1500 m das Halbfinale, mit der Staffel belegte sie einmal Rang vier.

Ozawa gewann bei der Juniorenweltmeisterschaft 2003 in Budapest mit der Staffel die Bronzemedaille und damit ihre erste internationale Medaille. Sie nahm auch an der Weltmeisterschaft 2003 in Warschau teil und erreichte als bestes Resultat über 1500 m das Halbfinale. In der Saison 2003/04 nahm Ozawa an drei Weltcups teil, konnte jedoch nur einmal in einem Einzelrennen ein Halbfinale erreichen. Bei der Weltmeisterschaft in Göteborg wiederholte sie den Halbfinaleinzug über 1500 m. Erfolgreich verlief die Saison 2004/05. Ozawa errang im Weltcup mit der Staffel dreimal einen Podestplatz. Über 1500 m zog sie erstmals in einem Einzelrennen in ein Finale ein und wurde in der Disziplingesamtwertung Zehnte. Bei der Juniorenweltmeisterschaft in Belgrad gewann sie über 1000 m erneut eine Bronzemedaille. Bei der Teamweltmeisterschaft in Chuncheon erreichte sie mit ihren Teamkolleginnen das Finale, wo sie Vierte wurde. Zudem konnte Ozawa mit der Staffel bei der Weltmeisterschaft in Peking ins Finale einziehen, wo diese allerdings disqualifiziert wurde. In der Saison 2005/06 konnte sich Ozawa im Weltcup in Einzelrennen nicht verbessern. Mit der Staffel erreichte sie jedoch einmal einen Podestrang. Sie qualifizierte sich für die Olympischen Spiele in Turin. Dort erreichte sie über 1000 m das Halbfinale, mit der Staffel belegte sie im B-Finale jedoch nur den letzten Platz.

In der Saison 2006/07 konnte Ozawa in Einzelrennen nicht überzeugen. Mit der Staffel errang sie jedoch einen dritten Rang. Auch bei den Saisonhöhepunkten konnte sie keine Finals erreichen. Erfolgreicher verlief die folgende Saison 2007/08. Ozawa zog über 1500 m dreimal ins Finale ein, verpasste ihren ersten Podestplatz in einem Einzelrennen jedoch knapp. In der Disziplinwertung belegte sie über 1500 m Rang acht. Auch in der Saison 2008/09 trat Ozawa im Weltcup über 1500 m in drei Finals an. Über diese Distanz wiederholte sie Rang acht in der Disziplinwertung. In ihrer letzten Saison 2009/10 blieben im Weltcup vier Halbfinalteilnahmen über 1500 m Ozawas beste Resultate. Bei der Teamweltmeisterschaft in Bormio erreichte sie das Finale, wo sie als Vierte eine Medaille nur knapp verpasste. Sie bestritt in Vancouver ihre zweiten Olympischen Spiele. Über 1000 m zog sie ins Viertelfinale, über 1500 m wurde sie im Vorlauf disqualifiziert und mit der Staffel belegte sie im B-Finale erneut nur den letzten Platz.

Ozawa hat an der Universität in Hannan studiert. Sie startete auch für das Sportteam der Universität.

Weblinks

Shorttracker (Japan)
Olympiateilnehmer (Japan)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2006
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Teilnehmer an den Asienspielen (Japan)
Universiadeteilnehmer (Japan)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2007
Geboren 1985
Frau
Japaner

Mika Ozawa


Mount Putuo (, from Sanskrit: "Mount Potalaka") is an island in Putuo District, Zhoushan, Zhejiang, China. It is a renowned site in Chinese Buddhism and is the bodhimaṇḍa of the bodhisattva Guanyin.

Mount Putuo is one of the four sacred mountains in Chinese Buddhism, the others being Mount Wutai, Mount Jiuhua, and Mount Emei (bodhimaṇḍas for Manjushri, Kṣitigarbha, and Samantabhadra, respectively).

Mount Putuo lies in the East China Sea and incorporates the beauty of both mountain and sea. Mountain Putuo is at 29°58′3~30°02′3 north latitude, 122°21′6~122°24′9 east longitude. Its area is approximately  and there are numerous famous temples. Every year on the 19th day of the 2nd lunar month, 19th day of the 6th lunar month, and 19th day of the 9th lunar month of the Chinese calendar, it welcomes millions of people for the celebration of the birth of Guanyin.

History
Mount Putuo has been a pilgrimage site for over a thousand years. After the Tang dynasty, Mount Putuo became a center of Guanyin worship. Traditionally there were three main temples: the Puji Temple (, founded in 10th century), the Fayu Temple (, founded 1580 CE), and the Huiji Temple (, founded 1793 CE). The site has received numerous renowned visitors over the ages, including the then 20-year-old future Chan master Yinyuan Longqi (Japanese: Ingen), who came to the site in 1612, while looking for his father, who had disappeared fifteen years earlier.

Taixu spent several years in solitary retreat at a small hermitage on Putuo.

Temples
Putuo is covered with many temples and monasteries, both large and small. All are under the directive of the Buddhist Association of China. Many monks and nuns from all over the country, and abroad, go to great lengths to live and practice there. Today, there are more than 30 major temples located at Mount Putuo, including the Puji, Fayu, and Huiji Temples.
In addition to these monasteries, there is the Institute of Buddhism, one of the largest Buddhist academic institutes in China.

Vegetation
There are 238 species of natural trees and shrubs in Putuo Mountain, including 63 species of rare and precious ancient trees and more than 100 years old, belonging to 37 families and 53 genera, with the largest number of eucalyptus trees.

The list of plants in Mountain Putuo:

 Podocarpus macrophyllus, belongs to Podocarpaceae, evergreen tree. There are 78 strains of Podocarpus in Mountain Putuo for more than 100 years.
 Ginkgo biloba belong to Ginkgoaceae. Ginkgo biloba grows slowly and has a very long life span of more than a thousand years. There are 10 large ginkgo in the Mountain Putuo.
 Liquidambar formosana belongs to Hamamelidaceae, deciduous tree. There are 67 trees of more than 100 years of maple trees on Mount Putuo.
 Celtis tetrandra belongs to Ulmaceae, deciduous trees. The Putuo Mountain has a wide natural distribution, and there are 282 ancient trees totally.
 Ilex integra belongs to Aquifoliaceae, evergreen trees. The crown is beautiful, resistant to wind, drought-resistant, and adaptable. There are scattered distributions throughout the Mountain Putuo The largest one is after Guanyindong Mountain, and the age of the tree is about 400 years.

The rare plant

 Carpinus putoensis, belong to Betulaceae, only found in Mountain Putuo. It is on the west side of Huiji Temple in Foding Mountain. The age of the tree is over 200 years and the height of the tree is about 12.5 meters. In 1999, it was listed as a national key protected wild plant, and the World Conservation Union (IUCN) listed as a critically endangered grade (CR).
Neolitsea sericea belongs to Lauraceae evergreen tree. Its young leaves densely covered with silky, yellow-brown hairs which appear golden in the sunshine can be the characteristic of this tree. It is located under the hillside of Foding Mountain. Neolitsea sericea is currently listed as an endangered plant in China.

Other features
 tall statue of the Guanyin at Zizhulin ()
Two major beaches: Hundred Step Beach and Thousand Step Beach. Hundred Step Beach charges for entry and has facilities such as deckchairs and parasols, and activities such as a banana boat and quad bikes.
The only surviving specimen of Carpinus putoensis, a critically endangered species.

Transport

Many of the Zhoushan Islands are now linked by bridges. This means that Putuoshan can easily be reached by bus from Shanghai and Ningbo. The bus terminates at Shenjiamen Bus Station. From the Banshengdong Wharf on the Shenjiamen waterfront it is a 10-minute ride by fast ferry (22 RMB) to Putuoshan. In Shanghai, the Nanpu Bridge Bus Station, Shanghai Stadium Sightseeing Bus Center and Shanghai South Long Distance Bus Station have several departures daily to Shenjiamen (4–5 hours, 138 RMB). In Ningbo, the North and South bus stations both have regular daily departures to Shenjiamen (2–3 hours, 60 RMB).

There are two flights daily from Shanghai Hongqiao International Airport to Putuo Airport, which is only  from Shenjiamen. (approx 800 RMB).

The ferry services mentioned below are still available but the bus services now provide a greater level of convenience and comfort. Putuoshan can be reached by boat from the major cities of Ningbo and Shanghai. It will take approximately an hour by boat to reach the wharf at Ningbo, from where a bus transports passengers to Ningbo city centre. There are two boats linking Putuoshan and Shanghai. One departs in the evening and travels overnight, arriving in the early morning; the other leaves early in the day from a wharf outside of Shanghai city centre but takes less than two hours.

The transportation system of Mountain Putuo is very special. Private cars are not allowed there, and people can only rely on public transport. The reason for this rule is because the area of Putuo Mountain is very small, and only one road runs through the entire island. It is therefore necessary to control the number of cars on the island to avoid traffic congestion. At the same time, excessive vehicle emissions will affect the environment and air quality of Mountain Putuo. In addition, Putuo Mount is mountainous, so buses are not flexible enough for people to travel. And as there are thousands of tourists coming to Mountain Putuo and the number of buses is far from enough, the cable car has become another important means of transportation.

Weather
It is an Asian warm-temperate moist climate (Cfa) and has four distinct seasons. It has plenty of rain and fog. The average temperature of whole year is . The coldest month is January, average temperature is . The hottest month is August, temperature is . It has typhoon season on July, August and September. The average speed of wind is .

The Mount Putuo has all-year-round travel seasons, but in regard to when and where to get on the island, tourists should be careful and check the weather forecast beforehand.

Miscellaneous
In 2013 the Chinese religious film Avalokitesvara tells the origin of Mount Putuo as the bodhimanda of Guanyin Bodhisattva. The film was filmed onsite at Mount Putuo.  It was also selected as one of the World Great films during the 37th Montreal World Film Festival.

References

External links

Mountains of Zhejiang
Tourist attractions in Zhejiang
Zhoushan
Islands of Zhejiang
National parks of China
Sacred Mountains of China
AAAAA-rated tourist attractions
Islands of the East China Sea
Guanyin
Buddhist sites in China
Putuo

Mount Putuo


Conus aequiquadratus é uma espécie de caracol do mar, um gastrópode marinho molusco na família Conidae, os caracóis de cone, conchas ou cones.

Este caracol é predatório e venenoso e é capaz de "picar" humanos.

Descrição
O comprimento da casca atinge 44,2 mm.

Distribuição
Esta espécie marinha de caracol cone ocorre ao largo de Madagascar.

 Monnier E., Tenorio M.J., Bouchet P. & Puillandre N. (2018). The cones (Gastropoda) from Madagascar "Deep South": composition, endemism and new taxa. Xenophora Taxonomy. 19: 25-75. page(s): 49, pl. 13 figs 1-8

aequiquadratus

Conus aequiquadratus


Astrid Gloria Irmer (* 19. April 1966 in Göttingen), auch bekannt unter ihrem Künstlernamen Hertha Schwätzig, ist eine deutsche Kabarettistin, Zauberkünstlerin, Sängerin und Bühnenkünstlerin.

Leben

Kindheit, Jugend, Studium & Ausbildung
Astrid Gloria verbrachte ihre Kindheit und Jugend in Oppenrod; die Grundschule besuchte sie in Buseck und ihr Abitur machte sie auf der Liebigschule in Gießen. Als Jugendliche spielte sie Theater und schrieb Beiträge für eine Schülerzeitung. Zum Wintersemester 1987/88 zog sie zum Studium nach Hamburg. Nach Abschluss ihres Studiums der Germanistik, Journalistik und Geschichte an den Universitäten Bonn, Norwich (1991 als Master of Arts) und Hamburg (1993 als Magister Artium) nahm sie Schauspiel- und Gesangsunterricht und lernte bei einem Zauberkünstler die Kunst des Showzauberns. Sie absolvierte die Köln Comedy Schule für Profi-Comedians, die sie mit dem "Großen Lachdiplom" abschloss.

Bühnenkarriere
1990 trat Astrid Gloria gemeinsam mit Uschi Linke als "Hertha und Berta, die zaubernden Putzfrauen" erstmals als Kabarettistin auf. Ab 1992, nach der Trennung von Linke, entwickelte sie erste eigene kleine Solo-Programme. Im Mai 1993 debütierte sie mit ihrem ersten abendfüllenden Solo-Programm an der Hamburger Kleinkunstbühne Fools Garden bei Hanne Mogler. Sie trat in den Mitternachtsshows des Hamburger Schmidt Theaters auf. Gemeinsam mit anderen Kabarettistinnen und Komikerinnen war sie 1993 Mitbegründerin der FrontFrauen. Erste Auftritte hatte sie auch an der Kleinkunstbühne Traumstern in Lich. Im Mai 1994 lernte sie im Bürgerhaus Stollwerck Köln den Komponisten Zeus J. Borrmann kennen. Borrmann übernahm die Licht- und Soundeffekte für Astrid Glorias Bühnenprogramme und wurde später auch ihr Lebenspartner.

Als Kabarettistin und Komikerin erlangte Astrid Gloria insbesondere Bekanntheit mit der von ihr im Jahre 1993 kreierten Kunstfigur "Hertha Schwätzig", mit welcher sie nicht nur solo, sondern auch zusammen mit Krissie Illing und Nessi Tausendschön auf Tour war. Als Hertha Schwätzig bildete sie auch mehrere Jahre lang gemeinsam mit der britischen Komikerin Krissie Illing, die zuvor mit ihrem Partner Mark Britton unter dem Namen Nickelodeon bekannt geworden war, das Duo wilde Weiber. Unter diesem Namen veranstalteten Astrid Gloria und Krissie Illing auch zeitweise das Programm Comedy Ladies Night. Später absolvierte Astrid Gloria eine vegetarische Kochausbildung im BioGourmetClub in Köln sowie eine weitere Ausbildung zur Ernährungsberaterin mit Schwerpunkt auf der Traditionellen chinesischen Medizin. Heute verbindet sie dies alles in ihren Bühnenauftritten, die sie "magisch-vegetarische Kochshows" nennt und in denen sie als "Zauberköchin" auftritt.

Astrid Gloria hatte zahlreiche Auftritte auf diversen Kleinkunstbühnen im gesamten Bundesgebiet. Sie wurde wegen ihres schrillen Auftretens und ihrer bunten Outfits mit Künstlerinnen wie Hella von Sinnen und Sissi Perlinger verglichen. Zu ihren bisher bekanntesten Auftrittsorten zählen das Kölner Senftöpfchen und der Quatsch Comedy Club in Berlin und Hamburg. Im Kölner Senftöpfchen stand sie 1999 bei der Gala zum 4o-jährigen Bestehen gemeinsam mit Hanns-Dieter Hüsch, Konstantin Wecker, Götz Alsmann, Konrad Beikircher und den Bläck Fööss auf der Bühne. 1997 trat sie in Berlin in der ufaFabrik auf. Sie gastierte mit ihren Programm mehrfach (u. a. September/Oktober 1999, Oktober 2012) im Unterhaus Mainz. Der Deutschlandfunk sendete im November 2002 ein Radioporträt über Astrid Gloria mit Sketchen und Ausschnitten aus ihren Bühnenprogrammen.

Sie gehört dem Magischen Zirkel an und ist Mitglied der International Brotherhood of Magicians.

Astrid Gloria wohnt in Köln.

Hörspiel
 Hertha Schwätzig: Die Hochzeit zu Kana (Download 2.25 MB)

Bühnenprogramme (Auswahl)
 2012–2013: Die verhexte Kürbiskochshow (Mainz: Unterhaus, Köln: Bürgerhaus Stollwerck, Leipzig: Haus der Geschichte)
 2013: Talk in der Zauberküche (Köln: Bürgerhaus Stollwerck)
 2013: Club Mix (Berlin: Quatsch Comedy Club)
 2013: Zauber-Kräuter-Kochshow (Köln: Senftöpfchen-Theater)
 2013: Apfelkuss & Mandelstern. Eine fröhliche Weihnachts-Kochshow (Köln: Senftöpfchen-Theater, Köln: Bürgerhaus Stollwerck)
 2013–2014: Liebe, Lust & Sellerie. Ein magischer Ausflug in Aphrodites Küchengarten (Köln: Bürgerhaus Stollwerck, Senftöpfchen-Theater; Nürnberg: Wundermanufaktur)
 2014: Ladies Night (Landau: Gloria-Kulturpalast)

Literatur
 Marianne Rogler (Hrsg.): Frontfrauen: 28 Kabarettistinnen legen los, Kiepenheuer & Witsch, Köln 1995, ISBN 3-462-02474-4.

Rundfunksendungen
 Chantal Louis: "Die Zeiten werden Hertha" - Ein Porträt der Zauberin und Kabarettistin Astrid Irmer Autorin. Gesendet am 6. November 2002 auf Deutschlandfunk

Weblinks
 Homepage von Astrid Gloria

Einzelnachweise

Kabarettist (Deutschland)
Zauberkünstler
Sänger
Deutscher
Geboren 1966
Frau

Astrid Gloria


Whit Dickey (born May 28, 1954) is an American drummer. He has recorded albums with David S. Ware and Matthew Shipp.

Biography
His first album as a leader was Transonic, in 1998. Two years later, Wobbly Rail issued his Big Top. In 2001, Dickey recorded six of his compositions with Mat Maneri, Shipp, and Rob Brown under the name Nommonsemble, resulting in the album Life Cycle.

Discography

As leader

As sideman

References

Avant-garde jazz musicians
American jazz drummers
American jazz bandleaders
Living people
1954 births
20th-century American drummers
American male drummers
20th-century American male musicians
American male jazz musicians
Clean Feed Records artists
AUM Fidelity artists
RogueArt artists

Whit Dickey


Over Byen, Under Himlen - En Samling er Jens Unmacks første opsamlingsalbum som solokunstner. Det blev udgivet i 2011 og indeholder sange fra hans tidligere udgivelser.

Spor
 "Happy Ending (I Den Her Verden Vil Jeg Ikke Være Trist)"
 "Piloten På Sin Allersidste Dag"
 "Minder"
 "Jeg Har Mistet Mere (End Du Nogensidne Får)"
 "Hvis Du Tager Mig Med"
 "Idrætsparken"
 "Coke Lovebirds"
 "Radiostationer"
 "(La La) Hollywood"
 "Sønder Boulevard" (Demo)
 "Aftenland"
 "Født På En Søndag"
 "København I Dine Øjne"
 "Dagene Løber Som Heste"
 "Joyride"

Referencer

Eksterne henvisninger
 Over Byen, Under Himlen - En Samling på Discogs

Opsamlingsalbum fra 2011
Jens Unmack-album

Over Byen, Under Himlen - En Samling


La frontière entre les Samoa et les Tonga est une frontière, entièrement maritime, séparant les Samoa des Tonga, dans l'océan Pacifique. Elle se superpose à peu près à la partie nord de la fosse des Tonga.

En 2021, aucun traité n'établit précisément de tracé, une situation encore assez fréquente dans le Pacifique.

Historique
Dans sa proclamation de 1887, le roi des Tonga se réclama souverain sur . La frontière des Tonga ainsi établie forme un rectangle. Les pays voisins ne réagissent pas et cette frontière est tacitement acceptée. Le Royaume des Tonga s'émancipe du protectorat britannique en 1970.  En 1973, les Tonga proclament que ce rectangle constitue leurs eaux territoriales. En 1962, jusqu'ici sous tutelle néo-zélandaise, les Samoa deviennent le premier État indépendant des îles du Pacifique, les autres étant encore sous domination européenne.  En 1971, les Samoa déclarent leurs eaux territoriales dans une limite de 12 milles nautiques à partir des côtes.

C'est à partir des années 1980 que les frontières maritimes sont établies, afin de délimiter les zones économiques exclusives (ZEE). Pour définir les zones économiques exclusives respectives, la ligne de base est établie jusqu'à  () de ses côtes au maximum et les zones se recoupent sur une ligne d'équidistance basée sur la définition du trait de côte.

La ZEE des Samoa mesure potentiellement jusqu'à .

Délimitation
La frontière sépare les îles tongiennes de Niuafoʻou et Tafahi avec les îles principales samoanes de Savai'i et Upolu.

Les extrémités de cette frontière sont deux tripoints :
 Au nord, une jonction avec Wallis-et-Futuna, territoire français : le point se trouve à 115 nm de chaque île sachant que la frontière entre la France et les Tonga fait l'objet d'une convention signée en 1980.
 Au sud, une jonction avec les Samoa américaines, territoire américain, en prenant en compte l'île d'Swains: le point à environ 115 nm de chaque île sans encore faire l'objet d'un traité.

Le tracé seraient composé de trois segments de ligne entre les points  et  sur une distance de 180nm  .

Plusieurs discussions sont en cours, notamment en 2019, au sein du Forum des îles du Pacifique pour aboutir à un traité officiel avec un objectif pour les Samoa de finaliser les traités avant 2025.

Références

Voir aussi

Liens internes
 Délimitation maritime

Tonga-Samoa
Samoa
Tonga

Frontière entre les Samoa et les Tonga


غابابنتين  (اسم العلامة التجارية نيورونتين) هي غابا تماثلية واحد ادوية الصرع. وضعت أصلا لعلاج الصرع، وحاليا، يستخدم غابابنتين بشكل واسع لتخفيف الألم وخاصة الأعصاب.

التأثيرات الدوائية
كان غابابنتين في البداية توليفه لتقليد التركيبة الكيميائية للحمض جاما العصبي اميونوبوتريك(غابا)، ولكن لا يعتقد أن تعمل على نفس مستقبلات الدماغ.

عن آلية عمل الدقيق غير معروف، ولكن عملها العلاجي على آلام الأعصاب هو يعتقد أنها تنطوي على الجهد نوع-ن قنوات أيون الكالسيوم. فمن يعتقد أن ربط فرعية α2δ (1 و2)  من الجهد التي تعتمد على قنوات الكالسيوم في الجهاز العصبي المركزي.

المؤشرات
نظرا للتشكيلة واسعة من الظروف التي يمكن اعتبار غابابنتين العلاج لها، ومختلف المطالبات والمطالبات المضادة المحيطة به، هذا العرض للاستخدامات المبينة لغابابنتين حاولت فصل الاستخدامات المقبولة لإدارة الاغذية والعقاقير الاستخدامات المفترضة، والاستخدامات المتنازع عليها للمخدرات.

إثبات
غابابنتين جرت الموافقة عليه أصلا في الولايات المتحدة من قبل إدارة الغذاء والدواء (الهيئة) في عام 1994 لاستخدامها بوصفها الدواء مرافقة للسيطرة على النوبات الجزئية (فعالة عندما تضاف إلى غيرها من المخدرات الانتيسيشر). في عام 2002، أضيف مؤشرا لعلاج الألم العصبي بوستيربيتيك (ألم الأعصاب التالية القوباء المنطقية)، وغيرها من اعتلال الأعصاب المؤلم، والآلام العصبية ذات الصلة.

غابابنتين (يؤخذ عن طريق الفم) هو واحد من اثنين من الأدوية (الآخر فلومازينيل، والتي تدار عن طريق الوريد) المستخدمة في بروتوكول علاج البروميتا الباهظ الثمن الميثامفيتامين والكوكايين والإدمان على الكحول. يؤخذ غابابنتين بجرعة 1200 ملج تؤخذ في وقت النوم لفترة من 40 إلى 60 يوم. على الرغم من أن الجمع بين حقن فلومازينيل وأقراص غابابنتين هو العلاج المرخص، ليس هناك حظر على الطبيب وصف غابابنتين خارج بروتوكول البروميتا. كانت هناك تقارير من قبل مدمنين الميثامفيتامين أن غابابنتين وحدها في جرعة 1200 ملج عند النوم المتخذة ل40-60 يوما كانت فعالة في الحد من أعراض الانسحاب والقضاء على ما يقرب من الرغبة الشديدة أو الرغبة في تعاطي الميثامفيتامين.
كما أنه يساعد أولئك المدمنين على الأدوية الموصوفة للألم، ويقلل من أعراض الانسحاب.

الإيجابية
كثيرا ما يستخدم الغابابنتين لعلاج أنواع مختلفة من الألم العصبي. وقد وجد أنها فعالة في الوقاية من الصداع النصفي المتكرر،  ألم الأعصاب ، ورأرأة، ، ومحددخارج التسمية (وهذا هو، من دون اتفاق رسمي التنظيمية) لهذه الشروط. هناك اعتقاد واسع بان الغابابنتين يعمل على مساعدة المرضى الذين يعانون من الألم المزمن ما بعد الجراحة (عادة ما يتسبب في الأعصاب التي انقطعت بطريق الخطأ في عملية ما وعندما النمو للخلف، إعادة الاتصال بشكل غير صحيح)، والآلام العصبية المرتبطة مع إصابة الحبل الشوكي. فإنه قد يكون فعالا في الحد من الألم والتشنج والتصلب المتعدد. ، وكما نجح أيضا في معالجة بعض حالات أعراض الألم المتوطن المعقد.

غير مألوف بالنسبة للوصف القديم لغابابنتين لتحدث في سياق الصحة العقلية. كما تم التحقيق باعتباره استقرار المزاج العام لعلاج الاضطراب الثنائي القطب مع ميزة علاجية احتمالية لوجود آثار جانبية أقل من العقاقير أكثر رسوخا بين القطبين مثل الليثيوم وحمض فالبوريك على الرغم من أن العديد من التجارب أظهرت أنها ليست فعالة. إن الغابابنتين فائدته محدودة في علاج اضطرابات القلق، مثل اضطراب القلق الاجتماعي والوسواس القهري، والعلاج للاكتئاب المقاوم، والأرق.

بالإضافة إلى ذلك، الغابابنتين تم وصفه للمرضى الذين يعالجون مع انقطاع الطمث للمركبات المضادة للأندروجيني للحد من انتشار وشدة الهبات الساخنة المصاحبة  فقد كان يوصف أحيانا لعلاج طنين ذاتي مجهول السبب، على الرغم من العمى المضاعف، عشوائية التجربة المحكمة وجدت هذا غير فعال. قد يساعد الغابابنتين في تعميق النوم، بما يؤثر إيجابيا على مرحلة 4 للنوم، والحد من الأرق خلال الليل  فإنه من المحتمل أن تكون مفيدة لكلا من بداية النوم والمحافظة على النوم. قد يوصف الغابابنتين أحيانا لمتلازمة (قلق السيقان المتلازمة). أخيرا، قد تكون فعالة في علاج الاكاسزيا—نادرة من الآثار الجانبية للمضادات الذهان النمطية التي تسبب هيجان شديد وقلق.

لقد استخدم الغابابنتين أيضا في علاج بعض أعراض الانسحاب الأفيونية.

السلبية
كان هناك جدل متزايد فيما يتعلق بالنفسية خارج التسمية لاستخدام غابابنتين. على الرغم من أن بعض الدراسات الصغيرة، وغير خاضعة للرقابة في التسعينات—ومعظمها برعاية غابابنتين الشركة المصنعة—اقترح غابابنتين لعلاج الاضطراب الثنائي القطب قد تكون واعدة،  أخرى أكثر حداثة وأفضل الدراسات التي تسيطر عليها قد وجدت أنه ليكون هناك أكثر فعالية (و دراسة واحدة، أقل قليلا فعالة) من العلاج الوهمي. بعد ذلك إلى لاكتساب الشركات لصاحب البراءة الأصلية، شركة فايزر الدوائية اعترف بأنه كانت هناك انتهاكات المبادئ التوجيهية لإدارة الاغذية والعقاقير فيما يتعلق بتعزيز غير مثبتة خارج التسمية يستخدم لغابابنتين في قضية فرانكلين ضد فايزر. المخاوف من الآثار المشوهة لشركة فايزر للممارسات والبحوث على الفاعلية الممثلة لغابابنتين وقد تم التلخيص الطبية. لمشروع لدعوى الوصول للوصفة في 10 أغسطس 2008 مقال كتبه كاي ديكيرسين، دكتوراه في الطب، دكتوراهدال، وهو باحث من التحيز في النشر في جامعة براون.

على الرغم من هذا الجدل، لا يزال العديد من الأطباء النفسيين تنص على مجموعة متنوعة من الأغراض خارج التسمية. كثيرا ما حاول كعلاج بديل، عند المرضى غير قادرين على تحمل الآثار الجانبية لمزيد من مثبتات المزاج ثبت مثل الليثيوم ؛ أو أكثر في كثير من الأحيان، فإنه يشرع على أساس المضاربة بوصفها العلاج المساعدة، عند واحدة من العلاج بالعقاقير دأبت على عدم تحقيق نتائج ايجابية بما فيه الكفاية.

الاحتياطات
تناول الغابابنتين ينبغي ألا يتوقف فجأة بعد استخدامه على المدى الطويل. الانسحاب السريع أو المفاجئ قد يؤدي إلى أعراض مشابهة لانسحاب الكحول أو الانسحاب البنزوديازيبينات. التخفيض التدريجي على مدى أسابيع أو شهور يساعد على تقليل أو منع أعراض الانسحاب.

الآثار الضارة
من الآثار الجانبية للغابابنتين والتي تعد الأكثر شيوعا لدى المرضى البالغين وتشمل الدوخة، والخمول، ووذمة المحيطية (تورم الجسم) ؛  هذه تحدث بشكل رئيسي عند تناول جرعات أعلى، للمسنين. أيضا، لوحظت الأطفال 3-12 سنة من العمر ليكون عرضة للإصابة خفيفة إلى معتدلة للتقلبات مزاجية، والعداء، ومشاكل التركيز وفرط النشاط. على الرغم من الندرة، هناك عدة حالات من تسمم الكبد سجلت في المادة. ينبغي توخي الدقة عند استحدام الغابابنتين في مرضى الفشل الكلوي نتيجة للتراكم الممكن والسمية.

زيادة في تشكيل ادينوكارسينوما لوحظ في الفئران خلال التجارب قبل السريرية، ولكن الخطورة السريرية لهذه النتائج لا تزال غير محددة. وكما هو معروف يعمل الغابابنتين علي للحث على البنكرياس اكينار سرطان الخلايا في الفئران من خلال آلية غير معروفة، ربما عن طريق تحفيز الحمض النووي ؛ هذه الأورام لم تؤثر على عمر الفئران ولم ميتاستاسيزe.

الاستخدام الترفيهي

على الرغم من أن الغابابنتين ليس مادة خاضعة للرقابة، فإنه لا تنتج الآثار النفسية التي يمكن أن تؤدي إلى استعمالها لأغراض الترفيه والمخدرات.  ومع ذلك، فإنه يعتبر على نطاق واسع بأن احتمالات إساءة استعمالها ضئيلة أو معدومة. بيرجابيلن، وهو عبارة عن غابابنتينيويد بقدرة أعلى تسويقية لآلام الأعصاب، هو مادة خاضعة للرقابة، في إطار الجدول الخامس للولايات المتحدة 'قانون المواد الخاضعة للرقابة.

خطر الانتحار

إدارة الاغذية والعقاقير قد اصدرت تحذيرا من تزايد خطر الأفكار الانتحارية والسلوكيات عند المرضى الذين يتناولون الغابابنتين. تحليل مستقل من قبل إدارة الاغذية والعقاقير أظهرت أن مضاد المخدرات، بما في ذلك غابابنتين، يمكن أن تزيد من الأفكار الانتحارية في المرضى. التسمية المعتمدة للنيورونتين يشمل الآن تحذيرا حول خطر متزايد من أفكار انتحارية أو إجراءات ووضع دليل لمساعدة المرضى على فهم هذا الخطر

في يوليو / تموز من عام 2009، وهي أول قضية ضد شركة فايزر، صانع النيورونتين، وذهب إلى المحاكمة، وهناك ما يقدر بنحو 1200 حالة معلقة فيما يتعلق بسلامة النيورونتين. على الرغم من أن المتحدثة باسم شركة فايزر أشار إلى أن «الأدلة العلمية الموثوقة لا تثبت وجود علاقة سببية بين النيورونتين المعاملة والسلوك الانتحاري،» تحليل إدارة الاغذية والعقاقير العثور على ارتفاع 80 في المئة في الميول والسلوك الانتحاري في البيانات من 199 من الدراسات عن الغابابنتين ومضادات أخرى

المبيعات
إن الغابابنتين هو المعروف بالأفضل تحت الاسم التجاري نيورونتين المصنعة من قبل شركة فايزر الفرعية بارك-ديفيز. وقال فايزر الفرعية المسماة جرينستون الأسواق العامة لغابابنتين.

في ديسمبر 2004، وافقت إدارة الاغذية والعقاقير موافقة نهائية على المعادل بشكل عام لنيورونتين التي قدمتها شركة تيفا الإسرائيلية.

النيورونتين هي واحدة من أفضل شركات فايزر لبيع الادوية، وكان واحدا من أكثر 50 - عقاقير في الولايات المتحدة في عام 2003. ومع ذلك، في السنوات الأخيرة، وفايزر قد حان لانتقادات شديدة لتسويق النيورونتين، الذي يواجه مزاعم بأن وراء الكواليس، بارك-ديفيز تسويق العقار لا يقل عن اثني عشر من المفترض الاستخدامات التي المخدرات لم افقت هيئة التنمية الحرجية.

فرانكلين قضية ضد شركة فايزر

حسب بعض التقديرات، ما يسمى خارج الوصفات التسمية على حوالي 90 ٪ من مبيعات نيورونتين.
بينما خارج الوصفات هي التسمية الشائعة لعدد من الأدوية وقانونية تماما (إن لم يكن دائما مناسبا)، والتسويق للخارج التسمية يستخدم من المخدرات غير المشروعة بشكل صارم. في عام 2004، وافق وارنر لامبرت في الاعتراف بالذنب ودفع 430 مليون دولار على شكل غرامات لتسوية اتهامات مدنية وجنائية بشأن التسويق غير المشروع للنيورونتين لأغراض خارج التسمية، ومزيد من الإجراءات القانونية لا يزال معلقا. لمحاكم ولاية نيويورك، على سبيل المثال، رفضت التصديق على فئة من الأطراف المتضررة الذي تولى النيورونتين للاستخدام خارج التسمية، يجد أنها قد فشلت في الدولة التي كانت لديهم أية إصابات.

جامعة كاليفورنيا، سان فرانسيسكو (يو سي إس إف) قد حفظت ، ودرس  الوثائق التي نشرها هذه الحالة، التي تفتح نافذة فريدة من نوعها في مجال الترويج والتسويق غير القانوني للمستحضرات الصيدلانية. ومع ذلك، تحتفظ شركة فايزر أن هذا النشاط غير المشروع نشأت في عام 1996، وذلك قبل أن يكتسب بارك ديفيس (من خلال استحواذها على وارنر لامبرت) في عام 2000. وهناك عدة دعاوى قضائية جارية من الأشخاص الذين تم غابابنتين المقررة للعلاج خارج التسمية من الهوس الاكتئابي في وقت لاحق أو حاول الانتحار.

أدوية ذات علاقة
بارك-ديفيز طوروا عقارا يسمى بريغابالين ليكون خلفا للغابابنتين، الذي جاء إلى السوق من قبل شركة فايزر العقار ليريكا بعد أن اكتسبوا وارنر لامبرت. البيرجابيلن هو متعلق بالتركيبة لغابابنتين وتتم الموافقة عليها لعلاج الصرع، وآلام الأعصاب المرتبطة بداء السكري، فيبروميالغيا، بعد العقبولية العصبي، واضطراب القلق العام.

المراجع

وصلات خارجية
 غابابنتين المعلومات من مدلاين بلس
 أخبار المادة المتعلقة بالنيورونتين قبالة مستوطنة وتسويق العلامة ل/ استخدام
 موقع للالفرعية جرينستون من بارك-ديفيز
 موقع الكتروني لانتظار دعوى جماعية ضد شركة فايزر

أحماض أمينية
حاصرات قنوات الكالسيوم
ماركات فايزر
مثبتات المزاج
مسكنات ألم
مضادات الاختلاج
مضادات مزيلة للقلق
مضاهئات غابا
منتجات فايزر

غابابنتين


La ligne 40 () est une ligne de bus à haut niveau de service du réseau des bus de la région d'Helsinki en Finlande.
La ligne 40 est entrée en service le 16 août 2021.

Parcours
La Runkolinja 40 va de la place Elielinaukio au centre-ville d'Helsinki jusqu'à  Kannelmäki.

La ligne utilise des bus articulés électriques portant la coloration orange caractéristique des lignes principales.
Le bus articulé, long de plus de 18 mètres, compte 100 places dont 45 assises.

Objectifs
La ligne 40 existait avant les modifications de lignes mais l'ancien itinéraire se terminait à Pohjois-Haaga.
La nouvelle ligne 40 circule jusqu'à Kannelmäki.
La ligne 40 remplacé aussi la ligne 43, qui a été interrompue  .

Le changement faisait partie d'un ensemble de rénovations de lignes en août 2021, au cours duquel plusieurs lignes ont été supprimées ou modifiées et quatre nouvelles lignes principales : 20,  30, 40 et 570 ont été créées et ont commencé à fonctionner en même temps.

Références

Voir aussi

Liens internes
Runkolinja 20
Runkolinja 30

Liens externes
 Ligne 40
 Réseau de bus à haut niveau de service

Bus à haut niveau de service en Finlande
Transport à Helsinki

Ligne de bus

Runkolinja 40