Giuseppe Tartini (8 April 1692 – 26 February 1770) was an Italian composer and violinist of the Baroque era born in Pirano (Piran, today part of Slovenia) the Republic of Venice. Tartini was a prolific composer, composing over a hundred pieces for the violin, the majority of them violin concertos. He is best remembered for his Violin Sonata in G Minor (the Devil's Trill Sonata).

Biography

Tartini was born on 8 April 1692 in Pirano (today part of Slovenia), a town on the peninsula of Istria, in the Republic of Venice to Gianantonio – native of Florence – and Caterina Zangrando, a descendant of one of the oldest aristocratic Piranese families.

It appears Tartini's parents intended him to become a Franciscan friar and, in this way, he received basic musical training. Tartini studied violin first at the collegio delle Scuole Pie in Capodistria (today Koper).

He studied law at the University of Padua, where he became skilled at fencing. After his father's death in 1710, he married Elisabetta Premazore, a woman his father would have disapproved of because of her lower social class and age difference. Unfortunately, Elisabetta was a favorite of the powerful Cardinal Giorgio Cornaro, who promptly charged Tartini with abduction. Tartini fled Padua to go to the monastery of St. Francis in Assisi, where he could escape prosecution. In Assisi he studied under Bohuslav Matěj Černohorský.

Legend says when Tartini heard Francesco Maria Veracini's playing in 1716, he was impressed by it and dissatisfied with his own skill. He fled to Ancona and locked himself away in a room to practice, according to Charles Burney, "in order to study the use of the bow in more tranquility, and with more convenience than at Venice, as he had a place assigned him in the opera orchestra of that city".

Tartini's skill improved tremendously and, in 1721, he was appointed Maestro di Cappella at the Basilica di Sant'Antonio in Padua, with a contract that allowed him to play for other institutions if he wished. In Padua he met and befriended fellow composer and theorist Francesco Antonio Vallotti. Between 1723 and 1725 he was in Prague, where he was master of the chapel of the Count Kinsky.

Tartini was the first known owner of a violin made by Antonio Stradivari in 1715, which Tartini bestowed upon his student Salvini, who in turn gave it to the Polish composer and virtuoso violinist Karol Lipiński upon hearing him perform: the instrument is thus known as the Lipinski Stradivarius. Tartini also owned and played the Antonio Stradivarius violin ex-Vogelweith from 1711.

In 1726, Tartini started a violin school which attracted students from all over Europe. Gradually, Tartini became more interested in the theory of harmony and acoustics and from 1750 to the end of his life he published various treatises, in which he also treated problems of music theory on a mathematical basis. He died of gangrene on 26 February 1770 in Padua.

Tartini's home town, Piran (now in Slovenia), has a statue of him in the square, which was the old harbour, originally Roman, named Tartini Square (, ). Silted up and obsolete, the port was cleared of debris, filled, and redeveloped. One of the old stone warehouses is now the Hotel Giuseppe Tartini. His birthday is celebrated by a concert in the main town cathedral.

Compositions

Today, Tartini's most famous work is the "Devil's Trill Sonata",  a solo violin sonata that requires a number of technically demanding double stop trills and is difficult even by modern standards. According to a legend embroidered upon by Madame Blavatsky, Tartini was inspired to write the sonata by a dream in which the Devil appeared at the foot of his bed playing the violin.

Almost all of Tartini's works are violin concerti (at least 135) and violin sonatas. Tartini's compositions include some sacred works such as a Miserere, composed between 1739 and 1741 at the request of Pope Clement XII, and a Stabat Mater, composed in 1769. He also composed trio sonatas and a sinfonia in A. Cataloguing Tartini's compositions is a challenge for scholars and editors. Tartini never dated his manuscripts, and revised works that had been completed or even published long before, making it difficult to determine when a work was written, when it was revised, and the extent of the revisions. The scholars Minos Dounias and Paul Brainard have attempted to divide Tartini's works into periods based entirely on the stylistic characteristics of the music.

Sixty-two manuscripts with compositions of Tartini are housed at the Biblioteca comunale Luciano Benincasa in Ancona.

Luigi Dallapiccola wrote a piece called Tartiniana based on various themes by Tartini.

Theoretical work

In addition to his work as a composer, Tartini was a music theorist, of a very practical bent. He is credited with the discovery of sum and difference tones, an acoustical phenomenon of particular utility on string instruments (intonation of double-stops can be judged by careful listening to the difference tone, the "terzo suono").  He published his discoveries in a treatise "Trattato di musica secondo la vera scienza dell'armonia" (Padua, 1754). His treatise on ornamentation was eventually translated into French — though when its influence was rapidly waning, in 1771 — by a certain "P. Denis", whose introduction called it "unique"; indeed, it was the first published text devoted entirely to ornament and, though it was all but forgotten, as only the printed edition survived, has provided first-hand information on violin technique for modern historically informed performances, once it was published in English translation by Sol Babitz in 1956. Of greater assistance to such performance was Erwin Jacobi's published edition.  In 1961, Jacobi published a tri-lingual edition consisting of the French (basis of the following two), English (translation by Cuthbert Girdlestone), plus Jacobi's own translation into German (Giuseppe Tartini. "Traité des agréments de la musique", trans. and ed. Erwin Jacobi. Celle: Hermann Moeck Verlag, 1961). Of significant import, Jacobi's edition also includes a facsimile of the original Italian found in Venice in 1957, copied in the hand of Giovanni Nicolai (one of Tartini's best known students) and including an opening section on bowing and a closing section on how to compose cadenzas not previously known. Another copy (though less complete) of the Italian original was found among manuscripts purchased by the University of California, Berkeley in 1958, a collection that also included numerous ornamented versions of slow movements of concertos and sonatas, written in Tartini's hand. Minnie Elmer analyzed these ornamented versions in her master's thesis at UC, Berkeley in 1959 (Minnie Elmer. "The Improvised Ornamentation of Giuseppe Tartini". Unpublished M.A. thesis. Berkeley, 1959).

Publications

Fictional portrayal
Tartini is mentioned in Madame Blavatsky's "The Ensouled Violin", a short story included in the collection Nightmare Tales.

The folklore of the "Devil's violin", classically exemplified by a similar story told of Niccolò Paganini, is widespread; it is an instance of the deal with the devil. A modern variant is the country song The Devil Went Down to Georgia; the PBS segment on violin in its series "Art" was titled "Art of violin: the devil's instrument".

Tartini's The Devil's Trill is the signature work of a central character in Daniel Silva's The English Assassin. Anna Rolfe, the daughter of a Swiss banker, is a famous violinist and the sonata features prominently in the novel. The story of Tartini's inspirational dream is told.

Tartini's "The Devil's Trill" is also featured in the Japanese anime Descendants of Darkness (Yami no Matsuei). The three part story is also named after the composition.

Notes

References
 Paul Brainard: "Le sonate per violino di Giuseppe Tartini Catalogo tematico" - edition "I Solisti Veneti", Padua 1975
 Giuseppe Tartini: "Scienza Platonica fondata nel cerchio" by Anna Cavalla Todeschini for Accademia Tartiniana of Padua president Enzo Bandelloni, executive committee Francesco Cavalla, Edoardo Farina, Claudio Scimone. The text reproduces an unpublished work, the manuscript is at the Sergej Mašera Maritime Museum in Piran. edizione CEDAM
 Giuseppe Tartini,Trattato di musica secondo la vera scienza dell'armonia, Nella Stamperia del Seminario, Appresso Giovanni Manfrè, Padua, 1754 – Riedizione Anastatica, Edition "I Solisti Veneti", CEDAM, Padua, 1973
 Giuseppe Tartini, De' principj dell'armonia musicale contenuta nel diatonico genere – Dissertazione, Stamperia del Seminario, Padua, 1767 – Facsimile edition, Edizione "I Solisti Veneti", CEDAM, Padua, 1974

External links

 [ Allmusic Biography]

 Tartini, a computer program that uses combination tones for pitch recognition
 L'Arte dell'Arco
 Giuseppe Tartini – Prominent Istrians at istrianet.org

Italian Baroque composers
Italian classical violinists
Italian music theorists
 01
1692 births
1770 deaths
Composers for violin
Italian classical composers
Italian male classical composers
Male classical violinists
Istrian Italian people
People from Istria
People from Piran
18th-century Italian composers
18th-century Italian male musicians
Deal with the Devil
Musicians from Padua
People of Tuscan descent

Giuseppe Tartini


සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයකු විසින් අධිකරණමය ක්‍රියාවලියක් සදහා යොමුවනුයේ තමාට සිදුවූ යම් අසාධාරණයක් හෝ අයුක්තියක් වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉෂ්ට කරවා ගැනීමටය. නොඑසේ නම් තමන් මුහුණපාන නීතිමය ගැටලුවක් නිරාකරණය කරගැනීමටය. එහෙත් මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකරයකදී කෙරෙනුයේ තමාගේ යහපත වෙනුවෙන් නඩු පැවරීමක් නොව සමාජයේ පොදුමහත් ජනතාවගේම යහපත උදෙසා යම්
පුද්ගලයකු හෝ ආයතනයක් අධිකරණමය ක්‍රියාමාර්ගයකට එළඹීමය.

මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකරයන්හි ඉතිහාසය

මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර පිළිබද සිද්ධාන්තය මුල්වරට එළිදැක්වුනේ 1960 දශකයේ මැද භාගයේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේදීය. ඉන් පසු එම සංකල්පය 1970 දශකයේදී එංගලන්තයට හා ඉන්දියාවටද සංක්‍රමණය විය. මෙහිදී විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ අපගේ අසල්වැසි ඉන්දියාව " මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර " යන විෂයෙහි වර්ධනය සඳහා අතිශයින් වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකොට ඇති බවය. හිටපු ඉන්දීය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවන් වූ ක්‍රිෂ්ණ අයියර් විනිසුරුතුමා සහ පී.එන්.භගවතී අගවිනිසුරුතුමන් විසින් මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර විෂයෙහි අන්තර්ජාතිකව වැදගත් වන නඩු තීන්දු රාශියක්ම ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණයන්ද මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර විෂයෙහි ඉන්දීය නීති පද්ධතිය තුළ ඇතිවූ වර්ධනයන් සැලකිල්ලට ගෙන අප නීති පද්ධතියෙහි නිම් වලලු පුළුල් කොට ඇත. මේ නිසා මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර යන්න පාර්ලිමේන්තු පනතක් මගින් පනවන ලද නීතියක් නොව අධිකරණමය ක්‍රියාදාමය තුළ වර්ධනය වූ ප්‍රවනතාවයක් ලෙස හැදින්විය හැකිය.

මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකරයක් පැවරිය හැක්කේ කාටද?

නෛතික ස්ථතිය හෙවත් Locus Standi යන නෛතික සංකල්පය අනුව යම් පුද්ගලයකු නඩුවක් පැවරිය හැක්කේ පුද්ගලිකවම තමා සම්බන්ධයෙනි. උදාහරණයක් ලෙස මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවූ පුද්ගලයාට හෝ ඔහුගේ නීතිඥයාට පමණි. එම පුද්ගලයා සම්බන්ධකර නොගෙන ඔහුගේ ඥාතීන්ට හෝ ඔහු වෙනුවෙන් වෙනත් සංවිධානයකට මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුකරයක් ගොනුකළ නොහැක.
	එහෙත් මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකරයකදී පුද්ගලයකුට හෝ සංවිධානයකට තමන් ඍජුවම සම්බන්ධ නොවන කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් වුවද නඩු පැවරීමට හැකියාවක් ඇත. කෙටියෙන් පවසතොත් පොදු මහජනතාවගේ සුභසිද්ධිය උදෙසා අව්‍යාජව සැලකිලිමත්වන ඕනෑම පුද්ගලයකුට හෝ සංවිධානයකට මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකරයක් ගොනුකළ හැක.

විවිධ රටවල නඩු මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර

01. Mc Mehtha vs Union of India (Tanerries Case)

02. Mc Mehtha vs Union of India (Sriram Gasleak case)

03. Juan Anthonia Oposa vs Fulgensio Factoran

04. Smithcline Beecham vs State Phamaceutical co-operation

05. Bulankulama v Ministry of Industrial Development (884/99) - Sri Lanka

ආශ්‍රිත ලිපි
 නීතිය
 ශ්‍රී ලංකාවේ නීති පද්ධතිය
 ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතිය
 ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණය
 ශ්‍රී ලංකාවේ මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර

නීතිය

මහජන අර්ථසිද්ධි නඩුකර


Elektro gitar veya elektronik gitar, sesini manyetikleri aracılığı ile elektrik akımına dönüştüren ve bir amplifikatör ile bu akımdan ses elde edilmesine olanak tanıyan gitar türüdür.

Oluşturduğu sinyalin değiştirilebilir olması, ve zamanında bir devrim niteliği taşıyan yükseklikte bir sese sahip olması nedeniyle, kullanım alanı çok genişlemiş bir gitar türüdür.

Elektronikteki gelişmeler ile tonal olarak sınırları 1960'lı yıllardan özellikleri ve çeşidi artan elektro gitarlar, özellikle 1980'li yılların başlarından itibaren üretilen süperstrat modeller başta olmak üzere günümüzün en bilindik enstrümanlardan biri haline gelmiştir.

Elektro gitar türleri

Boş gövdeli
Boş gövdeli gitarlar, aynı zamanda kıvrımlı üst yüzeyleri ile Archtop adını da alır, bir yükselticiye gereksinim duymadan, sesin gitardaki boşlukta yankılanarak zengin bir ton çıkarmasıyla çalınan gitarlardır. Her ne kadar bu özelliğe sahip olsalar dahi, bu gitarlar da manyetiklerle kullanılabilmektedir. Üst ve alt ağaç plakaları bir parçadan oyulmuş, yahut ısı ile preslenmiş ağaçlar olabilir. Bu tip gövdelerde keman ailesindeki gibi f delikleri bulunabilir. Bu tarz gövdeyi 1890'da tasarlayan ve dünyaya tanıtan Gibson firmasıdır.Tam olarak 60 hz -250 hz desibel ortaya çıkarabilir.

Katı gövdeli
Katı gövdeli gitarlar; masif gövdeye sahip, sesin doğal yollardan yükselmesine izin vermeyen tipte gövdelere sahip gitarlardır. Yüksek çıkış gücü olan ses kaynaklarının olduğu yerlerde geri beslemeyi en aza indirgeyen gövde türüdür. Fender firması, Stratocaster ve Telecaster modelleri ile bu tip gövde yapımına katkıda bulunmuştur. Gibson firmasının katı gövdeli Les Paul modeli gitarlarının çoğunda da Archtop özelliği bulunur.

Amerikan elektro gitar markaları
 B.C. Rich
 Dean
 PRS
 Schecter
 DBZ
 Musicman
 Hamer
 Fender
 Squier
 Gibson
 Epiphone
 Jackson
 Washburn
 Kramer
 Extreme
 Jay Turser
 Adam'S
 Danelectro

Japon elektro gitar markaları
 Aria
 ESP
 FGN Fujigen
 Fernandes
 Ibanez
 Yamaha
 Greco
 Zemaitis
MD
Teisco

Kore elektro gitar markaları
 Cort
 Sire

Kanada elektro gitar markaları
 Eastwood Guitars
 Godin Guitars

İtalyan elektro gitar markaları
 Eko

Alman elektro gitar markaları
 Steinberger
 Gretsch
 Höfner

Avustralya elektro gitar markaları
 Ashton
 Crafter

Çek elektro gitar markaları
 Tatra
 Czerny

Belçikalı elektro gitar markaları
 Stagg

Kaynakça
 Cem Öcek Elektrogitar İstanbul: Pan Yayıncılık, 1997

Ayrıca bakınız
Gitar
Bas gitar

Telli çalgılar
Müzik aletleri
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Elektro gitar


An Rangaeris schliebenii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Rudolf Mansfeld, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Phillip James Cribb. An Rangaeris schliebenii in nahilalakip ha genus nga Rangaeris, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rangaeris

Rangaeris schliebenii


Akvaryum, çoğunlukla cam ya da yüksek dirençli plastik gibi saydam malzemelerden yapılan, genellikle balık olmak üzere, bazen de omurgasızlar ve ayrıca amfibyumlar, deniz memelileri ve sürüngenler gibi suda yaşayan bitki ve hayvanların tutulduğu ve daha çok bu canlıların sergilenmesi amacıyla kullanılan içi su dolu, küçük bir cam kavanozdan büyük su tanklarına kadar geniş bir yelpazede yer alan kap ve yapılar. Akvaryum sahibi olmak dünya çapında yaklaşık 60 milyon kişi tarafından paylaşılan popüler bir hobidir. Çağdaş akvaryumların öncülerinin ilk çıktığı 1850'li yıllardan beri, özellikle akvaryum balıklarını sağlıklı tutabilmek için daha karmaşık ışıklandırma ve filtreleme sistemleri de geliştirildikçe akvaryum ile ilgilenenlerin sayısı artmıştır. Halka açık akvaryum'lar, evdeki akvaryumların büyük ölçekteki kopyalarıdır. Osaka Akvaryum, 5.400 m3'lük su tankı ve 580 türden oluşan su canlısı koleksiyonuna sahiptir ve Birleşik Krallık'ta yapılması planlanan National institute for research into aquatic habitats (Su yaşam alanlarını araştırmak için ulusal enstitü) 40 hektarlık büyüklüğüyle dünyanın en büyük akvaryumu olacaktır.

İçinde tek bir balık barındıran cam kavanozlardan, dikkatle tasarlanmış destek sistemlerine sahip ve karmaşık ekosistemleri taklit etmeye çalışan büyük boyutlardaki akvaryumlara kadar çeşitli boyutlarda akvaryum bulunur. Akvaryumlar genellikle tatlı su akvaryumu, tuzlu su akvaryumu, hafif tuzlu su akvaryumu, acı su akvaryumu, karma akvaryum, biyotop akvaryum resif akvaryumu ve bitkili akvaryum'lar olarak sınıflandırılır ve su sıcaklığı tropikal ya da soğuk ortamlara göre farklılık gösterir. Bu iki özellik ve diğerleri akvaryumda hangi balıkların ve diğer canlıların yaşayabileceğini belirler. Akvaryumda yaşayan canlılar sıklıkla doğadan toplansa da akvaryum ticareti için özel olarak yetiştirilen canlıların sayısı da gün geçtikçe artmaktadır.

Dikkatli bir akvarist, akvaryumunda bulunan canlıların doğal yaşam alanlarının koşullarını taklit eden ekolojik dengeyi sağlayabilmek için önemli derecede çaba sarfeder. Su kalitesini sağlamak için besin maddelerinin giriş ve çıkışlarını, özellikle de akvaryumdaki canlıların ürettiği atıkları kontrol altında tutmak gereklidir. Azot çevrimi besin yoluyla azot girişini, canlılar tarafından toksik azot içeren atıkların üretilmesini ve yararlı bakteri popülasyonları tarafından bunların daha az toksik bileşiklere dönüştürülmesini tanımlar. Uygun bir akvaryum ortamı sağlamak için diğer önemli noktalar arasında uygun tür seçimi, biyolojik yüklemenin yönetimi ile iyi bir fiziksel yapı tasarımı bulunur. Bu koşulların sağlanamaması balık hastalıklarına davetiye çıkarır.

Dipteki çakılların içerisinde yaşayan bakterilerle birlikte bitkiler güçlü bir arıtma sistemi oluşturur. Bitkiler, balıkların dışkılarından meydana gelen amonyumu ve nitratı alır. Fotosentez sırasında bitkiler besin olarak karbondioksiti kullanır. Ayrıca balıklar için hayati önem taşıyan, sudaki erimiş oksijen miktarını arttırır.
Bitkiler, balıklar için barınak oluşturur ve balıkların stresini azaltır. Yavru balıkların saklanabilmesini sağlayan bir ortam oluşturur. İçinde bitkilerin yoğun olarak bulunduğu bir akvaryum egzotik su altı dünyasının tadını çıkarmanızı sağlayacaktır.

Geçmiş ve Gelişim

Kökeni
Akvaryum kelimesinin kökeni Latince su anlamına gelen aqua sözcüğü ile yer, bina anlamına gelen -rium son ekinin birleştirilmesiyle oluşan aquarium kelimesidir.

Eski Uygulamalar

Kapalı ve yapay ortamlarda balık bakılması, tarihi çok eskilere dayanan bir uygulamadır. Antik uygarlıklardan Sümerlerin, yakaladıkları balıkları yemek için hazırlamadan önce havuzlarda tuttukları bilinir. Koi ve japon balığının sazan balığından türetilmesine yaklaşık 2000 yıl önce başlandığı sanılmaktadır. Mısır'da Oxyrhynchus kazı alanında bulunan kalıntılarda Eski Mısır sanatına ait, dikdörtgen tapınak havuzları içinde kutsal balıkların beslenmesine dair çizimlere rastlanmıştır. Birçok kültürün tarihinde hem işlevsel hem de dekoratif nedenlerle balık beslendiğine rastlanır. Çinliler, Song hanedanı döneminde büyük seramik kaplar kullanarak Japon balıklarını iç ortama taşımıştır.

Cam Kaplar
İçinde bulunan balıkların gözlemlenebileceği, saydam ve kapalı bir su tankından oluşan, içeride tutulabilecek bir akvaryum fikri, görece yakın geçmişte ortaya çıkmıştır ancak bu gelişmenin tam tarihini bulmak oldukça güçtür. 1665 yılında günceleriyle tanınan Samuel Pepys, Londra'da "bir su kabında tutulan ve orada yaşayabilen, üzerinde yurtdışından getirildiği yazan oldukça ender rastlanan bir güzelliğe" rastladığını yazar. Peppys'in gördüğü balık büyük olasılıkla o zamanlar Doğu Hint Şirketi tarafından ticareti yapılan, Çin'in Kanton bölgesinde Guangzhou'da bulunan bir bahçe balığı olan cennet balığıydı (Macropodus opercularis). 18. yüzyılda biyolog Abraham Trembley, Hollanda'da bulunan hidraları incelemek amacıyla büyük camdan silindirlerde tutmuştur. Suda yaşayan canlıların cam kaplarda beslenmesi kavramı bu döneme dayanmaktadır.

Yaygınlık

1851 yılında Büyük Fuar'da dökme demirden çerçeveler içinde süslü akvaryumların yer almasından sonra Birleşik Krallık'ta akvaryumda balık beslemek yaygın bir hobi hâline gelmiştir. Çerçeveli camdan yapılan akvaryumlar 1830'larda uzun deniz yolculukları sırasında egzotik bitkileri korumak için Britanyalı bahçıvanlar için geliştirilen sırlı Ward kasasının özel bir çeşidiydi. 19. yüzyıl akvaryumlarının metal alt paneli sayesinde içindeki su altında yakılan ateş ile ısıtılabiliyordu. Akvaryuma ilgi konusunda Büyük Britanya ile yarışan Almanya'da yüzyılın başında Hamburg, Avrupa'ya birçok yeni akvaryum balık türünün giriş noktası olmuştur. I. Dünya Savaşı'ndan sonra yerleşim yerlerine elektrik verilmesinden sonra akvaryumlar daha da yaygınlaştı. Elektrik ile birlikte yapay ılıtma, havalandırma, filtreleme ve ısıtma gibi akvaryum teknolojisi büyük ilerleme kaydetti. Hava taşımacılığı ile birlikte birçok uzak bölgeden yeni türlerin getirilmesi akvaryumda balık beslemeye ilgi duyanların sayısının artmasını sağlamıştır.

Dünya çapında yaklaşık 60 milyon kişinin akvaryumda balık beslediği ve daha fazla sayıda akvaryum bulunduğu tahmin edilmektedir. Özellikle Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'da akvaryum hobisi yaygındır. ABD'de akvaryum sahiplerinin %40 gibi önemli çoğunluğunun iki ya da daha çok akvaryumu bulunmaktadır.

Türkiye'de Akvaryum

Türkiye'de akvaryum hobisi görece yeni olup kırk ile elli yıllık bir geçmişe dayanır. Özellikle 1980'lerde yurtdışından yabancı ve egzotik balık türlerinin ithal edilmesiyle birlikte ilgilenen sayısının artması ile günümüzde akvaryum ile uğraşanların 200.000 civarında olduğu tahmin edilmektedir.

İşlevi ve tasarımı
Akvaryumlar antik çağlardaki bahçe havuzları ve cam kavanozlardan, çağdaş uzmanlaşmış sistemlere kadar geniş bir yelpazeye yayılır. Akvaryumun boyutları tek bir balığın bulunduğu küçük bir cam kavanozdan deniz ekosistemini tümüyle taklit edebilen devâsa halka açık akvaryumlara kadar değişir. İçinde yaşayan canlıların uzun süre hayatta kalabilmesinde en başarılı olan akvaryumlar, içindeki canlıların doğal yaşam alanlarındaki koşulları oldukça dikkatli bir şekilde tekrarlamaya çalışanlardır.

Tatlısu akvaryumları, düşük maliyet ve bakım kolaylığı nedeniyle hâlâ en yaygın akvaryum tipi olsa da, kendini adamış kişilerin, çok zor olan ortamları deniz suyu akvaryumlarında tekrarlamayı başarmaları sonucu bu tür de yaygınlık kazanmaktadır.

Tasarımı

Evde bulunan sıradan bir tatlısu akvaryumunda filtre sistemi, yapay ışık sistemi, hava pompası ve ısıtıcı bulunur. Bunlara ek olarak bazı tatlı su tanklarında ve tuzlu su tanklarının çoğunda su dolaşımını artırmak için elektrikli karıştırıcılar kullanılır.

Katı madde parçacıkları olduğu kadar potansiyel tehlikesi olan azotlu atıkları ve suda çözünmüş fosfatları ayırmak için tasarlanmış olan birleşik biyolojik ve mekanik filtre sistemleri de artık yaygın olarak kullanılmaktadır. Ev akvaryumlarının en karmaşık yapıya sahip olan parçaları filtreleme sistemleridir ve bu konuda çeşitli tasarımlar kullanılır. Sistemlerin çoğunda tankın suyunun az bir kısmı pompa yardımıyla çekilerek filtrelemenin yapıldığı su dışındaki bölüme gönderilir ve filtrelenen su tekrar akvaryuma verilir.

Suya yeteri kadar oksijen taşımak için ya da yoğun olarak bitki barındıran akvaryumlara karbondioksit sağlamak için hava pompaları kullanılır. Bir zamanlar her akvaryumda kullanılan bu araçlar, yeni filtreleme sistemleri yüzeyde yeteri kadar su çalkantısına sebep olup gaz değiştokuşuna neden olduğu için giderek daha az kullanılmaktadır. Akvaryum ısıtıcıları, etraftaki hava soğuduğunda akvaryum içindeki suyu istenen sıcaklıkta tutabilmek için termostat olarak çalışır. Soğuk su akvaryumlarında ya da ortam sıcaklığının istenen sıcaklığın üstünde olduğu yerlerde soğutucular da kullanılır.

Bir akvaryumun fiziksel özellikleri tasarımın ayrı bir yönünü oluşturur. Boyut, ışıklandırma koşulları, yüzen ve köklü bitkilerin yoğunluğu, kütüklerin ve taşların yerleşimi, mağara oluşumu, akvaryum dibindeki karışım, akvaryumun oda içindeki konumu gibi birçok faktör akvaryum içindeki canlıların davranışını ve yaşam sürelerini etkiler.

Bu ögeleri bir araya getirerek yapılmaya çalışılan, su kalitesini artırmak ve koşullarını akvaryum içinde yaşayan canlılar için uygun duruma getirmektir.

Sınıflandırma
Akvaryumlar, içinde barındırdıkları su hayatının tipine göre farklı şekillerde sınıflandırılabilir. Akvaryum içindeki suyun durumu ve özellikleri en önemli sınıflandırma kriteridir, çünkü suda yaşayan canlıların çoğu uygun olmayan su koşullarına maruz kaldıklarında yaşamlarını sürdüremez. Akvaryumun boyutu da ne tür ekosistemin oluşturulacağı ve hangi türlerin besleneceği konusunda sınırlandırıcıdır.

Su koşulları

Tamamen çözünmüş katıların ve diğer maddelerin temel su kimyasını, dolayısıyla da organizmaların çevreleriyle nasıl etkileşime girebileceğini etkilediği için su içindeki çözünmüş madde içeriği su koşullarının en önemli yönüdür. Tuz içeriği ya da tuzluluk su koşullarının en temel sınıflandırmasını oluşturur. Bir akvaryumda göl ya da ırmak ortamını oluşturmak için tatlı su (tuz oranı < 0,5 PPT), ırmak ağızları gibi tatlı su ile tuzlu suyun karıştığı ortamları oluşturmak için yarı tuzlu su (0,5 ile 30 PPT arasında bir tuz oranı), okyanus ya da deniz ortamını oluşturmak için tuzlu su ya da deniz suyu (30 ile 40 PPT arasında bir tuz oranı) bulunabilir. Ender olarak, tuzlu su organizmalarını yetiştirmek için daha yüksek oranda tuz içeren sulardan oluşan özel tanklar da bulunur.

Su içinde çözünmüş olan diğer maddeler, doğal ortamları akvaryumda oluşturmak için önemli diğer özellikleri belirler. Suyun pH oranı asitlik ya da alkalilik oranını belirler. Deniz suyu tipik olarak alkalidir ancak tatlı suyun pH oranı oldukça değişik olabilir. Sertlik, çözünmüş mineral içeriğinin bir ölçüsüdür, sert ya da yumuşak su tercih edilebilir. Çözünmüş organik içerik ve çözünmüş gazlar da diğer önemli faktörlerdir.

Evinde akvaryum bulunduranlar genellikle yerel su şebekesinden aldıkları musluk suyunu kullanır. Tatlı su tankları için musluk suyunda dezenfeksiyon amacıyla kullanılan klor ya da chloraminei ayırmak için kimyasal maddeler kullanılarak su, akvaryumda kullanılmak üzere hazır hâle getirilir.

Yarı tuzlu ve tuzlu su akvaryumlarına çeşitli tuz ve mineral karışımlarının eklenmesi gerekir. Bu karışımlar piyasada akvaryum kullanımı için satılmaktadır.

Daha gelişmiş akvaryumlar için, suyu kullanmadan önce alkali oranını, sertliğini ya da çözünmüş organik madde ve gaz oranını ayarlamak üzere eklemeler yapılabilir. Bunu yapmak için iki işlem vardır: deiyonizasyon ve ters osmoz. Halka açık büyük akvaryumlar genellikle nehir, göl ya da deniz kıyısında kurulur, böylelikle çok fazla işlemden geçmesi gerekmeyen yüksek miktarda suya ulaşmak kolaylaşır.

İkincil su özellikleri
Akvaryumun başarılı olması için ikincil su özellikler de önemlidir. Su sıcaklığına göre en temel iki akvaryum sınıflandırması yapılır: Tropik ve soğuk su. Birçok balık ve su bitkisi çok sınırlı bir sıcaklık aralığını tolere edebilir: Yaklaşık ortalama 25 °C'lik su sıcaklığıyla tropik ya da ılık su akvaryumları daha yaygındır ve tropik balıklar akvaryumlarda en sık rastlanan balıklardır. Soğuk su akvaryumları bu derecelerden daha düşük sıcaklıktaki akvaryumlardır ve bazı balık türleri daha soğuk olan bu ortama daha uygundur.

Su hareketi de doğal bir ekosistemi aslına sadık kalarak taklit etmek için önemli özelliklerden biridir. Akvaryumdaki balıklara göre durgun sudan, hızlı akıntılı suya kadar suya değişik hareketler verilebilir.

Su sıcaklığı birleşik bir termometre ve ısıtıcı biriminin yardımıyla ve nadiren de soğutucuyla ayarlanır. Su hareketini düzenlemek için ise karıştırıcılar kullanılır ya da filtre sisteminin su çekip bıraktığı yerlerine dikkat edilerek iç su akışı ayarlanır.

Boyut

Bir akvaryumun boyutu bir litreden daha az su alan sade bir cam kavanozdan halka açık, içinde kelp ormanı gibi ekosistemleri ya da büyük köpek balıklarını barındıran ve yalnızca mühendislik kurallarıyla sınırlanan devasa akvaryumlara kadar değişebilir. Genel olarak daha büyük akvaryumlar, pH ve sıcaklık oynamalarına karşı dayanıklı oldukları ve daha büyük bir sistem dengesine izin verdikleri için tercih edilir.

Evde bulunan akvaryumlar en az 11 litre kadar su alabilir. Bu boyutlar filtreleme ve diğer temel sistemler için pratik açıdan en küçük boyut olarak nitelendirilmektedir. Yakın geçmişte İtalya'da Roma şehrinin yerel yönetimi insanlık dışı olduğunu öne sürerek geleneksel japon balığı kavanozlarını yasaklamıştır. Suyun ağırlığı (tatlı suyun litresi 1 kg.'dır ve tuzlu su daha da yoğundur) ve içerideki su basıncı (kalın ve dirençli cam panellere gerek vardır) nedeniyle evlerde bulunan akvaryumlar en çok 1 m3 civarındadır.

Büyük su canlılarını ve ekosistemleri sergilemek için kurulmuş halka açık akvaryumlar oldukça büyük olabilmektedir. Shedd Akvaryumu 19.000 m3'lük bir ve 1.500 m3'lük iki akvaryuma sahiptir. Monterey Körfezi Akvaryumu'nun akrilik izleme penceresi, 17 metreye 5 metrelik boyutu ve 330 milimetrelik kalınlığıyla bir zamanlar dünyanın en büyük izleme penceresiydi. Okinawa Motobu'da yer alan ve Okyanus Expo Park'ın bir parçası olan Okinawa Churaumi Akvaryumu dünyanın ikinci büyük akvaryumudur. Ana tankı 7.500 metreküp su alır ve 60 santimetre kalınlığında, 8,2 metreye 22,5 metrelik dünyanın en büyük akrilik izleme paneli burada bulunur. Bu akvaryumların büyüklüğü maliyet ile sınırlıdır.

Tür seçimi
Akvaryum ile ilgilenenler arasında tür seçimi ile ilgili çeşitli teoriler dolaşmaktadır. Belki de bunların arasında en yaygın olanı akvaryumların topluluk ya da saldırgan tipi olarak ikiye ayrılmasıdır. Topluluk tankları birbirine karşı saldırgan olmayan çeşitli türleri bir arada barındırır. Günümüzde akvaryum ile uğraşanlar arasında en yaygın olan akvaryum tipi budur. Saldırgan tanklarda ise başka balıklara karşı saldırgan olan ya da saldırılara karşı dayanaklı olan sınırlı sayıda balık türü bulunur. Bu tank tiplerinin her ikisinde de akvaryumdaki balıklar aynı ya da farklı coğrafi bölgelerden gelseler de, aynı su koşullarına uyum gösteren türlerdir. Balıklara ek olarak omurgasızlar, su bitkileri ve akvaryum süsleri de bu tank tiplerinde bulunur.

Tür ya da örnek tanklarında genellikle yalnızca tek bir balık türü ve bu balık türünün doğal yaşam alanında bulunan bitkiler ile ortamdaki diğer nesneler yer alır. Bu tanklar genellikle Aplocheilidae, Poeciliidae (Lepistes türü balıklar) ve Cichlidae (Çiklit türü balıklar) familyalarındaki balıklar için kullanılır. Bu tarz tanklar bazen yalnızca erişkinlerin yavrulaması için kullanılır.

Ekotip ya da ekotop akvaryumlar doğal yaşamda bulunan belli bir ekosistemi taklit etmeye çalışır. Bu ekosistemde bulunan balıklar, omurgasızlar ve bitkiler bir araya getirilerek su koşulları ve çevre düzenlemesi ile doğal yaşam ortamlarına benzetilmeye çalışılır. Ekotop tipi akvaryumlar en gelişmiş hobi akvaryumları olarak değerlendirilir ve halka açık akvaryumlar mümkün oldukça bu tarz akvaryumları sergiler. Bu yaklaşım hem canlıları kendi yaşam ortamlarında gözlemlemeye en yakın durumdur hem de akvaryumdaki balıklar için en uygun ve sağlıklı ortamı oluşturur.

Tuzlu su akvaryumları için tür seçimi
Yukarıdaki tiplere ek olarak tuzlu su akvaryumlarının özel bir türü de mercan kayalığı akvaryumudur. Bu akvaryumlar, ılık ve tropikal okyanuslarda bulunan karmaşık mercan kayalığı ekosistemlerini taklit etmeye çalışır. Odak noktaları daha çok bu ortamlarda bulunan omurgasız canlı çeşitliliğini yansıtmaktır ve çok az küçük balık türü barındırırlar. 1980'lerden beri geliştirilen tekniklerle deniz anemonu, bazı mercanlar, canlı kayalar, yumuşakçalar ve kabuklular akvaryumda yaşatılabildiğinden, mercan kayalıkları ekosistemini taklit etmek mümkün olmuştur. Mercan kayalığı akvaryumları en zor akvaryum tipidir ve hem uzmanlık hem de normal malzemeler dışında protein toplayıcı, kalsiyum reaktörü, büyük hacimli filtrasyon (sump), metal halide türü ışıklandırma vb. çok özel ekipmanlar gerektirir, bu nedenle de maliyetleri yüksektir.

Akvaryum canlılarının kaynağı

İlk çağdaş akvaryumlarda kullanılan balık ve bitkiler doğadan toplanıp gemilerle Avrupa ve Amerika limanlarına getirilmiştir. 20. yüzyılın başlarında birçok küçük renkli tropikal balık türü Brezilya Manaus'dan, Tayland Bangkok'dan, Endonezya Cakarta'dan, Hollanda Antilleri'nden ve Hindistan Kalküta ile diğer tropik limanlardan getirilmiştir. Günümüzde hâlâ doğadan akvaryum için balık, omurgasız ve bitki toplama devam etmektedir. Dünyanın birçok yerinde yoksul yerel halk ana gelir kaynağı olarak akvaryumlarda kullanılmak üzere balık toplar. Yapay ortamlarda yavrulaması sağlanamayan birçok tür için bu önemli bir kaynaktır ve yeni türler de akvaryumseverlere sunulmaktadır.

Doğal yaşam ortamlarından canlıların toplanmasının çeşitli olumsuz yanları vardır. Bu nedenle çıkılan seferler uzun sürer, maliyet yüksektir ve başarılı olmayabilir. Taşımacılık da balıklar için oldukça tehlikelidir ve ölüm oranı yüksektir. Çoğu, stres nedeniyle zayıflar ve yolculuğun sonunda hastalanır. Balıklar toplandıkları zaman sakatlanabilir, özellikle mercan kayalıklarında yaşayan balıkları daha kolay toplayabilmek amacıyla balıkları sersemletmek için siyanür kullanıldığı durumlarda bu kaçınılmazdır.

Çok kısa süre önce, balık ve bitki toplamanın çevre üzerindeki yıkıcı etkileri dünyaçapında akvaryumseverlerin gündemine geldi. Bu etkilerin içinde mercan kayalıklarının ve toplanmayan canlıların zehirlenmesi, ender bulunan türlerin soyunun doğal yaşam alanlarında azalması, anahtar türlerin büyük oranlarda toplanması nedeniyle ekosistemlerin zarar görmesi sayılabilir. Bunlara ek olarak yıkıcı balık avlama tekniklerinin kullanılması çevreciler ve akvaryumseverler arasında giderek artan bir endişe kaynağı hâline gelmiştir. Bu nedenle, birçok ilgili akvaryumsever tarafından balık yavrulatma programları sayesinde akvaryum balığı ticaretinin doğadan yakalanan balıklara bağlılığının azaltılması ve balık yakalamanın sertifikaya bağlanması gibi çeşitli girişimler oluşmuştur.

Betalar (Betta splendens) ilk defa başarılı olarak 1893 yılında Fransa'da üretildikten sonra yavaş yavaş doğal ortamı dışında üretme teknikleri bulundu. Akvaryum ticareti için balık üreticiliği güney Florida, Singapur, Hong Kong ve Bangkok'da yaygınlaşmıştır, ayrıca Hawai ve Sri Lanka'da da küçük ölçekli yapılmaktadır. 1990'lı yılların ortasından beri deniz organizmaları üretme programları acil olarak geliştirilmeye başlanmıştır. Tatlı su türleri için uygulanan üretme programları tuzlu su türleri için uygulananlardan daha çok ilerlemiştir.

Su ürünleri yetiştiriciliği, kontrollü ortamlarda su içinde yaşayan organizmaların üretilmesidir. Akvaryum balık ticareti için su ürünleri yetiştiriciliği programlarını destekleyenler, iyi planlanmış programların hem çevreye hem de topluma yararlar sağlayacağını savunur. Su ürünleri yetiştiriciliği ya yetiştirilen organizmaların doğrudan satışa sunulması ya da doğal ortama salınarak sayılarının artırılması gibi yararlarla doğada yaşayan türler üzerindeki etkiyi azaltmaya yardımcı olur. Ancak bu uygulamaların çeşitli çevresel riskleri de bulunur.

Akvaryum balık ticareti yayılmacı balık ve bitki türlerinin gelişmesinde kaynak olarak olumsuz bir yan taşır. Doğada bulundukları ortamlar dışında, sorumsuz akvaryum sahipleri tarafından egzotik balıkların ve bitkilerin akarsulara veya göllere salınması yerel türlere ve ekosistemlere kimi zaman tehdit oluşturmaktadır.

Ekoloji
İdeal akvaryum, doğada bulunan ekolojik dengeyi akvaryumun kapalı sistemi içinde tekrarlar. Pratik olarak kusursuz bir dengeyi sağlamak hemen hemen imkânsızdır. Örnek olarak dengeli bir avcı-av ilişkisini en büyük akvaryumlarda bile sağlamak mümkün değildir. Akvaryum sahibi küçük ekosisteminde dengeyi sağlamak için çaba sarfetmelidir.

Yaklaşık bir denge sağlamak büyük su hacimleriyle kolaylaşır. Sistemi bozan herhangi bir olay akvaryumu dengeden uzaklaştırır, tankın içinde ne kadar çok su olursa sistemik bir şokla başa çıkabilmek o kadar kolaylaşır. Örneğin 11 litrelik bir akvaryumdaki tek balığın ölmesi sistemi önemli ölçüde değiştirir ancak aynı balığın, içinde başka balıklar da bulunan 400 litrelik bir tankta ölmesi sistemin dengesinde sadece küçük bir değişikliğe yol açar. Bu nedenle akvaryumseverler mümkün olduğunca büyük akvaryumları, daha kararlı bir sisteme sahip olduğu ve dengeyi sağlamak için çok fazla özen gerektirmediği için tercih eder.

Azot çevrimi

Akvaryum bakımının en önemli sorunu, içinde yaşayan canlıların biyolojik atıklarının idaresidir. Balıkların, omurgasızların, mantarların ve bazı bakterilerin atıkları amonyak şeklinde azot içerir ve bu atıklar azot çevrimine girer. Amonyak aynı zamanda bitki ve hayvan atık maddelerinin çürümesi yoluyla da oluşur. Yüksek konsantrasyonlarda azotlu atıklardan oluşan ürünler balık ve diğer canlılara toksiktir.

İyi dengeli bir akvaryumda, diğer canlıların atıklarını metabolize edebilen organizmalar bulunmalıdır. Akvaryumda üretilen azotlu atıkları Nitrosomonas cinsinden bakteriler metabolize ederek sudan aldıkları amonyağı nitrite çevirir. Yüksek konsantrasyonlarda nitrit de balıklar için toksiktir. Nitrospira cinsinden başka bir tip bakteri de nitriti daha az toksik olan nitrata çevirir. Bu süreç, akvaryum azot çevrimi olarak bilinir.

Bakterilere ek olarak su bitkileri de amonyak ve nitratları metabolize ederek azotlu atıkları elimine ederler. Bitkiler azotlu bileşikleri metabolize ettiğinde biyokütle hâline çevirirler ancak yapraklar ölüp çürüdüğünde azot, bitkiler tarafından suya geri verilmiş olur.

Aslında akvaryumseverler tarafından azot çevrimi diye adlandırılsa da bu süreç gerçek çevrimin ancak küçük bir parçasıdır: Sisteme akvaryumdaki canlılara verilen besin yoluyla azot eklenmelidir, ayrıca sürecin sonunda nitratlar suda birikir ya da bitkilerin biyokütlesine bağlanır. Bu birikim nedeniyle, evde akvaryumu olanlar, yüksek nitrat içeren suyu değiştirmeli ve nitratlarla büyümüş bitkileri sökmelidir.

Evde bakılan akvaryumların çoğunda içindeki canlıların oluşturduğu azotlu atıkları arındırmak için yeterli oranda bakteri popülasyonu bulunmaz. Bu sorun iki yoldan aşılır: Aktif karbon filtrelerle azotlu bileşikler emilir ve biyolojik filtrelerle de nitratlaşma sürecini yapan bakterilerin üremesi için gerekli koşullar oluşturulur.

Yeni akvaryumlarda yeterli sayıda yararlı bakteri bulunmaması nedeniyle azot çevrimi sorunları oluşabilir. Bu nedenle yeni tankların, içine balık konmadan önce "olgunlaşması" gerekir. Bunu yapmak için iki yöntem bulunur: Balıksız çevrim ve sessiz çevrim.

Balıksız çevrimde tankın içinde hiçbir balık bulunmaz. Bunun yerine bakterileri üretebilmek için az miktarda amonyak eklenir. Bu işlem sırasında amonyak, nitrit ve nitrat düzeylerinin gelişimi test edilir. Sessiz çevrim ise akvaryumu hızlı büyüyen su bitkileri ile doldurup, azotun bitkiler tarafından tüketilmesini sağlayarak yararlı bakterilerin üremesi için zaman kazanmaktır.

Bir tanktaki en büyük bakteri topluluğu filtrede bulunur. Bu nedenle verimli filtreleme hayati önem taşır. Filtrenin aşırı temizlenmesi bazen akvaryumdaki biyolojik dengeyi bozmak için yeterli gelebilir.

Diğer beslenme çevrimleri
Azot akvaryumdaki tek beslenme çevrimi değildir. Çözünmüş oksijen, bir hava pompası yardımıyla yüzeydeki hava-su arayüzünden sisteme dahil olur. Karbondioksit, sistemden kaçarak havaya karışır. Fosfat çevrimi önemli ama genellikle göz ardı edilen bir beslenme çevrimidir. Sisteme besin olarak giren ve atık olarak çıkan kükürt, demir ve diğer mikrobesinler de çevrime dahil olur. Azot çevriminin uygun idaresi ile birlikte yeterli derecede dengeli besin sağlanması ve biyolojik yüklemenin dikkate alınması diğer besin çevrimlerini de yaklaşık bir dengede tutacaktır.

Biyolojik yükleme

Biyolojik yükleme, akvaryumda yaşayan canlıların akvaryumun ekosistemine yükledikleri yükün bir ölçüsüdür. Bir akvaryumda yüksek biyolojik yükleme olması demek daha karmaşık bir ekosistemin bulunması ve dolayısıyla da dengenin daha kolay bozulabilmesi demektir. Ayrıca akvaryumun boyutuna bağlı olarak biyolojik yükleme için çeşitli temel kısıtlamalar bulunur. Havaya açık olan su alanı tanka giriş yapan çözünmüş oksijen oranını belirler. Nitratlaşmada yer alan bakterilerin kapasitesi koloni oluşturabilecekleri fiziksel hacimle sınırlıdır. Fiziksel olarak ancak sınırlı sayıda bitki ve hayvan, harekete de izin verecek şekilde bir akvaryuma yerleştirilebilir.

Bir sistemin biyolojik yönden aşırı yüklenmesini önlemek için akvaryumseverler bazı genel kaideler geliştirmiştir. Bunların arasında en yaygın olanı belki de "bir litre su başına 7 mm" kuralıdır. Bu kural akvaryumda bulunan tüm balıkların kuyruk uzunluğu hariç uzunluklarının santimetre cinsinden uzunluğunun litre cinsinden ölçülen akvaryum kapasitesine olan oranını belirler. Bu kural balıkların erişkin olduklarındaki boyutları göz önüne alınarak uygulanır. (Ancak bu kural kedibalığı gibi geniş balıklar ve çiklit gibi saldırgan balıklar için uygulanamaz.) Japon balığı ve diğer yüksek atık çıkaran balıklar için oranın ikiye katlanması gerektiğini (yani iki litre su başına 7 mm. gibi) savunan akvaryumseverler vardır. Ancak birçok kişi, balıkların davranışını, hareketliliğini, diğer balıklarla uyumunu (örneğin iki erkek betta bir arada tutulmamalıdır), akvaryumun boyutlarını ve filtreleme kapasitesini dikkate almayan bu kuralın geçerliliğini sorgular. Balık miktarını belirlemenin en iyi yolu tecrübeli bir akvaryumsevere, yerel akvaryum ile ilgili örgütlere sormak ya da çevrimiçi forumlarda araştırmaktır.

Bir sistemin maksimum ya da ideal biyolojik yüklemesinin hesaplanması teorik olarak bile çok zordur. Bunun için atık üretme hızı, nitratlaşma verimliliği, su yüzeyindeki gaz değişim hızı ve gerekli olan daha birçok değişkeni hesaplayabilmek gerekir. Pratik olarak çok karmaşık ve zor olan bu iş yerine akvaryumseverler genel kabul görmüş kaideleri ve deneme yanılma yöntemini kullanarak uygun biyolojik yükleme düzeylerini belirler.

Halka açık akvaryumlar

Halka açık akvaryumlarda birçok balık ve bitki türü sergilenmektedir. Halka açık akvaryumlarda amatör akvaryum hobicilerinin sahip olabileceğinden çok büyük birkaç tank ile birlikte çok sayıda tank bulunabilmektedir. En büyük tanklar milyonlarca litre su tutabilmekte ve yunuslar, köpek balıkları ya da beluga balinaları gibi büyük türleri içinde barındırabilmektedir. Su canlıları ve samur ile penguen gibi suda yaşayan canlılar da halk akvaryumlarında sergilenirler.

İşletme açısından bir halk akvaryumu, hayvanat bahçesi ya da müzeye benzer özellikler taşır. İyi bir akvaryum, sabit koleksiyonunun yanı sıra sürekli gelen ziyeretçileri artırmak için özel gösteriler de sunabilmelidir. Bazılarında ufak bölümlerde balıklarla temasa geçilebilir. Örneğin Monterey Körfezi Akvaryumu'nda bulunan sığ su tanklarında yaygın vatoz türlerine elle dokunmak ve insan derisine benzeyen vücutlarını hissetmek mümkündür.

Hayvanat bahçelerinde olduğu gibi, akvaryumlarda da koleksiyonlarında bulunan örneklerin biyolojik yapılarını ve yaşam tarzlarını inceleyen araştırma kadrosu bulunur. Yakın zamanda büyük akvaryumlarda açık deniz balıklarının çeşitli türlerini sergilemek ve yetiştirmek için (hatta denizanalarını bile) çalışmalar başlatılmıştır ancak doğal ortamlarında su tankının duvarları gibi katı yüzeylerle hiç karşılaşmamış olan bu canlılar duvarlardan içgüdüsel olarak kaçınmaktansa doğrudan duvarlara çarpmakta ve bu işi zorlaştırmaktadır.

İlk halka açık akvaryum 1853 yılında Londra'da Regent's Park'ta açılmıştır. Bunu hızlı bir şekilde P.T. Barnum tarafından New York'ta Broadway'de açılan ABD'nin ilk halk akvaryumu izlemiştir. Detroit, New York, Philadelphia ve San Fransisco'yu izleyen ABD'nin büyük şehirlerinin tamamında halk akvaryumları bulunur.

Halk akvaryumlarının çoğunluğu doğal deniz suyu sağlamayı kolaylaştırmak için okyanus kıyısında kurulmuştur. Deniz kıyısında kurulmayan öncülerden birisi Chicago'daki Shedd Akvaryumudur. Bu akvaryuma deniz suyu özel tankerlerle demiryolu ile taşınmaktadır. 1911 yılında kurulan Philadelphia Akvaryumu yakındaki nehir aşırı kirlendiğinden şehrin su şebekesinden tatlı su çekmek zorunda kalmıştır.

En iyi halk akvaryumları genellikle önemli deniz araştırmaları kurumları ile bağlantılı olarak ya da kendi başlarına araştırma programlarına sahiptir ve genellikle yöresel sularda bulunan ekosistemler ve türler üzerine uzmanlaşır. Örneğin Kanada Vancaouver'deki Vancouver Akvaryumu deniz araştırmaları, çevre koruması ve deniz memelileri rehabilitasyon merkezi olarak önemli bir yer teşkil eder ve Kuzeybatı Pasifik türleri üzerine uzmanlaşmıştır.

Ayrıca bakınız
 Akvaryumlar listesi
 Bilimsel adları ile akvaryum balıkları listesi
 Deniz akvaryumu balık türleri listesi
 Tatlı su akvaryumu balık türleri listesi
 Teraryum
 Paludaryum
 Akvaristlik
 Vivaryum

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Deniz Akvaryum Konseyi resmî sitesi

Akvaristlik
Evcil hayvan ekipmanları
Hayvanları saklamak için kullanılan binalar ve yapılar

Akvaryum


Ralph Kray (* 23. März 1962 in Siegen, Nordrhein-Westfalen) ist ein deutscher Geistes- und Managementwissenschaftler. Er ist Hauptherausgeber einer Buchreihe für Healthcare Innovation Management.

Studienzeit
Von 1981 bis 1989 studierte er Evangelische Theologie, Philosophie, Allgemeine Literaturwissenschaft und Germanistik an den Universitäten Basel, Erlangen-Nürnberg, Tübingen und Siegen; nach dem Magisterexamen mit einer Arbeit über den französischen Strukturalismus am Beispiel Roland Barthes an der Universität Siegen 1989 promovierte er ebenfalls an der Universität Siegen 1994 mit einer medienwissenschaftlichen Arbeit zur Rezeptions- und Wirkungsgeschichte antiker Mythen bis in die Gegenwart zum Dr. phil.

Lehre und Forschung
1989 wurde er Wissenschaftlicher Mitarbeiter für Allgemeine Literaturwissenschaft an der Universität Siegen, 1997 Wissenschaftlicher Mitarbeiter an den Geisteswissenschaftlichen Zentren Berlin e. V. 2004 wurde er "Coordinating Agent" des Provost Office und Europäischen Büros der Johns Hopkins University (Baltimore), für das transatlantische Forschungsnetzwerk "Issues of Aging". 2005 war er an der Charité-Universitätsmedizin Berlin Projektbeauftragter des Dekanats, 2007 wurde er Leiter "Nationale und Internationale Geschäftsentwicklungsprojekte" Charité – Universitätsmedizin Berlin. 2011 berief ihn die Johns Hopkins Carey Business School in Baltimore zum "Executive in-Residence in Healthcare Innovation Management", seit 2012 wurde seine Fakultätsberufung erweitert zum "Executive Scholar-in-Residence in Healthcare Management". Er vertritt die akademischen und geschäftlichen Interessen des Dekans der Johns Hopkins Carey Business School in Europa. Er hat auch Interviews und Artikel für stern und in anderen Medien publiziert.

Veröffentlichungen
"Paradoxien, Dissonanzen, Zusammenbrüche: Vom Ende und Fortgang der Provokationen" (zus. m. K. Ludwig Pfeiffer). In: Gumbrecht, Hans Ulrich/Pfeiffer, K. Ludwig (Hrsg.): Paradoxien, Dissonanzen, Zusammenbrüche. Situationen offener Epistemologie. Frankfurt a. M.: Suhrkamp 1991, S. 13–31. (= stw 925).
Autorität. Spektren harter Kommunikation. Hg. v. Ralph Kray, K. Ludwig Pfeiffer und Thomas Studer. Opladen: Westdeutscher Verlag 1992.
Herakles/Herkules I. Metamorphosen des Heros in ihrer medialen Vielfalt. Hg. v. Ralph Kray und Stephan Oettermann. Basel, Frankfurt a. M.: Stroemfeld (1993) 1994.
Herakles/Herkules II. Medienhistorischer Aufriß. Repertorium zur intermedialen Stoff und Motivgeschichte. Basel, Frankfurt a. M.: Stroemfeld (1993) 1994. (Zus. m. Stephan Oettermann.)
Theorie als kulturelles Ereignis. Hg. v. K. Ludwig Pfeiffer, Ralph Kray und Klaus Städtke. Berlin/New York: de Gruyter 2001.
Spielräume des auktorialen Diskurses. Hg. v. Ralph Kray und Klaus Städtke. Berlin: Akademie Verlag 2003. ISBN 3-05-003737-7.
Geschlossene Formen. Hg. v. Ralph Kray und Kai Luehrs-Kaiser. Koenigshausen & Neumann: Würzburg 2005. ISBN 3-8260-2722-1.
"Verlautbarungssystem Gesundheit. Die Zumutbarkeit politischer und anderer Kommunikation im Sozial- und Gesundheitswesen". In: Rademacher, Lars (Hrsg.), Politik nach Drehbuch. Von der Politischen Kommunikation zum Politischen Marketing. Münster: LIT Verlag 2005, S. 182–205.
Strategische Allianzen im Gesundheitssektor. Kooperation und Koordination zwischen Krankenhaus und Industrie. Wiesbaden: Gabler 2009.
"Achtung: Patientendämmerung online!" In: Koch, Christoph (Hrsg.): Achtung: Patient Online! Wie Internet, soziale Netzwerke und kommunikativer Strukturwandel den Gesundheitssektor transformieren. Hg. v. Christoph Koch. Wiesbaden: Gabler 2010, S. 5–18.
Priorisierte Medizin. Ausweg oder Sackgasse der Gesundheitsgesellschaft? Hg. v. Adele Diederich, Christoph Koch, Ralph Kray und Rainer Sibbel. Wiesbaden: Gabler 2011.

Einzelnachweise

Weblinks
Homepage an der Johns Hopkins Carey Business School mit Forschungs-, Lehr- und Arbeitsschwerpunkten (Auf Englisch)
Literatur von und über Ralph Kray im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek
The Production of the Author On the Edges of (Modern?) Communication. Ingo Berensmeyer, Zentrum für Literaturforschung Berlin (auf Englisch)

Geisteswissenschaftler
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Ralph Kray


El flujo de un campo vectorial es una magnitud escalar (o pseudoescalar) que se define como la integral del campo vectorial sobre una superficie bidimensional.

Dado un campo vectorial  definido sobre una superficie S, el flujo de este campo sobre esta superficie viene dado por:

Donde  es el vector unitario y normal a la superficie dirigido hacia el exterior de la misma.

Superficies cerradas
Si la superficie sobre la que se calcula el flujo es una superficie cerrada S y
si el campo es diferenciable, el teorema de la divergencia permite calcular el flujo también como:

donde V es el volumen limitado por la superficie cerrada anterior.

Superficies no cerradas
Si se tiene un campo solenoidal  definido sobre una superficie simplemente conexa, no cerrada y con contorno suave entonces el flujo a través de esta superficie puede definirse como

donde  es el vector tangente a la curva que constituye el contorno de la superficie no cerrada.

Aplicaciones
 Flujo eléctrico
 Flujo magnético
 Ecuaciones de Maxwell

Referencias

Bibliografía

Cálculo vectorial

Flujo de un campo vectorial


was a Japanese actress. She is known for her roles in television series Asuka (1999), Pride (2004), FlashForward (2009), and Miss Sherlock (2018) as well as films such as Ring (1998), Yomigaeri (2003), and Dog in a Sidecar (2007).

Life and career
Takeuchi was born on 1 April 1980 in Urawa, Saitama, Japan. She was "discovered" during spring break in Harajuku after junior high school.

Takeuchi was married to Shidō Nakamura II (who had co-starred with Takeuchi in the film Be With You) from 10 May 2005 until their divorce on 29 February 2008. She had a son with Nakamura who was born in November 2005. Prior to the couple's divorce, Nakamura had apologized for a drunk driving incident where he was with actress Aya Okamoto and later seen with actress Saki Takaoka. After the drunk driving incident, Takeuchi reportedly moved to live in her management office shortly before filing for divorce in October 2006.

Takeuchi married actor Taiki Nakabayashi on 27 February 2019. Her son, in junior high school at the time was reported to have actively encouraged her second marriage. In November 2019, she announced she was pregnant and gave birth to her second son in January 2020.

Takeuchi was known for her earlier roles, starring in Japanese television dramas such as Mukodono (My Husband), Lunch no Joō (The Queen of Lunch), Egao No Hōsoku, and Pride, as well as NHK's Asadora television series Asuka.  In the romantic comedies Mukodono, she and Nagase Tomoya played newlyweds and in Lunch no Joō, she played a girl with a mysterious past who loves her lunch. In drama Egao no Hōsoku, her character experiences meeting new people while supporting a manga writer and in Pride, her character is the love interest of a hockey player portrayed by Takuya Kimura.

Takeuchi's earlier films include Hoshi Ni Negaiwo, Yomigaeri, and Be with You (Ima, Ai ni Yukimasu). Her performances in Yomigaeri (2003), Be With You (2004), and Spring Snow (2005) were recognized by the Japanese Academy Awards. She later won the Best Supporting Actress Award at the Japanese Academy Awards for her role in the 2014 film Cape Nostalgia.In 2010, Takeuchi appeared on the science fiction American TV serial FlashForward in two episodes (as a character portrayed in five). Director Michael Nankin called her "Japan's answer to Audrey Hepburn." Takeuchi's dialogue was in Japanese, but she said the experience caused her to make it a goal to master English as she wished she had been able to communicate better with the other cast members and crew.

In 2018, Takeuchi portrayed the titular character in Hulu/HBO Asia series Miss Sherlock, an adaptation of Arthur Conan Doyle's Sherlock Holmes detective stories.

Death

On 27 September 2020 at 2:00a.m. (JST), Takeuchi was found hanged at her home in Shibuya, Tokyo. She was taken to the hospital, but died shortly afterwards. No suicide note has been found. She was 40 years old.

 Filmography

 Television
 Cyborg (1996 Fuji TV)
 Nice Guy (1997 Fuji TV)
 Shin-D (1997 NTV)
 Frozen Summer (1998 NTV) as Junko Moriguchi
 Setsunai (1998 TV Asahi)
 Dangerous Police Forever (1998 NTV) as Asuka Fubuki
 Kantaro Terauchi's Family in autumn 1998 (1998 TBS) as Misuzu Kawachi
 Nanisama (1998 TBS) as Yuri Kimura
 Romance (1999 NTV) as Kotoe Kurasawa
 Asuka (1999 NHK Asadora) as Asuka Miyamoto
 Friends (2000 TBS) as Miyuki Matsuno
 Stories of 100 Years in episode 2 (2000 TBS) as Toshiko Nagai
 Style! (2000 TV Asahi) as Shiori Sakakibara
 A White Shadow (2001 TBS) as Noriko Shimura
 Mukodono! (2001 Fuji TV) as Sakura Arai
 School Teacher (2001 TBS) as Motoko Asakura
 Lunch no Joō (2002 Fuji TV) as Natsumi Mugita
 The Law of the Smile (2003 TBS) as Yumi Kurasawa
 Autumn in Warsaw (2003 YTV) as Yoko Aoki
 Pride (2004 Fuji TV) as Aki Murase
 New York Love Story (2004 Fuji TV) as Eiko Fujikura
 Fukigen na Jiin (The Selfish Gene) (2005) as Yoshiko Aoi
 Bara no nai Hanaya (2008) as Miou Shirato
 FlashForward (2009 ABC) as Keiko Arahida
 Natsu no Koi wa Nijiiro ni Kagayaku (2010) as Shiori Kitamura
 Strawberry Night (2012) as Reiko Himekawa
 cheap flight (2013)
 Sanada Maru (2016 NHK) as Yodo-dono
 Kamoshirenai Joyū tachi (2016 Fuji TV) as herself
 A Life (2017 TBS) as Mifuyu Danjō
 Miss Sherlock (2018 Hulu, HBO) as Sara "Sherlock" Shelly Futaba (Sherlock Holmes)
 Innocent Days (2018 Wowow) as Yukino Tanaka
 Queen (2019 Fuji TV)

 Film
 Innocent World (1998) – Ami
 Ring (1998) – Tomoko Oishi
 Big Show! Sing in Hawaii (1999) – Satomi Takahashi
 Night of the Shooting Star (2003) – Kana Aoshima
 Yomigaeri (2003) – Aoi Tachibana
 Heaven's Bookstore – The Light of Love (2004) – Shoko Hiyama / Kanako Nagase
 Be with You (2004) – Mio Aio
 Spring Snow (2005) – Satoko Ayakura
 A Dog on Sidecar (2007) – Yōko
 The World According to Chocolat (2007) – Chocolat
 Closed Note (2007) – Ibuki Mano
 Midnight Eagle (2007) – Keiko Arisawa
 The Glorious Team Batista (2008) – Kimiko Taguchi
 The Triumphant of General Rouge (2009) – Kimiko Taguchi
 No More Cry (2009) – Tetsuko Yamagishi
 Golden Slumbers (2010) – Haruko Higuchi
 Flowers (2010) – Kaoru
 1,778 Stories of Me and My Wife (2011) – Setsuko
 A Ghost of a Chance (2011)
 Hayabusa (2011, 20th Century Fox) – Megumi
 Cape Nostalgia (2014)
 Creepy (2016) – Yasuko Takakura
 The Magnificent Nine (2016) – Toki
 The Inerasable (2016) – I
 The Travelling Cat Chronicles (2018)
 The Confidence Man JP: The Movie (2019)
 A Long Goodbye (2019)
 The 47 Ronin in Debt (2019) – Riku
 The Confidence Man JP: Episode of the Princess (2020)

Other

 Narrator
 Wonderful Spaceship Earth (2002 TV Asahi)
 If the World is 100 Villages 6 (2009 TV Fuji)
 The Nonfiction (2010 TV Fuji)
 Eko's manners (2011 BS Asahi)

 Dubbing roles Inside Out – JoyTitanic (2001 Fuji TV edition) – Rose DeWitt Bukater (Kate Winslet)

 Works

 Essay

 Nioi Fechi (2004 Pia)
 Nioi Fechi 2 calorie off (2006 Pia)

 Photo essay
 Tabibon (travel diary of Tahiti) (2007 SDP)

 Supplies-of-provisions catalog

 Takeuchi Marche

 Single
 Tada Kaze Wa Fukukara (1998 Pony Canyon)

 Awards and nominations

 Awards
 2001: 9th Hashida Best Newcomer Award
 2001: 31st the Television Drama Academy Award: Best Supporting Actress for Gakkou no Sensei 2002: 34th the Television Drama Academy Award: Best Actress for Lunch no Joou 2002: 26th Élan d'or Award: Newcomer of the Year
 2002-2003: 6th Nikkan Sports Drama Grand Prix: Best Actress for Lunch no Joou 2004: 13th Japan Movie Critics Award: Best Actress for Yomigaeri 2005: 22nd Wakayama Citizen Movie festival: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu 2005: 9th NIFTY Film Award: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu 2005: Movie Walker Cinema Award: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu 2003-2004: 7th Nikkan Sports Drama Grand Prix: Best Actress for Pride 2007: Osaka Movie Press Club Best Movie Award: Best Actress for Sidecar ni Inu 2007: 20th Nikkan Sports Film Award: Best Actress for Sidecar ni Inu 2007: 31st Fumiko Yamaji Award: Best Actress for Sidecar ni Inu 2008: 81st Kinema Junpo Award: Best Actress for Sidecar ni Inu, Closed Note, and Midnight Eagle 2008: 17th Japan Movie Critics Award: Best Actress for Sidecar ni Inu 2008: Yahoo! Japan Katteni Movie Award: Best Actress for Sidecar ni Inu and Closed Note 2008: 56th the Television Drama Academy Award: Best Supporting Actress for Bara no nai Hanaya 2010: 66th the Television Drama Academy Award: Best Supporting Actress for Natsu no Koi wa Nijiiro ni Kagayaku Nominations
 2003: 27th Japan Academy Prize: Best Actress for Yomigaeri 2003: 46th Blue Ribbon Awards: Best Actress for Yomigaeri,Hoshi ni Negai wo 2004: 28th Japan Academy Prize: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu 2004: 47th Blue Ribbon Awards: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu,Heaven's Bookstore 2004: 14th Tokyo Sports Film Award: Best Actress for Ima, Ai ni Yukimasu 2004-2005: 8th Nikkan Sports Drama Grand Prix: Best Actress for Fukigen na Gene 2005: 29th Japan Academy Prize: Best Actress for Haru no Yuki 2007: 50th Blue Ribbon Awards: Best Actress for Sidecar ni Inu 2007: 17th Tokyo Sports Film Award: Best Actress for Sidecar ni Inu 2009: 34th Hochi Film Award: Best Actress for The Triumphant of General Rouge 2010: 35th Hochi Film Award: Best Supporting Actress for Golden Slumbers 2011: 36th Hochi Film Award: Best Actress for Hayabusa and 1,778 Stories of Me and My Wife''

References

External links

1980 births
2020 deaths
2020 suicides
20th-century Japanese actresses
21st-century Japanese actresses
Japanese film actresses
Japanese television actresses
People from Saitama (city)
Japanese expatriates in the United States
Stardust Promotion artists
Asadora lead actors
Suicides by hanging in Japan
Suicides in Tokyo
Female suicides

Yuko Takeuchi


Pinus amamiana (Amami pine, Yakushima white pine) is a species of pine. It is a native of southern Japan, on the islands of Yakushima and Tanegashima south of Kyūshū. It has also been grown horticulturally in Japanese parks. This pine can grow to a height of 25 m with a trunk diameter of up to 1 m.

The needles grow in bundles of five and the cones are 5–8 cm in length.

This tree is known in Japanese as amami-goyōmatsu, amami-goyō, and yakutane-goyō.

References

amamiana
Endemic flora of Japan
Trees of Japan
Endangered flora of Asia

Pinus amamiana


În matematică, un punct șa (în ) al unei funcții  definite pe un produs cartezian  a două mulțimi  și  este un punct  în așa fel încât:
  atinge un maxim în  pe ;
 iar  atinge un minim în  pe .

Unii autori inversează maximele și minimele ( cu un minim în  și  cu un maxim în ), dar aceasta nu schimbă cantitativ rezultatele (se poate reveni la cazul prezent prin schimbare de variabile).

Termenul punct șa se referă la forma de șa de cal pe care o ia graficul funcției când  și  sunt intervale din . În terminologia din limba franceză se utilizează denumirea de punct trecătoare, cu referire la imaginea unei trecători din munte.

Într-o dimensiune, un punct șa este un punct de inflexiune care este și punct staționar.

Mai general, un punct șa pentru o funcție este un punct staționar în vecinătatea căreia curba nu se află doar pe o parte a hiperplanului tangent.

Noțiunea de punct șa intervine:
 în optimizare, concept care permite enunțarea unor condiții care asigură existența unei soluții primare duale;
 în teoria jocurilor, puncte șa în matricile de câștig;
 pentru determinarea unor soluții particulare ale unor ecuații care nu sunt de minim sau maxim.

Definiție
Iată o definiție destul de generală a noțiunii de punct șa a unei funcții definite pe un produs cartezian de mulțimi. Nicio structură nu este cerută pe aceste mulțimi. Funcția trebuie din contra să-și ia valorile în mulțimea numerelor reale  (sau mai general în dreapta reală încheiată ).

TeoremăPunct șa
Fie  și  două mulțimi și  o funcție care poate lua valorile . Se spune că  este un punct-șa al  pe  dacă

În condițiile de mai sus,
 este numită valoarea șa a .

Altfel spus,  atinge un maximum în  pe  și  atinge un minimum în  pe . Nimic nu este cerut în afara crucii ,  astfel încât imaginea șeii să poată fi înșelătoare ca atunci când  este definită de  (toate punctele de pe axele de ordonate sunt puncte șa).

Referințe și  note

Bibliografie
  H. Brézis (1973), Opérateurs Maximaux Monotones et semi-groupes de contractions dans les espaces de Hilbert. Mathematics Studies 5. North-Holland, Amsterdam. .
  M. Sion (1958),  « On general minimax theorems », Pacific Journal of Mathematics 8, 171-176.

Legături externe

Calcul diferențial și integral cu variabile multiple
Geometrie analitică

Punct șa


Domenico Tedesco (Rossano, 12 de setembro de 1985) é um treinador de futebol ítalo-alemão. Atualmente, é treinador da Seleção Belga, cargo assumido no dia 8 de fevereiro de 2023.

Carreira
Radicado na Alemanha desde os 2 anos, Tedesco jogou nas categorias de base do ASV Aichwald e do FV Zuffenhausen, porém nunca chegou a se profissionalizar e virou empregado da Daimler AG (atual Mercedes-Benz Group), acumulando com as funções de técnico do time Sub-9 do Aichwald.

Em julho de 2008, com apenas 22 anos de idade, ingressou na comissão técnica do Stuttgart, onde trabalharia como auxiliar de Thomas Schneider na equipe Sub-19 até 2013, quando foi promovido ao comando técnico. Em 2015 foi para o Hoffenheim, onde permaneceria como treinador da base até 2017, ano em que teve sua primeira experiência como técnico principal de uma equipe, ao substituir Pavel Dochev no Erzgebirge Aue, que estavam na última posição da 2. Bundesliga. Sob o comando de Tedesco, os violetas venceram 6 jogos, empataram 2 e perderam 3 partidas, terminando em 14º lugar. O desempenho chamou a atenção do Schalke 04 que o contratou para a temporada seguinte.

Assinando por 2 temporadas com os Azuis Reais, Tedesco voltou a surpreender em novembro de 2017, quando o Schalke perdia por 4 a 0 para o  e após fazer 3 mudanças, viu a equipe obter um improvável empate por 4 a 4. Em março de 2019, sua passagem pelo clube foi encerrada após uma derrota por 7 a 0 para o , pelas oitavas-de-final da Liga dos Campeões da UEFA. Voltou à ativa em outubro do mesmo ano, ao assinar com o Spartak Moscou, onde ganhou o apoio da torcida apesar de não convencer nos resultados em campo. Em dezembro de 2020, Tedesco anunciou que não renovaria o contrato, devido aos impactos da pandemia de COVID-19 e que pretendia ficar mais tempo ao lado de familiares..

Em dezembro de 2021, o RB Leipzig anunciou a contratação do treinador, substituindo Jesse Marsch. Os destaques foram a campanha na Liga Europa, quando levou o RB até a semifinal (a equipe foi eliminada pelo  por 3 a 2 no placar agregado) e a final da Copa da Alemanha, que terminou com o título conquistado sobre o , vencendo por 4 a 2 nos pênaltis.

Em 8 fevereiro de 2023, foi anunciado como treinador da Seleção Belga, sucedendo Roberto Martínez, que fora demitido após a Copa do Mundo FIFA de 2022.

Jogos pela seleção belga
 <span style="font-size: .8em;">Legenda:  Vitórias —  Empates —  Derrotas

Estatísticas

Títulos
RB Leipzig
 Copa da Alemanha: 2021–22

Ligações externas
 Perfil de Domenico Tedesco - OGol.com.br

Naturais de Rossano
Alemães de ascendência italiana
Treinadores de futebol da Itália
Treinadores do FC Schalke 04
Treinadores do RasenBallsport Leipzig
Treinadores da Seleção Belga de Futebol

Domenico Tedesco


Kalecik, İç Anadolu Bölgesi'nde Ankara'ya bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
Kalecik ve çevresi, tarihi MÖ 4000 yıllarına kadar uzanan, çok eski bir yerleşim bölgesidir. MÖ 4000 yıllarında Hititler'in bu bölgede yaşadığına dair bazı kalıntılar bulunmuştur. Daha sonraları bölge,Büyük İskender'in ve ardından Doğu Roma İmparatorluğu'nun  hakimiyetine girmiştir. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi ile Türklerin Anadolu'ya gelişinden sonra 1075 yılında Kalecik Kalesi, Selçuklu Türkleri tarafından  zaptedilmiş  ve onların hakimiyetine geçmiştir. Selçuklu Devletinin yıkılmasından sonra yörede beylikler döneminde Candaroğulları'nın hüküm sürdüğü anlaşılmaktadır. Yıldırım Bayezid zamanında Ankara ile birlikte Kalecik Kalesi de Osmanlılar tarafından  zaptedilmiştir. Timur'un çekilmesinden sonra tekrar Candaroğulları yörede yeniden kısa bir hakimiyet kurmuşlar, sonra tekrar Osmanlıların hakimiyetine geçmiştir. Kalecik, Osmanlı döneminde uzun yıllar Çankırı sancağına bağlı bir kaza olmuştur.

Anadolu Tarihi Coğrafyası üzerinde araştırmaları bulunan W.Ramsay Kalecik'in çevresinde Acıtorızıacum isimli bir kentten söz etmiştir. Ayrıca araştırmalarında W.Ramsay, Kalecik'i Eçelriga olarak tanımlamıştır.

Ayrıca yakın tarihimizde Türk Kurtuluş Savaşında nokta hizmeti vermek, Kuvâ-yi Milliye güçlerine lojistik destek sağlamak bakımından hizmet etmiştir.

1925 yılında Mustafa Kemal Atatürk Kastamonu yolculuğu sırasında bölgeyi ziyaret etmiştir.

Coğrafya
İlçe, Ankara'nın kuzeydoğusunda yer alır. İlçenin doğusunda Sulakyurt, güneyinde Kırıkkale ve Elmadağ, batısında Çubuk, kuzeyinde de Çankırı (Şabanözü) bulunmaktadır.

İlçenin batı ve güneydeki dağlık ve engebeli kesimler ile güney-kuzey doğrultusunda Kızılırmak Vadisinden oluşmaktadır. Batısını Karbasan Dağı, güneyini de İdris Dağı yer almaktadır. Doğuda Kızılırmak'ın kıyısında ise ova düzlükleri bulunur.

Nüfus

Mahalleler
Kalecik'in 57 mahallesinin 6'sı merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 6.452 kişi   (% 49,7) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 46,7 km uzaklıktaki Şemsettin'dir. İlçede nüfusu en fazla olan, 2.682 kişi ile Halitcevriaslangil mahallesidir.  Kalecik'in nüfusu 2017 yılında % 2,67 azalmıştır.**

* Km,  kaymakamlığa olan uzaklıktır.

** TUİK 01 Şubat 2018 verileri

Yönetim

Belediye başkanları

Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. Hayvancılık ikinci plandadır.
 Bağcılık
 Şekerpancarı
 Buğday
 Arpa
 Elma
 Armut yetiştirilir
 Kayısı
 Ekmek Ayvası
 Kiraz
Un
Kalecik açık ceza infaz kurumları ürünleri
Üzüm
Şarab

İlçe topraklarında bentonit ve mermer yatakları ve krom cevheri bulunmaktadır.

Tarihi eserler
İlçe merkezinde hakim bir tepede bulunan Kalecik Kalesi Romalılardan kalma olup, Osmanlılar zamanında onarım görmüştür. Kalecik Osmanlılar  döneminde oldukça   gelişmiş  bir kasaba olarak bilinmektedir. Evliya Çelebi'nin seyahatnamesinde  adı  zikredilen  yerlerden birisidir. O tarihlerde Ahilik yörede yaygınlık kazanmıştır; tabakçılık, bakırcılık ve kumaş dokumacılığı dönemin gelişmiş el sanatlarındandır.

Hasbey, Hamdi, Saray, Tabakhane camileri   ile Kazancı Baba Türbesi ve Kızılırmak üzerindeki Develioğlu Köprüsü belli başlı tarihi eserleridir.

Kaynakça

Kalecik


O Campeonato Brasileiro de Ginástica Rítmica é uma das principais competições nacionais anuais de ginástica rítmica realizadas no Brasil. Sua primeira edição aconteceu em 1971, com a participação de três federações, a Federação Carioca de Ginástica (FCG), Federação de Ginástica do Estado do Rio de Janeiro (FGRJ) e a Federação Mineira de Ginástica (FMG). O Campeonato Brasileiro é dividido em dois diferentes eventos, um para as provas individuais e outro para as provas de conjuntos, conhecido como Campeonato Brasileiro de Ginástica Rítmica Ilona Peuker.

Medalhistas

Equipes

Individual

Geral

Arco

Bola

Maças

Fita

Conjuntos

Geral

Simples

Misto

Referências

Competições de ginástica do Brasil
Brasileiro


Hans Hach Verdugo, né le  à Culiacan, est un joueur de tennis mexicain, professionnel depuis 2013.

Carrière

Hans Hach Verdugo fait partie de l'Équipe du Mexique de Coupe Davis depuis 2016.

En 2021, il remporte son premier titre sur le circuit ATP avec John Isner à Cabo San Lucas.

Palmarès

Titre en double messieurs

Parcours dans les tournois du Grand Chelem

En double

|-
|2018
|
|
|
|
|-
|colspan=9|
|-
|2022
|
|
|
|
|-
|2023
|
|colspan=2|
|colspan=2|
|colspan=2|

Classements ATP en fin de saison

Notes et références

Liens externes

Joueur mexicain de tennis
Joueur de tennis gaucher
Naissance en novembre 1989

Hans Hach Verdugo


El título de Doctor en Ciencias (en idioma inglés Doctor of Science ; en latín Scientiæ Doctor), generalmente abreviado como Sc.D., D.Sc., S.D. o Dr.Sc. es un grado académico de investigación concedido en diversos países del mundo. En algunos países, el título de Doctor en Ciencias es el nombre utilizado para el doctorado estándar en ciencias; en otras partes, el Sc.D. es un doctorado de mayor grado, otorgado en reconocimiento a una contribución sustancial y sostenida al conocimiento científico, más allá de la requerida para un título de Philosophiæ doctor (Ph. D.)

En Estados Unidos
En Estados Unidos, el grado de Doctor of Science es reconocido formalmente como un grado de doctorado expedido por las universidades especializadas en la investigación. El título académico se abrevia como Sc.D. (o D.Sc.) y es reconocido tanto por el Departamento de Educación de los Estados Unidos como por la National Science Foundation, considerándose equivalente al más comúnmente otorgado grado de Ph.D..

El primer título de Sc.D. de Estados Unidos fue concedido por la Universidad de Harvard en 1872, cuando comenzaron los estudios de posgrado en Harvard, siendo introducido en el mismo año que el título de Ph.D. El título de Doctor en Ciencias se concede tras la defensa de la tesis oficial de investigación y la aprobación de un tribunal sobre la base de investigaciones y publicaciones originales, y se otorga principalmente en los programas de doctorado de ciencias, tales como ingeniería, medicina, ciencias de la salud y economía de la salud.

Aunque más raro que el título de Doctor en Filosofía (Ph.D.), el título de Doctor en Ciencias ha sido otorgado por instituciones, como la Universidad de Harvard, la Universidad Johns Hopkins, el Instituto de Tecnología de Massachusetts, la Universidad Robert Morris y la Universidad de Tulane.

También hay institucioness donde los grados Sc.D. y Ph.D. tienen diferentes requisitos, aunque se consideren oficialmente equivalentes. La escuela de ingeniería de la Universidad de Washington en St. Louis, por ejemplo, requiere cuatro cursos de posgrado más en el programa de D.Sc. que en el programa de Ph.D., mientras que este último requiere servicios como profesor asistente. La Universidad Johns Hopkins también ofrece títulos de Ph.D. y Sc.D. en ciertos programas, con solo pequeñas diferencias. En algunas instituciones, el Sc.D. incluso se ha convertido en el Ph.D. Por ejemplo, el grado de doctor Sc. D. en bioestadística en Harvard recientemente se ha convertido en Ph.D., a pesar de que la estructura del doctorado y los requisitos se han mantenido idénticos.

En Reino Unido, Irlanda y la Commonwealth
En Irlanda, el Reino Unido y los países de la Commonwealth, como India, el grado de Doctor en Ciencias es uno de los grados superiores de doctorado. En algunas universidades más antiguas por lo general tiene menos prioridad que los doctorados en Teología, Leyes o Derecho Civil, Medicina y Letras, y más que el de Música. El grado es conferido a un miembro de la universidad que tiene un historial probado de erudición internacionalmente reconocida. Un candidato para el título general estará obligado a presentar una selección de sus publicaciones a la junta de la facultad correspondiente, que decidirá si el candidato merece este título.

Este grado es rara vez concedido, y solo de manera excepcional, a un investigador menor de cuarenta años. Sin embargo, Simon Barradas y Marie Stopes lo obtuvo a la edad de 25 y Kevin Warwick había sido galardonado con dos Sc.D. cuando tenía 40 años.

La primera Universidad en conceder este título a una persona fue la Universidad de Londres en 1860. En 1893 Maria Ogilvie fue la primera mujer en recibir este título. Sin embargo, la Universidad de Londres dejó de otorgar este título hace más de diez años.

En tiempos pasados el título de doctor en ciencias se consideraba como una distinción mayor que una cátedra y por lo tanto un profesor que también tenía este título era llamado Doctor. El doctorado en ciencias también pueden ser otorgado como un título honorífico, es decir, otorgado a personas que han hecho importantes contribuciones en un campo particular y no por determinados logros académicos. Es habitual indicar esto añadiendo las palabras Honoris Causa después de Doctor en Ciencias.

En Francia
El doctorado en Ciencias francés es el más antiguo doctorado científico. Fue creado en 1808 y la normativa específica desapareció con la reforma de 1974, que unificó las diferentes disciplinas (Doctor en Ciencias, Doctor en Humanidades, Doctor en Derecho, Doctor en Economía, Doctor en Ciencias políticas) dentro de un doctorado de Estado único. No debe confundirse con el doctorado de universidad mención ciencias establecido en el , con el grado de ingeniero-doctor o con el doctorado de especialidad (tercer ciclo).

En Chile
En Chile, el grado de doctor en ciencias corresponde a áreas como las ciencias naturales, médicas, sociales, agrícolas, así como ingeniería y tecnología. Para iniciar el doctorado en Ciencias en una universidad de Chile, el postulante debe estar en posesión de los grados académicos de Licenciado (o equivalente) y/o Magíster, y presentar el proyecto de investigación doctoral.

En Argentina
En Argentina, el título formal de doctor en ciencias se puede atribuir a los diferentes campos de las ciencias básicas o aplicadas. Para iniciar el doctorado en Ciencias en una universidad argentina, el solicitante debe tener experiencia en investigación y al menos poseer el grado de ingeniero, licenciado o máster.

En España
El título de Doctor en Ciencias fue creado en 1845 (Plan Pidal), reservándose solo a la Universidad de Madrid, dentro de la Facultad de Filosofía, junto con el título de Doctor en Letras y Doctor en Filosofía (la suma de los dos anteriores). Para ello se requería el estudio de Lengua Griega, Cálculos sublimes, Mecánica, Geología, Astronomía e Historia de las Ciencias. Esto fue refrendado por la Ley Moyano de 1857 que creó la Facultad de Ciencias. No sería hasta 1954 cuando se autorizó también a la universidad de Salamanca a otorgar títulos de doctorado, y posteriormente al resto de universidades.

El naturalista Manuel María José de Galdo se cuenta entre los primeros doctorados en Ciencias de la universidad madrileña, hacia 1850. La profesora Catalina Vives fue la primera mujer española a la que se le concedió el doctorado en Ciencias, en 1917. Frecuentemente, a la denominación de Doctor en Ciencias se le añade el nombre de la especialidad, por ejemplo, Margarita Comas sería nombrada doctora en Ciencias, sección Naturales, en 1928.

Véase también
 Doktor nauk

Referencias

Títulos de doctorado

Doctor en Ciencias