محمود سليمان سلام السواركة من أشهر المعتقليين المصريين والعرب في السجون الأسرائيلية أمضى فيها 22 عاما، وهو من قبيلة السواركة بالعريش بمصر.

بداياته

محمود السواركة بدأ محمود السواركة نضاله لحظة دخول الأسرائيليين إلى العريش وبعدما رأى المجازر التي أرتكبوها للأسرى المصريين.

ألتحق محمود السواركة بقوات الحرس الوطني في عام 1960م والتي تم تكوينها على يد الضابط المصري عادل فؤاد عام 1957م لضرب مخططات المكتب الخامس التابع للمخابرات الإسرائيلية، وبدأ السواركة في جمع معلومات وصور عن العديد من المناطق عسكرية ومفاعل ديمونة في صحراء النقب.

وبعد نكسة 1967م شارك محمود السواركة في مجموعات أخرى نظمت بواسطة ضباط مصريين لمساعدة العسكريين المصريين على الانسحاب وتأمينهم وتعطيل القوات الإسرائيلية، فقام محمود السواركة بنسف مخازن السلاح والذخيرة التي تركها الجنود المصريون، ونصب الكمائن للقوات الإسرائيلية.

وكان محمود السواركة يستخدم طريقة خاصة به لزرع الألغام حيث يقول انه كان يقوم بربط اللغم بسلك دقيق ومده بعيدا من طريق مرور الصهاينة وكان يختبئ في حفرة ممسكا بالطرف الثاني للخيط منتظرا مرور المركبات الأسرائيلية حتى إذا جاءت يقوم بسحب اللغم ليصبح أسفل المركبة لحظة مرورها، وهذه الطريقة أبتكرها محمود حتى لا يصيب اللغم العسكريين أو المدنيين المصريين.[1]

قام محمود السواركة بعدد من العمليات الفدائية وصل عددها إلى 13عملية، ودمر المئات من السيارات العسكرية الأسرائيلية حتى جاءت أخر عملية قام بها السواركة

عملية الأتوبيس

لم يكن قد مر على زواج محمود السواركة 10 أيام حين قبضت عليه القوات الأسرائيلية بسبب هذه العملية وهى تفجير أتوبيس يقوم بنقل الجنود والضباط للأجازات ظل يطارده محمود كما يقول لمدة 3 سنوات، وباستخدام طريقته في زرع الألغام وضع السواركة 3 ألغام في شوال وأمسك الخيط منتظرا وصول الحافلة التي تقل الجنود والضباط، وعندما وصلت قام السواركة بشد الخيط وتفجير الأتوبيس الذي لم يتبق منه سوى الحديد وأشلاء وجثث 52 ضابط وجندي، وهرب محمود السواركة، ولكنه فقد فردة حذاءه وهو يحاول الهرب.

أستعان الجيش الأسرائيلي بخبراء متخصصين في اقتفاء الأثر حتى عثروا على محمود وأعتقلوه هو وزوجته وأخويه حماد وسلام، وأفرجوا عن زوجته وأخويه بعد 54 يوم وقاموا بترحيله إلى سجن غزة لمحاكمته.

في المعتقل

في السجون الأسرائيلية تعرض محمود السواركة لتعذيب وحشي سواء كان جسدى من ضرب وصعق ورش جسده بالماء المثلج والماء المغلى وإلقاءه على ألواح من الخشب تبرز منها المسامير أو نفسي بإهانته وإهانة رموز المقاومة وتصويرهم عملاء لهم، وعن التعذيب الذي تعرض له يحكى السواركة في أحد المرات أن الأسرائيليين أدخلو عليه كلبا مدربا لينهش لحمه وبعدما أوثقوه وأمروا الكلب أن يهجم عليه وعندما أقترب الكلب من وجهه قام السواركة بعض لسان الكلب مما أثار جنون الضباط الأسرائيليون وانقضوا عليه وضربوه بوحشية وكسروا أسنانه.

كما جعلوا من جسده حقل تجارب يدرس عليه طلبة كليات الطب، وأجروا له سبع عمليات جراحية بدون أن يعاني من مرض يحتاج لجراحة، ولم يكتفوا بكل هذا بل حاول الأسرائيليون أغتياله أربع مرات في السجن ولكنهم فشلوا.

وكان يشرف ويشهد على عمليات تعذيب محمود السواركة العديد من أبرز المسؤولين الإسرائيليين العسكريين والسياسيين في سجن عسقلان وغزة منهم أيهود باراك.

الأفراج عنه

كانت هناك محاولات عديدة من قبل الجهات المصرية لمعرفة مصير محمود السواركة إذا كان على قيد الحياة أم لا، وكان الأسرائيليون ينكرون وجوده لديهم أو حتى معرفته، وظل الأمر كذلك حتى أفرج عن أحد المعتقلين وهو اللبنانى جمال محروم في عام 1994م حيث قضى أربع سنوات في سجن عسقلان مع محمود السواركة وكان يقوم برعايته، وأكد وجود محمود في سجن عسقلان وانه ما يزال على قيد الحياة.

بدأت محاولات من الجهات المصرية للأفراج عن محمود السواركة حاول فيها اليهود استغلالها بمبادلته بعدد من الجواسيس ولكن السواركة رفض، وجاءت محاولة أخرى من مبادلته بالجاسوس عزام عزام ولكن محمود السواركة رفض ذلك وهدد بالأنتحار قبل تسليمه.

وقد أفرج عن محمود السواركة في فبراير عام 1999م

مصادر

 النهار 2-3-1999
 السواركة.. مانديلا العرب

وصلات خارجية
 حوار مع محمود السواركة - قناة الجزيرة
 فيلم وثائقي عن محمود السواركة - بوابة عشرينات

أسرى
الصراع العربي الإسرائيلي
وحدات الصاعقة (مصر)
عسكريون مصريون

محمود السواركة


Propylene oxide is an acutely toxic and carcinogenic organic compound with the molecular formula CH3CHCH2O. This colourless volatile liquid with an odour similar to ether, is produced on a large scale industrially. Its major application is its use for the production of polyether polyols for use in making polyurethane plastics. It is a chiral epoxide, although it is commonly used as a racemic mixture.

This compound is sometimes called 1,2-propylene oxide to distinguish it from its isomer 1,3-propylene oxide, better known as oxetane.

Production
Industrial production of propylene oxide starts from propylene. Two general approaches are employed, one involving hydrochlorination and the other involving oxidation.  In 2005, about half of the world production was through chlorohydrin technology and one half via oxidation routes.  The latter approach is growing in importance.

Hydrochlorination route
The traditional route proceeds via the conversion of propene to propylene chlorohydrin according to the following simplified scheme:

The mixture of 1-chloro-2-propanol and 2-chloro-1-propanol is then dehydrochlorinated. For example:

Lime (calcium hydroxide) is often used to absorb the HCl.

Oxidation of propylene
The other general route to propylene oxide involves oxidation of propylene with an organic peroxide. The reaction follows this stoichiometry:

CH3CH=CH2  +  RO2H  →   CH3CHCH2O  +  ROH

The process is practiced with four hydroperoxides:
In the Halcon process, t-Butyl hydroperoxide derived from oxygenation of isobutane, which affords t-butanol.  This coproduct can be dehydrated to isobutene, converted to MTBE, an additive for gasoline.
 Ethylbenzene hydroperoxide, derived from oxygenation of ethylbenzene, which affords 1-phenylethanol.  This coproduct can be dehydrated to give styrene, a useful monomer.
Cumene hydroperoxide derived from oxygenation of cumene (isopropylbenzene), which affords cumyl alcohol. Via dehydration and hydrogenation this coproduct can be recycled back to cumene.  This technology was commercialized by Sumitomo Chemical.
Hydrogen peroxide is the oxidant in the hydrogen peroxide to propylene oxide (HPPO) process, catalyzed by a titanium-doped silicalite:
C3H6 + H2O2 → C3H6O + H2O

In principle, this process produces only water as a side product.  In practice, some ring-opened derivatives of PO are generated.

Reactions
Like other epoxides, PO undergoes ring-opening reactions.  With water, propylene glycol is produced.  With alcohols, reactions, called hydroxylpropylation, analogous to ethoxylation occur.  Grignard reagents add to propylene oxide to give secondary alcohols.

Some other reactions of propylene oxide include:
 Reaction with aluminium oxide at 250–260 °C leads to propionaldehyde and a little acetone.
 Reaction with silver(I) oxide leads to acetic acid.
 Reaction with sodium–mercury amalgam and water leads to isopropanol.

Uses
Between 60 and 70% of all propylene oxide is converted to polyether polyols by the process called alkoxylation.  These polyols are building blocks in the production of polyurethane plastics.  About 20% of propylene oxide is  hydrolyzed into propylene glycol, via a process which is accelerated by acid or base catalysis. Other major products are polypropylene glycol, propylene glycol ethers, and propylene carbonate.

Niche uses

Fumigant
The United States Food and Drug Administration has approved the use of propylene oxide to pasteurize raw almonds beginning on September 1, 2007, in response to two incidents of contamination by Salmonella in commercial orchards, one incident occurring in Canada and one in the United States.
Pistachio nuts can also be subjected to propylene oxide to control Salmonella.

Microscopy
Propylene oxide is commonly used in the preparation of biological samples for electron microscopy, to remove residual ethanol previously used for dehydration. In a typical procedure, the sample is first immersed in a mixture of equal volumes of ethanol and propylene oxide for 5 minutes, and then four times in pure oxide, 10 minutes each.

Munition
Propylene oxide is sometimes used in thermobaric munitions as the fuel in fuel–air explosives. In addition to the explosive damage from the blast wave, unexploded propylene oxide can cause additional effects from direct toxicity.

Safety
Propylene oxide is both acutely toxic and carcinogenic. Acute exposure causes respiratory tract irritation, eventually leading to death . Signs of toxicity after acute exposure include salivation, lacrimation, nasal discharge, gasping, lethargy and hypoactivity, weakness, and incoordination. Propylene oxide is also neurotoxic in rats, and presumably in humans

Propylene oxide alkylates DNA. As such, it is known animal carcinogen and a potential human carcinogen, and is included into the List of IARC Group 2B carcinogens.

Natural occurrence
In 2016 it was reported that propylene oxide was detected in Sagittarius B2, a cloud of gas in the Milky Way weighing three million solar masses.  It is the first chiral molecule to be detected in space, albeit with no enantiomeric excess.

References

Cited sources

External links
 WebBook page for C3H6O
 Propylene oxide at the United States Environmental Protection Agency
 Propylene oxide – chemical product info: properties, production, applications.
 Propylene oxide at the Technology Transfer Network Air Toxics Web Site
 CDC – NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards

Epoxides
IARC Group 2B carcinogens
Commodity chemicals

Propylene oxide


Nibøl-Dagebøl-banen (på tysk Kleinbahn Niebüll–Dagebüll) er en 13,7 km lang normalsporet jernbanestrækning i det vestlige Sydslesvig, der går mellem byerne Nibøl og Dagebøl. Strækningen blev indviet den 13. juli 1895. På strækningen kører i dag Norddeutsche Eisenbahngesellschaft Niebüll GmbH (neg) med kursvogn. Formålet er at forbinde marskbanen og Nibøl med færgeterminalen i Dagebøl, hvorfra færgerne sejler til øerne Amrum, Før og halligerne. Banen har stationer i Nibøl, Dedsbøl, Masbøl, Dagebøl Kirke, Dagebøl Havn (kun ved stormflod) og Dagebøl Mole. Strækningen var op til 1926 smalsporet (1000 mm).

Strækningen
Strækningen har følgende stationer:

 Nibøl (på tysk Niebüll)
 Dedsbøl (Deezbüll)
 Masbøl ved Risum-Lindholm (Maasbüll)
 Dagebøl Kirke (Dagebüll Kiche)
 Dagebøl Havn (kun ved stormflod, Dagebüll Hafen)
 Dagebøl Mole (Dagebüll Mole)

Eksterne henvisninger

 neg's hjemmeside

Jernbanestrækninger i Tyskland
Nordfrisland

Nibøl-Dagebøl-banen


An Eleusine floccifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Spreng.. An Eleusine floccifolia in nahilalakip ha genus nga Eleusine, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eleusine

Eleusine floccifolia


Kod nas doma jest zabavno-mozaična emisija koja je počela s emitiranjem 18. rujna 2017. godine. Emitira se uživo od ponedjeljka do petka u 17.20 sati na prvom programu HTV-a. Sastoji se od studijskog dijela emisije s gostima i reportaža. Nove sezone počinju u rujnu, a ljetna pauza traje od sredine lipnja do sredine rujna.

Do sad je imala šest sezona, a 18. rujna 2023. krenula je sedma sezona.

Sadržaj
Emisija je mozaična karaktera i uključuje teme zabavnog karaktera, ali i niz praktičnih i primjenjivih savjeta iz svakodnevnog života. Novinari se javljaju uživo s terena i donose izvještaje s koncerata, modnih revija i premijera.

Sa stručnjacima i poznatim osobama razgovaramo u studiju o aktualnim temama, o onome što se trenutačno događa društvu, o čemu se priča i raspravlja na kavi i na društvenim mrežama.

Teme su: popularna kultura, glazba, gastronomija, moda, hobi, film, kazalište, arhitektura, dizajn, moderna psihologija itd.

Pregled serije
Emisija nove sezone počinje u rujnu, a ljetna pauza traje od sredine lipnja do sredine rujna.

Godine 2020. zbog mjera pandemije Covid-19 emisija je imala kratku stanku od 24. ožujka do 19. travnja, pa onda promijenila ime emisije na kratko razdoblje u "Ostanite doma - Kod nas doma" koja se snimala u domu voditeljice Ive Šulentić,  a sve to je montirano virtualno, i time to je bila i prva HRT-ova virtualna emisija. Trajala je 26 epizoda od 20. travnja do 29. svibnja, od ponedjeljka do četvrtka, a petkom bi išla repzira stare epizode emisije, osim zadnjeg dana prikazivanja koja je bila uživo u domu i zadnja u toj sezoni. U studenome i prosincu 2022. kraće vrijeme Barbaru i Ivu mjenjao je urednik Danijel Despot. Krajem travnja do rujna 2023. godine voditeljica Iva Šulentić odlazi na porodiljni dopust, te ju u tom vremenskom periodu zamjenjuju voditelji Martina Validžić i Danijel Despot.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena facebook stranica

Televizijske emisije na HTV-u

Kod nas doma


Madison Janis Leisle (* 2. Juni 1999) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Madison Leisle wurde im Juni 1999 als jüngste von drei Geschwistern geboren. Sie hat zwei ältere Brüder, die ebenfalls Schauspieler sind. Ihr Schauspieldebüt gab sie 2005 im Pilotfilm zur UPN-Serie The Studio, gefolgt von kleineren Rollen im Fernsehfilm Liebe löst den Schmerz und im Kurzfilm Shades of Grey. 2007 absolvierte sie in der Serie Grey's Anatomy zwei Gastauftritte als Lisa im Kindesalter. 2009 stand sie für den Kurzfilm The City of Lights, einer Episode der Krimiserie The Mentalist, sowie für drei Episoden der Mysteryserie Ghost Whisperer – Stimmen aus dem Jenseits als Julia Miller vor der Kamera. Für den Kurzfilm konnte sie bei den Young Artist Awards 2010 den Award als Beste Schauspielerin in einem Kurzfilm gewinnen und wurde darüber hinaus für die Nebenrolle in Ghost Whisperer als Beste wiederkehrende Schauspielerin in einer Fernsehserie nominiert. 2010 folgte eine Rolle als Tarah im Kurzfilm A Fire in a Dovecot, eine im Spielfilm Tötet Katie Malone und eine kurze Gastrolle bei Criminal Minds. Ebenfalls 2010 erhielt sie eine Hauptrolle als Mitschülerin bzw. Joker in der Quiz-Gameshow Are You Smarter Than a 5th Grader?, in der die Kandidaten mit Hilfe von Fünftklässlern Fragen beantworten mussten, um so Geld gewinnen zu können. Für ihre Rolle in Criminal Minds erhielt sie bei den Young Artist Awards 2011 eine Nominierung in der Kategorie Beste Gastdarstellerin in einer Fernsehserie. 2011 war sie bei mehreren Fernsehserien, wie Desperate Housewives und Love Bites, in Gastrollen zu sehen. Ebenfalls 2011 übernahm sie eine größere Nebenrolle in der The-Walking-Dead-Webserie The Walking Dead: Torn Apart, wofür sie letztendlich 2012 ihre zweite Young-Artist-Award-Nominierung als Beste wiederkehrende Schauspielerin in einer Fernsehserie erhielt.

Filmografie (Auswahl)
 2006: Liebe löst den Schmerz (Love's Abiding Joy, Fernsehfilm)
 2006: Shades of Grey (Kurzfilm)
 2007: Grey's Anatomy (Fernsehserie, zwei Episoden)
 2009: The City of Lights (Kurzfilm)
 2009: The Mentalist (Fernsehserie, Episode 2x03)
 2009: Ghost Whisperer – Stimmen aus dem Jenseits (Ghost Whisperer, Fernsehserie, drei Episoden)
 2010: A Fire in a Dovecot
 2010: Tötet Katie Malone (Kill Katie Malone)
 2010: Criminal Minds (Fernsehserie, Episode 6x10)
 2010–2011: Are You Smarter Than a 5th Grader? (Fernsehserie)
 2011: Desperate Housewives (Fernsehserie, Episode 7x19)
 2011: Love Bites (Episode 1x06)
 2011: The Walking Dead: Torn Apart (Webserie, sechs Episoden)
 2013: Free Samples

Auszeichnungen und Nominierungen

Weblinks

 Website von Madison Leisle

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
US-Amerikaner
Geboren 1999
Frau

Madison Leisle


"Tracy Are Conan" este al șaptelea episod al primului sezon de 30 Rock de la NBC. Acesta a fost scris în seria "creatorul si producătorul executiv, Tina Fey" si a fost regizat de către unul dintre producătorii de supraveghere a sezonului, Adam Einstein. Ea mai întâi a fost difuzată la 7 decembrie 2006, în Statele Unite și 29 noiembrie 2007 în Regatul Unit. Stele de oaspeți în episodul inclus Katrina Bowden, Kevin Brown, Grizz Chapman, Rachel Dratch, Dave Finkel, Steve Hollander, Johnnie mai, Maulik Pancholy, Chris Parnell, Aubrey Plaza, Keith Powell, R. N. Rao și Dean Winters. Conan O'Brien a apărut ca el însuși în acest episod. Episodul marchează prima apariție a lui Chris Parnell ca personaj recurent, Dr. Leo Spaceman.

Acest episod se învârte în jurul lui Liz Lemon (interpretata de Tina Fey) și Pete Hornberger (Scott Adsit) încercarea de a obține Tracy Jordan (Tracy Morgan) pentru a face o apariție de succes la Late Night cu Conan O'Brien, un talk-show de noapte târziu. Aceste încercări sunt complicate atunci când Tracy are o reacție de rău la pastile prescrise de Dr. Leo Spaceman și înnebunea temporar.. Între timp, Jack Donaghy (Alec Baldwin) se pregătește să dea un discurs la Waldorf-Astoria.

Rezumat

Oferind în același timp o donare de sânge, Liz dezvăluie că ea intenționează să se despartă de prietenul ei, Dennis Duffy (Dean Winters). În drum spre biroul ei, ea conduce în Jenna Maroney (Jane Krakowski), care arată că Jack a "lovit" ei să apară pe Late Night cu Conan O'Brien. El a decis să pună Tracy pe locul ei în loc. Atunci când Liz nu poate schimba mintea lui Jack, Jenna amenință să renunțe la locul ei de muncă. În această scenă, Jenna discută viitorul și greu de pronunțatul ei film "Rural Juror."

Pe măsură ce timpul trece, 6 pm, se apropie cu repeziciune. Tracy începe să se comporte ciudat. Liz și Pete descoperă că el nu a luat în mod corect medicamentele. Liz solicită doctorullui lui Tracy, Dr. Leo Spaceman (Chris Parnell), că nu nu dă instrucțiuni cu privire la medicație. Liz dă instrucțiuni lui Kenneth Parcell (Jack McBrayer), care trebuie să viziteze mai multe farmacii identice până când găsește cea corectă, care va avea noi medicamente pentru Tracy. Încercările lui Liz și Pete pentru a obține un rol luiTracy la etapa Late Night sunt complicate și mai mult că Jack o solicită insistent pe Liz în biroul său să ceară sfatul ei pe un discurs ce el îl va citi la The Waldorf Astoria. Tracy apare în cele din urmă la Late Night doar pentru a cădea imediat adormită după statul jos.

Liz intră în apartamentul ei, după incidentul lui Conan  iar Dennis era așezat pe patul lor de joc Halo. El a spus lui Liz că i-a luat un cheeseburger. Eaa luat  o mușcătură și adoarme ascultând jocul lui video.

Producție
 Rachel Dratch, partener de comedie vechi și coleg în Saturday Night Live , a fost pus inițial să o înfățișeze pe Jenna. Dratch a jucat rolul unui pilot original al show-ului, dar în august 2006, Jane Krakowski a fost anunțat de înlocuirea lui Dratch de către producătorul executiv, Lorne Michaels. A anunțat că în timp ce Dratch nu ar juca o serie regulată, ea va apărea în diferite episoade într-un rol diferit. În acel episod, ea a jucat o halucinație a lui Tracy, pe care a numit-o dude albastru.

.Chris Parnell, care a jucat pe Dr. Leo Spaceman în acel episod, a apărut în distribuția principală a Saturday Night Live, o serie săptămânală de comedie ce va fi difuzată pe NBC în Statele Unite. Tina Fey a fost scriitorul cap al emisiunii Saturday Night Live din 1999 până în 2006. Diverși membri din Saturday Night Live au apărut pe 30 Rock. În acești membri se includ: Rachel Dratch, Fred Armisen, Kristen Wiig, Will Forte, Jason Sudeikis și Molly Shannon. Tina Fey și Tracy Morgan amândoi au făcut parte din distribuția principală a Saturday Night Live. Alec Baldwin a găzduit, de asemenea, Saturday Night Live , de șaisprezece ori, cel mai mare număr de episoade de orice gazdă a seriei.

Star Wars este frecvent menționat în 30 Rock, începând cu episodul pilotului, în care Tracy Jordan este văzută strigând că ea este un Jedi. Liz Lemon recunoaște faptul că este un mare fan al Star Wars, spunând că ea a privit de multe ori cu Pete Hornberger, și spunând că s-a îmbrăcat ca personajul Star Wars, Prințesa Leia pe parcursul a patru Halloweens. Fey, un fan al Star Wars, a declarat că gluma gluma săptămânală Star Wars "a început să se întâmple în mod organic", atunci când echipajul și-a dat seama că au avut o referință Star Wars ", în aproape fiecare spectacol". Fey a spus că de atunci încolo ", a devenit un lucru pe care ei au încercat să-l păstreze, și că, chiar dacă acesta nu ar putea include unul în fiecare episod, au avut încă o "medie destul de marepusă la bătaie". Fey s-a referit cel mai mult la Robert Carlock,pe  care l- a descris ca fiind "expertul rezident". Star Wars face referire în acest episod, la momentul când Tracy Jordan se identifică cu personajul Chewbacca..

Episodul prezentat pe scurt de actrița Aubrey Plaza,  va apărea mai târziu pe NBC " spectacol Parcuri și Agrement", ca o pagină de NBC -ca   un loc de muncă pe care l-a avut de fapt, în momentul respectiv..

Recepție
"Tracy Does Conan", a adus în medie  6.84 de milioane de telespectatori americani. Acest episod a realizat un 3.2 / 8 dintr-o cheie demografică de18-49, în această categorie. Motorul 3.2 se referă la 3,2% din totalul-49 de ani 18- în SUA și 8 se referă la 8% din totalul tinerilor în vârstă de 49 de ani pentru a 18- uitam la televizor la momentul difuzării, în SUA. În Regatul Unit, episodul a atras 400.000 de telespectatori, care a avut o pondere de 3% din audiența de vizionare la momentul difuzării.

Mat Webb Mitovich de la  Ghidul TV, a spus că, deși "30 Rock ne-a dat deja un alt riff despre cât este de  sălbatic și nebun este Tracy Jordan", seria a fost într-adevăr pe măsura ei. Mitovich s-a bucurat de aparițiile lui Dratch și Parnell,cu  etichetarea din urmă ca punctul culminant al episodului. Robert Canning de la IGN a spus că episodul "nu a reușit să livreze aurul de benzi desenate pe care l-am așteptat" Canning a sperat că povestea lui Tracy ar fi un ", complot destul de simplu și subtil", în contrast cu seria wackiness, a avut o reputație dar a fost găsită neamuzantă. Recenzorii nu s-au bucurat de  aparițiile lui Dratch și Winters, și au simțit că Conan O'Brien nu a fost folosit la întregul său potențial. Canning a evaluat episodul 5 din 10.

Tina Fey a scris pentru acest episod care i-a adus o nominalizare pentru Primetime Emmy Award pentru merite Deosebite Scris într-un serial de Comedie, , dar a pierdut premiul pentru Greg Daniels de Birou pentru episodul "Gay Vânătoare de Vrăjitoare".

References

Episoade de televiziune din 2006

Tracy Does Conan


Yıldırımdemirciler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Riveyete göre mahallenin adı Ankara Savaşı'nda Yıldırım Beyazıt'ın bölgeye gelmesi ve mahallede demircilik işlerinin yapılması sonucu oluşmuştur.

Coğrafya
Ankara iline 102 km, Kızılcahamam ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Yıldırımdemirciler, Kızılcahamam


William H. Bradley (* 10. Juli 1868 in Boston, Massachusetts; † 25. Januar 1962 in La Mesa, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Zeichner und Illustrator.

Bradley war der Sohn eines Zeichners; ab 1881 absolvierte er eine Lehre in einer Druckerei im nördlichen Michigan. Ab 1885 war er in verschiedenen Druckereien in Chicago tätig. Seit Anfang der 1890er Jahre arbeitete Bradley als Zeichner und Illustrator und wurde rasch zum maßgeblichen Künstler des amerikanischen Plakats.

Nach Veröffentlichung eines Artikels über Bradley und seine Plakate im STUDIO 1895 wurde Bradley zur ersten Ausstellung im "Salon de l'Art Nouveau" von Siegfried Bing eingeladen. 1895 eröffnete er eine eigene Druckerei in Springfield, Massachusetts. In diesen Jahren entstanden seine besten und charakteristischsten Arbeiten im Jugendstil, dessen berühmtester Vertreter er für Amerika wurde. Während des ersten Viertels des 20. Jahrhunderts war Bradley der bestbezahlte Künstler in den Vereinigten Staaten. Auf seine Entwürfe geht die Bradley-Schrift zurück.

Literatur
 Hans H. Hofstätter: Jugendstil Graphik und Druckkunst, Baden-Baden 1968

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Illustrator (Vereinigte Staaten)
Maler des Jugendstils
US-Amerikaner
Geboren 1868
Gestorben 1962
Mann

William H. Bradley


Eduard Bertz (* 8. März 1853 in Potsdam; † 10. Dezember 1931 ebenda) war ein deutscher Schriftsteller, Philosoph, Bibliothekar und Übersetzer. Er setzte sich besonders für verschiedene Emanzipationsbewegungen seiner Zeit (Sozialdemokratie, Idealgemeinschaft, Homosexuellenorganisation und Fahrradfahren) ein.

Leben
Die ersten Veröffentlichungen von Eduard Bertz waren sechs Gedichte in der Zeitschrift Jahreszeiten (1871/72). 1875 zog er nach Leipzig, um dort Kameralwissenschaft zu studieren. Im Jahr danach absolvierte er als Freiwilliger einen einjährigen Wehrdienst. Es folgten weitere Artikel in der linkssozialistischen Berliner Freie Presse. 1878 zog er nach Paris; während seines Aufenthaltes dort wurde er in Abwesenheit wegen eines seiner Zeitungsartikel zu fünf Monaten Gefängnis wegen Beleidigung des preußischen Militärs verurteilt. Ende 1878 ging er nach London. Dort befreundete er sich mit dem sozialkritischen Schriftsteller George Robert Gissing, mit dem er bis zu dessen Tod im Jahre 1903 intensiv korrespondierte.

1881 reiste Bertz in die USA, um zwei Jahre lang in einer Agrarkolonie, einem sozialen Experiment des englischen Schriftstellers Thomas Hughes, in Rugby, Tennessee, eine Bibliothek aufzubauen und zu leiten. 1883 kehrte er nach Europa zurück, zunächst nach London, dann nach Deutschland, innerhalb dessen Grenzen er in den folgenden Jahren öfter umzog. 1888 wurde er Mitglied im Verein Berliner Presse und im Deutschen Schriftstellerverband, dessen Sekretär er auch wurde. In dessen Organ
Deutsche Presse veröffentlicht er bis 1890 u. a. Aufsätze über Ottilie Wildermuth, Walt Whitman, George Gissing, Heinrich Heine und Arthur Schopenhauer. 1890 wurde er wieder in seine Bürgerrechte eingesetzt.

Im Jahre 1900 veröffentlichte Eduard Bertz das Buch Philosophie des Fahrrads, das bis heute als grundlegendes Werk zur Kulturgeschichte des Fahrradfahrens gilt. Darin betrachtete er das Fahrradfahren aus dem Blickwinkel eines seiner Lebensthemen, der Einheit zwischen Körper, Geist und Natur. Zudem enthält das Buch eine der ersten analytischen Vergleiche des Radfahrens mit der Fortbewegung zu Pferde sowie dem gerade aufkommenden Automobil. Insofern gilt dieses Werk heute als Dokument sowohl der Technikgeschichte als auch – etwa hinsichtlich der Betrachtungen des klassenübergreifenden Wertes des Fahrradfahrens – der Sozialgeschichte.

In den letzten zehn Jahren seines Lebens erschienen keine Texte mehr von Bertz, der niemals eine Familie gründete. Er starb vergessen 1931 in Potsdam.

Homosexualität
1898 unterzeichnete Bertz zusammen mit mehr als 800 Persönlichkeiten eine gegen den § 175 Reichsstrafgesetzbuch, der Homosexualität unter Strafe stellte, gerichtete Petition organisiert von dem Arzt und Sexualforscher Magnus Hirschfeld. Ab 1898 arbeitete Bertz im Wissenschaftlich-humanitären Komitee von Hirschfeld mit. Mit einem Aufsatz über den US-amerikanischen naturalistischen Dichter Walt Whitman setzte er 1905 eine öffentliche Diskussion über dessen Homosexualität in Gang und bekannte sich brieflich zu seiner eigenen Homosexualität. Bertz kritisierte den 1892 verstorbenen Whitman, mit dem er selbst noch korrespondiert hatte, weil dieser seine eigene Homosexualität nicht nur verleugnet, sondern Homosexualität öffentlich sogar abgelehnt habe. Daraus entspann sich eine Auseinandersetzung mit dem deutschen Autor Johannes Schlaf, der eine Monographie über Whitman veröffentlicht hatte und Bertz' Ausführungen über den Dichter scharf zurückwies.

Werke (Auswahl)
 The French Prisoners. A Story for Boys, 1884; 2. A. 1902
 Charles de Secondat, Baron de Montesquieu: Persische Briefe, Leipzig, ins Deutsche übersetzt von Eduard Bertz, 1885
 Glück und Glas, 1891; 2. A. 1893
 Das Sabinergut, Berlin 1896; 2. A. 1902; 3. A. als Amerika, du hast es besser!, 1909
 Philosophie des Fahrrads, Dresden 1900. Erweiterte Neuausgabe: Georg Olms Verlag Hildesheim 2012, hrsg. v. Wulfhard Stahl, ISBN 978-3-487-08497-8
 Der blinde Eros, Dresden/Leipzig 1901
 Spemanns goldenes Buch der Weltliteratur. Hrsg. v. Eduard Bertz et al., Berlin/Stuttgart 1901; erweitert 1912
 Der Yankee-Heiland. Ein Beitrag zu einer modernen Religionsgeschichte, 1906
 Whitman-Mysterien. Eine Abrechnung mit Johannes Schlaf, 1907
 Die Weltharmonie. Monistische Betrachtungen, 1908
 Harmonische Bildung. Ein Buch für die Zeit, 1909
 Theodor Storm in Potsdam. In: Mitteilungen des Vereins für die Geschichte Potsdams 1910, Potsdam 1910

Literatur
 The Letters of George Gissing to Eduard Bertz 1887–1903. Hrsg. v. Arthur Young, London 1961
 Wulfhard Stahl: "Eduard Bertz: Erste Briefe. Ansätze zu einer Bio-Bibliographie". In: Zeitschrift für Germanistik. Neue Folge VI, Heft 2/1996, S. 414–427
 Wulfhard Stahl: "Eduard Bertz's Correspondence with Macmillan & Co. 1884-1908". In: The Gissing Journal 32 (1996), No. 2, S. 4–22
 Wulfhard Stahl: "Bertziana in Victor Ottmann's 'Litterarisches Echo': the Rediscovery of a Rare File ". In: The Gissing Journal 41 (2005), No. 2, S. 1–17
 Wulfhard Stahl: "His favourite work, - education. The Letters of Eduard Bertz to Heinrich Rehfeldt". In: The Gissing Journal 43 (2008), No. 3, S. 26–53
 Wulfhard Stahl: "Eduard Bertz – Ein Bekenntnis". In: Capri. Zeitschrift für schwule Geschichte (Berlin), Nr. 43, Juni 2010, S. 21–28
 Wulfhard Stahl: "Grasblätter-Lese, Calamus Cluster: Anmerkungen zur neuen Walt-Whitman-Ausgabe". In: Capri. Zeitschrift für schwule Geschichte (Berlin), Nr. 43, Juni 2010, S. 45–47.

Weblinks

 Wulfhard Stahl: "»Denker Ihrer Art hat Deutschland mehr als jemals nötig.« Eduard Bertz (1853–1931). Eine Spurenlese". In:  Aus dem Antiquariat. Zeitschrift für Antiquare und Büchersammler. Neue Folge 6 (2008), Nr. 3 (Juni), S. 155–161
 Eduard Bertz auf kulturportal.maerkischeallgemeine.de

Einzelnachweise

Autor
LGBT-Aktivist (Deutschland)
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Deutsche
Deutscher
Schriftsteller (Potsdam)
Geboren 1853
Gestorben 1931
Mann

Eduard Bertz


Wexler ist ein Einschlagkrater im äußersten Südosten  der Mondvorderseite, südlich des Kraters Petrov und nördlich von Hale.
Der Krater ist stark erodiert. Das Innere weist einen kleinen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem US-amerikanischen Meteorologen Harry Wexler offiziell benannt.

Weblinks

 Wexler auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Wexler (Mondkrater)


Natalia Polonska-Vasylenko (en ), née le  à Kharkiv dans l'Empire russe et morte le  à Dornstadt, près de Ulm en Allemagne de l'Ouest, était l'une des principales historiennes ukrainiennes du . Elle était l'épouse de l'académicien d'histoire et homme d'État ukrainien Mykola Vasylenko.

Biographie
Natalia Polonska-Vasylenko appartenait à la noblesse russe; son père était un officier impérial russe Dmitry Menshov (1855-1918). Natalia Polonska-Vasylenko a étudié l'histoire sous Mitrofan Dovnar-Zapolski à l'université de Kiev et à partir de 1912 a été membre de la Société historique de Nestor le Chroniqueur basée à Kiev.

À partir de 1916, elle est chargée de cours à l'Université de Kiev et directrice de son musée archéologique. Au cours des années 1920, elle a été professeure aux instituts de géographie, d'archéologie et d'art de Kiev et associée de recherche à l'Académie ukrainienne des sciences (VUAN). Elle a été témoin, mais a survécu aux purges de Joseph Staline des années 1930 et fut membre de l'académie réorganisée et soviétisée de 1937 à 1941.

En 1940, elle obtint son doctorat et devint professeur à l'université de Kiev. Pendant l'occupation allemande, elle a dirigé les archives centrales de Kiev et a travaillé dans l'administration de la ville de Kiev. Elle a été responsable du changement de nom des rues et a consulté le musée des archives de la période de transition de Kiev (dédié aux réalisations de l'occupation allemande et aux crimes des communistes). Alors que le vent de la guerre tournait contre les Allemands, elle s'enfuit vers l'ouest, d'abord vers Lviv, puis vers Prague et enfin vers la Bavière. Elle a été professeur à l'université libre ukrainienne à Prague à la fin de la Seconde Guerre mondiale, puis a déménagé avec cette institution à Munich où elle a continué à enseigner jusqu'à sa mort en 1973.

Œuvres
Natalia Polonska-Vasylenko était une spécialiste de l'archéologie ukrainienne, de l'histoire de la Russie, de celle de Kiev, de l'histoire ultérieure des cosaques zaporogues et de l'histoire de son temps. Elle a également beaucoup écrit sur l'historiographie ukrainienne moderne.

Avant la Première Guerre mondiale, elle participa à la compilation et à la rédaction d'un grand atlas d'histoire culturelle russe qui sera publié en trois volumes entre 1913 et 1914. Au cours des années 1920, elle publia abondamment dans les divers périodiques de l'Académie ukrainienne sur les cosaques de zaporogues et la transformation et l'absorption du sud de l'Ukraine dans l'Empire russe sous les règnes de Catherine la Grande et de ses prédécesseurs.

Pendant la Guerre froide, privée de l'utilisation des archives de son pays natal, Natalia Polonska-Vasylenko a rassemblé et réimprimé nombre de ses études antérieures sur les cosaques zaporogues (1965-1967), a écrit plusieurs mémoires sur la vie intellectuelle ukrainienne dans l'Ukraine révolutionnaire et soviétique, y compris une histoire de l'Académie ukrainienne des sciences (2 volumes 1955-1958). Elle publia un livre sur les répressions staliniennes des historiens ukrainiens (en 1962). Elle se tourna de plus en plus vers la synthèse, en fin de carrière, publiant un volume sur l'historiographie ukrainienne (en 1971) et une histoire générale de l'Ukraine en deux volumes (1973-1976).

Dans son approche générale de l'histoire ukrainienne, Natalia Polonska-Vasylenko a suivi l'exemple de l'historien ukrainien également émigré comme elle, Dmytro Dorochenko, et a écrit dans un esprit conservateur, soulignant l'importance de la classe des officiers cosaques et de la noblesse ukrainienne. Elle considérait les aspirations de cette classe à l'unité nationale et à l'indépendance, ou, du moins, à l'autonomie, comme l'un des principaux courants de l'histoire ukrainienne. Elle caractérisait le  comme une période d'occupation russe et autrichienne. Elle a terminé son histoire générale avec l'avènement de la domination soviétique.

Liens externes
Biographie de l'université de Kiev
Site Internet de l'Institut d'histoire de l'Ukraine de l'Académie nationale des sciences d'Ukraine
Mémoire de Natalia Polonska-Vasylenko, 2011

Historienne ukrainienne
Professeur ukrainien
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Professeur à l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Naissance en février 1884
Naissance à Kharkiv
Décès en juin 1973
Décès en Bade-Wurtemberg
Décès à 89 ans

Natalia Polonska-Vasylenko


Chlorophyceae incertae sedis, zelene alge čiji rodovi čine nekoliko porodica koje imaju status reda u razredu Chlorophyceae. Postoji četrdesetak vrsta (46).

Porodice

 Amsassiaceae D.J.Lee, R.J.Elias & B.R.Pratt 3
  Amsassia Sokolov & Mironova 2
 Reptamsassia D.J.Lee, R.J.Elias & B.R.Pratt 1
 Chlorangiopsidaceae
 Chlorangiogloea Korshikov, 1
 Swarchewskiella Yasnitsky [Yasnitskii], 1
 Chlorophyceae familia incertae sedis
 Achoma P.M.Novis & G.Visnovsky, 1
 Alvikia Shin Watanabe & L.A.Lewis, 1
 Bicuspidella Pascher, 3
 Botryosphaera Chodat, 1
 Capsulococcus A.W.Bennett, 1
 Chlorovitta Schiller, 1
 †Crassikamaena P.L.Brenckle, 1
 †Cribrokamaena P.L.Brenckle, 2
 Diplochloris Korschikov, 6
 Eubrownia Shin Watanabe & L.A.Lewis, 4
 †Glenobotrydion J.W.Schopf, 2
 Hexamitus Dujardin, 1
 Hortobagyiella L.Hajdu, 2
 Hydrurites Reinsch, 1
 Jenufa Nemcová, M.Eliás, Skaloud & Neustupa, 4
 Jolyella Ruinen, 1
 Kinwowia Fry 1
 Lobocystis R.H.Thompson, 5
 Menieria Yi Wang, J.S.Jin & R.Zhan 1
 Palambages Wetzel 2
 Pseudoconus Krasnopeeva, 1
 Sinocapsa A.G.Vologdin 1
 Sphaerobotrys Butcher, 1
 Variochloris P.M.Novis & G.Visnovsky, 1
 Wareniococcus Molinari & Guiry 1
 Dangeardinellaceae Ettl, 1
 Dangeardinella Pascher, 1
 Tetracystaceae Ettl & Komarek, 3
 Axilosphaera E.R.Cox & T.R.Deason, 1
 Heterotetracystis E.R.Cox & T.R.Deason, 2

Izvori

Chlorophyceae

Chlorophyceae incertae sedis


Cartoons on the Bay est un festival Italien international dédié à la télévision, au cinéma, à l'animation, et au cross-media, qui a été créé en 1995 par Gianpaolo Sodano qui en fut le premier président.

L'objectif du festival est de promouvoir l'activité des auteurs et producteurs du monde entier, en offrant l'opportunité de rencontrer des acheteurs, des distributeurs et des responsables de télévision.

Les Pulcinella sont des récompenses destinées à saluer l'excellence des productions internationales d'animation.

Il est organisé par le radiodiffuseur de service public RAI (Radiotelevisione italia S.p.A R ( Radio-télévision italienne), le principal groupe audiovisuel public italien.

Histoire
Le festival a été organisé à Amalfi (à laquelle se réfère la baie mentionnée dans le nom du festival), puis Salerne, Rapallo, Santa Margherita Ligure, Portofino, Positano,Venise, et enfin Turin.

Les douze premières éditions ont été dirigée par Alfio Bastiancich, mais depuis 2009 c'est Roberto Genovesi qui, à travers deux nouvelles catégories en compétition et une série d'innovations éditoriales, l'a transformé en un festival d'animation multimédia renforçant ainsi sa relation avec les marchés internationaux.

Dans cette optique, en 2009, Cartoons on the Bay a récompensé Yoshiyuki Tomino (le père de Gundam) et Talus Taylor (le créateur de Barbapapa) pour leur carrière.

En 2010, les Lifetime Achievement Awards sont allés à Don Bluth et Guido Manuli.

En 2011, le prix Pulcinella pour l'ensemble de sa carrière a été décerné à Mauricio de Sousa et Warren Spector. Le prix spécial Pulcinella a également été créé dans la même édition : le premier à le recevoir a été Carlos Saldanha, réalisateur de L'Age de glace 2, l'Age de glace 3 et Rio.

En 2012, le Lifetime Achievement Award a été décerné à Enzo D'Alò et Ian Livingstone.

Catégories
Dans ces différentes sections sont appelées à participer des œuvres d'animation de toute nationalité répondant à la définition de l' Association Internationale du Film d'Animation : séries, séries pilotes, spéciaux et courts métrages mais aussi animations interactives et projets cross-média.

Les catégories en compétitions sont :
 Série préscolaires
 Série enfants
 Série ados
 Série jeunes adultes
 Pilote de séries télévisées
 Court-métrage
 Projet cross-média
 Programme social et éducatif
 Animation interactive
 Publicité

Pour chacun, un jury international identifie les meilleures œuvres qui sont récompensées par le prix Pulcinella.

Depuis 2009, Cartoons on the Bay a créé les Harlequin Awards pour les œuvres d'animation basées sur des livres et des jeux vidéo.

Des grands prix sont ensuite décernés au personnage de l'année, à la série de l'année et au programme européen de l'année.

Récompenses

 Série préscolaire
 2018 : Ernest et Célestine, La collection, produit par Folivari et Mélusine Productions
 2019: Becca's Bunch, par Alan Shannon pour Jam Media
 2020 : Lupin's Tales, produit par Xilam Animation, studio d'animation Maga et Rai Ragazzi
 2021 : The Game Catchers, produit par Rai Ragazzi et Studio Bozzetto
 Série enfants
 2018 : Pipas & Douglas, produit par Hari Productions
 2019 : Arthur et les enfants de la table ronde, de Jean-Luc François pour Blue Spirit Productions
 2020 : Urban Legends, produit par KecskemŽtÞlm Kft.
 2021 : Gigablaster, produit par Gloob, Copa Studio, Estricnina Desenhos Animados
 Série préscolaire supérieure
 2018 : Les Crumpets, produit par 4.21 Productions
 2019 : Gigantosaurus, d'Olivier Lelardoux pour Cyber Group Studios (en collaboration avec Rai Ragazzi)
 2020 : Topo Gigio, produit par Topo Gigio Srl, Movimenti Production Srl et Rai Ragazzi
 2021 : Nina & Olga, produit par Rai Ragazzi, Enanimation, Mondo Tv Producciones Canarias
 Média interactif
 2018 : Cuphead, réalisé par Studio MDHR
 2019 : Detroit : Become Human, réalisé par Quantic Dream
 2020 : Death Stranding, réalisé par Kojima Productions Co.
 2021 : Little Nightmares 2, réalisé par Tarsier Studios
 Prise de vue réelle / Hybride
 2018 : Les Papernautes
 2019 : Jams, d'Alessandro Celli, produit par Rai Ragazzi et Stand By Me
 2020 : Endlings, produit par Sinking Ship Entertainment
 2021 : Whatsanna, produit par KidsMe Srl
 Pilote de télévision
 2018 : Mumfie, produit par Zodiak Kids, Rai Ragazzi et Animoka.
 2019 : Freek Quartier, produit par Grid Animation
 2020 : We are family, produit par TeamTO
 2021 : AquaTeam - Sea Adventure, produit par Rai et GraFFiti Creative
 Court-métrage
 2018 : Tweet-tweet, de Zhanna Bekmambetova
 2019 : The Fox, de Sadegh Javadi pour Iran-Documentary & Experimental Film Center
 2020 : L'escargot et la baleine, produit par Magic Light Pictures
 2021 : Mila, produit par Rai Ragazzi, Pixel Cartoon, IbiscusMedia, Cinesite, Aniventure
 Long métrage d'animation
 2018 : La tortue rouge, de Michael Durok De Witt et produit par Studio Ghibli, Wild Bunch Why Not Productions
 2019 : Miraï, ma petite sœur, de Mamoru Hosoda et produit par Studio Chizu
 2020 : La fameuse invasion des ours en Sicile, de Lorenzo Mattotti et produit par Indigo Film srl, Prima Linea Productions, Rai Cinema et Path® Films
 2021 : The Wolfwalkers, de Tomm Moore et Ross Stewart et produit par Cartoon Saloon
 Meilleur dessin animé VR
 2018 : Là Camila, de Jak Wilmot
 Meilleure direction
 2020 : Zabou Breitman et Eléa Gobbé-Mévellec pour Les Hirondelles de Kaboul (Les armateurs)
 2021: Poubelle (Al One)
 Meilleur scénario
 2020: Buñuel en el laberinto de las tortugas (Sygnatia Sl)
 2021 : Félix et le Trésor de Morgäa (10th Ave Productions)
 Meilleure animation
 2020 : Chiens arctiques (Ambi Media Group)
 2021: Déni absolu (Bridge Way Films, Films de déni absolu)
 Meilleure bande-son
 2020: Lava (Crudo Films)
 2021: Yaya et Lennie - The Walking Liberty (Mad Entertainment, Rai Cinema)
 Pulcinella Ciak d'Oro
 2020 : Lava (Crudo Films).
 Prix d'excellence Pulcinella pour l'ensemble de sa carrière
 2009 : Yoshiyuki Tomino et Talus Taylor
 2010 : Don Bluth et Guido Manuli
 2011 : Mauricio de Sousa et Warren Spector
 2012 : Enzo D'Alò et Ian Livingstone
 2020 : Altan
 Prix spécial Pulcinella
 2011 : Carlos Saldanha
 Prix Unicef
 2020 : Lightbulb and Candy dans le royaume magique de la Zampa, produit par Animundi Srl et Rai Ragazzi
 2021: Only a Child, produit par  Amka Films Productions
 Récompenses de migration
 2020 : Rêves dans les profondeurs, produit par l'Iranien Hozeye honari Kurdestan de Traovince
 Prix Sergio Bonelli
 2022: Carlos Grangel et À découper suivant les pointillés

 temple de la renommée
 2020 : Guido Manuli et Don Bluth
 2021 : Fusako Yusaki

Lieux

 Amalfi (1996-1997)
 Positano (1999-2006)
 Salerne (2007-2008)
 Rapallo (2009-2012), Santa Margherita Ligure (2009-2011) et Portofino (2009-2011)
 Venise (2014-2016)
 Turin (2017-2019)
 En ligne uniquement en raison de la pandémie (2020)
 L'Aquila est en ligne (2021)
 Pescara (initialement désignée pour accueillir l'édition 2020, puis diffusée exclusivement en ligne sur RaiPlay en raison de la pandémie de COVID-19 en Italie, puis reportée à l'édition 2022)  (2022-)

Références

Liens externes

Festival de cinéma en Italie
Récompense de cinéma en Italie
Récompense de télévision en Italie
Festival de cinéma d'animation
Animation en Italie
Distinction fondée en 1995

Cartoons on the Bay


Die katholische Pfarrkirche St. Martin ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Eicks, einem Stadtteil von Mechernich im Kreis Euskirchen (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Das Martin von Tour als Kirchenpatron gewählt wurde verweist auf eine erste Kirche in fränkischer Zeit hin. Als Vorgängerkirchen sind eine kleine Saalkirche des 11. Jahrhunderts und ein dreischiffiger Bau des wohl 12. Jahrhunderts nachgewiesen.

Der einfache Bruchsteinsaal mit einem Rechteckchor und vorgesetztem Westturm wurde 1768 errichtet. Dabei wurde altes Mauerwerk weiter verwendet. Der Zugang zur Gruft wurde 1883 zugemauert. Vor dem Chor im Osten befindet sich die Sakristei. Der Innenraum ist tonnengewölbt und hat inklusive Chor eine Grundfläche von 150 m². Die einfache Barockausstattung wurde von 1974/75 restauriert. Bemerkenswert ist die sechsseitige Kanzel von 1656. Sie stammt aus der Kirche St. Martin in Zülpich.

Literatur
 Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band I: Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03093-X.
 Hans Peter Schiffer: Kirchen und Kapellen im Dekanat Mechernich, S. 42–47, Druckerei Anders, Kall und Prüm, 2003

Weblinks

 Innenansicht der Kirche (abgerufen am 9. März 2012)

Martin
Mechernich
Mechernich, Martin
Mechernich, Martin
Martin
Barocke Kirche
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen
GdG St. Barbara, Mechernich

St. Martin (Eicks)


Această listă de personalități marcante din Stockholm cuprinde o enumerare alfabetică a celor mai reprezentative persoane al căror nume este legat de capitala Suediei.

 Per Ahlmark (n. 1939), politician, scriitor;
 Knut Ahnlund (1923 - 2012), scriitor, membru al Academiei Suedeze;
 Hugo Alfvén (1872 - 1960), compozitor, dirijor;
 Lars Amble (1939 - 2015), actor;
 Ellen Ammann (1870 - 1932), om politic;
 Benny Andersson (n. 1946), muzician, membru al grupului ABBA;
 Bibi Andersson (n. 1935), actriță;
 Harriet Andersson (n. 1932), actriță;
 Leif Erland Andersson (1943 - 1979), astronom;
 Max Andersson (n. 1962), realizator de filme de animație;
 Björn Andrésen (n. 1955), actor, muzician;
 Jacob Johan Anckarström (1762 - 1792), ofițer; asasinul regelui Gustav al III-lea;
 Mikael Appelgren (n. 1961), jucător de tenis de masă;
 Tor Aulin (1866 - 1914), compozitor, dirijor;
 Sven-Erik Bäck (1919 - 1994), compozitor;
 Carl Michael Bellman (1740 - 1795), compozitor, poet;
 Natanael Berg (1879 - 1957), compozitor;
 Bo Bergman (1869 - 1967), scriitor;

 Ingrid Bergman (1915 - 1982), actriță, laureată cu trei premii Oscar;
 Sune Bergström (1916 - 2004), biochimist, laureat cu Premiul Nobel pentru Medicină;
 Folke Bernadotte (1895 - 1948), conte, diplomat;
 Robyn (n. 1979), cântăreață;
 Lennart Bernadotte (1909 - 2004), prinț, nepotul regelui Gustaf al V-lea;
 Jenny Berthelius (n. 1923), scriitor;
 Franz Berwald (1796 - 1868), compozitor;
 Johan Fredrik Berwald (1787 - 1861), violonist, compozitor, dirijor;
 Elsa Beskow (1874 - 1953), scriitoare;
 Ivan Betskoy (1704 - 1795), politician iluminist, consilier regal;
 Carl Bildt (n. 1949), politician, diplomat;
 Hugo Birger (1854 - 1887), pictor;
 August Blanche (1811 - 1868), jurnalist, om politic;
 Joakim Bonnier (1930 - 1972), pilot de Formula 1;

 Björn Borg (n. 1956), jucător de tenis;
 Ali Boulala (n. 1979), skater de performanță;
 Sophia Elisabet Brenner (1659 - 1730), scriitoare, feministă;
 Oscar Byström (1821 - 1909), compozitor;
 William Chambers (1723 - 1796), arhitect scoțian;
 Eagle-Eye Cherry (n. 1971), muzician;
 Neneh Cherry (n. 1964), cântăreață rap, DJ;
 Cristina a Suediei (1626 - 1689), regină a Suediei;
 Birger Dahlerus (1891 - 1957), om de afaceri;
 Tommy Denander (n. 1968), muzician;
 Ernst Didring (1868 - 1931), scriitor;
 Britt Ekland (n. 1942), actriță;
 Pelle Eklund (n. 1963), hocheist;
 Emilia Rydberg (n. 1978), cântăreață;
 Eric al XIV-lea (1533 - 1577), rege al Suediei;
 Ulf von Euler (1905 - 1983), fiziolog, farmacolog, laureat Nobel pentru Medicină;
 Erik Ivar Fredholm (1866 - 1927), matematician;
 Greta Garbo (1905 - 1990), actriță;
 Anders Gärderud (n. 1946), atlet;
 Nicolai Gedda (1925 - 2017), tenor;
 Peter Haber (n. 1952), actor;
 Magnus Hedman (n. 1973), fotbalist;
 Gustav Adolf (1594 - 1632), rege al Suediei;
 Gustav al III-lea (1746 - 1792), rege al Suediei;
 Gustav al IV-lea (1778 - 1837), rege al Suediei;
 Gustaf al VI-lea Adolf (1882 - 1973), rege al Suediei;
 Ivar Hallström (1826 - 1901), compozitor;
 Svante Pääbo (n. 1955), genetician, Premiul Nobel pentru Medicină;
 Darin (n. 1987), cântăreț;
 Rebecca Peterson (n. 1995), tenismenă.

Note

Liste Suedia
Liste de oameni după oraș
Listă

Listă de personalități din Stockholm


Godefroid Égide Guffens (født 22. juli 1823 i Hasselt, Limburg, død 11. juli 1901 i Schaerbeek, Bryssel) var en belgisk historiemaler.

Uddannet under Nicaise de Keyser, i Italien stærkt optaget af Michelangelos og Rafaels kunst, i Tyskland nøje knyttet til den strømning, der betegnes ved navne som Cornelius og Overbeck, stod Guffens udrustet til de betydelige monumentale opgaver, der blev ham overdragne sammen med studiefællen Swerts. Med ham indgik han et uopløseligt arbejdsfællesskab (indtil Swerts' afrejse 1874) og udgav han Souvenirs d'un voyage artistique en Allemagne (Antwerpen 1858), særlig handlende om Münchens historiemaleri, hvis kunstprincipper de gennem deres egne arbejder søgte omplantede på belgisk grund. I kirken S. Nicolas ved Antwerpen fremstillede de blandt andet Marias 7 lidelser (1855—70), i Antwerpens Børs handelens historie (disse billeder brændte, kun kartonerne er bevarede), i Georgskirken i Antwerpen — deres hovedværk — en billedcyklus fra Kristi liv (1859—71), i rådhuset i Ypern, i en billedsuite, scener fra den flanderske historie (1869) og så videre. Andre bidrag til Belgiens monumentalmaleri bar Guffens leveret i arbejder som: 14 billeder med stationerne under gangen til Golgatha (jesuiterkollegiet i Antwerpen), Balduin af Flandern drager på korstog (1873—75, domssalen i Courtrais rådhus), udsmykningen af dåbskapellet i St-Quintins-kirken i Hasselt (1875), af koret i Josefs-kirken i Löwen (1881) og af festsalen i Hotel de Schild i Antwerpen. Desuden har Guffens malet populære staffelibilleder, blandt andet Blanche de Felzenstein, Episode fra Pompejis undergang, Araber med sin hustru, Lucretia, Rouget de Lisle synger for første gang marseillaisen (museet i Philadelphia), Margrete af Østrig modtager et persiskt gesandtskab, Hjemvenden fra Kristi gravlæggelse (Rudolfinum i Prag) samt mange portrætter.

Kilder

Historiemalere
Portrætmalere
Malere fra Belgien

Godefroid Guffens


Ivo Ergović (Orahovica, 24. prosinca 1967.) bivši je hrvatski nogometni reprezentativac.

Najaveći dio svoje karijere proveo je u Osijeku.

Ergović ima i jedan nastup za hrvatsku nogometnu reprezentaciju, 8. lipnja 1997. u porazu na gostovanju u Japanu (3:4).

Izvori

Nogometaši NK Osijeka
Nogometaši Red Bull Salzburga
Hrvatski nogometni reprezentativci
Životopisi, Orahovica

Ivo Ergović


ماريانو خوليو إزكو  الشهير باسم ماريانو إزكو (مواليد 13 مارس 1983 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2006 في مركز الوسط المحوري كما يجيد اللعب في مركز الوسط الأيمن .

روابط خارجية

مراجع

أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل أرجنتيني
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو ألماجرو
لاعبو تيغري
لاعبو كروتوني
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو كوسينزا
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو نادي كاتانيا
لاعبو نادي يوفيا ستابيا الرياضي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في بوينس آيرس

ماريانو إزكو


Dulwich es un área del sur de Southwark, en Londres (Inglaterra) Reino Unido. Dulwich, que consiste en East Dulwich, West Dulwich y Dulwich Village, se encuentra en un valle entre los distritos vecinos de East Dulwich, West Dulwich and Dulwich Village, Camberwell, Crystal Palace, Denmark Hill, Forest Hill, Gipsy Hill, Knights Hill, Herne Hill, Honor Oak, Peckham, Penge, Sydenham Hill, Tulse Hill y West Norwood.

Dulwich también se conoce como la ubicación de la Dulwich Picture Gallery y el Dulwich College.

Enlaces externos
Estadísticas

Barrios de Londres
Southwark

Dulwich


Bangkinang est une ville indonésienne. Elle est le chef-lieu du kabupaten de Kampar dans la province de Riau, sur l'île de Sumatra.

Notes et références

Ville à Sumatra
Kota de Riau

Bangkinang


Green Bank is a census-designated place in Pocahontas County in West Virginia's Potomac Highlands inside the Allegheny Mountain Range. Green Bank is located along WV 28. Green Bank is home to the Green Bank Observatory and is also close to the Snowshoe Mountain ski resort. As of the 2020 census, its population was 141.

The community was named for a green riverbank near the original town site.

National Radio Quiet Zone
Green Bank is located within the National Radio Quiet Zone, which means that radio transmissions are heavily restricted by law. This policy is enforced by a "radio policeman" who uses specialized equipment to detect signals from unauthorized electronics. Green Bank is home to the Green Bank Telescope, the world's largest fully steerable radio telescope, which was operated by the National Radio Astronomy Observatory (NRAO) until September 30, 2016. Since October 1, 2016, the Telescope has been operated by the Green Bank Observatory, which is no longer part of the NRAO. It was at the Green Bank Site in 1961 that Frank Drake presented the Drake Equation, which was developed to provide an estimate of the total number of detectable extraterrestrial civilizations in the Milky Way galaxy.

As Green Bank is located within the National Radio Quiet Zone, many people who believe they suffer from electromagnetic hypersensitivity, a disputed medical condition, are finding new homes within its borders. Escape from cellular radiation is the main attraction to Green Bank for these people. , around 30 people had moved to Green Bank to escape the supposed effects of electromagnetic hypersensitivity.

Notable person
 Bruce Bosley, a four-time All-Pro for the San Francisco 49ers and a standout player at West Virginia in the 1950s, starred as running back at the now-closed and demolished Green Bank High School.

References

External links
 Gaynor, Michael J. "The Town Without Wi-Fi," Washingtonian (January 2015).
 Kennedy, Pagan. "Opinion: The Land Where the Internet Ends: To find real solitude, you have to go out of range. But every year that's harder to do, as America's off-the-grid places disappear," New York Times (June 21, 2019)
 Frazier, Kylie "Broadband Comes To Rural America, But How Many Will Use It?" Internet Providers by Zip News (August 18, 2014)

Census-designated places in Pocahontas County, West Virginia
Census-designated places in West Virginia

Green Bank, West Virginia


The Königsburg is a ruined medieval castle southeast of Königshütte, a village in the borough of Oberharz am Brocken, in Harz district in the German state of Saxony-Anhalt.

Site
The ruins are located above the confluence of the Warme Bode and Kalte Bode rivers in the Harz Mountains in central Germany. They lie at a height of 460 metres above sea level on the edge of a wooded plateau and offer a good view of the Wurmberg and the Brocken, the highest mountains in Lower Saxony and the Harz respectively.

History
In 1312 the site is first mentioned in the records as castrum Königshof when Bishop Albrecht von Halberstadt purchased the castle from Knappen Heinrich von Botvelde. In 1324 there is another mention of it as castrum Köningshof acqisivit, then all went quiet until it is described in 1709 for the first time as Königsburg. At that time it had already fallen into ruins.

When Paul Höfer carried out extensive excavations in the years from 1898 to 1901, he assumed he had discovered the long sought after palace (Pfalz) of Bodfeld and produced several publications about it.

In 1931, Carl Schuchhardt suggested, through advances in soil research, that this was incorrect and, a little later, this was confirmed by Paul Grimm, who was able to establish that the finds, especially the pottery, were not older than the 13th century. Although the results of this research from the 1930s have been consistently acknowledged within the scientific community, Königshütte still advertises today that the Königsburg is the Bodfeld hunting palace and one of the most significant historical sites in the Harz.

Site and hiking
Only remnants of the bergfried and several ditches and ramparts bear witness to the former castle. The ruins of the Königsburg are incorporated as No. 41 into the system of the checkpoints in the Harzer Wandernadel.

Gallery

References

External links
 Artist's impression by Wolfgang Braun

See also
 List of castles in Saxony-Anhalt

Castles in Saxony-Anhalt
Harz (district)
Castles in the Harz
Ruined castles in Germany

Königsburg


Inimă de dragon 4 sau Dragonheart 4 (titlu original: Dragonheart: Battle for the Heartfire) este un film american românesc  fantastic din 2017 regizat de Patrik Syversen. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Patrick Stewart, Tom Rhys Harries, Jessamine-Bliss Bell, André Eriksen, Richard Cordery și Martin Hutson. Scenariul este scris de Matthew Feitshans, Este al doilea film  direct-pe-video prequel al filmului din 1996 Inimă de dragon (Dragonheart) și are loc aproximativ la șaptezeci de ani după evenimentele din Inimă de dragon 3: Blestemul vrăjitorului. Ca și predecesorul său, are loc cu mulți ani înainte de primul film. A fost lansat pe Netflix și DVD și Blu-ray pe 13 iunie 2017.

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au început la 12 aprilie 2016 la Castelul Corvinilor din Hunedoara, România.

Lansare și primire
A fost lansat direct pe video și a avut încasări de 0,74 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme fantastice românești

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Patrik Syversen
Filme cu dragoni
Filme fantastice românești
Filme fantastice americane
Filme fantastice din anii 2010
Filme Netflix
Filme Universal Pictures
Filme direct pe video
Filme Castel Film Romania

Inimă de dragon 4


Parlez-moi (French for "Talk to Me") is an educational television series which was produced in Toronto by TVOntario and broadcast from 1978 to 1980, with repeat broadcasts for several years afterwards. The host was Quebecois comedian Marc Favreau, who also appeared in this series under the guise of his trademark character, Sol the Clown.

Format

Each episode would begin with Favreau appearing as himself, speaking in English, and introducing several Quebec French words and phrases. This was followed by a fragment of a comedy sketch involving Sol, in which all of the dialogue was in French, using the terms introduced by Favreau. After the sketch, the terms would appear by themselves on the screen, while Favreau's voice could be heard reciting them. The next portion of the sketch would then be presented in the same manner (typically three in total), and the episode would conclude by showing the entire Sol sketch, uninterrupted. Each episode used the same audio clip of Favreau announcing, "and now, here is the complete sketch again."

The opening sequence of Parlez-moi uses an outtake of the sketch from Episode 2, combined with new footage in order to show Sol speaking to Favreau, the actor who plays him, on the phone.

Episode list

90 episodes were produced over two seasons.

Season 1 (1978)

Episodes in season 1 ran 10 minutes each.

 "Sol in the Restaurant"
 "Sol on the Telephone"
 "Sol and the Burglar"
 "Sol the Baby-sitter"
 "Sol Goes Through Customs"
 "Sol and the Fortuneteller"
 "Sol's Weather Report"
 "Sol's Physical Training"
 "Sol at the Doctor's"
 "Sol and the Washing Machine"
 "Sol and the Garage Mechanic"
 "Sol and the Policeman"
 "Sol and the Cinema Ticket"
 "Sol and the Scout Tent"
 "Sol and the Christmas Tree"
 "Sol and the Flea Market"
 "Sol and the Photographer"
 "Sol and the Fisherman"
 "Sol and the Gambler"
 "Sol and the Tomatoes"
 "Sol at the Hotel"
 "Sol at the Airport"
 "Sol at the Hairdresser's"
 "Sol's Job Interview"
 "Sol Goes to the Beach"
 "Sol's Birthday Cake"
 "Sol the Painter"
 "Sol at the Grocer's"
 "Sol at the Hardware Store"
 "Sol and the Clockmaker"
 "Sol and the Mailman"
 "Sol Goes to the Dentist"
 "Sol Joins the Army"
 "Sol's Singing Lesson"
 "Sol Goes to the Bank"
 "Sol at the Candy Store"
 "Sol at the Shoe Store"
 "Sol in the Library"
 "Sol Plays Golf"
 "Sol and the Game Show"
 "Sol at the Drugstore"
 "Sol and the Vacuum Cleaner"
 "Sol at the Travel Agency"
 "Sol and the Pizza"
 "Sol and the Sailboat"
 "Sol at the Record Store"
 "Sol Buys a House"
 "Sol at the Tailor's"
 "Sol the Dishwasher"
 "Sol Goes to Jail"
 "Sol and the Lumberjack"
 "Sol in the Haunted House"
 "Sol Minds the Fruit Store"
 "Sol in the Jewellery Store"
 "Sol's Dancing Lesson"
 "Sol in the Garden"
 "Sol and the TV Commercial"
 "Sol Goes to Court"
 "Sol and the Artist"
 "Sol in the Hospital"

Season 2 (1979)

Episodes in season 2 ran 15 minutes each, which was the standard length of instructional programming in North America.

 "Sol and the Optician"
 "Sol Goes West"
 "Sol in the Elevator"
 "Sol and the Assembly Line"
 "Sol on the Bus"
 "Sol Sets the Table"
 "Sol on the Stage"
 "Sol in the Post Office"
 "Sol at the Train Station"
 "Sol Rents a Room"
 "Sol Plays Hockey"
 "Sol and the Used Car"
 "Sol and the Disc Jockey"
 "Sol the Office Boy"
 "Sol and the Great Detective"
 "Sol Learns Good Manners"
 "Sol and the Lovers"
 "Sol at the Butcher's"
 "Sol at the Fashion Boutique"
 "Sol and the Pirates"
 "Sol in the Sports Shop"
 "Sol's First Aid Lesson"
 "Sol and the Carpenter"
 "Sol and the Spies"
 "Sol at the Baker's"
 "Sol in the Park"
 "Sol Rides a Horse"
 "Sol in the Laundry"
 "Sol and the Balloon Race"
 "Sol and the Journalist"

References

External links

Television shows filmed in Toronto
TVO original programming
1970s Canadian children's television series
1978 Canadian television series debuts
1979 Canadian television series endings
French-language television programming in Canada
French-language education television programming

Parlez-moi


මෛත්‍රෙය-නාථ (ක්‍රි.ව. 270-350) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ එරිච් ෆ්‍රෝවොල්නර්, ගිසෙප් ටකී, සහ හකුජු උයි යන බෞද්ධ විද්වතුන් විසින් යෝගාචර බෞද්ධ දාර්ශනික ගුරුකුලය ඇරඹීමට මූලික වූයේ යැයි සලකනු ලබන ආදිකර්තෲන් තිදෙනාගෙන් අයෙකි. අනෙක් දෙදෙනා වන්නේ අසංග සහ වසුබන්ධු ය. ඇතැම් විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ මෛත්‍රෙය නම් මෙම පුද්ගලයා ඉන්දියාවේ ඓතිහාසික පුද්ගලයකු බවයි. එම සම්ප්‍රදායයන් තුළ අනාගත බුදුන් වන මෛත්‍රෙය හා සම්බන්ධ යැයි විශ්වාසයක් පවතියි.

සටහන්

බෞද්ධ දාර්ශනිකයෝ
උපන් වර්ෂ අවිනිශ්චිත පුද්ගලයෝ
350 මරණ

මෛත්‍රෙය-නාථ


رأس الرمل هو رأس بشرقي جزيرة جربة التونسية، أقرب مدن الجزيرة إليه حومة السوق. هذا الرأس ليس صخريا كما هو الحال بالنسبة للرؤوس التي تقع بشمال البلاد التونسية وإنما هو يتكون من أكوام من الرمل التي تتحرك باستمرار باتجاه البحر.

مراجع

جربة
رمل
مواقع رامسار في تونس

رأس الرمل


Ü, Latin alfabesinde bir harftir. Almanca, Türkçe, Macarca, Azerice, Türkmence, Uygurca, Tatarca, Estonca dillerinde kullanılır. Bu dillerin hepsinde /y/ sesini temsil eder. Ayrıca İspanyolca, Fransızca, Katalanca gibi bazı Lâtin dillerde ise u sesinin ayrıca telaffuz edildiğini göstermek için kullanılır. Ä ve Ö harflerini kullanan Fince ve İsveççe dilleri, Ü harfinin yerine aynı sesi vermek için Y harfini kullanırlar.

U-Umlaut
Bu harfin /y/ sesini temsil etmek için kullanımı, ilk olarak Almancada ortaya çıkmıştır. Orta Yüksek Almanca dilinde, bazı kelimelerde /u/ sesleri, ince ünlü içeren bir ek alınca /y/ sesine evrilmiştir. Bunu temsil etmek için bazı yerlerde 〈ue〉 gösterimi tercih edilirken, bazı yerlerde ise yerden tasarruf etmek için e, u'nun üzerine yazılmıştır. E harfi, o zaman kullanılan el yazısında iki çizgiye benzediği için baskıda iki çizgiye, daha sonra iki noktaya evrilmiştir. Almancada bu harf, teknik sebeplerden ötürü yazılamıyorsa, UE diye de yazılabilmektedir.

Almancanın etkisinde olan bazı diller de aynı sesi göstermek için bu harfi devşirmiştir. Macarcada 〈ü〉 harfi, Almancadaki gibi /y/ sesini göstermektedir. Aynı zamanda, 〈ű〉 harfi ise uzun bir /yː/ sesini temsil etmektedir. Estoncada da Ü harfi /y/ sesini temsil etmektedir. Ancak, Almancadan Ä ve Ö harfini alan İsveççe, Ü harfini ödünç almaktansa Y harfiyle /y/ sesini temsil etmeyi tercih etmiştir. Aynı kullanım, İsveççenin etkisi altında olan Fincede de kullanılmıştır.

1928 Harf İnkılâbı ile Türkçe de bu harfi Almancadan, /y/ sesini temsil etmek için ödünç almıştır. Türkçe Alfabesine dayanılarak oluşturulan Azerice, Tatarca, Türkmence ve Kazakça alfabelerinde de bu harf aynı /y/ sesi için kullanılmıştır. Çin Halk Cumhuriyetinin Uygurca için oluşturduğu Latin alfabede de bu harf aynı şekilde kullanılmıştır.

Çincenin Pinyin latinizasyon sisteminde de bu harf /y/ sesi için kullanılmaktadır. Ancak; J, Q, X ve Y harflerinden sonra sadece /y/ sesi gelebildiğinden Ü harfi kullanılmaz, noktasız U harfi kullanılır. Sadece N ve L harflerinden sonra hem /u/, hem de /y/ sesi gelebildiği için Ü harfi kullanılır. Çoğu Çince klavyede Ü harfi olmadığından yerine V harfinin kullanıldığı da olur.

Ayırıcı Ü
Almancada kullanılan Umlaut'tan tamamen bağımsız bir şekilde, bu harf aynı zamanda bazı Romen Dillerinde u harfinin ayrı telâffuz edildiğini göstermek için de kullanılır. İspanyolcada 〈gue〉 harf dizisi normâlde /ge/ diye telâffuz edilirken 〈güe〉 harf dizisi /gwe/ diye telâffuz edilir. Benzer bir şekilde Katalancada da 〈gue〉 /ge/ diye okunurken, 〈güe〉 ise /gwe/ diye okunur. Katalancada ayrıca 〈güi〉, 〈qüi〉 ve 〈qüe〉 harf dizilerinde de kullanılır. Fransızcada ise bazı özel isimlerde kullanılır.

U
Çift noktalı harfler

Ü


المقطوطة: وتصنع من اللحم والكبد التي يقلى بالسمن البلدي والبصل، وغالباً ما تعدّ هذه الأكلة في المناسبات التي تذبح فيها أكثر من ذبيحة في آن واحد.

المراجع
 مقالة الأكلات الشعبية الأردنية؛ جريدة الرأي- الجزء الرابع- العدد 13843؛ يوم الأحد 31 آب، 2008م؛ للصحفية نسرين الضمور

ر

مقطوطة


Köseköy, Samsun ilinin Alaçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1928 yılı kayıtlarında Köse olarak geçmektedir. Köseköy; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 96 km, Alaçam ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaçam'ın mahalleleri

Köseköy, Alaçam


Land art, 1960'ların sonunda ABD'de ortaya çıkmış, 1970'lerde tüm batı ülkelerini etkilemiş avant-garde sanat türüdür. Çağdaş sanatın non–art veya anti-form hareketleri içinde yer alan Land art akımı hiçbir sanatsal -izm ile açıklanamaz. Bu akım, doğanın geniş alanlarına insan müdahalesi olarak düşünülebilir. Taş, toprak ve birçok doğal malzemenin kullanılmasıyla gerçekleştirilen bu sanatta, çok çeşitli uygulama biçimleri vardır, örneğin doğada hendekler açma, toprağa gömme, galeri mekanı içinde toprak, gübre, taş ya da insan ürünü çevresel nesneler…

II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan yenilikçi sanat tavrı resim, heykel ve benzeri disiplinler arasındaki sınırları kaldırırken sınırsız malzemeyi barındıran çevreye yönelim başlamıştır

Doğa sanatı niteliği altında toparlanmış sanatsal çalışmalar iki düşünce altında irdelenebilir. Birincisi, sanatsal malzeme ile doğaya uyumlu çalışma ve ikincisi doğadan sanata aktarma. Doğaya uyumlu çalışmada 'sanat doğa içindir' düşüncesi ile birlikte sanatsal biçimlendirme yolu seçilmiştir. Yani zaman aynı anda bir sanatsal etken de olmaktadır. Sanat yapıtları zaman içinde yok olurlar.
Land-art aynı zamanda galericilik düzenine karşı oluşmuş bir akımdır. Land-art akımı içerisinde yer alan sanat eserleri zaman zaman galerilerde sergilenmiştir, ancak bu işlerin asla satışı yapılamamıştır. Çünkü Richard Long'un Wyoming Çemberi isimli eserinde olduğu gibi oluşturulan düzenleme, aynı şekilde bir kez daha asla oluşturulamaz ya da Andy Goldsworthy'nin 'Çamur Kaplı Taş'larında ve kardan,buzdan yaptığı heykellerinde olduğu gibi zamana karşı koyamayarak yok olur.

Robert Smithson
New Jersey, Rutherford'da doğan ve çok iyi eğitim alan sanatçı jeoloji, kristalografi, endüstriyel artıklar ve bilimkurgu gibi alanlarda çalıştı. İlk olarak 1960'larda modüler birimleri ile çoğunlukla kristal yüzeyleri anımsatan minimalist çelik heykelleri ile dikkat çekmiştir. Daha sonraki işlerinde heykelle alakalı olan oluşmaya karşı özellikle yere atma ve dökme gibi işlemlerin farkında olduğunu ortaya çıkarıyor. 'Yavaş akış' kavramını sürdürerek yerçekimi kuvvetine karşılık verir.

1970 Nisan'ınında Smithson, en ünlü yeryüzü eseri haline gelecek olan Spiral Jetty'i (Spiral Mendirek) Utah'taki büyük Tuz Gölü'nün kuzeydoğusundaki dondurucu kıyılarına inşa etti.

Spiral Jetty dağınık konmuş kayalık bir alandır, kendi etrafında sarmalanmış ve bir çıkmazla sonlanmıştır. Spiral Jetty sezon ve iklimsel değişimlere şaşırtıcı derecede duyarlı olmuştur. Su yosunlarının miktarlarına ve değişen tuz tabakalarına maruz kalan kayalara bağlı olarak su renk değiştirir.

Smithson, Spiral Jetty'i yaptığı gibi kazıklarla eseri oluşturmak için gölün içine tıkaçlar yaptı. 20 Haziran 1973'te Smithson ve bir profesyonel fotoğrafçı, alanın keşif ve dokümanlarını oluşturmak için küçük bir uçakla havalandılar ve uçak bir süre sonra düştü, içindeki üç kişi de öldü.

Otuzbeş yaşında hayatını kaybeden sanatçının yarım kalan işi Amarillo Ramp'i eşi Nancy Holt tamamladı.

Michael Heizer
Michael Heizer temiz kesim geometrik soyutlamalar yapmak peşindeydi. 1972'de Heizer 1800 dönümlük Nevada'da, Los Angeles'in yaklaşık yüz seksen mil kuzeyinde Garden Valley'i satın aldı. Burada,masif toprak ve beton formlardan oluşan bir çeşit yeryüzü işleri şehri inşa etmeye başladı. İlk eleman 'Complex One' 1974'te tamamlandı ve bir mastabayı anlatıyordu.

1980'e kadar Heizer Complex Two, Complex Three ve Complex Four üzerinde çalışmıştır. 'Complex Two' çeyrek milden daha uzundur ve yarısı yeryüzüne, yarısı da yeraltına yerleştirilmiştir.

Heizer'in Double Negative'i ve Smithson'un Spiral Jetty'si hiç şüphesiz, çağdaş sanatın daimi klasikleri haline gelerek, en etkileyici ve üzerinde en çok konuşulmuş erken dönem yeryüzü eserlerindendir. Ama Landart'ta minik patlamaya katkısı olan pek çok eser vardır.' (Bourdon David,1995

Görsel sanatlar
Modern sanat
Çağdaş sanat
Yapay yeryüzü şekilleri

Arazi sanatı


Davidson County is the name of two counties in the United States:

 Davidson County, North Carolina
 Davidson County, Tennessee

Davidson County


Marit Eli Paulsen (Oslo, 24 de novembro de 1939 – 25 de julho de 2022) foi uma política sueca nascida na Noruega. Serviu como eurodeputada de 1999 a 2004 e de 2009 a 2015.

Vida
Foi uma figura bem conhecida no debate público sueco sobre questões ambientais e de qualidade alimentar, inicialmente como apartidária, e foi uma ávido defensor da adesão da Suécia à União Europeia durante a campanha do referendo de adesão da UE em 1994.

Ela cresceu em Oslo, que foi ocupada pela Alemanha durante grande parte de sua primeira infância. Dois de seus irmãos mais velhos eram ativos na ala juvenil do Nasjonal Samling.

Se mudou para a Suécia na década de 1960 e trabalhou na siderúrgica em Smedjebacken por sete anos. Ela passou por um ensino médio Folk de dois anos em 1970-1972.

Em 1998, ela se juntou ao Partido Popular Liberal e atuou como 2º vice-presidente do partido 1999-2007. Nas eleições para o Parlamento Europeu de 2009, ela foi eleita para o Parlamento Europeu como a principal candidata da lista. Ela ganhou mais votos pessoais do que qualquer outro candidato sueco.

Paulsen escreveu mais de 20 livros, incluindo romances e não-ficção sobre proteção ambiental e outras questões sociais. Seu romance de estreia, Du människa? (publicado em 1972), descreve a vida de uma trabalhadora por turnos. Seu livro Liten Ida (1979) é um romance semi-autobiográfico ambientado na Noruega durante a ocupação alemã; foi transformado em filme em 1980.

Ligações externas

Mulheres da Suécia na política
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Marit Paulsen


Coulonces is the name of several communes in France:

Coulonces, Calvados, in the Calvados département
Coulonces, Orne, in the Orne département

Coulonces


La Nature (în română: Natura) a fost o revistă în limba franceză înființată în 1873 de omul de știință și aventurierul francez Gaston Tissandier și care avea ca scop popularizarea științei. Un rol important în realizarea revistei l-a avut Albert Tissandier, fratele fondatorului, care i-a alocat o cantitate enormă de timp și efort, fiind autor și al mai multor articole.

Evoluție

Începutul
Primul număr anual a apărut în perioada 1873-1914 la începutul lunii decembrie, iar cel de-al doilea semestru începea cu primul număr din iunie. Începând din 1915, anul de publicare al revistei La Nature a fost sincronizat cu anul calendaristic.

Revistă săptămânală până în anii 1920, ea a devenit mai întâi bilunară și apoi lunară în 1948.

Al Doilea Război Mondial
În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, La Nature a fost publicată intermitent. Prima întrerupere în publicarea ei a durat de la 15 septembrie la 15 decembrie 1939, iar în cursul anului 1940 au fost publicate doar șase numere. În 1941 au apărut 12 numere, pe data de 15 a fiecărei luni. A urmat o altă perioadă de întrerupere în publicarea revistei, apărând doar 26 de numere între 1942 și 1945. Revista a revenit la apariția bilunară interbelică în 1945.

Schimbări de nume și fuziune
În 1961, La Nature și-a schimbat numele în La Nature Science Progrès (titlu tradus vag Revista Nature: Progrese în știință), apoi, în 1963, în Science Progrès La Nature (Progrese în știință: Revista Nature) înainte de a deveni Science Progrès Découverte (Progrese în descoperirile științifice) în 1969. În cele din urmă, în 1972, La Nature a fuzionat cu revista științifică La Recherche, care apare și în prezent.

Redactori-șefi
Următoarele persoane au îndeplinit funcția de redactor-șef al revistei:
 Gaston Tissandier
 Henri de Parville
 E. A. Martel
 Jules Laffargue
 L. de Launay
 André Troller
 Paul Ostoya (1957-1969)

Bibliografie
 Bruno Béguet (dir.), La Science pour tous : sur la vulgarisation scientifique en France de 1850 à 1914, Bibliothèque du Conservatoire national des arts et métiers, 1990, 168 pp.
  Manuel Chemineau, « La Nature, Ein Bildessay », în Wunschmaschine, Welterfindung, Springer, 1996
  Manuel Chemineau, « Un laboratoire d'images : La Nature », în Les Cahiers de Science & Vie, hors-série n° 51, juin 1999 (série "1 000 ans de science", tome IX)
  Manuel Chemineau, « Généalogies et fortunes de La Nature : repérages pour l'étude réflexive d'une revue de vulgarisation scientifique du XIXe siècle » (teză, Universitatea din Viena, 2005)

Legături externe
  Sumar și istoric al revistei La Nature
  Edițiile din perioada 1873-1962 ale revistei La Nature digitizate de Conservatoire national des arts et métiers (CNAM)
  Vulgarisation scientifique - La science pour tous au XIXe siècle , Annie Lagarde-Fouquet, « une des plus intéressantes revues de vulgarisation scientifique, La Nature, ancêtre de la revue La Recherche. »
  Articles électricité (1873-1905) dans La Nature.

Reviste din Franța

La Nature


.sk ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Slowakei. Sie wurde am 29. März 1992 von der IANA eingeführt und wird von der SK-NIC mit Hauptsitz in Bratislava betrieben. Ihr direkter Vorläufer war .cs für die Tschechoslowakei, deren Betrieb erst Mitte der 2010er Jahre zusammen mit vielen anderen veralteten TLDs vollständig eingestellt wurde.

Eigenschaften
Insgesamt darf eine .sk-Domain zwischen drei und 60 Zeichen lang sein, die Vergabe dauert in der Regel zwischen zwei und vier Tagen. Internationalisierte Domainnamen sind derzeit nicht nutzbar, sodass nur alphanumerische Zeichen in Lateinschrift verwendet werden können. Im Vergleich zu manch anderen ccTLDs mussten Inhaber einer Domain einen Wohnsitz oder eine Niederlassung in der Slowakei vorweisen, was von der Vergabestelle auch streng überprüft wurde. Im Zuge des EU-Beitritts der Slowakei hatten zahlreiche Domain-Registrare damit begonnen, über den Umweg eines Treuhänders die Konnektierung dennoch zu ermöglichen. Dabei wurde eine dritte Person mit Sitz im Land pro forma in das Whois-Verzeichnis eingetragen. Seit dem 1. September 2017 reicht ein Wohn- oder Firmensitz innerhalb von EU oder EFTA aus.

Weblinks
 Offizielle Website der Vergabestelle SK-NIC

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Slowakei)

.sk


Eduard Gröller (* 28. Jänner 1962 in Güssing) ist ein österreichischer Informatiker und Professor an der Technischen Universität Wien.

Leben
Dr. Gröller promovierte 1993 an der TU Wien. Seit 1994 arbeitet er am Forschungsbereich Computergraphik (Institut für Visual Computing & Human-Centered Technology), den er auch seit 2019 leitet. Er hat an verschiedenen anderen Universitäten (Tübingen, Graz, Prag, Bahia Blanca, Magdeburg, Bergen) Vorlesungen über Visualisierung gehalten. Er war ein wissenschaftlicher Proponent und ist derzeit ein Keyresearcher des VRVis-Forschungszentrums.

Seit 2005 ist Dr. Gröller Adjunkt-Professor für Informatik in der Visgroup der Universität Bergen, Norwegen. Er ist Co-Autor von mehr als 300 wissenschaftlichen Publikationen und hat als Gutachter für zahlreiche Konferenzen und Zeitschriften auf diesem Gebiet gearbeitet. Er war auch in verschiedenen Programm- und Auswahlkomitees tätig. Beispiele sind Computers&Graphics, IEEE Transactions on Visualization and Graphics, EuroVis Conference, IEEE Visualization Conference, Eurographics Conference. Er war Mitvorsitzender von Volume Graphics 2005, IEEE Visualization 2005 und 2006 und Eurographics 2006. Er war Mitvorsitzender des VisSym-Symposiums 1999, der Eurographics 2011 Konferenz und der EuroVis 2012 Konferenz. Dr. Gröller war im Zeitraum 2008–2011 Chefredakteur des Computer Graphics Forum Journal. Er war von 2001 bis 2016 Mitglied des Lenkungsausschusses der Eurographics Working Group on Data Visualization, wobei er den Ausschuss im Zeitraum 2011–2016 leitete.

In den letzten Jahren hat Dr. Gröller in den Bereichen vergleichende medizinische Visualisierung, multiskalare Visualisierung, biomolekulare visuelle Analyse, Visualisierung von Nanostrukturen, visuelle Analyse von Parameterräumen, visuelle Datenwissenschaft und geführte Navigation gearbeitet. Er ist Mitinhaber von sieben Patenten. Dr. Gröller hat im Visualisierungsbereich umfangreich veröffentlicht, z. B. mehr als 50 Artikel im IEEE Transactions on Visualization and Computer Graphics Journal und mehr als 30 Artikel im Computer Graphics Forum Journal. Er hat über 140 wissenschaftliche Vorträge gehalten. Dr. Gröller hat mehr als 100 Masterstudenten im Bereich Computergrafik und Visual Computing betreut. Er hat mehr als 45 Doktoranden betreut, wobei ein Teil seiner ehemaligen Doktoranden bereits selbst erfolgreiche Forschungsgruppen im Bereich der Visualisierung aufgebaut hat.

Er ist verheiratet und Vater zweier Kinder.

Auszeichnungen
 Promotio Sub Auspiciis Praesidentis Rei Publicae, für das ausgezeichnete Bestehen des Doktoratsstudiums. Empfänger des "Würdigungspreises des Bundesministers für Wissenschaft und Forschung" (1993)
 Fellow der Eurographics (Vereinigung) (2009)
 Eurographics Outstanding Technical Contributions Award (2015)
 IEEE VGTC Visualization Technical Achievement Award und Aufnahme in die IEEE VGTC VIS Academy (2019)

Weblinks
 Eduard Gröller auf der Website der Technischen Universität Wien
 Veröffentlichungen VC&HCT, Google Scholar, dplp
 Liste der wissenschaftlichen Aktivitäten

Einzelnachweise

Informatiker
Hochschullehrer (Technische Universität Wien)
Hochschullehrer (Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg)
Österreicher
Geboren 1962
Mann

Eduard Gröller


Benevenuto Augusto Magalhães Taques (Salvador de Bahía, 1818 - 1881) fue un político brasileño del siglo XIX.

Biografía
Benevenuto Augusto Magalhães Taques nació en 1818 en Bahía.

Se recibió de bachiller en derecho en 1839 en la Facultad de Olinda, Pernambuco.

El 24 de febrero de 1849 asumió la presidencia de la Provincia de Rio Grande do Norte, ejerciendo el cargo hasta el 2 de diciembre de ese mismo año.

En 1857 presidió la de Maranhão pero el 14 de octubre de ese mismo año pasó a ejercer la presidencia de la provincia de Pernambuco, cargo que mantuvo hasta el 6 de diciembre del siguiente año.

En 1861 asumió el ministerio de Relaciones Exteriores en reemplazo de Antônio Coelho de Sá e Albuquerque. La crisis motivada por la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña, provocó en 1862 su renuncia y reemplazo por Carlos Carneiro de Campos.

El 30 de julio de 1868 fue designado nuevamente gobernador, esta vez presidiendo la provincia de Río de Janeiro, cargo que mantuvo hasta el 1 de mayo de 1869.

Falleció en el año 1881.

Había casado con Guilhermina Soares Ribeiro con quien tuvo una hija, Beatriz Taques (1864 - 1943).

Una calle de São Paulo lleva su nombre.

Bibliografía
 Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
 The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863
 Augusto Tavares de Lyra, Instituições políticas do Império, Senado Federal, 1979

Enlaces externos
 Informe a la Asamblea Legislativa de Rio Grande do Norte (1849)
 Relación del 18 de mayo de 1869
 Benevenuto Augusto Magalhães Taques en worldstatesmen.org
  en itamaraty.gov.br

Gobernadores de Río Grande del Norte
Gobernadores del Estado de Pernambuco
Gobernadores del Estado de Maranhão
Gobernadores de Río de Janeiro
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Nacidos en Salvador

Benevenuto Augusto Magalhães Taques


فيلم من إنتاج الفنانيين المتحدين عام 1999، سيناريو وحوار نبيل صاروفيم ومن إخراج يوسف شرف الدين والفيلم بطولة جيهان راتب وهو أول اعمالها، كريستين شويرى، مجدى مشموشى ويوسف شعبان.

قصة الفيلم مقتبسة عن الفيلم الأمريكي النوم مع العدو بطولة جوليا روبرتس. وتم تصوير الفيلم بخام 16 ملم، وصورت معظم مشاهده ببيروت وباقى المشاهد بالقاهرة. وتم عرضه حصريا بقنوات راديو وتليفزيون العرب.

أفلام يوسف شعبان

هروب مع سبق الإصرار (فيلم)


Regionsreformen i Norge er en reform af fylkesstrukturen i Norge, hvor 19 fylker bliver til  11. Reformen er et af Regeringen Solbergs politiske projekter og pågår parallelt med en kommunalreform. Stortinget vedtog 8. juni 2017 følgende sammenlægninger af  fylker: Regionreformen blev vedtaget af Stortinget den 8. juni 2017.

Det nye fylke Trøndelag (tidligere Sør- og Nord-Trøndelag) blev oprettet allerede den 1. januar 2018.

Seks nye fylker blev oprettet ved  sammenlægning af 13 eksisterende fylker med virkning fra 1. januar 2020:
Viken (tidligere Buskerud, Akershus og Østfold)
Innlandet (tidligere Oppland og Hedmark)
Vestfold og Telemark (tidligere Vestfold og Telemark)
Agder (tidligere Vest- og Aust-Agder)
Vestland (tidligere  Sogn og Fjordane og Hordaland)
Troms og Finnmark (tidligere  Troms og Finnmark)

De fire fylker  Oslo, Rogaland, Møre og Romsdal og Nordland  bliver videreført som de var tidligere.

Planer om sammenlægning

Troms fylke og Finnmark fylke
Som en del af regionsreformen i Norge vedtog Stortinget 8. juni 2017, at Finnmark fylke og Troms skal sammenlægges til et fylke fra 1. januar 2020. Det nye fylke skal hedde Troms og Finnmark. I maj 2018 afholdtes en folkeafstemning i Finnmark; 87 procent stemte nej til at sammenlægge de to fylker Finnmark og Troms. Fylkestingene i Troms og Finnmark sendte derefter ansvaret for at slå de to fylker sammen til Kommunal- og moderniseringsdepartementet''". Trods den store modstand i folkeafstemningen, blev sammenlægningen gennemført.

Fylkesformanden i Finnmark sagde nej til at mødes med kommunalministeren.  Situationen var derefter fastlåst.

Kommunalminister Monica Mæland svarede på kritikken mod sammenlægningen af Troms og Finnmark i et fem sider langt brev. Juraprofessor Eivind Smith står fremdeles fast på, at sagen ikke var forberedt sådan som loven kræver.

I november 2018 var sagen om omgørelse af beslutningen om sammenlægning af Troms og Finnmark fylker til behandling i Stortinget.

Se også
Kommunereformen i Norge

Referencer

Fylker i Norge
Agders historie
Innlandets historie
Troms og Finnmarks historie
Trøndelags historie
Vestfold og Telemarks historie
Vestlands historie
Vikens historie

Regionsreformen i Norge


Exhibition Magazine est un magazine de mode fondé en 2010 par Edwin Sberro, Boris Ovini et Gaël Hugo.

Se voulant à mi-chemin entre un média et un objet d'art, le magazine se caractérise par son grand format () et son thème unique par numéro, présentant des séries photos exclusives, des interviews, des articles de décryptages et une rubrique carte blanche confiée à un designer ou un artiste.

Historique
Le  numéro du magazine, Lipstick Issue , publié en 2011 pendant la saison Fall/Winter, traitait des rouges à lèvres sous toutes leurs formes.
.
En 2018, Alexis Zacchi rejoint l'équipe en tant que directeur artistique et curator.
La même année, Sophie Abriat devient la rédactrice en chef avec la sortie du numéro Family Issue.
Enfin en 2019, c'est James Valeri qui prend la direction de la mode avec la sortie du numéro Guru Issue.

L'ambition que s'est donné le magazine est de favoriser une réflexion avant-gardiste, interdisciplinaire et internationale autour de l'univers du luxe, de l'art de la mode et de la beauté. 16 éditions du magazine ont été éditées jusqu'à aujourd'hui, sur des thèmes tels que Leather, Skin, Powder, Blushing, Disruption, Imaginary ou Euphoria.

Collaborations
De nombreux artistes et intellectuels ont collaboré avec le magazine Exhibition. Parmi eux, des photographes, make-up artists, stylistes, écrivains, designers, philosophes, réalisateurs et musiciens qui donnaient leur interprétation libre du thème du numéro.

Entre autres contributeurs :
Monique Baumann, Ronan et Erwan Bouroullec, Richard Burbridge, Pierre Debusschere, Felipe De Oliveira, Vito Fernicola, Isamaya Ffrench, Pierre Hermé, Hannes Hetta, Karl Lagerfeld, Peter Philips, Olivier Rizzo, Solve Sundsbo, Riccardo Tisci, Tim Walker, Guido Mocafico, Kim Jones, Daniel Arsham, Isa Genzken, etc.

Distribution
Exhibition magazine fait l'objet d'une publication semestrielle en mars et en octobre, au rythme des Fashion Week parisiennes.

Il est distribué par KD Presse en France et à l'international, avec un maillage sélectif dans des librairies spécialisées dans l'art et la mode, dans des concepts stores et des galeries.

Références

Magazine de mode
Média lié à la mode
Presse consacrée à la photographie

Exhibition Magazine


Baja California regrupează numeroase situri arheologice și preistorice care se situează în peninsula Baja California, situată în Mexic.

Note

Bibliografie
 Jean Clottes :  "Passion Préhistoire" ; Éditions  Maison des roches : 2005.
 Clavijero, Francisco Javier : "Historia de la Antigua o Baja California". Juan Navarro, Mexico: 1789
 Crosby, H.W. : "The Cave Paintings of Baja California: Discovering the Great Murals of an Unknown People". San Diego: Sunbelt Publications, 1997.
 Dahlgren, B. and J. Romero : "La Prehistoria Bajacaliforniana," Cuadernos Americanos 58 (1951), 153-78
 Dahlgren de Jordan, B. : "Las Pintures Rupestres de la Baja California," Artes de Mexico (March-April, 1954), 22-8
 Diguet, Léon., "Note sur la pictographie de la Basse-Californie," L'Anthropologie 6 (1895), 160-75; "Rapport sur une mission scientifique dans la Basse-Californie," 1-53 in Nouvelles Archives des Missions Scientifiques 9, Paris: Imprimerie Nationale, 1899
 Léon Diguet : "Fotografías del Nayar y de California, 1893-1900" ; Ed. CEMCA INI 1991, Barcelona. 108 p., code , format 22 × 22.
 Gutiérrez, M. L., E. Hambleton, J. Hyland, and Stanley Price, N.P, "The management of World Heritage sites in remote areas: the Sierra de San Francisco, Baja California, Mexico," Conservation and Management of Archaeological Sites 1:4 (1996),
 Meighan, C. : "Prehistoric Rock Paintings in Baja California," American Antiquity 31:3 (1966), 372-392
 Stanley Price, N.P : "The Great Murals: Conserving the Rock Art of Baja California," Conservation (The GCI Newsletter) 11:2 (1996)
 Palaeoanthropology: Tracking the first Americans ; Nature 425, 23-24 ; septembre 2003.

Legături externe
 http://www.archaeology.org/online/features/baja/
 http://www.arf.berkeley.edu/newsletter/2.1/index.html
 http://www.cite-sciences.fr/francais/ala_cite/science_actualites/sitesactu/question_actu.php?langue=fr&id_article=6203
 http://www.innerexplorations.com/bajatext/an.htm
 http://www.sciencenews.org/articles/20030906/fob8.asp
 http://bajacalifologia.org/english/news.htm

Situri arheologice din Mexic
Situri paleolitice din America
Baja California

Baja California (situri arheologice)


Julio Villarubia Mediavilla (Palencia, 21 de mayo de 1957) es un abogado y político español del PSOE, diputado por Palencia entre 1996 y 2015 y secretario general del PSOE de Castilla y León entre 2012 y 2014. Está casado y tiene tres hijos.

Trayectoria política

Natural de Palencia, es licenciado en Derecho. Es secretario-interventor de la Administración local y se ha dedicado al ejercicio de la abogacía. Miembro del PSOE, ha sido secretario general de la Agrupación Local de Palencia entre 1988 y 1991 y vicesecretario general del PSOE de Palencia entre 1991 y 2008. Elegido concejal en el Ayuntamiento de Palencia, en 1991 es nombrado teniente de alcalde y portavoz del grupo socialista. En las elecciones generales de 1996 encabeza la lista del PSOE por Palencia, obteniendo el escaño y ravalidándolo en 2000, 2004, 2008 y 2011. Ha sido secretario general del grupo socialista en el Congreso de los Diputados entre 2006 y 2008, y portavoz de Justicia en el Congreso en las legislaturas VIII y IX. Es asimismo Secretario General del PSOE de Palencia desde 2008.

Candidatura a la secretaría general del PSCyL

El 15 de febrero de 2012 anuncia su candidatura a la secretaría general del PSOE de Castilla y León, tras la decisión de Óscar López de no optar de nuevo al cargo.

El 14 de abril de 2012 accede a la secretaría autonómica del PSOE de Castilla y León con el 83% de los votos, siendo su candidatura la única presentada.

El caso de la alcaldía de Ponferrada

En marzo de 2013, una moción de censura exitosa en el ayuntamiento de Ponferrada apartó al alcalde del Partido Popular y colocó en su lugar al socialista Samuel Folgueral. Esta acción comportó un fuerte escándalo, ya que se realizó con el apoyo de los concejales de la Agrupación Independiente de Ponferrada (AIP), liderada por Ismael Álvarez, antiguo alcalde de la ciudad por el Partido Popular que había sido condenado en 2002 por acoso sexual. Por esta razón, el aparato estatal del PSOE desaprobó la moción de censura. Villarrubia, que públicamente no se había mostrado contrario a la moción, aunque sí en privado, acusó al nuevo alcalde y a los concejales socialistas que lo apoyaron de deslealtad.

Tras la dimisión de más de la mitad de la ejecutiva el 30 de mayo de 2014, cesó en sus funciones como secretario general.

Cargos desempeñados

 Concejal en el Ayuntamiento de Palencia. (1987-1999)
 Secretario general de la Agrupación Local de Palencia. (1988-1991)
 Vicesecretario general del PSOE de Palencia. (1991-2008)
 Teniente de alcalde del Ayuntamiento de Palencia. (1991-1995)
 Portavoz del grupo socialista en el Ayuntamiento de Palencia. (1991-1995)
 Diputado por la provincia de Palencia en el Congreso de los Diputados. (Desde 1996)
 Secretario general del grupo socialista en el Congreso de los Diputados. (2006-2008)
 Secretario general del PSOE de Palencia. (Desde 2008)
 Secretario general del PSOE de Castilla y León. (2012-2014)

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Julio Villarubia en el Congreso de los Diputados

Políticos de la provincia de Palencia
Políticos del Partido Socialista Obrero Español
Líderes autonómicos del Partido Socialista Obrero Español
Concejales del Ayuntamiento de Palencia
Diputados por la provincia de Palencia
Diputados de la VI Legislatura de España
Diputados de la VII Legislatura de España
Diputados de la VIII Legislatura de España
Diputados de la IX Legislatura de España
Diputados de la X Legislatura de España
Grandes cruces de la Orden de San Raimundo de Peñafort
Nacidos en Palencia

Julio Villarrubia


سمع هس فيلم مصري إنتاج سنة 1991 بطولة ممدوح عبد العليم وليلى علوي وأحمد بدير وحسن كامي وإخراج شريف عرفة. الفيلم قصة و سيناريو و حوار ماهر عواد و تصوير محسن أحمد و موسيقى مودي الإمام و مونتاج عادل منير و إنتاج تاميدو للإنتاج التوزيع - مدحت الشريف.

تدور أحداث الفيلم حول الزوجان حمص (ممدوح عبد العليم) وحلاوة (ليلى علوي) أغانيهما في الشوارع. ويعجب بلحنهما صفصف (أحمد بدير) صاحب شركة تسجيل شرائط ويسجل لهما ألبوم غنائي. ولكن يفاجآن بالمغني غندور (حسن كامي) الذي يسرق لحنهما ويستبدل الكلمات بكلمات أخرى لتكون أغنية وطنية. وتنجح الأغنية نجاحاً كبيرا. ولكنهما يقرران عدم الاستسلام ومقاضاته بسبب سرقة اللحن.

وصلات خارجية

أفلام أحمد بدير
أفلام عن مغنين
أفلام ليلى علوي
أفلام مصرية إنتاج 1991
أفلام أحمد عقل
أفلام محمود البزاوي
أفلام ممدوح عبد العليم

سمع هس (فيلم)


Landevejscyklingens linjeløb for kvinder under sommer-OL 2016 fandt sted den 7. august 2016.

Ruten var 136,9 km lang, og startede ved Forte de Copacabana, og gik derefter vestover langs kysten via Ipanema og Barra da Tijuca.
Derefter startede to 27,4 km lange runder (Circuito Grumari) med to stigninger (Grumari og Grota Funda), og to kilometer med brosten. Så vendte ruten tilbage østover forbi Barra da Tijuca. Derefter var der en runde på 25,5 km i Circuito Vista Chinesa med to stigninger. På toppen var der under 15 km til mål på Copacabana.

Resultater

Eksterne henvisninger
 https://www.rio2016.com/en/cycling-road-womens-road-race
 Spectactor Guide

Linjeløb (kvinder)

Cykling under sommer-OL 2016 – Linjeløb (kvinder)


FK Vilnius er en litauisk fodboldklub fra Vilnius.

Holdets farver er rød og sort. Klubben har hjemmebane på BFA Arena og Vilniaus Fabijoniškių gimnazijos stadionas.

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Rød og sort.

Nuværende trup
Pr. 27. januar 2020.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Igoris Morinas, 2019–

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 Facebook
 Pirma lyga pirmalyga.lt

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2019

FK Vilnius


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Legau

|}

Bettrichs

|}

Bummlers

|}

Engelharz

|}

Entenmoos

|}

Felben

|}

Graben

|}

Greiters

|}

Hub

|}

Hummels

|}

Kaltbronn

|}

Lehenbühl

|}

Maria Steinbach

|}

Moos

|}

Neidegg

|}

Neumühle

|}

Oberlandholz

|}

Oberwitzenberg

|}

Straß

|}

Unterau

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Legau

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Legau
!

Liste der Baudenkmäler in Legau


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 1. siječnja: Željko Mucko, hrvatski slikar

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Slikarstvo u 1959.


Motion Picture Funnies Weekly é uma revista em quadrinhos americana de 36 páginas criada em 1939 e projetada para ser um brinde promocional nos cinemas. Embora a ideia não tenha sido bem sucedida, e apenas um punhado de exemplares da edição #1 tenha sido impresso, o periódico é historicamente importante para apresentar o duradouro personagem Namor, o Príncipe Sub-Marino da Marvel Comics, criado pelo roteirista e desenhista Bill Everett.

Histórico de produção
Motion Picture Funnies Weekly foi produzido por First Funnies, Inc., uma das "empacotadoras" da década de 1930 à 1940 na era de ouro das histórias em quadrinhos americanas que criariam quadrinhos terceirizados sob demanda para editores. A empresa, fundada pelo diretor de arte Lloyd Jacquet da Centaur Publications e mais tarde nomeada Funnies Inc., planejava ser uma editora, com a Motion Picture Funnies Weekly como seu produto inicial. Enquanto os indícios postais dão ao editor como First Funnies, Inc., a contracapa, um anúncio da casa, direciona as partes interessadas a entrar em contato com a Funnies, Inc.

A revista em quadrinhos, com páginas em preto e branco e capa colorida e projetada para ser distribuída para crianças em salas de cinema, nunca foi publicada, embora amostras tenham sido impressas para mostrar donos de salas de cinema. Ou oito ou nove existem amostras (as fontes diferem). Todos, exceto um, foram descobertos na venda da propriedade do falecido Jacquet em 1974. Uma amostra, apelidada de "Pay Copy", contém informações de pagamento por escrito para os vários criadores que contribuíram para o quadrinho. Além disso, foram encontradas folhas de prova para as capas das edições nº2-4.

A descoberta do até então esquecido Motion Picture Funnies Weekly reescreveu uma parte inicial da história dos quadrinhos e causou sensação na época. Marvel Comics, em 1978, descrevendo a criação de seu super-herói Namor, escreveu:

A coleção "Comic Books on Microfiche" da Biblioteca McFarlin da Universidade de Tulsa lista Amazing Man Comics nº5 (setembro de 1939) da Centaur Publications, a edição de estreia, continuando a numeração de Motion Picture Funnies Weekly, mas isso não foi confirmado.

Nenhuma cópia foi arquivada na Biblioteca do Congresso.

Ligações externas

Era de Ouro das histórias em quadrinhos
1939 na arte
Revistas em quadrinhos
Banda desenhada dos Estados Unidos

Motion Picture Funnies Weekly


Ahrweiler Almanya'nın Renanya-Palatina eyaletinde il. Rheinland-Pfalz'ın kuzeyinde yer alan Ahrweiler, Euskirchen, Rhein-Sieg-Kreis ve Bonn'a komşudur. Ren nehri, ilin doğu sınırını çizmektedir.

Dış bağlantılar
 Ahrweiler Resmî site
 Ahrweiler Tarihi
 Ahrweiler Tarihi

Renanya-Palatina'daki belediyeler
Renanya-Palatina'daki şehirler

Ahrweiler


Kanalbrua i Moss er en vejbro som forbinder øen Jeløya og fastlandsdelen af Moss kommune og Moss by. Den lave bro var først en skydebro, som i 1888 blev erstattet af en dobbelt svingbro, og af en klapbro i 1957. Broen er nå svejset og er ikke til at åbne.

Kanalen
Kanalen i Moss blev lavet for at blandt andet trælastskuder skulle slippe for at  sejle rundt om hele Jeløy for at komme til havne som lå i Mossesundet. Kanalen blev først foreslået gravet af kong Christian 4., som i 1605 udtalte at det ville være en fordel med en kanal som giver en sammenhængende sejlrute mellem Værla og Sundet. De første planer som ikke blev iværksat, kom i 1647. Nye planer kom i 1704 efter kong Fredrik 4. havde sejlet i området, men arbejdet startede først den 7. august 1812.

På grund af pengemangel stoppede arbejdet i 1814. Først i 1851 blev udgravningen startet igen. Åbningen af kanalen var den 6. november 1855. Kanalen blev starten på en af de vigtigste udviklingsperioder for Moss. Fem, seks tusind både passerede gennem kanalen hvert år, og efter få år blev der bygget toldbod. Ved forrige århundredskifte var begge sider af kanalen anlagt som park og var et populært promenadestrøg hvor byens befolkning spadserede og lyttede til parkkoncerterne.

Eksterne henvisninger

 Kanalområdet i Moss

Svingbroer
Klapbroer
Broer i Viken
Moss

Kanalbroen i Moss