Diğerkâmlık veya altruizm (özgecilik), bireyin herhangi bir çıkar gözetmeden, dışarıdan ödül beklemeden, hatta bazen de  bir bedel ödeyerek diğer bireylerin veya toplumun iyiliği uğruna fedakârlıkta bulunmasını prensip edinen bir tutumdur. Ayrıca "başkalarının yararını da kendi yararı kadar gözetme", "maddi veya manevi kişisel çıkar gözetmeksizin diğer insanlara yararlı olmaya çalışma" ve "bencillik karşıtı hareketlerde bulunma" olarak da tanımlanır.

Bencilliğin (egoism) karşıt anlamlısı olan ve "özgecilik, elcilik" olarak da bilinen diğerkâmlık, tanımlarından da anlaşılabileceği gibi, "kendi gelişim gereksinimlerini bir kenara itip yalnızca başkalarının çıkarlarını sağlamaya çalışma" anlamında değil, başkalarını da kendisi kadar düşünme, başkalarını da kendisi kadar sevme ya da başkalarının yararını da kendi yararı kadar gözetme anlamında kullanılır.

1830 yılında Fransız filozof Auguste Comte tarafından ortaya atılan Özgecilik kavramı, 'başkalarının iyiliği için yaşama arzusu' olarak da tanımlanan bir ahlak görüşüdür.

Dini bakış açıları

İslam'da
İslam'da "īthār" (إيثار) (özgecilik) kavramı, "başkalarını kendine tercih etme" kavramıdır. Sufiler için bu, kişinin kendi endişelerini tamamen unutarak başkalarına bağlılık anlamına gelir; burada başkaları için endişelenmek, Allah'ın (yani Tanrı'nın) insan vücudu üzerinde sadece Allah'ın malı olarak kabul ettiği bir talep olarak kabul edilir. īthār'ın önemi, daha büyük iyilik uğruna fedakarlıkta yatar; İslam, īthār'ı uygulayanları en yüksek soyluluk derecesine bağlı olarak kabul eder. Bu, şövalyelik kavramına benzer, ancak bu Avrupa kavramından farklı olarak, īthār'da dikkat, var olan her şeye odaklanır. Allah için sürekli bir endişe, insanlara, hayvanlara ve dünyadaki diğer şeylere karşı dikkatli bir tutumla sonuçlanır.

Hristiyanlık'ta
St.Thomas Aquinas, 'Komşunu kendin gibi sevmelisin' sözünü kendimize duyduğumuz sevginin başkaları için sevginin örneği olduğu şeklinde yorumluyor. "Bir insanın kendini sevdiği sevginin, dostluğun biçimi ve kökü olduğunu" göz önünde bulundurarak ve Aristoteles'ten "başkalarıyla olan dostane ilişkilerin kökeni kendimizle olan ilişkimizde yatmaktadır"  diyerek, bağlı olmadığımız sonucuna varmıştır. başkalarını kendimizden daha çok sevmek için, doğal olarak ortak iyiyi, bütünün iyiliğini, herhangi bir özel iyiden, bir parçanın iyiliğinden daha çok ararız. Bununla birlikte, Tanrı'yı kendimizden ve komşularımızdan ve bedensel yaşamımızdan daha fazla sevmemiz gerektiğini düşünüyor - çünkü komşumuzu sevmenin nihai amacı sonsuz mutluluğu paylaşmaktır: bedensel refahtan daha arzu edilen bir şey. Yukarıda belirtildiği gibi, Altruizm kelimesini türetirken, Comte muhtemelen Katoliklik içindeki bazı teolojik okullarda mevcut olan bu Thomist doktrine karşı çıkıyordu.

Birçok İncil yazarı, başkalarına duyulan sevgi ile Tanrı sevgisi arasında güçlü bir bağlantı kurar. 1 Yuhanna 4, kişinin Tanrı'yı sevmesi için hemcinsini sevmesi gerektiğini ve kişinin hemcinsinden nefret etmesinin Tanrı'dan nefret etmekle aynı olduğunu belirtir. Thomas Jay Oord birkaç kitapta fedakarlığın olası bir aşk biçimi olduğunu savundu. Özgecil bir eylem her zaman sevgi dolu bir eylem değildir. Oord, fedakarlığı diğerinin iyiliği için hareket etmek olarak tanımlar ve bazen sevginin, diğerinin talepleri genel refahı baltalarken kendi iyiliği için hareket etmeyi gerektirdiğini belirten feministlerle aynı fikirdedir.

Alman filozof Max Scheler, güçlünün zayıfa yardım edebileceği iki yolu ayırt eder. Bir yol, "kişinin kendi yaşamının ve varoluşunun yenilmez doluluğuna dair güçlü bir güvenlik, güç ve içsel kurtuluş duygusuyla motive edilen" Hristiyan sevgisinin samimi bir ifadesidir. Başka bir yol da "aşkın yerini alacak birçok modern yöntemden biridir, ... kendinden uzaklaşma ve başka insanların işine karışma dürtüsünden başka bir şey değildir". En kötüsü, Scheler der ki, "küçüklere, yoksullara, zayıflara ve ezilenlere duyulan sevgi, karşıt olgulara karşı yöneltilmiş gerçekten gizlenmiş nefret, bastırılmış kıskançlık, kötüleme dürtüsü, vb.dir: zenginlik, güç, güç, cömertlik."

Budizm'de
Diğerkâmlık Konfüçyanizm'de ve Budizm'de yedi erdemden biri olarak kabul edilir. Diğerkâmlık Konfüçyanizm'de "çu", Budizm'de "dana" adını alır. Budizm'de "erdem" anlamında kullanılan paramita'lardan biri olan "dana" terimi aynı zamanda "ölümsüz sevgi" anlamına gelir.

Hinduizm'de
Hinduizmde Özverisizlik (Atmatyag), Sevgi (Prema), İyilik (Daya) ve Bağışlama (Kshama), insanlığın en yüksek eylemleri veya "Manushyattva" olarak kabul edilir. Dilencilere veya fakir insanlara sadaka vermek ilahi bir eylem veya "Punya" olarak kabul edilir ve Hindular bunun ruhlarını suçluluktan veya "Paapa"dan kurtaracağına ve onları öbür dünyada cennete veya "Swarga"ya götüreceğine inanır. Fedakarlık aynı zamanda çeşitli Hindu mitolojisinin ve dini şiirlerin ve şarkıların ana eylemidir.

Warkari samprdaya'nın kurucusu büyük aziz "Dhnyaneshwar Maharaj" (1275-1296) "Pasaydan"ında evrenin tüm canlı organizmalarının iyiliği için yüce efendisi "Vitthal"e dua eder.

Efsanevi Hindu keşişi Swami Vivekananda, "Jive prem kare jeijon, Seijon sebiche Iswar" (Herhangi bir canlıyı seven, tanrıya hizmet eder) demiştir. Yoksul insanlara toplu giysi bağışı (Vastraseva) veya kan bağışı kampı veya yoksul insanlar için toplu gıda bağışı (Annaseva) çeşitli Hindu dini törenlerinde yaygındır.

Bir Advaita bilgini olan Swami Sivananda, Vedanta'nın bir metni olan Brahma Sutraları hakkındaki Vedanta görüşlerini sentezleyen yorumlarında görüşleri yineler. Brahma Sutraları'nın 3. Bölümü üzerine yaptığı yorumda Sivananda, karmanın duygusuz ve kısa ömürlü olduğunu ve bir eylem gerçekleştirildiği anda varlığının sona erdiğini belirtir. Bu nedenle karma, eylemlerin meyvelerini kişinin liyakatine göre gelecekteki bir tarihte ihsan edemez. Ayrıca, karmanın meyve veren apurva veya punya ürettiği iddia edilemez. Apurva hissiz olduğundan, tanrı gibi zeki bir varlık tarafından hareket ettirilmedikçe hareket edemez. Bağımsız olarak ödül veya ceza veremez.

Bununla birlikte, çok iyi bilinen ve popüler metin olan Bhagavad Gita, karma yoga (eylem yoluyla Tanrı ile birliğe ulaşmak) ve "Nishkam Karma" veya kişisel kazanç beklentisi / arzusu olmadan, fedakarlığı kapsadığı söylenebilecek eylem doktrinini desteklemektedir. Fedakar eylemler Hindu edebiyatında genellikle kutlanır ve çok iyi karşılanır ve Hindu ahlakının merkezinde yer alır.

Birey ve toplum ilişkisi yönünden
Diğerkâmlık, bir bakıma, kişinin bir parçası olduğu toplumda kendi üzerine düşen vazifeleri yerine getirmesidir. Bu şöyle açıklanır:
İnsanoğlunun bireysel (diğer insanlardan ayrı olarak) yaşaması doğal yapısına aykırıdır. İnsan toplu yaşama gereksinimi içinde olan bir varlıktır. Bakıma en fazla muhtaç olan yavrunun insan yavrusu olması bunun açık bir örneğidir. Bireyin içinde bulunduğu toplum, çeşitli organlardan oluşan bir organizmaya benzetilecek olursa; diğerkâmlık, bireyin bir parçası veya bir organı olduğu organizmanın yararı uğruna, organizmada kendi üzerine düşen vazifeleri yerine getirmesidir. Dolayısıyla, diğerkâmlık aslında kişinin menfaatlerinden vazgeçmesi değil, tam tersine yüksek menfaatlerini düşünmesidir. Çünkü organizmanın kusursuz işlemesindeki bir aksaklık kendisine de yansıyacak ve kendi çalışmasında da birtakım rahatsızlıklara yol açacaktır. Ayrıca, bağlı bulunduğu organizmanın gelişmesi ve yükselmesi, kendisinin de gelişmesi ve yükselmesi demektir. Sonuç olarak diğerkâmlık, toplu yaşamanın gereklerini yerine getirmek olarak da açıklanabilir.

Özgecilik kavramının sosyal-toplumsal sorumluluk kavramlarından farkı
Özgecilik, kan bağışı, yardımda bulunma, sorumluluk alma gibi sosyal sorumluluk projelerini kapsamaktadır ancak her olumlu sorumluluk davranışları özgeci davranış olarak kabul edilemez. Bu duruma göre Özgeciliğin sosyal-toplumsal sorumluluktan ayıran ve bir davranışı özgeci davranış kılan 4 önemli nokta vardır:

 Özgeci davranışta fiili bir eylem olmalıdır. Yalnızca iyi niyet ve iyi düşünce özgeci davranış olarak kabul edilemez.
 Özgeciliğin amacı bir başkasının iyiliği ve o kişinin durumunu iyileştirmektir. Kişi eğer bir davranışı ilk kendi menfaati için yapıyor ve bundan dolayı başkası da etkilenip refahını arttırıyorsa bu bir özgeci davranış değildir.
 Özgecilikte niyet sonuçlara kıyasla daha önemlidir. İyi niyetle yapılmış bir eylem kötü bir sonuç doğurduysa bu özgeciliği azaltmamakta ve özgeci bir davranış olarak sayılmaktadır.
 Özgeci davranış sergileyen bir birey kendi refahında az da olsa azalma riskini taşımaktadır ve bunun bilincinde olmalıdır. Kişi hem kendi hem de başkasının refahını yükseltmeye çalışırsa bu bir özgeci davranış değildir, toplumsal sorumluluk kavramı olarak tanımlanır.

Genetik
OXTR, CD38, COMT, DRD4, DRD5, IGF2 ve GABRB2 genlerinin özgecilik için aday genler olduğu bulunmuştur.

Dijital özgecilik
Dijital Özgecilik, bazılarının karşılıklılık ilkesine dayalı olarak bilgiyi özgürce paylaşmaya istekli olduğu ve nihayetinde herkesin İnternet aracılığıyla bilgi paylaşımından yararlanacağı inancıdır.

Bu terim, Evolutionary Guidance Media R&D Inc.'in kurucusu ve CEO'su Dr. Dana Klisanin tarafından ortaya atılmıştır ve Amerikan Psikoloji Derneği'nin Medya Psikolojisi Bölümü'nden Medya Psikolojisinde Bilimsel Başarı için Erken Kariyer Ödülü'nün sahibidir.

Klisanin'e göre, ""bazılarının bildiklerini özgürce açıklamaya istekli olduğu" fikri ilginçtir.

Kaynakça
 Le Dictionnaire de la sagesse orientale, Kurt Friedrichs, Ingrid Fischer-Schreiber, Franz-Karl Ehrhard ve Michael S. Deiner

Ayrıca Bakınız

 Prososyal Davranış

Diğerkâmlık


A Ribeira de Aguiar , Ribeira de Alvercas ou Rio Seco , é um afluente da margem esquerda do rio Douro, onde desagua próximo da Estação Ferroviária de Castelo Melhor,  no concelho de Vila Nova de Foz Côa.
Nasce  no concelho de Almeida, a sul de São Pedro de Rio Seco e a aproximadamente 4,00 Km a nordeste de Castelo Bom-Tem uma extensão aproximada de 61,00 Km e drena uma bacia hidrográfica de 275,00 Km2.
O seu troço inicial a montante, também é designado de Rio Seco.
O seu percurso é predominante de sul para norte, com variação para noroeste.
As suas águas estão represadas na Barragem de Santa Maria de Aguiar, no concelho de Figueira de Castelo Rodrigo.
Passa por localidades como  São Pedro de Rio Seco, Malpartida e Vermiosa

Principais afluentes
Na margem esquerda

 Ribeira da Bajoca
 Ribeira das Quadrelas
 Ribeira de Lombrales
 Ribeira do Vale dos Ataúdes
 Ribeira das Forcadas
 Ribeira do Rio Chico
 Ribeira das Alvercas
 Ribeira das Junqueiras

Na margem direita
 Ribeira do Castelo
 Ribeiro do Baraçal
 Ribeira da Quinta dos Boais
 Ribeira de Vale Raimundo
 Ribeira Ribeira do Vale Macano ou da Deveza de Baixo
 Ribeiro dos Rodelos

Referências

Afluentes do Rio Douro

Ribeira de Aguiar


An electron gun (also called electron emitter) is an electrical component in some vacuum tubes that produces a narrow, collimated electron beam that has a precise kinetic energy.

The largest use is in cathode-ray tubes (CRTs), used in older television sets, computer displays and oscilloscopes, before the advent of flat-panel displays. Electron guns are also used in field-emission displays (FEDs), which are essentially flat-panel displays made out of rows of extremely small cathode-ray tubes. They are also used in microwave linear beam vacuum tubes such as klystrons, inductive output tubes, travelling wave tubes, and gyrotrons, as well as in scientific instruments such as electron microscopes and particle accelerators.

Electron guns may be classified by the type of electric field generation (DC or RF), by emission mechanism (thermionic,  photocathode, cold emission, plasmas source), by focusing (pure electrostatic or with magnetic fields), or by the number of electrodes.

Design

A direct current, electrostatic thermionic electron gun is formed from several parts: a hot cathode, which is heated to create a stream of electrons via thermionic emission; electrodes generating an electric field to focus the electron beam (such as a Wehnelt cylinder); and one or more anode electrodes which accelerate and further focus the beam. A large voltage difference between the cathode and anode accelerates the electrons away from the cathode. A repulsive ring placed between the electrodes focuses the electrons onto a small spot on the anode, at the expense of a lower extraction field strength on the cathode surface. There is often a hole through the anode at this small spot, through which the electrons pass to form a collimated beam before reaching a second anode, called the collector. This arrangement is similar to an Einzel lens.

Applications

The most common use of electron guns is in cathode-ray tubes, which were widely used in computer and television monitors before the advent of flat screen displays. Most color cathode-ray tubes incorporate three electron guns, each one producing a different stream of electrons. Each stream travels through a shadow mask where the electrons will impinge upon either a red, green or blue phosphor to light up a color pixel on the screen. The resultant color that is seen by the viewer will be a combination of these three primary colors.

An electron gun can also be used to ionize particles by adding electrons to, or removing electrons from an atom. This technology is sometimes used in mass spectrometry in a process called electron ionization to ionize vaporized or gaseous particles. More powerful electron guns are used for welding, metal coating, 3D metal printers, metal powder production and vacuum furnaces.

Electron guns are also used in medical applications to produce X-rays using a linac (linear accelerator); a high energy electron beam hits a target, stimulating emission of X-rays.

Electron guns are also used in travelling wave tube amplifiers for microwave frequencies.

Measurement and detection

A nanocoulombmeter in combination with a Faraday cup can be used to detect and measure the beams emitted from electron gun and ion guns.

Another way to detect electron beams from an electron gun is by using a phosphor screen which will glow when struck by an electron.

See also

 Optics
 Electron-beam technology

References

External links

 Simulation of an Electron Gun Interactive tutorial from LMU Munich
 Introduction to Electron Guns for Accelerators Dunham 2008

Electron beam
Accelerator physics
Vacuum tubes

Electron gun


Os túneis de Uptown Hudson são um par de túneis ferroviários da PATH entre Manhattan, Nova Iorque, a leste, e Jersey City, Nova Jérsei, a oeste. Os túneis começam numa junção de duas linhas do sistema na costa de Nova Jérsei e cruzam o rio Hudson em direção leste. No lado nova-iorquino, o trajeto dos túneis passa majoritariamente sob a Christopher Street e a Sexta Avenida, tendo quatro paradas intermediárias antes da estação 33rd Street, o terminal. Apesar do nome, os túneis não passam por Uptown Manhattan, tendo sido chamados assim por serem localizados ao norte dos túneis de Downtown Hudson, que conectam Jersey City e o World Trade Center.

Dewitt Clinton Haskin tentou construir os túneis pela primeira vez em 1873. A construção foi suspensa por cinco anos por causa de um processo, e foi interrompida posteriormente por um acidente em 1880 que matou vinte trabalhadores. O projeto foi cancelado em 1883 por falta de dinheiro. Uma empresa britânica tentou terminar os túneis em 1888, mas também esgotou seu financiamento em 1892, quando o progresso já estava pela metade. Em 1901, uma companhia criada por William Gibbs McAdoo retomou o projeto e, em 1907, os túneis já estavam totalmente escavados. Os túneis de Uptown Hudson foram abertos em 1908 como parte da Hudson and Manhattan Railroad (H&M), que foi concluída em 1910.

Após a abertura dos túneis, a H&M propôs que o par fosse estendido ao norte até o Grand Central Terminal, além da criação de um ramal cujo trajeto passaria sob a Nona Avenida em Manhattan. Entretanto, nenhuma das extensões foram construídas. Na década de 1930, partes dos túneis na seção sob a Sexta Avenida foram reconstruídas em razão da construção da linha da Sexta Avenida do Independent Subway System (IND). Os túneis de Uptown Hudson contavam com sete novas estações; duas delas nas 19th e 28th Streets foram posteriormente fechadas e o terminal da 33rd Street foi reconstruído. A Autoridade Portuária de Nova Iorque e Nova Jérsei assumiu a H&M e os túneis em 1962, renomeando o sistema como PATH.

A PATH opera dois serviços pelos túneis de Uptown Hudson nos dias de semana: Hoboken–33rd Street e Journal Square–33rd Street. À noite, nos finais de semana e nos feriados, eles são combinados na rota Journal Square–33rd Street (via Hoboken).

Descrição
Os túneis de Uptown Hudson seguem um trajeto leste–oeste sob o rio Hudson, conectando Manhattan a leste e Jersey City a oeste. No lado nova-iorquino, os túneis inicialmente continuam numa trajetória a leste sob a Morton Street. Na Greenwich Street, o traçado se volta para o norte, continuando por dois quarteirões antes de voltar a leste sob a Christopher Street. Essa curva fechada, que segue as ruas acima, foi necessária para evitar a demolição de estruturas subterrâneas já existentes.

Os túneis de Uptown Hudson não passam por Upper Manhattan, tendo recebido esse nome por serem localizados ao norte dos túneis de Downtown Hudson, que conectam Jersey City e o World Trade Center. Na época da construção dos túneis, o que é hoje considerada Midtown Manhattan era considerado "uptown", uma vez que as partes mais ao norte da ilha não eram muito desenvolvidas. O nome "túneis de Uptown Hudson" também se aplica à seção do metrô abaixo da Christopher Street e da Sexta Avenida. A primeira parada da PATH em Nova Iorque é a estação Christopher Street; a linha continua até o terminal da 33rd Street, com paradas intermediárias nas 9th, 14th, e 23rd Streets. Haviam duas antigas estações nas 19th e 28th Streets. As ornamentadas estações em Manhattan se caracterizavam por terem plataformas retas, cada uma com 110 m de comprimento e capazes de acomodar trens de 8 vagões. As estações abaixo da Sexta Avenida (14th, 19th, 23rd, 28th e 33rd Streets) contam com colunas arredondadas e placas com o nome da estação. A estrutura de aço exposta do túnel pode ser vista nas estações das Christopher e 9th Streets.

No lado de Jersey City, os túneis deixam a margem do rio aproximadamente paralelos à 15th Street e entram numa junção onde trens podem prosseguir para o terminal Hoboken ao norte ou para a estação Newport ao sul.

Os túneis de Uptown Hudson medem 1 700 m de comprimento, ou 1 720 m entre os eixos. Os túneis chegam a uma profundidade de até 30 m sob o leito do rio. Em ambos os túneis de Uptown e Downtown Hudson, cada linha férrea tem seu próprio túnel, o que permite uma ventilação melhor em razão do efeito pistão: quando um trem passa pelo túnel, ele empurra o ar a sua frente em direção ao poço de ventilação mais próximo, e a mesma coisa ocorre com o ar atrás dele. O diâmetro do túnel sul do par de Uptown Hudson é de 4,65 m, enquanto que o norte é ligeiramente mais amplo, com 5,5 m, em razão de ter sido o primeiro a ser construído. Uma tuneladora escudo foi usada apenas na extremidade oeste dos túneis em Jersey City, e na 12th Street em Manhattan. Ao norte da 12th Street o formato dos túneis passa de circular para retangular, com 4,4 m de altura por 4,0 m de largura.

Construção

Tentativa de Haskin
Planos para um cruzamento fixo do rio Hudson datam da década de 1850. Entretanto, nada prático foi feito até 1873, quando o engenheiro Dewitt Clinton Haskin criou a Hudson Tunnel Company para construir um túnel sob o rio. A companhia foi registrada em Nova Iorque em 22 de maio daquele ano e em Nova Jérsei quatro dias depois; a empresa tinha inicialmente um capital de 7 milhões de dólares. No plano de Haskin, o trajeto do túnel iria da 15th Street em Jersey City até a Morton Street em Manhattan, uma distância de 1 600 m. Na época, construir um túnel sob o rio era considerado mais barato do que tentar edificar uma ponte sobre ele. Trenor W. Park foi contratado como o presidente da recém-criada empresa. Posteriormente, Haskin obteve 10 milhões em fundos para custear a construção.

A primeira tentativa de construção de um túnel sob o Hudson começou em novembro de 1874, no lado de Jersey City. Se esse esforço tivesse sido bem-sucedido, a conexão teria 3 700 m de comprimento e consistiria de um túnel único de 7,9 m de largura por 7,3 m de altura. Trens de cinco companhias ferroviárias do lado de Nova Jérsei seriam puxados por locomotivas a vapor especiais que emitiriam muito pouca fumaça. Os trens continuariam em Manhattan, terminando sua viagem numa estação no Washington Square Park. Esse projeto era conhecido como túnel da Morton Street. Apenas um mês após o início da construção, o progresso foi paralisado por um processo judicial apresentado pela Delaware, Lackawanna and Western Railroad, que era a proprietária do terreno do início do túnel em Nova Jérsei. A escavação havia chegado numa profundidade de 6,1 m na ocasião da paralisação. Como resultado do processo, as obras foram suspensas até setembro de 1879, quando o juiz decidiu a favor dos construtores e a liminar foi cassada. Os planos também foram alterados para um par de túneis de 4,9 m de largura por 5,5 de altura.

O método de escavação usado na época não empregava tuneladoras escudo; em vez delas, compressores de ar mantinham a pressão para segurar os sedimentos por onde o túnel estava sendo escavado. Haskin acreditava que os sedimentos fluviais eram fortes o bastante para manter o formato do túnel—com a ajuda de ar comprimido—até que um revestimento de 76 cm de espessura em tijolos pudesse ser construído. O plano dele era escavar o túnel, preenchê-lo então com ar comprimido para expelir a água e manter o revestimento de ferro em seu lugar. Entretanto, a pressão necessária para retirar a água no final do túnel era muito maior do que a necessária para segurar a água no topo. Em 21 de julho de 1880, o excesso de pressão no topo do túnel causou um acidente, prendendo vários trabalhadores e matando 20. Demorou seis meses para que os corpos dos trabalhadores fossem recuperados. Um memorial para os mortos pelo acidente foi edificado posteriormente em Jersey City.

As obras foram assumidas por uma nova empresa chamada de Hudson River Tunnel Company em março de 1881. A nova companhia começou a escavação no lado de Manhattan e estendeu no lado de Jersey City. As compensações exigidas como resultado do acidente de 1880 suspenderam as obras em 5 de novembro de 1882, devido à falta de dinheiro. Na época, foi permitido que água enchesse o túnel inacabado. Em 20 de março de 1883, os compressores de ar foram ativados novamente e a água foi drenada para que a construção recomeçasse. As obras prosseguiram por mais quatro meses até 20 de julho de 1883, quando o progresso foi paralisado novamente por falta de fundos. Até então, 460 m do túnel norte e cerca de 180 m do sul já haviam sido escavados.

Tentativa britânica
Em 1888, uma empresa não identificada tentou finalizar o túnel da Morton Street; ela empregou James Henry como engenheiro consultor e a S. Pearson & Son como a principal empreiteira. A S. Pearson & Son adquiriu o contrato da construção da empresa de Haskin. A companhia britânica vendeu títulos na Inglaterra em 1889 para levantar fundos para a construção. Após outro acidente em 1890, a empresa passou a usar uma tuneladora escudo. A firma usou um novo dispositivo inventado por Greathead, um escudo pneumático apelidado de "escudo Greathead", estendendo assim o túnel por mais 490 m. Com uma concentração de rochas diretamente abaixo do leito de argila do rio, o túnel foi projetado para passar diretamente abaixo delas, com muito pouco espaço livre sobrando. Para manter a pressão do ar necessária dentro dos túneis, a S. Pearson & Son decidiu colocar uma camada de sedimentos de pelo menos 4,6 m acima do túnel. Essa camada foi então removida após a conclusão das obras, permitindo assim que cada túnel mantenha sua própria pressão.

A S. Pearson & Son não pode terminar a construção porque também esgotou seu financiamento em 1891. As obras pararam completamente em 1892 após a empresa ter escavado mais 610 m. A essa altura, o construção do par de túneis já havia começado em ambos os lados do rio. O túnel norte se estendia por 1 200 m no lado de Nova Jérsei e 46 m no lado de Nova Iorque, com uma lacuna de 460 m. O túnel sul havia sido escavado por apenas 300 m no lado de Nova Jérsei e 91 m do lado nova-iorquino. A construtora foi fechada em 1898, e os donos dos títulos tomaram posse do túnel.

Tentativa de McAdoo
Em 1901, o advogado e futuro político Willian Gibbs McAdoo mencionou a ideia de um túnel sob o Hudson para um colega advogado, John Randolph Dos Passos, que havia investido no projeto original. A partir dessa conversa, McAdoo se interessou com o inacabado túnel da Morton Street. Ele o explorou com Charles M. Jacobs, um engenheiro que ajudou a construir o primeiro túnel subaquático de Nova Iorque em 1894 sob o rio East, e que também havia trabalhado no projeto do túnel sob o Hudson. McAdoo e o engenheiro consultor J. Vipond Davies acreditavam que o progresso atingido até aquele momento ainda era utilizável. Ele criou a New York and Jersey Tunnel Company em 1902, arrecadando 8,5 milhões em capital.

Ao contrário dos túneis do rio North, que transportariam trens suburbanos e intercidades, o túnel da Morton Street foi projetado para trens de metrô, que são menores. Isso permitiu que os túneis de Uptown Hudson fossem menores e mais baratos. Originalmente, McAdoo planejava concluir apenas o túnel norte, o mais adiantado em relação às obras. Para que depois ele pudesse operar uma ferrovia de via estreita com dois pequenos vagões indo e voltando nesse único túnel. Entretanto, a piora nos congestionamentos de balsas no Cortlandt Street Ferry Depot em Lower Manhattan convenceu McAdoo a planejar uma rede de linhas ferroviárias conectando Nova Jérsei e Nova Iorque. O túnel da Morton Street passou a ficar conhecido como os túneis de Uptown Hudson, complementando um par de túneis ao sul que McAdoo planejou para ligar Jersey City e Lower Manhattan. A ideia dos túneis de Downtown Hudson foi originalmente concebida por outra companhia, a Hudson and Manhattan Railroad Corporation (H&M), em 1903, mas a New York and Jersey Railroad Company de McAdoo também estava interessada nos planos da H&M.

O novo esforço para terminar os túneis de Uptown Hudson, liderado pelo engenheiro chefe Charles M. Jacobs, empregou um método diferente de tunelamento, com o uso revestimento de tubos de ferro fundido e tuneladoras escudo. O escudo era empurrado mecanicamente pelos sedimentos do leito do rio, com os resíduos passando pelo anteparo do escudo, que era voltado à parte já escavada do túnel. O anteparo mantinha a pressão do ar para evitar acidentes, como os que acometeram o projeto original. A pressão do ar era mantida à uma medida de 260 kPa. A lama derivada da escavação era retirada do túnel usando locomotivas elétricas que viajavam numa ferrovia de via estreita temporária. Em alguns casos, os sedimentos seriam cobertos por tochas de querosene para facilitar a remoção da lama. O revestimento de anéis de ferro fundido seria então colocado imediatamente após a passagem da tuneladora, assim os sedimentos não poderiam ser mais visto por trás do anteparo do escudo. Os anéis de ferro eram então soldados para evitar vazamentos, além de manter a baixa pressão do ar. McAdoo posteriormente notou que a construção dos túneis de Uptown Hudson foi o primeiro projeto em que máquinas, em vez de trabalhadores, retiraram a lama excessiva.

Em razão das obras anteriores no túnel, o progresso já estava pela metade um ano após a companhia de McAdoo assumir a escavação. Em 1903, o espaço entre as duas seções do túnel norte era de apenas alguns metros. Como resultado, o método dos tubos de ferro fundido foi mais usado no túnel sul, onde a tuneladora escudo partiu do lado de Nova Jérsei. Alguns empecilhos se levantaram durante a conclusão do túnel norte: a companhia teve que usar dinamite para escavar por um arrecife no lado de Manhattan; uma explosão matou um trabalhador. As duas seções do túnel norte foram conectadas em 11 de março de 1904; a ocasião foi comemorada com uma grande celebração em que um grupo de 20 homens andaram pelo túnel já concluído.

Conclusão e conceções
No final de 1904, a New York and Jersey Railroad Company recebeu permissão do conselho de comissários de transporte público de Nova Iorque para construir uma nova linha de metrô sob Midtown Manhattan, que iria ser conectada aos túneis de Uptown Hudson; a companhia tinha o direito exclusivo de operar essa linha por um período de 25 anos. O trajeto da linha iria passar sob a Christopher Street antes de se voltar ao nordeste para a Sexta Avenida, continuando então abaixo da Sexta Avenida até um terminal na 33rd Street. A legislatura da cidade de Nova Iorque afirmou que a linha poderia ser estendida mais ao norte até o Central Park no futuro. A New York and Jersey Railroad já havia apresentado uma proposta para a linha da Sexta Avenida antes, mas ela foi rejeitada porque a avenida era uma importante via norte–sul. O conselho mudou sua decisão após proprietários na Sexta Avenida expressarem descontentamento com a rejeição.

A companhia de McAdoo recebeu também a permissão para a construção de uma linha leste–oeste sob a Christopher Street e Nona Avenida, seguindo ao leste para a Segunda Avenida ou Astor Place, sem paradas intermediárias. O túnel da Nona Avenida seria construído apenas após a conclusão das outras linhas. A linha só foi escavada por cerca de 76 m; o túnel parcialmente construído ainda existe. Em janeiro de 1905, a Hudson Companies foi formada para concluir os túneis de Uptown Hudson e construir a linha da Sexta Avenida. A empresa, que foi contratada para construir as linhas de metrô conectadas aos túneis em cada lado do rio, tinha um capital de 21 milhões para terminar o projeto.

A Hudson and Manhattan Railroad Company (H&M) foi criada em dezembro de 1906 para operar um sistema ferroviário entre Nova Iorque e Nova Jérsei por meio dos túneis de Uptown e Downtown Hudson. Os túneis de Downtown Hudson, localizados cerca de 2,01 km abaixo do primeiro par, começou a ser construído naquela época, sendo aberto em julho de 1909. A escavação no par mais ao norte foi concluída em 1907, após 33 anos de esforços intermitentes; eles foram comemorados como a primeira ligação permanente entre Manhattan e Nova Jérsei. As obras continuaram no interior dos túneis. Os toques finais incluíram a adição de um revestimento de concreto, que substituiu os tijolos originais, bem como a colocação das linhas férreas e o terceiro trilho; levando um ano pra ser concluído. As estações do lado de Manhattan também foram construídas nessa época. Os testes com os trens sem passageiros começaram no túnel no final de 1907; a Hudson Companies testava seu material rodante no elevado da Segunda Avenida, e então os trazia para mais testagem nos túneis.

Operação

Início dos serviços

Em 15 de fevereiro de 1908, uma viagem de testes transportou oficiais, dignatários e repórteres. O primeiro trem de passageiros "oficial", que também levava oficiais e dignatários, saiu da 19th Street em 25 de fevereiro de 1908 às 15:40, e chegou no terminal Hoboken dez minutos depois. Os túneis foram abertos ao público em geral na meia-noite do dia seguinte, ao ponto no qual os já túneis haviam levado mais de três décadas para serem construídos. Na época, outras três estações, 23rd Street, 28th Street e 33rd Street, estavam em construção, e haviam planos para uma extensão da linha da H&M para o Grand Central Terminal, Park Avenue e 42nd Street.

Nos anos seguintes, várias empresas se mudaram para a Sexta Avenida, ao longo da rota dos túneis de Uptown Hudson, enquanto que passageiros se mudaram para Nova Jérsei para tirar proveito da viagem de 10 minutos para Manhattan. Novos edifícios de escritórios também foram construídos ao redor do terminal Hoboken. A estação 23rd Street foi aberta em 14 de junho de 1908. Trens com destino à 23rd Street inicialmente usavam o túnel leste entre as 19th e 23rd streets. O túnel oeste foi aberto em 10 de novembro de 1910, quando a extensão para a 33rd Street foi inaugurada.

Em 19 de julho de 1909, a operação pelos túneis de Downtown Hudson começou entre o Hudson Terminal em Lower Manhattan e Exchange Place em Jersey City. Já nessa época, a Interborough Rapid Transit Company (IRT) se tornou uma competidora viável, com sua proposta de conectar sua linha da Lexington Avenue com a H&M em três locais: Fulton Street, Astor Place e Grand Central–42nd Street. A parte da Sexta Avenida da linha da H&M também competia com o elevado da IRT na mesma via, que se estendia tanto ao norte da 33rd Street quanto ao sul da 9th Street.

Proposta de extensão para a Grand Central
O plano original dos túneis de Uptown Hudson incluía um terminal na 22rd Street abaixo da loja de departamento Gimbels, agora o Manhattan Mall. Durante a construção, o plano foi alterado para que a estação fosse edificada diretamente abaixo da Sexta Avenida, em preparação para uma futura extensão. Essa extensão ao norte, que McAdoo propôs em 1910, estenderia os túneis de Uptown Hudson até a 42nd Street, onde eles se voltariam para o leste sob a linha da 42nd Street da IRT e terminariam na Park Avenue. Isso iria criar uma ligação com o Grand Central Terminal, que estava em construção na época. Haveriam também duas paradas intermediárias na 39th Street/Sexta Avenida e 42nd Street/Quinta Avenida.

A proposta extensão para a Grand Central logo encontrou dificuldades. No terminal, as plataformas da H&M estariam diretamente abaixo das da linha da 42nd Street, mas acima do túnel Steinway da IRT, parte da linha Flushing para o Queens. Entretanto, a IRT havia construído um poço de ventilação não autorizado entre a linha da 42n Street e o túnel Steinway; isso forçaria a H&M a construir sua estação numa profundidade baixa demais, tornando o acesso difícil para os passageiros. Como uma alternativa, um conselho municipal propôs que os túneis de Uptown Hudson fossem conectados ao túnel Steinway.

A extensão dos túneis de Uptown Hudson para a Grand Central foi autorizada em junho de 1909, com a expectativa de que a construção começasse num prazo de seis meses, com a extensão operacional em janeiro de 1911. Entretanto, em fevereiro de 1910, os investimentos levantados só eram suficientes para o terminal da 33rd Street, e não para a extensão. Em 1914, a H&M não havia começado a construção, e solicitou que as obras fossem atrasadas por pelo menos mais dois meses. A comissão do transporte público havia decidido que o ramal da Nona Avenida provavelmente não seria construído em breve, então a permissão foi negada. Em 1920, a H&M já havia solicitado dezessete vezes que a construção da extensão para a Grand Central fosse atrasada; em todos os pedidos, a companhia afirmou que não era um momento apropriado para as obras. Na 17ª solicitação, a comissão do transporte público negou o pedido de atraso, oficialmente encerrando a autorização da H&M para construir a extensão.

Reconfiguração sob a Sexta Avenida

Em 1924, o Independent Subway System (IND), operado pelo governo municipal, apresentou uma lista de propostas linhas de metrô para o Conselho de Transportes de Nova Iorque. Uma das novas rotas propostas, a linha da Sexta Avenida, tinha um trajeto paralelo com os túneis de Uptown Hudson das 9th a 33rd streets. Inicialmente, a cidade planejava tomar a porção dos túneis abaixo da Sexta Avenida para o IND, e então construir um par de novos túneis para a H&M diretamente abaixo. Com o IND comprometido com a construção da linha da Sexta Avenida, e o terminal da 33rd Street da H&M sendo localizado acima e abaixo túneis ferroviários pré-existentes, o IND preferiu adquirir os túneis. Entretanto, a H&M rejeitou a oferta, e negociações entre o município, o IND, e a H&M continuaram até 1929.

O IND e a H&M finalmente chegaram a um acordo em 1930. A cidade decidiu construir as linhas férreas da linha da Sexta Avenida ao redor dos já existentes túneis da H&M, e adicionar linhas expressas para o IND abaixo dos túneis da H&M posteriormente. Entretanto, a cidade ainda planejava eventualmente adquirir as linhas férreas da H&M, e convertê-las em linhas expressas pra o IND, e então construir um nível baixo para a H&M. Como parte da construção da linha do IND, as estações 14th Street e 23rd Street da H&M tiveram de ser reconstruídas para disponibilizar espaço para as estações do IND, localizadas numa elevação similar. A estação 19th Street não foi afetada porque as linhas férreas do IND eram localizadas abaixo das da H&M na época.

O terminal da 33rd Street foi fechado em 26 de dezembro de 1937, e a operação da H&M foi limitada até a 28th Street para permitir que a nova linha do metrô fosse construída. Uma entrada temporária na 29th Street foi instalada como um acesso para a estação 28th Street. O terminal da 33rd Street foi movido para o sul, na 32nd Street, e foi reaberto em 24 de setembro de 1939. A cidade pagou 800 000 dólares para construir a nova estação e reembolsou a H&M outros 300 000 pela perda de receita. A estação 28th Street foi subsequentemente fechada porque as entradas sul do terminal da 33rd Street eram localizadas apenas a dois quarteirões de distância, tornando a estação desnecessária. Ela foi demolida para fornecer espaço para a linha do IND abaixo, que foi aberta em dezembro de 1940; ela substituiu o elevado da Sexta Avenida, que foi fechado em dezembro de 1938 e demolido pouco depois.

Últimos anos

A estação 19th Street foi fechada em 1954. A única entrada para sua plataforma oeste se localizava dentro de um edifício, cujo proprietário encerrou o aluguel da entrada. A H&M determinou que construir um novo acesso seria muito caro considerando a proximidade da estação 14th Street. Em 1962, a Autoridade Portuária de Nova Iorque e Nova Jérsei assumiu as operações da H&M, e o sistema foi renomeado como PATH.

Em 1961, como parte dos projetos da conexão da Chrystie Street e a junção da Avenida DeKalb, a cidade começou a construir um par de linhas férreas expressas para a linha da Sexta Avenida da IND. Embora as linhas fossem localizadas 24 m abaixo do nível da rua, elas ficavam diretamente abaixo da porção dos túneis de Uptown Hudson na Sexta Avenida; o teto das linhas férreas estava a apenas 12 m sob o fundo dos túneis. A operações nos túneis foi suspensa por cinco dias em 1962 quando foi descoberto que os construtores das linhas expressas escavaram com uma margem "perigosa" de apenas 5,5 m. As linhas férreas foram abertas em 1967.

Em 1986, a plataforma para trens com destino à Nova Jérsei na 14th Street e as duas plataformas na Christopher Street foram fechadas por três meses para renovações. Em razão da instalação de controle positivo de trens nos túneis de Uptown Hudson, serviços pelos túneis foram majoritariamente suspensos em finais de semana entre julho e outubro de 2018.

Prêmios
Os túneis de Uptown e Downtown Hudson foram declarados um marco da engenharia civil nacional em 1978 pela Sociedade Americana de Engenheiros Civis. Além disso, a Hudson and Manhattan Railroad Powerhouse, que gerava eletricidade para os trens dos túneis de Hudson, foi construída entre 1906 e 1908. A usina parou de funcionar em 1929 e foi listada no Registro Nacional de Lugares Históricos em 23 de novembro de 2001.

Ver também

 Pennsylvania Station original
 Hudson and Manhattan Railroad Powerhouse

Leitura adicional

Marcos Históricos da Engenharia Civil
PATH
Túneis de Nova Jérsei
Túneis de Nova Iorque
Transporte ferroviário em Nova Iorque
Transporte ferroviário em Nova Jérsei

Túneis de Uptown Hudson


Ahaziah of Judah (;  Okhozias; ) or  Jehoahaz I (; ),  was the sixth king of Judah, and the son of Jehoram and Athaliah, the daughter (or possibly sister) of king Ahab of Israel. He was also the first Judahite king to be descended from both the House of David and the House of Omri, through his mother and successor, Athaliah.

According to ,  Ahaziah was 22 years old when he began to reign, and reigned for one year in Jerusalem.  gives his age as 42 years when his reign began in Jerusalem. Most scholars regard the 42 years in 2 Chronicles 22:2 as a copyist's error for an original 22 years. The age of 22 is also found in some Greek and Syrian versions of 2 Chronicles 22:2.

William F. Albright has dated his reign to 842 BC, while E. R. Thiele offers the date 841/840 BC. As explained in the Rehoboam article, Thiele's chronology for the first kings of Judah contained an internal inconsistency that placed Ahaziah's reign one year after his mother Athaliah usurped the throne. Later scholars corrected this by dating these kings one year earlier, so that Ahaziah's dates are taken as one year earlier than Thiele's in the present article.

Reign
Ahaziah was the youngest son of king Jehoram of Judah. According to , his older brothers had been carried off in a Philistine and Arab raid.

Under the influence of his mother Athaliah, Ahaziah introduced forms of worship that offended the Yahwistic party.

Members of her family became his advisors and encouraged him to join his uncle Jehoram, king of Israel, in an expedition against Hazael, king of the Arameans. Jehoram was wounded in the battle, and went to recuperate at Jezreel. Ahaziah also left the field of conflict in Gilead, and, after a visit to Jerusalem, came to Jezreel for a conference with Jehoram, and was caught up in the revolt by Jehu.  According to the account given in the Second Book of Kings, Ahaziah and Jehoram both went out to meet the rebellious general, with Jehoram learning too late of Jehu's murderous intentions. Ahaziah watched as his uncle was shot by Jehu, who was armed with a bow. Ahaziah fled for his life, but was wounded at the pass of Gur in Ibleam and had strength only to reach Megiddo, where he died (). 2 Chronicles, however, gives a somewhat different account of Ahaziah's death, which has him hiding in Samaria after Jehu's coup, only to be found and killed by Jehu's henchmen on their king's orders.

Tel Dan Stele

The author of the inscription on the Tel Dan Stele (fragments of which were found in 1993 and 1994 during archaeological excavations of the site of Tel Dan) claimed to have slain both Ahaziah, son of Jehoram, and Jehoram; the most likely author of this monument is Hazael of the Arameans. Although the inscription may be a contemporary witness of this period, kings of this period were inclined to boast and make exaggerated claims; it is not clear whether Jehu killed the two kings (as the Bible reports) or Hazael (as the Tel Dan Stele reports), or if Jehu acted in concert with Hazael. Bryant G. Wood notes that in 1 Kings 19:15 the prophet Elijah was directed by God to go to Damascus and anoint Hazael king of Aram, "an unusual circumstance". Hazael later resumed his attacks on Israel.

Chronological notes
The calendars for reckoning the years of kings in Judah and Israel were offset by six months, that of Judah starting in Tishri (in the fall) and that of Israel in Nisan (in the spring). Cross-synchronizations between the two kingdoms therefore often allow narrowing of the beginning and/or ending dates of a king to within a six-month range. For Ahaziah, the Scriptural data allow the narrowing of his accession to some time between Nisan 1 of 841 BCE and the day before Tishri 1 of the same year. His death occurred within this six-month period. These dates are one year earlier than those given in the third edition of Thiele's Mysterious Numbers of the Hebrew Kings, thereby correcting an internal consistency that Thiele never resolved, as explained in the Rehoboam article.

Leslie McFall proposed a coregency between Ahaziah and his father Jehoram that was occasioned by the disease Jehoram contracted one year before he died (). McFall's conception of a one-year coregency is consistent with the seriousness of the disease contracted by Jehoram, such as would make it a matter of common sense to appoint a coregent. It would explain the apparent discrepancy between  and . In the first reference, Ahaziah is said to begin in the 12th year of Jehoram of Israel, whereas the second gives it as Jehoram's 11th year. The first reference would be to the start of the sole reign, the second to the start of the coregency, one year earlier. Thiele's explanation of the apparent discrepancy between these two verses was that 2 Kings 8:25 was by non-accession reckoning and 2 Kings 9:29 by accession reckoning, reflecting the transition that Thiele said was taking place at this time from non-accession reckoning back to accession reckoning for the kingdom of Judah. Although Thiele's suggestion has merit, McFall's coregency has been adopted in the infobox below. This begins one-year coregency sometime in the six months on or after Nisan 1 of 842 BCE, which was in the 11th year of Jehoram of Israel (2 Kings 9:29) by Israel's Nisan calendar and non-accession reckoning (2 Kings 9:29). By a Judean calendar the year would be 843/842 BCE, i.e. the year starting in Tishri of 843 BCE. The start of his sole reign would be in the six months following Nisan 1 of 841 BCE, in the 12th year of Jehoram of Israel (2 Kings 8:25); his death also occurred in this six-month interval.

References

9th-century BC kings of Judah
Year of birth unknown
840s BC deaths
Biblical murder victims
Male murder victims

Ahaziah of Judah


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Garching

|}

Ausleiten

|}

Hart an der Alz

|}

Obergarching

|}

Wald an der Alz

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Garching an der Alz

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Garching a.d.Alz
!

Liste der Baudenkmäler in Garching an der Alz


En lille film om nisser er en dansk dokumentarfilm fra 2009, der er instrueret af Trylle Vilstrup.

Handling
Ib Spang Olsen fortæller om nissen. Hvem er den, hvad kan den, og hvad kan den bruges til? Nissen vil gerne have fortalt historien om sit sande væsen. Hvis folk tror på nissen, giver den plads og ikke forstyrrer den eller ødelægger den natur, den lever i, får folk et mere frodigt stykke Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Dokumentarfilm fra Danmark

En lille film om nisser


HŠK Zrinski-Frankopan bio je nogometni klub iz grada Đakova.

Povijest

Malo je tragova ostalo o njemu. Predratni tisak ga ne spominje. Vjerojatno je djelovao uoči izbijanja Prvoga svjetskog rata djelovao, ili se je tek spremao djelovati. Nema tragova u za sad dostupnoj građi između dvaju svjetskih ratova. Postojanje spominje športski pisac Stjepan Rechner u člankom u kojem se je bavio nogometom u Đakovu između dva svjetska rata. Trag postojanja kluba ili barem priprema osnivanja kluba je klupska značka s imenom HŠK Zrinski-Frankopan izrađena u Beču, u najvećoj i najpoznatijoj austro-ugarskoj tvornici za izradu značaka kod Belade, što sugerira da je klub bio ili trebao biti osnovan prije Prvoga svjetskog rata.

Izvori

Nogomet u Đakovu
Bivši hrvatski nogometni klubovi
Nogometni klubovi u Osječko-baranjskoj županiji

HŠK Zrinski-Frankopan Đakovo


Personajes históricos
María de la Trinidad, Tía Cotilla, personaje del Madrid del .
María Trinidad Bolívar, mulata venezolana de comienzos del , casada con José Tomás Boves.
María Trinidad Sánchez, activista dominicana del .
María Trinidad Enríquez, la primera peruana universitaria ().

Topónimos
María Trinidad Sánchez (provincia)

Otros usos
Cofradía de Jesús Cautivo y María Santísima de la Trinidad (Martos)

María Trinidad


Šesta sezona serije Winx s emitiranjem je krenula 29. rujna 2013. na američkom Nickelodeonu. Sezona je u Hrvatskoj s emitiranjem krenula 5. listopada 2014. na programu Nove TV.

Hrvatska sinkronizacija
Kao i u prethodnoj sezoni, sinkronizaciju na hrvatski vrši NET Studio. Glavna glumačka postaje stoga ostaje nepromijenjena.
Što se tiče pjesama šeste sezone, valja napomenuti da je Nova TV sve pjesme osim uvodne špice emitirala u njihovoj instrumentalnoj verziji, dok su pjesme u epizodama prikazanim na hrvatskom Nickelodeonu bile sinkronizirane na hrvatski jezik.

Glavne uloge
Sljedeći glumci su navedeni pod zaslugama u odjavnoj špici 6. sezone:

Sporedne uloge

Epizode

Izvori

Winx Club

Winx (6. sezona)


El acrónimo EBIT puede referirse a:

En física el EBIT es el acrónimo del inglés Electron beam ion trap.
En contabilidad y análisis financiero es el acrónimo del inglés Earnings before interest and taxes

EBIT


بلدية أهايلونيس ، هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس، التي تقع في منطقة إكستريمادورا، والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.158 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

أهايلونيس


Illustrationes Florae Insulae Maris Pacifici, (abreviado Ill. Fl. Ins. Pacif.), es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por Emmanuel Drake del Castillo y publicado en siete partes entre los años 1886 y 1892. Es una síntesis de su estudio y profundización taxonómica de la flora de la Polinesia.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


Modala glasbruk var et svenskt glasbruk i den nuværende Emmaboda kommun.

Modala glasbruk oprettedes i 1894, men blev allerede nedlagt 1914. Forfatteren Vilhelm Moberg, der voksede op i det nærliggende Moshultamåla, arbejdede som barn på glasbruket med at bære brænde.

Glasbrukets arkiv opbevares på Kristallmuseet i Broakulla.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Om Modala glasbruk,  hentet 24. august 2017.

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalmar län
Nedlagte glasværker i Glasriget
Etableret i 1894
Ophørt i 1914

Modala glasbruk


La línea 333 de la red de autobuses interurbanos de Madrid une la terminal de autobuses de Conde de Casal con Rivas-Vaciamadrid.

Características
Esta línea une Madrid con los barrios de Rivas Centro y Rivas Este de Rivas-Vaciamadrid. El recorrido total tiene una duración media de unos 35 minutos.

Está operada por la empresa La Veloz, S.A. mediante concesión administrativa del Consorcio Regional de Transportes de Madrid.

Frecuencias

Material móvil

Recorrido y paradas

Sentido Rivas

Sentido Madrid

Véase también
 Estación de Conde de Casal
 Estación de Rivas Urbanizaciones

Enlaces externos
 Página oficial Consorcio Regional de Transportes

333

Línea 333 (Interurbanos Madrid)


Picture Me Broken (abreviado como PMB) es un grupo musical estadounidense de hard rock y metalcore formado en Redwood City, California en 2005. La banda está compuesta por Layla Brooklyn Allman (vocales y teclados), Dante Phoenix (guitarra), Austin Dunn (bajo), Jimmy Strimpel (guitarra) y Connor Lung (batería).

Historia

Picture Me Broken fue fundada en 2005 por la cantante Layla Brooklyn Allman y el bajista de Austin Dunn. Ambos se conocieron en la escuela y formaron el grupo musical a los 12 años. La banda se inspiró en grupos como Paramore, Flyleaf y Heart, todos los cuales tienen cantantes femeninas principales. Sus influencias musicales, sin embargo, son grupos como Blessthefall, Avenged Sevenfold, Before Their Eyes y Scary Kids Scaring Kids.

En el año 2009, la banda lanzó su primer EP, titulado Dearest (I'm So Sorry) EP, bajo el sello discográfico Megaforce Records, y la canción del mismo nombre contenida en el álbum apareció en el videojuego Rock Band 2 como contenido descargable. También hicieron su primera presentación en el en el Warped Tour en San Francisco en 2009 y fueron la banda de soporte de Saosin ese año. Por otra parte, en los MTV Video Music Awards del año 2009, el grupo ganó un premio como Mejor Artista Revelación, y ese mismo año, el grupo estuvo entre las 20 bandas más populares en el ranking del sitio web PureVolume.

En el 2010, Picture Me Broken lanzó su primer álbum de estudio, titulado Wide Awake bajo el sello discográfico Megaforce Records, el cual incluye canciones de su anterior EP y canciones inéditas. Ese año, el grupo se presentó en el SXSW de 2010.

Desde 2011, la formación del grupo es Layla Brooklyn Allman (vocales y teclados), Dante Phoenix (guitarra), Jimmy Strimpel (guitarra), Austin Dunn (bajo) y Connor Lung (batería).

Discografía

Álbumes de estudio

EP

Premios y nominaciones

Miembros

 Layla Brooklyn Allman - vocales y teclados
 Dante Phoenix - guitarra
 Jimmy Strimpel - guitarra
 Austin Dunn - bajo
 Connor Lung - batería

Miembros anteriores

 Nick Loiacono - guitarra
 Will Escher - guitarra
 Eric Perkins – batería

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial (En inglés)
 Picture Me Broken en MySpace
 Biografía en SonicBids.com
 Review of the Dearest (I'm So Sorry) EP on The Trades

Grupos de metalcore de Estados Unidos
Grupos de música de los años 2000
Grupos de post-hardcore de Estados Unidos

Picture Me Broken


Kronen er et indkøbscenter i Vanløse i København. Der er cirka 40 butikker inden for tøj, elektronik, indretning, bøger og mad samt et fitnesscenter. Centeret ligger lige ved siden af Vanløse metro- og S-togsstation.

Kronen blev indviet af overborgmester Frank Jensen og rockmusikeren Jesper Binzer 12. oktober 2017. Navnet Kronen sigter blandt andet til trækroner og dermed den grønne bevægelse i området. Desuden henviser det til margarinefabrikken Kronen, der lå i nærheden på Jyllingevej 56.

Eksterne henvisninger

Kronens hjemmeside

Noter

Indkøbscentre i København og omegn
Vanløse

Kronen Vanløse


Forbrydelse og straf i Grønland er en dokumentarfilm fra 2002 instrueret af Sasha Snow efter manuskript af David Katznelson, Sasha Snow.

Handling
Ilulissat er Grønlands tredjestørste by, beliggende i Nordgrønland. Et samfund af jægere og fiskere, en lægdommer og en meget høj rate af voldelig kriminalitet. Naalu Jeremiassen, mor til fire børn, og Jens Reimer, er begge i detentionen. Hun har dræbt sin mand, han har slået sin kone fordærvet. Ingen af dem kan huske, hvad der præcist skete. "I princippet kan vi jo ikke bare sætte folk uden for samfundet. Vi har brug for alle og bliver nødt til at acceptere dem, der nu en gang er her", siger lægdommeren. I det lille samfund har der været tradition for i høj grad at tilgive dem, der 'begik fejl'. Nu er den traditionelle livsstil ved at dø ud, og i fremtiden er der måske ikke plads til så meget tolerance. Dokumentarfilmen belyser det grønlandske retssystem og følger efterforskningen og de to fængslede frem til domsafsigelsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Forbrydelse og straf i Grønland


Aegolius este un gen de bufnițe de pădure. Au o talie mică. Capul este mare, rotund, fără egrete ("urechi"). Aripile sunt relativ lungi. Discurile faciale bine dezvoltate, destul de rotunjite sau pătrate. Ochii sunt galbeni sau galben-portocaliu; marginile pleoapelor sunt negricioase. Tarsul este acoperit cu pene, degetele acoperite cu pene sau golașe. Deschiderea urechilor este mare și asimetrică. Toate cele patru specii actuale trăiesc în pădure mari: una în Holarctic, trei în America. Numele științific al genului provine din cuvântul latin aegolios (din greaca aigōlios) = bufniță țipătoare.

Sistematica
Genul Aegolius includ 4 specii actuale (care trăiesc în prezent) și 2 dispărute
Aegolius funereus  = Minuniță
Aegolius acadicus
Aegolius ridgwayi
Aegolius harrisii
Aegolius gradyi (dispărută)
Aegolius martae (dispărută)

Note

Aegolius


Nikola Majnarić – Bač (Varaždin, 5. srpnja 1975. – Varaždin, 15. lipnja 2004.) - hrvatski umjetnik, ilustrator, slikar i crtač stripova.

Rani život i obrazovanje

Nikola Majnarić - Bač rodio se u Varaždinu u obitelji dr. Nikole Majnarića, ortopeda u Varaždinskoj bolnici i Tatjane Majnarić, nastavnice klavira na Glazbenoj školi u Varaždinu. Pohađao je Osnovnu školu "Ivo Lola Ribar" u Varaždinu. Završio je i osnovnu Glazbenu školu u Varaždinu, smjer truba.

U srednju školu upisuje se na varaždinsku gimnaziju, kulturološki smjer. 1993. godine upisuje Tekstilno-tehnološki fakultet Sveučilišta u Zagrebu smjer: dizajn za tekstil i odjeću. Diplomirao je s odličnim, a diplomski rad bio mu je: "Izrada kostima za Boccacciovog Dekamerona". Djetinjstvo je provodio u Varaždinu, a ljeti je išao s obitelji na otok Rivanj kod Zadra i u Sloveniju u mjesto Dobrna.

Proveo je 1986. godine s ocem tri mjeseca u Sjevernoj Americi. Obišao je autobusom "Greyhound": Detroit, Nijagarine slapove, Ann Arbor, Chicago, Los Angeles, Hollywood, Flagstaff, Gallup, Cherryville, Washington D.C. i New York. Proveo je tom prilikom neko vrijeme kod spisateljice, ekologinje i fotografkinje Anne LaBastille.

Karijera

Prvu samostalnu izložbu autorskih radova (imaginarno-figurativno-ekspresionističkog stila) imao je na Rudarskoj školi u Varaždinu. Između 1989. i 1993. godine radio je plakate i programe za predstave kazališne dramske grupe "Theatron", te sudjeluje u izradi scenografìje za njihovu predstavu "Vrata".

Za vrìjeme fakultativnog obrazovanja imao je više skupnih izložbi u Zagrebu, Rijeci, Pulì i Vinkovcima u sklopu fakultetskih radova. U isto vrijeme imao je pregršt publikacija - crteža u popularnom hrvatskom tisku, u "Varaždinskim vijestima", i u fanzinima; "Endem", "Gaspačo",  "Graah", "Variete Radikale", "Striptiz", "4 zida i zvučnik" i "Katakomba".

Povremeno se bavio i oslikavanjem svile i pletiva sa svojim vlastitim autorskim motivima. Imao je dvije skupne izložbe u Varaždinu, obje u bistrou "Zvonimir Rogoz" u varaždinskom HNK. Prva izložba, s Dušanom Gačićem i K.D. Sudecom, bila je postavljena povodom objavljivanja prve kazete "Dobrih duhova", a druga izložba postavljena je prilikom promocije prvog broja strip fanzina "StripTiz".

Samostalnu izložbu slika imao je u galeriji bistro-a "Trenk" i Galeriji palače "Sermage" u Varaždinu. U sklopu Art & Music Festivala 1994. godine, u Puli, bio je jedan od 15 polaznika strip kolonije, te učenik poznatog art-crtača stripova, Krešimira Zimonića.

Nastupao je na "Rock PrVŽioni" na sceni "Zvonimir Rogoz" u varaždinskom HNK izvodeći performance pod nazivom "Ako pak ti koji počivaš na zakonu…". U clubu "EX" izveo je performance; "Kera, Prostee and Butch". Za fanzin "Gaspačo" pisao je kratke priče te je ilustrirao naslovnicu fanzina. Producirao je CD za grupu iz Amsterdama "Gone bald" prilikom njihovog nastupa u Varaždinu.

Nije imao uzora, ali volio je Roberta Crumba i Bernetta & Abulija. Nikola Majnarić – Bač iza sebe ostavio je preko 1000 slika, stripova i crteža.

Nagrade i priznanja
Dobio je nagradu u Vinkovcima za inovaciju u stripu 17. srpnja 1997. godine na Salonu stripa.
Časopis "Zarez" dvotjednik za kulturna i društvena zbivanja, broj 363.-'64 od 18. srpnja 2013. godine, čije tiskanje omogućuje Ministarstvo kulture Republike Hrvatske posvećen je u spomen na Nikolu Majnarića – Bača.

Bibliografija stripova
Rani radovi (neki od tih radova nastali su u suradnji s prijateljem i crtačem Jurom Hižakom):

Future man
Strip artist
Agent Steve 220
Dječak koji je osvetio Ramba
Lepotan
Francesco
Bicikl(o)
Munster
Psihopata
Brzi Joe
Army
Gang
Zajebant
Bullshit

Kasniji radovi:

Fair man
Ljetno proricanje
U raljama krokodila
Činjenica
Round Midnight
Šetnja po Himalajama
Killer
O počecima paranoje ili su to bile samo utvare
Čarolije čarobnjaka Robina & Revea

Vanjske poveznice
 Zarez.hr o Nikoli Majnariću-Baču
 saatchiart.com o Nikoli Majnariću-Baču

Hrvatski crtači stripa
Hrvatski slikari
Hrvatski ilustratori

Nikola Majnarić- Bač


الأنيسون أو اليانسون  أو كَمُّونُ الحُلْوُ أو بَسْبَاس شامي أو الحَبة الحلوةأو الثغام  (من الإغريقية ἄνηθον؛ Pimpinella Anisum باللاتينية) نبات من الفصيلة الخيمية. يعرف اليانسون بعدة أسماء فيعرف باسم ينكون وتقدة وكمون حلو وفي المغرب يسمونه الحبة الحلوة.

الوصف النباتي
نبات عشبي يبلغ ارتفاعه حوالي نصف متر ساقه رفيعة مضلعة يخرج منه فروع طويلة تحمل أوراقاً مسننة مستديرة الشكل تحمل نهاية الأفرع أزهاراً صغيرة بيضاوية الشكل مضغوطة الرأس بيضاء اللون تتحول بعد النضج إلى ثمار صغيرة بنية اللون والنبات حولي أي يعيش سنة واحدة. وهو نبات معروف وهو غير «الآنسون المعروف بالشومر»، ساقه رفيعة مضلعة تتشعب منها فروع طويلة تحمل أوراقاً مسننة مستديرة، والأزهار صغيرة بيضوية الشكل.

الموطن الأصلي لليانسون

يقال أن موطنه الأصلي غير معروف كما ورد اليانسون في المخطوطات الفرعونية ضمن عدة وصفات علاجية، أما اليوم فهو يزرع على نطاق واسع في جنوب أوروبا ولبنان وتركيا وسوريا وإيران والصين والهند واليابان وجنوب وشرق الولايات المتحدة الأمريكية.

المحتويات الكيميائية لليانسون

يحتوي اليانسون زيتا طيارا وهو المكون الرئيسي ويحتل مركب الأنيثول المركب الرئيسي في الزيت واستراجول وأنايس الدهيد وكافيك أسد ومن مشتقاته كلوروجينك أسد. كما يحتوي على فلافوبذرات ومن أهمها ابجنين وزيوت دهنية. فهو يحتوي على زيت طيار 3% مادة أنيثول وميثيل شانيكول من الزيت الطيار، وهرمون الإستروجين وزيت ثابت.

الخصائص الطبية
الجزء المستعمل من النبات الثمار والتي يسميها بعض الناس بالبذور وكذلك الزيت الطيار فقط.

فوائده
 مهدّئ للأعصاب، ومسكِّن للمغص والسعال والربو
 منشط للهضم ومدر للبول.
 مفيد للولادة ولعملية إدرار اللبن.

فعال لتسكين المغص وتنشيط الهضم، إدرار البول، إزالة انتفاخ البطن، إزالة أمراض الصدر والحلق والسعال، طرد الريح البطنية، مهدِّئ عصبي خفيف، يدر اللبن ويسكن الصداع، يعطي للأطفال لطرد الغازات وتخفيف حدة بكاءهم.
 يستخدم حاليا على نطاق عالمي واسع للوقاية من إنفلونزا الخنازير "أكّد أطباء صينيون أن احتساء كوب من اليانسون الدافئ وليس المغلي.

طريقة الاستعمال
يُغلى بذره ثم يُصفّى ويشرب وإذا أُضيف مع الشومر كانت الفائدة عظيمة وأنفع وكذلك مع العسل أو بدونه.

الزراعة

التربة المناسبة
يلائم زراعة الينسون التربة الصفراء حسنة الصرف خصبة أو متوسطة الخصوبة.

التكاثر
يتكاثر نبات اليانسون بالبذور في أكتوبر ونوفمبر ويحتاج الفدّان من 3  5 كجم من البذرة.

طريقة الزراعة
تجهز الأرض للزراعة بحرثها مرتين متعامدتين مع إضافة سماد عضوي قديم متحلل بمعدل 15 إلى 20 م3 للفدان مع 200 كجم سوبر فوسفات الكالسيوم وذلك في الأراضي القديمة على أن يتم زيادة هذه الكمية في الأراضي الجديدة لتصل إلى 25 م3 سماد عضوي قديم متحلل + 300 كجم سوبر فوسفات الكالسيوم، تزرع البذور في جور على ريشة واحدة (الريشة الشرقية أو القبلية) في منتصف الخط حيث يوضع في كل جورة 4  5 بذور ثم تغطى الجور بطبقة رقيقة من الطمي. هذا وتبعد الجورة عن الأخرى مسافة 30 سم ثم تروى الأرض بعد الزراعة مباشرة ري على الحامي وبحيث يصل نشع الماء إلى قمة الخطوط.

الخف

يتم خف النباتات بعد 3  4 أسابيع بحيث لا يبقى في الجورة أكثر من نباتين.

العزيق
تتم عملية العزيق من 3  4 مرات لتنظيف الأرض من الحشائش.

الري
تروى النباتات رية الزراعة ثم يعاد الري (رية المحاياه) بعد حوالي من 7 إلى 10 أيام من الزراعة للمساعدة على تمام الإنبات ثم يتم الري بعد ذلك كل ثلاث أسابيع أثناء الشتاء حتى شهر مارس ويكون بعد ذلك كل أسبوعين ويوقف قبل الحصاد بحوالي ثلاثة أسابيع والنبات يحتاج إلى 5  7 ريّات في الموسم. وفي تجربة لدراسة معدلات الري مع استخدام سوبر فوسفات الكالسيوم أثبتت النتائج أن استخدام 150 كجم سوبر فوسفات الكالسيوم مع ري النباتات مرة كل أسبوع أدّى إلى زيادة معنوية في المحصول والنسبة المئوية للزيت الطيار واليانسون حساس للتغير الفجائي في درجات الحرارة والرطوبة لذلك يُراعى عدم تعريض الأرض للجفاف.

التسميد
يفضل دائماً إضافة السماد العضوي بكمية 15  20 م3 للفدان على أن تزداد هذه الكمية لتصل إلى 20  25م3 للفدان في الأراضي الجديدة، ويوضع أثناء تجهيز الأرض بين الحرثتين ويضاف 200 كجم سوبر فوسفات كالسيوم أثناء تجهيز الأرض للزراعة وتصل إلى 300 كجم في الأراضي الجديدة.
ويحتاج النبات إلى 200 كجم سلفات نشادر + 50كجم سلفات بوتاسيوم ويضاف نصف السماد النيتروجيني مع كل السماد البوتاسي بعد خف النباتات أي بعد حوالي 30 يوماً من الزراعة ويضاف النصف الآخر من السماد النيتروجيني بعد حوالى 1.5 شهر من الإضافة الأولى. وقد ثبت من بعض التجارب استجابة نبات الينسون للعناصر الصغرى حيث أدى استخدام من 100  120 جزء في المليون من الزنك إلى زيادة محصول البذرة والنسبة المئوية للزيت كما أدّى استخدام 60 جزء في المليون منجنيز إلى زيادة معنوية في محصول البذرة والنسبة المئوية للزيت.

الحصاد ومعاملات ما بعد الجمع:

يتم حصاد النباتات في شهري مايو ويونيو ويجب الاهتمام بجمع الثمار عندما يكون لونها زيتوني أخضر وليس أصفر.
وتجمع ثمار اليانسون قبل تمام النضج شأنها شأن باقي الحبوب العطرية وذلك حتى لا يحدث فرط للبذرة ويتم قرط النباتات فوق سطح التربة وتنقل إلى الأجران النظيفة لاستكمال جفاف البذور ثم تدرس أو تدق وتغربل وتعبّأ.

المحصول
يعطي الفدان 400-600 كجم بذور جافة.

الآفات الحشرية

أولاً: آفات الحقل:
الحفار والدودة القارضة
عند وجود إصابة يستخدم طعم سام مكون من (1كجم مارشال 25% + 1كجم ردة ناعمة أو جريش ذرة مبللة بالماء) وينثر بعد ريه الزراعة مباشرة بيوم أو يومين وبعد غروب الشمس.
الحشرات الثاقبة الماصة
عند وجود إصابة ملحوظة بالمن أو أي حشرات ثاقبة ماصة يتم رش البؤر المصابة بأحد المبيدات الآتية:
بريمور 50% بمعدل 100 جم لكل 100 لتر ماء أو مارشال 25% بمعدل 100 جم لكل 100لتر ماء أو ملاثيون 57% بمعدل 250سم3 لكل100 لتر ماء على يوقف الرش تماماً قبل الجمع والحصاد بشهر على الأقل تفادياً لوجود أي متبقيات من المبيدات في المحصول الناتج.

ثانياً: آفات ما بعد الحصاد:

آفات حشرية
مثل الخنافس وتقاوم باستخدام المبيدات المناسبة طبقاً لنوعها وحسب توصية وزارة الزراعة.
آفات حيوانية مثل القوارض والطيور وتقاوم باستخدام المصائد ووضع شبك على منافذ التهوية للمخازن.

آفات فطرية
مثل فطريات وأعفان الحبوب المخزونة وتقاوم باستخدام العبوات المناسبة مثل أجولة الجوت أو أجولة الخيش مع توفير التهوية الجيدة للمخازن وتطهير المخازن عقب كل دورة تخزينية.

الأمراض:

أمراض أعفان الجذور والذبول:
تظهر الأعراض على هيئة جفاف جزئي للنبات أو موت تدريجي ثم ذبول مفاجئ (شلل) يؤدي إلى موت النبات.
وتقوم بمعاملة البذور بالمبيدات قبل زراعتها مع استخدام الصمغ (5%) كمادة لاصقة للمبيد على البذور وينصح باستخدام مبيد البنليت أو البافسين بمعدل 3جم/جم بذرة كما ينصح بضرورة اقتلاع النباتات المصابة وحرقها خارج الحقل.

مرض البياض الدقيقي:
يصيب المرض الأوراق والثمار والنورات حيث تظهر على هيئة بقع دقيق بيضاء أو رمادية اللون تؤدي إلى تشوه نمو النباتات وذبول الأوراق وسقوطها. وإنتاج حبوب ضامرة وغير ناضجة قليلة الأهمية من الناحية الاقتصادية. ويقاوم هذا المرض عند ظهور الإصابة بالرش بالكبريت الميكروني بمعدل 250جم/ 100 لتر ماء يكرر الرش في حالة ظهور الإصابة على أن يوقف الرش قبل الحصاد بشهر على الأقل.

اليانسون في الطب القديم

اليانسون نبات قديم احتل مكاناً علاجياً هاماً وما زال يزرع بكثرة حتى اليوم في محافظات الصعيد. لقد جاء مغلي بذور اليانسون في بردية ايبرز الفرعونية كشراب لعلاج آلام واضطرابات المعدة وعسر البول، وجاء في بردية هيرست أن اليانسون طارد للأرياح واستخدمه المصريون القدماء كمنبه عطري معرق منفث وضد انتفاخات الأمعاء بطرد الغازات وكذلك ضمن غسيل للفم وعلاج لآلام اللثة والأسنان.

كان أبقراط، شيخ الأطباء، يوصي بتناول هذا النبات لتخليص الجهاز التنفسي من المواد المخاطية، أما معاصر أبقراط ثيوفراست فكان أكثر رومانسية فقد كان يقول: «إذا وضع المرء اليانسون قرب سريره ليلاً فسوف يرى أحلاماً جميلة وذلك بفضل عطره العذب» وكان بلين القديم عالم الطبيعة الروماني، يوصي بمضغ بذور اليانسون الطازج لترطيب وإنعاش النفس والمساعدة على الهضم بعد وجبات الطعام الثقيلة.

كان جون جيرارد، عالم الأعشاب البريطاني القديم يوصي بتناول اليانسون لمنع الفواق (الحازوقة أو الزغطة)، وكذلك وصف هذا النبات لإدرار الحليب عند المرضعات وكعلاج لحالات احتباس الماء وآلام الرأس والربو والتهاب القصبات الهوائية والأرق والغثيان. يعتبر اليانسون من النباتات القاتلة للقمل والمخفضة للمغص لدى الرضع والشافية من الكوليرا وحتى من السرطان. وفي الولايات المتحدة وخلال القرن التاسع عشر كان الأطباء الانتقائيون يوصون بتناول اليانسون لتخفيف آلام المعدة والغثيان والغازات المعوية ومغص الرضيع.

وفي أمريكا الوسطى كانت المرضعات يتناولن اليانسون لإدرار الحليب، وكان اليانسون سلعة تجارية مهمة جداً في كافة دول حوض البحر المتوسط القديم إلى درجة أنه كان يستعمل كالعملة المتداولة لتسديد الضرائب. لقد بلغ اليانسون درجة كبيرة من الشعبية بصفته تابلاً ودواءً وعطراً في بريطانيا في فترة العصور الوسطى بحيث أن الملك إدوارد الأول فرض عليه ضريبة من أجل إصلاح جسر لندن.

ويقول داود الأنطاكي في تذكرته: «اليانسون يطرد الرياح ويزيل الصداع وآلام الصدر وضيق التنفس والسعال المزمن ويدر البول ويزيد العمم وإذا طبخ بدهن الورد قطوراً ودخانه يسقط الأجنة والمشيمة ومضغه يذهب الخفقان والاستياك به يطيب الفم ويجلو الأسنان ويقوّي اللثة.»

ويقول ابن سينا في القانون: «إذا سحق اليانسون وخلط بدهن الورد وقطر في الأذن أبرأ ما يعرض في باطنها من صدع عن صدمه أو ضربة ولأوجاعهما أيضا كما ينفع اليانسون شرابا ساخنا مع الحليب لعلاج الأرق وهدوء الأعصاب.»

ومغلي اليانسون مشروبا ساخنا يسكن المغص المعوي عند الرضع والأطفال والكبار كما ينفع في طرد الغازات، كما يفيد في نوبات الربو، ويزيد من إدرار اللبن عند المرضعات ويدخل اليانسون في كثير من أمزجة الكحة وطارد للبلغم كما يفيد في بعض أنواع الصداع وضيق التنفس ومنبه قوي للجهاز الهضمي وفاتح للشهية.

كما يدخل زيت اليانسون في صناعة الأقراص الملينة والمسهلات كأوراق السناميكي وكذلك في صناعة أنواع كثيرة من المستحلبات التي تؤخذ لتخفيف آلام الحلق والزور.

اليانسون في الطب الحديث وماذا يعالج؟

أثبت العلم الحديث أن لليانسون تأثيرات ضد السعال وطرد البلغم وتأثيراً ضد المغص وفعّال للبكتيريا ومضاد للفيروسات ومضاد للحشرات. وقد ثبت بواسطة الدستور الألماني أن لليانسون القدرة على علاج البرد بشكل عام السعال والتهاب الشعب، الحمى والبرد والتهاب الفم والحنجرة، مشاكل سوء الهضم وفقدان الشهية. كما أثبتت الأبحاث الحديثة أن لليانسون تأثيراً هرمونياً ذكرياً في حالة تناوله بكميات كبيرة، أما إذا أخذ بكثرة فإنه يقلل منها وتؤثر في الحالة الجنسية للرجال.

ولليانسون استعمالات داخلية وأخرى خارجية.

الاستعمالات الداخلية

1- لحالات أمراض الجهاز التنفسي مثل ضيق التنفس والسعال ونوبات الربو.

2- الاضطرابات الهضمية وحالات المغص المعوي وانتفاخات البطن.

3- لتنشيط الكلى ولإدرار الطمث وضعف المبايض ولزيادة إدرار الحليب وتسهيل عمليات الولادة حيث يستخدم مغلي ثمار اليانسون في جميع الحالات السابقة بمعدل ملعقة صغيرة من مسحوق ثمار اليانسون على ملء كوب ماء مغلي ويغطى ويترك لينقع لمدة ما بين 15إلى 20دقيقة ثم يشرب مرة في الصباح وأخرى في المساء.

الاستعمالات الخارجية

1_ الالتهابات العينية حيث يستخدم مغلي اليانسون كغسول للعين.

2_ لإزالة قمل الرأس والعانة يستعمل دهان مكون من زيت اليانسون مع زيت الزيتون بنسبة 1:2

اليانسون نبات حولي، زهره صغير أبيض، يستعمل في أغراض طبية، وبذور اليانسون ، لها طعم ورائحة ونكهة طيبه مميزة.وهي غنية بالحديد تساعد على امتصاصه بالأمعاء وتمنع عوزه بالجسم. وبها زيوت طيارة حلوة الطعم وتفيد في الكحة والمغص المعوي. وتمضغ البذور لعلاج الزغطة (الفواق). واليانسون مُدرّ للبن الأم المرضع ومُدرّ للبول ويخلص الجسم من الماء. ويفيد في الصداع والربو والالتهاب الرئوي والغثيان والأرق والمغص المعوي لدى الأطفال وفي الكوليرا. ومغليه يشطف به الشعر لمنع القمل. وبالينسون به مواد (creosol and alpha-pinene) تذيب البلعم الجاف وتسهل التخلص منه بالرئتين و (anethole يساعد على الهضم.د، و (dianethole and photoanethole التي تشبه هورمونات الإستروجينات الجنسية الأنثوية. لهذا يدر اللبن ويزيد الشهوة الجنسية لدى المرأة ويسهل عملية الولادة. ووجد أن اليانسون يجدد خلايا الكبد فيفبد في الالتهاب الكبدي وتليف الكبد. وزيته يستعمل كرائحة في العطور والمشروبات (مثل مشروب العرق).

ينسون نجمي يستعمل لتخفيف المغص وآلام الروماتيزم وطرد الغازات من الأمعاء. ويفيد في القيء والهضم.

مصدر
 المعلومات الغذائية عن اليانسون
 موسوعة الأعشاب الطبية، أحمد محمد عوف
 الموسوعة الحرة للأعشاب

انظر أيضًا
 بينول

المراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنيسون
الحياة النباتية في الوطن العربي
بهارات
بهارات هندية
خيمية
نباتات الشام
نباتات سوريا
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في إفريقيا
نباتات طبية في أوروبا
نباتات عطرية
نباتات لبنان
نباتات مالطا

يانسون


L'église de la Sainte-Transfiguration de Gjirokastër, également connue sous le nom d'église de Gjirokastër () est une église orthodoxe située à Gjirokastër, en Albanie. L'église est construite en 1784 et est un monument culturel d'Albanie depuis 1963.

Notes et références

Références

Monument culturel en Albanie
Gjirokastër
Gjirokastër Sainte-Transfiguration
Gjirokastër
Patrimoine mondial en Albanie

Église de la Sainte-Transfiguration de Gjirokastër


Veliki Crkveni raskol ili Veliki Zapadni raskol odvio se 1378. godine, završetkom Avinjonskog sužanjstva. Napuštanje grada Rima i preseljenje papinskog sjedišta u Avignon definitivno je označila pomicanje težišta. Tradicija Vječnog grada nije usjekla samo u svijest naroda ideju Petrovog nasljedstva na rimskoj stolici i crkvenog primata već i svojevrsnu predodžbu zapadnog univerzalizma s temeljem u Rimskom Imperiju. Dakle na kraju Avinjonskog sužanjstva (1309. – 1378.) nastaje Veliki Crkveni raskol, koji je uvod u razdoblje vrlo teških kriza za papinstvo i Crkvu.

Prethodni događaji
Godine 1348. Avignon je zajedno s okolnim zemljištem kupio Klement VI. i tako učinio samostalnim teritorijem koji pripada papi; ipak isti je bio upotpunosti okružen područjem francuskog kraljevstva. Ono što su pape u 12. i 13. stoljeću u ogorčenim borbama uspješno branili: slobodu od opkoljavanja i političke nadmoći cara, toga su se sad francuski pape odrekli u korist francuske krune. Time su se odrekli slobode odlučivanja, a u očima naroda i svojeg nepristranog općecrkvenog autoriteta. Od tada su često postajali bezvoljno oruđe u rukama sve jačih vlastohlepnih vladara, postali su samo igračka u međunarodnoj politici.

Povijest Crkve

Veliki Crkveni raskol


Lincolnville puede referirse a:

Divisiones administrativas

en Estados Unidos
 Lincolnville (Carolina del Sur)
 Lincolnville (Kansas)
 Lincolnville (Maine)
 Lincolnville (Pensilvania)

Lincolnville


Hagen-Vorhalle, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölge. Yüzölçümü 12,5 km²'dir. 31 Mayıs 2004 tarihi itibarıyla semt nüfusu 11.128 olarak tespit edilmiştir.

Dış bağlantılar
 İlkçağ Müzesi

Hagen'in semtleri

Hagen-Vorhalle


The Japanese addressing system is used to identify a specific location in Japan. When written in Japanese characters, addresses start with the largest geographical entity and proceed to the most specific one.  The Japanese system is complex and idiosyncratic, the product of the natural growth of urban areas, as opposed to the systems used in cities that are laid out as grids and divided into quadrants or districts.

Unlike most countries, addresses for shipment to Japanese should be written in Japanese. When written in Latin characters, addresses follow the convention used by most Western addresses and start with the smallest geographic entity (typically a house number) and proceed to the largest. Even when translated using Latin characters, Japan Post requires that the address also be written in Japanese to ensure correct delivery.

Address parts

Japanese addresses begin with the largest division of the country, the prefecture. Most of these are called ken (県), but there are also three other special prefecture designations: to (都) for Tokyo, dō (道) for Hokkaidō and fu (府) for the two urban prefectures of Osaka and Kyoto.

Following the prefecture is the municipality. For a large municipality this is the city (shi, 市). Cities that have a large enough population (greater than 500,000 residents) and are regarded as such by order of the Cabinet of Japan are called designated cities, and are subdivided into wards (ku, 区), where in the prefecture of Tokyo, 23 of them are designated as the   with added authority to the mayors. For smaller municipalities, the address includes the district (gun, 郡) followed by the town (chō or machi, 町) or village (mura or son, 村). In Japan, a city is separate from districts, which contain towns and villages.

For addressing purposes, municipalities may be divided into chō or machi (two different readings of the character 町,  depending on the particular case) and/or aza (字).  Despite using the same character as town, the machi here is purely a unit of address, not administration; likewise, there are also ku address divisions that are not administrative special wards.  There are two common schemes:

 Municipality is divided first into machi and then into city districts (丁目 chōme).  Example: 台東区[浅草四丁目] (Taito-ku, [Asakusa, 4-chōme])
 Municipality is divided into ō-aza (大字), which may be divided into aza (字), which may in turn be divided into ko-aza (小字).  Example: 青森市[大字滝沢字住吉] (Aomori-shi, [ō-aza Takizawa, aza Sumiyoshi])

However, exceptions abound, and the line between the schemes is often blurry as there are no clear delimiters for machi, aza, etc.  There are also some municipalities like Ryūgasaki, Ibaraki which do not use any subdivisions.

Below this level, two styles of addressing are possible.

 In the newer  style, enacted into law by the  and used by the majority of the country, the next level is the city block (街区 gaiku), always followed by the building number (番号 bangō).  Building 10 in block 5 would be formally written as 5番10号 (5-ban 10-gō).  For apartment buildings, the apartment number (部屋番号 heya bangō) may be appended to the building with a hyphen, so apartment 103 in the aforementioned building would be 5番10-103号.
 In the older  style, still used in some rural and older city areas, the next level is the area/block name (地区 chiku, often abbreviated as 区 ku), the next smaller level is the lot number (番地 banchi), optionally followed by a lot number extension (formally , more often ).  The lot number designates a plot of land registered in the land registry, and a lot number extension is assigned when a piece of land is divided into two or more pieces in the registry.  This can be written as any of 3番地5 (3-banchi 5), 3番地の5 (3-banchi-no 5) or 3番5 (3-ban 5).  Land not designated by the registry is known as  mubanchi , with any dwellings there being bangaichi .

In both styles, since all address elements from chōme down are numeric, in casual use it is common to form them into a string separated by hyphens or the possessive suffix の (no),  resulting in Asakusa 4-5-10 or Asakusa 4の5の10.  This renders the two styles indistinguishable, but since each municipality adopts one style or the other, there is no risk of ambiguity.  The apartment number may also be appended, resulting in 4-5-10-103.

Street names are seldom used in postal addresses (except in Kyoto and some Hokkaidō cities such as Sapporo).

Banchi blocks often have an irregular shape, as banchi numbers were assigned by order of registration in the older system, meaning that especially in older areas of the city they will not run in a linear order.  For this reason, when giving directions to a location, people will often offer cross streets, visual landmarks and subway stations, such as "at Chūō-dori and Matsuya-dori across the street from Matsuya and Ginza station" for a store in Tokyo. Many businesses feature maps on their literature and business cards. Signs attached to utility poles often specify the city district name and block number, and detailed block maps of the immediate area are sometimes posted near bus stops and train station exits in larger cities.

In addition to the address itself, all locations in Japan have a postal code.  After the reform of 1998, this begins with a three-digit number, a hyphen, and a four-digit number, for example 123-4567. A postal mark, 〒, may precede the code to indicate that the number following is a postal code.

Address order
SPIn Japanese, the address is written in order from largest unit to smallest, with the addressee's name last of all.  For example, the address of the Tokyo Central Post Office is

〒100-8994  東京都千代田区丸ノ内二丁目7番2号  東京中央郵便局

〒100-8994 Tōkyō-to Chiyoda-ku Marunouchi 2-Chōme 7-ban 2-gō  Tōkyō Chūō Yūbin-kyoku

or

〒100-8994  東京都千代田区丸ノ内2-7-2  東京中央郵便局

〒100-8994  Tōkyō-to Chiyoda-ku Marunouchi 2-7-2  Tōkyō Chūō Yūbin-kyoku

The order is reversed when writing in rōmaji.  The format recommended by Japan Post is:

Tokyo Central Post Office7-2, Marunouchi 2-ChomeChiyoda-ku, Tokyo 100-8994

In this address, Tokyo is the prefecture; Chiyoda-ku is one of the special wards; Marunouchi 2-Chome is the name of the city district; and 7-2 is the city block and building number. In practice it is common for the chōme to be prefixed, as in Japanese, resulting in the somewhat shorter:

Tokyo Central Post Office2-7-2 Marunouchi, Chiyoda-kuTokyo 100-8994

While almost all elements of the address are reversed when written in rōmaji, connected strings of numbers are treated as units and not reversed. Firstly, the "city block and building number" is a unit, and its digits are not reversed – in this example it is "7-2" in both Japanese and roman, though the Japanese (literally Marunouchi 2-Chōme 7-2) is partly reversed to "7-2, Marunouchi 2-Chōme" in roman if chōme is separate. Similarly, if the chōme is included, these also form a unit, so in this example the string is 2-7-2 in both Japanese and Western alphabet.

Special cases
As mentioned above, there are certain areas of Japan that use somewhat unusual address systems. Sometimes the differing system has been incorporated into the official system, as in Sapporo, while in Kyoto the system is completely different from, but used alongside the official system. Kyoto and Sapporo have addresses based on their streets being laid out in a grid plan, unlike most Japanese cities.

Kyoto

Although the official national addressing system is in use in Kyoto – in Chiban style, with , , and , the chō divisions are very small, numerous, and there is often more than one chō with the same name within a single ward, making the system extremely confusing.  As a result, most residents of Kyoto use an unofficial system based instead on street names, a form of vernacular geography. This system is, however, recognized by the post office and by government agencies.

For added precision, the street-based address can be given, followed by the chō and land number. Sometimes multiple houses share a given land number, in which case the name (either just family name, or full name of resident) must also be specified; this name is generally displayed in front of the house on a , often decoratively presented, as are house numbers in other countries.

The system works by naming the intersection of two streets and then indicating if the address is , , , or  of the intersection. More precisely, the two streets of the intersection are not treated symmetrically: one names the street that the address is on, then gives a nearby cross street, and then specifies the address relative to the cross street. What this means is that a building can have more than one address depending on which cross street intersection is chosen.

For instance, the address of Kyoto Tower is listed on their website as:
〒600-8216
京都市下京区烏丸通七条下ル 東塩小路町 721-1
Following the postcode, this contains the city and ward, followed by the unofficial address, a space, and then the official address:
京都市下京区 Kyōto-shi, Shimogyō-ku
烏丸七条下ル Karasuma-Shichijō-sagaru
東塩小路町 721-1 Higashi-Shiokōji 721-1

This address means "south of the intersection of Karasuma and Shichijō streets" – more precisely, "on Karasuma, below (south of) Shichijō" (Karasuma runs north-south, while Shichijō is an east-west cross street). The street address may alternatively be given as 烏丸通七条下ル (with  inserted), indicating clearly that the address is on Karasuma street.

However, the system is flexible and allows for various alternatives, such as:
京都府京都市下京区烏丸塩小路上ル
Kyōto-fu, Kyōto-shi, Shimogyō-ku, Karasuma-Shiokōji-agaru
"(On) Karasuma (street), above (north of) Shiokōji (street)"

For less well known buildings, the official address is often given after the informal one, as in the address for the Shinatora Ramen restaurant:
京都府京都市下京区烏丸通五条下ル大坂町384
Kyōto-fu, Kyōto-shi, Shimogyō-ku, Karasuma-dōri-Gojō-sagaru, Ōsakachō 384
"Ōsakachō 384, (on) Karasuma street, below (south of) Gojō"

As the initial part of the address is familiar, it is often abbreviated – for example,  can be abbreviated to , as in the Kyoto Tower listing. More informally, particularly on return addresses for in-town mail, the city and ward can be abbreviated to the initial character, with a dot or comma to indicate abbreviation – there are only 11 wards of Kyoto, so this is easily understood. For example, 京都市 Kyōto-shi is abbreviated to 京、 Kyō– and 下京区 Shimogyō-ku is abbreviated to 下、Shimo–. Combining these (and dropping okurigana), one may abbreviate the address of Kyoto Tower to:
〒600-8216
京、下、烏丸七条下
Karasuma-Shichijō-sagaru, Shimo–, Kyō–, 600-8216

Sapporo
Sapporo's system, though official, differs in structure from regular Japanese addresses. The city-center is divided into quadrants by two intersecting roads, Kita-Ichijo and Soseigawa; blocks are then named based on their distance from this point, and farther from the city center, multiple blocks are included in each. The east–west distance is indicated by chōme (a slightly unorthodox usage of chōme), while the north–south distance is indicated by jō, which has been incorporated into the chō name.

The address to Sapporo JR Tower is:

札幌市中央区北5条西2丁目5番地
Sapporo-shi, Chūō-ku, kita-5-jō-nishi 2-chōme 5-banchi

This address indicates that it is the fifth building on a block located on 5 jō north and 2 chōme west of the center, named with the actual cardinal names of kita (north), minami (south), nishi (west), and higashi (east). The directional names for jō extend for about 7 kilometers to the north/south along the main Soseigawa Dori, but only about 3 kilometers at the most to the east and west; outside of that area, jō have other names, though the starting point of each is still the corner in the direction of the city center, often using landmarks such as the Hakodate Main Line or large roads to mark the new numbering.

For example, far in the outskirts is the Sapporo Tachibana Hospital, at:

〒006-0841 札幌市手稲区曙11条2丁目3番12号
Sapporo-shi, Teine-ku, Akebono-11-jō, 2-chōme-3-ban-12-gō

Building 12 on block 3 of a chōme measuring 11 jō north and 2 chōme west of where the Hakodate Main Line meets Tarukawa Street. Or Toyohira Ward office, at:

〒062-0934 札幌市豊平区平岸6条10丁目1-1
Sapporo, Toyohira-ku, Hiragishi-6-jō, 10-chōme-1-ban-1-gō

Building 1 on block 1 of a chōme measuring 6 jō south and 10 chōme east of where a small street meets the Toyohira River. The direction is understood based on the quadrant of the city the jō is considered to be in, which may be off from the actual direction to the city center, depending on the landmark used.

Far-flung and less crowded parts of the city may instead use a standard chō name, rather than a numbered jō, such as Makomanai.

Ōita
Many areas of Ōita Prefecture including the cities of Ōita and Usuki commonly use an unofficial parallel system known as  or .  While outwardly similar, these addresses end in kumi (組) or ku (区):

大分県大分市羽屋4-1-A組
Haneya 4-1-A-kumi, Ōita-shi, Ōita-ken

大分県臼杵市臼杵洲崎四丁目1組
Suzaki 4-chōme 1-kumi, Usuki-shi, Ōita-ken

As the names indicate, these derive from traditional neighbourhood councils.  While they continue to be used locally (e.g. school and electoral districts) and may be accepted for mail delivery, they are not considered official addresses, and individual buildings in each kumi will also have a standard ōaza-banchi address.  For example, Usuki City Hall, while within Suzaki 4-chome 1-kumi, has the formal address of Usuki 72-1, which may be prepended with   for clarity:

〒875-8501
大分県臼杵市大字臼杵72-1
Ōaza Usuki 72-1, Usuki-shi, Ōita-ken 875-8501

Katakana blocks (bu)
Some cities in Ishikawa Prefecture, including Kanazawa and Nanao, sometimes use katakana in the iroha ordering (イ・ロ・ハ・ニ ... ) instead of numbers for blocks. These are called bu (部).  For example, the address of the Kagaya Hotel in Nanao is:

〒926-0192石川県七尾市和倉町ヨ80
Wakuramachi yo 80, Nanao-shi, Ishikawa-ken 926-0192

Jikkan instead of numbered chōme
Some cities, including parts of Nagaoka, Niigata, use jikkan (甲・乙・丙 ... ) prefixed to the block number to indicate traditional divisions.  These function similarly to chōme and are treated as such in addresses.  For example, Yoita police station in Nagaoka has the address:

〒940-2402
Yoita-otsu 5881-3, Yoita-machi, Nagaoka-shi, Niigata-ken 940-2402

History
The current addressing system was established after World War II as a slight modification of the scheme used since the Meiji era.

For historical reasons, names quite frequently conflict.  It is typical in Hokkaidō where many place names are identical to those found in the rest of Japan, for example Shin-Hiroshima (literally new Hiroshima) to Hiroshima, largely as the result of the systematic group emigration projects since the late 19th century to Hokkaidō; people from villages across mainland Japan dreamt to become wealthy farmers. Historians note that there is also a significant similarity between place names in Kansai region and those in northern Kyūshū. See Japanese place names for more.

Named roads
Named roads  are roads or sections deemed noteworthy and given a name. Unlike in other nations, named roads are not used in addresses but merely for logistic purposes; excepting in the above mentioned Kyoto system.

Gallery

See also
House numbering

References

External links
 The Japanese address system
 Postal Information for Japan, japan-guide.com
 Japanese 2005 census - definition of shi,ku, &c.
 Japan addressing , Universal Postal Union

Communications in Japan
Postal system of Japan
Government of Japan
Japan

Japanese addressing system


Stone Mountain er et kendt bjerg lokaliseret ude fra hovedstaden Atlanta i delstaten Georgia i USA. Bjerget har en højde på 514 meter og er let at bestige. Bjerget bliver i dag brugt som et parkområde som indbyggerne af Atlanta hyppigt bruger. Der er f.eks. en løberute op ad bjerget. Ved bjerget er der også en mindre forlystelsespark med minigolf og et tog der kører rundt om bjerget samt lasershow om aftenen.

Geologi
Stone Mountain er et plutonisk bjerg. Bjerget opstod på samme tid som Blue Ridge Mountains opstod for 300-350 millioner år siden. Bjerget opstod da der kom magma op til jordens overflade. Magmaen størknede og blev til en form for granit omkring 8 km under overfladen.

Naturen
På toppen af bjerget er der kun sten og mindre huller som er lavet af regnvand som har eroderet stenen. Dette gør at man kan få en god udsigt ud over de nærliggende skove. På en klar dag kan man se helt hen til Atlantas skyline og Kensaw Bjergene og på en klar dag kan man se Appalacherne.

Granitskulpturen
Stone Mountain har også verdens største basrelief som er hugget ind i den nordlige side af bjerget. Skulpturen skal forestille den konfødererede præsident fra borgerkrigen, Jefferson Davis og generalerne Robert. E. Lee og Thomas J. "Stonewall" Jackson. Relieffet er udført af Gutzon Borglum, søn af en dansk emigrant, og finanseret af Ku Klux Klan.

Hele den udhuggede overflade har et areal på 6.400 m2 og skulpturen er 120 meter oppe på stenmuren.

Referencer

Eksterne henvisninger

Bjerge i USA
Georgia

Stone Mountain


La veine cérébrale moyenne superficielle (ou veine superficielle moyenne du cerveau ou veine sylvienne superficielle) est une veine paire, exceptionnellement dédoublée.

Elle nait à la surface latérale de l'hémisphère cérébral, longe le sillon latéral et se termine dans le sinus sphéno-pariétal.

Exceptionnellement, elle peut se terminer dans le sinus pétreux supérieur.

Elle est connectée :

 au sinus sagittal supérieur par la veine anastomotique supérieure ;
 au sinus transverse par la veine anastomotique inférieure.

Notes et références

cérébrale moyenne superficielle

Veine cérébrale moyenne superficielle


Chéjov (en ruso Чехов, transliterado también como Chekhov, Chehov, Čechov, etc.) puede referirse a:

Personas
 Antón Chéjov (1860-1904), escritor ruso;
 Valeri Chéjov (n. 1955), ajedrecista ruso.

Lugares
 Chéjov, localidad del óblast de Moscú, en Rusia.

Chéjov (desambiguación)


Jovanka Radičević (født 23. oktober 1986 i Podgorica, Montenegro) er en montenegrinsk håndboldspiller, som spiller højre fløj for RK Krim i Slovenien og tidligere Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Bedrifter
 Den Montenegrinske Liga:
 Vinder: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011

 Montenegrin Cup:
 Vinder: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011

 Nemzeti Bajnokság I:
 Vinder: 2012, 2013

 Magyar Kupa:
 Vinder: 2012, 2013

 EHF Champions League:
 Vinder: 2013
 Finalist: 2012
 Semifinalist: 2011, 2014

 EHF Cup Winners' Cup:
 Vinder: 2006, 2010

 EM i Håndbold:
 Vinder: 2012

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Håndboldspillere fra Győri Audi ETO KC
Personer fra Podgorica
Håndboldspillere ved sommer-OL 2012
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Olympiske sølvmedaljevindere fra Montenegro
Olympiske medaljevindere i håndbold
Medaljevindere ved sommer-OL 2012

Jovanka Radičević


حثرمين إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية منوبة، غربي مدينة تونس على الطريق الجهوية رقم 40.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية منوبة.

قرى ولاية منوبة

حثرمين


Cadillac, Amerikalı lüks otomobil markası ve General Motors grubunun bir parçasıdır. 1902'de Henry Martyn Leland tarafından kurulan bu şirket adını Fransız kâşif, Detroit şehrinin kurucusu Antoine Laumet de la Mothe, Sieur de Cadillac'tan almıştır.

Modeller
 Cadillac ATS
 Cadillac BLS
 Cadillac CT4
 Cadillac CT5
 Cadillac CT6
 Cadillac CTS
 Cadillac Deville
 Cadillac DTS
 Cadillac ELR
 Cadillac Escalade
 Cadillac Lyriq
 Cadillac Seville
 Cadillac SRX
 Cadillac STS
 Cadillac XT4
 Cadillac XT5
 Cadillac XT6
 Cadillac XLR
 Cadillac XTS

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Cadillac
 Cadillac tüm modelleri

Cadillac
1902'de kurulan şirketler
Lüks markalar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri
General Motors

Cadillac


Wendy and Lucy es una película estadounidense estrenada en 2008 dirigida por Kelly Reichardt y protagonizada por Michelle Williams y su perro labrador.

Sinopsis
Junto a su perra labrador Lucy, Wendy viaja en su viejo Honda Accord de los 80 hacia Alaska en busca de trabajo. La situación de Wendy empeora cuando su auto se avería cuando cruza Oregón y debe llevarlo a un taller. Sus recursos económicos son limitados, por lo que decide robar en un supermercado comida para su perra, pero es descubierta y llevada a la comisaría. Al salir descubre que Lucy ha desaparecido. Wendy tendrá que recuperar a su perra y pagar la factura del taller.

Reparto
 Michelle Williams es Wendy.
 Will Patton es el mecánico.
 Wally Dalton es el oficial de Seguridad.
 John Robinson es Andy.
 Will Oldham es Icky.

Realización
La película fue filmada en desde el primero al veinte de agosto de 2007, en Oregon, Estados Unidos:
 Portland.
 Wilsonville.

Fue estrenada en Francia el 22 de mayo de 2008 en el Festival de Cannes.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Películas rodadas en Oregón

Wendy and Lucy


ist eine kleine Siedlung im  der Region  auf der der Südinsel von Neuseeland.

Geographie
Die Siedlung befindet sich rund 15 km nordwestlich von  in den  . Neben verschiedenen Streams, die die Siedlung passieren, streift der   die Siedlung an ihrer Ostseite. Durch  führt der , der die Siedlung mit  verbindet.

Flugplatz
In der Siedlung befindet sich Flugplatz  (ICAO:NZVL) mit einer 980 m langen und 60 m breiten Gras-Start- und Landebahn. Auf dem Flugplatz hat der  seinen Sitz, der sich die Restaurierung historischer Flugzeuge zur Aufgabe gemacht hat.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in der Region Southland

Mandeville (Neuseeland)


Brackley é uma cidade mercantil em West Northamptonshire, em Northamptonshire, Inglaterra, na fronteira com Oxfordshire e Buckinghamshire, a 31 quilômetros de Oxford e a 35 quilômetros de Northampton. Tinha uma população estimada em 2016 de 13 833 habitantes.

Historicamente, é uma cidade mercantil baseada no comércio de lã e renda, foi construída nas rotas comerciais que se cruzam entre Londres, Birmingham e Midlands e Cambridge e Oxford. Brackley fica perto de Silverstone e é a sede da equipe de Fórmula 1 da Mercedes.

Cidades de Northamptonshire

Brackley


Aykut O. Antmen (27 Haziran 1969, İstanbul - 20 Kasım 1993), Türk şair, araştırmacı ve yazardır.

İstanbul'da doğdu. 1991 yılında Sevecen dergisini yayımlamaya başladı. Çeşitli organizasyonlarda ve Dostluğa Çağrı Derneği'nde Metafizik, Spiritüalizm, Parapsikoloji, Mistisizm, Gizemini Koruyan Dünya Tarihi gibi konularda konferanslar verdi. Bilinmeyen Dergisi'nde köşe yazarlığı yaptı. Şiir ve yazıları; Sevecen, Gölge ve Dostology başta olmak üzere pek çok dergide yayımlandı. Celal Kodamanoğlu ve İrfan Murat Ağacabay ile birlikte, İrembağı Derneğinin kurucularındandır. 24 yaşında Heybeliada'da hayata veda etmiştir. 2006'da yayımlanan Kozmik Çekirdek adlı şiir kitabının yanı sıra, felsefe üzerine "Bilgelik" adlı yayımlanmamış bir çalışması daha bulunmaktadır.

Kitapları

Kozmik Çekirdek (Artshop Yayınları - Şiir, Kasım 2006) ISBN 975-6038-31-4

Yer aldığı kitaplar
 Erken Ölümlü Şairler Antolojisi, Ahmet Günbaş. Hayal Yay. Nisan 2007 ISBN 978-9944-5196-5-6
Dinmez Tarlakuşunun Şarkısı - Genç Ölümlü Şairler Kitabı, Nilüfer Belediyesi Yay., 2018, Yay. Haz. Nahit Kayabaşı, ISBN 978-605-9897-45-7

Kaynakça

1969 doğumlular
1993 yılında ölenler
Spiritüalistler
Metapsişikçiler
Resim aranan yazarlar
İstanbul doğumlu yazarlar
İstanbul'da ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri

Aykut O. Antmen