Laura Morera, née le  à Madrid, est une danseuse de ballet espagnole, danseuse principale au Royal Ballet de Londres.

Enfance et scolarité
Laura Morera naît à Madrid. À sept ans elle commence à aller à Londres pour participer aux cours d'été de la  et à dix ans elle auditionne pour entrer à la Royal Ballet School en dansant un solo de Paquita en pointes. Elle est diplômée en 1995.

Carrière
Laura Morera rejoint le Royal Ballet après avoir été diplômée. Elle devient première artiste en 1998, soliste en 1999, première soliste en 2002 et danseuse principale en 2007.

Elle danse plusieurs premiers rôles : le rôle titre dans Giselle, la Fée dragée dans Casse-Noisette, Natalia Petrovna dans  d'Ashton, la tzigane dans Les Deux Pigeons, Juliette de MacMillan dans Roméo et Juliette, le rôle-titre dans L'Histoire de Manon, Marie Vetsera dans , le rôle-titre dans  et Tiana dans Onéguine de Cranko.

Elle remporte en 2015 le Critics' Circle lors des  pour son interprétation de Lise dans La Fille mal gardée d'Ashton.

En dehors de la compagnie, Laura Morera et son mari Justin Meissner, ancien danseur du Royal Ballet, dansent dans leur groupe Dance Tour International et organisent des galas et des ateliers dans différents pays.

Répertoire
 Lise dans La Fille mal gardée
 Le rôle titre dans
 Diane dans Sylvia ou la Nymphe de Diane
 La tzigane dans Les Deux Pigeons
 Effie dans La Sylphide
 Macha et Irina dans
 Tatiana dans
 Le rôle titre dans Giselle
 Kitri dans Don Quichotte
 La Fée dragée dans Casse-Noisette
 Gamzatti dans La Bayadère
 Le rôle titre et la maîtresse de Lescaut dans
 Marie Vetsera, Mitzi Caspar et Marie Larisch dans
 La Reine de cœur
 Paulina dans
 Titania dans
 Wife dans

Créations
 Rushes – Fragments of a Lost Story
 'See, even Night herself is here'pas de deux
 Qualia
 Of Mozart
 Asphodel Meadows
 Sweet Violets
 Hansel and Gretel
 The Age of Anxiety
 Electric Counterpoint
 Frankenstein
 Tryst

Notes et références

Liens externes

Danseuse espagnole du XXe siècle
Danseuse espagnole du XXIe siècle
Danseuse de danse classique
Naissance en novembre 1977
Naissance à Madrid

Laura Morera


Earth, Wind & Fire (EWF) este o formație americană de R&B, soul, funk, jazz, disco, pop, rock, latino și africană. Este cunoscută pentru piesele "Shining Star", "That's the Way of the World", "Devotion", "Reasons", "Sing a Song", "Can't Hide Love", "Getaway", "Fantasy", "Love's Holiday", "September", "Boogie Wonderland", "After the Love Has Gone", și "Let's Groove".

Cântecele celor de la Earth, Wind & Fire au fost reinterpretate de Nokaut, Point of Grace, D'Angelo, CDB, Dionne Warwick, The 5th Dimension, Pomplamoose Lenny White, Patti LaBelle, The Manhattans, Wynonna Judd, Yolanda Adams, New York Voices, Donny Osmond, Chaka Khan, 112, the Vienna Boys' Choir, Herb Alpert, Musiq Soulchild și Tito Puente, fragmente din ele fiind remixate de UGK, A Tribe Called Quest, Wyclef Jean, Missy Elliott, Snoop Dogg, Nas Jay-Z, Amerie, The Fugees, LL Cool J, De La Soul, Common, Frank Zappa, Naughty by Nature, P Diddy, The Roots, Will Smith, Cee-Lo Green, Lisa "Left Eye" Lopes din TLC, Public Enemy, EPMD, Lupe Fiasco, Bone Thugs-N-Harmony, Tupac Shakur, Brand Nubian și MC Lyte.

Este una din cele mai de succes formații ale secolului al XX-lea, influențând artiști și formații precum Beyoncé, Usher, will.i.am, Janelle Monáe, Mary J. Blige, Prince, Pharrell Williams, India.Arie, The Neptunes, Jon Secada, Wyclef Jean, Common, Phil Collins, Boney James, Angie Stone, Raphael Saadiq, The All-American Rejects, Jesse McCartney, Musiq Soulchild, Solange Knowles, Babyface, OutKast, Jamiroquai, Five for Fighting, Lenny Kravitz,Marc Broussard, Omarion, Rob Bourdon of Linkin Park, Eric Benét, Jill Scott, Justin Timberlake, Sheila E., Marcus Miller, Erykah Badu, Jamie Foxx, Patrick Stump de la Fall Out Boy, Meshell Ndegeocello, Wynton Marsalis, DNCE, Meghan Trainor și Mario.

Formația a primit douăzeci de nominalizări la Premiile Grammy, câștigând șase, a fost inclusă în Rock and Roll Hall of Fame, Vocal Group Hall of Fame, a primit o stea pe Hollywood Walk of Fame și a vândut peste 100 de milioane de înregistrări.

Discografie
Albume de studio
 Earth, Wind & Fire (1971)
 The Need of Love (1971)
 Last Days and Time (1972)
 Head to the Sky (1973)
 Open Our Eyes (1974)
 That's the Way of the World (1975)
 Spirit (1976)
 All 'n All (1977)
 I Am (1979)
 Faces (1980)
 Raise! (1981)
 Powerlight (1983)
 Electric Universe (1983)
 Touch the World (1987)
 Heritage (1990)
 Millennium (1993)
 In the Name of Love (1997)
 The Promise (2003)
 Illumination (2005)
 Now, Then & Forever (2013)
 Holiday (2014)

Note

Legături externe

Formații americane

Earth, Wind & Fire


Vojtěch Jasný ()  un regizor și scenarist cehoslovac, unul din membrii noului val cehoslovac alături de Věra Chytilová, Miloš Forman, Jaroslav Papoušek, Jiří Menzel.

Biografie
Vojtěch Jasný a studiat filozofia și Literatura rusă la Universitatea Carolină din Praga, iar între anii 1946-1951, Academia de Arte muzicale (în , AMU), secția de operatorie și regie. Între anii 1951-1956 a lucrat la Studioul cinematografic al armatei. Din 1956 până în 1970 a fost scenarist și regizor la Studioul Barrandov și la Televiziune.

Din motive politice, în anul 1970 Jasný emigrează prin Iugoslavia în Austria, unde a obținut cetățenia austriacă, ulterior pleacă la New York. La Burgtheaterul din Viena, a lucrat ocazional ca regizor.

În anul 1989, în urma evenimentelor revoluției de catifea, se întoarce la Praga.

În anii 1970, datorită ecranizării a două romane de Heinrich Böll, cât și a producțiilor pentru posturile de televiziune ZDF și Radiodifuziunii Bavareze, devine cunoscut și în Germania.

Filmele Când vine pisica (Az prijde kocour, 1963) și Pipele (Dýmky, 1966) au avut succes la public și în România.

Filmografie

Regizor de film
 1950 Cerul nu-i întotdeauna acoperit (Není stále zamračeno), documentar, co-autor cu K. Kachyňa
 1951 Pentru o viață fericită (Za život radostný), doc., co-autor cu K. Kachyňa
 1952 Ani minunați (Neobyčejná léta), doc., co-autor cu K. Kachyňa
 1953 Oameni cu o singură inimă (Lidé jednoho srdce), co-autor cu K. Kachyňa
 1955 Astă seară se va termina totul (Dnes večer všechno skončí)), co-autor cu K. Kachyňa
 1957 Nopți de septembrie (Zářijové noci)
 1959 Dorința (Touha)
 1960 Am supraviețuit morții mele (Přežil jsem svou smrt)
 1961 Procesí k panence
 1963 Când vine pisica (Až přijde kocour)
 1966 Pipele (Dýmky)
 1968 Cronica moravă (Všichni dobří rodáci)
 1969 Rapsodia cehă (Ceská rapsodie)
 1975 Fluchtversuch
 1975 Ansichten eines Clowns, ecranizarea romanului omonim al lui Heinrich Böll
 1977 Mein seliger Onkel
 1977 Die Rückkehr des alten Herrn
 1986 The Great Land of Small, film pentru copii turnat în Canada
 1991 De ce Havel? (Why Havel?), documentar
 1999 Rückkehr des verlorenen Paradieses (Návrat ztraceného ráje)
 2001 Peklo na zemi

Televiziune
 1970 Nicht nur zur Weihnachtszeit, RFG, ZDF, film după o satiră de Heinrich Böll
 1972 Der Leuchtturm, RFG/Austria, ZDF/ORF
 1972 Nasrin oder Die Kunst zu träumen, RFG, SWF
 1973 Separatfrieden, ZDF
 1973 Traumtänzer, SDR
 1974 Frühlingsfluten, RFG/Austria, SWF/ORF, după o nuvelă de Ivan Turgheniev
 1974 Der Kulterer, RFG/Austria, ZDF/ORF, film după povestirea Der Kulterer de Thomas Bernhard
 1975 Das Leben des schizophrenen Dichters Alexander März, RFG, ZDF, după un model de Heinar Kipphardt
 1975 Des Pudels Kern, ZDF
 1976 Bäume, Vögel und Menschen, ZDF
 1976 Ernst Fuchs, portretul artistului
 1977 Fairy, ZDF
 1977 Die Freiheiten der Langeweile, ZDF
 1979 Die Stühle des Herrn Szmil, BR
 1979 Die Nacht, in der der Chef geschlachtet wurde, ZDF
 1980 Ehe der Hahn kräht, ZDF
 1980 Die Einfälle der heiligen Klara, ZDF, după un model de Pavel Kohout
 1982 Wir, ZDF
 1983 Es gibt noch Haselnuss-Sträucher, film TV
 1983 Das Fräulein, BR
 1984 Bis später - ich muss mich erschießen, ZDF, după comedia Der Selbstmörder lui Nikolai Robertowitsch Erdmann
 1984 Der blinde Richter, serial TV

Scenarist
 1950 Cerul nu-i întotdeauna acoperit (Není stále zamračeno),
 1951 Pentru o viață fericită (Za život radostný)
 1952 Ani minunați (Neobyčejná léta)
 1955 Bez opav, scurtmetraj, regia Ivo Toman
 1957 Nopți de septembrie (Zářijové noci)
 1957 Váhavý strelec
 1959 Dorința (Touha)
 1961 Procesí k panence
 1963 Când vine pisica (Až přijde kocour)
 1966 Pipele (Dýmky)
 1968 Cronica moravă (Všichni dobří rodáci)
 1970 Psi a lidé, regia Evald Schorm
 1972 Der Leuchtturm
 1974 Der Kulterer
 1975 Des Pudels Kern
 1976 Ansichten eines Clowns
 1976 Fluchtversuch
 1976 Bäume, Vögel und Menschen
 1984 Bis später, ich muss mich erschiessen
 1985 The Peanut Butter Solution, regia Michael Rubbo
 1999 Gladys, documentar
 1999 Návrat ztraceného ráje
 2001 Peklo na zemi

Premii
În anul 1969, a câștigat la Cannes premiul pentru cel mai bun regizor cu filmul Cronică moravă (Vsichni dobrí rodác).

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1925
Regizori cehi
Scenariști cehi
Decese în 2019

Vojtěch Jasný


التهاب المرارة  هو التهاب الحويصلة الصفراوية.يؤدي التهاب المرارة إلى ألم البطن الأيمن العلوي وأعراض أخرى كالحرارة والقيئ.قد يؤدي التهاب المرارة إلى مضاعفات عديدة مثل ثقب المرارة أو موت الخلايا في جهاز المرارة. يمكن أن يكون التهاب المرارة حاد أو مزمن، وغالبا ما يصيب كبار السن. يحتاج التهاب المرارة إلى العلاج الفوري بالسوائل وتهدئة الالتهاب بالإضافة إلى المعالجة الجراحية في بعض الأحيان.

كيف يحدث التهاب المرارة
بغض النظر عن سبب التهاب المرارة، فإن الالتهاب هو نتيجة لانسداد في المرارة يؤدي إلى وقف جريان الصفراء. غالبا ما يكون هذا الانسداد حصوة في المرارة، لكن توجد اسباب أخرى:
نتيجة الانسداد تحدث عدة امور:
اولا تنفتخ المرارة وتبدأ بالالتهاب مما يزيد انتفاخها.
تفرز المرارة مواد تهيج الالتهاب وتزيده.
بسبب الانسداد والالتهاب، يضعف نسيج المرارة مما يجعل الجراثيم الموجوده في المرارة والامعاء طبيعيا إلى استغلال الفرصة للتكاثر في المرارة، وبدورها تؤدي إلى التهاب اخر، غالبا تكون الجراثيم من فئات غرام سلبي.
نتيجه جميع هذه التغيرات يحصل التهاب المرارة والذي يؤدي للاعراض.

الأسباب وعوامل الخطورة
الحصوات الصفراوية هي أكثر أسباب التهاب المرارة شيوعاً، عندما تقوم الحصاة بسد المرارة مباشرة. مما يؤدي إلى تكاثف العصارة الصفراوية وركودها مما يجعلها بيئة خصبة لتكاثر أنواع من الجراثيم وحصول عدوى ثانوية سببها كائن معوي، بشكل خاص بكتيريا الإشريكية القولونية.
يصبح بعد ذلك جدار المرارة ملتهب، (وفي بعض الحالات النادرة قد يصحب الحالة موت بعض الأنسجة المكونة للجدار وقد ينتهي ذلك بانفجار المرارة.) وفي حالة حصول الالتهاب ينتشر إلى الأنسجة المجاورة كالحجاب الحاجز والقولون والكبد.

وفي حالات أخرى قد يحدث التهاب في المرارة بدون وجود حصوات وتعرف الحالة بالتهاب المرارة اللاحصوي.

الالتهاب بشكل عام يكون منخفض الخطورة في الجسم ككل مما يحدث التهاب مزمن في المرارة وقد تتليف أو تتصلب.
الجنس: حيث أن الحصى تتكون أكثر لدى النساء.
السمنة والوزن الزائد.
الكوليسترول المرتفع.
الحمل.
التاريخ العائلي لحصى المرارة.
بعض الأدوية والأمراض المزمنة.

الأعراض

يظهر التهاب المرارة كألم في الربع العلوي الأيمن من البطن. عادةً يكون هذا الألم شديد وثابت. خلال المراحل الأولية قد يشعر المريض بالألم في مكان منفصل تماماً عن الموقع العلمي. قد يحدث في منطقة الكتف الأيمن.
يشعر المريض بالألم بعد تناول الأطعمة الدهنية مثل الحلويات والفطائر والمقالي. وذلك يترافق مع ارتفاع طفيف في درجة حرارة الجسم، الإسهال، الغثيان، التقيؤ، فقدان الشهية، ارتفاع دقات القلب. وقد تصبح المرارة مؤلمة عند اللمس ومنتفخه.

وفي حال كون الالتهاب شديد من الممكن أن تحدث أعراض أقوى كـ ارتفاع شديد في درجة الحرارة، اصفرار الجلد والعينين وقد يتكون خُرّاج مما يؤدي إلى انفجار الحويصلة أو التهاب القناة الصفراوية العامة الصاعد.يعني انسداد القناة الصفراء وليس المرارة نفسها.
ومن أخطر المضاعفات أيضاً هو خروج الحصوة عن طريق القناة العامة لتسبب انسداد في الأمعاء الدقيقة وهي حالة شديدة الخطورة على حياة المريض.

التشخيص
تشخيص الالتهاب عادة يقوم على معرفة التاريخ المرضي وحدوث الأعراض السابق ذكرها والفحص السريري كالتالي:
 ارتفاع في درجة الحرارة وعادةً تكون درجة منخفضة في الحالات غير المعقدة أو المتقدمة.
 ألم في الربع العلوي الأيمن من البطن.
 وجود ألم تحت الكتف الأيمن.
 تأكيد التشخيص بإكمال تحاليل الدم والتصوير عن طريق الموجات الصوتية.

التحاليل المخبرية والتصوير الإشعاعي

تحاليل الدم
وجود ارتفاع في معدلات وظائف الكبد ونسبة الإصفرار مع ارتفاع في عدد خلايا الدم البيضاء وأحياناً ارتفاع البروتين المؤشر لوجود مرض مزمن.كل ما سبق يؤكد وجود التهاب في المرارة ما عدا في الحالات المزمنة حيث أن الجسم يتكيف مع الالتهاب ويعيد النسب إلى طبيعتها.

التصوير الإشعاعي

استخدام الموجات الفوق صوتية هو أهم خطوة من خطوات التصوير الإشعاعي ومن ثم التصوير المقطعي.

تصوير المرارة

قبل الاختبار يتناول المريض مادة مشعة، والتي تمر بالمرارة وتستطيع المرارة إفرازها.بعدها يتم مسح المرارة أي تصويرها بجهاز خاص يستطيع التقاط الأشعة النابعة من المادة المشعة. نادر ما يستخدم هذا الاختبار.

العلاج

بكل تأكيد ان العلاج الأمثل لهذه الحالة هو استئصال المرارة باستخدام المنظار وقد يضطر الجرّاح إلى تحويل مسار العملية إلى عملية مفتوحة.
بعض من الحالات يتطلب استخدام المضادات الحيوية قبل الجراحة لتغطية الالتهاب.

وفي حالات أٌخَرى حيث الالتهاب أشد أو كون المريض لا يتحمل التخدير يضطر الطبيب المعالج لوضع أنبوب عبر الجلد لتحويل مسار العصارة الصفراوية حتى تستقر حالة المريض ومن ثم تحويلة للجراحة.

التعايش مع التهاب المرارة

يجب على المريض أخذ التدابير والاحتياطات التالية للتعايش مع التهاب المرارة:
 تجنب تناول الغذاء الغني بالدهون
 تناول غذاء صحي ومتوازن والإكثار من الخضار والفواكه يومياً
 مراجعة الطبيب بشكل دوري
 ممارسة التمارين الرياضية باستمرار
 تجنب التدخين واستهلاك المشروبات الكحولية
 شرب كمية كافية من الماء يومياً، ما يعادل 6-8 أكواب
 النوم لمدة كافية
 التغذية المتوازنة لمنع مرض الانيميا من خلال تناول مواد الغذائية الغنية بفيتامينB12 وفيتامينc

المضاعفات

مضاعفات الالتهاب
حدوث انفجار في المرارة أو تكون التهاب صاعد في القناة المرارية.

مضاعفات الاستئصال
التهابات بكتيرية في مكان الجرح أو حدوث نزف أو تسرب العصارة الصفراوية داخل الغشاء البريتوني.

مراجع

أمراض الجهاز الهضمي
اضطرابات المرارة
التهابات
جراحة عامة
طب الكبد

التهاب المرارة


Elizabeth Omoregie (født 29. december 1996 i Athen, Grækenland) er en bulgarsk/slovensk håndboldspiller, der spiller for CSM Bucuresti og Sloveniens kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sportsfolk fra Bulgarien
Håndboldspillere fra Slovenien
Personer fra Athen

Elizabeth Omoregie


Axel Gordon Hultquist, né en 1904 à Bunbury et mort à la guerre le , est un homme politique néo-zélandais.

Biographie
Né en Australie-Occidentale, il est le fils d'un immigré suédois. La famille émigre en Nouvelle-Zélande lorsque le garçon n'a que 4 ans. Il suit une formation professionnelle technique après sa scolarité, et devient dans le même temps réserviste volontaire des forces armées. Il trouve un emploi comme ouvrier ingénieur électrique, se syndique et devient membre à 17 ans du Parti travailliste, le parti des organisations syndicales et ouvrières. Il est membre de l'équipe de campagne du candidat travailliste  (futur ministre des Industries) aux élections législatives de 1922, puis est candidat sans succès aux élections au conseil municipal d'Auckland de 1931 et de 1933.

Aux élections législatives de 1935, à l'âge de 30 ans, il ravit aux conservateurs la circonscription de la baie de l'Abondance et entre à la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande. Ces élections marquent la première victoire électorale nationale des travaillistes, et Gordon Hultquist est le deuxième plus jeune député à la nouvelle assemblée. Il siège comme membre d'arrière-ban de la majorité parlementaire du gouvernement de Michael Joseph Savage, qui met en place un État-providence en Nouvelle-Zélande.

Engagé volontaire en octobre 1939 pour la Seconde Guerre mondiale, il est affecté comme ingénieur électrique au corps des communications militaires de l'armée de terre néo-zélandaise (New Zealand Corps of Signals), avec le rang de sous-lieutenant. Bientôt promu lieutenant, il participe à la bataille de Grèce et à la bataille de Crète. Il meurt de la grippe en Égypte durant la guerre du Désert, à l'âge de 37 ans. Il est inhumé au cimetière militaire d'El-Alamein.

Voir aussi
 Histoire militaire de la Nouvelle-Zélande pendant la Seconde Guerre mondiale
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Naissance en 1904
Décès en novembre 1941
Militaire néo-zélandais mort lors de la Seconde Guerre mondiale

Gordon Hultquist


Kayarcık, Adana ilinin Tufanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 205 km, Tufanbeyli ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Tufanbeyli'nin mahalleleri

Kayarcık, Tufanbeyli


Das Fort St Lucian, auch St Lucian Tower oder Fort de Rohan, ist eine während der Zeit der Herrschaft des Johanniterordens von 1610 bis 1611 erbaute und in der Zeit der britischen Kolonialherrschaft wesentlich erweiterte Festung auf Malta. Das Fort liegt auf einer Halbinsel in der Bucht von Marsaxlokk und beherrscht diesen Naturhafen im Süden der Hauptinsel, es wurde in das Nationale Inventar der Kulturgüter der maltesischen Inseln aufgenommen.

Vorgeschichte

Der Bau des Forts wird verschiedentlich auf eine Legende zurückgeführt. Nach dieser soll eine zum Christentum konvertierte tunesische Sklavin einem Jesuitenpriester einen Traum offenbart haben, in dem ihr Johannes der Täufer eine Bedrohung der Insel vorhergesagt und den Bau einer Festung bei Marsaxlokk angeraten haben soll. Der Großmeister des Ordens war jedoch mit anderen Projekten beschäftigt und setzte diesen Vorschlag nicht um. Erst als im Folgejahr acht osmanische Galeeren an der Küste landeten, jedoch von der Küstenwache zurückgeschlagen worden waren, wurde der Bau des Forts beschlossen.

Tatsächlich dürfte der Bau der Festung auf das Vorhandenseins eines großen Naturhafens an der Südküste der Insel zurückzuführen sein. Bereits zu Beginn der Belagerung von Malta war die osmanische Flotte am 19. Mai 1565 in der Bucht vor Anker gegangen und hatte an diesem und am folgenden Tage das Belagerungsheer angelandet. Tatsächlich begannen die Ritter des Ordens bereits 1609, mögliche Landungsplätze mit Türmen zu befestigen.

Bau und Konstruktion

Der Bau des Forts begann 1610 unter der Herrschaft des  Großmeisters Alof de Wignacourt. Bereits am 11. Juni 1611 war das mit Bronzekanonen ausgerüstete Fort fertiggestellt. Die Baukosten beliefen sich auf 11.745 Scudi. Das war eine vergleichsweise hohe Summe, war doch der größere St Thomas Tower mit 13.450 Scudi nur unwesentlich teurer.

Wignacourt ließ während seiner Herrschaft eine Reihe gleichartiger Befestigungen anlegen, die nach ihm als Wignacourt Towers bezeichnet werden. Der St Lucian Tower ist ungefähr zwanzig Meter hoch und hat einen quadratischen Grundriss. Das Dach ist flach, mit einer Brustwehr versehen und diente zur Aufstellung von Geschützen. Die Ecken des Dachs sind als Pseudo-Bastionen ausgebildet. Im Erdgeschoss befinden sich zwei große Innenräume mit Tonnengewölben. Hier sind die Mauern ungefähr sieben Meter stark. Auch das erste Geschoss besitzt zwei Räume mit Tonnengewölben. Die knapp fünf Meter starken Mauern waren mit insgesamt sechs Schießscharten versehen.

Aufgrund der tiefen Lage knapp über dem Meeresspiegel gab es keine direkte Sichtverbindung von diesem zu anderen Türmen. Diese war jedoch für die Weitergabe von Signalen und zur Alarmierung der Garnison in Valletta unerlässlich. Man behalf sich, indem man die Kirche St Gregorio (englisch: St Gregory) in Żejtun als Relaisstation nutzte. Durch einen Durchbruch im Mauerwerk konnte ein Posten die Türme St Lucian und St Thomas beobachten und die dort gesetzten Signale weitergeben.

Seine erste Bewährungsprobe musste der Turm 1641 bestehen, als eine osmanische Flotte in der Bucht fünftausend Soldaten anzulanden versuchte. Die beabsichtigte Anlandung wurde jedoch von der Kavallerie des Ordens entdeckt. Die Geschütze des St Lucian Tower konnten die feindliche Flotte vom Strand fernhalten und so die Landung verhindern.

Erweiterungen im 18. Jahrhundert

Während des 18. Jahrhunderts wurde die Befestigungsanlage modernisiert. Vor dem Turm wurde eine halbrunde Batterie unmittelbar vor dem Turm am Rande des Kliffs erbaut. Diese Batterie besaß noch keinen Graben. 1761 schlugen französische Festungsbaumeister den Bau von Gräben vor, die St Lucian mit anderen Küstenbatterien verbinden sollte. Zu diesem Zeitpunkt waren im Fort fünf 10-Pfünder-, zwei 6-Pfünder-Kanonen und zwei kleine Mörser aufgestellt. Gebaut wurde ein Graben um das Fort jedoch erst 1795. In diesem Jahr wurde das Fort auch nach Großmeister Emmanuel de Rohan-Polduc in Fort de Rohan umbenannt, sein Wappenschild befindet sich über dem Eingang des Turms.

Französische Herrschaft

Während der französischen Invasion der Inseln spielte das Fort, wie auch viele andere Befestigungsanlagen der Ordensritter, zunächst keine Rolle. Nachdem jedoch 1799 britische Truppen auf der Insel gelandet waren, wurde die Bucht von Marsaxlokk als Rückzugsposition ausgewählt. Für den Fall, dass die britischen Truppen zum Abzug von der Insel gezwungen worden wären, sollten sie sich auf der Landzunge beim Fort sammeln und solange verteidigen, bis eine herbeigeeilte britische Flotte sie aufnehmen würde. Dazu würde über die Landzunge ein Retrenchment mit einem davorliegenden Redoubt angelegt. Das Redoubt wurde durch die Artillerie des Forts und die Küstenbatterien von Vendôme und Ferretti gesichert. Da jedoch die französischen Truppen auf Malta kapitulierten, mussten diese Planungen nicht praktisch erprobt werden.

Britische Kolonialherrschaft

Nach der Besetzung der Inseln durch die britischen Truppen und deren Umwandlung in eine britische Kolonie wurde das Fort zunächst weitgehend unverändert weitergenutzt. 1801 wurde der Turm als Unterkunft für Soldaten genutzt. Die Bewaffnung bestand aus vier 32-Pfünder-Kanonen in der Batterie, die durch zwei 10-Zoll-Mörser verstärkt waren. Innerhalb der Batterie befand sich ein dreieckiger Lagerraum für Munition, der wahrscheinlich in den Boden gegraben war. Auf dem Dach des Turms waren weitere fünf 18-Pfünder-Kanonen aufgestellt. Das äußere Bild der Anlage blieb bis in die 1860er Jahre unverändert.

Im Jahr 1866 untersuchte Colonel William Jervois die Befestigungsanlagen auf Malta und unterbreitete Vorschläge zu ihrer Verbesserung. Neben der Anlage von sechs Forts, die die Landseite Vallettas schützen sollten, war auch eine Modernisierung des Fort St Lucian vorgesehen. Während erstere Vorschläge Jervois nicht umgesetzt wurden, begann man mit der Erweiterung des Forts.

Im Jahre 1868 waren die strategische Situation im Mittelmeer untersucht und die Verteidigungsmöglichkeiten Maltas bewertet worden. Infolge dieser Untersuchungen wurde davon ausgegangen, das eine Eroberung des Bereiches um den Grand Harbour, wo sich der Flottenstützpunkt der Royal Navy mit den Hafenanlagen und Docks befand, nur gelingen würde, wenn der Gegner die Seeherrschaft über einen Zeitraum von sechs bis acht Wochen besaß. In diesem Zeitraum konnte jedoch die Mediterranean Fleet herangeführt werden und die Seeherrschaft des Gegners brechen. Kritischer war die Situation an der Südküste. Hier würde dem Gegner schon eine Seeherrschaft von weniger als zehn Tagen ausreichen, um Truppen anzulanden, die drei- bis viermal stärker waren als die gesamte britische Garnison auf Malta. Als günstigster Platz für eine derartige Landung bot sich die Bucht von Marsaxlokk an, die nur fünf Meilen vom Grand Harbour entfernt war. In diesem Fall war ein Heranführen der Mediterranean Fleet nicht zu garantieren, wenn sie in entfernten Gebieten des Mittelmeeres operierte. Daher wurde der Befestigung der Südküste besondere Aufmerksamkeit geschenkt. Für den Bau von Befestigungsanlagen in der Bucht von Marsaxlokk wurden £ 50.000 bereitgestellt.

Die Fläche der Anlage wurde vergrößert. An die Stelle der alten, halbrunden Batterie wurden nach hinten offene Kasematte für Geschütze gebaut. In den Kasematten wurden zunächst drei RML 10 inch 18 ton gun aufgestellt. Die Schießscharten erhielten Schutzschilde aus Eisen. Unter den Kasematten wurden Magazine und Munitionslager angelegt. Die Kanonen hatten eine Reichweite von 5500 m. Auf den Kasematten wurden zwei RML 64 pounder 64 cwt gun auf Verschwindlafetten installiert. Als Lafetten kamen hier Moncriefs mountings zum Einsatz. Dabei handelt es sich um eine rein mechanische Konstruktion. Durch den Rückstoß des Geschützes wurde ein Gegengewicht in eine kurvenförmigen Führung bewegt. Diese Gewichtsverlagerung senkte die Kanonen ab. In abgesenkter Stellung waren die Kanonen von See aus nicht zu sehen. In zeitgenössischen Dokumenten wird für den 64 pounder eine maximale Reichweite von maximal 4000 yards angegeben, damit konnte die gesamte Bucht beherrscht werden. Im hinteren Teil des Forts wurden weitere zwei Kanonen dieses Typs aufgestellt. Bis 1878 waren alle Geschütze im Fort aufgestellt.

Im Jahr 1885 schlug das works committee vor, die Glattrohrkanonen auf dem Dach des Turms zu entfernen, da sie militärisch nicht mehr sinnvoll einzusetzen waren. Colonel Schaw von den Royal Engineers schlug weiterhin vor, den Turm zu entfernen, da er seiner Ansicht eine Gefahr für die Bedienungen der Geschütze in und auf den Kasematten darstellte. Auch Nicholson und Goodenough sahen in ihrem Bericht den Turm als größte Gefahr für die Geschütze an. Da jedoch aufgrund seiner Größe und massiven Bauweise der Abbruch sehr teuer werden würde und der Turm ihrer Ansicht ein historisches Denkmal darstellte, sprachen sie sich gegen einen Abriss aus. Tatsächlich blieb der Turm erhalten. Begünstigt wurde diese Entscheidung durch die Tatsache, dass die Vorderladerkanonen veraltet waren und die militärische Nutzung des Forts aufgegeben wurde.

Literatur
 Stephen C. Spiteri: The Knight's Fortifications: an Illustrated Guide of the Fortifications built by the Knights of St. John in Malta. Book distributors limited, 2001, ISBN 9789990972061.
 Charles Stephenson: The Fortifications of Malta 1530–1945. Osprey Publishing Limited, Wellingborough 2004, ISBN 1-84176-693-3 (Osprey Fortress Series 16).

Weblinks

 St. Lucian Tower, Fort & Battery + (Fotos) auf burgenwelt.org

Einzelnachweise

Bauwerk in Marsaxlokk
Wehranlage des Malteserordens auf Malta
Lucian
s
National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
St Lucian

Fort St Lucian


Vi sidder bare her er en dansk spoken word gruppe bestående af Jørgen Leth, Mikael Simpson og Frithjof Toksvig. Gruppens indspilningerne foregår ved at Jørgen Leth bliver interviewet af musikerne Mikael Simpson og Frithjof Toksvig i studiet, hvorefter Simpson og Toksvig komponerer musik til og redigerer i samtalen med Jørgen Leth. Samtalerne med Jørgen Leth er ofte på baggrund af forudbestemte emner, men er ellers hovedsageligt improviseret.

Diskografi
 Vi sidder bare her... (2008)
 Ikke euforisk (2010)
 Ingen regning til mig (2014)
 Rak-ma-gak (2016)
 De Øjeblikke Man Har (2019)

Kilder

Musikgrupper fra 2008
Musikgrupper fra Danmark

Vi sidder bare her


آخر الفرسان مسلسل تلفزيوني بدوي من إنتاج العربية للإنتاج دبي ومن بطولة رشيد عساف بدور بشار وعمار شلق بدور رابح وملكة جمال لبنان السابقة جويل بحلق  بدور شيماء. والمسلسل مكون من 22 حلقة ومن إخراج نجدة إسماعيل أنزور. استند العمل على أشعار الشيخ محمد بن راشد آل مكتوم وكتب الحلقات الكاتب هاني السعدي. وقد تم تصوير المسلسل في عدة دول منها دبي بدولة الإمارات وجزر المالديف والصين وجنوب أفريقيا والسودان ومصر والمغرب والأردن.

ملخص قصة العمل

يطمح الرجال بأن يتمتعوا بصفة الفرسان وأخلاقهم بكل ما تعنيه الكلمة من معاني النبل والأصالة والشهامة والرجولة فهناك من لديه المقومات وينجح منذ البداية وهناك من لديه المقومات ولكن كوامن الشك في نفسه تعيقه عندما تتغلب عليه فيذل، إلا أنه ينطلق معتدا بنفسه بعد أن يتغلب عليها فينتصر. لكن المأساة تتفاقم عندما توجد الرغبة الجامحة في الوصول إلى هذا المستوى من الفروسية ولكن في غياب المقومات الأساسية فتنعكس شرا قاتلا وسما زعافا تنال من صاحبها وكل من حوله.

تدور قصة وأحداث آخر الفرسان في مكان ما في الجزيرة العربية في أواسط القرن التاسع عشر حيث تشتهر «شيماء» (جويل بحلق) إحدى جميلات العرب وأميراتهم بشعرها وقدرتها على تحدي الشباب في صورة ألغاز شعرية محاكة ببراعة ضمن أبيات قصائدها. صعب حلها على الكثيرين إلا ابن عمها رابح (عمار شلق).

أحبها ابن عمها رابح وأرادها زوجة له. إلا أن شيماء لم ترضَ به زوجا رغم إعجابها به لإدراكها بغريزة الأنثى أن فروسيته لم تنضج بعد، ولم تصل إلى مستوى ما تراه في فتى أحلامها. ولم يكن خلاصها من هذا المأزق إلا أن تعلن على الملأ بأنها ستتزوج مِنْ مَنْ يحل لغزا في قصيدة أنشدتها على الملأ وأعلنت بأن من عرف جواب هذا اللغز عرف مهرها وعليه أن يحضره خلال عام للتزوج به.

فشل رابح كما فشل الكثيرون، إلا أن بشار (رشيد عساف) ابن شيخ قبيلة أخرى يسمع بجمال شيماء ويسمع عن تحديها فيأتي قبيلتها ويحل اللغز ويعلن أنه «سيف ابن يحيى» أحد ملوك العرب القدماء الذين عرفوا بالعدل والنزاهة. تقع بحبه شيماء، لأنها رأت فيه صورة لفتى أحلامها رجلا مكتمل النضج وبنظرها تراه آخر الفرسان. ويقع بشار في حبها أيضا ويهيم بها ويدفعه حبه لها إلى إكمال ما التزم به ليفوز بها عروسا له.

رحلة بشار

يرحل بشار بحثا عن مهر شيماء في جميع أصقاع الأرض متعقبا أثر من يملك سيف ابن يحيى وهو يعلم أن مهلته سريعا ما ستنتهي وأنها لا تزيد عن عام واحد. تبدأ مغامرته بحرا وبدلا من الهند يجد نفسه في المالديف. هناك يتعرف على سكانها وتاريخهم وعاداتهم حتى تشاء الصدف أن يسمع عن أثر السيف ثانية فيتابع رحلته متوجها شرقا إلى الصين ثم يعود غربا إلى أفريقيا بلاد الزولو ويتجه شمالا عبر السودان ومصر ثم غربا ثانية في رحلة طويلة يصل فيها إلى المغرب عبر الصحراء الكبرى. تقلب بشار في رحلته من مغامرة إلى أخرى أكثر إثارة ومن مخاطر إلى أخرى أشد كادت تودي بحياته أكثر من مرة. لم يعينه على تجاوز هذه الصعاب إلا حبه وإخلاصه لشيماء ووفائه لوعده.
أخيرا وجد بشار السيف في المغرب عند شوّاش (حسن الجندي) وبدأ رحلة العودة إلى ديار شيماء عبر الصحراء الكبرى ثم مصر فالأردن قاصدا الجزيرة العربية.....ولكن لا يصل في الموعد المحدد بل يتأخر قليلا ويصل في يوم عرس رابح على شيماء، وعندما يرونه يتراجع رابح ويقدم شيماء عروسا لبشار

قبيلة دهشان

تتزامن هذه الأحداث مع وقائع قبيلة دهشان الذي يطمع بأن يكون فارس فرسان العرب وشيخ شيوخهم فهو ابن شيخ قبيلته وسرعان ما سيرث الشيخة بسبب مرض أبيه (عبد الكريم القواسمي).
دهشان (هشام حمادة) متزوج من إحدى شريفات العرب ولاعتقاده بأنها لا تنجب لعلة فيها طلقها. إلا أنه وبعد طلاقه منها أنجبت من غيره فاكتشف أنه عقيم. المصيبة الأكبر والطامة الأعظم أنه سرعان ما اكتشف أنه لقيط وأن والده شيخ القبيلة وجده رضيعا متروكا في الصحراء فتبناه. أصيب دهشان في صميم كبريائه كرجل وكفارس وتعويضا لذلك بدأ بالتآمر الشرير للوصول إلى سدة الحكم ومن ثم الإغارة غدرا على قبيلة شيماء ليقهرها وليكره شيماء على الزواج به فهي شاعرتهم الجميلة وأميرتهم العفيفة ورمز شرفهم.

هرب رابح جريحا إثر غارة دهشان وهو في شك في قدرته على المقاومة، إلا أن أصالته واعتداده بنفسه اعاناه على إدراك أبعاد فروسيته فعاد لمقاومة دهشان واستطاع تشكيل قوة من الشباب أغاروا معا على دهشان ورفاقه فتغلبوا عليهم.تم قتل دهشان من طرف امه التي لم تكن تعلم أنه ابنها وأعاد رابح ورفاقه الحق إلى نصابه.

عودة إلى بشار
بينما بشار في طريق العودة تعرض لسرقة سيف ابن يحيى من قبل بعض عرب المنطقة قرب البتراء إلا أن بشار تتبعهم حتى وصل شيخهم. وفي مواجهة كادت تودي بحياة بشار تغلبت الحكمة على القوة وأعجب شيخ القبيلة (نديم صوالحة) بفروسية وأخلاق وشجاعة بشار فأعاد إليه سيفه. أخرت هذه الحادثة بشار عن موعده.

النهاية
أما رابح وعلى أثر انتصاره على دهشان ورجاله أصبح شيخ قبيلته وفارسها بلا منازع. وقبلت به شيماء زوجا على أن تزف إليه بعد أيام خصوصا أنه مخلصها من بطش دهشان وأن بشار لم يصل في موعده المحدد ولم تصل عنه أية أخبار تفيد عن أحواله. وجاء يوم عرس رابح وشيماء وبدأت القبيلة باحتفالاتها وأفراحها وفي ذروة الفرح يصل بشار ومعه مهر شيماء.

الموقف بينهم صعب للغاية إلا أن مروءة الفرسان تتغلب على التناقض فيقدم بشار السيف إلى رابح ليقدمه مهرا لشيماء، إلا أن رابح الذي اكتملت فيه معاني الفروسية فيتنازل عن زواجه بشيماء لتتمكن من الزواج ممن تحب.

اللغز الرئيسي
سيف ابن يحيا

الممثلون

من
 رشيد عساف.... بدور بشار
 عبد الهادي الصباغ: بدور مسعود شقيق رابح الأكبر
 حسام عيد.... بدور حسن مرافق بشار في رحلته
 مروان فرحات... بدور صخر وهو من أتباع دهشان
 رضوان عقيلي: بدور أبو ذياب
 أمجد الحسين: بدور سويلم

من
 عبد الكريم القواسمي: بدور والد دهشان
 هشام حمادة: بدور دهشان
 نديم صوالحة
 شفيقة الطل
 أشرف أباظة
 جميل عواد
 جولييت عواد
 نادية عودة

من
 جويل بحلق ملكة جمال لبنان سابقة.... بدور شيماء
 عمار شلق بدور رابح

من
 حسن الجندي بدور شوّاش

من
 هالة أغا
 عوض صديق

التكلفة
بلغت تكاليف إنتاج المسلسل 35 مليون دولار أمريكي

القنوات التي عرضت العمل
 إم بي سي - تلفزيون دبي - التلفزيون السوري - تلفزيون المستقبل - تلفزيون الجديد - التلفزيون الأردني - تلفزيون السودان - تلفزيون البحرين - تلفزيون قطر

الترجمة
تمت ترجمة المسلسل إلى اللغة الإنجليزية، واستخدمت فيه مؤثرات فنية جديدة، وأعلن أن العمل شارك في مهرجان كان للبرامج التلفزيونية

المعدات
تم استخدام معدات في التصوير متطورة وتم استخدام طائرات مروحية كبيرة وأخرى صغيرة تحمل الكاميرا فقط ويتم التحكم بها من الأرض.

مراجع

مسلسلات بدوية سورية
مسلسلات تلفزيونية تاريخية سورية

آخر الفرسان (مسلسل)


This article lists the heads of state of Haiti since the beginning of the Haitian Revolution in 1791. Full independence of Haiti was declared in 1804.

Between 1806 and 1820 Haiti was divided between the northern State, renamed Kingdom in 1811, and the southern Republic. Between 1822 and 1844 the reunified Republic of Haiti ruled over the entire island of Hispaniola, during the Haitian occupation of Santo Domingo.

Saint-Domingue (1791–1804)

First Empire of Haiti (1804–1806)

Monarchy of Jacques I

Divided Haiti (1806–1820)

State of Haiti (1806–1811)

Kingdom of Haiti (1811–1820)

Monarchy of Henry I

Republic of Haiti (1806–1820)

Republic of Haiti (1820–1849)

Second Empire of Haiti (1849–1859)

Monarchy of Faustin I

Republic of Haiti (1859–1957)
Status

Republic of Haiti during the Duvalier dynasty (1957–1986)
Symbols
 Presidential referendum
 Constitutional referendum

Republic of Haiti (1986–present)
Symbols
 Indirect election
Status

Timeline since 1804

See also
 History of Haiti
 Saint-Domingue
 List of colonial governors of Saint-Domingue
 Politics of Haiti
 President of Haiti
 Prime Minister of Haiti
 List of prime ministers of Haiti
 List of monarchs of Haiti
 List of Haitian royal consorts

Notes

References

Haiti
Heads of state
Heads of state

List of heads of state of Haiti


Les forces armées de la République de Sierra Leone (RSLAF) sont les forces armées de la Sierra Leone, responsables de la sécurité territoriale des frontières de la Sierra Leone et de la défense des intérêts nationaux de la Sierra Leone, dans le cadre de la Constitution de la Sierra Leone de 1991 et des lois internationales. Les forces armées ont été formées après l'indépendance en 1961, sur la base d'éléments de l'ancienne Royal West African Frontier Force britannique, alors présente dans la colonie et protectorat de la Sierra Leone. Vers 2010, les forces armées de la Sierra Leone comptaient environ 13 000 membres.

Avant l'indépendance de la Sierra Leone en 1961, l'armée était connue sous le nom de Royal Sierra Leone Military Force. Les forces armées ont pris le contrôle en 1968, amenant le National Reformation Council au pouvoir. Le 19 avril 1971, lorsque la Sierra Leone est devenue une république, la Royal Sierra Leone Military Force a été rebaptisée Republic of Sierra Leone Military Force (RSLMF). La RSLMF est restée une organisation à service unique jusqu'en 1979, date à laquelle la Sierra Leone Navy a été créée. Elle est ensuite restée pratiquement inchangée pendant 16 ans, jusqu'à ce qu'en 1995, le quartier général de la défense soit créé et que la Sierra Leone Air Wing (SLAW) soit formée. Le RSLMF a alors été rebaptisé Forces armées de la République de Sierra Leone (AFRSL).

Les forces armées de la Sierra Leone sont dirigées par le chef d'état-major de la défense, qui est légalement l'officier militaire le plus haut gradé de l'armée de la Sierra Leone. Le président de la Sierra Leone a le pouvoir constitutionnel de révoquer le chef d'état-major des forces armées de la Sierra Leone à tout moment. L'actuel chef d'état-major des forces armées de la Sierra Leone est le général de division Brima Sesay. Il a été nommé par le président Ernest Bai Koroma. Le major Sesay a succédé au major général John Milton a été démis de ses fonctions de chef d'état-major des forces armées de la Sierra Leone le 30 novembre 2017.

Le président Ahmad Tejan Kabbah a annoncé en janvier 2002 que l'armée de la Sierra Leone (SLA) serait unifiée avec la minuscule Sierra Leone Air Force et la moribonde Sierra Leone Navy pour former une force reconstituée connue sous le nom de Republic of Sierra Leone Armed Forces (RSLAF).

Au cours de l'état d'urgence annoncé dans le pays en raison de l'épidémie d'Ebola en Afrique de l'Ouest en 2014, les forces armées ont aidé à protéger les zones de quarantaine pour les personnes ayant été infectées par le virus.

Leadership
Le président de la Sierra Leone est constitutionnellement le commandant en chef de l'armée. Le ministère de la défense et de la sécurité nationale de la Sierra Leone est chargé de superviser l'armée. Le ministère est dirigé par un ministre de la défense et de la sécurité nationale, qui est un civil et un membre du cabinet du président. L'actuel ministre de la défense est un major général à la retraite, Alfred Paolo Conteh.

Le chef d'état-major de la défense (CDS) est le chef professionnel des RSLAF. Il est responsable de l'administration et du contrôle opérationnel de l'armée sierra-léonaise. Il s'agit du poste militaire le plus élevé du pays. L'actuel chef d'état-major de la défense est Robert Yira Koroma, qui a été nommé par l'ancien président Ernest Bai Koroma en août 2010 pour remplacer le général de division Alfred Nelson Williams, qui a été placé en congé de fin de carrière.

Le brigadier David Lansana a été nommé commandant de l'armée de la Sierra Leone en 1964. Le brigadier Lansana a pris le contrôle de l'armée du conseiller colonial britannique, le brigadier R.D. Blackie, lorsque le Premier ministre Albert Margai, proche allié de Lansana, est arrivé au pouvoir. Il était issu de la tribu Mende, tout comme Margai, et des conflits existaient entre les tribus du nord, les Krios et les Mendes. En 1967, Margai, qui promouvait un État à parti unique (non démocratique), a été battu lors d'une élection générale. Lansana a organisé un bref coup d'état, arrêtant Siaka Stevens, le vainqueur démocratique de l'élection et l'armée a été purgée des officiers nordistes et krios.

En 1985, le major général Joseph Saidu Momoh, commandant de l'armée, a succédé au président Siaka Stevens. On ne sait pas exactement quel était le titre de Momoh, mais il est probable qu'il était l'officier militaire le plus haut gradé de Sierra Leone et qu'il occupait le poste prédécesseur du CDS.

Komba Mondeh a occupé le poste de CDS pendant l'administration du NPRC de 1992 à 1996.

Brigadier-général Tom Carew a été chef d'état-major de la défense d'avril 2000 à novembre 2003. Il pourrait avoir été promu au grade de major général pendant son mandat.

Le major général Alfred Nelson-Williams est actuellement le chef d'état-major de la défense. Nelson-Williams a succédé au Major Général Edward Sam M'boma, parti à la retraite, le 12 septembre 2008.

Armée de la Sierra Leone

L'armée est inspirée de l'armée britannique et a vu le jour après l'indépendance en 1961. Le noyau de l'armée était basé sur le bataillon sierra-léonais de la Royal West African Frontier Force, qui est devenu le Royal Sierra Leone Regiment, puis le Republic of Sierra Leone Regiment.

En 1991, le RUF a commencé à faire la guerre au gouvernement, et l'armée est passée à l'offensive vers la fin de l'année avec des troupes de Guinée. En 1992, l'armée a été portée à 6 150 hommes sous le président Joseph Saidu Momoh, dans le cadre d'une " stratégie mal conçue qui a éradiqué les quelques éléments de cohésion qui subsistaient dans l'armée... les recrues étaient principalement des vagabonds, des chômeurs ruraux et urbains, un bon nombre de voyous, de toxicomanes et de voleurs ".

Un effort d'expansion similaire après la prise de pouvoir de Valentine Strasser visait à faire passer l'armée à 14 000 hommes, en utilisant de jeunes criminels, des jeunes ayant abandonné l'école et des jeunes semi-lettrés. En conséquence, l'armée est devenue encore plus fragmentée, ce qui a conduit à l'effondrement complet du commandement et du contrôle pendant la guerre, et à nouveau après le coup d'État de l'AFRC en 1997 ".

Au cours de la longue guerre civile de la Sierra Leone que le gouvernement a menée contre le Revolutionary United Front de 1991 à 2002, le coup d'État sierra-léonais de 1992 a permis aux forces armées de reprendre le pouvoir. En 1997, le Conseil révolutionnaire des forces armées a pris le pouvoir. Plus de 15 000 personnes ont péri pendant le conflit armé. Après le retour de la paix, les forces armées ont été lentement réduites en taille, passant d'environ 13 500 personnes en 2007 à 8 500 en 2010. Les forces armées britanniques, sous la forme d'une équipe de formation d'assistance militaire internationale (IMATT) d'environ 100 personnes, participent à la formation des nouvelles forces armées. L'IMATT devrait réduire ses effectifs à 45-55 personnes d'ici la fin de 2010.

Aujourd'hui, l'armée est de loin la plus grande branche des forces armées et est responsable de la protection des frontières de l'État, de la sécurité des territoires administrés et de la défense des intérêts nationaux de la Sierra Leone dans le cadre de ses obligations internationales. Elle disposait d'une force active d'environ 13 300 personnes en 2007. Il était prévu de réduire les effectifs à 8 500 personnes d'ici 2011. Cependant, la réduction des effectifs à 8 500 a été réalisée à la fin de 2009.

La force semble être composée de trois brigades, la 3 Brigade, autrefois basée à Kenema, mais depuis 2011 apparemment à Murray Town Barracks, Freetown, qui couvre la province de l'Est. La 3 Brigade comprend probablement le 9ème Bataillon RSLAF à Simbakoro (près de Koidu).

De 1985 à 1991, le 1er Bataillon était à Wilberforce Barracks, Freetown. Ailleurs, on trouve la 4e brigade, à Teko Barracks, Makeni, qui couvre la province du Nord (y compris le 2e bataillon RSLAF à Teko Barracks, Makeni, à partir de 2003), et la 5e brigade, qui couvre la province du Sud à partir du quartier général de Gondama Barracks, Bo. À partir de 2002, environ six conseillers IMATT ont été déployés avec chaque brigade RSLAF pour aider à la formation, à la planification, au personnel et aux opérations.

À mesure que la stabilité et la paix s'approfondissaient en Sierra Leone, les RSLAF visaient à créer une capacité à contribuer aux opérations internationales de soutien de la paix. Les sites Internet officiels indiquaient que "...à cette fin, les RSLAF ont ciblé 2007 comme année de base pour lancer une compagnie d'opérations de soutien de la paix pour la Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest (CEDEAO), l'Union africaine et l'ONU. Cette compagnie serait progressivement portée à l'effectif d'un bataillon d'ici 2010. Pour concrétiser cette volonté, un cours sur les opérations de soutien de la paix a été introduit dans le programme de l'Académie militaire Horton de Freetown. Ce cours était destiné à améliorer le renforcement des capacités, et à former et préparer les officiers des RSLAF à leur futur rôle et à leur participation aux opérations internationales de soutien de la paix, et en particulier à la force en attente proposée par la CEDEAO".

La date espérée pour la capacité opérationnelle initiale de maintien de la paix a été repoussée jusqu'à la fin de l'année 2009, lorsqu'une compagnie de reconnaissance sierra-léonaise a été déployée au Darfour dans le cadre de la MINUAD. Les donateurs internationaux et le gouvernement de la Sierra Leone ont fourni les 6,5 millions de dollars nécessaires pour équiper l'unité et construire le camp de base sur le théâtre des opérations, à quelque 2 300 kilomètres à l'intérieur des terres, à partir de Port-Soudan.

Malgré les énormes ressources investies par le Royaume-Uni dans la réforme du secteur de la sécurité en Sierra Leone, les pressions financières sont constantes. La solde des soldats n'est que de 45 GBP plus un peu de riz pour un soldat par mois, et passe à 350 GBP pour le chef d'état-major. De graves pressions financières continuent de peser sur les frais de fonctionnement mensuels, le carburant, les rations, la papeterie et l'entretien " des équipements et des biens " étant rarement financés. L'opération Pebu, qui prévoyait la construction de nouveaux baraquements pour la force, était mal planifiée et donc extrêmement ambitieuse. En conséquence, elle a été réduite à deux sites seulement (Albrecht et Jackson 2009). En 2010, Robertshawe a déclaré que " les logements pour les soldats et leurs familles sont généralement épouvantables, sans eau courante ni ablutions, et sont souvent des cabanes ou des huttes en terre construites par eux-mêmes ".

Des sources officielles ont déclaré en 2012 :

Sans prendre de vacances, les commandants à tous les niveaux s'obstinent à projeter sur les tenues et les résultats de la force. Cette ligne de pensée est strictement conforme à la dynamique de la construction stratégique, opérationnelle et tactique de notre pensée. Ainsi, l'établissement de l'artillerie, de la confection et des unités agricoles des forces armées se situent entre ces initiatives. La traduction de ces efforts est la revue d'établissement de 2010. En tant que force, nous nous efforçons laborieusement de rattraper notre retard en matière de technologies de l'information. Le programme Africa Endeavour, lancé par le Commandement des États-Unis pour l'Afrique (AFRICOM), nous a cependant ouvert les yeux sur nos besoins en matière de communication, tant à l'intérieur qu'à l'extérieur. Notre plate-forme de communication de données par HF continue de jouer un rôle central pour faciliter la communication à l'échelle de la force.

Équipement
La Sierra Leone dispose d'un armement moderne très limité. Le pays dispose d'une grande variété d'armes d'occasion importées de l'étranger. L'IISS Military Balance 2020 recense 31 mortiers, des fusils sans recul Carl Gustav et trois canons de défense antiaérienne en service. Les autres équipements de l'armée peuvent inclure le Heckler & Koch G3, le FN FAL, l'AK-47, la mitrailleuse légère RPD, et le RPG-7.

Deux chars T-72 ont été commandés à l'Ukraine en 1994 et ont été livrés à la Sierra Leone via la Pologne en 1995. Bien que brièvement entretenus et maintenus par la société sud-africaine Executive Outcomes, leur statut opérationnel est quelque peu douteux. Les forces mécanisées de Freetown sont soutenues par au moins dix ex-Slovaques OT-64 et trois Casspir, des véhicules blindés de transport de troupes à roues.

Composante navale
Le RSLN était une branche des forces armées de la République de Sierra Leone chargée de la patrouille maritime des eaux territoriales de la Sierra Leone. En 2002, elle a été fusionnée avec les autres branches de service. Aujourd'hui, la force navale compte environ 500 personnes et exploite plusieurs petits bateaux et barges de patrouille. Leur principale responsabilité est de protéger et de sauvegarder l'intégrité territoriale de la mer de la Sierra Leone. Les officiers de la marine sierra-léonaise sont formés par les forces britanniques. Ils reçoivent un soutien financier de la Grande-Bretagne et de la Chine.

Le 25 septembre 2007, huit officiers de la marine guinéenne ont été arrêtés par la marine sierra-léonaise pour un acte de piraterie contre des pêcheurs titulaires d'une licence locale à l'intérieur des eaux sierra-léonaises. Des officiers de la marine sierra-léonaise formés par les Britanniques ont interrompu le hold-up en haute mer par des hommes armés à bord de deux vedettes le dimanche, à 18 milles nautiques (33 km) au large de la capitale Freetown, à l'intérieur de la zone d'exclusion économique de 200 milles (320 km) du pays. L'une des vedettes attaquantes s'est enfuie vers le nord, en direction de la Guinée, tandis que l'autre a été saisie. Les huit hommes arrêtés ont été trouvés en possession de fusils automatiques AK-47 et de sacs de poissons, dont des vivaneaux de grande valeur, prélevés sur les navires détenant une licence sierra-léonaise.

Équipement

 7 Type-62 FAC, livrés entre 1973 et 2006.
 3 LSU de classe Pompoli (livrés par le Japon en 1980)

Composante aérienne
En 1973, l'armée de l'air a été créée avec l'aide de la Suède sous la forme de deux avions d'entraînement Saab-MFI 15 biplaces. Saab a également fourni deux hélicoptères légers modèle 300 (269C) pour une formation complémentaire avec l'aide du Ghana, et un autre a été acquis comme transport présidentiel mais a été remplacé en 1976 par un MBB Bo 105. En 1978, les hélicoptères et les avions d'entraînement légers ont été vendus et l'armée de l'air a disparu ; le Bo 105 a été transféré au registre civil en 1985. En 1984, deux hélicoptères Aérospatiale SA 355F Ecureuil 2 sont entrés en service au ministère de la défense. Cinq hélicoptères Mil Mi-24V et deux Mil Mi-8 exploités par des mercenaires sont entrés en service à partir de 1995.

L'armée de l'air de la République de Sierra Leone a été fusionnée avec les autres services pour former les forces armées de la RSL à partir de 2002. La Sierra Leone possède une très petite composante aérienne avec une capacité offensive limitée. L'état de son équipement est inconnu, mais les avions ne sont pas opérationnels.

Notes et références

Sierra Leone


The Oval eða Kennington Oval er krikketvöllur í Lambeth í Lundúnum sem reistur var árið 1845. Leikvangurinn hefur frá opnun verið heimavöllur Surrey County Cricket Club og verið vettvangur milliríkjakeppna í krikket, auk þess sem lokaviðureign keppnisársins í ensku krikketi fer yfirleitt fram á vellinum. Auk krikketleikja hafa ýmsar sögufrægar viðureignir í knattspyrnu og rúbbí verið leiknar þar.

Saga
Elstu heimildir um krikketleiki á svæðinu þar sem Kennington Oval reis síðar eru allt frá árinu 1724. Þar sem opinberar aftökur fóru fram á sömu slóðum var keppnisvöllurinn þó fljótlega færður til. Árið 1844 var svæðið orðið að markaðstorgi í eigu hertogans af Kornbretalandi, sem féllst á að leigja það íþróttamönnum undir krikketvöll. Eftir að völlurinn var tyrfður fór fyrsti kappleikurinn fram á árinu 1845.

Meira en 20 þúsund áhorfendur mættu á The Oval árið 1868 til að sjá krikketlið skipað áströlskum frumbyggjum keppa við heimamenn og tólf árum síðar fór fyrsti krikketlandsleikur Englendinga og Ástrala þar fram fyrir milligöngu Charles W. Alcock, knattspyrnu- og krikketfrumkvöðulsins mikla, sem var formaður Surrey-félagsins frá 1872 til 1907.

Auk þess að vera miðlægur í gjörvallri krikketsögu Englands, kom The Oval mjög við sögu hinna vinsælustu boltaíþrótta landsins: rúbbí og knattspyrnu. Á árunum 1872-79 lék enska rúbbílandsliðið sjö leiki við Skota og Íra á vellinum. Voru þetta meðal allra fyrstu alþjóðakeppna í íþróttinni, en fyrsti rúbbílandsleikurinn fór fram árið 1871.

Enska knattspyrnulandsliðið keppti fimmtán sinnum á The Oval frá 1870-1889, tólf sinnum við Skota og þrisvar sinnum við Wales. Fyrstu fimm viðureignirnar við Skota teljast þó ekki fullgildir landsleikir þar sem FIFA lítur svo á að fyrsti opinberi landsleikurinn hafi verið milli Englands og Skotlands í Glasgow árið 1873.

Báðir undanúrslitaleikir og úrslitaleikur ensku bikarkeppninnar fóru fram á The Oval þegar keppnin var haldin í fyrsta sinn veturinn 1871-72. Ef frá er talið árið 1873 hýsti leikvangurinn alla úrslitaleiki keppninnar til ársins 1892. Á þessum tíma óx áhorfendafjöldinn á bikarúrslitaleikjunum hröðum skrefum, frá því að vera rétt um tvöþúsund fyrstu árin upp í rúmlega 30 þúsund áhorfendur.

Heimildir

Ensk íþróttamannvirki

The Oval


Endüstri Bölgeleri Yasası; 4737 sayılı, 9 Ocak 2002 kabul tarihli, tam adı Endüstri Bölgeleri Kanunu ve Organize Sanayi Bölgeleri Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun olan kanun.

Kanunun amacı; yatırımları teşvik etmek, yurtdışında çalışan Türk işçilerin tasarruflarını Türkiye'de yatırıma yönlendirmek ve yabancı sermaye girişinin artırılmasını sağlamak üzere endüstri bölgelerinin kurulması, yönetim ve işletilmesine ilişkin esasları düzenlemektir.

Bu kanun, "Endüstri Bölgeleri Koordinasyon Kurulu"'nun oluşumunu, endüstri bölgelerinin kurulmasını ve bu bölgelerde gerçekleştirilecek yatırımlara ilişkin izin ve teşvikleri de kapsamaktadır.

Endüstri
2002'de Türkiye

Endüstri Bölgeleri Kanunu


221150 Jerryfoote este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
221150 Jerryfoote este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în cadrul proiectului CSS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 221001-222000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

221150 Jerryfoote


Daria Hennadiivna Bilodid (în ; )  o judocană ucraineană. A fost de două ori campioană europeană și de două ori campioană mondială la categoria de greutate de până la 48 de kilograme.

Biografie
Bilodid s-a născut ca fiica lui Hennady Bilodid, judecător ucrainean, și a jucătoarei de judo ruse Svetlana Kuznețova.

De când a devenit campioană mondială la vârsta de 17 ani, este cea mai tânără campioană mondială de judo din toate timpurile.

În 2021, ea a câștigat una dintre medaliile de bronz la proba feminină de 48 kg la Jocurile Olimpice de Vară din 2020 în Tokyo, Japonia.

Note

Legături externe

Nașteri în 2000
Sportive din secolul al XXI-lea
Ucraineni din secolul al XXI-lea
Judocani
Sportivi ucraineni în viață
Oameni din Kiev
Judocani la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Daria Bilodid


Giuseppe Filippi MCCJ (* 17. März 1945 in Baselga del Bondone) ist ein italienischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Kotido in Uganda.

Leben
Giuseppe Filippi trat der Ordensgemeinschaft der Comboni-Missionare bei, legte am 28. April 1977 die Profess ab und empfing am 26. Juni 1978 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 17. August 2009 zum Bischof von Kotido. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Kampala, Cyprian Kizito Lwanga, am 19. Dezember desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Denis Kiwanuka Lote, Erzbischof von Tororo, und Giuseppe Franzelli MCCI, Bischof von Lira.

Papst Franziskus nahm am 25. Oktober 2022 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Bischof von Kotido
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Comboni-Missionar
Italiener
Geboren 1945
Mann

Giuseppe Filippi (Bischof)


Arnesano ist eine südostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Lecce in Apulien. Die Gemeinde liegt etwa 7 Kilometer westsüdwestlich von Lecce im nördlichen Salento.

Verkehr
Am östlichen Rand der Gemeinde verläuft die Strada Statale 694 Tangenziale Ovest di Lecce.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Apulien

Arnesano


شَنْتَ قُرُوش  هي أكبر مدينة في بوليفيا ويبلغ عدد سكانها 1.5 مليون نسمة.

تدعى هذه المدينة لمدينة أخرى في إسبانيا التي نجد عنها ما يلي:

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسانتا كروز دي لا سييرا:

توأمة
لسانتا كروز دي لا سييرا اتفاقيات توأمة مع كل من:

 مقاطعة ميامي داد
 مدينة بونو
 كوريتيبا
 لابلاتا
 تاي شانغ
 روساريو (1998 - )
 تاينان
 سان ميغيل دي توكومان (1997 - )

أعلام

 إروين سانشيز
 خايمي مورينو
 هوغو بانزر
 ماركو إيتشيفيري
 روبرتو سواريز غوميز
 كو إيشيكاوا
 خوان كارلوس أركي
 خوسيه ميغيل دي فيلاسكو فرانكو

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1561
تأسيسات سنة 1561 في أمريكا الجنوبية
تأسيسات سنة 1561 في الإمبراطورية الإسبانية

سانتا كروز دي لا سييرا


Onthophagus strnadi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kabakov em 1998.

Referências

Ligações externas

strnadi
Coleópteros descritos em 1998

Onthophagus strnadi


بلدية فريجينال دي لا سايرا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.297 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

توأمة
لفريجينال دي لا سايرا اتفاقيات توأمة مع:
 تاوريزانو

أعلام
 بينيتو إراولا أرياس مونتانو
 خوان برافو موريللو

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

فريجينال دي لا سايرا


Agony je drugi studijski album talijanskog simfonijskog death metal-sastava Fleshgod Apocalypse. Album je 9. kolovoza 2011. godine objavila diskografska kuća Nuclear Blast.

O albumu
Agony je bio sniman tijekom 2011. godine u studiju 16th Cellar u Rimu. Radi promidžbe albuma sastav je snimio i dva glazbena spota; dana 18. srpnja 2011. godine objavljen je spot za pjesmu "The Violation" te je 22. prosinca 2012. objavljen spot za pjesmu "The Forsaking".

Popis pjesama

Recenzije
Max Lussier, glazbeni kritičar sa stranice The NewReview, dodijelio je albumu tri od pet bodova te izjavio kako se Agony "uvelike razlikuje od svojih prethodnika". Iako je pohvalio brz tempo pjesama te gitaristički i bubnjarski rad, komentirao je kako su orkestralni dijelovi sačinjavali "prevelik dio zvuka na albumu" što je rezultiralo time da je "zvuk gitare [postao] lagano prigušen i izgubljen u mješavini".

Osoblje

Fleshgod Apocalypse
 Paolo Rossi – čisti vokali, bas-gitara
 Francesco Paoli – bubnjevi, gitara, prateći vokali
 Cristiano Trionfera – gitara, prateći vokali, orkestracija
 Tommaso Riccardi – grubi vokali, gitara, orkestracija
 Francesco Ferrini – klavir, orkestracija

Dodatni glazbenici
 Veronica Bordacchini – vokali (na pjesmama 1 i 6)
Ostalo osoblje
 Stefano Morabito – produkcija, miksanje, mastering
 Marco Hasmann – naslovnica, ilustracije
 David Schivo – fotografija

Izvori

Albumi iz 2011.
Albumi Fleshgod Apocalypsea

Agony


Andreas Djurhuus (født 30. august 1817 i Tórshavn, død 17. marts 1879) var en færøsk præst.

Han tog examen artium i 1836, og blev cand.theol. i 1841. Djurhuus var lærer i København 1842–1843, sognepræst på Suðuroy 1844–1850, sognepræst i Suðurstreymoy 1850–1867, provst på Færøyene 1855–1867, og sognepræst i Store Magleby Sogn på Amager 1867–1877. Han var indvalgt i Lagtinget fra Suðurstreymoy 1852–1854, og mødte i kraft af provstembedet 1855–1867.

Han var bror til Hans Olaus Djurhuus og Johan Christian Djurhuus.

Referencer
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 271–272. (PDF )

Provster fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Præster fra Danmark
Personer fra Thorshavn

Andreas Djurhuus


A Capela de Nossa Senhora do Mar é um monumento religioso na localidade de Zambujeira do Mar, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O edifício está situado no Largo da Capela de Nossa Senhora do Mar, na aldeia de Zambujeira do Mar. Localiza-se no topo de uma falésia sobre o oceano, nas imediações da praia. É composto apenas por uma nave e sacristia.

A capela foi construída em 1966.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Igreja Paroquial de São Teotónio

Ligações externas

Nossa Senhora do Mar
Igrejas de Portugal do século XX
Arquitetura de 1966
Nossa Senhora do Mar
Zambujeira do Mar

Capela de Nossa Senhora do Mar (Zambujeira do Mar)


Eliteserien () is a Norwegian professional league for association football clubs. At the top of the Norwegian football league system, it is the country's primary football competition. Contested by 16 clubs, it operates on a system of promotion and relegation with the Norwegian First Division.

Seasons run from March to November with each team playing 30 matches (playing each other home and away). Most games are played on Sunday evenings.

Eliteserien was founded in 1937 as Norgesserien (), and the first season was the 1937–38 season. The structure and name of Eliteserien, along with Norway's other football leagues, has undergone frequent changes. The top level was renamed Hovedserien in 1948, 1. divisjon (now used by the second level league in Norway) in 1963, then Tippeligaen (named for the main sponsor) in 1990. Starting with the 2017 season the league adopted the current Eliteserien, after NFF decided to totally drop any sponsor's names from the name of the league. TV 2 have been the owners of the broadcasting rights since 2023. The league generates NOK 400 million per year in domestic television rights. The Norwegian top flight has been professional since 1992. In 1995, Tippeligaen was expanded to 14 teams, and in 2009 it was further expanded to 16 teams.

Seventeen clubs have won the title since the inception of the league in 1937: Rosenborg (26), Fredrikstad (9), Viking (8), Lillestrøm (5), Molde (5), Vålerenga (5), Brann (3), Larvik Turn (3), Bodø/Glimt (2), Lyn (2), Start (2), Strømsgodset (2), Fram Larvik (1), Freidig (1), Moss (1), Skeid (1) and Stabæk (1). In 2010, Rosenborg became, and still remain, the only club to complete an Eliteserien campaign without losing a single game. The record of most points in a season is 81 by Bodø/Glimt in 2020. Since its establishment as a one-group top flight in 1963, forty-eight clubs have competed in Eliteserien.

History

Early years (1937–1948)
Before 1937, there was no national league competition in Norway; only regional leagues and the Norwegian Cup. Starting in 1937–38, the various regional leagues in Southern Norway were aligned into eight districts, with a championship playoff between the winners to crown a national champion. This competition was called Norgesserien (English: The League of Norway). In the early years, the top flight teams were divided into eleven groups from eight districts. The league champion was decided in either a knockout tournament or a final between the winners of these groups. Fredrikstad was the first champions of the league, winning the 1937–38 season. They won the two-legged final against Lyn 4–0 on aggregate. Fredrikstad defended their title in the 1938–39 season. From the 1937–38 season and until the beginning of World War II, the teams were divided into eight district groups. There were plans at the time to merge the district leagues into a national competition, but because of World War II, this process was delayed until after the war, although also the first post-war season in 1947–48 had eleven district-based groups.

Hovedserien (1948–1962)
In 1948, Hovedserien (English: The Main League) was created, consisting of the 16 top teams from the district leagues, who were placed into two groups of eight, with the group winners playing a two-legged final for the national championship at the end of the season. This format was in place from the 1948–49 season until 1960–61, when it was decided to merge the two groups into a single top division, and have the season follow the calendar year from 1963 onwards. The 1950s were dominated by Fredrikstad FK and Larvik Turn. Fredrikstad won their latest league title in 1960–61, which secured their ninth title out of sixteen possible. Larvik Turn won Hovedserien three times in four seasons from 1955–56. The 1961–62 season was played during 15 months. The teams from the two groups in the 1960–61 top division were put in one group consisting of 16 teams. The 1961–62 season became a transitional season, where the 16 top-flight teams were placed in a single group, playing a season that went on for 15 months and one half of its teams were relegated. Officially still known as Hovedserien, the 1961–62 season is often referred to as Maratonserien ("The Marathon League") due to its unusual length. The Maratonserien was won by Brann.

1. divisjon (1963–1989)
In 1963, a single top division containing ten teams was introduced, and the league was renamed 1. divisjon (English: 1st Division). The first regular one-league season was played spring-autumn and was won by title defenders Brann in 1963. The league was expanded to 12 teams in 1972. Teams from Northern Norway were not allowed to gain promotion to the top division before 1972, when Mjølner became the first team from Northern Norway to play in the top flight, and  until 1979 were subject to stricter promotion rules than teams from the rest of the country. Viking won the league four consecutive seasons beginning in 1972. Lillestrøm won back-to-back titles in 1976 and 1977. In 1979 teams from Northern Norway were given the same promotion rights as the rest of the country. In the beginning of the 1980s, Vålerengen were the dominant team, with their titles from 1981, 1983 and 1984.

Tippeligaen (1990–2016)

In 1990, the league was renamed Tippeligaen, when Norsk Tipping became the main sponsor of the league. When fans and media continued referring to the league as 1. divisjon, it was decided to let the second level league of Norwegian football "inherit" the name 1. divisjon in 1991, to help Tippeligaen establish as a brand. Rosenborg of Trondheim won the first year the league bore the name Tippeligaen in 1990. Followed by a win by Viking of Stavanger in 1991. In 1992, Rosenborg started a run of 13 consecutive titles which lasted to the 2004 season. During the first years of Rosenborg's thirteen-year run, they won the league with substantial margins, only partly challenged by Bodø/Glimt, Molde, Lillestrøm and Brann. However, this was steadily narrowing down towards a dramatic finish in 2004, where the Trondheim team tied with Vålerenga of Oslo in game points and on goal difference, but finished ahead on number of goals scored. However, in 2005 the winning streak came to an end as Vålerenga clinched the title, one point ahead of Start of Kristiansand. Rosenborg was never in contention that season and would finish only 7th. In 2006, Rosenborg returned to the top of the league, coming back from 10 points behind Brann at the halfway point to clinch the title with a match to spare. Brann won the league in 2007, and Stabæk won their first-ever title in 2008. Rosenborg then returned for a two-year winning streak in 2009 and 2010. Molde's back-to-back titles in 2011 and 2012 makes it the only other club to win consecutive titles in the current format, and outside Rosenborg, the first team to do so since Vålerenga in 1983 and 1984.

Recent years (2017–present)
In 2016 it was decided to change from the sponsorship name Tippeligaen to the non-sponsorship name Eliteserien, effecting from the 2017 season. Rosenborg won the league four consecutive times from 2015 to 2018, before Molde ended their streak by winning the title in the 2019 season. Lillestrøm were relegated from the 2019 Eliteserien and ended their record spell with 45 consecutive top division seasons. Bodø/Glimt became the first team from Northern Norway to win the league by winning the title in the 2020 season with 81 points, an all-time record.

Competition format

Competition
As of the 2023 season there are 16 clubs in the Eliteserien, eight of which are located in Eastern Norway, five are from Western Norway, two north of the Arctic Circle and one are from Trøndelag.

During the course of a season, each club plays the others twice, home and away, for a total of 30 games for each club, and a total of 240 games in a season. The season starts in March and lasts until early November. Rounds played during the weekends are usually broken up into two games on Saturdays, five games on Sundays and one game on either Fridays or Mondays. For the final two rounds, all games start simultaneously so that no club may gain an unfair advantage by knowing the results of other games in advance of kicking off their own.

The 16 May round, which is played the day before Norway's Constitution Day, 17 May, is one of the most anticipated rounds of the season. It is often referred to as the "national day of football" and since it precedes a national holiday, games usually see higher attendance than other rounds.

Teams receive three points for a win and one point for a draw. No points are awarded for a loss. Teams are ranked by total points, then goal difference, goals scored, and then head-to-head records used to separate teams on equal points. At the end of each season, the club with the most points is crowned "League Winner". The title of "Norwegian Champions" is reserved for the winners of the Norwegian Football Cup. The two lowest placed teams are automatically relegated to the Norwegian First Division and the top two teams from the First Division take their place. The fourteenth placed team in Eliteserien is also in danger of being relegated and must enter play-offs against one team from the First Division to stay in the top flight.

Changes in competition format

Eliteserien teams in international competition

Rosenborg (11 times) and Molde (once) are the only Norwegian clubs to participate in the UEFA Champions League group stage. Rosenborg reached the quarterfinal in the 1996–97 season. They were eliminated by runners-up Juventus with 1–3 on aggregate. In the 1968–69 season, Lyn lost the European Cup Winners' Cup quarterfinal against runners-up Barcelona with 4–5 on aggregate. Brann lost the quarterfinal against Liverpool in the 1996–97 UEFA Cup Winners' Cup and Vålerenga lost the quarterfinal against Chelsea in the 1998–99 UEFA Cup Winners' Cup with 2–6 on aggregate. Molde reached the round of 16 in UEFA Cup/UEFA Europa League in the 2020-21 season.

Clubs

Current members

The following sixteen clubs are competing in the Eliteserien during the 2023 season.

Notes

List of champions

Below is a list of the gold, silver and bronze medalists in the Norwegian top flight since its beginning in 1937–38. (The Norwegian Cup has been played since 1902, and is still officially known as the Norwegian Championship, presented with "The King's Cup".) During 1937–1948 the name of the league was Norgesserien ("The League of Norway"), 1948–1962 Hovedserien ("The Main League"), 1963–1989 1. divisjon ("1st Division"), and from 1990 Tippeligaen (sponsored name) or Eliteserien ("The Elite League", a generic name).

From 1937 until 1948, the championship was decided through a playoff between the winners of the various regional leagues in Southern Norway. From 1948 until 1961, the 16-team league was divided into two groups, and decided by a final match between the group winners. Since then it has been a round-robin decided through a league table. Bronze finals were played in 1960 and 1961; before that no bronze medals were awarded. Note that clubs from Northern Norway (including Bodø/Glimt and Tromsø IL), allegedly due to travel distance, were not allowed in the top division until 1972, but a separate Northern Norwegian Cup was played. Furthermore, northern Norwegian teams had stricter promotion rules until 1979. The league did not play during the period 1940–1946 because of the World War II.

See below for a list of medalists by club.

Medalists by year
The following medals have been awarded:

Note: 1 First season when North Norwegian teams were allowed to play in the top division.

Medalists by club
 Eliteserien title holders

The following clubs have won one or more Eliteserien medals since 1937–38:

Honoured clubs
Clubs in European football are commonly honoured for winning multiple league titles and a representative golden star is sometimes placed above the club badge to indicate the club having won 10 league titles. In Norway the star symbolizes 10 Eliteserien titles. Rosenborg was the first team to introduce a star when they won their 10th title in 1995. No club has introduced a star since 2006, when Rosenborg won their 20th league title to put a second star on their badge. The clubs closest to their first are Fredrikstad with 9 Eliteserien titles and Viking with 8 Eliteserien titles. The following table is ordered after number of stars followed by number of Eliteserien titles.

Statistics updated as of the end of the 2022 season

Sponsorship
From 1990 to 2016, Eliteserien had title sponsorship rights sold to Norsk Tipping.

Eliteserien has a number of official partners and suppliers. The first official ball supplier for the league is Select who on 27 October 2017 signed a three-year contract to deliver official balls. The deal began from the start of the 2018 season and was renewed ahead of the 2022 season.

Broadcasters
The broadcasting rights were in December 2015 secured by Discovery Networks who signed a six-year deal giving them rights to broadcast all the 240 games in Eliteserien from 2017 to 2022. The deal was worth NOK 2.4 billion. In December 2020, TV 2 acquired the broadcasting rights from 2023 to 2028 in a deal worth NOK 4.5 billion.

All matches are broadcast internationally on Eleven Sports.

In Balkans, the league is currently aired on Sport Klub.

In the United Kingdom and Ireland  matches are aired live on OneFootball.

Stadiums

Since the competition format was changed to a one-group top flight in 1963, Eliteserien football has been played in 56 stadiums. As of the start of the 2020 season, Ullevaal Stadion has hosted the most matches in the top flight with 697. Since the opening of Vålerenga's new stadium Intility Arena in August 2017, no clubs in Eliteserien use Ullevaal Stadion as their home ground. Two stadiums that have seen Eliteserien football (1963–) have now been demolished.

The stadiums for the 2023 season show a large disparity in capacity: Lerkendal Stadion, the home of Rosenborg, has a capacity of 21,421 with Nadderud Stadion, the home of Stabøk, having a capacity of 4,938. The combined total capacity of Eliteserien in the 2023 season is 175,938 with an average capacity of 10,996.

The Eliteserien's record average attendance was set during the 2007 season. This record attendance recorded an average attendance of 10,521 with a total attendance of just under 2 million. The 2 million mark was crossed after the 2009 league extension to sixteen teams. 2,151,219 was the total attendance in 2009, which is the record total attendance.

Managers
Managers or head coaches in the Eliteserien are involved in the day-to-day running of the team, including the training, team selection, and player acquisition. Their influence varies from club-to-club and is related to the structure of the club and the relationship of the manager with fans. Managers are required to have a UEFA Pro Licence which is the final coaching qualification available, and follows the completion of the UEFA 'B' and 'A' Licences. The UEFA Pro Licence is required by every person who wishes to manage a club in the Eliteserien on a permanent basis.

In the 2019 season, only one manager or head coach was sacked. On 2 December 2019, Jörgen Lennartsson of Lillestrøm was sacked after the final round of the season after the team finished in 14th place. He was replaced by Tom Nordlie ahead of the relegation play-offs. Bjørn Petter Ingebretsen of Strømsgodset resigned on 15 May due to health problems and Henning Berg of Stabæk was signed by Cypriot club AC Omonia on 6 June. In the 2020 season, only one manager or head coach has left his position; Eirik Horneland left Rosenborg on a mutual consent on 26 June 2020.

Statistics

League ranking and European qualification

In the UEFA coefficient, UEFA's rankings of European leagues based on their performances in European competitions over a five-year period, the league ranked 27th at the end of the 2012–2013 European season, its lowest ranking since 1993. The league's highest ranking, tenth place, came in 1998. The winners of the previous calendar year's Eliteserien enter the second qualifying round of the UEFA Champions League, while the cup winners enter the second qualifying round of the Europa Conference League. The second and third placed teams also enters the second qualifying round of the Europa Conference League. In the 2013–2014 season, Norway also had an additional place in the first qualifying round of the Europa League due to its fair play ranking.

The following data indicates Norwegian coefficient rankings between European football leagues.

Country ranking
UEFA association coefficients as of the end of the 2022–23 season, for league participation in the 2024–25 European football season (Previous year rank in italics):

 14.  (12)  Ukrainian Premier  League (29.500)
 15.  (16)  Czech First League (29.050)
 16.  (17)  Eliteserien (29.000)
 17.  (18)  Danish Superliga (27.825)
 18.  (19)  Croatian Football League (27.150)

Club ranking
UEFA 5-year Club Ranking as of 29 April 2022:
 88    Molde (19.000)
 94  Bodø/Glimt (17.000)
 106   Rosenborg (15.000)
 235. (new) Vålerenga (5.450)
 236.  Viking (5.450)

Attendance
From 1963 to 1971, the league consisted of ten teams (90 matches a year). Between 1972 and 1994, the league consisted of 12 teams (132 matches a year). The number was raised to 14 teams (182 matches a year) in 1995 and to 16 teams (240 matches a year) in 2009. Attendances reached peaks in 1963, 1968, 1977 and 2007, and were at their lowest in 1986.

The record for highest average home attendance for a club was set by Rosenborg in 2007 (19,903 over 13 home matches). 12 October 1985 saw the record for highest attendance at a match, with 28,569 in the game between Rosenborg and Lillestrøm at Lerkendal Stadion. The highest ever average attendance for Eliteserien as a whole was set in 2007 with 10,521.

 = Restricted due to Covid-19.

Players

Individual records

Most appearances

Most goals scored

Foreign players

Awards

Trophy
The winners of Eliteserien win two trophies. One small trophy in silver which they keep and one bigger trophy which are held only by reigning champions. The big trophy was introduced in 2012 and all winners from 2012 and onwards will get its club's name engraved on it. The ribbons that drape the handles are presented in the team colours of the league champions that year.

See also

Toppserien (Women's top division)
Norwegian football top scorers
List of football clubs in Norway
List of Eliteserien Champions from 1938 to present time

Notes and references

External links

Football Association of Norway
All-time Eliteserien table from 1963 to 2008
Tippeligaen Stats, Fixtures, Results and Team Profiles
Norway – List of Champions, RSSSF.com

1
Nor
Professional sports leagues in Norway
1937 establishments in Norway
Sports leagues established in 1937
Summer association football leagues

Eliteserien


Općinska A nogometna liga Pakrac je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bio klub "Begovača" iz Šeovice.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga ZO Bjelovar – Jug 1983./84.
 Međuopćinska liga Daruvar – Grubišno Polje 1983./84.
 Općinska A nogometna liga Bjelovar 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 digi-pakrac.com, "Pakrački vjesnik", Godina 1983
 digi-pakrac.com, "Pakrački vjesnik", Godina 1984
 digi-pakrac.com, "Pakrački vjesnik" - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 248, izdano 27. lipnja 1984., str. 8 (iz sportskog života; završna ljestvica), preuzeto 10. kolovoza 2021.
 digi-pakrac.com, "Pakrački vjesnik" - petnaestodnevnik OK SSRN Pakrac, br. 232, izdano 13. rujna 1983., str. 8 (iz sportskog života; najava lige), preuzeto 10. kolovoza 2021.

1983-84 A
Pakrac-A
1983-84 Pakrac

Općinska A nogometna liga Pakrac 1983./84.


Le cimetière de Kulosaari (), aussi appelé cimetière de Leposaari () occupe l'ile Leposaari.
Leposaari est une île du golfe de Finlande dans le quartier Kulosaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
L'île de Leposaari est relié à l'île Kulosaari par un remblai étroit.
Le cimetière de Kulosaari est le plus petit cimetière sous le contrôle de l'association paroissiale d'Helsinki.

Le cimetière de Kulosaari occupe une superficie d'environ deux hectares.
Le cimetière de Kulosaari compte un total de 842 tombes et fin novembre 2015, environ 1 730 personnes y étaient enterrées.

Personnalités inhumées

 Jaakko Ahokas, professeur
 Tauno Alava, agent des chemins de fer
 Harald Andersén, compositeur
 Harald Andersin, architecte
 Pekka Anttila, réalisateur
 Pontus Artti, Diplomate
 Erik Berner, directeur général
 Otto Brunila, armateur
 Martin Brushane, batteur et trompettiste de jazz
 Ragnar Bäckman, capitaine
 Jaakko Enkovaara, PDG
 Einar Flinckenberg, architecte
 Allan Franck, médaillé olympique
 Allan Granfelt, homme d'affaires
 Helge Gyllenberg, professeur

 Gisela Gästrin, médecin émérite
 Magnus Haaksalo, général
 Niilo Hakkarainen, PDG
 Erik Heinrichs, général d'infanterie,
 Arne Helander, architecte
 Benjamin Helander, professeur,
 Uuno Hirvonen, écrivain
 Lightning Deer, éditeur et traducteur
 Herman Hortling, professeur
 Martti Ilveskorpi, influenceur
 Jarl Jaatinen, architecte
 Stig Jaatinen, professeur

 Pauli Jalassola, directeur général
 Kurt Jansson Secrétaire général adjoint de l'ONU
 Urho Jonkka, général de division
 Bertel Jung, architecte
 Felix Jungell, acteur et chanteur
 Kurt Jäger, producteur de films
 Kurt Kaira, ministre

 Hannes Kolehmainen, champion olympique

  Matti Korhonen, Gouverneur de la Banque de Finlande
  Kaarlo Koskimies, chancelier
 Anders Kramer, PDG
 Håkan Krogius, diplomate
 Lolo Krusius-Ahrenberg, professeur, historien
 Elo Kuosmanen, acteur et danseur
 Urho Kähönen, homme politique
 Launo Laakkonen, conseiller industriel,
  Adolf Lindfors, directeur du Théâtre National
 Armas Lindgren, architecte
 Olavi Linnamies, conseiller forestier
 UNE. K. Loimaranta, adjoint au maire d'Helsinki
 E. O. Mansukoski, PDG

 Ingvar S. Melin, homme politique
 Maria Melin, travailleuse
 Hjalmar Neovius, président de la Cour suprême
 Kuno Nevakari, professeur de médecine dentaire
 Armas Nissilä, Jaeger
 Eino Nivanka, chercheur littéraire, bibliothécaire
 Aarni Nyberg, membre de l'Académie des sciences
 Hannes Nylander, conseiller agricole, député
 Martti Paalanen, architecte
 Aarno Pajunen, conseiller commercial,
 Frans Pehkonen, président de la Cour suprême
 Kauko Pirinen, historien
 Uolevi Poppius, lieutenant-général
 Bruno Procopé, Conseiller Commercial
 Jaakko Rahola, recteur
 Aimo Reitala, historien de l'art

 Erkki Riimala, régisseur publicitaire,
 Tiina Rinne, actrice
 Hanna Rönnberg, peintre et auteur
 E. A. Saarimaa, professeur
 Iris Salin, artiste danseuse
 Antti Salmenlinna, architecte d'intérieur
 Heikki Salomaa, musicien,
 Ahti M. Salonen, homme politique
 Erkki Salonoja, conseiller commercial,
 Karl Sandelin, architecte
 Risto Sarvas, directeur
 Kurt Simberg, architecte
 Jorma Soiro, directeur général
 Arne Somersalo, lieutenant-colonel, député
 Kaarle Sorkio, ministre,
 Wolter Stenbäck, directeur
 Einar Stenij, professeur
 Esko Suhonen, architecte, professeur
 Pekka Suhonen, auteur
 Antti Suviranta, président de la Cour administrative suprême
 Bruno Suviranta, économiste,
 Timo Suviranta, basketteur
 Paavo Talvela, général d'infanterie
 Jukka Tammenoksa, PDG
 Aarne Tarasti, chef de cabinet

 Eeva Therman-Patau, chercheuse
 J. J. Tikkanen, historien de l'art
 Sakari Timonen, gynécologue,
 Ilmari Turja, auteur, journaliste
 Onni Turpeinen, pharmacien,
 Asko Vilkuna, professeur, ethnographe
 Gustav Vilka, académicien, ethnographe
 Armas Willamo, producteur de films
 Martti Vuorenjuuri, journaliste
 Leo Vuoristo, PDG
 Aarne I. Välikangas, adjoint au maire d'Helsinki

Galerie

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Archipel d'Helsinki

Liens externes

Île du golfe de Finlande
Île d'Helsinki
Kulosaari
Cimetière à Helsinki

Cimetière de Kulosaari


Charles Edmund Cullen () este un criminal în serie american. Cullen a mărturisit autorităților că a ucis cel puțin patruzeci de pacienți în cursul a șaisprezece ani de carieră de asistent medical în New Jersey. Cu toate acestea, în interviuri ulterioare cu poliția, psihiatri, și jurnaliști,  a devenit evident că el a ucis mai mulți oameni, al căror nume nu și-l putea aminti, deși putea de multe ori menționa detalii ale crimelor respective. Experții au estimat că acesta poate fi în cele din urmă responsabil pentru 400 de decese, ceea ce l-ar face cel mai prolific criminal în serie din istorie.

Biografie
Cullen s-a născut în West Orange, New Jersey, fiind cel mai mic dintre opt frați. Tatăl său, un șofer de autobuz, avea 58 de ani când s-a născut Cullen și a murit când el avea șapte luni. La vârsta de nouă ani, Cullen, care și-a descris copilăria ca fiind mizerabilă, a avut prima din multe tentative de  sinucidere, consumând substanțe chimice dintr-un set de chimie. Mai târziu, lucrând ca asistent, Cullen a pretins că avea fantezii despre furtul de medicamente de la spitalul unde lucra și despre folosirea lor pentru a-și pune capăt vieții.

În 1977, mama lui Cullen a murit într-un accident de mașină. În anul următor, el a renunțat liceu și s-a înrolat în Marină, unde a servit la bordul submarinului USS Woodrow Wilson. A înaintat la gradul de subofițer clasa a treia, ca parte din echipa care a operat rachetele Poseidon de la bordul navei. Când a început să dea semne de instabilitate, Cullen a fost transferat la nava de aprovizionare USS Canopus. El a încercat să se sinucidă de șapte ori de-a lungul anilor. Astfel, a fost scutit de serviciul în Marină din motive medicale, în 1984.

La scurt timp după asta, Cullen s-a înscris la Școala de Asistență Medicală a Spitalului Mountainside din Montclair, New Jersey. Fiind ales președintele clasei sale, a absolvit în 1987 și a început să lucreze la secția de arși a Centrului Medical Sfântul Barnaba în Livingston.

Crime

Primele crime mărturisite de Cullen au avut loc la Sf. Barnaba. Pe data de 11 iunie 1988, a administrat o doză letală intravenoasă de medicamente unui pacient. El a recunoscut că a ucis mulți alți pacienții la Sf. Barnaba, inclusiv un pacient suferind de SIDA, care a murit după ce i-a fost administrată o supradoză de insulină. Cullen a părăsit Centrul Medical Sf. Barnaba în ianuarie 1992, când autoritățile spitalului au demarat o investigație pentru a afla cine a contaminat pungile de transfuzie; ancheta a stabilit că, cel mai probabil, Cullen a fost responsabil, fapt care a rezultat în moartea a zeci de pacienți la spital.

La o lună după ce a părăsit Sf. Barnaba, Cullen a prins o slujbă la Spitalul Warren în Phillipsburg, unde a ucis trei femei în vârstă, oferindu-le supradoze de digoxină, medicament pentru inimă. Ultima lui victimă a spus că un "asistent medical meschin" a injectat-o în timp ce dormea, dar membrii familiei sale și furnizorii de servicii medicale de la spital i-au respins comentariile ca fiind nefondate. În anul următor, Cullen s-a mutat într-un apartament la subsol în Phillipsburg, în urma unui divorț litigios de soția sa, împărțind custodia fiicelor sale. Mai târziu, a pretins că a vrut să renunțe în 1993 la slujba sa în domeniul îngrijirii medicale, dar pensia alimentară impusă de instanță l-a forțat să continue să lucreze.

În martie 1993, Cullen a intrat prin efracție în casa unei colege de muncă, în timp ce ea și fiul ei dormeau, dar a plecat fără a-i trezi. Apoi a început să o urmărească pe aceeași femeie, care a depus o plângere la poliție împotriva lui. Ulterior, Cullen a pledat vinovat pentru violare de domiciliu și a primit un an de eliberare condiționată. La o zi după arestarea sa, Cullen a încercat să se sinucidă din nou. Acesta și-a luat două luni liber de la serviciu și a fost tratat pentru depresie în două unități de psihiatrie, dar a încercat iar să se sinucidă de două ori înainte de sfârșitul anului 1993, moment în care a renunțat la slujba lui de la Spitalul Warren.

Cullen a început un stagiu de trei ani în unitatea de terapie intensivă/îngrijire cardiacă a Centrului Medical Hunterdon în Flemington. El a susținut că nu a făcut rău nimănui în primii doi ani aici, dar arhiva spitalului pentru acea perioadă de timp a fost distrusă până la momentul arestării sale în 2003. El a recunoscut ca a ucis cinci pacienți între ianuarie și septembrie 1996, din nou, cu supradoze de digoxină. Cullen apoi a găsit de lucru la Spitalul Morristown, dar curând a fost concediat pentru prestație slabă. A rămas șomer timp de șase luni și nu a mai plătit pensia alimentară. Cullen a fost internat la un spital de psihiatrie, dar a plecat de acolo după puțin timp.

În februarie 1998, Cullen a fost angajat de un centru de reabilitare în Allentown, Pennsylvania, unde a îngrijit un salon de pacienți dependenți de aparate pentru respirație. Acolo, Cullen a fost acuzat că nu a administrat medicamentele pacienților conform orarului și a fost concediat după ce a fost văzut intrând în camera unui bolnav cu seringi în mână. Pacientul a sfârșit cu un braț rupt, dar se pare că nu a primit nicio injecție. tot aici, Cullen a provocat moartea unui pacient, pentru care a fost dată vina pe o altă asistentă. După ce a fost concediat de la centrul de reabilitare, s-a angajat la Easton Spital în Easton, Pennsylvania, din noiembrie 1998 până în Martie 1999. La 30 decembrie 1998, el a ucis încă un alt pacient cu digoxină. Testele făcute de un medic legist au arătat cantități letale de digoxină în sângele preluat de la pacient, dar o anchetă internă în spital a fost neconcludentă; nimic nu l-a indicat în mod definitiv pe Cullen drept criminal.

Chiar și cu istoria lui de instabilitate mentală și numărul de decese din timpul serviciului la diverse spitale, Cullen a continuat să-și găsi de lucru din cauza unui deficit de asistente medicale la nivel național. În Martie 1999, Cullen a primit o slujbă la spitalul de arși din Lehigh Valley din Allentown, unde a ucis un pacient și a a mai avut o tentativă de a-l ucide pe altul. O lună mai târziu, el a demisionat de bună voie, de la spitalul Lehigh Valley și a fost angajat la o unitatea de îngrijire a cardiacilor la spitalul St. Luke din Betleem, Pennsylvania. În următorii trei ani, Cullen a ucis cel puțin cinci pacienți și este cunoscut că a încercat să omoare încă doi. Pe data de 11 ianuarie 2000, a încercat iar să se sinucidă, prin intoxicare cu monoxid de carbon în cada de baie. Vecinii lui au simțit miros de fum și au sunat pompierii și poliția. A fost dus la un spital și un centru de psihiatrie, dar a revenit acasă în ziua următoare.

Nimeni nu a bănuit că el omora pacienți la spitalul St. Luke, până când un coleg de-al său a găsit flacoane de medicamente într-un cos de gunoi. Drogurile acestea nu aveau vreo valoare semnificativă în afara spitalului, nefiind folosite de consumatorii de droguri recreaționale, furtul lor părea curios. O ancheta a arătat că Charles Cullen a luat medicamentele. I-a fost oferită o înțelegere cu unitatea medicală: să demisioneze și să i se dea o recomandare neutră, sau să fie concediat. El a demisionat și a fost escortat afară din clădire în iunie 2002. Șapte dintre colegii lui de la spitalul St. Luke ay alertat mai târziu autoritățile despre suspiciunile lor, potrivit cărora, Cullen a folosit medicamentele pentru a ucide pacienți. Anchetatorii nu au investigat niciodată trecutul lui, iar cazul a fost închis nouă luni mai târziu din cauza lipsei de dovezi.

În septembrie 2002, Cullen a început să lucreze în unitatea de asistență medicală de la spitalul Somerset în Somerville, New Jersey. El începuse o relație cu o femeie în jurul acestei date, dar depresia s-a agravat. Cullen a ucis cel puțin opt pacienți și a încercat să omoare cel puțin unul în plus până la jumătatea anului 2003, folosind digoxină, insulină, și epinefrină.

Curând după aceea, spitalul Somerset a început să observe indicii ale fărădelegilor lui Cullen. Sistemul de computere al spitalului a arătat că Charles accesa înregistrările pacienților care nu fuseseră puși sub îngrijirea sa, colegii de muncă îl văzuseră în camerele acestor pacienți, iar dozatorul computerizat de medicamente arăta că el solicita medicamente care nu fuseseră prescrise acestor bolnavi. Drogurile pe care le solicitase erau destul de ciudate, multe cereri fiind imediat anulate, iar mai multe cereri se repetau după o perioadă de câteva minute. În iulie 2003, directorul executiv al Biroului de Informații despre Otrăvuri din New Jersey a avertizat reprezentanții spitalului că cel puțin patru supradoze suspecte indică posibilitatea că un angajat a ucis pacienții. Spitalul a amânat contactarea autorităților până în octombrie. Până atunci, Cullen a ucis cel puțin încă cinci pacienți și a încercat să omoare un al șaselea.

Atunci când un pacient de la Somerset a murit de hipoglicemie în octombrie 2003, spitalul a alertat poliția. Pacientul a fost ultima victimă a lui Charles Cullen. Funcționarii de stat au criticat aspru spitalul pentru incapacitatea de a constata o supradoză nefatală de insulină, administrată de Cullen, în luna august. O anchetă în istoricul angajărilor lui lui a relevat suspiciuni din trecut cu privire la implicarea sa în alte decese. Somerset l-a dat afară pe Cullen pe 31 octombrie 2003, aparent pe motiv de fals în cererea de angajare. Colega sa, asistenta Amy Loughren, a alertat poliția după ce a devenit alarmată cu privire la istoricul lui de accesare a drogurilor, legându-l astfel de moartea pacienților. Poliția l-a ținut sub supraveghere timp de mai multe săptămâni, până au terminat ancheta.

Arestarea și condamnarea
Cullen a fost arestat la un restaurant pe 12 decembrie 2003, acuzat de crimă și o acuzație de tentativă de omor. Pe 14 decembrie, a recunoscut în fața detectivilor de la omucideri, Dan Baldwin și Tim Braun, că l-a omorât pe protul Florian Gall și a încercat să-l ucidă pe Jin Kyung Han, amândoi pacienți la Somerset. În plus, Cullen a spus polițiștilor că a ucis cel puțin patruzeci de pacienți în șaisprezece ani de carieră. În aprilie 2004, Cullen a pledat vinovat în fața tribunalului pentru ucidere a  treisprezece pacienți și tentativa de a ucide alți doi prin injecție letală, în timp ce era angajat la Somerset. Ca parte din înțelegere, el a promis să coopereze cu autoritățile dacă nu vor solicita pedeapsa cu moartea pentru crimele sale. O lună mai târziu, el a pledat vinovat pentru uciderea a trei pacienți în New Jersey. În noiembrie 2004, Cullen a pledat vinovat într-o judecată în Allentown pentru uciderea a șase pacienți și tentativa de a omoarî alți trei oameni.

Pe 2 martie 2006, Cullen a fost a primit optsprezece condamnări pe viață în New Jersey, nefiind eligibil pentru eliberare condiționată până în anul 2403. În prezent, el este ținut la Închisoarea de Stat din New Jersey, în Trenton. Pe 10 martie, Cullen a fost adus în sala de judecată pentru o audiere. Acesta, supărat cu judecătorul, a ținut să repete: "Onorată instanță, trebuie să coborâți" timp de treizeci de minute până ce judecătorul William H. Platt a cerut să-i fie pus căluș în gură lui Cullen, dintr-o cârpă și bandă adezivă. Chiar și după ce a fost legat, el a continuat să încerce să repete fraza. În această audiere, Platt i-a dat o suplimentare de șase condamnări pe viață. Ca parte din înțelegere, Cullen a lucrat cu autoritățile pentru a identifica alte victime. În prezent, ispășește o sentință de închisoare pe viață fără eliberare condiționată pentru peste 100 de ani.

Motiv
Cullen a declarat că a administrat supradoze pacienților în scopul de a-i cruța de vreun stop cardiac sau respirator. Le-a spus detectivilor că nu putea suporta să audă despre sau să fie martor la încercările de a salva viața unei victime. De asemenea, a declarat că le-a dat pacienților supradoze pentru a putea pune capăt suferinței lor și pentru a preveni personalul spitalului din a-i dezumaniza. Cu toate acestea, nu toate victimele lui au fost pacienți în stadiu terminal. Unii, cum ar fi Gall, erau de așteptat să-și revină înainte ca el să-i fi ucis. Asistenta Lynn Tester a descris multe dintre victime ca ""persoane în curs de ameliorare", într-un interviu dat poliție.

Anchetatorii au declarat că Charles ar fi cauzat pacienții să sufere, dar el nu pare să realizeze acest lucru, în contradicție cu afirmațiile sale despre dorința de a salva pacienții. În mod similar, Cullen a spus anchetatorilor că, deși de multe ori el a observat pacienții suferind mai multe zile, decizia de a comite fiecare crimă a fost luată din impuls. Cullen a spus detectivilor în decembrie 2003 că a trăit majoritatea vieții sale în ceață și că nu mai are amintiri legate de uciderea celor mai multe dintre victimele sale. A mai spus că nu-și poate aminti câți a omorât sau de ce i-a ales. În unele cazuri, Cullen nega vehement că a comis vreo crimă la o anumită facilitate, dar, după examinarea dosarelor medicale, a recunoscut că a fost implicat în moartea pacienților.

Referințe

Nașteri în 1960
Ucigași în serie americani
Americani în viață
Oameni din Pennsylvania
Marinari ai United States Navy
Oameni din New Jersey

Charles Cullen


The Grammy Award for Producer of the Year, Classical is an honor presented to record producers for quality classical music productions at the Grammy Awards, a ceremony that was established in 1958 and originally called the Gramophone Awards. Honors in several categories are presented at the ceremony annually by the National Academy of Recording Arts and Sciences of the United States to "honor artistic achievement, technical proficiency and overall excellence in the recording industry, without regard to album sales or chart position".

Originally known as the Grammy Award for Classical Producer of the Year, the award was first presented to James Mallinson at the 22nd Grammy Awards (1980). The name remained unchanged until 1998, when the category became known as Producer of the Year, Classical. According to the category description guide for the 52nd Grammy Awards, the award is presented to album producers "whose recordings, released for the first time during the eligibility year, represent consistently outstanding creativity in the production of classical recordings". Producers must have produced at least 51% playing time on three separately released recordings (only one of which can be an opera released in DVD format). Producers may submit content as a team only if they worked together exclusively during the period of eligibility.
Anthony Tommasini, music critic for The New York Times, asserted that "In the struggling field of classical recording, it's the producers who take the real risks and make things happen." The honor is presented alongside the award for Producer of the Year, Non-Classical

As of 2023, David Frost, Steven Epstein, Robert Woods and Judith Sherman share the record for most wins, with seven each. while James Mallinson has been presented the award three times. Two-time recipients include Joanna Nickrenz (once alongside Marc Aubort). Elaine Martone received the honor in 2007. David Frost is the son of Thomas Frost, who received an award in the same category in 1987.

Recipients

 Each year is linked to the article about the Grammy Awards held that year.

See also

 American classical music
 List of Grammy Award categories

References

General
  Note: User must select the "Producer" category as the genre under the search feature.

Specific

External links
Official site of the Grammy Awards

Awards established in 1980
Producer of the Year Classical


Petra Meier to Bernd-Seidl (* 8. Juni 1957 in Stockholm) ist eine deutsche Politikerin und Rechtsanwältin. Sie war von 2000 bis 2012 Oberbürgermeisterin von Lindau (Bodensee).

Sie studierte Jura in Regensburg und Münster. Danach war sie ab 1988 bei mehreren Kommunalverwaltungsbehörden im Münsterland tätig, unter anderem als Leiterin eines Ordnungsamtes und als Leiterin eines Haupt-, Personal- und Schulverwaltungsamtes. Von 1994 bis 2000 war sie hauptamtliche Beigeordnete in Coesfeld.

Im Jahr 2000 wurde sie zur Oberbürgermeisterin von Lindau gewählt. Sechs Jahre später wurde sie wiedergewählt. Zudem gehörte sie ab 2002 dem Kreistag des Landkreises Lindau an. Als Parteilose war sie dort Mitglied der CSU-Fraktion, bis sie Anfang 2011 zur Fraktion der Freien Bürger Lindau wechselte. Diese unterstützten sie auch bei der turnusmäßigen Oberbürgermeisterwahl 2012, bei der sie jedoch im ersten Wahlgang nur 17,92 Prozent der Stimmen erhielt und damit den Einzug in die Stichwahl verfehlte. Seit Mai 2012 ist sie als Rechtsanwältin und Mediatorin tätig. Seit Mai 2014 ist sie Fraktionsvorsitzende der Freien Bürgerschaft Lindau im Lindauer Kreistag.

Weblinks
 Website von Petra Seidl

Einzelnachweise

Bürgermeister (Lindau (Bodensee))
Rechtsanwalt (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1957
Frau

Petra Seidl