Mazda Motor Corporation (Japonca: マツダ株式会社, Hepburn: Matsuda Kabushiki-gaisha), 1920 yılında Fuchū, Hiroshima Prefektörlüğü, Japonya'da kurulan çok uluslu Japon otomobil üreticisidir.

2015 yılında, Mazda 1.5 milyon araba üretip satmıştır, bunun büyük çoğunluğu (neredeyse 1 milyonu) şirketin Japonya montaj hattında, geri kalanı ise diğer ülkelerdeki montaj hatlarında üretilmiştir.

2015 yılında dünya çapındaki en büyük 15. otomobil üreticisiydi.

Adı
Şirketin web sitesi, adının "Batı Asya'daki ilk medeniyetlerin bir tanrısı, bilgelik, zekilik ve uyum tanrısı Ahura Mazda'dan geldiğini belirtmektedir. Ahura Mazda, Perslerin Zerdüştlük Tanrısı'dır. Şirketin web sitesi şirket adının aynı zamanda kurucusu olan Jujiro Matsuda'dan geldiğini belirtmektedir.

Tarihi
Mazda Motor Corporation, Hiroşima, Japonya temelli bir Japon otomobil markası. Mazda, hayatına 1920 yılında Japonya'da kurulan mantar üreten bir fabrika olan Toyo Cork Kogyo Co. Ltd olarak başladı. Toyo Cork Cogyo 1927 yılında Toyo Kogyo Co. Ltd adını aldı. Toyo Kogyo, 1931 yılında Mazda-Go'nun tanıtılması ile makine takımları üretiminden araç üretimine geçti. Toyo Kogyo, II. Dünya Savaşı esnasında Japon ordusu için silah üretti. Bu silahların en ünlüsü 30 – 35 serisi Tip 99 tüfekti. Şirket, resmi olarak Mazda adını 1984 yılında aldı; ancak, en başından bu yana satılan tüm araçlar bu adı taşıyordu. Mazda R360 modeli 1960 yılında piyasaya sürüldü; bunu 1962 yılında Mazda Carol takip etti.

Mazda, kendisini diğer Japon araç üreticisi şirketlerden farklılaştırmak için 1960'lardan itibaren Wankel döner motorunun geliştirilmesine yönelik büyük bir mühendislik çabası sarf etti. 1967 yılında Cosmo Sport'un sınırlı sayıda üretimi ile başlayan ve günümüzün RX-8 modeli ile devam eden Mazda, Wankel tipi motorlarının tek üreticisi haline geldi.

(NSU ve Citroën bu motorun tasarımını 1970'lerde bıraktı ve General Motors'un prototip Corvette çabaları hiçbir zaman üretim aşamasına ulaşamadı. Görünen o ki, bu dikkati kendine çekme çabası işe yaradı; çünkü Mazda hızlı bir şekilde araçlarını ihraç etmeye başladı. Hem pistonlu hem de döner motorlu modelleri dünyaya yayıldı. Döner motorlu modeller, aynı gücü üretebilmek için daha ağır olan V6 veya V8 motorlarına ihtiyaç duyan pistonlu modeller ile karşılaştırıldığında sağladıkları iyi güç seviyeleri ve hafiflikleri sayesinde hızlı bir şekilde popüler hale geldiler. R100 ve ünlü RX serisi (RX-2, RX-3 ve R-X4) şirketin ihracat çabalarının başını çekti. 1959 yılında Kanada'da Mazda araçları görülmüş olmasına rağmen, Mazda Kanada'daki (MazdaCanada) resmi çalışmalarını 1968 yılında başlattı. 1970 yılında, Mazda resmi olarak Amerikan pazarına girdi (Mazda Kuzey Amerika Operasyonları); burada oldukça başarılı oldu ve Kuzey Amerikalı müşterileri için özel olarak Mazda Rotary Pickup'ı yarattı (konvansiyonel pistonlu B-Serisi modelini temel alıyordu). Günümüzde, Mazda, Wankel motorlu pikap kamyonet üretmiş olan tek araç üreticisidir. Ek olarak, döner motorlu otobüs (Mazda Parkway, sadece Japonya'da satılmıştır) veya station wagon (ABD pazarı için RX-3 ve RX-4 serisi içerisinde) sunan tek markadır.
Mazda'nın döner motorda elde ettiği başarı, 1973 petrol krizine kadar devam etti. Amerikan alıcılar (ve diğer ülkelerdeki alıcılar da) hızlı bir şekilde daha iyi yakıt verimliliğine sahip araçlara yöneldiler; nispeten daha fazla yakıt tüketen döner motorlu modeller gözden düşmeye başladı. Hâlihazırda büyük bir borcun altında olan Toyo Kogyo iflasın eşiğindeydi ve Sumitomo Bank'ın müdahalesi ile kurtuldu. Akıllı bir şekilde davranan şirket, pistonlu motorlara sırtını tamamen dönmemişti; 1970'li yıllar boyuncu dört silindirli modeller üretmeye devam etti. Özellikle, küçük boyutlu olan Familia serisi Mazda'nın 1973 yılı sonrasında dünya çapındaki satışları açısından çok önemli hale geldi; aynı şekilde daha büyük olan Capella serisi de büyük bir öneme sahipti.

Mazda çabalarını yeniden odaklandırdı ve döner motoru yaygın olarak kullanılan bir motor yerine spor araç sürücüleri için bir seçenek haline getirdi. 1978 yılında hafif RX-7 ile başlayan ve modern RX-8 ile devam eden Mazda, bu eşsiz motora olan bağlılığını sürdürdü. Bu odak değişimi aynı zamanda, "jinba ittai" konseptinden ilham alan diğer hafif spor aracı Mazda Roadster'ın (dünyada daha çok MX-5 veya Miata adları ile tanınmaktadır) geliştirilmesine de önayak oldu. 1989 yılında dünyanın beğenisine sunulan Roadster, 1970'lerin sonundaki düşüşünden sonra küçük spor araç konseptini canlandırması ile büyük takdir kazandı.

Ford Motor Company ile ortaklık
1979'dan 2010 yılına kadar, Mazda, 1979'da hisselerin %7'sine sahip olan ve 1996 yılına kadar hisse oranı %33.3'e çıkan Ford Motor Company ile bir ortaklığa sahipti. Alan Mulally'nin idaresi altında, Ford, 2008 yılından 2010 yılına kadar kademeli olarak hisselerini elden çıkardı. Ford, şu anda Mazda hisselerinin %3'üne sahiptir; bu durum, üretim ve geliştirme bağlantılarını oldukça azaltmıştır.

Mazda'nın 1960'lı yıllarda yaşadığı mali sıkıntılar, yeni bir şirketin, yani Ford Motor Company'nin yatırımı ile sonuçlanmıştır. 1979 yılında %7'lik finansal hisse ile başlayan Ford, Mazda ile yeni bir ortaklığa girdi ve bu ortaklık çok sayıda ortak projeye yol açtı. 1980'li yıllarda, Ford finansal hisselerin yüzde 20'lik kısmını elde etti. Bunlara, otomotiv dünyasının tüm alanlarındaki büyük ve küçük tüm girişimler dahildi; en fazla olarak da pikap kamyonetler (1972 yılında Kuzey Amerika'da Ford Courier'ın bir çeşidini doğuran Mazda B-Serisi gibi) ve küçük araçlar buna dahildir. Örneğin, Mazda'nın Familia platformu Laser ve Escort gibi Ford modelleri için kullanıldı. Capella platformu ise, Ford'un Telstar sedan ve Probe sport modellerinde kendine yer buldu. 2002 yılında, Ford hisselerin yüzde 5'ini daha elde etti.
Probe modeli, yaygın 626 sedan (Capella'nın Kuzey Amerika versiyonu) ve ona eşlik eden Mazda MX-6 ile birlikte Flat Rock, Michigan'da bulunan yeni bir Mazda fabrikasında üretildi. (Bu fabrika günümüzde Ford – Mazda ortak girişimi olan AutoAlliance International olarak bilinmektedir.) Ayrıca, Ford ihtiyaç olduğunda Mazda'ya kapasitesinin bir kısmını ödünç verdi: Avrupa'da ve Güney Afrika'da satılan ve Ford Fiesta'nın bir versiyonu olan Mazda 121 belli bir süreliğine Avrupa ve Güney Afrika'daki fabrikalarda üretildi. Mazda geçmişte, büyük oranla Autorama bayii grubu üzerinden Ford'un bazı araçlarını Japonya'da satmaya da çalıştı.
Ayrıca, Mazda, 1991 yılından 1994 yılına kadar iki kapılı Mazda Navajo olarak satılan 1991 Explorer'ın geliştirilmesinde Ford'a yardımcı oldu. İşe bakın ki, Ford kısa süre içerisinde Amerika Birleşik Devletleri'nde (başından bu yana 4 kapılı veya 2 kapılı olarak sunulmaktadır) en çok satan spor arazi aracı olurken ve bu unvanını on yıldan uzun bir süre sürdürürken, Mazda'nın versiyonu başarısız oldu. Mazda, 1994'te başlayıp 2010'a kadar devam eden Kuzey Amerika pazarına yönelik olan B-Serisi kamyonetleri için Ford'un Ranger pikaplarını temel olarak kullandı; Mazda, Chicken Tax (Tavuk Vergisi) ile ilişkili masraflardan dolayı B-Serisi kamyonet ithalatını durdurdu.

Alternatif motor teknolojisi ile birlikte uzun süreli cazibesini takip eden Mazda, otomotivde kullanım için ilk Miller çevrimli motorunu 1995 yılında Millenia lüks sedan modelinde tanıttı. Millenia'nın (ve Miller tipi V6 motorunun) 2002 yılında üretimine son verilmesine rağmen, şirket, 2008 yılında piyasaya sürülen Demio modeli ile daha küçük bir Miller çevrimli dört silindirli motoru tanıttı. Wankel teknolojisindeki liderliğinde olduğu gibi, Mazda (şimdiye kadar) otomotiv dünyasında tek Miller çevrimli motor kullanan tek araç üreticisidir.

1990'lı yıllarda Mazda'da devam eden finansal sıkıntılar (bu sıkıntılar kısmen 1997 Asya mali krizinden kaynaklanıyordu) Ford'un Mayıs 1996'da hissesini yüzde 33.4'e yükseltmesine ve çoğunluk hissesine sahip olmasına neden oldu. Haziran 1996'da, Henry Wallace Başkan seçildi ve Mazda'yı yeniden yapılandırmaya ve yeni bir stratejik yön belirlemeye başladı. Şu anki Mazda markalarının tasarımı da dahil olmak üzere, marka için yeni bir yön belirledi; Ford ile birlikte bir sinerji oluşturmak için yeni bir ürün planı oluşturdu ve yeni ürünlerin gelişimini hızlandırmak için Mazda'nın dijital inovasyon programını başlattı. Aynı zamanda, yurtdışı dağıtımlarının, rasyonalize edilmiş bayilerin ve üretim tesislerinin kontrolünü eline almaya ve Mazda'nın operasyonlarında en çok ihtiyaç duyulan verimlilikleri ve maliyet azaltımlarını yönlendirmeye başladı. İlk başlarda gerçekleştirdiği işlerin çoğu, Mazda'yı tekrar kâra geçirdi ve gelecekte elde edilecek başarılar için temelleri attı. Wallace'ın yerine 1997'nin Kasım ayında Jamer Miller geçti ve onu da 1999 yılının Aralık ayında Mazda'nın yeni ürün gamının genişletmesi ve 2000'li yılların başında şirketin toparlanmasına liderlik etmesi ile anılan Ford yöneticisi Mark Fields takip etti. 1990'lı yıllarda Ford'un artan etkisi, Henry Wallace'nin bir Japon araç şirketinin yurt dışında doğan ilk başkanı olması ile birlikte, Mazda'nın tarihte bir başka ayırt edici özelliğe daha sahip olmasını sağladı.

2008 yılının sonunda dünyada yaşanan finansal krizin ortasında, varlık tabanını düzene sokmanın bir yolu olarak Ford'un Mazda'daki hissesini satmayı düşündüğüne dair haberler çıktı. BusinessWeek, Ford ve Mazda arasındaki işbirliğinin çok başarılı olduğunu ve Mazda'nın geliştirme mâliyetleri bakımından yılda neredeyse 90 milyon dolar tasarruf ettiğini ve Ford'un tasarrufunun bunun birkaç katı olduğunu ve Mazda'daki hisselerini satmasının çok umutsuz bir önlem olacağını açıkladı. 18 Kasım 2008 tarihinde, Ford Mazda'daki %20 hissesini satacağını, sahip olduğu hissesini %13.4'e indireceğini ve şirketin kontrolünü bırakacağını açıkladı.

Bir sonraki gün, Mazda, anlaşmanın bir parçası olarak %6.8'lik hisseyi Ford'dan geri satın alacağını duyurdu. Ayrıca, Hisakazu Imaki'nin başkanlığı bırakacağı ve yerini Takashi Yamanouchi alacağı bildirildi. 18 Kasım 2010 tarihinde, Ford hissesini %3 daha azalttı ve gelişen pazarlarda büyüme sağlamak için daha fazla esneklik sağlayacak olan mülkiyeti azaldı. Ford ve Mazda, ortak girişimler ve teknolojik bilgi paylaşımı aracılığıyla stratejik ortak olarak kalmışlardır.

Başkanlar

Markalar

Mazda geçmişte Japon pazarında (ve bazen Avustralya pazarında) aşamalı olarak kullanımı terk edilen Autozam, Eunos ve ɛ̃fini markalarını içeren bir dizi farklı marka kullandı. Bu değişiklikler, Mazda'da sınırlarını aşan ürün geliştirme gruplarını vurgulamaktadır. Herhangi bir platform üzerinde yarım düzine farklı model üretmek yerine, geliştiricilerden düzinelerce farklı model üzerinde çalışmaları istendi ve tüketiciler, birbirine benzer yeni modellerin patlama yapmasından dolayı şaşkınlık yaşadılar.

En garip alt markalardan biri, Eunos Roadster'ın (M2-1001, M2-1002 ve M2-1028) üç nadir versiyonu ve Autozam AZ-1'in (M2-1015) bir tanesidir. M2 kendisine ait şirket merkezine bile sahipti; ancak, burası kısa bir süre sonra kapatıldı.

Günümüzde, eski markalar Japonya'da satış kanalı işlevi görüyor (özel bayiler); ancak, artık özel markalı araçlara sahip değiller. Carol, Autozam mağazasında (burası küçük araçlar üzerinde uzmanlaşmıştır) satılmaktadır; ancak, geçmişte olduğu gibi Autozam Carol markası ile değil, Mazda markası ile satılmaktadır.

1992 yılının başında, Mazda, Kuzey Amerika'da Acura, Infiniti ve Lexus markaları ile rekabet etmek için lüks model Amati'yi piyasaya çıkarmayı planladı. Bu araç 1993 yılının sonunda satışa sunulacaktı. İlk Amati serisinde, Mazda Cosmo ve Amati 1000 modellerini baz alan (Mazda 929 modelinin halefi, arkadan çekişli V12) lüks spor coupe olan Amati 500 modeli (bu model Avustralya'da ve Japonya'da Eunos 800 ve Amerika'da Mazda Millenia ve Avrupa'da da Mazda Xedos 9 olarak tanındı) yer alacaktı. Amati markası, hiçbir araç piyasaya çıkamadan tarihten kazındı.

Avrupa'da, Xedos adı, 1992'den 1997'ye kadar üretimde kalan iki model olan Mazda Xedos 6 ile de ilişkiliydi. Xedos serisi Mazda markası altında pazarlandı ve bu yıllarda Mazda amblemini kullandı.

Amblemler

Çevresel Çalışmalar
Mazda, onlarca yıldır hidrojen yakıtlı araçlar üzerinde araştırma yapmaktadır. Mazda, hidrojen veya benzin ile çalışabilen ünlü döner motorunun bir versiyonunu kullanarak Premacy kompakt minivan modelinin hibrid bir versiyonunu geliştirdi. 2008 yılında piyasaya sürme planlarına rağmen, 2010 yılı itibarıyla araç sınırlı deneme aşamasındadır.
2010 yılında, Toyota ve Mazda, Toyota Prius modelinde kullanılan hibrid teknolojisi için bir tedarik anlaşması yaptıklarını duyurdu.

Bio Araç
Mazda, daha fazla çevre dostu olmayı planladığı için, plastikten süte kadar birçok madde için araçlarında bir kullanım alanı bulmaktadır. Mazda, biyoplastik iç konsollar ve biyo-fabric koltuklar gibi yeniliklerini Mazda 5 modeli bünyesinde Bangkok'ta bulunan Queen Sirikit National Convention'da düzenlenecek EcoInnovasia 2008'de tanıtmayı planlamaktadır. Mazda 5'in kabin içinin %30'a kadar olan bir kısmı biyomateryal olmayan maddelerden yapılmıştır.

SkyActivTeknolojisi
SkyActiv teknolojisi belli yeni Mazda araçlarında kullanılan teknolojiler silsilesine verilen genel addır. Bu araçlar arasında Mazda 2, Mazda 3, Mazda 6, Mazda CX-3 ve CX-5 yer almaktadır. Bu teknolojiler, bir araya geldiklerinde yakıt ekonomisini hibrid bir aktarma organı seviyesine kadar azaltmaktadır. Motorun güç çıkışı artırılmakta ve emisyon seviyeleri de azaltılmaktadır. Bu teknolojiler, yeni 2 kademeli turboşarj tasarımı, yüksek verimliliğe sahip otomatik şanzımanlar, daha hafif düz şanzımanlar, hafif gövde tasarımları ve elektrikli direksiyon ile birlikte yüksek sıkıştırma oranına sahip benzinli motorlara (13.0'dan 1'e kadar) ve azaltılmış sıkıştırma oranına sahip dizel motorlara (14.0'dan 1'e kadar) sahiptir. Aynı zamanda, daha fazla yakıt ekonomisi elde etmek için bu teknolojileri bir hibrid aktarma organı ile birleştirmek de mümkündür.

Motor Sporları
Mazda, hem ünlü Wankel motorlu araçları (iki rotorlu, üç rotorlu ve dört rotorlu şekillerde) hem de pistonlu motora sahip modelleri ile yarış dünyasında büyük başarılar kazandı. Mazda araçları ve motorları dünya çapında geniş dallarda ve serilerde yarışmaktadır. Mazda araçları, her hafta olmak üzere diğer araç markalarından çok daha fazla yarış yapmaktadır (bu başarıların büyük bir kısmı Miata'nın başarılarına ve temel motor sporlarında gördüğü takdire dayanmaktadır).

Uluslararası Rekabet
Mazda'nın mücadelesi, 20 Ekim 1968 tarihinde iki tane Mazda Cosmo Sport 110S coupe modeli Nürburgring'de düzenlenen 84 saatlik Marathon de la Route ultra-dayanıklılık yarışına girdiğinde başladı; bu araçlardan biri yarışı dördüncü sırada tamamladı; diğerinin ise 81 saat yarıştıktan sonra aksı kırıldı. Bir sonraki yıl, Mazda Familia R100 M10A coupe modelleri ile yarıştı. 1969'un Nisan ayında Singapur Grand Prix'ini kazandıktan ve 19 Ekim 1969 yılında Spa 24 Saat yarışında beşinci ve altıncı olduktan sonra (sadece Porsche 911'lere kaybetti), Mazda, 84 saatlik Nürburgring yarışına tekrar katıldı ve burada dört Familia modeli ile yarıştı. Bu araçların biri yarışı bitirdi ve beşinci sırayı aldı.

Amerika Birleşik Devletleri'nde Wankel motorlu bir aracın kazandığı ilk zafer 1973 yılında Pat Bedard'ın bir Mazda RX-2 içerisinde Lime Rock Park'da IMSA RS yarışını kazanması ile elde edildi.
1976 yılında, Z&W Mazda'nın sahibi Ray Walle Princeton, New Jersey'de bulunan bir bayiden Daytona'ya kadar bir Cosmo (Mazda RX-5) kullandı ve 24 Hours of Daytona yarışında 2.5 Litre Altı Touring Sınıfında zafer elde etti ve New Jersey'e yine aracıyla geri döndü. Cosmo, 72 araçlık bir alanda toplamda 18. Sırayı aldı. Araç üzerinde yapılan tek modifikasyon yarış fren balataları ve güvenlik ekipmanıydı.
Mazda RX-2 ve Mazda RX-3 ile oldukça büyük başarılar kazanıldıktan sonra, Mazda RX-7 sınıfında diğer otomobil modellerinden daha fazla IMSA yarışı kazandı; yüzüncü zaferini 2 Eylül 1990 tarihinde kazandı. Bunu takiben, RX-7, IMSA 2 Litre Altı Grand Touring Yarışını (GTU) 1980'den 1987'ye kadar her yıl art arda kazandı.

1991 yılında, dört rotorlu bir Mazda 787B (2622 cc asıl, FIA Formula tarafından ölçülen 4708 cc) Le Mans 24 Saat oto yarışını kazandı. 787B'nin zaferine hala erişilemedi. Çünkü Le Mans'ı kazanan ilk pistonsuz motorlu araçtı ve Mazda günümüzde Batı Avrupa veya Amerika dışından olan ve Le Mans'ı kazanan tek takımdır – ne gariptir ki, bu başarı Nissan Dünya Sportscar Şampiyonası programını sonlandırdıktan ve Toyota 1991 yılının çoğunu 3.5 litrelik TS010'unu geliştirmek için harcarken yarışlara katılmamayı tercih ettiğinde geldi. Bu durum, 1992 yılından itibaren Le Mans yarışında döner motorların yasaklanmasına neden oldu; bu yasak hala geçerlidir. 1991 yarışından sonra, kazanan motor içinin incelenmesi için gözler önünde söküldü; bu işlem, 24 saatlik ağır kullanıma rağmen, motorun çok az bir aşınmaya uğradığını gözler önüne serdi.
1991 yılında elde edilen Le Mans başarısını, 757 ve 767'yi içeren diğer Mazda prototiplerinin başarıları takip etti. Mazda 12A motoruna sahip olan Sigma MC74 modeli, 1974 yılında Le Mans 24 Saat yarışını bitirebilen Batı Avrupa ve Amerika dışından ilk takım ve motor oldu. Ayrıca, Mazda, Le Mans yarışını bitirmesine en kesin gözle bakılan markadır (sadece bir yılda üç araçla birlikte yarışa giren Honda hariç); yarışa giren modellerinin %67'si yarışı bitirmiştir. Mazda, Road Atlanta'da düzenlenecek American Le Mans Series yarışında Courage C65 LMP2 aracının tanıtılmasıyla 2005 yılında prototiplere geri dönecek. Bu prototip yarış aracı RX-8'in Renesis Wankel motoruna sahiptir.
Mazda araçları, Kara hız rekoru rekabetinde, SCCA yarışında, drag yarışında, pro rally yarışında (Familia, 80'lerin sonunda ve 90'ların başında WRC'de birçok kez yer aldı) One Lap of America yarışında (MazdaSpeed5 modeli ile SUV ve kamyonet kategorisinde zafer elde edildi) ve diğer yarışlarda da büyük başarı kazandılar. Wankel motorları belli bir süre Uluslararası Formula 1 yarışında ve Gene Angelillo, North East Midget Racing Association şampiyonasını 1985 yılında 13B motoruna sahip bir araçla kazandıktan ve daha sonra 1986 yılında 12A motorlu bir araçla kazandıktan sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde küçük araç yarışlarında yasaklandı.

Spec serileri
Cooper Tires Atlantic Championship powered by Mazda, Kuzey Amerika'da düzenlenen bir açık tekerlekli yarış serisidir. Bu yarış serisi, bir seviyenin sezon içerisindeki kazananlarını bir sonraki seviyede otomatik araç ile ödüllendiren bir sürücü programı olan MAZDASPEED basamağının son adımıdır. 2006'dan bu yana, Atlantik Şampiyonası, 300 bhp (224 kW) güç üreten Mazda-Cosworth MZR 2300 cc (2.3L) DOHC sıralı 4 silindir motorlarına sahip olan Swift 016.a şasi ile gerçekleştirilmektedir. Araçlar, 282 km/s hıza erişebilmektedir.

Formula Mazda, Mazda motorlu açık tekerlekli araçlarla yapılmaktadır. Bu motor, yarışın belli noktalarında hem oval pistlere hem de yol pistlere uygun hale getirilebilir. 1991 yılından bu yana, profesyonel olarak organize edilen Star Mazda Serileri; sponsorlar, seyirciler ve yükselmeye çalışan sürücüler için en popüler format olmuştur. Daha önce bahsedilen MAZDASPEED sürücü gelişim basamağında en yüksek ikinci basamaktır. Star Mazda serisi için kullanılan motorların hepsi, tanımlanan gücü üretmek sertifikası olan tek bir üretici tarafından üretilir ve motorlar üzerinde oynanmasını engellemek için mühürlenir. Oldukça güvenilir olmaları ve motorun yeniden yapılandırılması arasında uzun yılların geçmesi amacıyla, bu motorlar tam olarak yarış ayarında değildir.

Spec Miata, Kuzey Amerika'daki en popüler ve en makul fiyatlı yol yarışı sınıflarından biri haline gelmiştir. Spec Miata sınıfının amacı, sınırlı modifikasyona sahip düşük maliyetli, sınırlı modifikasyonlarla araba yapmaya dayalı, yarışa uygun araçlar ile yarışma fırsatı sağlamaktır. Kurallar, Showroom Stock sınıfından daha açık olacak ve Geliştirilmiş Touring sınıfından daha fazla sınırlandırılmış olacak şekilde düzenlenmiştir.

Spec RX7, ilk nesil RX7 araçlarının bolluğu ve düşük başlangıç maliyetleri nedeniyle popüler bir kulüp yarışı sınıfıdır. Bazı bölgelerde, RX7'ler, en ucuz maliyetli spor araç sınıflarından biri olarak tanınmaktadır.

Sponsorluklar

Mazda, birden çok profesyonel spor takımının büyük bir sponsorudur; bunlar arasında:
Kendi şehrinin takımları:
Sanfrecce Hiroshima (J. Ligi): Orijinalinde Toyo Kogyo Futbol Kulübü olarak bilinen ve 1938 yılında kurulan bu takımın sahibi 1992 yılına kadar doğrudan Mazda'ydı; Mazda bu tarihte kulübü yeni J. Ligi için profesyonelleştirmek için sahip olduğu hisse oranını azalttı.
Hiroshima Toyo Carp (Nippon Profesyonel Beyzbol): Takımın adındaki "Toyo" kısmı, 1968'den bu yana takımın kısmi sahibi olan Mazda'yı temsil etmektedir (bu tarihte Mazda hala Toyo Kogyo olarak biliniyordu). Mazda'nın kuruculuğunu yapan Matsuda ailesi takımın hisselerinin büyük bir kısmına sahiptir
Yurt dışındaki takımlar:
North Melbourne Football Club (Avustralya Futbol Ligi)
ACF Fiorentina (İtalyan futbol ligi – Serie A)
AS ROMA Futbol Kulübü – 2004/2005 sezonu forma isim sponsoru.
Diğerleri
Nippon Professional Baseball All-Star Game – 2008 yılından bu yana isim sponsoru.
A3 CHAMPIONS CUP 2003- İsim sponsoru.
Toyo Champion Scout – Toyo Kogyo zamanında TV programı isim sponsorluğu.
MIZUNO CLASSIC – Geçmişte "Mazda Japan Classic" adı altında sponsorluk yapmıştır.
Şirket, Japonya'da düzenlenen Hiroşima Uluslararası Barış Maratonu ve Hiroşima Prefektörlüğü Ekiden Yarışı gibi çeşitli maraton ve bayrak koşusu etkinliklerine; Hiroşima ve Hofu'da düzenlenen sayısız diğer spor ve yardım girişimlerine sponsorluk yapmaktadır. Mazda, aynı zamanda, şu anda feshedilmiş olan Avustralya Rugby Şampiyona'sının sponsoruydu.

Aynı zamanda, Mazda, Kaliforniya'da bulunan ve çok sayıda yarış etkinliğinin yanı sıra (çok sayıda Mazda'ya özel seriler dahil) kendi araçlarını test etmek amacıyla ve Mazda RX-8'in 2003 yılındaki lansmanı için kullanılan Laguna Seca yarış pistinin de sponsorudur.
Ayrıca, Mazda, WPA'da oynayan ve dünyanın en iyi oyunculardan bazılarına sahip olan kadınlar profesyonel futbol takımı olan Western New York Flash'ın da sponsorudur.

Pazarlama
Mazda'nın geçmişteki reklam sloganları arasında "Ne kadar bakarsanız, o kadar seversiniz" (1970'lerden 1980'lerin başına kadar); "Mazda'yı Tecrübe Edin" (1980'lerin ortaları); "Tam memnun kalmanız için bağlılık. İşte Mazda'nın Yolu" (1980'lerin sonu); "Tam da doğru hissettiriyor" bulunmaktadır. Bunların yanı sıra, Mazda'nın Kansei mühendisliğini kullanmasını tanımlayan (1990-1995): "Yola olan tutku" (1996) ve "Bin. Hareket et." (1997 – 1999) reklamları bulunmaktadır.

2000 yılından bu yana, Mazda, araçlarının genlerinde olduğunu ifade ettiği "hareket hissi" adı verdiği şeyi açıklamak için "Zoom-Zoom" ifadesini kullandı. Oldukça başarılı ve uzun ömürlü olan (diğer otomotiv pazarlama ifadeleri ile karşılaştırıldığında) Zoom-Zoom kampanyası, artık Kuzey Amerika'dan dünyaya yayıldı.

Zoom-Zoom kampanyasına birçok televizyon ve radyo reklamında "Zoom-Zoom-Zoom" şarkısı eşlik etti. Şarkının Jibril Serapis Bey tarafından seslendirilen orijinal hali (Avrupa, Japonya ve Güney Afrika'da reklamlarda kullanılan hali), Mazda'nın resmi şarkısı olmadan önce, 1993 yılında çıkan Only The Strong filminin müziklerinden biri olarak kaydedilmişti. Serapis Bey versiyonu, "Capoeira Mata Um" adı verilen geleneksel bir Capoeira şarkısının yeniden yorumlanmış halidir. 2010 yılında, şu anki sloganı "Sonsuza Dek Zoom-Zoom"dur. Televizyonlarda kullanılan uzun hali ise "Zoom-Zoom, Bugün, Yarın, Sonsuza Dek".

Zoom-Zoom kampanyasının ilk reklamları, "Zoom-Zoom" ifadesini fısıldayan genç bir çocuğu da içeriyordur (Micah Kanters).

2011 yılından bu yana, Mazda, Zoom-Zoom ifadesini "Ne Sürmek İstiyorsunuz?" adı verilen başka bir kampanyada da kullanmıştır. Bu kampanyanın can alıcı sözleri şunlardır: "Mazda olarak, sürülmeye değer değilse, üretilmeye değer olmadığına inanıyoruz. Biz Mazda üretiyoruz. Siz ne sürüyorsunuz?"

Mazda Araçları Listesi
Japon iç piyasasında çoğu Mazda aracı dünyanın geri kalanının kullandığından farklı isimler kullanmaktadır. Japonca isimleri (çoğu kez daha tutarlı) sıklıkla birincil olsa da, her iki isim de aşağıda mevcuttur.

Mazda, zaman içinde üretimleri durdurulmuş olsa da, Autozam, Eunos ve Efini gibi Japon piyasasında bir dizi farklı model kullanmıştır. 1990'ların başında Mazda, Kuzey Amerika'daki Acura, İnfiniti ve Lexus'a meydan okuyacak lüks bir modeli, Amati'yi neredeyse çıkarıyordu, ancak bu hiçbir zaman gerçekleşemedi, onun yerine Mazda, lükse yakın Millenia modelini piyasaya sundu.

Birçok Mazda aracı, yeniden markalanıp Ford olarak satıldı. Çoğu, araçların kendi sayfalarında belirtilmiştir.

Mazda'nın normal araçlarının bugünkü spor modelleri Mazdaspeed adıyla anılmaktadır. Mazdaspeed, Mazda'nın yarış silahıdır ve amatör ve profesyonel motor sporlarında sıklıkla yer almaktadır.

 Mazda Araçları Listesi
 Mazda Platformları Listesi
 Mazda Motorları Listesi
 Mazda Fabrikaları

Mazda Modelleri

Günümüz Modeller
 Mazda 2
 Mazda MX-5
 Mazda 3
 Mazda 6
 Mazda BT-50
 Mazda CX-5
 Mazda CX-3
 Mazda 5

Üretimi Durmuş Modeller
 Mazda RX-8
 Mazda 323
 Mazda RX-7
 Mazda 626
 Mazda 929
 Mazda E2200

Türkiye'de Satılmayan Modeller
 Mazda CX-7
 Mazda Tribute
 Mazda BT-50 (son nesli)
 Mazda 2 (son nesli)
 Mazda CX-9

Klasikler
 Mazda Cosmo Sport

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mazda resmi sitesi

1920'de kurulan şirketler
Nikkei 225

Hiroşima prefektörlüğü merkezli şirketler
Japonya merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil üreticileri
Otomobil markaları

Mazda


Das Amt Niedergörsdorf war ein 1992 gebildetes Amt, in dem neun Gemeinden des damaligen Kreises Jüterbog (heute Landkreis Teltow-Fläming, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengeschlossen waren. Sitz der Amtsverwaltung war in der Gemeinde Niedergörsdorf. Es wurde bereits 1997 mit der Neubildung der amtsfreien Gemeinde Niedergörsdorf wieder aufgelöst.

Geographische Lage
Das Amt Niedergörsdorf grenzte im Norden und Nordwesten an das Amt Treuenbrietzen, im Nordosten an das Amt Jüterbog, im Südosten an das Amt Niederer Fläming und im Süden und Südwesten an das Land Sachsen-Anhalt.

Geschichte
Am 15. Mai 1992 erteilte der Minister des Innern seine Zustimmung zur Bildung des Amtes Niedergörsdorf mit Sitz in Niedergörsdorf. Die Bildung kam mit der Veröffentlichung der Bekanntmachung am 15. Juni 1992 zustande. Zum Zeitpunkt der Gründung umfasste das Amt die Gemeinden:

 Blönsdorf
 Danna
 Dennewitz
 Malterhausen
 Niedergörsdorf
 Rohrbeck
 Schönefeld
 Seehausen
 Wergzahna

Die Gemeinde Oehna wurde dem Amt Niedergörsdorf nach §1 Abs. 4 AmtsO zugeordnet. Zum 1. August 1992 schloss sich die Gemeinde Langenlipsdorf dem Amt Niedergörsdorf an.

Zum 31. Dezember 1997 schlossen sich die Gemeinden Blönsdorf, Danna, Dennewitz, Langenlipsdorf, Malterhausen, Niedergörsdorf, Oehna, Rohrbeck, Schönefeld, Seehausen, Wergzahna (Amt Niedergörsdorf), Bochow, Zellendorf (Amt Niederer Fläming) und Altes Lager (Amt Jüterbog) zu einer neuen Gemeinde Niedergörsdorf zusammen. Zum gleichen Zeitpunkt wurde das Amt Niedergörsdorf aufgelöst.

Belege

Niedergörsdorf
Landkreis Teltow-Fläming
Niedergörsdorf

Amt Niedergörsdorf


Playa de Sam Son (en vietnamita: Bãi biển Sầm Sơn) es una playa y un complejo turístico en el país asiático de Vietnam. Se encuentra ubicada en la localidad de Sầm Sơn, provincia de Thanh Hoa, región de Bac Trung Bo, 16 km al este de la ciudad de Thanh Hoa. La Playa de Sam Son se convirtió en un resort playero en 1906 cuando los colonos franceses empezaron a construir unas instalaciones aquí. La playa tiene 6 km de largo, que se extiende desde estuario del Lach Hoi al pie del monte Trường Lệ. La playa está formada por arena blanca, y aguas claras.

Véase también
Geografía de Vietnam
Geografía de Asia

Referencias

Playas de Vietnam

Playa de Sam Son


Guillermo II Crispo (, fallecido en 1463) fue duque de Naxos de 1453 a 1463.

Sucedió a su sobrino nieto Juan Jacobo Crispo, hijo póstumo de su sobrino Jacobo II Crispo, después de haber asegurado la regencia del ducado.

Orígenes

La familia Crispo probablemente provenía de Verona. Francisco I Crispo, el fundador de la dinastía era señor de Milo, por tanto vasallo del duque de Naxos y su pariente por matrimonio, ya que se había casado con una nieta del duque Guillermo I Sanudo. Se apoderó del trono de Naxos después de haber asesinado al legítimo duque Nicolás III dalle Carceri. Su hijo Jacobo I Crispo acentuó su legitimidad al casarse también con un miembro de la familia Sanudo: Florencia Sommaripa, nieta de la duquesa homónima Florencia Sanudo y del duque por matrimonio Nicolás Sanudo Spezzabanda. Jacobo I solo había tenido dos hijas y la familia Crispo había decidido aplicar la ley sálica. Por tanto, fue su hermano Juan II Crispo, señor de Milo y Kímolos, quien le sucedió, luego el ducado pasó al hijo de Juan II: Jacobo II Crispo, luego a su hijo póstumo, Juan Jacobo Crispo. La regencia fue asegurada primero por su tío abuelo Nicolás y a la muerte de este último por un segundo tío abuelo, Guillermo II. A la muerte de Juan Jacobo, de siete años, la ley sálica significó que el ducado pasaría al pariente más cercano, el regente Guillermo II.

Duque de Naxos

El año en que Guillermo II ascendió al trono de Naxos, Constantinopla cayó ante los otomanos de Mehmed II. Envió sus felicitaciones al sultán y le mandó regalos a Edirne. De este modo esperaba evitar ser a su vez si no conquistado al menos preocupado.

Sin embargo, el sultán se enteró de que los piratas cristianos que operaban en el mar Egeo desembarcaban y se reabastecían en los puertos del ducado. Por lo tanto, envió una flota comandada por Yunus Bajá contra Naxos. Fue parcialmente destruido por una tormenta y perdió veinticinco galeras. El almirante aparentemente abandonó su ataque. En el camino atacó Samotracia de la que expulsó a Dorino II Gattilusio, quien se refugió en Naxos y donde se casó con una de las mujeres de la familia Crispo.

En abril de 1454, la República de Venecia firmó un tratado de paz con Mehmed II en la que se incluyó el Ducado de Naxos. Guillermo II luego fue en peregrinación a Patmos para agradecer a Dios por su protección. Ofreció al monasterio de San Juan el Teólogo una lámpara de plata.

Guillermo II gobernó directamente siete islas de las Cícladas. Varios otros estaban gobernados por nobles romanos que eran sus vasallos pero que se comportaban más como señores independientes.

Hacia el final de su vida, el duque estaba cada vez más enfermo y débil. Iba con mucha frecuencia a Milo donde tomaba baños calientes. Habría muerto por haber abusado de estos baños. Dejó un hijo ilegítimo que, por tanto, no pudo heredar. Le había concedido un feudo en Naxos, cerca del pueblo de Filoti. Le debía por esta plaza fuerte que incluía prados, huertos y pozos, el pago de una manzana en Navidad. Guillermo II solo había tenido una hija legítima. La ley sálica y la diplomacia veneciana pasaron el ducado a un sobrino suyo, el hijo del ex regente Nicolás, Francisco II Crispo.

Referencias

Bibliografía

Duques de Naxos
Casa de Crispo

Guillermo II Crispo


An Rodriguezia decora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lem., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Rodriguezia decora in nahilalakip ha genus nga Rodriguezia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Rodriguezia (Orchidaceae)

Rodriguezia decora


Bageshwar (en hindi: बागेश्वर जिला) es un distrito de la India en el estado de Uttarakhand. Código ISO: IN.UL.BA.

Comprende una superficie de 2310 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bageshwar.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 259840 habitantes, de los cuales 135 719 eran mujeres y 124 121 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Bageshwar

Distrito de Bageshwar


Crkva sv. Ilije Proroka, rimokatolička crkva na Morinama, danas joj se još samo zna za mjesto. U njoj se duhovno opsluživalo uglavnom stočare koji su živjeli na planinama (Crvanj, Busovača, Morine, Somine, Orlovac itd.) i u kad je u isto vrijeme živjelo oko 800 katolika.

Povijest
I prije gradnje crkve, ovdašnji katolički put pohodili su redovito katolički svećenici po ovome planinskom prostranstvu. Još u doba Osmanskoga Carstva bili su određivani posebni svećenici za Morine, koji su katoličkom puku ondje nastanjenu vršili vjerske obrede.

Odlaskom Osmanlija i dolaskom Austro-Ugarske monarhije vjerske su se prilike izmijenila, osnovala se nevesinjska župa i započela gradnja filijalnih crkava. Godine 1912. izgrađena je crkva, djelo majstora Joze i Vidoja Vujinovića, koja je okupljala 800 katoličkih vjernika iz okolnih više od 100 kućanstava. Gravitirali su joj vjernici iz mjesta Crvanj, Busovača, Morine, Somine i Orlovac.

Za gradnju ove filijalne crkve nevesinjske župe koju su napravili planištari, a od planine do planine išla su po dva čovjeka za prikupljati priloge za podizanje ove crkve.  Misa se u crkvici govorila na Ilindan i na Gospu od Milosrđa (nedjelja po Maloj Gospi). Slušao ju je narod koji bi se sabrao sa svih planina, s Crvnja, Kladova Polja, pa čak i s Treskavice, a pogotovo katolici iz Borča i Nevesinja, i pješaci i konjanici, te iz Bjelimića, a dolazili su i mnogi pravoslavci iz okolnih sela. Okupljalo se za ilindansku svečanost po nekoliko tisuća svečanod odjevenih vjernika, okolica je odlijegala od pjesme i svirke čobana s diplama, gajdama, frulama i dvogrlama, te se s pravom može reći da je to bio najveći skup vjernika u istočnim stranama Hercegovine. I na redovnoj nedjeljnoj misi koja se služila na tamošnjim grobljima, razvijale su se narodne svečanosti, i u tim zgodama bio je skup naroda iz svih okolnih mjesta, posebno tamošnjih naseljenika po Borču, pa i inovjeraca.

Crkve sv. Ilije na Morinama danas nema, stradala je u Drugom svjetskom ratu.
Nakon što su partizani 1941. zauzeli Nevesinje, polovicom sljedeće godine, 6. svibnja 1942. osovinske sile pokreću Treću ofenzivu protiv partizana. Talijani su zaposjeli područje oko crkve sv. Ilije na Morinama. Ukopali su se u rovove. Na ovoj visini još uvijek je u to doba godina hladno i već sutradan Talijani su za se ugrijati digli svu japiju s crkve i sve od drva drveno u crkvi - i to sve ložili. Ni poslije u ratu crkva nije bila pošteđena oskrvrnjivanja, a i poslije rata. Prazna crkva služila je najviše u gospodarske svrhe. Godine 1948. u Nevesinju Miro Popara formirao je Poljoprivredno dobro. Zakonskom odlukom i uredbama od 8. siječnja 1948. dotadašnjim vlasnicima oduzeti su sva imovina i pašnjaci na Morinama, ako se nisu vratili na svoje posjede, ili nisu stavili žalbu na rješenja o oduzimanju imovine. Žalbeni rok bio je pet godina. Godine 1949. crkva je opet oskvrnjena. Sav kamen od crkve uzet je za gradnju obližnje pekare Poljoprivrednoga dobra. Pekara je danas urušena i zapuštena.
Vlasti su oko 1950. Rješenjem o zemljišnom maksimumu oduzeli ljudima zemlju, osnovana je Zadruga "Planinsko dobro" Morine, a od građevnog materijala katoličke crkvice izgrađen je obližnji zadružni ovčarnik, koji je i sam danas u ruševnom stanju. Od crkvice su danas ostali samo temelji.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva sv. Ilije na Morinama


Güney, 1972 yılında Yılmaz Güney hapse girdikten sonra öykü, şiir ve genel fikirleri üzerine yazılar da yazdığı edebiyat dergisi.

Geçmiş
12 Eylül Darbesi'nin ardından yasaklanan dergi Yılmaz Güney Vakfı Destek Derneği tarafından 1993-97 tarihleri arasında yurtdışında yayınlandı.

1997'de Güney dergisi Türkiye'de yayınlanmaya başlandı.

Güney Kültür Sanat Edebiyat Dergisi  Fatoş Güney'den ve Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Vakfı'ndan bağımsız olarak, Yılmaz Güney'in sanat ve dünya görüşüne uygun olarak çıkmaya devam etmektedir.

Kaynakça

1972'de kurulan dergiler
Türk edebiyat dergileri
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
Türkçe dergiler

Güney (dergi)


Artiști și modele (titlul original: în ) este un film de comedie american din 1955 regizat de Frank Tashlin. În rourile prinipale joacă actorii Dean Martin, Jerry Lewis și Shirley MacLaine.

Conținut

Distribuție
 Dean Martin – Rick
 Jerry Lewis – Eugene
 Shirley MacLaine – Bessie
 Dorothy Malone – Abigali
 Eve Gabor – Sonia
 Anita Ekberg – Anita
 Eddie Mayehoff – dl. Murdock
 Minta Durfee – dansatorul
 Jack Elam – Ivan
 Kathleen Freeman – dna. Muldoon, casnică

Note

Bibliografie

Vezi și
 Martin și Lewis

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie
Filme muzicale
Filme Paramount Pictures
Filme regizate de Frank Tashlin

Artiști și modele


Paul Jacobs (* 24. Oktober 1908 in Elberfeld; † 27. August 1968 in Münster) war ein deutscher Pastor und Professor für Dogmatik, Ethik und Calvinforschung.

Leben
Paul Jacobs, der Sohn eines Kaufmanns, wuchs in Elberfeld auf, wurde dort in der reformierten Gemeinde getauft und begann mit dem Studium an der Theologischen Schule in Elberfeld unter Otto Weber.

Von Elberfeld aus war Jacobs zu Beginn des Kirchenkampfes mit Karl Barth solidarisch. Obwohl einzelnen Studenten von der Geheimen Staatspolizei mit Konzentrationslager gedroht wurde, hatten sich 201 Studenten mit ihrem Lehrer Karl Barth solidarisch erklärt und eine Protesterklärung unterschrieben, als gegen Barth am 7. Dezember 1934 wegen der Weigerung, einen Eid auf Adolf Hitler abzulegen, Anklage erhoben wurde. Paul Jacobs unterschrieb zusammen mit anderen Kommilitonen einen Brief an Barth, mit dem schon vor der Veröffentlichung des Artikels "Zur Forderung des Eides" in der Reformierten Kirchenzeitung vom 16. Dezember 1934 ein Bürstenabzug mit Stellungnahme an Barth gesandt wurde.

Jacobs setzte sein Studium in Tübingen (bei Adolf Schlatter und Karl Heim), in Zürich (Emil Brunner) und Amsterdam fort. Er promovierte bei Brunner mit der Arbeit Prädestination und Verantwortlichkeit bei Calvin zum Doktor der Theologie.

Von 1936 bis 1951 war er Pfarrer in Wüsten. Daneben war er 1940/1945 auch Lazarettpfarrer in Bad Salzuflen.

Ebenso wie sein Vorgänger in Wüsten, Pastor Wilhelm Böke, stand er dem nationalsozialistischen Staat ablehnend gegenüber. Aber während Böke, der der Bekennenden Kirche angehörte, verhaftet und verurteilt wurde, agierte Jacobs vorsichtiger. Seine Predigten waren nicht eindeutig gegen die NS-Ideologie ausgerichtet und boten dem Staat daher keine Handhabe, gegen ihn vorzugehen.

Am 25. März 1944 nahm er an der Beisetzung von vier australischen Besatzungsmitgliedern aus einem abgestürzten englischen Bombenflugzeug auf dem Wüstener Friedhof teil und sprach am Grab ein Vaterunser. Eine solche Einsegnung von Angehörigen feindlicher Luftstreitkräfte war damals unerwünscht und riskant, hatte aber für Pastor Jacobs keine nachteiligen Folgen.

1948 wurde er Professor für Reformierte Theologie an der Universität Münster.

Leistungen
In verschiedenen Schriften beschäftigte sich Jacobs mit der Frage, wie die Werke Johannes Calvins heute ausgelegt werden sollten und welche neuen Erkenntnisse der Philosophie, Psychologie und der Naturwissenschaften eine Änderung der christlichen Lehre erforderlich machen.

In dem Werk Theologie reformierter Bekenntnisschriften in Grundzügen schreibt Jacobs, dass die lutherischen Bekenntnisschriften (mit Ausnahme der Konkordienformel) schon 1555 vorhanden waren, die meisten reformierten, von denen es etwa 60 gibt, jedoch erst nach 1555 entstanden sind. Auf S. 135 seines Werkes schreibt er "Die Theologie reformierter Bekenntnisschriften in Grundzügen darzustellen, ist ein erstmaliges Unternehmen in der 400jährigen Geschichte der reformierten Kirche." Er begründet, weshalb eine solche Theologie notwendig ist, um zwischen reformierten und lutherischen Kirchen zu einer Gemeinschaft zu kommen, und bereitet damit den Weg für die 1973 abgeschlossene Leuenberger Konkordie.

Neben seiner Professorentätigkeit in Münster übernahm er weitere Aufgaben: Mitglied in der Synode der evangelisch-reformierten Kirche in Nordwestdeutschland, Tätigkeit im Moderamen des Reformierten Bundes, Mitglied im Exekutivkomitee des Reformierten Weltbundes, Mitarbeit im theologischen Ausschuss der westfälischen Landeskirche. Die Leitung der Lippischen Landeskirche ernannte Jacobs 1950 zum ehrenamtlichen Mitarbeiter im Detmolder Landeskirchenamt und verlieh ihm den Titel Kirchenrat.

1966 reiste er nach Südafrika und berichtete über seine Schlussfolgerungen, auch Albert Schweitzer befragte ihn in dieser Sache.

In den letzten Jahren seines Lebens stellte er sich für das Amt des Vorsitzenden des Studentenwerks an der Universität Münster zur Verfügung.

Von 1959 bis 1968 war er Mitglied des Beirats der Friedrich-Naumann-Stiftung.

Jacobs war der Meinung, dass die Zeit reif für eine Bereinigung der theologischen Differenzen zwischen den Kirchen sei. Das sagte er auch bei der Besprechung des Buches Die Kirche von Hans Küng: "Wenn schon an dem Buch über die Rechtfertigung Küngs die Frage gestellt wurde, wie weit diese von evangelischer Seite so begrüßte Darlegung als katholisch anerkannt wurde, so wird dies erst recht von diesem Buch über die Kirche gelten. Diese Ekklesiologie ist ein nahezu rein evangelisches Buch."

Er setzt sich mit der Bekenntnisbewegung Kein anderes Evangelium auseinander. Diese Bewegung wende sich an eine theologische Wissenschaft, die sich als historisch-kritische Forschung verstehe. Es sei zu unreifen Folgerungen gekommen, wobei alles als relativ erklärt werde. Das bedeute für einen Teil junger Theologiestudenten eine Abkehr vom theologischen Studium, für einen anderen Teil eine gewisse Heuchelei an der Kanzel, für einen dritten die Verpflichtung, in der Predigt mit vermeintlicher Ehrlichkeit über die Relativität des Evangeliums zu sprechen, für einen vierten eine nur existentiale Interpretation des Evangeliums, eine Verkürzung auf das Verhalten der Menschen untereinander aus der Liebe. Jacobs sagt, was die Spannung zwischen der Bewegung "Kein anderes Evangelium" und der historisch-kritischen Forschung anbelange: diese Spannung sei zu bejahen und durchzuhalten.

Schriften
 Prädestination und Verantwortlichkeit bei Calvin. Buchh. des Erziehungsvereins, Neukirchen 1937 (Nachdruck Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1982).
 (Hrsg.): Reformierte Bekenntnisschriften und Kirchenordnungen in deutscher Übersetzung. Buchh. des Erziehungsvereins, Neukirchen [1949].
 Wille und Wandlung. Die Grundlinien der Theologie Johann Heinrich August Ebrards (= Studien zur Dogmengeschichte und systematischen Theologie; Bd. 7). Zwingli-Verlag, Zürich 1955.
 Die Reformierte Kirche. In: Helmut Lamparter (Hrsg.): Und ihr Netz zerriß. Quell-Verlag der Evang. Gesellschaft, Stuttgart 1957, S. 281–315.
 Die Gegenwart Christi im Abendmahl nach reformiertem Verständnis und das römisch-katholische Gegenbild. In: Fritz Viering (Hrsg.): Gegenwart Christi. Beitrag zum Abendmahlsgespräch in der Evang. Kirche in Deutschland. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1959, S. 23–33.
 Grundlinien christlicher Ethik. Luther-Verlag, Witten 1959.
 Theologie reformierter Bekenntnisschriften in Grundzügen. Neukirchener Verlag, Neukirchen 1959.
 Kirche, Konfession, Ökumene. In: Walter Herrenbrück (Hrsg.:) Festschrift für Professor D. Dr. Wilhelm Niesel, Moderator des Reformierten Bundes, zum 70. Geburtstag. Neukirchener Verlag des Erziehungsvereins, Neukirchen-Vluyn 1973, ISBN 3-7887-0355-5.
 Die reformierten Kirchen Deutschlands. Geschichte und Gegenwart. In: Karl Halaski (Hrsg.): Die reformierten Kirchen. Evangelisches Verlagswerk, Stuttgart 1977, ISBN 3-7715-0164-4, S. 118–143.

Literatur
 Hans Prolingheuer: Der Fall Karl Barth 1934-1935. Chronographie einer Vertreibung. Neukirchener Verlag, 1977, ISBN 3-7887-0761-5.
 Hannelore Braun, Gertraud Grünzinger: Personenlexikon zum deutschen Protestantismus 1919-1949. Vandenhoeck & Ruprecht, 2006, ISBN 3-525-55761-2, S. 122.

Weblinks
 Professor Dr. Dr. Paul Jacobs - 22. Pastor in Wüsten

Einzelnachweise

Reformierter Theologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Münster)
Systematischer Theologe
Reformierter Geistlicher (20. Jahrhundert)
Ökumenische Persönlichkeit
Mitglied im Beirat der Friedrich-Naumann-Stiftung
Person des Christentums (Bad Salzuflen)
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1968
Mann

Paul Jacobs (Pastor)


Die David and Lucile Packard Foundation ist eine 1964 von David Packard (Mitgründer von HP) und dessen Frau Lucile gegründete Stiftung. Sie hat ihren Sitz in Los Altos, Kalifornien, und verfügte im März 2009 über ein Stiftungsvermögen von 4,2 Milliarden US-Dollar.

Die Stiftung unterstützt Non-Profit-Organisationen hauptsächlich aus den Bereichen: "Conservation and Science, Population, and Children, Families, and Communities".

Siehe auch
 Packard Humanities Institute

Weblinks
 www.packard.org

Einzelnachweise

Stiftung (Vereinigte Staaten)
Organisation (Santa Clara County)
Gegründet 1964
Los Altos (Kalifornien)

David and Lucile Packard Foundation


Glory For Salvation é o décimo terceiro álbum de estúdio da banda italiana de power metal sinfônico Rhapsody of Fire. Foi lançado em 26 de novembro de 2021 pela AFM Records.

O álbum é o segundo capítulo de The Nephilim's Empire Saga. É o primeiro álbum de estúdio a apresentar Paolo Marchesich na bateria.

Contexto
Em 6 de abril de 2020, o vocalista Giacomo Voli, em entrevista exclusiva, revelou que a banda estava trabalhando no álbum. Voli disse:

A banda anunciou mais tarde que a gravação do álbum havia sido concluída em 24 de setembro de 2020, e foi confirmado que estava mixando o álbum com Sebastian "Seeb" Levermann em abril de 2021. O primeiro single do álbum, "I'll Be Your Hero" foi lançado em 4 de junho de 2021 como um EP. Os detalhes do álbum e a data de lançamento foram anunciados posteriormente em 8 de julho de 2021, juntamente com o lançamento do segundo single e da faixa-título "Glory for Salvation".  O terceiro single, "Magic Signs" foi lançado em 2 de setembro de 2021. O quarto single, "Terial the Hawk", foi lançado em 15 de outubro de 2021. O quinto single, "Chains of Destiny" foi lançado em 7 de novembro de 2021, juntamente com um videoclipe. O sexto single, "Un'ode Per L'eroe" foi lançado em 17 de dezembro de 2021, junto com um videoclipe. Em 24 de março de 2022, foi lançado um vídeo clipe para o terceiro single do álbum, "Magic Signs" (mesmo videoclipe de "Un'ode Per L'eroe", porém, em inglês).

Conceito
Adaptado das letras.

Após os eventos do álbum anterior The Eighth Mountain, Kreel, o mago caído, jurou vingança contra seus mestres. Ele é o servo de Bezrael, filho de Chezaquill, o pai de todos os Nefilins. Bezrael ressuscitou Kreel do Abismo da Dor para servir sua vontade. Ele se lembra de sua vida anterior e lamenta o reino de gelo que está vivendo agora. Anos antes, Kreel, assassinou Namecid, o homem santo da Catedral Diáfana. Desde então, Terial, o falcão feito de gelo, segue Kreel. Terial simboliza esperança e perdão para Kreel por suas transgressões passadas, enquanto ele procura encontrar paz e serenidade.

Ele então conhece a Donzela da Areia Secreta, Vardagwen, e pretende assassiná-la. Mas em vez disso, ele se apaixona por ela e diz a ela para ficar fora de vista. Ao saber disso, Bezrael aprisiona Kreel de novo no Abismo da Dor e o marca como traidor. Ao aceitar seu destino, ele implora aos Guardiões do Céu que cuidem da donzela da areia secreta, pois ele sabe que seu mestre não o libertará.

Sentindo uma culpa esmagadora pelo que fez, Kreel mais uma vez pede perdão a Terial, o Falcão, ao saber que Vardagwen foi morta por seu mestre. Ele então jura vingança por tudo o que viu. Ainda lutando com a culpa e o desejo de perdão por suas transgressões, ele ora para que a chuva mística enxugue suas lágrimas. Ele promete mudar sua vida e ser o herói que Vardagwen gostaria que ele fosse. Finalmente, ele decide quebrar as correntes de seu destino e se voltar contra seu Senhor Bezrael em nome de Vardagwen e do profeta Namecid, a quem ele assassinou.

Composição
De acordo com Staropoli, a música "Chains of Destiny" é "uma música épica, edificante e intensa, caracterizada por melodias cativantes, ritmo acelerado, ótimos vocais e coros".

Lista de faixas

Integrantes
 Giacomo Voli - vocal
 Alex Staropoli - teclado
 Roberto De Micheli - guitarra
 Manu Lotter - bateria
 Alessandro Sala - baixo

Pessoal adicional
 Manuel Staropoli – flautas barrocas, flauta
 Giovanni Davoli – tubos uilleann, apito baixo
 Davide Simonelli – violino
 Mateo Sivelli – violoncelo
 Valério Mauro – harpa

Coro
 Alex Mari, Angelo Guidetti, Erika Beretti, Gabriele Gozzi, Giacomo Pieracci, Giovani Maria Palmia

Produção
 Sebastian "Seeb" Levermann – mixagem, masterização
 Alberto Bravin – engenharia, vocais do coral
 Marco Vattovani – engenharia
 Alexandre Charleux – arte
 Paul Thureau – arte adicional, layout
 Emanuele Aliprandi – fotografia

Paradas

Álbuns de 2021
Álbuns de Rhapsody of Fire

Glory For Salvation


Frode Johnsen (født 17. marts 1974) er en fodboldspiller fra Norge.

Norges fodboldlandshold

|-
|2000||1||0
|-
|2001||5||3
|-
|2002||1||0
|-
|2003||9||0
|-
|2004||10||3
|-
|2005||4||2
|-
|2006||3||2
|-
|2007||1||0
|-
|2008||0||0
|-
|2009||0||0
|-
|2010||0||0
|-
|2011||0||0
|-
|2012||0||0
|-
|2013||2||0
|-
!Total||36||10
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Norge

Frode Johnsen


John Carey,  comte de Douvres (1608 - ), titré vicomte Rochford de 1628 à 1666, est un pair anglais.

Biographie
Il est le fils aîné de Henry Carey (1er comte de Douvres), et de Judith, fille de Sir Thomas Pelham,  baronnet. Il fait ses études au St John's College de Cambridge . En 1640, par un bref d'accélération, il est convoqué à la Chambre des lords en tant que baron Hunsdon. Il succède à son père comme comte de Douvres en 1666. Ce titre s'éteint à sa mort en 1677; il est remplacé comme baron Hunsdon par son cousin éloigné, Robert.

Le 9 mai 1628, John Carey épouse Dorothy St. John, fille d', et d'Elizabeth Paulet. Dorothy est inhumée le 18 juin 1628. Ils n'ont pas d'enfants.

Il épouse ensuite, le 2 décembre 1630, Abigail Cokayne, fille de Sir William Cockayne et de Mary Morris. Ils ont deux filles:

 Mary Carey (1631–1696), épouse William Heveningham, un régicide de Charles
 Abigail Carey (née en 1633), est décédée jeune.

Références

Liens externes

Étudiant de St John's College (Cambridge)
Comte de la pairie d'Angleterre au XVIIe siècle
Décès en mai 1677
Naissance en 1608

John Carey (2e comte de Douvres)


فيليكيي كوتشوريف (Великий Кучурів) هي مدينة في مقاطعة تشيرنيفيتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5933   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيليكيي كوتشوريف (تشيرنيفيتسكا)


Bertil Ohlin (23 Nisan 1899 - 3 Ağustos 1979) İsveçli ünlü iktisatçı ve politikacı.

Üniversite diplomasını 1917'de Lund Üniversitesi'nden almış; 1923'te Harvard Üniversitesi'nden master ve 1924'te Stockholm Üniversitesi'nden doktorasini almıştır. 1925-1929 arasında Kopenhag Üniversitesi ve 1929-1965 arasında Stockholm İktisat Okulunda profesörlük yapmıştır. Harvard Üniversitesi'nde misafir iktisat profesörlüğü yapmıştır.

Ülkesinde politika ile uğraşmıştır ve İsveç Liberal Halk Partisi başkanlığı yapmıştır. Bu parti 1944-1967'de iktidar partisi olan İsveç Sosyal Demokrat Partisi'nden sonra en büyük muhalefet partisi olmuştur. 1944-1945'te II. Dünya Savaşı sırasında bir koalisyon kabinesinde Ticaret Bakanlığı görevinde de bulunmuştur.

İktisada asıl katkısı, Eli Heckscher tarafından ortaya atılan uluslararası ticaret teorisini geliştirici çalışmalardan kaynaklanır. Nitekim bu çalışmaları dolayısıyla teori de Heckscher-Ohlin Teorisi diye iki yazarın ismiyle adlandırılmıştır. Ohlin'in bu katkıları ilk olarak Interregional and International Trade (1933) adlı kitabında yayınlanmıştır.

1977'de Nobel İktisat Ödülü'nü kazanmıştır.

Önemli yayımları
 The German Reparations Problem, 1930
 Interregional and International Trade, 1933
 Mechanisms and Objectives of Exchange Controls, 1937

Ayrıca bakınız
 Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri listesi

1899 doğumlular
1979 yılında ölenler
Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri
Ohlin, Bertil
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
İsveçli Nobel Ödülü sahipleri
Kopenhag Üniversitesi öğretim üyeleri
Ekonomi tarihçileri
Econometric Society üyeleri
Keynesçiler
Lund Üniversitesinde öğrenim görenler
Makroekonomistler
Riksdag alt meclis üyeleri
Stockholm Üniversitesinde öğrenim görenler
Ticaret ekonomistleri

Bertil Ohlin


Den Nationale Fotosamling er et fotomuseum i København. Museets samlinger er baseret på en del af Det Kgl. Biblioteks kort- og billedsamling, der blev valgt ud på grund af kunstnerisk værdi eller fotohistorisk betydning. Museet blev navngivet som Det Nationale Fotomuseum i 1996 under ledelse af Ingrid Fischer Jonge, og fik udstillingslokaler i bygningen Den Sorte Diamant, da den var færdigbygget i 1999. Museet skiftede navn til Den Nationale Fotosamling i 2020.

Samlingen rummer ca. 50.000 værker opdelt i samlinger for dansk og udenlandsk fotografi samt mange særsamlinger og strækker sig tilbage til 1839. Museet har Skandinaviens største daguerreotypisamling og en stor albumsamling. Der er desuden en betydelig samling af samtidsfotografier, som løbende forøges.

Man påbegyndte i 2008 en digitalisering af samlingen. De digitaliserede værker er tilgængelige via museernes fælles database, Kunstindeks Danmark. Da samlingen består af stærkt lysfølsomme genstande vises eksempler fra den kun frem i kortere perioder i udstillinger. Digitaliseringen er dermed et vigtigt led i, at interesserede borgere kan få adgang til samlingen.

Samlingen rummer værker af en række internationale og danske mestre som fx Julia Margaret Cameron, Cecil Beaton, Henri Cartier-Bresson, Richard Avedon, Tracey Moffatt, Martin Parr, Nan Goldin, Hiroshi Sugimoto, Andreas Gursky, Candida Höfer, Shirana Shahbazi, Jette Bang, Jesper Høm, Viggo Rivad, Gregers Nielsen, Tove Kurtzweil, Jørgen Schytte, Marianne Grøndahl, Krass Clement, Kirsten Klein, Per Bak Jensen, Joachim Koester, Peter Lind, Olafur Eliasson, Ann Lislegaard, Joachim Ladefoged, Søren Lose, Katya Sander, Trine Søndergaard, Nikolai Howalt og Astrid Kruse Jensen.

Referencer

Fotomuseer i Danmark
Museer i København
Det Kongelige Bibliotek

Den Nationale Fotosamling


Off-Investigation est un site d'informations grand public français à , créé en  par un groupe de journalistes d'investigation parmi lesquels Jean-Baptiste Rivoire, ancien rédacteur en chef-adjoint de l'émission Spécial Investigation sur Canal +.

Financé par les journalistes fondateurs et le financement participatif via KissKissBankBank, visant à permettre la publication d'enquêtes qui ne pourraient pas voir le jour en dehors d'un financement citoyen, Off-investigation a pour domaines d'enquêtes  concernant des questions d'intérêt général, .

Contexte
La fondation de Off-Investigation a lieu un peu avant la production d'un documentaire français de l'ONG Reporters sans frontières, Le Système B, diffusé le , qui alerte sur la censure répétée d'enquêtes dans différents médias du groupe industriel et de services du milliardaire breton Vincent Bolloré, cette censure visant aussi d'autres médias, par un usage massif des poursuites judiciaires, afin de décourager les enquêtes sur , qui  du groupe Bolloré.

Au même moment, Vincent Bolloré est  sous la forme d'une , en prenant, au début de la campagne pour l'élection présidentielle française de 2022  au motif qu'il réalise une percée dans les différents sondages sur la présidentielle 2022.

Histoire

Fondation de Off-Investigation
En 2021, Jean-Baptiste Rivoire quitte Canal+ après avoir été rédacteur en chef adjoint de l'émission Spécial Investigation de 2009 à 2016. Quelques mois après, il lance le site d'information indépendant spécialisé dans l'enquête télévisée. Dans la foulée, une souscription est ouverte le .

Off-investigation produit et diffuse sur les réseaux sociaux, mais aussi sur sa chaine YouTube une première série d'investigations indépendante en 9 épisodes de 26 minutes : , consacré à la présidence de la République et , en particulier dans le domaine des  et .

Refusée par toutes les grandes chaines de télévision (TF1, France Télévisions, Canal+, Arte, M6), ainsi que Netflix et Amazon, « Emmanuel, un homme d'affaires à l'Élysée » a vu son premier épisode, L'affaire Kohler, le scandale qui menace Macron, diffusé par la chaîne YouTube Blast, fondée par un autre journaliste d'investigation, Denis Robert.

La série annonce qu'elle est autofinancée par son fondateur Jean-Baptiste Rivoire, puis à partir du  par une campagne de crowdfunding sur la plate-forme KissKissBankBank, ainsi que par des ventes de DVD et des abonnements de soutien.

L'affaire Kohler, le scandale qui menace Macron, premier épisode de la série, est consacré aux liens entre le secrétaire général de l'Élysée Alexis Kohler et la société Mediterranean Shipping Company (MSC), numéro 2 mondial du fret maritime. Sans être dans les plus visionnés sur YouTube, elle réalise un bon démarrage pour un format investigation en dépassant en quelques jours le million de vues.

Caractéristiques

Projet économique et éditorial
Off-Investigation est un site d'investigation vidéo en accès libre basé sur l'indépendance du travail des journalistes et qui s'appuie sur un financement participatif. Ses fondateurs estiment que . Selon eux, compte tenu d'un .

Pour Jean-Baptiste Rivoire, ancien rédacteur en chef-adjoint de l'émission Spécial Investigation sur Canal +, la confiance globale du public dans les médias est importante et le manque d'indépendance de ces mêmes médias affaiblit leur crédibilité et affaiblit par ricochet le discours des autorités, par exemple au moment de la pandémie de Covid-19, au moment où la confiance est plus nécessaire que jamais pour faire face aux risques de propagation.

Off-Investigation s'est en particulier investi dans la série , première série d'investigation indépendante en 9 épisodes de 26 minutes sur la présidence de la République et .

Le premier numéro est consacré à Alexis Kohler, secrétaire général de l'Élysée, et les suivants travaillent sur les relations spécifiques d'Emmanuel Macron avec les actionnaires de grands médias, selon Jean-Baptiste Rivoire, ainsi que sur la situation à l'hôpital en France, selon Yanis Mahmdi, interviewés dans une émission d'"Arrêts sur images", le site d'information fondé Daniel Schneidermann.

Jean-Baptiste Rivoire, qui a longtemps codirigé Spécial Investigation, souhaite tisser des relations de confiance avec le public, sur le mode de ce qu'a développé le site d'information indépendant Médiapart et estime que la vidéo, le mode de partage le plus utilisé sur Internet, permet de toucher un public plus large et plus diversifié.

Il déplore  car sa situation de monopole la met en position de  et mis en avant l'exception de Complément d'enquête, une émission d'investigation de France 2 qui .

Parcours de l'équipe rédactionnelle
Lors du lancement de Off-investigation en , l'équipe est composée de deux journalistes qui travaillent pour la société de production audiovisuelle Premières Lignes, Cécile Dolman et Yanis Mahmdi, qui a aussi été reporter pour la chaîne France 24 au Liban en 2016-2017 puis à Le Média (2017-2019), où il a en particulier effectué le reportage « Algérie : le peuple face au pouvoir » et l'enquête « Don du sang : vers un nouveau scandale ? » reprise par un consortium international de grands médias. Off-Investigation emploie aussi Lucile Berland, qui a travaillé comme journaliste depuis 2015 sur des , pour des émissions comme Cash Investigation, Complément d'enquête, ou Pièces à conviction la web-designeuse Mathilde Rivoire, qui a longtemps travaillé pour le bureau de style Peclers et les Galeries Lafayette, Étienne Milliès-Lacroix, monteur pour différents magazines (Arte Reportage, Envoyé Spécial, l'Effet Papillon, Global Mag, Tous les internets…), le photographe Le DuQ et Jean-Baptiste Rivoire.

Le nom de Off-Investigation

Le nom de Off-Investigation rappelle l'émission de Canal+, Spécial Investigation, diffusée de  à , codirigée par Jean-Baptiste Rivoire, initialement dénommée Lundi Investigation, en complément de l'émission 90 minutes (1999-2006), fondée par Paul Moreira avec Jean-Baptiste Rivoire, tous deux anciens de l'Agence Capa. Paul Moreira fonde ensuite l'agence de presse télévisée Premières Lignes.

Financement
Le  est diffusé le premier épisode d'une série consacrée à Emmanuel Macron, refusé par des chaines de télévision, mais accessible sur la web télé Blast, de Denis Robert, où elle est vue par près de . Afin de financer les autres épisodes de cette série, une souscription est lancée le  sur la plateforme de financement participatif KissKissBankBank. Début janvier, plus de  ont choisi d'y participer avec un montant moyen d'une cinquantaine d'euros, représentant une collecte de .

Hébergée dans l'immeuble des anciens locaux de Charlie Hebdo, Off-investigation emploie trois journalistes et un chef monteur.

Enquêtes et dossiers notables
Off-Investigation se fait connaître par son enquête sur les liens entre le secrétaire général de l'Élysée Alexis Kohler et la société  (MSC), numéro 2 mondial du fret maritime, réalisé par le journaliste de Off-Investigation Yanis Mahmdi.

Mathias Enthoven, directeur des programmes de la web TV Blast, diffuse ce documentaire, et explique que cette diffusion par Blast représente une coopération entre médias indépendants permettant de faire face aux pouvoirs économiques et politiques .

Parmi les autres enquêtes et dossiers notables, .

Voir aussi

Liens externes

 Site officiel

Articles connexes
 Journalisme en France
 Spécial investigation
 Le Système B

Notes et références

Presse en ligne en France
Média en français
Média en France
Média Internet
Pure player
Titre de presse créé en 2021
Journalisme d'enquête
Émission de télévision produite en France
Émission de télévision d'information en France

Off-investigation


Arbos steht für:
 Arbos (Pärt), eine Komposition von Arvo Pärt aus dem Jahr 1977
 Arbos (Spiel), ein Kinderspiel von 1999
 Arbos (Unternehmen), ein italienischer Landtechnikhersteller im Eigentum des chinesischen Industriekonzerns Foton-Lovol
 Arbós, Gemeinde in der Provinz Tarragona, Autonome Gemeinschaft Katalonien, Spanien, siehe L'Arboç

Arbós ist der Familienname folgender Personen:
 Enrique Fernández Arbós (1863–1939), spanischer Geiger, Dirigent und Komponist
 Eduard Arbós (* 1983), spanischer Hockeyspieler
 Jaime Arbós (* 1952), spanischer Hockeyspieler
 Juan Arbós (* 1952), spanischer Hockeyspieler

ARBOS ist die Abkürzung von:
 ARBOS – Gesellschaft für Musik und Theater

Arbos

Arbos


Scrophularioideae, potporodica strupnikovki. Sastoji se od 2 tribusa sa 32 roda . Tipični rod je strupnik (Scrophularia) sa 292 vrste trajnica i polugrmova iz Euroazije, Sjeverne Amerike i sjeverne Afrike.

Tribusi i rodovi

 Subfamilia Scrophularioideae Beilschm.
 Tribus Limoselleae Dumort.
 Jamesbrittenia Kuntze (84 spp.)
 Limosella L. (16 spp.)
 Manuleopsis Thell. (1 sp.)
 Glekia Hilliard (1 sp.)
 Hebenstretia L. (24 spp.)
 Dischisma Choisy (11 spp.)
 Zaluzianskya F. W. Schmidt (57 spp.)
 Pseudoselago Hilliard (28 spp.)
 Chenopodiopsis Hilliard (3 spp.)
 Phyllopodium Benth. (26 spp.)
 Polycarena Benth. (17 spp.)
 Tetraselago Junell (4 spp.)
 Melanospermum Hilliard (6 spp.)
 Glumicalyx Hiern (6 spp.)
 Selago L. (190 spp.)
 Microdon Choisy (7 spp.)
 Gosela Choisy (1 sp.)
 Cromidon Compton (12 spp.)
 Trieenea Hilliard (10 spp.)
 Strobilopsis Hilliard & B. L. Burtt (1 sp.)
 Globulariopsis Compton (7 spp.)
 Sutera Roth (3 spp.)
 Camptoloma Benth. (3 spp.)
 Barthlottia Eb. Fisch. (1 sp.)
 Lyperia Benth. (6 spp.)
 Manulea L. (72 spp.)
 Chaenostoma Benth. (46 spp.)
 Tribus Scrophularieae Dumort.
 Verbascum L. (466 spp.)
 Oreosolen Hook. fil. (3 spp.)
 Nathaliella B. Fedtsch. (1 sp.)
 Scrophularia L. (291 spp.)
 Antherothamnus N. E. Br. (1 sp.)

Izvori

Strupnikovke

Scrophularioideae


"Cry Me a River", Justin Timberlake'in ilk solo albümü Justified'dan çıkan ikinci teklisi. Justin'in, şarkıyı Britney Spears ile ayrılığının üzerine yazdığı söylenmektedir. Şarkı Timberlake'e 2004 yılında En İyi Erkek Pop Vokal Performansı dalında Grammy Ödülü ve MTV Video Müzik Ödülleri'nde Yılın En İyi Videosu Ödülü'nü kazandırmıştır.

Şarkının sözlerinin Britney Spears'ın ihaneti üzerine yazıldığı söylenir. Sözler şöyledir:
You don't have to say what you did/I already know, I found out from him/Now there's just no chance, for you and me, there'll never be/And don't it make you sad about it. Şarkının videosunda da Justin'i aldatan eski kız arkadaş rolündeki kız da Britney'e çok benzemekte ve onun gibi giyinmektedir.

Video Klip
Cry Me River

Remixler
 Albüm sürümü - 4:47
 Mash-Up Remix (50 Cent ile) - 5:13
 Resmi Remix (50 Cent ile) - 4:52
 MTV Mash Justin Vs. Eminem "Cry me a superman" - 5:07

Listeler

Kaynakça

Pop baladları
2002 şarkıları
Justin Timberlake şarkıları
Timbaland şarkıları
Pop şarkıları
Timbaland tarafından yazılan şarkılar
Timbaland'in yapımcısı olduğu şarkılar
Justin Timberlake tarafından yazılan şarkılar
2000'lerde İngilizce şarkılar

Cry Me a River (Justin Timberlake şarkısı)


Kenzo Ohashi (21. april 1934 – 21. december 2015) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1958||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kenzo Ohashi


La huida a Egipto es un cuadro del pintor renacentista Vittore Carpaccio realizada en torno a 1500-1510. Es uno de los múltiples cuadros que representan la huida de la Sagrada Familia a Egipto, según narra el Evangelio de Mateo, aunque algún detalle se toma de los evangelios apócrifos.

Descripción
Como suele ser común en la representación de este episodio bíblico, José tira de la rienda del burro.

María, envuelta en un manto de oro y damasco azul sostiene al bebé en su regazo, montando el burro, (este detalle no es citado por Mateo, que omite el medio que usó la familia para el transporte), mientras se aleja de Belén, donde el rey Herodes había ordenado la masacre de los inocentes, buscando refugio en Egipto, lugar de asentamiento de comunidades judías donde resguardarse.

Historia del cuadro
No se conocen las circunstancias de la creación ni ubicación original de la obra. En el  se trasladó de Berlín a las colecciones de Edward Solly, y en 1821 fue comprado por el Königliche Museen. De 1904 a 1924 se exhibió en el Museo Kaiser-Friedrich, para posteriormente ser vendido. Después de un tiempo, fue comprado por Otto H. Kahn, de Nueva York, que lo vendió en 1937 a la Andrew W. Mellon Educational and Charitable Trust, donándolo esta a la Galería Nacional de Arte (Washington), su ubicación actual.

Véase también
 Huida a Egipto
 Huida a Egipto, cuadro de Giotto.
 Huida a Egipto, cuadro de Willem van Herp.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Pinturas representando temas del Nuevo Testamento
Huida a Egipto en el arte
Colecciones de la Galería Nacional de Arte (Washington)
Cuadros de los años 1500
Arte de paisajes
Asnos en el arte

Huida a Egipto (Carpaccio)


Manhunter is a 1986 American thriller film directed and written by Michael Mann. Based on the 1981 novel Red Dragon by Thomas Harris, it stars William Petersen as FBI profiler Will Graham. Also featured are Tom Noonan as serial killer Francis Dollarhyde, Dennis Farina as Graham's FBI superior Jack Crawford, and Brian Cox as incarcerated killer Hannibal Lecktor. The film focuses on Graham coming out of retirement to lend his talents to an investigation on Dollarhyde, a killer known as the Tooth Fairy. In doing so, he must confront the demons of his past and meet with Lecktor, who nearly killed Graham.

Manhunter focuses on the forensic work carried out by the FBI to track down killers and shows the long-term effects that cases like this have on profilers such as Graham, highlighting the similarities between him and his quarry. The film features heavily stylized use of color to convey this sense of duality, and the nature of the characters' similarity has been explored in academic readings of the film. It was the first film adaptation of Harris' Hannibal Lecter novels, as well as the first adaptation of Red Dragon, which later became the basis for a film of the same name in 2002.

Opening to mixed reviews, Manhunter fared poorly at the box office at the time of its release, making only $8.6 million in the United States. It has been reassessed in more recent reviews and now enjoys a more favorable reception, as both the acting and the stylized visuals have been appreciated better in later years. Its resurgent popularity, which may be due to later adaptations of Harris' books and Petersen's success in CSI: Crime Scene Investigation, has seen it labelled as a cult film.

Plot
Will Graham is a former FBI criminal profiler who has retired following a mental breakdown after being attacked by a cannibalistic serial killer, Dr. Hannibal Lecktor, whom he captured. Graham is approached at his Florida home by his former FBI superior Jack Crawford, who is seeking help with a new serial killer case. Promising his wife that he will do nothing more than find evidence and not risk physical harm, Graham agrees to visit the most recent crime scene in Atlanta, where he tries to enter the mindset of the killer, dubbed the Tooth Fairy by the police for the bite marks left on his victims.

Having found the killer's fingerprints, Graham meets with Crawford, and they are accosted by tabloid journalist Freddy Lounds. Graham pays a visit to Lecktor, a former psychiatrist, in his cell and asks for his insight into the killer's motivations. Lecktor agrees to look at the case file. Later, Lecktor obtains Graham's home address by deceit while ostensibly making a phone call to his attorney.

Graham travels to the first crime scene in Birmingham, Alabama. He is contacted by Crawford, who patches Graham through to Frederick Chilton, Lecktor's warden, who has found a note in Lecktor's personal effects. They realize it is from the Tooth Fairy, expressing admiration for Lecktor and an interest in Graham. Crawford brings Graham to Washington, where a missing section of the note is analyzed to determine what Lecktor removed. They discover an instruction to communicate through the personals section of the National Tattler, Lounds's newspaper.

The FBI intends to plant a fake advertisement to replace Lecktor's, but without the proper book code the Tooth Fairy will know it is fake. They let the advertisement run as it is, and Graham organizes an interview with Lounds, giving a false and derogatory profile of the Tooth Fairy to incite him. After a sting operation fails to catch the killer, Lounds is kidnapped by the Tooth Fairy. Lounds is forced to tape-record a statement before being set on fire in a wheelchair, his flaming body rolled into the parking garage of the National Tattler as a warning.

The FBI decodes Lecktor's coded message to the Tooth Fairy: it is Graham's home address with an instruction to kill Graham and his family. Graham rushes home to find his family safe but terrified. After the FBI moves Graham's family to a safe house, he explains to his son Kevin why he retired previously.

At his job in a St. Louis film lab, Francis Dollarhyde—the Tooth Fairy—approaches a blind co-worker, Reba McClane, and offers her a ride home. They go to Dollarhyde's home, where Reba is oblivious to the fact that Dollarhyde is watching home-movie footage of his planned next victims. The following night, Graham realizes the Tooth Fairy's murders are driven by a desire for acceptance. Meanwhile, Dollarhyde watches as Reba is escorted home by another co-worker. He murders the man and abducts Reba.

Searching for a connection between the murdered families, Graham realizes that the killer must have seen their home movies; he brought bolt cutters to a home with a padlock in a home video. Graham and Crawford identify the lab in St. Louis where the films were processed. After determining which employees have seen these films, he and Crawford travel with a police escort to Dollarhyde's home. Inside, Dollarhyde prepares to kill Reba with a piece of glass. Seeing that Dollarhyde has someone with him, Graham lunges through a window. He is subdued by Dollarhyde, who retrieves a shotgun and shoots two police officers and injures Crawford. Wounded in the firefight, Dollarhyde returns to the kitchen, where he is killed by Graham. Graham, Reba, and Crawford are tended to by paramedics and Graham returns home to his family.

Cast

 William Petersen as FBI Agent Will Graham. Richard Gere, Mel Gibson and Paul Newman were considered for the role, but Mann cast Petersen after seeing footage from To Live and Die in L.A. Petersen spent time with officers of the Chicago Police Department researching for his role. Additionally, Petersen had a small role as a bouncer in Mann's 1981 film Thief.
 Tom Noonan as Francis Dollarhyde, whose name is spelled differently from the novel's "Dolarhyde." Noonan credits his ability to improvise during rehearsals for his casting. He took up bodybuilding to prepare physically for the part. He began preparation for his role by studying other serial killers, but quickly rejected this approach. While shooting the film, Noonan remained in character at all times, keeping away from cast members playing his pursuers.
 Dennis Farina as FBI Agent Jack Crawford. Farina had already worked with Mann before, making his acting debut in the 1981 film Thief before starring in Crime Story and in several episodes of Miami Vice. Farina had already read the novel Red Dragon, and was called to audition at the same time as Brian Cox.
 Brian Cox as Dr. Hannibal Lecktor. Actors John Lithgow, Mandy Patinkin, and Brian Dennehy, and director William Friedkin were also considered for the part of Lecktor, whose name was changed from the novel's "Lecter." Cox based his performance on Scottish serial killer Peter Manuel. Cox was asked to audition with his back turned to the casting agents, as they felt they needed to focus on the power of his voice when considering him for the part.
 Kim Greist as Molly Graham. Greist has previously worked with Mann on an episode of Miami Vice.
 Joan Allen as Reba McClane. In preparation for her role, Allen spent time with the New York Institute for the Blind, learning to walk through New York blindfolded. She had previously worked with co-star William Petersen on stage, in the 1980 Steppenwolf Theatre Company production of Balm in Gilead.
 Stephen Lang as Freddy Lounds. Lang had previously starred in Band of the Hand, on which Mann was executive producer. He went on to appear in the Mann-produced Crime Story with Farina and in Mann's 2009 film Public Enemies.

Production

Pre-production
The film was originally going to be called Red Dragon, like the novel. Michael Mann, who called the new title "inferior," said that producer Dino De Laurentiis made the change after Michael Cimino's film Year of the Dragon, produced by De Laurentiis, bombed at the box office in 1985. William Petersen has commented that another reason for the change was to avoid any suggestion that it might be a martial arts film. "At the time, Bruce Lee was knocking out Dragon movies, and Dino, in his wisdom, decided people would think it was a kung-fu movie," he later recalled. Brian Cox, who played jailed killer Hannibal Lecktor, has also expressed disdain for the film's title, calling it "bland" and "cheesy." The word manhunter appeared in Stephen King's influential review of the Red Dragon novel published by The Washington Post in late 1981.

David Lynch was an early consideration for the director's role, having still been under contract to De Laurentiis after making Dune. However, Lynch rejected the role after finding the story to be "violent and completely degenerate."

William Petersen worked with the Chicago Police Department Violent Crimes Unit and the FBI Violent Crimes Unit in preparation for the role of Will Graham, talking to the officers and reading some of their crime files. He spoke to the investigators on the Richard Ramirez case about how they coped with the effects these disturbing cases had on them and how they learned to "compartmentalize" their working and personal lives. "Of course you don't really turn it off," he recalled. "At the end of the day, even if you're just a regular policeman, it takes a toll."

During the three years he spent working on the script, Michael Mann also spent time with the FBI's Behavioral Science Unit, where he claimed to have met people very like the character of Will Graham. This level of research led Brent E. Turvey to describe the film as "one of the most competent blends of cutting-edge forensic science and criminal profiling at the time." Mann also spent several years corresponding with imprisoned murderer Dennis Wayne Wallace. Wallace had been motivated by his obsession for a woman he barely knew, and believed that Iron Butterfly's "In-A-Gadda-Da-Vida" was "their song." This connection inspired Mann to include the song in the film.

Tom Noonan, who played killer Francis Dollarhyde, initially researched other serial killers to study for the role, but was repulsed by it. He then decided to play the character with the sense that he felt he was doing right by his victims, not harming them. "I wanted to feel this guy was doing the best he could," Noonan explained, "that he was doing this out of love." Noonan credits his casting to improvisation during his audition, recalling that he was reading lines alongside a young woman. During a reading of the scene featuring the torture of Freddy Lounds, Noonan noticed that the woman began to seem frightened, and deliberately tried to scare her more. He believed that this is what secured the role for him.

Joan Allen, who played Dollarhyde's blind love interest Reba McClane, recalls meeting with representatives of the New York Institute for the Blind in preparation for her role. She spent time walking around New York wearing a mask over her eyes to get accustomed to walking as though she were blind.

John Lithgow, Mandy Patinkin, William Friedkin, and Brian Dennehy were all considered for the role of Hannibal Lecktor, but Brian Cox was cast after being recommended to Mann by Dennehy. Cox based his portrayal on Scottish serial killer Peter Manuel, who he said "didn't have a sense of right and wrong." Cox has also suggested that his selection was due to his nationality, claiming that characters who are "a little bit nasty" are best played by Europeans. Mann kept the role of Lecktor very short, believing that it was "such a charismatic character that [he] wanted the audience almost not to get enough of him." For the role of Will Graham, De Laurentiis had expressed interest in Richard Gere, Mel Gibson and Paul Newman, but Mann, having seen footage of William Petersen's role in To Live and Die in L.A., championed Petersen for the part.

Filming
Petersen has claimed in an interview that one of the film's scenes forced the crew to adopt a guerrilla filmmaking approach. The scene in which Petersen's character Will Graham falls asleep while studying crime scene photographs during a flight required the use of an airplane during shooting. Michael Mann had been unable to gain permission to use a plane for the scene and booked tickets for the crew on a flight from Chicago to Florida. Once on board, the crew used their equipment, checked in as hand luggage, to shoot the scene quickly, while keeping the plane's passengers and crew mollified with Manhunter crew jackets.

Cinematographer Dante Spinotti made strong use of color tints in the film, using a cool "romantic blue" tone to denote the scenes featuring Will Graham and his wife, and a more subversive green hue, with elements of purple or magenta, as a cue for the unsettling scenes in the film, mostly involving Dollarhyde. Petersen has stated that Mann wanted to create a visual aura to bring the audience into the film, so that the story would work on an interior and emotional level. Mann also made use of multiple frame rates in filming the climactic shootout: different cameras recording the scene at 24, 36, 72 and 90 frames per second, giving the final scene what Spinotti has called an "off-tempo" and "staccato" feel.

During principal photography, Noonan asked that no one playing his victims and pursuers be allowed to see him, while those he did speak to should address him by his character's name, Francis. The first time Noonan met Petersen was when Petersen jumped through a large window during the filming of the climactic fight scene. Noonan admits that, because of his request, the atmosphere on set became so tense that people actually became afraid of him.

He had begun body-building to prepare for the role and felt that his size intimidated the crew when filming began, as the first scene to be shot was his character's interrogation and murder of another. Noonan claims that this led him to take separate flights and stay in separate hotels from the rest of the cast. While on the film's sets, he would remain in his trailer alone in the dark to prepare himself, sometimes joined by a silent Mann.

Petersen recalled filming the climactic shoot-out scene at the end of principal photography, when most of the crew had already left the production because of time constraints. With no special effects crew to provide the blood spatter for the gunshots, Petersen described how the remaining crew would blow ketchup across the set through hoses when such effects were needed. Joan Allen related that Mann simulated the impacts of bullets in Dollarhyde's kitchen by throwing glass jars across the surfaces so they would shatter where he needed them to. One of these broken jars left a shard of glass embedded in Petersen's thigh during filming. The pool of blood forming around Noonan's character at the end of this scene was intended to allude to the "Red Dragon" tattoos worn by the character in the novel. This shot left Noonan lying in the corn syrup stage blood for so long that he became stuck to the floor.

Ted Levine, who later played Buffalo Bill in The Silence of the Lambs, crashed Manhunters wrap party to spend time with Petersen, whom he knew from their days in Chicago theater. Levine was later invited to audition for Crime Story as a result of meeting Mann at this party.

Post-production
Spinotti has commented on how Mann's use of mise en scène when framing shots evokes "the emotional situation in the film at that particular time," noting the director's focus on the particular shape or color of elements of the set. He has also drawn attention to the scene in which Graham visits Lecktor in his cell, pointing out the constant position of the cell bars within the frame, even as the shots cut back and forth between the two characters. "There is nothing in Manhunter ... which is just a nice shot," says Spinotti. "[It] is all focused into conveying that particular atmosphere; whether it's happiness, or delusion, or disillusion." This "manipulation of focus and editing" has become a visual hallmark of the film.

Despite having initially filmed the scenes involving Francis Dollarhyde with an elaborate tattoo across Noonan's chest, Mann and Spinotti felt that the finished result seemed out of place and that it "trivialize[d] the struggle" the character faced. Mann cut the scenes in which the character appeared bare-chested, and quickly re-shot additional footage to replace what had been removed. Spinotti noted that in doing so, scenes which he felt had been captured with a "beautiful" aesthetic were lost, as the production did not have the time to recreate the original lighting conditions.

Petersen had difficulty ridding himself of the Will Graham character after principal photography wrapped. While rehearsing for a play in Chicago, he felt the old character "always coming out" instead of his new role. To try and rid himself of the character, Petersen went to a barbershop where he had them shave his beard, cut his hair and dye it blond so that he could look into the mirror and see a different person. At first, he felt it was due to the rigorous shooting schedule for Manhunter, but later realized that the character "had creeped in."

Soundtrack

Manhunters soundtrack "dominates the film," with music that is "explicitly diegetic the entire way." Steve Rybin has commented that the music is not intended to correlate with the intensity of the action portrayed alongside it, but rather to signify when the viewer should react with a "degree of aesthetic distance" from the film, or be "suture[d] into the diegetic world" more closely. The soundtrack album was released in limited quantities in 1986, on MCA Records (#6182). It was not, however, released on compact disc at the time, but only on cassette tape and vinyl record.

In March 2007, a two-CD set titled Music from the Films of Michael Mann was released, featuring four tracks from Manhunter: The Prime Movers' "Strong As I Am," Iron Butterfly's "In-A-Gadda-Da-Vida," Shriekback's "This Big Hush," and Red 7's "Heartbeat." In March 2010, Intrada Records announced that they were releasing the Manhunter soundtrack on CD for the first time, with an extra track, "Jogger's Stakeout" by The Reds.

The Reds were contacted about contributing to the film's soundtrack after submitting their music for possible use on Miami Vice. They recorded their score over a period of two months, in studios in Los Angeles and New York City. They recorded 28 minutes of music for the film. Several cues were replaced later with music by Shriekback and Michel Rubini. "Comfortably Numb" by Pink Floyd and "I Had Too Much to Dream (Last Night)" by The Electric Prunes have both been cited by The Reds' vocalist Rick Shaffer as influences on the film's soundtrack. Mann selected "Strong as I Am" by The Prime Movers for the film and later funded the filming of a music video for the song's release as a single.

Music in the film's screen credits which are not listed above were never included until the release of the double LP on Waxwork Records in July 2018:

Themes

Visually, Manhunter is driven by strong color cues and the use of tints, including the hallmark blue of Mann's work. Dante Spinotti has noted that these visual cues were meant to evoke different moods based on the tone of the scenes in which they were used: cool blue tones were used for the scenes shared between Will Graham and his wife Molly, and unsettling greens and magentas were used for the scenes with the killer Francis Dollarhyde.

Steven Rybin has observed that "blue is associated with Molly, sex, and the Graham family home," while green denotes "searching and discovery," pointing out the color of Graham's shirt when the investigation begins and the green tone of the interior shots in the Atlanta police station. John Muir suggests that this helps identify the character of Graham with the "goodness" of the natural world, and Dollarhyde with the city, "where sickness thrives." This strongly stylized approach drew criticism from reviewers at first, but has since been seen as a hallmark of the film and viewed more positively.

Academic studies of the film tend to draw attention to the relationship between the characters of Graham and Dollarhyde, noting, for example, that the film "chooses to emphasize the novel's symbiotic relationships between Graham, Lecter  and Dolarhyde  by visual techniques and screen acting where subtlety plays a key role." In his book Hearths of Darkness: The Family in the American Horror Film, Tony Williams praises the depth of the film's characterizations, calling Dollarhyde a "victim of society" and his portrayal "undermining convenient barriers between monster and human."

Philip L. Simpson echoes this sentiment in his book Psycho Paths: Tracking the Serial Killer through Contemporary American Film, calling Manhunter a "profoundly ambiguous and destabilizing film" which creates "uncomfortable affinities between protagonist and antagonist." Mark T. Conard's The Philosophy of Film Noir follows this same idea, claiming that the film presents the notion that "what it takes to catch a serial killer is tantamount to being one."

Release

Box office
Manhunter was released in the United States on 15 August 1986. It opened in 779 theaters and grossed $2,204,400 in its opening weekend. The film eventually grossed a total of $8,620,929 in the US, making it the 76th highest-grossing film that year.  Because of internal problems at De Laurentiis Entertainment Group, the UK premiere was postponed for over a year. It was screened in November 1987 as part of the London Film Festival and saw wide release on 24 February 1989. In France, Manhunter was screened on 9 April at the 1987 Cognac Festival du Film Policier, where it was awarded the Critics Prize. It was also shown at the 2009 Camerimage Film Festival in Łódź, Poland. On 19 March 2011, it was screened at Grauman's Egyptian Theatre in Hollywood to celebrate the 25th anniversary of its release. Michael Mann was present for discussion at the event.

Home media
Manhunter was released in a widescreen edition on laserdisc in 1986. It was released on VHS several times, including by BMG in October 1998 and by Universal Studios in 2001. It has been available on DVD in various versions. Anchor Bay released a two-DVD limited, numbered, edition in 2000, disc one being the Theatrical version and extras, disc two being the "Director's Cut." An individual release of the first disc [Theatrical version] from the two-disc set was released at the same time. In 2003 Anchor Bay released the "Restored Director's Cut," overseen by Mann, which is very close to the "Director's Cut" on the 2000 disc but omits one scene. It features a commentary track by Mann.

MGM, current holders of the rights to The Silence of the Lambs and Hannibal, released the theatrical cut of Manhunter on DVD in a pan-and-scan format in 2004. In January 2007, the same version was released by MGM in a widescreen format, for the first time on DVD, as part of The Hannibal Lecter Collection, along with The Silence of the Lambs and Hannibal. Manhunter was also released by itself in September 2007. The studio re-released The Hannibal Lecter Collection on Blu-ray in September 2009. In 2016, Shout! Factory released both the theatrical and director's cut on Blu-ray.

Reception
On its release, Manhunter was met with mixed reviews. At first, it was seen as too stylish, owing largely to Mann's 1980s trademark use of pastel colors, art-deco architecture and glass brick. A common criticism in the initial reviews was that the film overemphasized the music and stylistic visuals. Petersen's skill as a lead actor was also called into question. Particularly critical of the film's stylistic approach was The New York Times, which called attention to Mann's "taste for overkill," branding his stylized approach as "hokey" and little more than "gimmicks." Chicago Tribune writer Dave Kehr remarked that Mann "believes in style so much that he has very little belief left over for the characters or situations of his film, which suffers accordingly," adding that the film's focus on style serves to "drain any notion of credibility" from its plot.

Sheila Benson of the Los Angeles Times was critical of the film's visuals and soundtrack, comparing it unfavourably with Miami Vice and describing it as a "chic, well-cast wasteland" that "delivers very little." The film's stylistic similarity to Miami Vice was also pointed out by Film Threat'''s Dave Beuscher, who felt it was the chief reason for the film's poor box office results. Writing for the San Francisco Chronicle, Steve Winn derided the film, claiming its lack of a strong lead role caused it to "fall apart like the shattered mirrors that figure in the crimes." Time was more favorable in its review, praising the "intelligent camerabatics" and "bold, controlled color scheme." Leonard Maltin gave the film three stars, calling it "gripping all the way through and surprisingly nonexploitive," although adding that "the holes start to show through" if looked for "too carefully." Manhunter was, however, nominated for the 1987 Edgar Award for Best Motion Picture.

Modern appreciation of the film has seen its standing among critics improve. Salon.com called Mann's original the best of the Lecter series, and Slate magazine described it as "mesmerizing," positing that it directly inspired television series such as Millennium and CSI: Crime Scene Investigation, though calling attention to its "Miami-Vice-like overreliance on synthesized sludge." The Independent called it "the most aestheticised film of the 1980s," and noted its "chilly integrity." British television channel and production company Film4 called it "the most refined screen adaptation of Harris' books," although they found the film's contemporary soundtrack "dated." Sky Movies echoed this sentiment, summing up their review by saying "although it still remains a classic, the film has dated slightly."

Retrospective reviews tend to be less critical of the stylized visuals: the BBC's Ali Barclay called the film "a truly suspenseful, stylish thriller," awarding it four out of five stars, and Nathan Ditum described it in Total Film as "complex, disturbing and super-stylish," adding that the 2002 remake could not compete with it. Empire editor Mark Dinning gave the film five stars out of five, praising the "subtlety" of the acting and the "neon angst" of the visuals. Television channel Bravo named Dollarhyde's interrogation of Freddy Lounds as one of its 30 Even Scarier Movie Moments in 2007, and Noonan's portrayal of Dollarhyde was praised by Simon Abrams of UGO Networks as "a highlight of his career."

Despite the low gross on its initial release, Manhunter grew in popularity by the 2000s and has been mentioned in several books and lists of cult films. These reappraisals often cite the success of Silence of the Lambs and its sequels as the reason for the increased interest in Manhunter, while still favoring the earlier film over its successors. Telling of this resurgence in appreciation are the film's ratings on review aggregation sites such as Metacritic or Rotten Tomatoes.

 Legacy Manhunters focus on the use of forensic science in a criminal investigation has been cited as a major influence on several films and television series that have come after it—most notably CSI: Crime Scene Investigation, also featuring William Petersen, which was "inspired, or at least influenced" by the forensics scenes in Manhunter. Petersen's sympathetic portrayal of profiler Will Graham has also been noted as helping to influence a "shift in the image of the pop-culture FBI agent" that would continue throughout the 1980s and 1990s. The film has also been noted as a thematic precursor to the series Millennium, John Doe, Profiler, and The X-Files, and to films such as Copycat, Switchback, The Bone Collector, Seven and Fallen.The Silence of the Lambs, a film adaptation of Harris' next Lecter novel, was released in 1991. However, none of the cast of Manhunter reprise their roles in the later film, although actors Frankie Faison and Dan Butler appear in both films as different and unrelated characters. The Silence of the Lambs earned several awards and accolades, including the Academy Award for Best Picture. It is one of only three films to have won the Academy Awards for Best Picture, Best Director, Best Actor and Actress, and Best Screenplay. The Silence of the Lambs was followed in turn by a sequel, two prequels and two television series: Hannibal, Red Dragon, Hannibal Rising, and CBS's Clarice, plus an NBC television series, Hannibal.

Of these later films, Red Dragon (2002), adapted from the same novel as Manhunter, was released to a generally positive critical reception and successful box office receipts, making $209,196,298 on a $78 million budget. Based on 2000s reviews, Red Dragon currently has a 68% rating from 183 reviews at Rotten Tomatoes, and a 60% rating based on 36 reviews on Metacritic. Manhunter''s cinematographer Dante Spinotti also served as the director of photography on this version.

See also

 The Great Red Dragon Paintings
 Offender profiling in popular culture
 List of films featuring home invasions

References

External links

1986 films
1986 independent films
American thriller films
Films about the Federal Bureau of Investigation
Films based on American horror novels
Films directed by Michael Mann
Films set in Alabama
Films set in St. Louis
Films set in Washington, D.C.
Films shot in Florida
Films shot in Georgia (U.S. state)
Films shot in Illinois
Films shot in Missouri
Films shot in North Carolina
Hannibal Lecter films
Fiction about familicide
American independent films
MCA Records albums
American serial killer films
De Laurentiis Entertainment Group films
1980s English-language films
1980s American films

Manhunter (film)


Montgomery er höfuðborg Alabama. Hún er nefnd eftir Richard Montgomery. Íbúar voru rúmlega 200.000 árið 2020.

Montgomery var mikilvæg fyrir réttindabaráttu svartra á 20. öld í Bandaríkjunum.

Borgir í Alabama

Montgomery (Alabama)


بلدية أويون (بالإسبانية: Oyón) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية أويون 3.284 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

توأمة
لأويون اتفاقيات توأمة مع:
 مجيك

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أويون

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

أويون