الغرناطي ، فن الآلة أو "الرومي" هو نوع من الموسيقى الأندلسية المنتشر خصوصا في منطقة المغرب العربي، حيث يعتمد على مفهوم النوبة وعلى مجموعة مصطلحات تشترك فيها أنماط الموسيقى الأندلسية المغاربية. ويعتبر فن المطروز أحد أنواعه.

تاريخ

تعتبر مدن قرطبة وإشبيلية وبلنسية المهد الأول لهذا الفن حيث كانت هذه الحواضر الأندلسية خلال القرن الحادي عشر الميلادي تتنافس فيما بينها لتقديم أجود ما تعرفه في هذا المجال، وقد شكل هذا الأسلوب الذي عرفته هذه الفترة التاريخية في المدرسة الغرناطية الأولى. في حين تشكلت المدرسة الغرناطية متأخرة بعد اكتمال معالمها كتركيب لمجموعة من الأساليب السابقة في القرن الخامس عشر الميلادي، آخر فترة من وجود العرب بالأندلس وقبل خروج بني الأحمر من آخر معقل المسلمين بغرناطة.

بعد سقوط الأندلس وخلال القرن 13 نزح العديد من المهاجرين إلى دول شمال افريقيا فنزح مهاجرو قرطبة إلى مدينة تلمسان، ومهاجرو إشبيلية إلى تونس فيما نزح مهاجرو بلنسية إلى مدينة فاس. نتيجة لعلاقات التحالف التي كانت قائمة بين الدولة الزيانية وبني الاحمر آنذاك استقر فن الطرب الغرناطي بعد سقوط الخلافة في الأندلس بمدينة تلمسان، لاحقا وفي بدايات القرن العشرين وبواسطة بعض يهود غرناطة النازحين من الأندلس من جهة وبعض العائلات الجزائرية الهاربة من بطش الاحتلال الفرنسي من جهة أخرى تم نشر هذا اللون الغنائي بالمغرب الأقصى وبالتحديد بمدينتي وجدة والرباط. فيما يعد فن الألة فنا مغربي الطراز.

و تجدر الإشارة أن مصطلح الطرب الغرناطي أو موسيقى غرناطة  كما يحلو للبعض تسميتها تشير في الجزائر حصرا  للموسيقى الأندلسية  التلمسانية, بينما في المغرب الأقصى , فالمصطلح أعم حيث يطلق على الموسيقى الأندلسية عموما ويقوم مركز الدراسات والبحوث الغرناطية في دار السبتي في مدينة وجدة بالاهتمام بهذا التراث وإرساء قواعد استمراره.

مدرسة الغرناطي تشترك فيها أنماط الموسيقى الأندلسية المغاربية عموما ومتعلقة بشكل كبير بالقطر الجزائري الذي تعهد هذا الفن ونمى في أرضه وتراثه من خلال مدينة القليعة وتلمسان وكذالك وهران ويعد جزءا من مدرسة تلمسان في الموسيقى، ويبلغ الرصيد في مدرسة الغرناطي اثني عشرة نوبة كاملة (أي تتضمن المراحل الإيقاعية كلها) وأربع نوبات ناقصة، كما كانت هناك نوبات أخرى تستعمل إيقاعات خاصة تسمى انقلابات.

النوبات
في الطرب الغرناطي 12 نوبة كاملة:
 الرصد
 المزموم
 الزيدان
 المْجَنْبة
 الَحْسِين
 الرَّمْل
 الماية
 رَمْلْ الماية
 السِّيكَة
 الذيل
 رصد الذيل
 الغريب.

 أما الناقصة منها فهي الموال وغْريبَة الحْسْين والجَّرْكاه والعُراق. في كل نوبة خمسة مقاطع أو إيقاعات (ميازين): الَمْصَدَّرْ والبْطايْحِي والدَّرْجْ والاِنْصِرافْ والْمُخْلَصْ.
 أما المشالية والتويشية فهي موسيقى دون إنشاد وتأتي في بداية النوبة والانقلاب بالإنشاد غالبا في بداية النوبة فيما الاستخبار أو الموال فيمكن وضعه بين المقاطع.

انظر أيضًا
 موسيقى مغربية
 أحمد بيرو
 أمينة العلوي
 بهاء روندا
 مهرجان الطرب الغرناطي
 الطرب الأندلسي
 موسيقى جزائرية

مراجع

وصلات خارجية
 دار الغرناطية

موسيقى أندلسية
موسيقى جزائرية
موسيقى مغربية

طرب غرناطي


F-16 Fighting Falcon (Savaşan Şahin), çok amaçlı, tek jet motorlu, 4. nesil savaş uçağı. General Dynamics şirketi tarafından, ABD Hava Kuvvetleri için geliştirilmiştir. Hafif avcı uçağı olarak tasarlanmış olmasına rağmen birçok başka amaç için de kullanılmakta olan avcı uçağıdır. Geniş kullanım alanı ve yüksek manevra kabiliyeti sayesinde birçok ülkeye ihraç edilmiştir. Faal olarak çeşitli ülkeler tarafından kullanılmaktadır. II. Dünya Savaşı sonrası üretilen uçaklar içinde, MiG-21'den (10,000+) ve F-4 Phantom-II'den (5.195) sonra en çok üretilen 3'üncü savaş uçağıdır. Temmuz 2016 itibarıyla 4.573 adet üretilmiştir.

Genel bilgiler
1960'ların sonunda başlatılan LWF (Lightweight Fighter yani Düşük ağırlıklı savaş uçağı projesi) projesi kapsamında General Dynamics firmasının ürettiği ve LWF Projesini kazanan uçaktır. Bugün dünyada 29 ülkenin hava kuvvetleri F-16 savaş uçağının değişik modellerini kullanmaktadır. Günümüzde ABD Hava Kuvvetleri için olmasa da ihracat için geliştirilmiş sürümleri üretilmektedir. 1993 yılında General Dynamics uçak üretim hakkını Lockheed firmasına satmış, Lockheed firması, Martin Marietta firması ile birleşerek Lockheed Martin adını almıştır.

F-16 it dalaşı için sayısız yenileştirmeye girmiş, daha iyi bir görüş için kanopi su damlası şeklinde yapılmış, yüksek G kuvvetiyle yapılan dönüşlerde pilota kolaylık sağlaması için kontrol kolu sağa alınmış ve pilota etki eden G kuvvetini azaltmak için pilot koltuğu arkaya doğru eğik yapılmıştır. Silahları gövde içindeki M61 Vulcan top ve on bir yükleme noktasına takılabilen çeşitli füzelerden oluşmaktadır. Ayrıca 9G'ye dayanabilen ilk avcı uçağıdır. İtiş-ağırlık oranı 1'den yüksek olmamak koşuluyla güçlü tırmanabilmekte ve gerektiğinde dik olarak da hızlanabilmektedir. F-16'nın resmî adı Savaşan Şahin olmasına rağmen, pilotlar tarafından Viper olarak da isimlendirilir.

F-16'nın ABD Hava Kuvvetleri'nde 2025 yılına kadar serviste kalması düşünülmektedir. F-16'lar ile değiştirilecek F-35 Lightning II uçakları 2011'de servise girmeye başlayacak ve kademeli olarak F-16'lar, F-35 Lightning II uçaklarıyla yer değiştirmesi planlanmaktadır.F-16 çok amaçlı bir av-bombardıman uçağıdır. Silahlarını hava ve kara hedeflerine çok yüksek hassasiyetle sevk edebilir. F-16 nın yapımında F-15 ve F-111 gibi kendini ispatlamış uçakların teknolojilerinden yararlanılmıştır. F-16 güçlü radarı sayesinde alçaktan uçan uçakları bile tespit edebilir. F-16 dünyada ilk Elektronik Kumandalı Uçuş (İngilizce: Fly By Wire) yani uçuş kontrol mekanik aksamı elektronik sistemlerle yönetilen ilk savaş uçağıdır. F-16'nın manevra kabiliyeti çok yüksek ve atiktir. Bu da F-16'yı kullanımı zor uçaklar kategorisine sokar. F-16'da HUD, HOTAS, "Damla" Kanopi gibi özellikler de kullanılmıştır. F-16 tam yüklü olarak yaklaşık 9g'ye dayanabilir (hava yer görevlerinde azami 5.5g).

Çok yönlü taktik ve avcı uçağı olan F-16 uçakları havadan havaya ve havadan yere savaş kabiliyetine sahiptir. F-16A/C/E serisi tek kişilik F-16B/D/F/I serisi ise çift kişiliktir. F-16 uçağında General Electric (Blok 30 40 50 60) ve Pratt & Whitney (Blok 1 5 10 15 20 25 32 42 52) firmalarının ürettiği turbofanlı tek motor mevcuttur. Hava alığı yere çok yakın olduğu için YAMAHA (motora giren yabancı maddelerin yarattığı hasar) alması çok kolaydır. Bu nedenle uçağın bulunduğu ve taksi yaptığı yerlerin en ufak maddelerden dahi arındırılması gerekir. Ayrıca bu hava alığı uçak üzerinde çalışan personel için son derece tehlikelidir. Uçak en düşük seviyede çalışırken bile motor bir insanı çekebilecek kadar emiş gücü oluşturup bir kazaya neden olabilir. Bu tür kazalar Türkiye'de de yaşanmıştır ve maalesef ölümle sonuçlanmıştır.

F-16 uçağının tek motorlu olması nedeniyle uçağa elektrik ve hidrolik takat gelmediği zamanlarda acil olarak elektrik gücü sağlayan ünite (EPU) devreye girer. Bu sistemde yakıt olarak kullanılan Hidrazin insan vücuduna temas ettiğinde veya buharına maruz kalındığında sağlık açısından zararlı etkilere sahiptir. Bundan dolayı kaza/kırım olaylarında ya da acil durumlarda uçağa yaklaşmadan önce uçağın sağ yan tarafında bulunan gösterge ve dedektörleri iyice kontrol edilir, uçağa herhangi bir müdahalede bulunmadan önce EPU sistemi emniyet pimi takılarak ve pilot kabininden OFF edilerek devreden çıkartılır.

Varyasyonlar

YF-16
Pentagon 1969 yılında Hava Kuvvetleri için F-15 Eagle'ın; Donanma için F-14 Tomcat'in görevini yapabilecek, LWF (Light Weight Fighter) yani hafif avcı uçağı programını başlattı.

LWF projesi için General Dynamics'in geliştirdiği F-16'nın prototipi de diyebileceğimiz YF-16'nın (72-1567) hangardan çıkış töreni 13 Aralık 1973'te Fort Worth tesislerinde yapıldı.

20 Ocak 1974 gününde pistte yapılan yüksek hızlı taxi testi yapılırken uçak havalandı ve resmî olmayan ilk uçuşunu bu şekilde yapmış oldu.

20 Ocak'ta yaptığı ilk uçuşta yatay stabilizede meydana gelen hasar onarılıp, kalan diğer yer testleri de tamamlandıktan sonra 2 şubat 1974'te Edwards Hava Kuvvetleri üssünde, Phil Oestricher'ın kontrolünde ilk uçuşunu gerçekleştirdi.

Yapılan çeşitli testlerde LWF programını rakibi Northrop YF-17 karşısında başarıyla tamamladı ve programın galibi oldu.

 8 adet üretildi (6 tane YF-16A 2 tane YF-16B)
 Motoru: Pratt & Whitney F100

F-16A/B Block 1

 F-16'nın ilk seri üretim versiyonudur.
 Amerika dışında Norveç Hollanda, Belçika ve Danimarka'ya da ihraç edilmiştir
 Siyah radomu'yla diğer F-16'lardan kolayca ayırt edilebilir.
 Westinghouse üretimi AN/APG-66 Pulse Doppler radarına sahip.
 Pratt & Whitney F100-PW-200 motoru ile art yakıcıyla 23,830 Pound yani 106 kN itiş gücü sağlar.
 1982 yılında Pacer Loft I ve Pacer Loft II (1983) projeleriyle Block 5 ve Block 10 seviyelerine modernize edildi.
 94 adet üretilmiştir.

F-16A/B Block 5

 Block 1 ile aynı aviyonik alt yapıya sahip.
 İt dalaşlarında dezavantaj sağladığı için siyah radom griye değiştirildi. Gelecekte bu standart oldu.
 Harbe hazırlık oranı arttırıldı.
 Daha sonra Peacer Loft I ve II ile Block 10 seviyesine çıkartılmak üzere toplamda 197 adet üretildi.
 128 adet üretilmiştir.

F-16A/B Block 10

 Block 1 ve 5'e kıyasla hava alığı altında bulunan UHF telsiz anteni küçültüldü.
 Dışarıdan fark edilemeyecek yine harbe hazırlık oranını arttıracak modifikasyonlar yapıldı.
 Daha sonra bazı Amerikan F-16'ları Block 15OCU seviyesine modernize edildi.
 Amerikan Hava Kuvvetlerine bağlı 24 tane Block 10 F-16 Çöl Kartalı Harekâtı'nda yakın hava desteği amacıyla kullanılmak için GPU-5A 30mm top taşıyabilecek şekilde modifiye edildi.
 326 adet üretilmiştir.

F-16A/B Block 15

 En çok üretilmiş F-16 versiyonudur.
 14 yılda 3 montaj hattıyla 983 uçak üretildi
 Dikey ve yatay stabilizede yapılan değişikliklerle dış görünüşünde fark edilebilir değişiklikler yapıldı.
 Hava alığı yanına ek pod taşıyabilen iki pylon takıldı.
 %30 artan yatay stabilize alanıyla uçağın kontrol gücü arttırıldı.
 AN/APG-66 radarı hava hava savunma yeteneğini arttıran Track While Scan (TWS) (Tarama yaparken takip etme) özelliğinin basit bir versiyonuna sahip oldu.
 Kanatların yapısında AIM-7 Sparrow füzesi taşımak amacıyla yapılan geliştirmelerle kanat altında yaklaşık 500 kg'lık taşıma kapasitesi artırımı yapıldı.
 Have Quick I secure UHF kriptolu telsiz takıldı.
 Pilotun rahatlığını artırmak amacıyla kokpit içi havalandırma değiştirildi.

F-16A/B Block 15 OCU (Operational Capability Upgrade)

 1987'den sonra (Block15Y) üretilen 214 F-16 operasyon kabiliyeti artırımı anlamına gelen OCU olarak üretildi.
 Motorlar daha güvenilir olan dijital kontrollü ve daha az compressor stall arızası yaşayacağı düşünülen Pratt & Whitney F100-PW-220 turbofan motor oldu.
 AGM-65, AIM120 AMRAAM ve AGM-119 Penguin füzelerini taşıma kabiliyeti eklendi.
 Head-up Display ekranı genişletildi.
 Radar altimetresi, genişletilmiş bilgisayar kapasitesi, data transfer ünitesi, dost-düşman tanıma özelliği, Tracor AN/ALE-40 chaff/flare dispenseri, AN/ALQ-131 ECM (Elektronik Karşı Önlem) pod taşıma yeteneği vardır.
 Tam yüklü kalkış ağırlığı 17 tona yükseldi.

F-16A/B Block 20 (MLU)

 Block 15 F-16'ların Orta yaş güncellemesi anlamına gelen mid-life update (MLU) modernizasyonundan geçmiş versiyonudur.
 Sadece Tayvan'a ait 150 adet Block 15OCU F-16, fabrikadan MLU modernizasyonlu olarak çıkmıştır.
 Başta Avrupa F-16A/B'lerı olmak üzere donanım olarak eski kalmış F-16'ları Block 50 seviyesine çıkartmak için yapılmıştır.
 MLU modernizasyonun en önemli parçası yeni sensör ve mühimmatlarla uyumlu modüler görev kontrol bilgisayarı.
 Westinghouse AN/APG-66(V2) Fire Control Radar (FCR)(Atış Kontrol Radarı) 10 hedefe kadar TWS radar takibi yapabilme kabiliyeti sağlayan tamamen yeni sinyal bilgi işlemcisiyle yenilendi.
 APS-113 gelişmiş dost düşman tanıma sistemi (AIFF) eklendi.
 Kokpite renkli çok fonksiyonlu ekran (CMFD) takıldı.
 Ses ve video kayıt sistemi eklendi.
 Kaska monte nişangah sistemi (HMD) kullanma kabiliyeti kazandırıldı.
 Block 10-15'de kullanılan HOTAS Block 50'de kullanılan ile değiştirildi.
 Elektronik savaş (EW) kabiliyeti kazandırıldı.
 Küçültülmüş GPS sistemi ile birlikte dijital yükselti sistemi de eklendi.
 Eski analog göstergelerin ağırlıkta olduğu kokpit C serisine daha yakın glass kokpite çevrildi.
 Keşif podu taşıma kabiliyeti kazandırıldı.
 HARM anti-radyasyon füzesi taşıma kabiliyeti kazandırıldı.
 JASSM, JDAM, EGBU-12, SDB, AIM-120D ve AIM-9X kullanabilme kabiliyeti kazandırıldı.
 Link-16 datalink sistemi entegre edildi.
 Toplam 949 uçak MLU modeline çevrilmiştir.

F-16C/D Block 25

 F-16A ve F-16B olan isimler artık MSIP Stage II olarak da bilinen F-16C ve F-16D Block 25 olarak yenilendi.
 İlk F-16C 16 Haziran 1984'te ilk uçuşunu yaptı.
 Sadece Amerika birleşik devletleri hava kuvvetlerinde görev yapmaktadır.
 AN/APG 66 radarı AN/APG 68(V) radarı ile değiştirilip, aynı anda altı hedefi takip etmesini sağlayan Track While Scan(TWS) özelliğini kazandı.
 Dış görünüş F-16A/B'den farklı olarak olarak dikey stabilizesi ek elektronik harp bilgisayarları için öne doğru genişledi.
 Motor ilk başlarda Pratt & Whitney F100-PW-200 Turbofan iken, zaman içinde Pratt & Whitney F100-PW-220E Turbofan ile değiştirilmiştir.
 Nispeten geliştirilmiş ateş kontrol sistemine ve elektronik karıştırmaya korumalı UHF radyoya sahiptir.
 Maksimum kalkış ağırlığı 19,640 kg oldu.
 Performans: 40,000 feet. yükseklikte Maksimum kısa süreli hız: Mach 2.02 (693 m/s) 40.000 feet. yükseklikte dayanımına göre maksimum hız Mach 1.89 (648 m/s) Taktiksel maksimum menzil (iç yakıt tankı ve 6 tane 500 pound'luk bomba ile) 360 deniz mili(yaklaşık 600 km). Maksimum menzil ek yakıt tanklarıyla 2450 deniz mili.
 244 uçak üretilmiştir.

F-16C/D Block 30/32

 MSIP Stage III olarak da bilinir.
 Üretime Ocak 1986'da girmiştir.
 Block 32'de kullanılan Pratt Whitney F100-PW-220 Block 30 modelinde 5214 lb. fazladan itiş sağlayabilen 17,155 lb.s.t. kuru art yakıcılı olarak da 28,984 lb.s.t. itki üreten General Electric F110-GE-100 turbofan motor ile değişti.
 Block 30E'den itibaren üretilen block 30'lar GE motorlarda daha geniş hava alığı (Big mouth) kullanılır.
 Big mouth F-16 Block-30'lar, bugüne kadar tasarlanmış ve üretilmiş operasyonel F-16'lar arasında en üstün av yeteneğine sahip uçaklardır. Diğer bütün F-16'lardan daha hızlı tırmanır ve sert dönüşlerde çok daha az enerji kaybeder. Bu sayede, big mouth F-16 Block-30, it dalaşının kralı olmuş bir uçaktır.
 646 adet üretilmiştir.
 Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri, Amerika Birleşik Devletleri Donanması, Türk Hava Kuvvetleri, İsrail Hava Kuvvetleri, Yunanistan Hava Kuvvetleri, Mısır Hava Kuvvetleri ve Kore Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri tarafından kullanılmaktadır.

F-16CG/DG Block 40/42 Night Falcon

 LANTIRN sistemi sayesinde F-16'lar geceleri yer değiştiren hareketli hedeflere saldırma yeteneği kazanmıştır.
 Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri aslında en başında, her havada, geceleri ve bulut içindeyken, geceleri karanlıkta yer değiştiren hareketli hedeflere saldırma yeteneği olan ve ismi F-16G olacak başka bir uçak istiyordu. Fakat çok anlamsız bir şekilde kongre, yeni bir uçağı F-22'ye karşı bir tehdit olacağı düşüncesi ile onaylamadı. Fakat aynı kongre, aynı uçağın, tamamen aynı görev tanımı ile F-16 Block-40 ismi ile doğmasına ses çıkarmadı.
 AN/APG-68 V(5) ile donatılmıştır.
 F-16 Block-40 ile, F-16'lar artık iyiden iyiye çok görevli, çok amaçlı uçaklara evrilmişlerdir.
 Kokpit ve navigasyon ışıkları gece görüş gözlüğüne uygun hâle getirildi.
 Bomba taşıma kapasitesini artırmak amacıyla iniş takımları ve gövdede güçlendirmeler yapıldı.
 Block 40 GE motoru kullanırken Block 42 PW motoru kullanmaktadır.
 Motoru F-16 Block-30 ile aynı motordur. Fakat daha ağır bir uçak olduğu için, itiş/ağırlık oranı Block-30'un gerisindedir.
 Block-40 F-16'lar, LANTIRN podları ve bu podlar ile uyumlu olan holografik HUD (Wide Angle Raster HUD), GPS navigasyon alıcısı, APG-68V(5) radar, ALE-47 chaff/flare lançeri, dijital uçuş kontrol bilgisayarı, FLIR görüntüleme kabiliyetine sahip tamamen otomatik olarak çalışan AN/AAQ-13 yükselti takip radarı (Terrain Fallowing Radar TFR), pilotun G toleransını artırmak amaçlı olan pozitif basınçlı solunum sistemi gibi yenilikler ile tanıtılmışlardır.
 LANTIRN podları için teker boyu da yükseltilmiştir.
 GBU-10, GBU-12, GBU-24 Paveway serisi lazer güdümlü bomba atabilme kabiliyeti kazandırılmıştır.
 1989 yılında F-16 Block-40/42'ler HARM Anti-Radar füzesi ateşleme yeteneğine kavuşmuşlardır.
 Maksimum kalkış ağırlığı 42.300 pound'a yükseltilmiştir.
 USAF, Türkiye, Bahran, İsrail ve Mısır'da kullanılmaktadır. Block 42 sadece Amerika'da kullanılmaktadır.
 799 adet üretilmiştir.

F-16CJ/DJ Block 50/52

 1991'de üretilmeye başlamıştır.
 Honeywell H-423 Lazer Jiroskoplu Eylemsel Seyyürsefer Sistemi sayesinde gece, gündüz, bulut içinde navigasyon oldukça kolaylaşmıştır.
 Block 50'nin Motoru 29,000 Pound gücündeki General Electric F110-GE-129'dur. 28,500 lb itki üreten Pratt & Whitney F100-PW-229 Turbofan motor kullanan modelinin ismi ise, Block 52'dir.
 AN/ALR-56M gelişmiş radar uyarı alıcısı takılmıştır.
 Dost düşman tanıma sistemi (IFF) takılmıştır.
 AIM-120 AMRAAM ve AGM-65D Maverick taşıma kabiliyeti kazandırıldı.
 Block 50/52+'larla birlikte 995 adet üretilmiştir.
 USAF, Türkiye, Yunanistan ve Şili Block 50; USAF, Güney Kore, Singapur, Yunanistan, Polonya ve İsrail ise Block 52 kullanmaktadır.

Geliştirilmiş Block 50/52 (Block 50/52 Plus)

 Uçağın gövde üstüne G limitini (+9G, -3G) etkilemeyen yeni yakıt tankı takılabilme kabiliyeti kazandırıldı.
 MIDS-LVT ve Link-16 (datalink) eklendi.
 F-22 ve F-35'de kullanılan RAM boya benzeri bir boya (have-glass) ile boyandıkları için, radar izi azaltılmıştır.
 Yeni AN/APG-68 V(9) radarı ile hedef algılama menzili %30 arttırdılar, her hava şartında atış kabiliyeti kazandıran 50 cm hassasiyetli arazi takip özelliği olan SAR (ssynthetic aperture radar) özelliği eklendi, kara ve deniz hedeflerini algılama kabiliyeti arttırıldı.
 AN/APX-113 gelişmiş dost düşman tanıma sistemi (AIFF) takılmıştır.
 Gövde içi oksijen üreme sistemi (OBOGS) eklenmiştir.
 Kaska monte hedefleme sistemi (JHMCS) ile donatılmıştır.
 Kokpit içerisinde HSI göstergesi elektronik EHSI ile değiştirilmiştir. CMFD'ler hareketli renkli harita gösterme özelliğine kavuşmuştur.
 GPS güdümlü her hava koşulunda atılabilen JDAM bomba taşıma kabiliyeti kazandırılmıştır.
 Yalnızca İsrail'de kullanılmakta olan F-16I ise F-16D Block 52+'ın IAI bünyesinde İsrail'in ihtiyaçlarına yönelik modifiye edilmiş hâlidir. Bu modifikasyonlardan bazıları İsrail merkezli ELTA systems tarafından üretilen HUD ve CMFD'dir.

F-16E/F Block 60 Desert Falcon

 Birleşik Arap Emirlikleri için İran tehdidi üzerine geliştirilmiş F-16 varyasyonudur.
 Başlarda Amerikan Hava Kuvvetleri A-10 Warthog yakın hava desteği uçağının yerine geçmesini hedeflemiştir. Bu proje için ayrı bir tasarım kullanılsada sonradan vazgeçilmiştir.
 AN/ASQ-28 IFTS görüntüleme sistemi ile donatılmıştır.
 Northrop Grumman AN/APG-80 "Agile Beam Radar" AESA radarını kullanmaktadır.
 ALQ-165 ECM sistemi entegre edilmiştir.
 Tamamen dijital kokpit tasarımına geçilmiştir.
 General Electric üretimi 32,500 lb itki üreten F110-GE-132 turbofan motor kullanılmakta.

F-16V Block 70/72
 F-16'ların kullanım ömrünü 2060'lı yıllara kadar çıkartılması amacıyla yapılmıştır.
 Block 50/52 plus model F-16'ların AN/APG-84 AESA radarıyla güçlendirilmiş ve biraz daha geliştirilmiş versiyonudur.
 Pilotun yüksek G'de bayılmasıyla oluşabilecek kazaları önleyen GCAS sistemi takılmıştır.
 Bazı parçalarında kullanılan kompozit parçalar sayesinde, parçaların geçmiş F-16'lara göre %50 uzatılmış. Bu değiştirilen kompozit parçalar için 12000 saatlik servis ömrü öngörülmektedir.

Diğer F-16 Varyantları

(T) F-16N

 Seksenlerin ortalarında Amerika Birleşik Devletleri Donanma Hava Kuvvetleri ve Birleşik Devletler Hava Kuvvetlerine hizmet veren "Agresif" Northrop F-5 ve Douglas A-4 Skyhawk savaş uçaklarının eskimesi nedeniyle yerini alabilecek performans açısından daha iyi durumda olan F-16'lar üzerinden projenin başlatılmasına karar verildi.
 F-16C/D Block 30 modeli üzerinden geliştirilmesi nedeniyle aynı gövdeyi kullanmıştır.
 General Electric F110-GE-100 motoru entegre edilmiştir.
 F-16N modelinde kanat aerodinamiği diğer F-16'lara göre daha güçlü hale getirilmiştir.
 ACMI (Simüle Hava Muharebe Teçhizatı) taşıma kabiliyeti kazandırıldı.
 AN/APG-66 radarı entegre edilmiştir.
 Üzerlerinde Gövde Topu veya ASPJ bulundurulmayacak şekilde konfigüre edilmiştir.
 Simüle muharebeler haricinde bir hava muharebesine katılmayacağı için operasyonel olarak füze kabiliyeti kazandırılmamıştır.
 Simüle edilmiş hava muharebelerinin daha gerçekçi hale getirilmesi amacıyla Elektronik Savaş sistemleri eklenmiştir.
 AN/ALE-40 chaff/flare dispanseri ve AN/ALR-69 RWR Uyarı Alıcı Sistemi eklenmiştir.

F-16A/B ADF Air Defence Fighter (Hava Savunma Savaşçısı)

 Ekim 1986'da operasyonel olarak Ulusal Hava Muhafızları tarafından kullanılan F-16A/B Block 15'ler, ADF programı çerçevesinde OCU seviyesine yükseltileceği duyuruldu. Block-15 ADF'lerin amacı düşman bombardıman uçaklarını ve seyir füzelerine karşı önleme yapmaktı.
 Block-15 ADF programı çerçevesinde standart gövde, OCU gövdesi ile değiştirildi.
 Have Quick II Secure Speech Module Frekans Atlayıcı entegrasyonu gerçekleştirildi.
 Teledyne/E Systems Mk.XII Advanced IFF sistemi eklendi.
 Allied Signal AN/ARC-200HF/SSB Telsiz Sistemi eklendi.
 AN/APG-66 darbe radarı entegre edildi.
 APG-66 entegrasyonu sonrası AIM-7F/M Sparrow kullanım kabiliyeti kazandırıldı ve AIM-9L/M Sidewinder kabiliyeti arttırıldı. Bu entegrasyon ile birlikte uçağın operasyonel yeteneğini arttıracak aşağı bakma/vurma yeteneği, füze tespiti amacıyla geliştirilmiş küçük hedef tespiti ve AIM-7'nin daha gelişmiş modellerinin kullanım kabiliyetini sağlayan (rehberlik sağlayan) sürekli dalga özelliği (CW) kazandırıldı.
 Yalnızca A modellerinde olmak üzere dikey kuyruk tabanında uzun ve ince yatay çıkıntılar bulunmaktadır. Ayrıca ADF modernizasyonuna tabi tutulan tüm Block-15 OCU'lar da dört kanatlı bir anten seti gibi çeşitli harici tanımlayıcı özelliklerle standart F-16A/B'lerden ayırt edilebilir.
 Kanopi'nin hemen ilerisinde "Kuş Dilimleyici" lakaplı bir IFF elemanı bulunur.

Türkiye ve F-16

Türk Hava Kuvvetleri'nde C ve D serisi kullanılmaktadır. C serisi tamamen av ve bombardıman görevleri için imal edilmiştir. D serisi ise av ve bombardıman görevleri yanında eğitim amacıyla da kullanılmaktadır.

Türkiye'nin F-16 macerası 1980'lerin başında Hava Kuvvetlerinde bulunan av/önleme görevlerinde kullanılan Lockheed F-104 Starfighter ve Northrop F-5 Freedom Fighter'ların değiştirilmesi amacıyla başlamış ve günümüzde de devam etmektedir. Dönemin hükûmeti Eylül 1983'te Peace Onyx I (Öncel Barış I) Programı kapsamında Amerika'dan Foreign Military Sales (Yurtdışı Askerî Satış) yöntemiyle General Dynamics tasarımı F-16 alınacağını duyurmuştu. Bu F-16'lardan 8 tanesi (bunlardan 6'sı F-16D Block 30 2 tanesi F-16C Block 30) Birleşik Devletler'de bulunan General Dynamics'in Fort Worth tesislerinde üretilecekti. Bu sekiz uçaktan iki tanesi demonte edilip Ankara Akıncı'da kurulan TAI tesislerinde montajı gerçekleştirilecekti. 1987 yılının 14 Ekim'inde test pilotu Şener Koltuk tarafından TAI tesislerinde montajı gerçekleştirilen ilk F-16'nın (86-0068) ilk uçuşunu yaptı. Öncel Barış-I Programı kapsamında sipariş edilen 160 uçaktan 34 tanesi F-16C Block 30, 8 tanesi F-16D Block 30, 102 tane F-16C Block 40 ve 15 tane F-16D Block 40'tır ve bu uçaklardan 154 tanesinin montajı TAI tesislerinde yapılmıştır.

Mart 1992'de Peace Onyx II (Öncel Barış II) ile birlikte 34 adet F-16C Block 50 ve 6 adet F-16D Block 50 olmak üzere toplamda 40 adet ve 40 tane de opsiyon olmak üzere siparişi verildi ve 1995-1999 yılları arasında bu uçakların teslimatı tamamlandı. Bu uçaklar yerine McDonnell Douglas F-15 Eagle ve McDonnell Douglas F/A-18 Hornet'de düşünülmüştü ancak böyle bir alım gerçekleşmedi. Opsiyon olarak eklenen 26 F-16C Block 50 ve 14 F-16D Block 50'den 6 tanesi iptal edildi. Bu uçaklarda kullanılacak olan General Electric F110-GE-129 motorunun üretimi için Eskişehir'de TEI kuruldu.

Aradan geçen yıllarda yaşanan F-16 kayıplarından sonra Türkiye hükûmeti 2007 yılında gelişmiş yeni bir radara ve uçağın menzilini arttıran ek yakıt tanklarına sahip gelişmiş F-16 Block 50+'dan 16 tanesi D ve 14 adedi ise C tipi olmak üzere toplam 30 adet uçağı Peace Onyx IV (Öncel Barış IV) programı ile TAI Tesislerinde montajları gerçekleştirilmiş olup son uçağın 11 Aralık 2012'de tamamlanmış olup 1,72 milyar dolarlık bir bütçe ile üretilmiştir.

Ekim 2021'de Türkiye, 40 adet F-16 Block 70 almak ve hâlihazırda envanterde bulunan 80 F-16 Block 50'yi modernize etmek için ABD'ye talep mektubu iletti.

Türk Hava Kuvvetlerinde F-16 Modernizasyonları

Peace Onyx III
Peace Onyx III (Öncel Barış III) Programıyla birlikte bütün F-16 filosuna modernize edildi. 2000'li yılların ortasında Block 40 ve 50 modelleri için CCIP "Common Configuration Implementation Program" (Ortak Yapılandırma Uygulama Programı) olarak da adlandırılan ve maliyeti 3,9 milyar ABD doları olarak öngörülen bir modernizasyon anlaşması imzalandı. Bu modernizasyon kapsamında F-16 Block 40 ve 50'lere Block 50+'larda kullanılan APG-68[V9] radar, Modüler Görev Bilgisayarı (MMC), AIM-9X, AIM-120C7, Kaska Monte Hedefleme Sistemi, Link-16 datalink, AGM-154A ve AGM-154C JSOW, AGM-84K SLAM-ER füzesi, AselPod hedefleme podu, LOROP-IR gözlem podu, Sniper hedefleme podu ve JDAM bombalarını taşıma kapasitesi kazandırıldı. Bununla birlikte HAVELSAN EHSİM tarafından geliştirilen karşı tedbir sistemlerini kontrol eden CMDS uçaklara entegre edildi. F-16 Block 50'lerin elektronik harp kabiliyetinin olmamasından dolayı SPEWS-II projesi ile birlikte F-16D Block 50'lere ALQ-178 V(5) Elektronik harp sistemi taşıma kabiliyeti kazandırıldı. Block 40 ve 50 F-16'lar da modernizasyonla Block 50+'seviyesine yükseltildi. Modernizasyon çalışmaları 10 Nisan 2015'te tamamlanmıştır. Bu modernizasyondan sonra Türkiye'deki uçaklar F-16 Block 40M ve F-16 Block 50M olarak adlandırılmaktadır.

Özgür Projesi
Diğer filoya kıyasla teknolojik açıdan biraz daha geride olan Block 30 uçakları geliştirmek üzere Savunma Sanayii Başkanlığı ve TUSAŞ'ın 6 Mart 2021 tarihinde imzaladığı 46 milyon dolar değerindeki proje olan Özgür Modernizasyon Programı kapsamında F-16 Block 30'ların TUSAŞ-ASELSAN ortaklığı ile yerli atış kontrol sistemi, yeni nesil aviyonikler ve cam kokpitle donatılması planlanmaktadır.

Fiyatı

Birim Maliyeti: 1.976.428. Bakım masrafı uçuş saati başına 22.500 ABD dolarıdır.
 F-16A/B: $14,6 milyon (1992)
 F-16C/D: 28,520 milyon TL (1998)
 F-16E/F: $26,9 milyon (2005)
 F-16I (F-16D Blok 52+ modelinin sadece İsrail'e özgü modifiye edilmiş modeli): $45 milyon (2006)
 F-16V (F-16 Blok 70-72): $57 milyon (2019)

Kullanan ülkeler

 : Bahreyn Kraliyet Hava Kuvvetleri (33)
 : Belçika Hava Kuvvetleri (90)
 : Bulgaristan Hava Kuvvetleri (8) - Sipariş
 : Şili Hava Kuvvetleri (28)
 : Danimarka Kraliyet Hava Kuvvetleri (60)
 : Mısır Hava Kuvvetleri (195)
 : Yunanistan Hava Kuvvetleri (148)
 : Ürdün Kraliyet Hava Kuvvetleri (58)
 : Endonezya Hava Kuvvetleri (12)
 : Irak Hava Kuvvetleri (36)
 : İsrail Hava Kuvvetleri (362)
 : Fas Kraliyet Hava Kuvvetleri (24)
 : Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri (57)
 : Norveç Kraliyet Hava Kuvvetleri (76)
 : Umman Kraliyet Hava Kuvvetleri (12)
 : Pakistan Hava Kuvvetleri (114)
 : Polonya Hava Kuvvetleri (48)
 : Portekiz Hava Kuvvetleri (45)
 : Singapur Hava Kuvvetleri (76)
 : Tayvan Hava Kuvvetleri (150)
 : Güney Kore Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri (167)
 : Tayland Kraliyet Hava Kuvvetleri (61)
 : Türk Hava Kuvvetleri (245)
 : Birleşik Arap Emirlikleri Hava Kuvvetleri (78)
 : ABD Hava Kuvvetleri (939)
 Ulusal Hava Muhafızları - 490
 Yedekte - 54
 Amerika Birleşik Devletleri Donanması (14)
 : Venezuela Hava Kuvvetleri (21)

Eski kullanıcılar
 : İtalya Hava Kuvvetleri 2012 itibarıyla ABD'den kiralanan uçaklar geri gönderildi.

Teknik özellikleri

Kaynaklar: f16.net sayfası

Silah sistemleri

 Top
 1 x 20 mm M61A1 Vulcan (512 mermi)
 Havadan Havaya Muharebe Füzeleri AAM
 6 x AIM-9 Sidewinder
 6 x AIM-120 AMRAAM
 6 x Python-4
 4 x R.550 Magic II
 4 x IRIS-T
 Havadan Karaya Taarruz Füzeleri
 6 × AGM-65 Maverick
 4 × AGM-88 HARM
 2 × AGM-154 JSOW
 2 × AGM-158 JASSM
 4 × BLU-107 Durandal
 2 × AS-30L
 2 × AGM-142 Have Nap (Popeye II)
 2 x SOM A/B1/B2
 Gemi Taarruz Füzeleri
 2 × AGM-119A Penguin
 2 × AGM-84 Harpoon
 2 × AGM-84K SLAM-ER
 2 × SOM-J
 Bombalar
 GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II, GBU-24 Paveway III Lazer güdümlü bombalar
 Mk-20 Rockeye, CBU-52/58/71/87/89/97 Demet bombaları
 CBU-103, CBU-105 WCMD
 BLU-109
 MK-81, MK-82, MK-83, MK-84 Genel maksat bombaları
 BLU-109, GBU-31/35/38 JDAM
 GAU-3A 70 mm (2.76 inç) Roket podu
 Nükleer Bomba
 B61

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TAI - F-16 Üretim Programları

Lockheed Martin uçakları
F-16 Fighting Falcon
Amerika Birleşik Devletleri avcı uçakları
Tek motorlu jetler

General Dynamics F-16 Fighting Falcon


Amr Mohamed Helmi Khaled (; born: 5 September 1967) is an Egyptian Muslim activist and television preacher.  The New York Times Magazine, in reference to Khaled's popularity in English-speaking countries, described him in 2006 issue as "the world's most famous and influential Muslim television preacher." In 2007, Amr Khaled was chosen as one of the world's 100 most influential people by Time magazine. His message appeals to a large number of Muslims who want an easy way to understand Islam.

Early days
Amr Khaled was born in Alexandria, Egypt, on 5 September 1967. He graduated from Cairo University in 1988 with a degree in accounting. In 2001, he received a diploma from an Islamic studies institute. He received his Ph.D. at the University of Wales, Lampeter, in May 2010 with a grade of A. He began preaching in mosques in 1990 while still working as an accountant. In 1998, he moved to full-time preaching, primarily on satellite television. Khaled's popular lectures, which can be seen on the Iqraa TV channel via the Nilesat direct broadcast satellites, are also distributed over the Internet and on audio and video cassette tapes.

Ministry and audience
Amr Khaled rejects extremism and strongly denounces the actions of Osama bin Laden. He announced that Arab Muslims want to live peacefully in coexistence with the West. His main teachings remain the same as those before him in more modern media, talking about everyday actions to get closer to Allah such as honesty, humbleness, and being polite.  He believes that for society to improve it must change from the grassroots (from the bottom up).
Khaled promotes community development in the Arabic and Muslim nation based on what he terms "Faith Based Development" (Arabic: التنمية بالإيمان). The idea is for people to develop their communities and countries with faith as their motivator and guide.

Khaled's primary audience consists of Arabs ages fifteen through thirty-five.  Khaled believes these are the ones most capable of changing the Islamic world. He is noted for his natural everyday language and his friendly approach, even joking at times during his lectures.

In 2008, in an open online poll, Khaled was voted the 6th topmost intellectual person in the world on the list of top 100 public intellectuals by Prospect magazine (UK) and Foreign Policy (United States).

Shows
Khaled has many shows which were aired on TV in the holy month of Ramadan:

 Call for Coexistence (Arabic: دعوة للتعايش) in 2007.
 Life Makers (Arabic: صناع الحياة) aired from 2004 to 2005, the main concept of Khaled's life. In this program the focus shifts from purely religious talk to action projects. The stated goal of the program is to produce a renaissance for the Arab and Muslim world. Projects in agriculture, education, small industries, health care, and other fields have been started and they are in progress.
 On the Path of the Beloved (Arabic: على خطى الحبيب) for Ramadan in 2005 in which he recounted and discussed the life journey (sira) of the prophet Muhammad. This show focused on Muhammad's personal side and how he dealt with difficult situations in his life.
 In Thy Name We Live (Arabic: باسمك نحيا) for 2006, aired live at 7:30 GMT every night from Mecca in Saudi Arabia. The main concept of this show was strengthening viewers' faith through the meanings of the names of God in the Qur'an.
 Qur'an Stories (Arabic: قصص القرآن) for 2008. He focused on the moral lessons not only of prophets but normal people as well. The main idea of this program is to fill the viewers with enthusiasm to be more active and affect their society positively.
 Tomorrow is Better (Arabic: بكرا أحلى) for 2011. In this show he is on the streets of Cairo.
 Journey to Happiness (Arabic: رحلة للسعادة) for 2011. The show's idea was to help people find happiness in their life.
 Omar: The Maker of Civilization (Arabic: عمر صانع حضارة) for 2012. He spoke about the second caliph, Umar ibn Al-Khattab.
 Qisat Al Andalus "The Story of Andalusia"

In December 2010, Khaled was invited by Yemeni president Ali Abdullah Saleh to preach and broadcast in Yemen, to counter the growth of Al-Qaeda and other extremist groups in the country causing chronic instability there.

Criticism
Critics have called his approach "air-conditioned Islam", where hijab is a fashion purchase and televangelists talk about personal success and getting rich, more akin to Joel Osteen and Billy Graham than traditional Islam. Many scholars, including Yusuf al-Qaradawi, have questioned whether he possesses appropriate qualifications to be a preacher.

The British Sunday Times reported on 30 May 2004, that Andrew Turnbull, the cabinet secretary and one of Tony Blair's closest aides, intended to seek Amr Khaled's aid in furthering the British government's agenda regarding Muslims.
He is also criticized for the significant amount of money he makes from his television shows. His annual income in 2007 is estimated to be $2,500,000.

Politics
After the 25 January 2011 revolution in Egypt, Amr Khaled shared in establishing a political party called the Egypt Party and was elected as its president; however, he resigned one day after the 2013 Egyptian coup d'état.

This individual has been motivating others to join the conflict in Syria, all while leading a lavish lifestyle with his family. Moreover, he has been criticized for negatively impacting women, as some have adopted restrictive dress codes with misplaced expectations. There are claims that life was more favorable prior to his influence. Despite presenting himself as an intellectual, he has not produced any scholarly, peer-reviewed articles to support his claims.

Bibliography
Books by Amr Khaled include:
 Rafi Barakat, 2014 novel.

See also

 Tareq Al-Suwaidan
 Moez Masoud

References

External links

1967 births
People from Alexandria
Cairo University alumni
Alumni of the University of Wales, Lampeter
Egyptian religious leaders
Egyptian television personalities
Living people
Egyptian Muslims
Muslim reformers
Islamic television preachers

Amr Khaled


Mærsk Tårnet (tidligere Mærsk Bygningen) er en 15 etager høj tilbygning til Panum-bygningen på Nørrebro i København, der indviedes den 18. januar 2017 af Dronning Margrethe II.

Den hører under Københavns Universitets sundhedsvidenskabelige fakultet, beliggende på Blegdamsvej 3B, og er opført som et internationalt center for forskning og undervisning i sundhed og livsstilssygdomme.

Bygningen udgør 42.700 etagemeter, og for at gøre plads til byggeriet blev der revet 7.700 m² ned af den oprindelige Panum-bygning. Af det samlede etageareal optager laboratorier, kontorer og fællesfaciliteter 24.700 m². Den samlede byggesum udgør 1,5 mia. kr., hvoraf A.P. Møllerfonden bidrager med 600 mio. kr. plus 125 mio. kr. til inventar.

Bygningen er tegnet af Arkitektfirmaet C. F. Møller, som også var totalrådgiver på projektet. Basen for højhuset består af fire lave bygninger, som sammen danner en stjernekomposition. I disse bygninger er indrettet auditorier, undervisningslokaler, kantine, konferencerum, café og boghandel. Facaden er bygget op som en grid-struktur af etagehøje vinduesskår, som fremhæver bygningens organiske form. Ingeniør på byggeriet var Rambøll. I sin positive anmeldelse af byggeriet skriver Politikens arkitekturkritiker Karsten R. S. Ifversen bl.a. "Man kan se den langt væk, og den er med sit dybe relief, afrundede hjørner og trekantede grundplan blevet et ret visuelt indtagende fikspunkt at bevæge sig omkring".

Omkring bygningskomplekset har SLA Landskabsarkitekter skabt et parkanlæg med gang- og cykelstier, en boldbane, haverum og siddemuligheder.

På 15. etage er der et offentligt tilgængeligt udsigtsområde.

Bygningens navn er et eksempel på særskrivning.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Københavns Universitets side om Mærsk Bygningen

Nørrebro
Københavns Universitet
Etableret i 2017

Mærsk Tårnet


الإمبراطور شومو  (701 - 4 يونيو 756) كان الإمبراطور الخامس والأربعون في اليابان. وفقا للتواريخ التقليدية فإن فترة حكمه امتدت بين عامي 724و 749.

انظر أيضًا

 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

رجال دين بوذيون يابانيون
أباطرة اليابان
شخصيات ملكية تنازلت عن العرش
ملكيون يابانيون في القرن 8
مواليد 701
وفيات 756
وفيات في نارا (نارا)

الإمبراطور شومو


An Stelis spathulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig ngan Stephan Ladislaus Endlicher. An Stelis spathulata in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis spathulata


Lene Bausager er en dansk filmproducer. Hun blev gift med sangeren Rick Astley i 2013 efter at de havde været sammen siden 1989.

Filmografi
 1996: The Last Great Road Race (tv-film) - producer
 2001: Left Turn (kortfilm) - producer
 2002: Boxed - producer
 2003: Rembrandt - co-producer
 2004: Cashback (kortfilm) - producer
 2004: Oh Happy Day - co-producer
 2005: Selected Shorts #2: European Award Winners (video) - producer
 2005: Vagabond Shoes (kortfilm) - executive producer
 2006: Cashback - producer
 2008: Flashbacks of a Fool - producer
 2008: The Brøken - producer
 2012: Ginger & Rosa - co-producer
 2013: Coherence - producer

Referencer

Kilder

 80er ikonet Rick Astley er tilbage, af Maggie Svarstad i Søndagsavisen, 29. november 2008

Filmproducere fra Danmark

Lene Bausager


Søren Holm (født 4. marts 1901, død 17. august 1971) var dansk teolog og religionshistoriker. Han gik på Rønde gymnasium. Fra 1928-1943 arbejdede han som gymnasielærer på Randers Statsskole og Aalborg Katedralskole, derefter docent og fra 1947 som professor i systematisk teologi ved Københavns Universitet indtil 1971.

Holm virkede som provst for Regensen i perioden 1954-1968.

Bibliografi

 Søren Holm (1967), Filosofien i Norden før 1900, København, 356 p.

Referencer

Eksterne henvisninger

Teologer fra Danmark
Religionshistorikere

Søren Holm


Esra Eron (d.1980, İzmir), sunucu ve mankendir. 2002 Miss Turkey Güzellik yarışmasında üçüncü olan Eron, aynı yıl içinde Miss Europe yarışmasındada üçüncü oldu. Eron, 1.78 boyunda ve 56 kilo. 89-61-93 ölçülerine sahiptir. Türkçe yanı sıra İngilizce ve Fransızca da bilmektedir.

Filmografisi
 Sürprizimiz Var - (Sunucu) - 2021
 Hekimoğlu - (Alya) - 2019-2021
 Kiralık Aşk - (Feryal Tümen) - 2015
 Hırsız Var! - (Begüm) - 2004
 Çatıdaki Kız - 2002

Yarışma

 2021: 1 Başka Güzel

Dış bağlantılar

1980 doğumlular
İzmir doğumlular
Türk kadın modeller
Türk kadın sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Türk televizyon sunucuları
Miss Turkey katılımcıları
Miss Europe katılımcıları

Esra Eron


An Carex oedipostyla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Duval-jouve. An Carex oedipostyla in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex oedipostyla


Erhan Ufak (d. 5 Mayıs 1977, Elazığ) Türk oyuncu.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1977 doğumlular
Yaşayan insanlar
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Elâzığ doğumlu erkek oyuncular

Erhan Ufak


Dem derovre og de andre er en dansk animeret ungdomsfilm fra 2004 med instruktion og manuskript af Ziska Szemes.

Handling
Filmem er en historie om, hvor svært det er at være 13-14 år. Mie bliver endelig inviteret til den store fest, men vil ikke have sin kejtede veninde Sanne med. Hun ofrer sit venskab med Sanne for at være sammen med de populære piger, men spørgsmålet er, om det var det værd...

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2004
Animationsfilm fra Danmark

Dem derovre og de andre


Hans Simon Holtzbecker, også kendt som Johannes Simon Holzbecher (født 1610, død 21. marts 1671), var en tysk blomstermaler.

Det var blomsterbillederne, der gjorde Holtzbecker kendt. Han skabte under protektion af Frederik 3. af Slesvig-Holsten-Gottorp i perioden 1649-1659 værket Gottorfer Codex, et firebinds planteatlas, der nu er ved at blive restaureret på Statens Museum for Kunst i København. Han skabte derudover flere florilegier med planter inden for en given ramme.

Malere fra Tyskland

Hans Simon Holtzbecker


Stanford Shopping Center is an upscale open air shopping mall located on Route 82 (El Camino Real) at Sand Hill Road in Palo Alto, California.  It is on the campus of Stanford University although the university only owns the land and not the actual buildings or stores. Also, unlike the main academic campus, the shopping center and the neighboring Stanford University Medical Center are part of the city of Palo Alto, not the census-designated place (CDP) of Stanford, California. The shopping center buildings are 94.4% owned by Simon Property Group, which manages the property and leases the land from the university.

The outdoor center is  and includes four major department stores: Bloomingdale's, Macy's, Neiman Marcus, and Nordstrom. Retailers at the shopping center include Louis Vuitton, Tiffany & Co., Burberry, Ermenegildo Zegna, and Frette, as well as the first Victoria's Secret retail store.

History

In 1954, excavators broke ground on what was once Leland Stanford's vineyards.  Nine buildings housing 45 businesses were built. The Roos Brothers clothing store opened as the first retailer in September 1955 and Blum's restaurant opened on October 22, 1956, marking the completion of the center. Board of trustees Chair Lloyd Dinkelspiel and university President J. E. Wallace Sterling presided at the opening and Shirley Temple Black cut the first slice of a nine-tiered cake. San Francisco department store The Emporium and luxury specialty department store I. Magnin & Co. were the original anchors.

The center opened with great success and became one of the largest sources of unrestricted income for the university.

Macy's California joined the center in 1961 and Saks Fifth Avenue opened a store in 1962. Further expansion came again in 1972 with the addition of Los Angeles-based Bullock's, owned by Bloomingdale's parent company Federated Department Stores.  Bullock's only lasted 11 years, closing its northern California stores in 1983 and selling its Stanford location to Nordstrom, which opened in November 1984. Neiman Marcus became the sixth anchor in August 1985.

A department store shuffle occurred in the mid-1990s:

Saks Fifth Avenue closed in 1994.
I. Magnin was rebranded as a Macy's Men's store in 1995.
The Emporium store was shuttered and rebranded as Bloomingdale's in November 1996.

In 1997, the vacant Saks Fifth Avenue building was split into two tenants: Crate & Barrel and an Andronico's gourmet market. Andronico's closed in 2011, and was replaced by The Container Store in 2013.

On March 18, 2020, Stanford was among 7 Bay-area malls owned by the Simon Property Group which closed until March 29, 2020 due to the COVID-19 pandemic.

Later years
Throughout the years, the center has continued to evolve in terms of both tenants and construction and was managed by the university through its investment affiliate Stanford Management Company since 1991.  However, in 2003, taking advantage of the high prices that shopping centers were fetching, the university's board of trustees agreed to sell the center for $333 million to Simon Property Group which, in turn, leases the underlying land from the university under a 51-year lease.  The university's lease includes an annual rent equal to 25% percent of the center's net profits.

In 2012, Bloomingdale's announced plans to move into a new three-level 120,000 square foot store, vacating its existing building. The new Bloomingdale's opened in 2014, and the original building was demolished to make way for a new wing of retailers. That new wing, anchored by a multi-level Anthropologie store and a True Food Kitchen restaurant, opened in mid-2016.

In early 2019, Simon Property Group submitted plans to the city of Palo Alto to tear down the former Macy's Men's building and replace it with a 40,000 square-foot, three-level RH gallery with a rooftop restaurant, a duo of smaller restaurant buildings, and a new, larger 29,000 square-foot Wilkes Bashford store. The project was approved in late 2019, with demolition commencing in 2021 and continuing into 2021.

References

External links
 Stanford Shopping Center at Palo Alto History.Com

Shopping malls in Santa Clara County, California
Buildings and structures in Palo Alto, California
Simon Property Group
Shopping malls in the San Francisco Bay Area
Shopping malls established in 1955
1955 establishments in California
Stanford University

Stanford Shopping Center


Çimenini mağarası, Antalya'nın Alanya ilçesinde bir mağaradır.

Mağara, Alanya'nın doğusundaki Cebireas'ın güney eteğinde, Şıhlar mahallesi yakınlarında bulunur. Konya - Gazipaşa yolunun, Demirtaş bucağından ayrılan 15 km'lik stabilize yolla Şeyhler mahallesine, oradan da yürüyerek mağaraya ulaşılır. Mağara yakınında Romalılardan kalma tarihi eserler vardır.

Toplam uzunluğu 10 metre olan mağara bir dik çıkış dışında tamamen yataydır. Mağaranın içinde geliştiği kireç taşı kalınlığının çok az ve sınırlı bir alanda bulunması nedeniyle, hidrolojik olarak tamamen kurudur. Mağaranın havası açık havaya nazaran serindir. Ortalama sıcaklığı 17 °C - 20 °C arasındadır.

Mağara, birbirleriyle bağlantılı çok sayıda odacık ve iki kattan meydana gelmiştir. Başlangıçta doğu kuzeydoğu - batı güneybatı yönünde tek bir boşluktan oluşan mağara, zamanla traverten sütunlar tarafından bölünerek odacıklar meydana gelmiştir. İlk bölümde çok sayıda odacık vardır ve tamamen yataydır.

Mağara 57 metrelik dik bir çıkışla ikinci bölüme geçer. Girişe göre 10 m yukarıda olan bu bölge, iki büyük odadan meydana gelmiştir. Mağara traverten birikimi açısından son derece zengindir. Odaları oluşturan traverten sütunlar geniş yer tutar. Ayrıca yan duvarlar perde travertenler ile süslüdür.

Tarihi devirlerde kullanıldığı anlaşılan Mağarada yapılan araştırmalarda henüz yazılı belge bulunamamıştır.

Antalya'daki mağaralar
Alanya
Türkiye'deki mağaralar

Çimeniçi Mağarası


Ticopó es una localidad rural, ubicada en el estado mexicano de Yucatán, específicamente en el municipio de Acanceh que se encuentra en la Zona Influencia Metropolitana o Región VI del mismo estado.

La localidad tiene una altitud de 10 metros sobre el nivel del mar y su población era de 1660 habitantes en 2010, según el censo realizado por el INEGI. El poblado se localiza a una distancia de 28 km de la ciudad capital del estado, Mérida.

Geografía

Localización
Ticopó se localiza en las coordenadas  (20.889167, -89.389444). De acuerdo con el censo de 2010, la población tenía una altitud promedio de 10 metros sobre el nivel del mar.

Importancia histórica
Tuvo su esplendor durante la época del auge henequenero y emitió fichas de hacienda las cuales por su diseño son de interés para los numismáticos. Dichas fichas acreditan la hacienda como propiedad de Lorenzo Peón en 1888.

Demografía
Según el censo de 2010 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 1660 habitantes, de los cuales 777 eran hombres y 883 mujeres.

Galería

Véase también

 Acanceh
 Canicab
 Municipio de Acanceh

Notas y referencias

Notas

Referencias

Enlaces externos
  del INEGI.
 Yucatán.gob.mx - Sitio oficial del estado de Yucatán.

Localidades del municipio de Acanceh
Toponimia maya
Haciendas de México que emitieron fichas de pago

Ticopó


Budafok-Tétény, Macaristan'ın başkenti Budapeşte'de idari bölge. "22.bölge" olarak da anılır. Kentin güneybatısında, Tuna nehrinin batı kıyısında uzanır. Bölge, 1991 yılından bu yana Almanya'nın Bonn kenti merkez ilçesiyle partner kent faaliyetleri yürütmektedir.

Dış bağlantılar
 www.bp22.hu – Semt Rehberi (Macarca)

Macaristan'daki yerleşim birimleri

Budafok


Oerlsdorf ist ein Ortsteil der Gemeinde Föritztal im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Oerlsdorf liegt nahe der Grenze zu Bayern. Das Dorf befindet sich mit Heubisch, Mupperg und Mogger in der südlichsten Spitze der Oberlinder Ebene in einem landwirtschaftlich geprägten Gebiet. Das Dorf ist verkehrsmäßig mit der Kreisstraße 27 verbunden.

Geschichte
1275 wurde der Ort Oerlsdorf erstmals urkundlich erwähnt.
Nach der Wende schlossen sich die Landwirtschaftsbetriebe im südlichen Kreis Sonneberg zur Agrarprodukt Sonneberg e.G. mit der LPG Sonneberg zusammen. Es gibt auch einen Gartenbaubetrieb und andere Einrichtungen.

Am 1. Juli 1950 wurde das Dorf nach Mupperg eingemeindet und ging 1994 in Föritz auf. Föritz schloss sich am 6. Juli 2018 mit weiteren Gemeinden zur neuen Gemeinde Föritztal zusammen.

Persönlichkeiten
 Gustav August Munzer (1887–1973), Architekt

Dialekt
In Oerlsdorf wird Itzgründisch, ein mainfränkischer Dialekt, gesprochen.

Weblinks

 Oerlsdorf auf der Website der Gemeinde Föritztal

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Föritztal)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1275
Gemeindeauflösung 1950

Oerlsdorf


Garam masala (hindí-úrdú: گرم مصالحہ/गरम मसाला garm masala, "heitt krydd") er möluð kryddblanda upprunnin á Indlandi sem er algeng í matargerð um allan heim, en sérstaklega í Suður-Asíu og Karíbahafi. Það sem helst einkennir bragð af garam masala eru kanell, múskat og svartar kardemommur, en í dæmigerðri indverskri garam masala-blöndu eru gjarnan fennelfræ, indversk lárviðarlauf, svartur og hvítur pipar, negull, kanill eða kassía, múskatsblóm og múskatshneta, svartar og grænar kardemommur, broddkúmen, kóríanderfræ og eldpipar.

Indversk matargerð
Kryddblöndur

Garam masala


Todor Švrakić (Prijedor, 10. ožujka 1882. – Sarajevo,, 5. prosinca 1931.), bosanskohercegovački je slikar srpskog podrijetla. Prvi je školovani slikar sa područja Bosne i Hercegovine.

Životopis

Todor Švrakić je rođen 1882. godine u Prijedoru, u siromašnoj bosanskoj srpskoj zanatskoj obitelji. Kao sin drvodjelje, sa 16 godina odlazi u Beograd gdje pohađa privatnu slikarsku školu Riste i Bete Vukanović. Obrazovao se i u Umjetničkoj školi u Beogradu, smještenoj u Gospodar Jevremovom konaku. Usavršavanje je produžio kod Paje Jovanovića u Beču, i kasnije u Pragu i Parizu. Bio je stipendista sarajevske Prosvjete na Umjetničkoj akademiji u Pragu. Sa kolegama sa praške akademije, Perom Popovićem i Brankom Radulovićem, priredio je 1907. godine zajedničku izložbu u Sarajevu. Bilo je još nekoliko njegovih samostalnih izložbi, poput one u rodnom Prijedoru kolovoza 1910. godine. Prije Prvog svjetskog rata bio je član društva Medulić, sa kojim je izlagao u Zagrebu, krajem iste 1910. godine.

Izlagao je 1911. godine u Pragu, i na svim izložbama Medulića, zatim u Rimu 1911. godine za paviljon Kraljevine Srbije i na svim jugoslavenskim izložbama u to vrijeme. Radio je kompozicije portrete i pejzaže, od kojih je najpoznatiji zvanični i jedini portret Nikole Pašića. Otvorio je svoju privatnu slikarsku školu u Sarajevu.

Studenog 1927. godine Švrakić je u Novinarskom domu u Beogradu priredio izložbu svojih akvarela. Radovi su se odnosili na "divote" Južne Srbije. Na godišnjoj izložbi društva Lade 13. ožujka 1932. godine publika je imala priliku da vidu njegovu posmrtnu kolekciju. Istu je činilo 20 radova, uglavnom akvarela na kojima je umjetnik prikazao folkorni karakter muslimanskih krajeva Bosne i Južne Srbije. Švrakić je značajan za etnologiju, jer je na svojim tematskim ciklusima vjerno, upečatljivo prikazao tadašnji narodni život U Bosni, Južnoj Srbiji, Toplici, Đerdapu i Istočnoj Srbiji i ostalim krajevima Jugoslavije. Samostalno je izlagao u Beogradu (1913., 1971.), Sarajevu (1919., 1920., 1923., 1969.), Novom Sadu (1919.) i Somboru (1919., 1922., 1923.).

Radio je kao predavač u srednjim školama u Sarajevu i Tuzli. Godine 1930. on je učitelj vještina u Prvoj muškoj gimnaziji u Sarajevu. Unaprijeđen je u nastavnika druge grupe, druge kategorije. Bilo je to pred smrt početkom prosinca 1931. godine. Tu u Sarajevu u ulici koja je nosila njegovo ime, bio mu je stan, u kojem je stvarao i umro. Bio je oženjen Bosiljkom, nastavnicom građanskih škola, sa kojim je imao sina Mirka, psihijatra psihoanalitičara. Supruga je nakon njegove smrti prešla sa službom iz Sarajeva u Beograd.

Preminuo je u Sarajevu 5. prosinca 1931. godine.

Galerija

Izvori

Vanjske povezice
 Todor Švrakić

Bosanskohercegovački slikari
Životopisi, Prijedor
Životopisi, Sarajevo

Todor Švrakić


فرع من شجرة الزيتون. في الثقافة الغربية، مستمدة من عادات وتقاليد اليونان القديمة، وهي ترمز للسلام أو حسن نية. الرابط الأصلي بين أغصان الزيتون والسلام لا يزال مجهولا. بعض التفسيرات التي ترتكز على ان أشجار الزيتون تستغرق وقتا طويلا جدا لتؤتي ثمارها. وهكذا فإن زراعة الزيتون هو أمر مستحيل عادة في وقت الحرب. وهناك تفسير آخر محتمل هو أن الزيتون هو من بين المحاصيل الزراعية الأولى وقربانا من غصن الزيتون هو وسيلة لاحلال السلام والصداقة الحميمة من خلال الزراعة.

المراجع

رموز سلام
عبارات وجمل إنجليزية
نباتات في الثقافة

غصن الزيتون


Christoph König (né en 1956 à Innsbruck) est un germaniste autrichien et professeur à l'Université d'Osnabrück.

Carrière
König s'est consacré à la philosophie, à la germanistique et linguistique américaine à l'Université d'Innsbruck et a dirigé de 1986 à 2005 le Centre de recherche sur l'histoire de la germanistique des Archives littéraires allemandes de Marbach. Il est éditeur des  et co-éditeur de la revue Geschichte der Germanistik.

König a passé son habilitation en 1997 à Berlin avec Ernst Osterkamp. Depuis 2005, il est professeur de littérature allemande moderne et contemporaine. En 2008/09, il a été fellow au .

König est considéré comme un spécialiste de Rainer Maria Rilke en particulier en ce qui concerne les manuscrits de l'écrivain. Depuis 2018, il dirige à l'université d'Osnabrück le "Arbeitsstelle Rilke" et prépare la première édition complète, critique et commentée de l'ensemble des œuvres de Rilke.

Publications (sélection)
 Provinz-Literatur. Positionen der Prosa Vorarlbergs in synchroner Sicht (Innsbrucker Beiträge zur Kulturwissenschaft. Germanistische Reihe. Volume 20). Innsbruck 1984. .
 Hofmannsthal. Ein moderner Dichter unter den Philologen. Wallstein, Göttingen 2001, .
 Éditeur.: Internationales Germanistenlexikon. 1800–1950. 3 volumes. De Gruyter, Berlin/ New York 2003 (Veröffentlichungen der Arbeitsstelle für die Erforschung der Geschichte der Germanistik im Deutschen Literaturarchiv Marbach.).
 Philologie der Poesie. Von Goethe bis Peter Szondi. De Gruyter, Berlin/Boston 2014, .
 "O komm und geh". Skeptische Lektüren der "Sonette an Orpheus" von Rilke. Wallstein, Göttingen 2014, .
 Zweite Autorschaft. Philologie, Poesie und Philosophie in Friedrich Nietzsches "Also sprach Zarathustra" und "Dionysos-Dithyramben". Wallstein, Göttingen 2021, .

Liens externes
 Site web
 Universitäre Homepage
 Christoph König sur Academia.edu

Références

Professeur à l'université d'Osnabrück
Naissance à Innsbruck
Naissance en 1956
Germaniste

Christoph König


Savoureuse es el río principal que atraviesa el Territorio de Belfort, Francia. Su origen se encuentra en el Ballon d'Alsace a 1190m de altitud. Desde allí, recorre 40 km y cruza a través de la ciudad de Belfort al pueblo de Sochaux donde se une al río Allan, un afluente del Río Doubs.

También es el principal curso de agua de los Vosgos belgas, en la región de Bourgogne-Franche-Comté, en los departamentos del Territoire de Belfort y el Doubs, por lo tanto, un subafluente del Ródano a través del Doubs y el Saona.

Geografía
Con una longitud de 41,2 km1, el río Savoureuse nace en la localidad de Lepuix, 60 m por debajo de la cumbre del Ballon d'Alsace, que se eleva a 1.250 metros sobre el nivel del mar, y es un torrente de montaña en los primeros kilómetros de su curso. Al pie del Ballon, se convierte en un pequeño río y recibe los aportes de muchos pequeños afluentes de montaña. Luego drena la llanura ubicada entre el macizo del Ballon y la ciudad de Belfort, que se encuentra en sus orillas y ocupa una gran parte de su lecho principal, que ahora está relleno. El río deja el Territoire de Belfort para entrar en el departamento de Doubs donde desemboca en el Allan, un afluente del Doubs, cerca de Sochaux.

Hidrología
Se midió al Savoureuse en las tres estaciones U2345020 de Giromagny a 468 m de altitud para una cuenca de 30,5 km² con un módulo de 1,47 m³ (1974-2014), U2345030 de Belfort a una altitud de 357 m para una cuenca de 141 km² con un módulo de 4,30 m³ (1965-2014), y U2345040 de Vieux-Charmont a una altitud de 317 m para una cuenca de 235 km² con un módulo de 6,04 m³ (1986-2014).

Referencias

Afluentes del Saona
Territorio de Belfort

Savoureuse


Loikkanen ist der Familienname folgender Personen:

 Antti Loikkanen (* 1955), finnischer Mittel- und Langstreckenläufer
 Saara Loikkanen (* 1980), finnische Volleyball- und Beachvolleyballspielerin

Loikkanen


Edward Alexander () a fost un eseist american și profesor emerit de limba engleză la Universitatea din Washington. A efectuat cercetări științifice asupra unor personalități literare, cum ar fi John Stuart Mill, Matthew Arnold, John Morley, John Ruskin, Isaac Bashevis Singer, Lionel Trilling, Irving Howe și Robert B. Heilman și a scris cărți despre istoria evreilor, sionism și antisemitism.

Biografie
Edward Alexander s-a născut în Brooklyn, NY. El a crescut în cartierul Brownsville unde a frecventat cursurile unei școli evreiești situate pe 500 Herzl Street. În tinerețe, el i-a idolatrizat pe Jackie Robinson și David Ben-Gurion.

Alexander a absolvit studii preuniversitare la Columbia College în 1953, apoi a studiat la Universitatea din Minnesota, unde a absolvit un masterat în 1959 și a devenit doctor în 1963.

I s-a acordat în 1974 bursa Guggenheim Fellowship în domeniul "criticii literare".

Alexander a predat limba engleză la Universitatea din Washington în perioada 1960-2004 și a fost primul președinte al Programului de Studii Iudaice al universității. El a fost profesor invitat la Tufts, Universitatea Ebraică din Ierusalim, Universitatea din Tel Aviv și Universitatea din Memphis.

Alexander a fost membru al  Association of Literary Scholars, Critics, and Writers, National Association of Scholars și Washington Association of Scholars.

Alexander a fost operat de mai multe ori de cancer în perioada 2009-2010.

Lucrări
În The Jewish Idea and Its Enemies (1988) Alexander a analizat conflictul dintre ideile iluministe ale liberalismului, raționalism, relativism și ideile evreiești tradiționale.

În Jews against Themselves (2015) Alexander a explorat contribuțiile evreilor apostați la elaborarea "politicii și ideologiei antisemite".

Cărți

Note

Nașteri în 1936
Decese în 2021
Absolvenți ai Universității Columbia
Guggenheim Fellows
Absolvenți ai University of Minnesota

Edward Alexander (profesor)


Endre Kabos () a fost un scrimer maghiar specializat pe sabie, laureat cu patru medalii olimpice, inclusiv trei medalii de aur. A cucerit și șapte medalii la Campionatul European (acum Campionatul Mondial), inclusiv șase de aur.

Carieră
S-a născut în Oradea într-o familie evreiască. Potrivit tradiției, a primit un echipament de scrimă ca cadou de nașul său. Prietenii săi și-au bătut joc de el, dar s-a alăturat unui club de scrimă pentru a-le face în ciudă. A fost elevul maestrului italian Italo Santelli la Budapesta. În 1931 a cucerit aurul pe echipe la Campionatul European. În anul următor, la Jocurile Olimpice de la Los Angeles, a fost laureat cu bronz la individual și cu aur pe echipe. În anul 1933 a devenit campion mondial atât la individual, cât și pe echipe. Și-a reiterat performanța și în anul următor, precum și la Olimpiada din 1936 de la Berlin, unde a primit medalia de la Adolf Hitler.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost scutit inițial de deportare datorită statutului de campion, apoi a fost trimit la un lagăr de muncă. Acolo a fost recunoscut de un gardian, care a reușit să-l trimită pe el la Budapesta, unde a lucrat ca șofer în armata. A murit pe 4 noiembrie 1944 cu sute de oameni, când Podul Margareta a fost aruncat în aer.

Referințe
  Olimpiai sportolóink - Kabos Endre pe Comitetul Olimpic Maghiar

Orădeni
Evrei maghiari
Medaliați olimpici cu aur unguri
Medaliați olimpici cu bronz maghiari
Scrimeri olimpici maghiari
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1932
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1936
Sabreri

Endre Kabos


Carmine Dominick Giovinazzo, 24 Ağustos 1974 doğumlu İtalyan asıllı Amerikalı oyuncudur. Aynı zamanda bir gitarist ve beyzboll oyuncusudur.

Staten Island'da doğup büyüyen oyuncu, -Nancy ve Dominik isimli- polis memuru anne ve babanın oğlu olarak doğmuştur. Beyzbol ve "roller hockey" gibi değişik sporlar dallarında oynayan Giovinazzo, profesyonel beyzbol oyuncusu olmak isterken ciddi bir sakatlık geçirmesi üzerine, ailesinin de desteğiyle, oyunculük üzerine kariyer yapmaya karar vermiştir.

Şu ana kadar tüm dünya çapında ilgi ile izlenen üç CSI: Crime Scene Investigetion'''da da oynayan oyuncu, CSI: NY dizisinde canlandırdığı Danny Messer karakteriyle, anavatanı Avrupa başta olmak üzere tüm dünyada birçok hayran kitlesi ve adına kurulmuş birçok fan art kazandı.

 Filmografi
 Conception (1996)
 No Way Home (1996)
 Locomotive (1997)
 Fallen Arches (1998)
 Billy's Hollywood Screen Kiss (1998)
 The Big Brass Ring (1999)
 For Love of the Game (1999)
 Shasta McNasty (1999)
 Terror Tract (Nightmare bölümü) (2000)
 The Learning Curve (2001)
 Black Hawk Down (2001)
 Big Shot: Confessions of a Campus Bookie (2002) (televizyon)
 Pledge of Allegiance (2002)
 CSI (2002)
 Columbo: Columbo Likes the Nightlife (2003) (televizyon)
 In Enemy Hands (2004)
 CSI: NY (2004 - devam)
 This Is Not a Test'' (2007)

1974 doğumlular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
İtalyan asıllı Amerikalılar
Kızılderili asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar

Carmine Giovinazzo


Santa Rosa, officially the City of Santa Rosa (), is a 1st class component city in the province of Laguna, Philippines. According to the 2020 census, its population was 414,812 people.

It is the second largest local government unit in Laguna after Calamba. On August 28, 2019, President Rodrigo Duterte signed Republic Act No. 11395, which separated the city from the province's first district and granted the city its own congressional district to elect a representative in 2022. However, for the purposes of electing Sangguniang Panlalawigan members, Santa Rosa remains part of the province's first Sangguniang Panlalawigan District.

Santa Rosa was initially known for the Coca-Cola and Toyota manufacturing plants in its industrial estates. It later became popular as the site of local theme park Enchanted Kingdom and several housing and commercial developments.

Etymology
Santa Rosa is derived from Spanish for Saint Rose of Lima, its patron saint to whom it is consecrated to.

History

In 1571, Spanish conquistador Juan de Salcedo, the grandson of Miguel López de Legazpi, founded the town of Biñan which was annexed as a barrio to Tabuco (now Cabuyao) while exploring the region of Laguna de Bay.

In 1688, Biñan, together with Barrio Bukol, separated from Cabuyao. After a series of renaming and separating barrios to become independent towns, Barrio Bukol was politically emancipated as the municipality of Santa Rosa, founded on January 18, 1792.

During the revolutionary period in 1898, the town was instrumental in the proclamation of Philippine independence from Spain when the country signed the Act of Independence on June 12, 1898. Later on, the town's local revolutionaries fought alongside the forces of Pío del Pilar during the Philippine–American War.

On February 5, 1945, the town was abandoned by Japanese soldiers when the local guerrilla resistance movement, with support from the American and Filipino military contingent, entered the town, where skirmishes, torture, and deaths occurred.

During the postwar era up until the 1970s, the townspeople primarily depended on basic agriculture and family-owned enterprises for their livelihood. The influence of industrialization grew in the 1980s with the entry of local and foreign investors who were responsible for the fast-paced economic and social transformation of the town and the province.

Cityhood

On July 10, 2004, Santa Rosa was converted into a city by Republic Act No. 9264, which was approved by voters in the plebiscite. Leon Arcillas, who began his third and final term ten days before, became its first city mayor.

Contemporary
Arcillas was assassinated at the former city hall by three assailants. They were convicted and sentenced to life imprisonment in 2013. Jose Catindig Jr., who served as vice mayor, became mayor to serve out the remainder of his term. On May 14, 2007, Catindig, who ran for his full term as mayor, was defeated by Arcillas' daughter Arlene.

Geography

Santa Rosa's land area is approximately . It is located west of Laguna de Bay.

The western half of the city occupies the numerous commercial, industrial, and business establishments, while the other is primarily composed of residential areas and subdivisions, schools, industrial zones, and various business establishments.

Santa Rosa is  from Santa Cruz and  from Manila.

Barangays

Santa Rosa is politically subdivided into 18 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.

Aplaya
Balibago
Caingin
Dila
Dita
Don Jose
Ibaba
Kanluran (Poblacion Uno)
Labas
Macabling
Malitlit
Malusak (Poblacion Dos)
Market Area (Poblacion Tres)
Pooc (Pook)
Pulong Santa Cruz
Santo Domingo
Sinalhan
Tagapo

Climate

Demographics

The population of Santa Rosa is fast-growing with an intercensal growth rate of 7% from 1990 to 1995, exponentially increasing in subsequent decades (except between the 2007 and 2010 censuses).

Some inhabitants of Santa Rosa today erroneously refer to themselves as "Rosanians"; since Santa Rosa is a Spanish name, the correct demonym should be "Rosaños".

Ethnic groups
Like other places in Metro Manila, the original settlers in Santa Rosa are Tagalogs. Throughout the centuries, there has been constant migration of Spaniards, Visayans, Bikolanos, Ilokanos, Chinese, and Americans.

Languages
The main language is Filipino, which is based on Tagalog. In addition, due to continuous development of the city, English is used in education, business and information technology.

Religion

Most people are Roman Catholics. Other religious groups represented include the Aglipayans (members of the Iglesia Filipina Independiente – a breakout group from the Catholic Church in 1902 headed by the Union Obrera Democratica), the Church of God International, the United Church of Christ in the Philippines, Jesus Is Lord Church, Baptist, Jehovah's Witness, and Iglesia Evangelica Unida de Cristo (Unida Evangelical Christian Church). In 1994, some migrants and expatriates have formed the Saint Nicholas Orthodox Church (under the canonical jurisdiction of The Orthodox Metropolitanate of Hong Kong/Philippines-Ecumenical Patriarchate) in Golden City Subdivision.

Economy

Santa Rosa is considered to be the premier city and hub of South Luzon. It is also known as the Lion City of South Luzon. According to the 2013 Annual Financial Report by the Commission on Audit, the city has an annual income of , surpassing the income of Calamba and Batangas City. Santa Rosa became the richest city in Luzon outside of Metro Manila in terms of annual income.

Special economic zones and industrial parks in Santa Rosa include:

Laguna Technopark Inc.
Greenfield Automotive Park
Toyota Special Economic Zone
Lakeside Evozone Nuvali
Daystar Santa Rosa Industrial Park
Santa Rosa Commercial Complex
Meridian Industrial Complex

Banking
Major commercial banks in the Philippines operate in the city. Currently, the city hosts banking institutions that offer banking services to businesses and residents. Most of these are concentrated in barangays Balibago, Don Jose, Macabling, Pulong Santa Cruz, Santo Domingo, and Tagapo.

Car dealerships

A number of car brands have put up dealerships in Santa Rosa. Prominent car dealerships include Toyota, Chevrolet, Ford (Borromeo), Foton, Honda (ANC), Hyundai, Isuzu (Gencars), JMC, Kia, Mazda (Borromeo), MG Motor (Greenfield), Mitsubishi (Amcar), Nissan (Greenfield), Subaru (ANC), and Volkswagen (Greenfield).

Furthermore, the Borromeo's Ford and Mazda have recently set up shops while two of the six ANC Group brands, Honda and Subaru, have branches in Santa Rosa.

Shopping malls

The city host various shopping malls: SM City Santa Rosa, Robinsons Sta. Rosa, Ayala Malls Solenad, Walter Mart Santa Rosa, Walter Mart Santa Rosa Bel-Air, Victory Mall Santa Rosa, Target Mall, Vista Mall Sta. Rosa, Paseo Outlets (formerly and still commonly known as Paseo de Santa Rosa), Laguna Central, Arcadia, Eton City Square, and Sta. Rosa Town Center. As of 2023, a new branch of CityMall in the city and the Toplite Town Center are currently under construction.

Industries and manufacturing
Dubbed as the "Motor City of the Philippines" or "Detroit City of the Philippines", Santa Rosa is host to multinational automotive giants Nissan, Toyota, and Mitsubishi – all contributing 95% of the country's automotive production. It is also the location for the headquarters of Santarosa Motor Works, Inc.

Food conglomerate Monde Nissin Corporation, which manufactures Lucky Me! instant noodles and Monde biscuits, has a  manufacturing facility in barangay Balibago. San Miguel Brewery and Magnolia also have a plant in barangay Pulong Santa Cruz. Santa Rosa is also home to the largest plant of The Coca-Cola Company in the Philippines, situated next to the Santa Rosa Exit of South Luzon Expressway. In 2018, Santa Rosa became the new home of HAMBURG Trading Corporation's  facility that houses the company's warehouse, administration office, and state-of-the-art demo kitchen – all in one roof.

Information technology
Santa Rosa is aiming to be the next hub for the BPO industry. It is currently ranked 82nd in the world for its competitiveness in the Information Technology and Business Process Outsourcing services (IT-BPO) by the leading strategic advisory firm, THOLONS. BPO companies present in Santa Rosa are IQor, KGB, Teletech, IBM and Concentrix.

Education

Santa Rosa holds many schools, facilities and tutorial centers. There are 18 public elementary schools and 10 public high schools in the city, all overseen by the Schools Division Office (SDO) of Santa Rosa City, as well as 84 private schools as of 2023. The Canossians built their first Canossian school in the Philippines in Santa Rosa.

Several higher education institutions headquartered outside the city have established branch or satellite campuses in Santa Rosa. Polytechnic University of the Philippines has one campus in Santa Rosa, as well as STI College, Citi Global College, Ateneo de Manila University (Ateneo Professional Schools), and Our Lady of Fatima University. Under-construction and planned satellite campuses include those of University of Santo Tomas, University of the East, and National University, respectively.

Infrastructure

Transportation

Santa Rosa is serviced by South Luzon Expressway (SLEX) and Cavite–Laguna Expressway (CALAX). Two exits of SLEX are located in the city: Santa Rosa Exit and Eton City (Malitlit) Exit. The city is also accessible through Greenfield City (Mamplasan) Exit in Biñan, which provides access to CALAX, SM City Santa Rosa, and the Santa Rosa city proper. Two exits of CALAX directly serve the city, namely: Santa Rosa–Tagaytay Exit (located in Barangay Carmen, Silang, Cavite) and Laguna Boulevard Exit (located within the city). A four-lane national highway from Alabang, Muntinlupa up to Calamba, Laguna passes through the city. Another road, Santa Rosa–Tagaytay Road, acts as the main route for people going up to Tagaytay from Metro Manila, especially on weekends and vacation periods.

Public transportation within the city, like in most of the urban areas in the Philippines, is facilitated mostly using inexpensive jeepneys. Tricycles are also used for short distances.  The Santa Rosa railway station is located in barangay Labas, near the city center. The city is also the location of the Santa Rosa Commercial Complex, a well-known intermodal transport and commercial hub in barangay Balibago, and the Santa Rosa Integrated Terminal, a provincial bus station serving Metro Manila and eventually other parts south of Metro Manila. Point-to-point (P2P) bus terminals are also located at Nuvali Transport Terminal in barangay Santo Domingo for buses bound for Makati and Bonifacio Global City, respectively, and in front of Robinsons Santa Rosa in barangay Tagapo for buses bound for Ninoy Aquino International Airport.

Utilities and communication

Santa Rosa's source of electricity is partly from Meralco. Its water supply is provided by the Laguna Water Inc., except for Vista Land Developments (including Sta. Elena City), which is provided by its sister company, Primewater Infrastructure Corporation. Santa Rosa's communication system is powered by Philippine Long Distance Telephone (PLDT) and Globe Telecom, and the cellular network in the Philippines, particularly in metropolitan areas, is increasing due to the low cost of calls and text messaging. Globe Telecom, Smart Communications (PLDT), and Dito Telecommunity provide cellular networks in Santa Rosa. Cable and satellite television access is provided by SkyCable, G Sat, Cignal Digital TV, and Royal Cable. Internet Digital Subscriber Line or DSL coverage is provided by PLDT, cable internet is serviced by SkyCable's ZPDee and Global Destiny. Fiber Internet Wireless broadband is provided by Globelines Broadband and Smart Communications.

Health
The Santa Rosa Community Hospital is the primary public hospital of Santa Rosa. The city also hosts at least seven other private hospitals: New Sinai MDI Hospital and Medical Center, Marian Hospital, Balibago Polyclinic and Hospital, St. James Hospital in Dita, Sta. Rosa Hospital and Medical Center along RSBS Boulevard in Balibago, The Medical City South Luzon in Greenfield City, and Healthway QualiMed Hospital – Sta. Rosa in Nuvali.

Government

Local government

Santa Rosa City is governed primarily by the city mayor, the vice mayor, and the city councilors. The mayor acts as the chief executive of the city while the city councilors act as its legislative body. The vice mayor, besides taking on mayoral responsibilities in case of a temporary vacancy, acts as the presiding officer of the city legislature. The legislative body is composed of 12 regular members and representatives from the barangay and the youth council.

Elected officials

List of mayors
The following is the list of chief executives of Santa Rosa, Laguna.
 Francisco Arambulo (1890–1894)
 Basilio B. Gonzales (1899–1900)
 Pedro Teaño Perlas (1900–1901)
 Pablo Monsod Manguerra Sr. (1900–1901)
 Celerino Castillo Tiongco (1905–1907)
 Feliciano Arambulo Gomez (1908–1911)
 Honorio Tiongco (1912–1916)
 Lorenzo Cartagena Tatlonghari (1916–1922)
 Jose Vallejo Zavalla (1922–1925)
 Aquilino Carballo (1925–1926)
 Felixberto Castro Tiongco (1926–1928)
 Benito Lijauco delos Reyes (1928–1931)
 Hermenegildo Regalado delos Reyes (1931–1937)
 Celso Gonzaga Carteciano (1938–1940)
 Valentin Regalado delos Reyes (1941–1942)
 Jose Alumno Alinsod (1942 – August 1943)
 Valentin Regalado delos Reyes (August–December 1943)
 Eduardo de Leon Marcelo (1944)
 Angel Z. Tiongco (1944 – March 6, 1945)
 Jose Alumno Alinsod (March 7, 1945)
 Francisco Gomez Arambulo Jr. (1946–1947)
 Felimon delos Trinos de Guzman (1948–1951)
 Gervacio Almira de Guzman (1952–1955)
 Angel Z. Tiongco (1960–1978)
 Cesar E. Nepomuceno (February 3, 1978 – December 3, 1987)
 Zosimo B. Cartaño (February 3 – December 3, 1987)
 Leo T. Bustamante (OIC, December 3, 1987 – February 2, 1988)
 Roberto R. Gonzales (1988 – June 30, 1998)
 Leon C. Arcillas (June 30, 1998 – May 10, 2005)
 Jose B. Catindig, Jr. (May 11, 2005 – June 30, 2007)
 Arlene B. Arcillas (June 30, 2007 – June 30, 2016)
 Danilo Ramon S. Fernandez (June 30, 2016 – June 30, 2019)
 Arlene B. Arcillas (June 30, 2019 – present)

List of vice-mayors

 Antonio B. Dictado (June 30, 1988 – June 30, 1995)
 Jose B. Catindig, Jr. (June 30, 1995 – June 30, 1998)
 Octavio Ramon L. Lijauco (June 30, 1998 – June 30, 2001)
 Jose B. Catindig, Jr. (June 30, 2001 – May 11, 2005)
 Arlene B. Arcillas (May 11, 2005 – June 30, 2007)
 Manuel G. Alipon (June 30, 2007 – June 30, 2010)
 Arnel D.C. Gomez (June 30, 2010 – June 30, 2016)
 Arnold B. Arcillas (June 30, 2016 – June 30, 2019)
 Arnel D.C. Gomez (June 30, 2019 – June 30, 2022)
 Arnold B. Arcillas ( June 30, 2022 – present)

Notable personalities

Arlene B. Arcillas, incumbent mayor

Maria Carpena, stage actress and soprano singer. She was the first recording artist in the Philippine music industry. She was also dubbed as the country's "Nightingale of Zarzuela".
Danilo Fernandez, actor, former mayor, and incumbent representative
Jason Fernandez, former vocalist of Rivermaya, singer
Jef Gaitan, former Rosas ng Santa Rosa and Banana Split mainstay
Mark Herras, actor and Starstruck Season 1 Ultimate Survivor
Koreen Medina, actress, model and StarStruck Avenger
Alden Richards, actor and former Ginoong Santa Rosa
Nadine Samonte, actress and StarStruck Avenger
Jodi Sta. Maria, actress
Juancho Triviño, actor and host

References

External links

 [ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System

1792 establishments in the Philippines
Cities in Laguna (province)
Populated places established in 1792
Populated places on Laguna de Bay
Component cities in the Philippines

Santa Rosa, Laguna


Aceasta este o listă de filme britanice din 1937:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1937 la Internet Movie Database

Vezi și
1937 în Marea Britanie
1937 în film
1937 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1937


Ravna Gora es un pueblo en el municipio de Avren, en la Provincia de Varna, en el nordeste de Bulgaria.

Referencias

Localidades de la provincia de Varna

Ravna Gora (Varna)


Jennifer Louise Macklin  (born 29 December 1953) is an Australian former politician. She was elected to federal parliament at the 1996 federal election and served as the deputy leader of the Australian Labor Party (ALP) from 2001 to 2006, under opposition leaders Simon Crean, Mark Latham and Kim Beazley. After the ALP won government at the 2007 election, she held ministerial office under Kevin Rudd and Julia Gillard, serving as Minister for Families, Community Services and Indigenous Affairs (2007–2013) and Minister for Disability Reform (2011–2013). She retired from parliament at the 2019 election.

Early life
Macklin was born in Brisbane on 29 December 1953. Her father was an engineer. She grew up in country Victoria, initially in Cohuna where she attended the local primary school. In 1966 the family moved to Wangaratta where she attended Wangaratta High School, also spending a year as an exchange student in Japan on a Rotary Scholarship. Macklin went on to the University of Melbourne, graduating with the degree of Bachelor of Commerce (Hons.).

From 1976 to 1978, Macklin worked as a researcher at the Australian National University (ANU) under accounting and finance professor Russell Matthews. She then joined the Parliamentary Library as an economics specialist within the Legislative Research Service. She was a member of a Canberra discussion group, the Red Fems, which presented a paper to the Women and Labour Conference in 1980. Her work on energy pricing in the aluminium industry came to the attention of Victorian Labor MP Brian Howe, and in 1981 he recruited her to join the Labor Resource Centre in Melbourne as a research coordinator.  From 1985 to 1988, Macklin served as an adviser to David White, the state health minister.

In 1990, Macklin's mentor Brian Howe was appointed Minister for Health in the Hawke government. She was subsequently appointed as the director of the government's National Health Strategy (NHS) initiative, tasked with reviewing Australia's existing health system. She delivered a series of background papers and issues papers, one of which proposed the abolition of private health insurance. The NHS body was disbanded in 1993 following a one-year extension of its initial two-year term. Macklin then served as director of the Australian Urban and Regional Development Review from 1993 to 1995.

Political career

In 1994, Macklin won ALP preselection for the Division of Jagajaga, defeating former Casey MP Peter Steedman.

Opposition (1996–2007)

Macklin was elected to parliament at the 1996 federal election, which saw the defeat of the ALP government. She was immediately elected a member of the shadow ministry, where she served in a number of roles, including Shadow Minister for Aged Care, Social Security and the Status of Women. After the 1998 election, Macklin became Shadow Minister for Health. She is a member of the Socialist Left faction of the Labor Party.

After the ALP's defeat at the 2001 election, Macklin was elected unopposed as deputy leader to Simon Crean. She was the first woman to hold a leadership position in either Australian major party. She took on the position of Shadow Minister for Education. Macklin remained Deputy Leader after Crean's replacement as leader by Mark Latham in December 2003, and also under Kim Beazley following Latham's resignation in January 2005. Macklin became the first person to be deputy to three leaders of the ALP since Frank Forde.

On 1 December 2006, Macklin's position as deputy leader of the ALP came under threat after Kim Beazley called for a spill of all the leadership positions, in a bid to end growing speculation over the issue. Shadow Minister for Foreign Affairs and Trade, Kevin Rudd, and Shadow Minister for Health, Julia Gillard, announced their intentions to run against Beazley and Macklin as a team for the positions of leader and deputy leader respectively of the party. On the day of the ballot, Macklin effectively stepped down from the position, choosing not to contest the deputy leadership after Kevin Rudd was elected as the new party leader. Macklin was once again elected to the Shadow frontbench, and was appointed Shadow Minister for Families and Community Services and Shadow Minister for Indigenous Affairs and Reconciliation. She maintained these portfolios in government after Labor's victory in the 2007 election.

Government (2007–2013)

In 2007, Macklin became the Minister for Families, Housing, Community Services and Indigenous Affairs. In this capacity she oversaw the passage and implementation of Australia's first national Paid Parental Leave Scheme, the Closing the Gap framework to address the life expectancy gap between Indigenous and non-Indigenous Australians, a historic rise in the pensions and a number of other significant changes to social policy and family support payments.

In 2011, Macklin was given the additional responsibility of Minister for Disability Reform, overseeing the design and implementation of the National Disability Insurance Scheme (NDIS).  Macklin was also a member of the Government's Expenditure Review Committee and Chair of the Government's Social Policy Committee.

Indigenous Affairs
Macklin was Minister for Indigenous Affairs throughout the Labor government's two terms in office. Macklin was instrumental in the Apology to Australia's Indigenous peoples, delivered by Prime Minister Kevin Rudd in February 2008 and the implementation of the Close the Gap Framework, the first comprehensive strategy for tackling Indigenous disadvantage in Australia's history. This strategy saw record investment in health, education, housing, early childhood development and remote Indigenous service provision.

She has said that one of her most important achievements was to take the politics out of Indigenous affairs and destroy the toxic division between "symbols" and "practical" change. On 23 November 2011, the Stronger Futures Policy legislation was introduced by Macklin to address key issues such as unemployment, school attendance, alcohol abuse, child protection, safety, housing and land reforms in the Northern Territory.

National Disability Insurance Scheme (NDIS)
On 10 August 2011, Prime Minister Julia Gillard and Minister Macklin announced the Labor government's support for a National Disability Insurance Scheme (NDIS) a major social policy reform designed to ensure that people with disability received the care and support they need.

The rollout of the NDIS commenced in 2013 at four launch sites around Australia, with full rollout to be completed in 2019. Macklin was instrumental in the success of negotiations with states and territories, which resulted in a nationwide agreement on the NDIS. When fully completed in 2019 the NDIS is expected to cover around 460,000 Australians with disability.

Paid parental leave
Macklin was the Minister was responsible for the design and implementation of Australia's first national paid parental leave scheme. Prior to its launch on 1 January 2011, Australia was one of two developed countries without a national paid parental leave scheme. The scheme provides primary care givers with 18 weeks paid parental leave paid at the national minimum wage. In the six years since the scheme was launched more than 700,000 Australian families have accessed paid parental leave.

An independent review of the scheme in 2014 found that more than 75 per cent of parents accessing paid parental leave were on incomes of less than $70,000 a year. In the 2015 Budget the Abbott government announced a measure to end so called "double dipping" of paid parental leave by restricting 80,000 new parents from accessing both employer and government paid parental leave schemes. The use of the term provoked widespread condemnation from women's groups and some employers. Macklin led Labor's opposition to the Liberal government's cuts to paid parental leave, which have failed to pass the Parliament.

Dad and Partner Pay
The introduction of Dad and Partner Pay (DAPP) on 1 January 2013, established two weeks paid leave to fathers and partners to help them take time off work to support new mothers in their caring role and be involved in the care of their newborn baby. This was another social policy reform that Macklin spearheaded during her time as Minister. An independent report conducted by the University of Queensland in 2014 found that DAPP reduced the barriers to fathers taking leave following a birth.

Apology to Forgotten Australians
Macklin was also the steward for the national apology to the Forgotten Australians and former child migrants, in her capacity as Families Minister. Prime Minister Rudd gave the apology on 16 November 2009 on behalf of the Australian Government to over half a million children who were taken from their families and placed in institutions where they were often victims of abuse. Macklin said the apology demonstrated "the shared resolve to make sure the abuse and neglect never happens again".

Opposition (2013–2019)

Following the ALP's defeat at the 2013 federal election, Macklin endorsed Anthony Albanese for the leadership of the party. Albanese was defeated by Bill Shorten in the leadership vote. Macklin was included in Shorten's shadow ministry and retained her place until announcing her retirement, holding the portfolios of families and payments (2013–2016), disability reform (2013–2016) and families and social services (2016–2018).

Macklin announced her retirement from politics on 6 July 2018, effective at the 2019 federal election.

Later activities
In June 2020, Macklin and former Victorian Labor Premier Steve Bracks were appointed as administrators of the Victorian branch of the Australian Labor Party by the party's National Executive until early 2021, after allegations of branch-stacking by Victorian minister Adem Somyurek were revealed. The pair will review the state party's operations and provide detailed recommendations to tackle the issue of branch-stacking within the party.

Honours
Macklin was appointed as a Companion of the Order of Australia in the 2023 King's Birthday Honours for "eminent service to the people and Parliament of Australia, to social welfare, particularly the introduction of paid parental leave and the National Disability Insurance Scheme, and to the Indigenous community".

See also
 First Rudd Ministry
 First Gillard Ministry
 Second Gillard Ministry
 Second Rudd Ministry

References

External links

1953 births
Living people
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Companions of the Order of Australia
Members of the Australian House of Representatives for Jagajaga
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Cabinet of Australia
Politicians from Brisbane
University of Melbourne alumni
Women members of the Australian House of Representatives
Women government ministers of Australia
Labor Left politicians
21st-century Australian politicians
21st-century Australian women politicians
20th-century Australian politicians
20th-century Australian women politicians
Women deputy opposition leaders
People from Wangaratta

Jenny Macklin


Abau steht für:

 Abau (Sprache), eine Sprache auf Papua-Neuguinea
 Abau (Papua-Neuguinea), Ort in Papua-Neuguinea
 Abau Distrikt, Distrikt in Papua-Neuguinea

weitere:
 deutscher Name für den Fluss Abava in Lettland
 deutscher Name für die Landschaft Abov in der Slowakei

Abau


Kvistir (fræðiheiti Spiraea) er ættkvísl um 80-100 tegunda runna í rósaætt (Rosaceae). Kvistar blómstra hvítum eða bleikum blómum í skúf eða breiðum klasa.
Sumar jurtir sem áður voru flokkaðar með kvistum eru nú taldir til sérstakra ættkvísla eins og Filipendula og Aruncus.

Birkikvistur, víðikvistur, dögglingskvistur og kóreukvistur eru meðal tegunda sem ræktaðar eru á Íslandi.

Valdar tegundir
Spiraea alba – Ljósakvistur
Spiraea alpina - Fjallakvistur
Spiraea arcuata - Sveigkvistur
Spiraea bella - Breiðukvistur
Spiraea betulifolia – Birkikvistur
Spiraea cana - Brúskakvistur
Spiraea canescens – Kúlukvistur
Spiraea cantoniensis – Lensukvistur
Spiraea chamaedryfolia – Bjarkeyjarkvistur
Spiraea crenata - Sveipkvistur
Spiraea decumbens - Flatkvistur
Spiraea douglasii – Dögglingskvistur
Spiraea fritchyana - Roðakvistur
Spiraea henryi - Stórkvistur
Spiraea humilis – Lágkvistur
Spiraea japonica – Rósakvistur, Japanskvistur
Spiraea longigemmis - Töfrakvistur
Spiraea media – Garðakvistur
Spiraea miyabei - Skógarkvistur
Spiraea mollifolia - Loðkvistur
Spiraea mongolica - Kínakvistur
Spiraea myrtilloides - Meyjarkvistur
Spiraea nervosa - Dúnkvistur
Spiraea nipponica - Sunnukvistur
Spiraea pubescens - Floskvistur
Spiraea salicifolia – Víðikvistur
Spiraea sargentiana - Slæðukvistur
Spiraea splendens – Fagurkvistur
Spiraea thunbergii – Japanskvistur (sjá S. japonica)
Spiraea tomentosa – Hærukvistur
Spiraea trichocarpa – Sigurkvistur
Spiraea trilobata – Síberíukvistur
Spiraea veitchii - Bogkvistur
Spiraea virginiana - Bakkakvistur
Spiraea wilsonii - Lotkvistur

Tilvísanir

Runnar
Kvistir

Kvistir