Florence er en by i den nordvestlige del af staten Alabama i USA. Byen er den største by i og administrivt sæde for det amerikanske county Lauderdale County. Den har et indbyggertal på  indbyggere.

Personer fra Florence
 W. C. Handy, blues og jazzmusiker, født i Florence

Referencer

Ekstern henvisning

 Florences hjemmeside

Byer i Alabama

Florence (Alabama)


البروتين53  (المعروف أيضا ببروتين مثبط الورم 53)، هو جين مثبط للأورام في البشر، وهو مشفر بواسطة المورثة TP53 في الصبغي 17 لدى البشر. للبروتين 53 دور مهم في الكائنات متعددة الخلايا حيث يقوم في تنظيم دورة الخلية وبالتالي يلعب دور رئيسي في كبح الأورام والوقاية من السرطان. وبالتالي وصف p53 بأنه "حامي الجينوم"، و"الحارس"، وذلك مشيراً إلى دوره في الحفاظ على استقرار المعلومات الوراثية من خلال منع الطفرات الوراثية.

يشير الاسم p53 إلى كتلة البروتين الجزيئية باعتباره 53 كيلو دالتون (kDa) عن طريق حسابه بواسطة إس دي إس بايج. إلا أن الكتلة الفعلية للبروتين تبلغ 43.7 kDa وذلك عن طريق حساب مخلفات الأحماض الأمينية. هذا الاختلاف يرجع إلى العدد الكبير من البرولين في البروتين والتي تبطئ من الهجرة في إس دي إس بايج مما يجعلها تبدو أثقل مما هو عليه بالفعل. هذا التأثير لوحظ مع p53 من مختلف الأنواع، بما في ذلك البشر والقوارض والضفادع، والأسماك.

البناء
 مجال تنشيط النسخ - النهاية الأمينية الحمضية (TAD)، المعروف أيضًا باسم مجال التنشيط 1 (AD1)، والذي ينشط عوامل النسخ. يحتوي الطرف N على اثنين من مجالات التنشيط النسخي التكميلي، مع واحد رئيسي في البقايا من 1 إلى 42 والآخر ثانوي في المخلفات 55-75، ويُشارِك على وجه التحديد في تنظيم العديد من الجينات المؤيدة للاستماتة.
 مجال التفعيل 2 (AD2) مهمٌ لنشاط الاستماتة، البقايا هي 43-63.
 منطقة ثرية بالبرولين مهمة لنشاط الاستماتة في بي53 عن طريق التصدير النووي عبر بروتين كيناز منشط بالميتوجين (MAPK)، البقايا هي 64-92.
 المجال المركزي لربط الحمض النووي (DBD). تحتوي على ذرة واحدة من الزنك وعدة أحماض أمينية أرجنين. هذه المنطقة مسؤولة عن ربط المكبّر المشترك بي53 LMO3. البقايا 102–292.
 مجال إشارات التوطين النووي (NLS)، المخلفات من 316-325.
 مجال القلة المتجانسة (OD)، البقايا هي 307-355. الـ Tetramerization ضروري لنشاط بي53 في الجسم الحي.
 النهاية الكربوكسيلية (طرف C) تشارك في تقليل تنظيم ارتباط الحمض النووي للمجال المركزي. المخلفات 356-393.
عادةً ما تحدث الطفرات التي تعطل بي53 في السرطان في المجال المركزي لربط لحمض النووي (DBD). تدمّر معظم هذه الطفرات قدرة البروتين على الارتباط بتسلسلات الحمض النووي المستهدفة، وبالتالي تمنع التنشيط النسخي لهذه الجينات. على هذا النحو، فإن الطفرات في المجال المركزي لربط الحمض النووي هي طفرات متنحية لفقدان الوظيفة. جزيئات بي53 ذات الطفرات في مجال القلة المتجانسة (OD) تتحد مع النوع البري بي53، وتمنعهم من تنشيط النسخ؛ لذلك فإن طفرات مجال القلة المتجانسة (OD) لها تأثير سلبي مهيمن على وظيفة بي53.

النوع البري بي53 هو بروتين متقلب، يتكون من مناطق مطويّة وغير منظمة تعمل بطريقة تآزرية.

الجين
في البشر، يقع جين TP53 على الذراع القصيرة للصبغي 17. يمتد الجين إلى 20 كيلوبايت، مع إكسون 1 غير مشفر وإنترون أول طويل جدًا يبلغ 10 كيلوبايت. يحتوي تسلسل الترميز على خمس مناطق تُظهِر درجة عالية من الحفظ في الفقاريات، في الغالب في إكسون 2 و 5 و 6 و 7 و 8، لكن التسلسلات الموجودة في اللافقاريات تُظهِر تشابهًا بعيدًا فقط مع TP53 للثدييات. حصل التعرف على أورثولوجي TP53 في معظم الثدييات التي تتوفر لها بيانات مجموع مورثي كاملة.

جين TP53 البشري
في البشر، ينطوي تعدد الأشكال الشائع على استبدال البرولين بالأرجنين في موضع الشيفرة الجينية 72. وقد بحثت العديد من الدراسات في الارتباط الجيني بين هذا الاختلاف وقابلية الإصابة بالسرطان. ومع ذلك، كانت النتائج مثيرة للجدل. على سبيل المثال، فشل التحليل التلوي من عام 2009 في إظهار ارتباط لسرطان عنق الرحم. وجدت دراسة أجريت عام 2011 أن طفرة برولين TP53 كان لها تأثير عميق على خطر الإصابة بسرطان البنكرياس بين الذكور. وجدت دراسة أجريت على النساء العربيات أن تماثل زيجوت البرولين في شيفرة جينية TP53 72 يرتبط بانخفاض خطر الإصابة بسرطان الثدي. أشارت إحدى الدراسات أن تعدد أشكال شيفرة جينية TP53 72 و MDM2 SNP309 و A2164G قد تترافق مجتمعة مع القابلية للإصابة بالسرطان غير الفموي البلعومي (Non-oropharyngeal cancer) وأن MDM2 SNP309 بالاشتراك مع شيفرة جينية TP53 72 قد يُسرّع من تطور السرطان غير الفموي البلعومي لدى النساء. وجدت دراسة أجريت عام 2011 أن تعدد الأشكال شيفرة جينية 72 TP53 مرتبط بزيادة خطر الإصابة بسرطان الرئة.

لم تجد التحليلات التلوية من عام 2011 أي ارتباط مهم بين تعدد أشكال الشفرة الجينية 72 TP53 وكلًا من خطر الإصابة بسرطان القولون والمستقيم وخطر الإصابة بسرطان بطانة الرحم. وجدت دراسة أجريت عام 2011 على مجموعة مواليد برازيليين وجود ارتباط بين الأرجنين TP53 غير المتحور والأفراد الذين ليس لديهم تاريخ عائلي للإصابة بالسرطان. وجدت دراسة أخرى عام 2011 أن النمط الجيني بي53 متماثل الزيجوت (Pro/Pro) كان مرتبطًا بزيادة خطر الإصابة بسرطان الخلايا الكلوية.

المراجع

بروتينات مرتبطة بالشيخوخة
أورام
استماتة
بروتينات
بروتينات بشرية
جينات طافرة في الفأر
جينات على كروموسوم 17
جينات كابحة للورم
عوامل نسخ
موت الخلية المبرمج

بي53


O desafio Dolly Parton é uma série de macros de imagens de quatro painéis que mostram como as pessoas se apresentam nas plataformas de mídia social LinkedIn, Facebook, Instagram e Tinder. A primeira a participar foi a cantora americana Dolly Parton em 21 de janeiro de 2020. A postagem original no Instagram se tornou viral, chegando a mais de 1 milhão de curtidas em quatro dias. Pouco depois, outras celebridades e milhares de pessoas desconhecidas postaram suas próprias versões nas redes sociais, como Halle Berry, Janet Jackson, Viola Davis, Celine Dion, Jennifer Garner e Ellen DeGeneres e, em poucos dias, grandes meios de comunicação realizaram matérias sobre o tema.

Referências

Introduções em 2020

Desafio Dolly Parton


En neutronreflektor er ethvert materiale som  reflekterer neutroner. Dette henviser til elastisk spredning snarere end en spejlende refleksion. Materialet kan være grafit, beryllium, stål, wolframkarbid eller andre materialer. En neutronreflektor kan gøre ellers subkritiske masser af fissilt materiale kritiske, eller øge mængden af atomfission som en kritisk eller superkritisk masse vil gennemgå.

Kernefysik

Neutronreflektor


Simone Veil (), născută Jacob, (), a fost o politiciană originară din Franța.

Scăpată teafără din Shoah, a intrat în magistratură ca înalt funcționar până la numirea sa ca ministru al Sănătății, în mai 1974. În acest post, între altele, a sprijinit adoptarea "Legii Veil", promulgată la 17 ianuarie 1975, care depenalizează recurgerea de către o femeie la întreruperea voluntară a sarcinii.

Din 1979 până în 1982 a fost prima președintă a Parlamentului European, nou ales prin vot universal. A fost Ministru de Stat, ministru al Afacerilor Sociale, al Sănătății și al Orașului, și numărul doi în guvernul Édouard Balladur, a făcut parte din Consiliul Constituțional din 1998 până în 2007. Aleasă la Academia Franceză, la 20 noiembrie 2008, a fost primită, în mod solemn, la 18 martie 2010 de către Jean d'Ormesson.

Biografie

Familie, copilărie și adolescență
Familia Jacob e originară din Bionville-sur-Nied, un sat din Lorena.

Tatăl său, arhitectul André Jacob, a obținut în 1919 le Second grand prix de Rome. S-a căsătorit cu Yvonne Steinmetz, fiica unui blănar parizian, la 22 mai 1922 în arondismentul 9  din Paris. André Jacob i-a cerut soției sale bacalaureată și studentă la chimie să-și abandoneze studiile după căsătorie.  După nașterea primilor doi copii ai cuplului, Madeleine și Denise, familia evreiască, dar nepracticantă, a părăsit Parisul și s-a instalat la Nisa, pe Coasta de Azur.  Jean Jacob, singurul fiu, s-a născut în 1925. Simone Jacob este cea mai mică din familie; s-a născut la 13 iulie 1927. La Nisa. Cu  criza din 1929, familia Jacob și-a părăsit apartamentul pentru un altul mai mic.  Când criza s-a agravat, comenzile de arhitect ale tatălui său s-au rărit, iar mama tricota pentru copiii din familiile lipsite.

În vâltoarea celui de-Al Doilea Război Mondial
La 3 septembrie 1939 Regatul Unit, apoi A Treia Republică Franceză, au declarat război Germaniei Naziste. Când armistițiul s-a semnat, André Jacob este copleșit. La 10 iulie 1940, Adunarea Națională, reunită la Vichy a votat, cu o zdrobitoare majoritate, depline puteri constituante mareșalului Pétain. Regimul de la Vichy (guvernul lui Pierre Laval) a promulgat, la 4 octombrie 1940, primul Statut al evreilor care stabilea o serie de interdicții împotriva evreilor și obligația acestora de a se declara autorităților.

André Jacob a îndeplinit demersurile și a pierdut dreptul să-și practice profesia. Yvonne Jacob își petrece zilele căutând hrană pentru familia sa.

În anul următor copiii Jacob au fost trimiși în apropiere de Carcassonne, unde au stat împreună cu un unchi și o mătușă.

La revenirea la Nisa familia, care locuia într-un apartament, a suferit segregația progresivă a legilor antievreiești. Copiii participau activ la activitățile de cercetaș. Pericolul a devenit evident începând din septembrie 1943, când ocupantul german, sub conducerea lui Alois Brunner, a preluat controlul Coastei de Azur, înlocuindu-i pe italieni.

În martie 1944, Simone Jacob și-a luat bacalaureatul.

Arestarea
În cursul unui control efectuat pe stradă de către doi SS, Simone Jacob, atunci în vârstă de 16 ani și care s-a declarat ca fiind Simone Jacquier, a fost arestată la 30 martie 1944, la Nisa, unde își avea reședința la profesorul său de literatură clasică. A fost dusă la hotelul Excelsior, unde era cartierul general german și care servea, în acea vreme, de loc de adunare al evreilor arestați înaintea deportării lor în Germania. În orele următoare, restul familiei, adăpostită în pofida riscurilor de mai multe cupluri de prieteni din Nisa, a fost arestată de Gestapo. Sora sa,  Denise Vernay, intrată la 19 ani într-o rețea a Rezistenței  din Lyon, a fost arestată, și ea, în 1944 și deportată la Ravensbrück, de unde a revenit.

Deportarea la Auschwitz-Birkenau
Simone a trecut prin lagărul de la Drancy. Tatăl său și fratele său Jean au fost deportați în Lituania prin convoiul 73. Simone Veil nu i-a mai revăzut niciodată. La 13 aprilie 1944, la două săptămâni după arestarea lor, Simone, mama și sora sa Madeleine au fost trimise de la Drancy (convoiul ) cu destinația Auschwitz-Birkenau, unul dintre lagărele de exterminare naziste, unde au sosit în seara de 15 aprilie. Un prizonier, care vorbea franceza, a sfătuit-o să-și declare vârsta de 18 ani, pentru a trece selecția și a evita exterminarea. A primit matricola 78651 care i-a fost tatuată pe braț. Munca forțată consta în "descărcarea unor camioane de pietre enorme" și în "săparea de tranșee și nivelarea solului".

Marșul morții până la Bergen-Belsen și Eliberarea
În iulie 1944, împreună cu mama și sora sa, a fost transferată la Bobrek, la circa cinci kilometri de Birkenau. Puțin înainte de eliberarea lagărului de la Auschwitz la 27 ianuarie 1945, germanii și-au dus prizonierii în marșul morții până la lagărul de la Bergen-Belsen unde ea a lucrat la bucătărie. Mama sa a murit de tifos în martie 1945. Sora sa Madeleine, atinsă și ea de tifos, a fost salvată, în ultimul moment, grație sosirii Aliaților.

Bergen-Belsen a fost eliberat de trupele britanice la 15 aprilie 1945. Simone, Madeleine și cealaltă soră a sa, Denise (care fusese angajată în Rezistență), sunt singurele supraviețuitoare din familie, întrucât tatăl, mama și fratele lor nu au revenit din lagăre.

După reîntoarcerea în Franța, Simone nu era pregătită să vorbească, dar are impresia că aproape nimeni nu voia să audă ceea ce avea de spus.

Simone Veil evocă deportarea familiei sale într-un documentar din 2 septembrie 1976.

Revenirea în Franța
Simone Jacob a revenit în Franța la 23 mai 1945.. Singura din întreaga Academie care a trecut și primit diploma de bacalaureat în martie 1944, în ajunul arestării sale , ea s-a înscris, în 1945, la Facultatea de Drept din Paris și la Institut d'études politiques de Paris, unde l-a întâlnit pe Antoine Veil (1926-2013), viitor inspector de finanțe și șef de întreprinderi, cu care s-a căsătorit la 26 octombrie 1946.

Sora sa Madeleine a murit, împreună cu fiul acesteia, Luc, în 1952, în urma unui accident de mașină, în timp ce se întorcea de la Stuttgart, unde mersese să-i facă o vizită Simonei. Această nouă dramă a fost trăită cu durere, întrucât Madeleine era singura persoană cu care ea putea vorbi și împărtăși experiența Deportării.

Simone și Antoine Veil au avut trei fii, Jean, avocat de afaceri (născut la 26 noiembrie 1947), Claude-Nicolas (1948-2002), Pierre-François, avocat (născut în 1954), și mai mulți nepoți.

Cariera judiciară
Înarmată cu licența sa de drept și cu diploma de la Institut d'études politiques de Paris, ea a renunțat la cariera de avocată și a trecut cu succes, în 1956, concursul din magistratură. A ocupat, prin urmare, un post de conducere în administrația penitenciarelor. În timpul Războiului din Algeria, ea a reușit să transfere în Franța prizonierele algeriene pe care le estima expuse la rele tratamente și la violuri.  A trecut în 1964 la afaceri civile. În 1970 a devenit secretar general al Consiliului Superior al Magistraturii (CSM).

Cariera politică
În memoriile sale, Simone Veil menționază o acțiune politică din partea sa, din 1971, în Consiliul de Administrație al Office de radiodiffusion télévision française (ORTF). În acest post, ea a surprins opunându-se îndeosebi difuzării documentarului despre Ocupație, Le Chagrin et la Pitié, pe care-l judecă drept injust și partizan.

Ministru al Sănătății
În urma decesului lui Georges Pompidou, în timpul mandatului de președinte al acestuia, ea a susținut candidatura lui Jacques Chaban-Delmas la alegerile prezidențiale anticipate.  După alegerea lui  Valéry Giscard d'Estaing la președinția Republicii Franceze, ea a fost numită ministru al Sănătății în guvernul Jacques Chirac, post pe care îl păstreză sub guvernele Raymond Barre.

Ea a fost însărcinată să prezinte în Parlament proiectul de lege asupra întreruperii voluntare a sarcinii (IVG), care depenalizează avortul.  Această luptă i-a adus atacuri și amenințări din partea extremei drepte și a unei părți din dreapta parlamentară, cum a reamintit Jean d'Ormesson primind-o în Academia Franceză. Într-un discurs în fața deputaților, ea a susținut că "avortul trebuie să rămână o excepție, ultimul recurs pentru situații fără ieșire". Textul este până la urmă adoptat de Adunarea Națională la 29 noiembrie 1974, stânga, îndeosebi, venind în ajutorul deputaților de centru favorabili legii, dar nu majoritari în Adunare, în acest caz.  Legea a fost apoi adoptată la Senat, două săptămâni mai târziu. Legea a intrat în vigoare la 17 ianuarie 1975.

Simone Veil a revăzut "carta spitalelor" închizând îndeosebi instituții cu prea slabă activitate, a reechilibrat conturile Institutului Pasteur și a stabilit ajutoare financiare destinate mamelor cu copii de vârstă mică.

În Parlamentul European

La cererea președintelui Valéry Giscard d'Estaing, ea a fost cap de listă a Uniunii pentru Democrația Franceză (UDF) la alegerile europene din 1979, primele cu vot universal. În urma victoriei relative a UDF (27,61% din voturi și 25 de aleși), ea a părăsit guvernul.

La 17 iulie 1979, eurodeputații francezi din RPR au susținut o altă candidatură decât pe a sa în primele două tururi de scrutin, dar a fost aleasă președintă a Parlamentului European la al treilea tur, cu 192 de voturi, contra 133 primite de socialistul Mario Zagari și 47 primite de comunistul Giorgio Amendola. La începutul anului 1982, ea a fost solicitată să candideze pentru un al doilea mandat, dar nebeneficiind de susținerea deputaților RPR, ea și-a retras candidatura înainte de al treilea tur de scrutin pentru a nu ușura alegerea candidatului socialist, care va fi ales, totuși, grație divizărilor din dreapta franceză. În 1981 a primit Premiul Carol cel Mare al orașului Aachen.

Cu Jacques Chirac, ea a impus opoziției o listă unică la alegerile europene din 1984. Lista pe care o conducea a obținut 43,02% din voturi și 41 de locuri de eurodeputați la 17 iunie 1984. A prezidat grupul liberal în Parlamentul European în întreaga legislatură. În alegerile europene din 1989, ea a prezentat o listă centristă distinctă de lista uniunii RPR/UDF; lista sa a primit 8,43% din voturi și șapte locuri de eurodeputați.

Opoziție la guvernele de stânga
La alegerile legislative din 1988, când unele personalități ale din UDF, îndeosebi Jean-Claude Gaudin la Marsilia, fac acorduri de retrageri locale cu FN și când Pasqua (RPR) evocă "preocupări" și "valori" asemănătoare, Veil a declarat că "între un Front Național și un socialist, [ea va vota] pentru un socialist".

La începutul lui 1990, ea a calificat drept "inadmisibilă" crearea fișierelor informatizate de Informații generale, decisă de guvernul Michel Rocard.  Proiectul a fost retras în martie 1990 și promulgat, sub o nouă formă, de guvernul Cresson în anul următor.

Ministru de Stat, ministru al Afacerilor Sociale, al Sănătății și al Orașului
În martie 1993, Simone Veil a fost numită ministru de Stat, ministru al Afacerilor Sociale, al Sănătății și al Orașului în guvernul condus de Édouard Balladur. În acest post, ea a instituit funcția de pratician adjunct contractual (PAC). L-a susținut pe Édouard Balladur la alegerile prezidențiale din 1995; ea a părăsit guvernul în urma victoriei lui Jacques Chirac. Apoi a aderat la UDF, pe care a părăsit-o doi ani mai târziu.

Membră a Consiliului Constituțional
Numită membră a Consiliului Constituțional de către președintele Senatului, René Monory, în martie 1998, ea a făcut parte din înalta jurisdicție până în martie 2007. În 2005 a chemat alegătorii să voteze "DA" la referendumul asupra Constituției Europene.

Retragerea treptată din viața politică
Din 2000 până în 2007 a prezidat Fundația pentru memoria Holocaustului, iar în continuare este președinte de onoare. Ea s-a opus, la 15 februarie 2008, ideii de a încredința memoria unui copil evreu din Franța mort în shoah fiecărui elev din CM2:

La 8 martie 2007, foarte curând după încheierea mandatului în Consiliul Constituțional, și-a anunțat hotărârea de a-l susține pe Nicolas Sarkozy la alegerile prezidențiale din 2007. Totuși, acest lucru nu a împiedicat-o să-și păstreze libertatea de judecată și, la anunțul creării unui minister al Imigrației și Identității Naționale de către candidatul UMP în caz că va fi ales, ea a răspuns că ar fi preferat un minister  Susținerea lui Nicolas Sarkozy nu a fost totuși pusă în discuție:  Ea a adresat de altfel numeroase critici candidatului UDF, François Bayrou, acuzându-l că nu se reprezintă

La 1 ianuarie 2009 a fost promovată direct la distincția de Mare Ofițer al Legiunii de Onoare. Potrivit ziarului Le Figaro, la cererea expresă făcută de Roselyne Bachelot și cu acordul lui Nicolas Sarkozy, Codul Legiunii de Onoare și al Medaliei Militare (în ) a fost modificat, cu câteva săptămâni înainte de promovarea Simonei Veil, pentru a i se permite accederea direct la această distincție fără să treacă prin gradele inferioare, distincție pe care o refuzase în anii 1990 din motive personale.<ref name="lefigaro_2009-01-01">A. N., article « Simone Veil distinguée : une «injustice» réparée », 1er janvier 2009, sur le site LeFigaro.fr: {{citation|"La ministre s'est aperçue il y a peu que Mme Veil, récemment élue à l'Académie française, n'avait pas la Légion d'honneur et a voulu réparer cette injustice compte tenu du parcours et de l'autorité morale de cette personnalité", dit-on dans l'entourage de Roselyne Bachelot.}}.</ref> Din 2009, Simone Veil este și membră a juriului Premiului pentru prevenirea conflictelor, decernat anual de Fondation Chirac. Ea a primit Premiul Heinrich Heine în 2010.

Un sondaj realizat de Ifop în 2010 a prezentat-o ca fiind "femeia preferată de francezi".

Apropiată de familia de centru, Simone Veil a fost prezentă alături de Jean-Louis Borloo la congresul fondator al Uniunii Democraților și Independenților (UDI), în octombrie 2012.  La 25 noiembrie 2012, a fost prezentată prima carte de membru al UDI, care e pe numele Simonei Veil.

Membră a Academiei Franceze
La 31 octombrie 2007 și-a editat autobiografia, întitulată Une vie (în română "O viață"). Lucrarea a fost tradusă în cincisprezece limbi și vândută, în Franța, în peste  de exemplare.  A obținut prix des Lauriers Verts în 2009. Ea și-a exprimat, între altele, opinia despre Paul Touvier, despre care ea spune că Georges Pompidou nu cunoștea bine dosarul, și despre Maurice Papon, despre care ea notează absența celor mai mici remușcări, inclusiv pentru moartea copiilor deportați.

O altă recunoaștere a acțiunii sale publice este alegerea printre "Nemuritori". La 9 octombrie 2008, invitată de Maurice Druon și François Jacob , Simone Veil și-a prezentat candidatura la Academia Franceză pentru fotoliul lui Pierre Messmer, care fusese altădată al lui Jean Racine și al lui Paul Claudel.  La 20 noiembrie 2008, ea a fost aleasă, în primul tur de scrutin, cu 22 de voturi din 29 (5 voturi albe și 2 marcate cu cruce).

Simone Veil a fost primită sub Cupolă la 18 martie 2010, în prezența președintelui Republicii Nicolas Sarkozy, protector al Academiei, și a doi predecesori ai acestuia, Valéry Giscard d'Estaing (membru al Academiei Franceze din 2003) și Jacques Chirac. Pe spada sa de Nemuritoare este gravat numărul de înmatriculare care fusese tatuat pe brațul Simonei la Auschwitz (numărul 78651), precum și devizele Franței  și Uniunii Europene: "liberté, égalité, fraternité" și, respectiv, "unis dans la diversité".

Detaliu despre mandate și funcții
Funcții guvernamentale
 28 mai 1974 - 29 martie 1977: ministru al Sănătății
 30 martie 1977 - 31 martie 1978: ministru al Sănătății și Securității Sociale
 5 aprilie 1978 - 4 iulie 1979: ministru al Sănătății și Familiei
 30 martie 1993 - 11 mai 1995: ministru de Stat, ministru al Afacerilor Sociale, al Sănătății și al Orașului

Mandate elective
 Iunie 1979 - martie 1993: deputată europeană
 Iulie 1979 - ianuarie 1982: președinte al Parlametului European
 Iulie 1984 - iulie 1989: președinte al Grupului liberal, democrat și reformator la Parlamentul European

Alte funcții
 Martie 1998 - martie 2007: membră a Consiliului Constituțional
 2000-2007: președinte al Fundației pentru Memoria Holocaustului (președinte de onoare după 2007)
 Membră a Consiliului de Administrație al Institut français de relations internationales (IFRI)
 Președinte al consiliului de conducere al Fondurilor în profitul victimelor Curții Penale Internaționale
 Membră a juriului al Premiului pentru Prevenirea Conflictelor  lansat de Fundația Chirac
 Președinte al Consiliului Consultativ Francez al Bourses Entente Cordiale

Filmografie
 La Loi (2014), telefilm de Christian Faure în care Emmanuelle Devos deține rolul Simonei Veil.

 Note

Bibliografie

 Le texte complet des débats sur la loi du 17 janvier 1975 relative à l'interruption volontaire de grossesse, publiés au Journal officiel de 1974, consultable sur le site de l'Assemblée nationale
 Discours  de Jean d'Ormesson pour la réception de Simone Veil à l'Académie française (texte)
 L'histoire et le destin de Simone Jacob Veil, 1927 1946, Dominique Del Boca, éditions RDBF, 2012
 Simone Veil - L'interruption volontaire de grossesse, Débats historiques de l'Assemblée nationale (1974) réunis par Lola Caul-Futy dans un coffret de 4 CD audio, Frémeaux & Associés, 2011
 Mémorial de la Déportation des Juifs de France, Serge Klarsfeld. Nouvelle édition, mise à jour, avec une liste alphabétique des noms.FFDJF (Fils et Filles des Déportés Juifs de France), 2012

 Sarah Briand, Simone, éternelle rebelle'', Fayard, 2015.

Legături externe

 Simone Veil sur le site de l'INA

Nașteri în 1927
Nașteri pe 13 iulie
Decese în 2017
Decese pe 30 iunie
Supraviețuitori ai Holocaustului
Supraviețuitori ai lagărelor de concentrare naziste
Feministe franceze
Magistrați francezi
Femei din Franța
Miniștri francezi
Bioetică
Președinți ai Parlamentului European
Europarlamentari francezi
Absolvenți ai Facultății de Drept a Universității din Paris
Premii Carol cel Mare
Membri ai Academiei Franceze
Marea Cruce a Legiunii de onoare
Dames Commander of the Order of the British Empire
Cavaleri ai Ordre national du Mérite
Europarlamentari pentru Franța 1984-1989

Simone Veil


Matilda este un film de comedie american din 1996 regizat de Danny DeVito, fiind și producătorul filmului, alături de Michael Shamberg, Stacey Sher și Lucy Dahl. Scenariul a fost scris de Nicholas Kazan și Robin Swicord, bazat pe romanul lui Roald Dahl cu același nume. Mara Wilson joacă rolul personajului principal. Din distribuție mai fac parte: DeVito, Rhea Perlman, Embeth Davidtz și Pam Ferris. Filmul este despre o fată genială pe nume Matilda Wormwood, cu abilități psihokinetice și pe care le folosește împotriva familiei ei adoptive și a Agathei Trunchbull, directoarea școlii elementare Crunchem Hall.

Filmul a fost lansat în Statele Unite la 2 august 1996.

Danny DeVitto a făcut un gest memorabil înainte de lansarea filmului în cinematografe. Cand mama Marei Wilson (Matilda) era în spital, bolnavă de cancer, el a luat o copie inaintea lansarii filmului in cinematografe si i-a dat-o mamei lui Mara la cererea ei.

Acțiunea

Filmul prezintă povestea Matildei, o fată care descoperă că are puteri psihokinetice. Părinții ei o trimit la o școală condusă de o directoare malefică pe care Matilda nu o suferă.

Distribuție
 Mara Wilson - Matilda Wormwood
 Danny DeVito - Harry Wormwood și povestitorul
 Rhea Perlman - Zinnia Wormwood
 Embeth Davidtz - Domnișoara Jennifer Honey
 Pam Ferris - Agatha Trunchbull
 Kiami Davael - Lavender
 Paul Reubens - Agent FBI
 Tracey Walter - Agent FBI
 Jimmy Karz - Bruce Bogtrotter
 Brian Levinson - Michael Wormwood
 Jacqueline Steiger - Amanda Thripp
 Kira Spencer Hesser - Hortensia
 Marion Dugan - Cookie
 Jean Speegle Howard - Doamna Phelps
 R. D. Robb - Roy
 Fred Parnes - Waiter
 Rachel Snow - Liza
 Sara Magdalin - Matilda Wormwood (4 ani)
 Pheobe Pearl - Domnișoara Jennifer Honey (5 ani)
 Kayla Fredericks - Matilda Wormwood (9 luni)
 Kelsey Fredericks - Matilda Wormwood (9 luni)
 Nicholas Cox - Michael Wormwood (6 ani)
 Amanda Summers - Domnișoara Jennifer Honey (2 ani)
 Mark Watson - Magnus
 Kristyn Summers - Domnișoara Jennifer Honey (2 ani)
 Liam Kearns - Charles
 Michael Valentine - Nigel Hicks
 Leor Livneh Hackel- Julius Rottwinkle
 Gregory R. Goliath - Luther
 Amanda Fein - Matilda Wormwood (bebeluș)
 Caitlin Fein - Matilda Wormwood (bebeluș)

Lansare

Recepție
Pe Rotten Tomatoes, Matilda deține un rating de 90% pe baza a 21 de recenzii, cu un rating mediu de 7,5 din 10. Site-ul menționează că varianta lui Matilda regizată de Danny DeVito este "ciudată, fermecătoare și în timp ce filmul se abate de la Roald Dahl, este în spiritul cărții".

Actrita Daisy Ridley a declarat că Matilda este filmul ei preferat.

Încasări
Cu toate că a primit recenzii pozitive, filmul a avut încasări de doar 33 de milioane de dolari în comparație cu bugetul său de 36 milioane de dolari în Statele Unite.

Referințe

Legături externe

 Matilda la Moviechat

Filme TriStar Pictures
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme din 1996

Matilda (film)


Cambrai Muharebesi, 20 Kasım-3 Aralık 1917 tarihleri arasında Fransa'da geçen ve İngilizler tarafından I. Dünya Savaşı'nda yürütülen bir harekâttır. Tankların başarıyla kullanıldığı ilk çarpışma özelliğini taşımaktadır. Bu muharebe, İngilizler için bir hüsran niteliğini taşımaktadır.

I. Dünya Savaşı Batı Cephesi'nde muharebeler

Cambrai Muharebesi


سيارة بلا عادم هي سيارة لا تنتج أي انبعاثات أو تلويثات للبيئة في حال تشغيلها.

مراجع

تقنية ملائمة
مركبات حسب النوع
نقل مستدام

سيارة بلا عادم


نهج المنجي سليم هو أحد الأنهج (الطرق) الرئيسية لمدينة تونس نسبة إلى المنجي سليم أحد القادة الوطنيين التونسيين. وهو نهج حزامي بالنسبة للمدينة العتيقة ويفصل بينها وبين المدينة الحديثة، ويربط بين باب البحر من جهة ونهج باب سويقة من جهة أخرى إذ يفصل بينهما باب قرطاجنة. وكان هذا النهج قبل الاستقلال يسمى نهج المالطيين. تكثر في نهج المنجي سليم المحلات التجارية المختلفة من آلات كهرومنزلية وحقائب ومضارب وأثاث...

المراجع

شوارع في مدينة تونس

نهج المنجي سليم (مدينة تونس)


Tadakiyo Sakai fue un escultor japonés-brasileño, nacido el 5 de enero de 1914 en  Tushima, Nagasaki y fallecido el 2 de mayo de 1981.

Datos biográficos
Desde pequeño, mostró afinidad por la pintura, el dibujo y la escultura. En 1928, viajó al Brasil a los 14 años de edad.

Sakai vivió en Pinheiros, Taboão da Serra y se instaló en Embu das Artes. Reconocido internacionalmente como escultor de terracotas, Sakai se inició en las artes en 1951, bajo la tutela de Cássio M'Boy y de los escultores Bruno Giorgi y Victor Brecheret.

Desde 2003, en la región central de Embu das Artes, se encuentra el Memorial Sakai, que tiene como objetivo valorizar y recuperar la memoria y el trabajo del artista. Además del museo, el Memorial Sakai es una  escuela gratuita de arte en cerámica. En el municipio, también se encuentra la Escuela Estatal Tadakiyo Sakai, situada en el barrio Vila Olinda.

Notas y referencias

Enlaces externos
saopaulo.sp.gov.br: Información acerca de Tadakiyo Sakai

Escultores de Brasil
Escultores de Japón del siglo XX
Escultores de Japón en Brasil
Alfareros y ceramistas de Japón
Nacidos en Nagasaki

Tadakiyo Sakai


El Circuito callejero de la Ciudad de Buenos Aires es un circuito de carreras urbano de automovilismo ubicado en la ciudad del mismo nombre. En su historia reciente contó con dos trazados diferentes, ambos creados para disputar una competencia del Súper TC 2000.

El trazado, aunque todos los años es modificado, se caracteriza por estar en lugares muy estrechos con curvas cerradas que son difíciles para los pilotos y a veces terminan con choques como el de Agustín Calamari en 2012.

Trazado en 2012

En el año 2012 el circuito tuvo un recorrido de 3.080 metros  y tuvo como ganador al paranaense Mariano Werner.

La carrera se corrió el 1 de abril de 2012 en las calles del centro porteño pasando alrededor del Obelisco, la Plaza de Mayo, el Cabildo, por la Avenida 9 de Julio, Avenida de Mayo y Diagonal Norte. Los boxes se encontraban sobre la Av. 9 de Julio.

El Gran Premio de Buenos Aires de 2012 formó parte del calendario oficial de la temporada del Súper TC 2000 y fue fiscalizado y aprobado por el Automóvil Club Argentino bajo normas de seguridad de la FIA, aunque al principio antes de que el circuito se empezara a montar hubo fuertes rumores de una posible cancelación, debido a que el trazado no era lo suficientemente seguro y los pilotos podrían salir lastimados ante algún choque contra los muros del circuito.

Trazado en 2013

En el año 2013 el circuito cambió su ubicación, esta vez la pista fue ubicada en el barrio de Recoleta.

El trazado se iniciaba frente a la Biblioteca Nacional, sobre Av. del Libertador, giraba hacia el norte en la calle Tagle hasta Avenida Figueroa Alcorta, frente a los estudios de la Canal 7, continuaba frente a la Facultad de Derecho de la UBA hasta la horquilla en la intersección con calle Ayacucho, allí giraba hacia el sur continuando nuevamente por Av. del Libertador. La extensión del trazado es de 2760 metros.

Referencias

Instalaciones deportivas de la ciudad de Buenos Aires
Circuitos de carreras de la Ciudad de Buenos Aires


Randall William Randy Rhoads (Santa Monica, 6. prosinca 1956. – Leesburg, 19. ožujka 1982.) bio je američki rock gitarist i skladatelj.

Životopis
Tijekom uspješne desetgodišnje glazbene karijere bio je najprije suosnivač američke hard rock skupine Quiet Riot, a zatim i kao gitarist zaslužan za vrlo uspješan samostalni glazbeni pohod Ozzyja Osbourna nakon što je ovaj napustio Black Sabbath. Tijekom tog kratkog, ali važnog razdoblja u Osbourneovoj glazbenoj karijeri snimljena su dva vrlo uspješna albuma: Blizzard of Ozz 1980. i Diary of a Madman 1981. Randy Rhoads dao je veliki doprinos tijekom snimanja ta dva albuma.

Odgojila ga je samohrana majka, koja ga je i prva poučila umijeću sviranja klasične gitare, što ċe kasnije imati veliki utjecaj na mladoga Randya u njegovu stvaranju jedinstvenoga rock-zvuka na električnoj gitari. Zahvaljujuċi tome, Randy Rhoads pomogao je Ozzyju Osbourneu u stvaranju novoga stila u heavy metal glazbi, objedinjujuċi elemente klasične glazbe s agresivnom rockerskom senzibilnošċu i izuzetnom vještinom sviranja električne gitare. Za samo dvije godine stvorio je glazbenu ostavštinu koja je u velikoj mjeri zauvijek promijenila heavy metal, pa su mnogi rock-gitaristi kasnije slijedili njegov primjer prilikom razvijanja vlastitoga stila sviranja rocka na gitari.

Randy Rhoads poginuo je u zrakoplovnoj nesreċi 19. ožujka 1982. prilikom koncertne turneje s Ozzyjem Osbourneom.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web stranica

Američki rock-glazbenici
Gitaristi

Randy Rhoads


Kaliumlactat ist das Kaliumsalz der Milchsäure.

Geschichte
Die Verbindung wurde erstmals im Jahr 1847 von H. Engelhardt und R. Maddrell wissenschaftlich beschrieben.

Gewinnung und Darstellung
Industriell wird Kaliumlactat durch Neutralisierung von Milchsäure mit Kaliumhydroxid gewonnen.

Verwendung
In den Weltkriegen wurde Kaliumlactat als Ersatz für Glycerin verwendet, um dieses für Kriegszwecke einzusparen.

Für die technische Verwendung wird es als wässrige Lösung angeboten.

Es besitzt eine breitbandige antimikrobielle Wirkung.

In der Lebensmitteltechnik wird es als Feuchthaltemittel und als Säureregulator eingesetzt. Es wird oft Fleisch und Geflügelprodukten zugesetzt, um die Haltbarkeit beziehungsweise die Verkaufbarkeit zu verlängern.
Kaliumlactat ist in der EU als Lebensmittelzusatzstoff der Nummer E 326 für alle für Zusatzstoffe zugelassenen Lebensmittel ohne eine Höchstmengenbeschränkung (quantum satis) zugelassen.

Einzelnachweise

Kaliumverbindung
Lebensmittelzusatzstoff (EU)
Kosmetischer Inhaltsstoff
Lactat

Kaliumlactat


Carmen Bernos de Gasztold (Arcachon, 9. listopada 1919. – Jouques, 23. rujna 1995.) bila je francuska pjesnikinja koja je živjela u benediktinskoj opatiji.

Životopis

Carmen Bernos de Gasztold rođena je 9. listopada 1919. u Arcachonu.  Imala je petero sestara i braće. Nakon Drugog svjetskog rata otišla je živjeti u benediktinsku opatiju Saint Louis du Temple u Limonu.

Umrla je 23. rujna 1995. u Jouquesu.

Njezina najpoznatija zbirka nosi naslov "Molitve iz korablje". To djelo iz 1955. sastoji se od kratkih pjesama, od kojih svaka izražava molitvu neke životinje na Noinoj arci.

Prijevodi na hrvatski

 "Molitve iz korablje i Koral životinja", Kršćanska sadašnjost, Zagreb, 1978., 1993., 1996., 2017., prijevod: Mirko Polgar.

Izvori

Literatura

Članci

Mrežne stranice

Francuski pjesnici

Carmen Bernos de Gasztold


رسم ضاهر هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز فيق التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

قبل الأحتلال
قرية في الجولان السوري المحتل تتبع إداريا إلى منطقة فيق في محافظة القنيطرة، بلغ عدد سكانها قبل عدوان 1967 حوالي 400 نسمة اعتاش سكان القرية على زراعة الخضروات والارز وتربية الابقار والماعز والاغنام، لوفرة المياه فيها وخصوبة اراضيها ومزارعها، واطلق التسمية عليها لكثرة «بصات» عيون المياه فيها عين البصة وعين وادي أبو شالوشة القريب من قرية الجوخدار، وتسمى قرية البصة «برسم ظاهر ايضاً» وتم تزويد القرية بمياه الشرب من مشروع شبكة مياه قرية الجوخدار
وتقع القرية في منطقة بركانية، جنوب غرب مدينة القنيطره ويجاور قريه البصه عده قرى صغيره مثل مقام ظاهر وكريز الواوي

المصادر
 http://www.jawlan.org/openions/read_article.asp?catigory=24&source=5&link=1956

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

رسم ضاهر


شونان بلمار،  هو نادي كرة قدم ياباني يلعب في الدوري الياباني. مركزه هي مدينة هيراتسوكا، محافظة كاناغاوا.

وقد حصل نادي شونان بلمار على بطولة كأس الكؤوس الأسيوية عام 1995م .

أهم اللاعبين الذين لعبوا للعين خلال تاريخه
 ستيفن لايبوت
 إدفاردو هرموزا
 ميراندينيا
 جيلبرتو كارلوس ناسيمنتو
 ألمير دي سوزا فراغا
 كارلوس ألبرتو دياز
 بيتا (لاعب كرة قدم)
 هرنان غافيريا
 إفير بالاسيوس
 هاميلتون ريكارد
 ارلي ديناز
 ستيفيتشا ريستيك
 دانيل سانابريا
 كاسيانو ديلفايي
 أنخل اورتيز
 بافل باديا
 فيتالي باراهنفيتش

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي باليابانية

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1968
أندية كرة قدم في اليابان
أندية متعددة الرياضات في اليابان
تأسيسات سنة 1968 في اليابان
فرق رياضية في محافظة كاناغاوا
هيراتسوكا (كاناغاوا)

شونان بلمار


Filip Ludvig, pfalzgreve af Pfalz-Neuburg (født 2. oktober 1547 i Zweibrücken, Pfalz, død 12. august 1614 i Neuburg an der Donau, Oberbayern) var pfalzgreve. Han blev hertug af Pfalz-Neuburg i 1569.

Forældre
Filip Ludvig var søn af Wolfgang af Pfalz-Zweibrücken (1526–1569) og Anna af Hessen (1529–1591).

Familie
Filip Ludvig var gift med Anna af Jülich-Kleve-Berg (1552–1632). De fik otte børn. Èn søn (August, pfalzgreve af Pfalz-Sulzbach) blev regerende greve af Pfalz-Sulzbach i 1614.

Wittelsbachske pfalzgrever ved Rhinen
Huset Wittelsbach
Personer fra Bayern


Jos ist als Verkleinerungsform von Jozef ein niederländischer und luxemburgischer männlicher Vorname.

Namensträger

 Jos Brink (1942–2007), niederländischer Schauspieler, Kabarettist und Fernsehmoderator
 Jos Chabert (1933–2014), belgischer Politiker
 Jos Cuypers (1861–1949), niederländischer Architekt und Unternehmer
 Jos Daman (* 1945), belgischer Bogenschütze
 Jos De Bakker (* 1934), belgischer Bahnradsportler
 Jos Dupré (* 1928), belgischer Politiker
 Jos van Emden (* 1985), niederländischer Radrennfahrer
 Jos Geysels (* 1952), belgischer Politiker
 Jos Hanniken (1912–1998), belgischer Komponist und Dirigent
 Jos Hermens (* 1950), niederländischer Langstreckenläufer
 Jos Heyligen (* 1947), belgischer Fußballspieler und -trainer
 Jos Hoevenaers (1932–1995), belgischer Radrennfahrer
 Jos Hooiveld (* 1983), niederländischer Fußballspieler
 Jos van Immerseel (* 1945), belgischer Cembalist, Pianist und Dirigent
 Jos Jacobs (* 1953), belgischer Radrennfahrer
 Jos van Kemenade (1937–2020), niederländischer Soziologe, Pädagoge, Hochschullehrer, Politiker und Staatsminister
 Jos Lammertink (* 1958), niederländischer Radrennfahrer
 Jos Lansink (* 1961), niederländisch-belgischer Springreiter
 Jos Luhukay (* 1963), niederländischer Fußballspieler und -trainer
 Jos Manders (1932–1978), niederländischer Bildhauer, Objekt- und Reliefkünstler
 Jos Massard (* 1944), Luxemburger Biologe, Wissenschafts- und Medizinhistoriker
 Jos Moerenhout (1909–1985), belgischer Komponist und Dirigent
 Jos Murer (1530–1580), Schweizer Glasmaler, Kartograf und Dramatiker
 Jos Namur (1823–1892), Luxemburger Apotheker und Gymnasialprofessor
 Jos Nünlist (1936–2013), Schweizer Maler, Grafiker und Autor
 Jos Pirkner (* 1927), österreichischer Bildhauer
 Jos Pronk (* 1983), niederländischer Radrennfahrer
 Jos Sasse (* 1957), niederländischer Marathonläufer
 Jos Som (* 1953), niederländischer Politiker
 Jos van Son (1893–1956), niederländischer Fußballspieler
 Jos Stelling (* 1945), niederländischer Filmregisseur, Drehbuchautor und Produzent
 Jos van Veldhoven (* 1952), niederländischer Dirigent
 Jos Verstappen (* 1972), niederländischer Automobilrennfahrer
 Jos Wijninckx (1931–2009), belgischer Politiker
 Jos Wilmots (* 1933), belgischer Germanist und Niederlandist

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Kurzform (Vorname)
Niederländischer Personenname

Jos (Vorname)


قواعد تنظيم السلع العلاجية  ويقصد بالسلع العلاجية الأدوية والأجهزة العلاجية وهي مُختلفة باختلاف التخصصات. في بعض البلدان، كالولايات المتحدة الأمريكية يتم تنظيم السلع العلاجية على مستوى الدولة، ولكن في بعض الدُول كأستراليا يتم التنظيم على مستوى الولايات وعلى مستوى الدولة أيضاً.

يُساعد تنظيم للسلع العلاجية على حماية صِحة وسلامة السُكان، حيثُ تضمن عملية التنظيم توفير أجهزة وأدوية علاجية سليمة ذات كفاءة وفعالية عالية، وفي عديد من الدُول والولايات يتوجب تسجيل هذه السلع قبل السماح بنشرها تجارياً، وفي نفس الوقت هُناك بعض الأدوية والأجهزة متوافرة تجارياً ولكن مُقيدة بعدد من القوانين التي تُساعد على تخفيف من حدتها على المُستهلكين.

التاريخ
ترجع الجذور التاريخية للتنظيم الحديث للأدوية إلى انتشار الترياقات الكبير عقب وفاة ميثراداتس. جمع ميثراداتس الأطباء والعلماء والكهان لتركيب شراب يجعله محصنًا ضد السموم. بعد وفاته، توجه اهتمام الرومان إلى تطوير شراب ميثراداتس. دخلت الميثراداتية المجتمع الغربي مجددًا بطرق متعددة، كانت أولاها كتاب «الوصفات الطبية لبولد»، الذي كُتب في وقت ما بين 900 و950، يحتوي الكتاب على صيغ لتركيب علاجات مختلفة، بما فيها الترياقات. أصبح الترياق سلعة تجارية متداولة في أرجاء أوروبا بشكل مبني على أعمال الأطباء اليونانيين والرومان.

تطلّب إنتاج الوصفات العلاجية المتنوعة وجود شكل من الإشراف بهدف التأكد من عدم تداول الترياقات الزائفة، وهو ما أدى إلى التنظيم والتدخل الحكومي. اتخذ تركيب هذه التوليفات العلاجية شكلًا شعائريًا وكثيرًا ما حُضّرت العقاقير في الأماكن العامة أمام أعين الناس ومع التدوين. اعتُقد حينها أن عدم فعالية التركيبة العلاجية يرجع إلى الصيادلة المشاركين في صنعها والذين يمكن أن يخضعوا للمحاسبة بسبب الطبيعة العامة للعملية.

في القرن التاسع، أنشأت الكثير من الدول الإسلامية دار الحسبة، ودوره تنظيم تطبيق مبادئ الإسلام وقيمه إضافة إلى تنظيم الجوانب الأخرى للحياة الاجتماعية والاقتصادية، بما فيها تنظيم الأدوية. عُين المفتشون لممارسة الرقابة على المشاركين في تصنيع الأدوية، أُعطي هؤلاء المفتشون وزنًا كبيرًا لضمان الامتثال وتنفيذ العقوبات بصرامة. صدر أول قانون رسمي، وهو «قانون المنتجات العِطارية والعقاقير والمواد» أو قانون المنتجات الصيدلانية والعقاقير والمواد في عام 1540 من قبل هنري الثامن وكان الأساس للقوانين الأخرى. طلب هنري من خلال هذا القانون من الأطباء في كلية الأطباء (التي أسسها في عام 1518) تعيين أربعة أشخاص مكرسين للإشراف المستمر على ما يُباع في الصيدليات. تزامنًا مع هذا التشريع الأول، ظهرت صيغ معيارية لتركيب بعض «العقاقير» و «الترياقات» من خلال دستورٍ الأدوية، الذي ظهر أول مرة على هيئة مرسوم أصدره فريدريك الثاني ملك صقلية في عام 1240، وّجه هذا المرسوم باستخدام صيغ ثابتة ومعيارية. كان دستور فلورنسا الذي نُشر عام 1498، ودستور الأدوية الإسباني الذي نُشر عام 1581، ودستور الأدوية في لندن عام 1618 أولى دساتير الأدوية الحديثة.

في الولايات المتحدة، كان تنظيم الأدوية في الأصل من حقوق الولايات وليس حقًا فيدراليًا. ولكن مع زيادة الممارسات الاحتيالية التي تدفعها المصالح الخاصة بهدف زيادة الأرباح وضعف إنفاذ قوانين الولايات، زادت الحاجة إلى تنظيم أقوى على المستوى الفيدرالي. وقع الرئيس روزفلت قانون الغذاء والدواء الفيدرالي في عام 1906والذي وضع معايير أكثر صرامة. في عام 1911 صدر حكم عن المحكمة العليا، في قضية الولايات المتحدة ضد جونسون، أظهر أن قانون الدواء والغذاء الفدرالي لا يغطي الإعلانات المضللة. مرر الكونغرس بعد ذلك مباشرة تعديل شيرلي الذي وضع تعريفًا أوضح لوصف «مغشوش».

وكان الدافع المهم الآخر للتقدم في تنظيم الأدوية بعض الكوارث التي دفعت الحكومة للتدخل وفرض القوانين الناظمة بغية منع تكرر تلك الحالات. أدت حادثة من هذا القبيل في عام 1937إلى وفاة أكثر من مئة شخص بعد استخدام إكسير سلفانيلاميد الذي لم يكن قد خضع لأي اختبارات متعلقة بالسلامة. بعد ذلك مباشرة اُقرّ قانون الغذاء والدواء ومواد التجميل الفدرالي في عام 1938. وقعت كارثة أخرى في أواخر الخمسينيات بعدما طُرح عقار ثاليدوميد في ألمانيا (في سوق غير منظمة فعليًا) ثم وُزع في جميع أنحاء العالم، وسبّب تشوهات ولادية مختلفة لنحو 100000 طفل.

أنشأ وزير الصحة في المملكة المتحدة مجموعة للنظر في سلامة الأدوية الموجودة في السوق في عام 1959قبل تلك الأزمة، وكان يتحرك نحو معالجة مشكلة الأدوية غير الخاضعة للتنظيم التي يمكن أن تدخل السوق. خلقت الأزمة إحساسًا ملحًا بالحاجة إلى معايير السلامة والفعالية في جميع أنحاء العالم. أنشأت المملكة المتحدة لجنة مؤقتة مختصة بسلامة الأدوية مع محاولة إصدار تشريعات شاملة أكثر. على الرغم من أن الامتثال وتقديم الأدوية إلى لجنة سلامة الأدوية لم يكن إلزاميًا على الفور، إلا أن الصناعات الصيدلانية تعاونت بشكل أكبر بعد حادثة الثاليدوميد. أقرت اللجنة الاقتصادية الأوروبية أيضًا توجيهًا في عام 1965 لفرض المزيد من معايير الفعالية قبل تسويق الدواء. أقر كونغرس الولايات المتحدة قانون تعديلات الدواء عام 1962. طلب قانون تعديلات الدواء من إدارة الغذاء والدواء ضمان أن الأدوية الجديدة التي تدخل إلى السوق قد اجتازت اختبارات ومعايير معينة. قدمت القوانين في الاتحاد الأوروبي والولايات المتحدة المتطلبات اللازمة لضمان السلامة والفعالية الدوائية. تجدر الإشارة إلى أن القوانين الناظمة ومعايير الاختبار المتزايدة ساهمت فعليا في مزيد من الابتكار في مجال البحوث الصيدلانية في الستينيات، على الرغم من اشتداد المعايير السريرية وقبل السريرية المطلوبة.

في عام 1989، ناقش المسؤولون من جميع أنحاء العالم في المؤتمر الدولي للسلطات المختصة بالتنظيم الدوائي الذي أقامته منظمة الصحة العالمية، ضرورة تنسيق العمليات للموافقة العالمية على الأدوية.

أظهرت أحداث أخرى عبر التاريخ أهمية تنظيم الأدوية والعقاقير بما يواكب التطورات العلمية. في عام 2006، أظهرت المشاكل التي رافقت عقار تيراليزوماب قصور النماذج الحيوانية ومهدت الطريق أمام مزيدٍ من التقدم في تنظيم المنتجات البيولوجية وتطويرها. طُرح عقار روفيكسوكيب في السوق دون أن تظهر بوضوح المخاطر المرتبطة باستخدامه، ما أدى إلى مفهوم «تخطيط إدارة المخاطر» في مجال التنظيم، إذ ظهرت الحاجة إلى فهم كيفية إدارة مخاوف السلامة المختلفة. أظهرت حالات مختلفة خلال السنوات الأخيرة الحاجة إلى تنظيم يواكب التطورات العلمية المتعلقة صحة الناس.

تنظيم السلع الدوائية في الدول

أستراليا
تنظم السلع العلاجية في أستراليا من قبل إدارة السلع الدوائية. الأدوية والسموم متاحة بصورة تنظمها الجداول وفقًا للتشريعات الخاصة بكل ولاية، وتخضع الولايات بشكل عام لتوجيهات «معايير الجداول الموحدة للعقاقير والسموم».

كندا
في كندا، يخضع تنظيم السلع العلاجية لقانون الغذاء والدواء واللوائح المرتبطة به. بالإضافة إلى ذلك، يتطلب قانون المخدرات والمواد الخاضعة للرقابة مستلزمات تنظيمية إضافية تخص الأدوية والطلائع الدوائية الخاضعة للرقابة.

الصين
يخضع تنظيم الأدوية في الصين لإدارة الغذاء والدواء الصينية.

أوروبا
يعتمد جهاز تنظيم الأدوية في الاتحاد الأوروبي على شبكة تجمع نحو 50 هيئة تنظيمية في 31 دولة من دول المنطقة الاقتصادية الأوروبية (28 دولة عضو في الاتحاد الأوروبي بالإضافة إلى آيسلندا وليختنشتاين والنرويج) والمفوضية الأوروبية ووكالة الأدوية الأوروبية. تجعل هذه الشبكة الجهاز التنظيمي في الاتحاد الأوروبي فريدًا. يدعم آلاف الخبراء من جميع أنحاء أوروبا تلك الشبكة، ما يوفر أفضل الخبرات العلمية الموجودة لتنظيم الأدوية في الاتحاد الأوروبي وتقديم المشورة العلمية على أعلى المستويات. تتعاون وكالة الأدوية الأوربية مع الدول الأعضاء في تبادل الخبرات المتعلقة بتقييم الأدوية الجديدة ومعلومات السلامة المستجدة. تعتمد هذه الدول على بعضها البعض في تبادل المعلومات الخاصة بتنظيم دواء ما، كحالات الإبلاغ عن الآثار الجانبية والإشراف على التجارب السريرية والإشراف على مصنعي الأدوية والممارسات السريرية الجيدة وممارسات التصنيع الجيدة وممارسات التوزيع الجيدة والاحترازية الدوائية. يسري هذا التنظيم بحكم أن التشريعات في الاتحاد الأوروبي تطلب من كل دولة عضو اتباع نفس القواعد المتعلقة بترخيص الأدوية ومراقبتها.

المملكة المتحدة
تنظم الأدوية البشرية في المملكة المتحدة من قبل وكالة تنظيم الأدوية والمنتجات الصحية.

الولايات المتحدة الأمريكية
تنظم السلع العلاجية في الولايات المتحدة من قبل إدارة الغذاء والدواء الأمريكية، التي تتيح بعض الأدوية دون وصفة طبية في منافذ البيع بالتجزئة بينما تمنع صرف أدوية أخرى دون وصفة طبيب.

يخضع وصف بعض الأدوية أو حيازتها للرقابة أو الحظر بموجب قانون المواد الخاضعة للرقابة، الذي تفرضه إدارة الغذاء والدواء وإدارة مكافحة المخدرات. بعض الولايات أكثر صرامة بما يخص بعض المواد الخاضعة للرقابة وبعض الأدوية التي لا تحتاج وصفة طبية مثل السودوإيفيدرين .

انظر أيضاً
 دواء مزور
 قانون الفائدة العكسية
 أدوية متاحة بدون وصفة
 دواء الوصفات
 تثبت (صناعة الدواء)
 منظمة الصحة العالمية

المراجع

سلامة الدواء
سياسة دوائية
صناعة علوم الحياة
قانون مكافحة المخدرات
وكالات وطنية لتنظيم الأدوية

قواعد تنظيم السلع العلاجية


Bulletin de la Classe Physico-Mathématique de l'Académie Impériale des Sciences de Saint-Pétersbourg, (abreviado Bull. Cl. Phys.-Math. Acad. Imp. Sci. Saint-Pétersbourg), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por la Academia Imperial de las Artes de San Petersburgo. Se editaron 17 volúmenes en los años 1842-1859. Fue precedida por Bull. Sci. Acad. Imp. Sci. Saint-Pétersbourg que se editó en los años 1836-1842 y fue sucedida por Bulletin de l'Academie Imperiale des Sciences de St-Petersbourg en los años 1890-94, que cambió a Izvestiia Imperatorskoi Akademii Nauk en los años 1894-1906.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en biodiversitylibrary

Revistas científicas en francés
Revistas científicas de Rusia
Revistas desaparecidas de Rusia
Publicaciones fundadas en 1842
Publicaciones desaparecidas en 1859


John Champlin Gardner Jr. (July 21, 1933 – September 14, 1982) was an American novelist, essayist, literary critic, and university professor. He is best known for his 1971 novel Grendel, a retelling of the Beowulf myth from the monster's point of view.

Early life and education
Gardner was born in Batavia, New York. His father was a lay preacher and dairy farmer, and his mother taught third grade at a small school in a nearby village. Both parents were fond of poetry, and would often recite their favorite poetry and poetry they wrote about life on the farm at friends' homes. Gardner was active in the Boy Scouts of America and achieved the Eagle Scout rank. As a child, Gardner attended public school and worked on his father's farm, where in April 1945, his younger brother Gilbert was killed in an accident with a cultipacker.  Gardner, who was driving the tractor during the fatal accident, carried guilt for his brother's death throughout his life, suffering nightmares and flashbacks. The incident informed much of Gardner's fiction and criticism — most directly in the 1977 short story "Redemption," which included a fictionalized recounting of the accident as an impetus for artistic inspiration.

Gardner began his university education at DePauw University, and received his undergraduate degree from Washington University in St. Louis in 1955. He received his MA (1956) and PhD (1958) from the University of Iowa. He was distinguished visiting professor at the University of Detroit in 1970.

Fiction
Gardner's best-known novels include The Sunlight Dialogues, about a disaffected policeman asked to engage a madman fluent in classical mythology; Grendel, a retelling of the Beowulf legend from the monster's point of view, with an existential subtext; and October Light, about an embittered brother and sister living and feuding with each other in rural Vermont (the novel includes an invented "trashy novel" that the woman reads). This last book won the National Book Critics Circle Award in 1976.

The Life and Times of Chaucer
In 1977, Gardner published The Life and Times of Chaucer. In a review in the October 1977 issue of Speculum, Sumner J. Ferris pointed to several passages that were allegedly lifted either in whole or in part from work by other authors without proper citation. Ferris charitably suggested that Gardner had published the book too hastily, but on April 10, 1978, reviewer Peter Prescott, writing in Newsweek, cited the Speculum article and accused Gardner of plagiarism, a claim that Gardner met "with a sigh."

On Moral Fiction

In 1978, Gardner's book of literary criticism, On Moral Fiction, sparked a controversy that excited the mainstream media, vaulting Gardner into the spotlight with an interview on The Dick Cavett Show (May 16, 1978) and a cover story in The New York Times Magazine (July, 1979).  His judgments of contemporary authors—including John Updike, John Barth and other American authors—harmed his reputation among fellow writers and book reviewers. Gardner claimed that lingering animosity from critics of this book led to unflattering  reviews of what turned out to be his last finished novel, Mickelsson's Ghosts, although literary critics later praised the book. Gore Vidal found On Moral Fiction, as well as Gardner's novels, sanctimonious and pedantic, and called Gardner the "late apostle to the lowbrows, a sort of Christian evangelical who saw Heaven as a paradigmatic American university."

Teaching
Gardner was a life-long teacher of fiction writing. He was associated with the Bread Loaf Writers' Conference. His two books on the craft of writing fiction—The Art of Fiction and On Becoming a Novelist—are considered classics.
Gardner inspired and, according to Raymond Carver, sometimes intimidated his students. At Chico State College (where he taught from 1959 to 1962), when Carver mentioned to Gardner that he had not liked the assigned short story, Robert Penn Warren's "Blackberry Winter," Gardner said, "You'd better read it again."  "And he wasn't joking", said Carver, who related this anecdote in his foreword to Gardner's book On Becoming a Novelist. In that foreword, he makes it clear how much he respected Gardner and also relates his kindness as a writing mentor.

In addition to Chico State, Gardner taught at Oberlin College (1958–1959), San Francisco State College (1962–1965), Southern Illinois University Carbondale (1965–1974) and Binghamton University (1974–1982).

Family life
Gardner married Joan Louise Patterson on June 6, 1953; the marriage, which produced children, ended in divorce in 1980.  Gardner married poet and novelist Liz Rosenberg in 1980; this marriage ended in divorce in 1982.

Death
Gardner was killed in a motorcycle accident about two miles from his home in Susquehanna County, Pennsylvania, on September 14, 1982. He was pronounced dead at Barnes-Kasson Hospital in Susquehanna. The crash was four days before his planned marriage to Susan Thornton He was buried next to his brother Gilbert in Batavia's Grandview Cemetery.

Works

Fiction
 The Resurrection. New American Library, 1966; Vintage Books, 1987,
 The Wreckage of Agathon. Harper & Row, 1970; Dutton, 1985,
 Grendel. New York: Vintage Books, 1971, illustrated by Emil Antonucci,
 The Sunlight Dialogues. Knopf, 1972, ; reprint New Directions Publishing, 2006,
 Jason and Medeia. Knopf, 1973, ; Vintage Books, 1986,  [epic narrative poem]
 Nickel Mountain: A Pastoral Novel, Knopf, 1973, ; reprint New Directions Publishing, 2007,
 The King's Indian. Knopf, 1974, ; reissue Ballantine Books, 1983,  [stories]
 October Light, Knopf, 1976 ; reprint New Directions Publishing, 2005,
 In the Suicide Mountains. Knopf, 1977,
 Vlemk the Box Painter. Lord John Press, 1979,  [fairy tale]
 Freddy's Book. Knopf, 1980, ; White Pine Press, 2007,
 The Art of Living and Other Stories. Knopf, 1981; reprint, Vintage Books, 1989,
 Mickelsson's Ghosts. Knopf, 1982, ; reprint New Directions Publishing, 2008,
 Stillness and Shadows. Knopf, 1986,  [uncompleted novels]

Biography
 ; reprint Barnes & Noble Publishing, 1999,

Poems
 Poems, Lord John Press, 1978
 Jason and Medeia. Knopf, 1973, ; Vintage Books, 1986,  [epic narrative poem]

Children's stories
 Dragon, Dragon (and Other Tales). Knopf, 1975; Bantam Books, 1979,
 Gudgekin The Thistle Girl (and Other Tales). Knopf, 1976,
 The King of the Hummingbirds (and Other Tales). Knopf, 1977,
 A Child's Bestiary. Knopf, 1977,

Criticism and Instruction
 The Forms of Fiction (1962) (with Lennis Dunlap) Random House, anthology of short stories
 The Construction of the Wakefield Cycle (1974)
 The Poetry of Chaucer (1977)
 On Moral Fiction, Basic Books, 1978,
 On Becoming a Novelist (1983)
 The Art of Fiction (1983)
 On Writers and Writing (1994) ; reprint Westview Press, 1995,

Translation
 The Complete Works of the Gawain Poet (1965)
 The Alliterative Morte Arthure and Other Middle English Poems (1971)
 Tengu Child (with Nobuko Tsukui) (1983)
 Gilgamesh (with John Maier, Richard A. Henshaw) (1984)

References

Further reading

External links

 "Audio Interview with John C. Gardner", Wired for Books
 "Thirty years Later: A Conversation on John Gardner (with Joel Gardner). March 2012.
 Audio interview of John Gardner by Stephen Banker, circa 1978

20th-century American novelists
American academics of English literature
American children's writers
American literary critics
American male novelists
American fantasy writers
Writers of books about writing fiction
California State University, Chico faculty
Motorcycling writers
Motorcycle road incident deaths
Road incident deaths in Pennsylvania
Washington University in St. Louis alumni
DePauw University alumni
University of Detroit Mercy faculty
1933 births
1982 deaths
American male essayists
20th-century American essayists
Novelists from Michigan
20th-century American male writers
University of Iowa alumni

John Gardner (American writer)


Portalegre, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alto Alentejo alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 10 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alagoa
 Alegrete
 Carreiras
 Fortios
 Reguengo
 Ribeira de Nisa
 São Julião
 São Lourenço
 Sé
 Urra

Kardeş Şehirler
  Rio Grande do Norte, Brezilya
  Vila do Conde, Portekiz
  São Vicente, Yeşil Burun Adaları
  Salé, Fas
  Cáceres, İspanya

Portekiz'in belediyeleri
Alto Alentejo

Portalegre


An Fimbristylis tamaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Julian Alfred Steyermark. An Fimbristylis tamaensis in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis tamaensis


Die Pädagogische Hochschule Zug (PH Zug) ist eine eigenständige Pädagogische Hochschule mit Standort in Zug. Die PH Zug ist die erste Hochschule des Kantons Zug.

Geschichte
Die PHZ Zug war eine Teilschule der Pädagogischen Hochschule Zentralschweiz (PHZ), die neben Zug auch die Standorte Luzern und Schwyz umfasste. Die Trägerschaft der PHZ Zug wurde bei ihrer Gründung im Jahr 2003 vom Kanton Zug den Schulen St. Michael Zug übertragen.

Studierende des Diplomstudiums Sekundarstufe (SEK I) absolvierten an der PHZ Zug das Grundstudium und wechselten für das Hauptstudium an die PHZ Luzern.

Seit 1. August 2013 wird die PHZ Zug unter dem neuen Namen PH Zug (Pädagogische Hochschule Zug) weitergeführt, da die Hochschul-Trägerschaft auf diesen Zeitpunkt hin vom PHZ-Konkordat der sechs zentralschweizerischen Kantone auf den Kanton Zug übergegangen ist.

Angebot
Der vierfache Leistungsauftrag der PH Zug umfasst Ausbildung, Weiterbildung, Dienstleistungen und Beratung sowie Forschung und Entwicklung.

Das dreijährige Diplomstudium ermöglicht einen Bachelorabschluss für Kindergarten/Unterstufe (KU) oder für die Primarstufe (PS). Die PH Zug bietet zudem Diplomerweiterungsstudien für bereits ausgebildete Lehrpersonen (DS) sowie einen Vorbereitungskurs für Quereinsteigende an, der sich an Personen richtet, welche die notwendigen Zugangsvoraussetzungen noch nicht erfüllen.

Das Leistungsangebot umfasst zudem Weiterbildungen (Kurse) und Zusatzausbildungen (CAS, DAS und MAS). Das Angebot ermöglicht Lehrpersonen, ihre Fach-, Methoden-, Selbst- und Sozialkompetenz zu erweitern und sich gezielt Wissen auf einem neuen Gebiet anzueignen.

Forschung
An der PH Zug sind zwei Forschungs- und Entwicklungsinstitute und ein Zentrum angesiedelt:

 Institut für Bildungsmanagement und Bildungsökonomie IBB
 Institut für internationale Zusammenarbeit in Bildungsfragen IZB
 Zentrum Mündlichkeit ZM

Das Institut für Bildungsmanagement und Bildungsökonomie IBB beschäftigt sich mit Forschung und Wissenstransfer in Themenbereichen wie Organisationspädagogik, Schulqualität, Schulentwicklung, Schulmanagement, Qualitätsmanagement sowie Systemsteuerung und Governance. Das IBB hat einen Forschungs- und Entwicklungsauftrag, versteht sich aber auch als Serviceeinrichtung für Institutionen, die sich mit der Qualität und Entwicklung von pädagogischen Einrichtungen beschäftigen.

Die Schwerpunktthemen des Instituts für internationale Zusammenarbeit in Bildungsfragen IZB sind Entwicklungszusammenarbeit und Interkulturalität im Bildungsbereich. Das Institut erbringt Dienstleistungen für Bildungsinstitutionen und -verwaltungen sowie für Institutionen, die in der Entwicklungszusammenarbeit tätig sind.

Das Zentrum Mündlichkeit ZM fördert die mündlichen Sprachkompetenzen Sprechen, Zuhören und Gespräche führen im schulischen Kontext.

Weblinks
 Offizielle Website der PH Zug

Einzelnachweise

Zug
Bildung in Zug (Stadt)
Organisation (Zug, Stadt)
Gegründet  2003

Pädagogische Hochschule Zug


Le Jeu d'échecs sur la terrasse ou Le Jeu d'échecs est le dernier tableau réalisé par le peintre français du  Charles Bargue.

Histoire et caractéristiques du tableau

Les dimensions du tableau sont de . La peinture est réalisée à l'huile sur bois, l'année du décès du peintre au mois d'. Le tableau a été acheté pour  par le philanthrope et homme d'affaires américain William Henry Vanderbilt et est resté propriété de sa famille pendant plus de 50 ans. Plus récemment, elle a été acquise par un collectionneur anonyme en 2002 à la salle des ventes Sotheby's.

Il existe une autre version du tableau dont les dimensions sont de  également appelée Le Jeu d'échecs. Il s'agit probablement d'une esquisse, mais elle est très différente de la version finale. Un personnage élégamment vêtu se tient à côté des joueurs et les observe en se penchant vers l'échiquier. Il n'y a pas comme dans le second tableau de valet en livrée, ni d'animaux à proximité. Cette variante se trouve également dans une collection privée, le tableau ayant été vendu aux enchères chez Christie's le  par Madame B. Denisson à M. Lever et M. Graves. Une vente ultérieure a encore eu lieu chez Christie's en 2009 pour le prix de .

Sujet du tableau
Le tableau représente deux hommes vêtus de costumes de leur époque (rococo) assis sur le banc d'une terrasse dans un parc, absorbés par le jeu d'échecs. Un autre personnage élégamment vêtu se penche vers eux pour observer le jeu. Sur le parapet derrière le banc est posée une cruche de vin en étain et trois verres. Du côté droit, à côté des joueurs, un petit chien de salon aboie sur un perroquet domestique. Plus loin, un valet en livrée s'appuie sur le parapet de la terrasse et observe la nature. L'auteur du tableau est visiblement influencé par l'œuvre de Jean-Léon Gérôme, dont Charles Bargue était un élève et un ami. Les tableaux de Bargue sont caractérisés par la précision documentaire des scènes, une connaissance des costumes historiques et des accessoires. Dans le tableau de Bargue, comme dans ceux de Jean-Léon Gérôme (Pollice verso), le centre optique de l'image est décalé vers la gauche par rapport au centre géométrique, ce qui fait que le personnage principal devient ici autant la nature que les joueurs. Les influences chez l'auteur sont autant celles de l'académisme que du réalisme, et le tableau combine les caractéristiques de la peinture de genre et de la peinture historique.

Le tableau est parfois perçu comme raffiné et plein d'esprit. Il transmet avec succès une atmosphère française du siècle des Lumières : le culte de l'intelligence, le désir de l'homme de se rapprocher de la Nature, la liberté de pensée et de parole.

Article connexe
 Jeu d'échecs dans la peinture

Références

Tableau réalisé en 1883
Jeu de société
Jeu d'échecs dans la peinture
Tableau d'un peintre français
Scène de genre
Tableau des années 1880

Le Jeu d'échecs sur la terrasse


10070 Liuzongli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10070 Liuzongli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

10070 Liuzongli


Liptovský Michal este o comună slovacă, aflată în districtul Ružomberok din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 303 locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Liptovský Michal este atestată documentar din 1331.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Liptovský Michal


Somme Muharebesi ya da Somme Meydan Muharebesi, 1916 yılındaki Fransa'da gerçekleşen 1 milyondan fazla zayiat ile I. Dünya Savaşı'nın en büyük çarpışmalarından biri. İngilizler tarafından ilk defa tankın kullanıldığı savaştır.

Doğu ve Batı Cephesi

1915 tarihinde İttifak Devletleri'nin büyük bir zafer kazandığı Doğu Cephesi'nde; 1916 yılında durum İtilaf Devletleri'nin lehine değişti.

Alman Generali Von Hindenburg, 1915 yılında Tannenberg'te Rus ordusunu imha etti. Ayrıca, 40.000 esir almıştı. Ancak, Rusya 10 milyon talimli Rus askerini, Galiçya Cephesi'ne sevk etti. Bu nedenle, Avusturya Cephesi yarıldı. Bu nedenle, Alman İmparatorluğu Batı Cephesi'nden Doğu Cephesi'ne sevk etmek zorunda kaldı. Dolayısıyla, Almanya'nın Batı Cephesi'nin zayıflamasına ve Fransa'nın Verdün şehrini ele geçirememesine neden oldu. Almanların amacı; Verdün'ü alıp, İngiltere-Fransa arasındaki Manş Denizi'ne kadar ilerlemekti. Böylece, iki devletin birbiri aralarındaki yardımlaşmayı engellemek istiyorlardı.

Haziran 1916 tarihinde Rus orduları, Galiçya'ya büyük bir taarruz harekâtı ettiler. Bu nedenle, 200 bin Avusturya askerini esir aldılar. Doğu Cephesi'ni de savunmak zorunda kalan Almanya Batı Cephesi'ni zayıf bıraktı. Verdün şehrinin alınması haline, Fransa yenilebilirdi. Bu nedenle, Verdün şehrini kahramanca ve azimle savundular. Galiçya Saldırısı nedeniyle Fransa cephesi rahatladı. Verdün'deki savaşta Alman İmparatorluğu ve Fransa, 500 binden fazla kayıp verdiler. Doğu Cephesi'ndeki kayıplar da üstüne eklenirse, Rus İmparatorluğu, Fransa, Avusturya Macaristan İmparatorluğu ve Alman İmparatorluğu 1 milyondan fazla kayıp verdiler.

Nazi Almanyası Führer'i Adolf Hitler de bu savaşta onbaşı olarak yer almış ve bacağından yaralanmıştır.

Kaynakça

Muharebe
I. Dünya Savaşı Batı Cephesi'nde muharebeler

Somme Muharebesi


Peter Andreas Munch Mellbye (født 30. december 1918, død 25. juli 2005) var en norsk arkitekt, der primært var aktiv i Oslo-området.

Mellbye studerede arkitektur på Norges tekniske høgskole, da Norge blev angrebet i 1940. Han var bestyrelsemedlem i Studentersamfundet i Trondhjem. I september valgte bestyrelsen at drage i landflygtighed som følge af situationen. De tog til Sverige, via Rørosbanen og på ski over grænsen. Han fulgtes blandt andet med den senere slotsforvalter Guthorm Kavli og den senere minister Finn Lied.

I 1954 stiftede han Mellbye Arkitekter, der stadig eksisterer men siden 2013 under navnet Mellbye Arkitektur Interiør. Derudover var han aktiv som skribent for fagblade og Dagbladet.

Udvalgte værker
 Emma Hjorths Hjem i Bærum 1955–75
 Tryvannsanlegget på Tryvannshøgda i Oslo 1957–63
 Vekterkvarteret i Moss 1960–65. Mellbye modtog Betongtavlen for Vekterkvarteret i 1966.
  Bredtvet kompetansesenter og Torshov kompetansesenter, Bredtvetveien, Oslo 1962–68
 Brynseng, Bøler, Oppsal og Ulsrud Stationer på T-banen i Oslo, 1966-67

Noter

Arkitekter fra Norge

P.A.M. Mellbye


ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය යනු, ආලෝකය ඇතිවිට කාබන් ඩයොක්සයිඩ් හා ජලය උපයෝගී කරගෙන ප්‍රකාශ ස‍්වයංපෝෂී ජීවීන්ට අවශ්‍ය කාබනික ද්‍රව්‍ය සංශ්ලේෂණය කරගැනීමේ පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලිය යි.මේ සඳහා කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වායුව, හරිතප්‍රද, ජලය සහ හිරුඑළිය අමුද්‍රව්‍ය ලෙස භාවිතා වන අතර එනයින් හිරු එළිය සහ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වායුව බාහිර සාධක ලෙස ද ජලය හා හරිතප්‍රද අභ්‍යන්තර සාධක ලෙස ද සැළකේ. කාබන් චක්‍රයේදී වායුගෝලීය කාබන් ඩයොක්සයිඩ් ජීවක්‍රියාවක් සඳහා භාවිතාවන එක ම අවස්ථාව මෙය වේ. එබැවින් ඔක්සිජන්:කාබන්ඩයොක්සයිඩ් අනුපාතය නියතව තබා ගැනීම සඳහා ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

වාච්‍යාර්ථය
ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය  (මෙම විද්‍යා වදනට සංස්කෘත බසින් ව්‍යවහාර වන්නේ प्रभासंयोगह्  යනුවෙන් වන අතර එය ශබ්ද නැගෙන්නේ ප්‍රභාසම්යෝග ලෙසිනි.  මෙහි අර්ථය ආලෝක ශක්තිය අනුසාරයෙන් සංයෝග කිරීම විය හැක. කෙසේවෙතත් प्रभा ප්‍රභා යන සංස්කෘත වදනෙහි අර්ථය "ආලෝකය" යන්න වන අතර संश्लेषिन् සංශ්ලේෂණ් යන  සංස්කෘත වදනෙහි අර්ථය  "එකට එක් කිරීම" යන්නයි. එනයින් ගත් කල මෙහි අරුත පැහැදිලි කර ගත හැක.) යනු ජීවියාගේ ක්‍රියාවලීන් සඳහා භාවිතා කල හැකි ඉන්ධන සපයාගැනුමට රසායනික ශක්තිය බවට හිරුගෙන් ග්‍රහණය කෙරෙන ආලෝක ශක්තිය  පරිවර්තනය කිරීමට ශාක සහ ආනකුත් ජීවීන් විසින් භාවිතා කෙරෙන  ක්‍රියාවලියකි. ශාක, ඇල්ගී, සහ බොහෝ  බැක්ටීරියා විශේෂ තුල ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය සිදු වන නමුත්, ආකෙයා තුල සිදු නොවේ. ප්‍රකාශ ස්වයංපෝෂියන් ලෙසින් ප්‍රභාසංශ්ලේෂක ජීවීන් හැඳින්වෙන්නේ  ඔවුන් විසින්ම ඔවුන්ගේ ආහාර නිපදවාගත හැකි නිසාය. ශාක, ඇල්ගී සහ  සයනොබැක්ටීරියා තුලදී, ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය විසින් කාබන්ඩයොක්සයිඩ් සහ ජලය භාවිතා කොට, අතුරුඵලයක් ලෙසින් ඔක්සිජන් නිදහස් කරයි. පෘථිවිය මත සමස්ත සවායු ජීවය සඳහා ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය ඉතා වැදගත් වෙයි. වායුගෝලයෙහි සාමාන්‍ය ඔක්සිජන් මට්ටම පවත්වාගෙනයෑමට අමතරව,  එක්කෝ සෘජු ලෙසින්  ප්‍රාථමික නිෂ්පාදනය තුලින් හෝ, වක් ලෙසින් ඔවුන්ගේ ආහාරයන්හී අත්‍යන්ත ප්‍රභවය ලෙසින් හෝ පෘථිවියෙහි සමස්ත ජීවයෙහිම වාගේ ශක්ති ප්‍රභවය වන්නේ ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය වන අතර, ව්‍යතිරේකයන් වන්නේ  ගැඹුරු මුහුදේ ජලතාප  වාතව් අවට හෝ ගල් තුල හෝ ජීවත් වන  රසායනික ස්වයංපෝෂිතයන් වෙති.  ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය මගින් ශක්තිය ග්‍රහණය කිරීමේ අති මහත් මධ්‍යනය සීඝ්‍රතාවය දළ වශයෙන් 130 ටෙරාවොට් වන අතර, එය  මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය විසින්  කෙරෙන සමස්ත ජව පරිභෝජනය මෙන් සය ගුණයක් පමණ විශාල වෙයි. ශක්තියෙහි ප්‍රභවයක් වන සේම, ප්‍රභාසංස්ලේෂණය ජීවින්ගේ දේහයන්හී සියළු කාබනික සංයෝගයන්හී කාබන් හී ප්‍රභවයද වෙයි. සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, ප්‍රභාසංශ්ලේෂී ජීවින් විසින් වසරකට 100–115 පෙටාග්‍රෑම් පමණ කාබන්  ජෛවස්කන්ධය බවට පත් කරති.

ආලෝක ප්‍රතික්‍රියාව

හරිතලවයේ තයිලකොයිඩ පටල මත සිදුවේ. කාබන්ඩයොක්සයිඩ් හා ජලය උපයෝගී කරගනිමින් (හිරු එළියෙන් ලැබෙන) ශක්ති පෝටෝන ඇතිවිට ග්ලූකෝස් නිපදවයි. ඔක්සිජන් අතුරුඵලයක් ලෙස පිටවන අතර ඒ, ප්‍රභාජලවිච්ඡේදනය නිසාවෙනි.
ප්‍රභාපද්ධති I හා ප්‍රභාපද්ධති II නම්වූ ක්‍රියා ඒකක වර්ග දෙකක් තයිලකොයිඩ පටල මත දක්නට ලැබේ. මින් හිරුඑළිය හමුවේ පළමු ක්‍රියාකාරිත්‍වය ලබන්නේ ප්‍රභාපද්ධති II ලෙස නම්කළ ව්‍යුහය යි. එය පසුව සොයාගත්තක් නිසා එසේ නම් කර ඇත.
ප්‍රභාපද්ධති II ට පෝටෝන පතිත වී එහි ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝන උත්තේජිත අවස්ථාවට පත් වේ. ඒවා ප්‍රාථමික ඉලෙක්ට්‍රෝන ප්‍රතිග්‍රාහක ශ්‍රේණියක් හරහා ප්‍රභාපද්ධති I වෙත යොමු කෙරේ. මේ අතරතුර ප්‍රභාපද්ධති II හි ඇතිවූ ඉලෙක්ට්‍රෝන ඌණතාව වළකාලීමට ප්‍රභාවිච්ඡේදනය නොහොත් ජල අණුවක් ඔක්සිජන් හා H+(ප්‍රෝටෝන) දෙකකට බිඳලයි.

අඳුරු ප්‍රතික්‍රියාව
හරිතලවයේ පංජරයේ සිදු වේ. මෙය ආලෝකය ඇතිවිටත්, නොමැති විටත් එක සේ සිදුවේ. මෙහි ක්‍රියාවලීන් "කැල්වින් චක්‍රය" නමින් මෙල්වින් හා කැල්වින් විද්‍යාඥයන් විසින් පැහැදිලි කර ඇත.

කැල්වින් චක්‍රය
ආලෝක ප්‍රතික්‍රියාවෙන් නිපැයූ NADPH හා ATP භාවිතා වේ.
 කාබොක්සිල්කරණය - රිබියුලෝස් බිස් පොස්පේට් කාබොක්සිලේස් එන්සයිමය; කාබන්ඩයොක්සයිඩ් සමග රිබියුලෝස් බිස් පොස්පේට් බැඳීම උත්ප්‍රේරණය කරයි. ඉන් ප්‍රභාසංශ්ලේෂණයේ ප්‍රථම අස්ථායි සංයෝගය සාදා අනතුරුව ග්ලිසරැල්ඩිහයිඩ්-3-පොස්පේට් (G3P) අණු දෙකක් බවට පත්වේ.
 PGA ඔක්සිහරණය - ඒ හා සබැඳෙන ATP හා NADPH මගින් බයිපොස්පොග්ලිසරේට් (PGAL) අණුවක් සාදමින් ATP → ADP බවටත් NADPH → NADP+ බවටත් පත් වේ. fuu PGAL වලින් කොටසක් කාබනික ආහාර නිපැයීමට යෙදවේ.
 RuBP ප්‍රතිජනනය - ඉතිරි PGAL හා ATP බැඳී RuMP හරහා නැවත RuBP ඇතිවේ.

මූලාශ්‍ර

සෛලීය ශ්වසනය
පරිවෘත්තිය
පරිසර පද්ධති
ජෛව ක්‍රියාවලී
සස්‍ය විද්‍යාව
උද්භිද විද්‍යාව
ශාක කායික විද්‍යාව
ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය

ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය


Pavel Cernovodeanu (n. 9 martie 1833, București – d. 3 octombrie 1910, București) a fost un general român care a luptat în Războiul de Independență.

Viața
Intră voluntar în armată în Regimentul de lăncieri la  martie 1848. La 14 februarie 1849 este avansat sergent, la 2 decembrie 1851 sublocotenent de cavalerie, la 4 decembrie 1855 locotenent, iar la 30 august 1860 căpitan, comandant de escadron. Între 1860-1861 este atașat de către guvernul român pe lângă Statul major general al armatei piemonteze. Comandant de divizion în octombrie 1864, la 24 ianuarie 1865 este înaintat maior. Numit în Regimentul 1 roșiori, este avansat locotenent colonel la 23 august 1869. Colonel la 6 martie 1873 și comandant al regimentului, Pavel Cernovodeanu este numit în fruntea Regimentului 2 călărași în 1875.

În timpul Războiului de Independență comandă brigada de cavalerie a Diviziei 1 Infanterie, formată succesiv din regimentele 1,2 și 8 călărași, cu care participă la luptele de la Rahova, Smârdan și Vidin. Călărașii din subordinea sa contribuie la cucerirea Vidinului, Rahovei și Smârdanului.

Pentru modul în care și-a condus trupele, pentru curajul dovedit în timpul luptelor, generalul Pavel Cernovodeanu este decorat cu Ordinul național "Steaua României" în grad de ofițer, Ordinul "Virtutea Militară" de aur, Crucea "Trecerea Dunării" și Medalia Apărătorilor Independenței.

Bibliografie
 Anuarul armatei, 1877
 Cronica participării armatei române la Războiul pentru Independență

Nașteri în 1833
Decese în 1910
Militari români în Războiul pentru Independență
Generali români din secolul al XIX-lea
Generali români din secolul al XX-lea
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Virtutea Militară
Decorați cu Crucea Trecerea Dunării
Decorați cu Medalia Apărătorii Independenței

Pavel Cernovodeanu


Die vier Tage von Neapel steht für:

 Die vier Tage von Neapel (Film), italienischer Kriegsfilm von Nanni Loy (1962)
 Die vier Tage von Neapel, Aufstand im Zweiten Weltkrieg (1943), siehe Vier Tage von Neapel

Die vier Tage von Neapel


Dedepınarı, Adana ilinin Yüreğir ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski bir pınar tabanı olduğu için bu isim verilmiştir .

Coğrafya
Adana il merkezine 17 km, Yüreğir ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Yüreğir'in mahalleleri

Dedepınarı, Yüreğir


Zénon Marcel Bacq (* 31. Dezember 1903 in La Louvière, Hennegau; † 12. Juli 1983 in Fontenoy, Antoing, Hennegau) war ein belgischer Strahlenbiologe, der mit dem renommierten Francqui-Preis und dem Prix Émile Cornez ausgezeichnet wurde.

Leben
Nach dem Schulbesuch studierte Bacq Medizin an der Université libre de Bruxelles (ULB) und schloss dieses Studium 1927 mit einem Doktor der Medizin ab. Nach einem einjährigen Forschungsaufenthalt von 1929 bis 1930 an der Harvard University war er zwischen 1931 und 1939 als Wissenschaftler am Fonds national de la recherche scientifique (FNRS) tätig und wurde darüber hinaus 1933 Assoziierter Professor an der Universität Lüttich. In seinen Forschungen befasste er sich mit Themen wie Physiologie, Pathologie, Pharmakologie und Strahlenbiologie.

1944 übernahm er schließlich eine ordentliche Professur an der Universität Lüttich und erwarb sich auch international den Ruf als Fachmann für Physiologie. In seinen Forschungen beschäftigte er sich ferner mit den chemischen Übertragungen von Nervenimpulsen und entdeckte Möglichkeiten des chemischen Schutzes vor ionisierenden Strahlungen.

Bacq, der auch Präsident der Belgischen Ärztevereinigung war, wurde 1948 mit dem Francqui-Preis, dem wichtigsten Wissenschaftspreis Belgiens ausgezeichnet. Darüber hinaus erhielt er 1959 den nach Émile Cornez benannten Prix de la Fondation Émile Cornez der Fakultät für Medizin und Pharmazie der Universität Mons-Hainaut. Die Auszeichnungen wurden ihm wegen seiner zahlreichen wichtigen Beiträge zur Physiologie und zur Pharmakologie des vegetativen Nervensystems, zur Tierphysiologie, zum Studium der Sensibilatoren im Kalium und zur Toxikologie von Kampfgasen verliehen.

Er wurde als einer der Begründer der vergleichenden Pharmakologie betrachtet und engagierte sich auch für die Interessen der Wallonischen Region. Er war nicht nur Mitglied der Vereinigung zur Förderung des Geisteslebens und der Kunst in Wallonien (Association pour le Progrès intellectuel et artistique de la Wallonie), sondern nahm im Oktober 1955 auch als Mitglied des Ständigen Ausschusses des Zweiten Wallonischen Kulturkongresses teil. Außerdem engagierte er sich im 1956 gegründeten Kulturzentrum Walloniens.

Bacq war darüber hinaus zwischen 1970 und 1979 Präsident der Association pour la Diffusion des Sciences (ADS), einer Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht zur Förderung der Wissenschaften und von Veröffentlichungen in den Gebieten der Medizin und Naturwissenschaften. 1958 wurde er als ausländisches Mitglied in die damalige Akademie der Wissenschaften der UdSSR aufgenommen. 1962 wurde er korrespondierendes und 1971 ordentliches Mitglied der Königlichen Akademie der Wissenschaften und Schönen Künste von Belgien.

Veröffentlichungen
 Grundlagen der Strahlenbiologie, Stuttgart 1958
 Ions alcalino-terreux. 1. Systèmes isolés, 1963
 Ions alcalino-terreux. 2. Organismes entiers, 1964
 Cell-bound Immunity with special reference to anti-lymphocyte serum and immunotherapy of cancer, Mitautor A. Castermans, Lüttich 1967
 Chemical transmission of nerve impulses: a historical sketch, Oxford 1975

Weblinks

 Biografie in Cent Wallons du siècle, Institut Jules Destrée, Charleroi, 1995

Einzelnachweise

Mediziner (20. Jahrhundert)
Radiobiologe
Hochschullehrer (Universität Lüttich)
Mitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Königlichen Akademie der Wissenschaften und Schönen Künste von Belgien
Autor
Sachliteratur
Belgier
Geboren 1903
Gestorben 1983
Mann

Zénon Bacq


Luis Felipe Villarán Angulo (Lima,  7 de junio de 1845 - ibídem, 1 de noviembre de 1920) fue un jurista, magistrado, catedrático universitario y político peruano. Senador de la República (1876-1886); ministro de Justicia, Culto e Instrucción en dos oportunidades (1886 y 1895); catedrático de Derecho Constitucional y rector de la Universidad de San Marcos (1905-1913); y presidente de la Corte Suprema (1911). Fue padre de Manuel Vicente Villarán, otro destacado jurista, que escribió en su memoria una Vida y pensamiento de Luis Felipe Villarán (1945).

Biografía
Hijo de Matías Villarán y Carmen Angulo. Nieto de Manuel Villarán y Barrena (1762-1856), abogado de la Real Audiencia de Lima.

En 1861 pasó a estudiar en el Convictorio de San Carlos, donde se graduó de bachiller en Jurisprudencia con una tesis acerca «De la realización del fin social» (1864). Se recibió de abogado el 21 de diciembre de 1866.

Cuando en 1868 se reorganizó la Universidad de San Marcos y se erigió la Facultad de Jurisprudencia, Villarán fue nombrado catedrático adjunto de Derecho Natural, Constitucional e Internacional, y también de Derecho Administrativo y Estadística. Luego fue nombrado catedrático adjunto del primer curso de Derecho Filosófico (1871), así como secretario de la Universidad (1872). Fue también uno de los redactores de la Gaceta Judicial (1874-1875).

Cuando en 1875 se creó en la Facultad de Ciencias Políticas y Administrativas de la Universidad San Marcos, Villarán fue nombrado catedrático principal de Derecho Constitucional,  siendo posteriormente reconocido como doctor nato en dicha especialidad (1889).

En 1876 fue elegido senador suplente por Lima y en 1878 lo fue como senador por Piura, siendo reelegido para el mismo cargo y por la misma circunscripción en 1886 y en 1894.

De 1880 a 1903 ejerció como abogado de la Universidad de San Marcos. En 1884 integró la junta directiva del naciente Partido Liberal, junto con José María Químper, el general José Miguel Medina, Pedro Manuel Rodríguez, Dionisio Derteano, Carlos Lissón, Camilo Carrillo y Juan Francisco Pazos Monasí. Partido que, aliado con antiguos civilistas, y contrario al pierolismo, apoyó al Partido Constitucional, que lanzó la candidatura del general Andrés A. Cáceres a la presidencia en 1886.

Durante el primer gobierno del general Andrés A. Cáceres fue nombrado ministro de Justicia, Culto e Instrucción, cargo que desempeñó de 6 de octubre a 22 de noviembre de 1886. En el rubro de la educación suscribió el Reglamento General de Instrucción Pública, expedido el 3 de noviembre de 1886, y procuró impulsar a los colegios nacionales, dotándolos de la infraestructura necesaria.

Fue diputado suplente por La Libertad entre 1886 y 1889.

Bajo el mismo gobierno de Cáceres, y en el de sus sucesores Remigio Morales Bermúdez y Justiniano Borgoño, fue uno de los representantes del Perú en las negociaciones con el Ecuador por la cuestión limítrofe y ejerció las siguientes comisiones:
Formó parte la comisión nombrada para determinar las bases de la defensa peruana (1888).
Fue miembro de la comisión especial de límites encargada de estudiar los reclamos ecuatorianos (1891)
Fue miembro de la comisión que debía examinar el alegato ecuatoriano (1892).
Fue abogado y plenipotenciario ad hoc en las negociaciones efectuadas en Lima con el representante de Ecuador (1894), en donde se acordó someter el diferendo al arbitraje del rey de España.

Durante la guerra civil entre caceristas y pierolistas de 1894-1895, Villarán estuvo de lado del presidente Cáceres, cuya controvertida segunda elección había provocado dicho conflicto. La guerra finalizó tras tres días de fieros combates en las calles de Lima (de 17 a 19 de marzo de 1895), luego que el presidente Cáceres, aceptó negociar, convencido por el mismo Villarán de poder lograrse una transacción decorosa, antes de continuar un inútil derramamiento de sangre. Ambas partes se reunieron para negociar, siendo Villarán el representante del renunciante Cáceres, mientras que Enrique Bustamante y Salazar lo era de Piérola. Acordaron la instalación de una Junta de Gobierno de transición, presidida por Manuel Candamo y que integró el mismo Villarán como ministro de Justicia. Dicha junta convocó a elecciones donde triunfó Nicolás de Piérola, inaugurándose así la llamada República Aristocrática.

Durante el gobierno constitucional de Nicolás de Piérola fue miembro del Consejo Gubernativo, creado en 1896 como una especie de consejo consultivo sobre importantes asuntos de Estado que el Ejecutivo les propusiera (similar a los antiguos Consejos de Estado). Compartió esta función junto a personalidades como Manuel Pablo Olaechea, Alejandro Arenas, Enrique de la Riva Agüero, Isaac Alzamora, Francisco García Calderón, Luis Carranza Ayarza y otros. Y en el seno de este consejo, integró una comisión encargada de revisar un proyecto de reforma de la Constitución vigente (la de 1860). Dice al respecto el historiador Jorge Basadre: «El proyecto de la comisión ostentó una técnica jurídica más refinada que la del texto de la Constitución de 1860. Implicó, en realidad, su perfeccionamiento y en ello seguramente influyeron las ideas y el estilo de Luis Felipe Villarán, catedrático de Derecho Constitucional».

Villarán integró también, junto con Felipe de Osma y Pardo y el banquero José Payán, la comisión encargada de reformar el antiguo Código de Comercio, la cual se instaló en 1898. El proyecto del nuevo código fue aprobado en 1902, en el gobierno de Eduardo López de Romaña. Asimismo, integró la comisión encargada de redactar la Ley Orgánica de Instrucción Pública (1901).

En 1903 fue nombrado vocal de la Corte Suprema de Justicia. Y ejerció la presidencia de este alto tribunal en el periodo de 1911. En 1907 fue elegido diputado por la provincia de San Martín del recién creado departamento de San Martín.

En 1903 fue elegido vicerrector de San Marcos, y en 1905, tras el fallecimiento del rector Francisco García Calderón, asumió el rectorado, cargo que ejerció tras sucesivas elecciones hasta 1913.

Obras principales

 Curso de Derecho Constitucional positivo (1875 y 1882).
 Lecciones de Derecho Constitucional peruano (1898).
 La constitución peruana comentada (1899 y 1920).

Referencias

Bibliografía

Abogados de Perú
Carolinos de Lima
Catedráticos de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Juristas de Perú
Ministros de Justicia, Instrucción, Culto y Beneficencia de Perú
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Sanmarquinos (siglo XIX)
Sanmarquinos (siglo XX)
Diputados de Perú 1886-1889
Diputados por La Libertad
Luis
Senadores de Perú 1876-1879
Senadores de Perú 1886-1889
Senadores de Perú 1892-1894
Senadores por Piura
Diputados de Perú 1907-1912
Diputados por San Martín

Luis Felipe Villarán


Euchaetes este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Euchaetes albaticosta
 Euchaetes albicosta
 Euchaetes antica
 Euchaetes bicolor
 Euchaetes bolteri
 Euchaetes castalla
 Euchaetes costaricae
 Euchaetes crassipyga
 Euchaetes cressida
 Euchaetes cyclica
 Euchaetes densa
 Euchaetes egle
 Euchaetes elegans
 Euchaetes epagoga
 Euchaetes expressa
 Euchaetes fumidus
 Euchaetes fusca
 Euchaetes gigantea
 Euchaetes griseopunctata
 Euchaetes helena
 Euchaetes jalapa
 Euchaetes mitis
 Euchaetes pannycha
 Euchaetes parazona
 Euchaetes perlevis
 Euchaetes polingi
 Euchaetes pollenia
 Euchaetes pollinia
 Euchaetes promathides
 Euchaetes psara
 Euchaetes rhadia
 Euchaetes rizoma
 Euchaetes salatis
 Euchaetes scepsiformis
 Euchaetes sinaloensis
 Euchaetes zella
 Euchaetes zonalis

Referințe

Legături externe

Euchaetes

Euchaetes


is a Japanese music composer and arranger. Known as one of the biggest names in the soundtrack world, he has worked on a wide range of mixed media productions, including anime, TV shows, films and video games. Among his credits are Toei's Kamen Rider Heisei Generations Forever, Tsui Hark's Seven Swords and Young Detective Dee: Rise of the Sea Dragon; Wilson Yip's Ip Man; Mamoru Oshii's films The Red Spectacles, StrayDog: Kerberos Panzer Cops, Ghost in the Shell, Mobile Police Patlabor,  The Sky Crawlers and Avalon; the anime adaptations of Rumiko Takahashi's Ranma ½ and Maison Ikkoku; the live-action adaptation of Gantz and Hideo Nakata's films Ring, Ring 2, Chaos, Dark Water and Kaidan.

His nephew, Hidehiro Kawai, is a bassist in Fox Capture Plan, an instrumental band.

Career
After dropping out of a nuclear engineering program at Tokai University, Kawai began studying music at Shobi Music Academy. However, he dropped out after half a year. With a few friends, he created the band Muse, playing fusion rock and participating in music competitions. Through competing in such contests, the band members became technically competent to enter the music industry and decided to part ways.

After leaving Muse, Kawai began composing music for commercials in his home studio. While recording music for radio actor and voice actor Yūji Mitsuya, he met music director Naoko Asari, who advised him to compose anime soundtracks. Some of his work for anime soundtracks can be found in Ranma ½ and Ghost in the Shell. According to Kawai, he is not good at creating music from nothing, as he draws sounds from the visuals of the works. In the majority of cases, the images of the anime are not yet created, so he creates music when referencing storyboard visuals.

Following his success as an anime movies music composer, he became involved in live action movies. He contributed music to horror films: Ring, Ring 2, Dark Water, Japanese-Polish science-fiction film Avalon, the Hong Kong film Seven Swords and in the 2017 live action film Death Note.

Kawai has worked on several projects with director Mamoru Oshii (both Headgear members) and has written scores for all of Hideo Nakata's films. The most recent film featuring his music is 2009's Assault Girls by director Oshii. Kawai's music has received the Annie Award and Hong Kong Film Award. In 2005, Ghost in The Shell 2: Innocence he was nominated for an Annie Award.

For the music found in Seven Swords and A Battle of Wits he was nominated for Best Original Film Score Awards at both the 25th and 26th Hong Kong Film Awards in 2006 and 2007.

Works

Anime/television

Film

Video games

Documentary

Awards and honors
 Asteroid 117582 Kenjikawai, discovered by Roy A. Tucker in 2005, was named in his honor. The official  was published by the Minor Planet Center on January 9, 2020 ().

See also
 Anime
 Cinema of Japan
 Hideo Nakata
 Japanese horror
 Mamoru Oshii

References

External links

 Kenji Kawai at Media Arts Database

1957 births
20th-century conductors (music)
20th-century Japanese male musicians
21st-century conductors (music)
21st-century Japanese male musicians
Anime composers
Japanese male conductors (music)
Japanese film score composers
Japanese guitarists
Japanese male film score composers
Living people
New-age composers
People from Shinagawa
Video game composers

Kenji Kawai


Otto Blau (orijentalist) (1828. – 1879.), njemački orijentalist
Otto Blau (pravnik) (1893. – 1980.), njemački pravnik i glazbeni nakladnik

Otto Blau


An Arundinella grandiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Arundinella grandiflora in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arundinella

Arundinella grandiflora


Lewis Leavell Walker (* 15. Februar 1873 in Lancaster, Garrard County, Kentucky; † 30. Juni 1944 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1929 und 1931 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Nach der Lancaster Academy und dem Garrard College studierte Lewis Walker an der Central University in Richmond. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1894 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Lancaster in diesem Beruf zu arbeiten. Außerdem stieg er in das Bankgewerbe ein. Im Jahr 1901 wurde Walker Staatsanwalt im Garrard County. Zwischen 1907 und 1910 war er juristischer Vertreter seiner Heimatstadt Lancaster. Außerdem fungierte er von 1908 bis 1915 als Kurator der University of Kentucky in Lexington. In den Jahren 1910 und 1911 war er Richter im 13. Gerichtsbezirk seines Heimatstaates. Danach praktizierte er wieder als Rechtsanwalt.

Politisch wurde Walker Mitglied der Republikanischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1928 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1929 die Nachfolge des Demokraten Ralph Waldo Emerson Gilbert antrat, den er bei der Wahl geschlagen hatte. Da er im Jahr 1930 nicht mehr kandidierte, konnte er bis zum 3. März 1931 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Danach fiel sein Mandat wieder an Gilbert.

Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus arbeitete Lewis Walker wieder als Anwalt. Politisch ist er nicht mehr in Erscheinung getreten. Er starb am 30. Juni 1944 in seinem Geburtsort Lancaster und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (Kentucky)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1873
Gestorben 1944
Mann

Lewis L. Walker


An Pinalia leucantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Pinalia leucantha in nahilalakip ha genus nga Pinalia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pinalia

Pinalia leucantha


Brachyelytrum, manji biljni rod trajnica iz Azije i Sjeverne Amerike, smješten u vlastiti tribus Brachyelytreae, dio potporodice Pooideae. Postoje svega tri priznate vrste: B. japonicum iz Azije (Japan, Kina Korejski poluotok), i B. aristosum i B. erectum (Sjeverna Amerika).

Izvori

Pooideae

Brachyelytrum


Prva lička proleterska narodnooslobodilačka udarna brigada "Marko Orešković" je formirana 8. srpnja 1942. godine u selu Toboliću kraj Slunja, na Kordunu, kao Prva udarna brigada Prve operativne zone Hrvatske, od ličkih bataljuna "Marko Orešković" i "Vuksan Pekiša", Drugog bataljuna Prvog kordunaškog NOP odreda i Udarnog bataljuna Banijskog NOP odreda. Tada je imala nešto preko 1100 boraca.

Bila je poznata pod imenima:Udarna brigada Prve operativne zone HrvatskePrva udarna brigada HrvatskePrva udarna brigada Šeste ličke divizije

Prvi zapovjednik brigade bio je Stevan Opsenica, narodni heroj, a politički komesar Uroš Krunić, narodni heroj.

Prva lička brigada, udarna i proleterska, iako je ime teritorijalno određuje, nije samo lička. Lika je u tu brigadu, kad je formirana, u lipnju 1942. godine, dala svoja dva bataljuna. U prvoj fazi borbenih operacija 1. brigade, koja je isprva bila 1. brigada 1. operativne zone, a zatim 1. hrvatska brigada, do formiranja divizija u Hrvatskoj, od lipnja do studenog 1942. godine, u njezinom sastavu su bili i po jedan bataljun iz Banije i sa Korduna.

U završnim operacijama, poslije borbe za Valjevo, rujna 1944. godine, sastav brigade je gotovo u potpunosti izmijenjen: isprva dobrovoljci (do prosinca 1944.), a zatim novomobilizirani borci iz Srbije, čine oko 90 % sastava starih ličkih bataljuna "Marko Orešković", "Pekiša Vuksan", "Božidar Adžija" i "Matija Gubec", a brigada je imala i Peti bataljun, makedonski, "Jane Sandanski". Prije toga je u dva navrata imala po pet bataljuna - od prosinca 1942. do sredine svibnja 1943. Peti mitraljeski i u proljeće 1944. Peti ruski.

Prva lička narodnooslobodilačka udarna brigada, je u drugoj fazi rata preuzela ime od svog 1. bataljuna ime slavnog ličkog revolucionara i junaka Marka Oreškovića Krntije. Djelovala je od Karlovca do Siska na sjeveru, od Senja i Karlobaga na zapadu, do Knina na jugu. Osiguravala je i Prvo i Drugo zasjedanje AVNOJ-a.

Od 22. studenog 1942. godine pa do kraja rata Prva lička brigada bila je u sastavu Šeste ličke proleterske divizije.

U sastavu Šeste ličke proleterske divizije "Nikola Tesla" izvela je pohod od Drvara do Zlatibora. Oslobađala je zapadnu Srbiju, Valjevo i Beograd, prva prešla zemunski most 20. listopada 1944. godine i krenula na Srijemsku bojišnicu. Od početka ofenzive 5. travnja 1945. do oslobođenja Zagreba, nije imala ni dana odmora.

Tijekom rata u Prvoj ličkoj brigadi borilo se oko 12000 boraca, od kojih je preko 2500 poginulo, a 28 boraca brigade odlikovano je Ordenom narodnog heroja Jugoslavije.

19. ožujka 1944. godine Prva lička brigada je proglašena proleterskom.

Povodom tridesetpetogodišnjice formiranja Šeste ličke proleterske divizije "Nikola Tesla", 21. srpnja 1977. godine odlikovana je Ordenom narodnog heroja Jugoslavije.

Narodni heroji Prve ličke proleterske brigade
 Milan Antončić
 Bogdan Bolta
 Uroš Krunić
 Stevan Opsenica

Literatura
 Vojna enciklopedija, Beograd 1975. godina
 Narodni heroji Jugoslavije, "Mladost" Beograd, 1975. godina
 Jovo Popović: PRVA LIČKA PROLETERSKA BRIGADA "MARKO OREŠKOVIĆ", Vojnoizdavački i novinski centar, Beograd 1988.

Postrojbe NOV i PO Hrvatske
Lika
Brigade NOVJ-a

Prva lička proleterska udarna brigada NOVJ-a


أسبروس (Άσπρος) هي مدينة في كيلكيس في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 799   نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أسبروس (كيلكيس)


La réserve intégrale de Lauvitel est une réserve intégrale de France située en Isère, dans le parc national des Écrins. Créée en 1995, elle vise à assurer un haut niveau de protection du vallon en amont du Lauvitel, un lac de l'Oisans. Son accès est par conséquent strictement interdit à tout visiteur, exception faite du personnel du parc national. Il est néanmoins possible de s'approcher de la réserve intégrale en se rendant sur la rive nord du Lauvitel qui offre un point de vue sur le fond du vallon ou encore aux sommets de la tête de la Muraillette ou de l'aiguille de Vénosc à l'est.

Notes et références

Lauvitel
Lauvitel
Parc national des Écrins

Réserve intégrale de Lauvitel


Die Partei der Gerechtigkeit (, Abkürzung ElAdl) ist eine Partei in Ägypten, die nach der Revolution von 2011 etabliert wurde. Die Gründer waren eine Gruppe führender Persönlichkeiten der Revolution aus verschiedenen Bewegungen, darunter die Jugendbewegung des 6. April, die Nationale Vereinigung für den Wandel und die Kifaja.

Geschichte
Nach der Revolution 2011 kündigte eine Gruppe von Jugendlichen, die an ihr mitgewirkt hatten, an, dass sie ihre eigene Partei gründen wollen. Im Mai 2011 wurde die Partei der Gerechtigkeit offiziell gegründet, nachdem 5.000 Unterschriften aus ganz Ägypten gesammelt wurden. Ihre Gründung wurde mit der ersten Parteikonferenz, abgehalten im al-Azhar-Park, gefeiert.

Das Gründungskomitee für die Partei umfasst Demokratieaktivisten wie Mostafa el-Naggar, die ägyptische Ökonomin Mona el-Baradei, Schwester des Präsidentschaftskandidaten Mohammed el-Baradei, den ägyptischen Politikwissenschaftler Amr el-Shobaky, den Fernsehmoderator Moez Massoud sowie Abdelgelil Mostafa, den Generalkoordinator der Ägyptischen Bewegung für Wandel, und den ägyptischen Poeten und Aktivisten Abdul Rahman Yusuf, Sohn des islamischen Theologen Yusuf al-Qaradawi.

Die  entsandte Kandidaten für mehr als ein Drittel der ägyptischen Parlamentsmandate während der Parlamentswahlen 2011–2012, welche im November begann. 2012 wurde mit der Verfassungspartei eine Vereinigung beschlossen.

Ideologie
Die Partei der Gerechtigkeit heißt Personen aus verschiedenen politischen Ideologien – sowohl von rechts als auch von links – willkommen, und beschreibt sich selbst eher als eine Partei der politischen Programme als eine von einer bestimmten politischen Ideologie. Ihre Politik fokussiert sich auf das Lösen der Bildungs-, Gesundheits- und Arbeitsmarktprobleme in Ägypten sowie auf das Erzielen der Forderungen, die bei der Revolution 2011 aufgestellt wurden.

Einzelnachweise

Gerechtigkeit, Partei Der
Gegründet 2011

Partei der Gerechtigkeit