est un genre éteint de fourmis de la sous-famille des Formiciinae. La dernière espèce découverte, Titanomyrma lubei, a été décrite en 2011, lorsqu'une reine fourmi ailée fossilisée vieille de  d'années, d'une taille comparable à celle d'un colibri, a été découverte dans le Wyoming, aux États-Unis. Ce fossile est le premier fossile de fourmi géante trouvé dans l'hémisphère occidental. La présence de Titanomyrma en Amérique du Nord est considérée comme indiquant « la première dispersion transarctique rapportée par un groupe d'insectes thermophiles ». Une autre espèce fossile de ce genre, Titanomyrma gigantea, est la plus grande espèce de fourmis ayant jamais existé.

Systématique
Le genre Titanomyrma a été créé en 2011 par , ,  et .

Liste d'espèces
Selon  :
  Titanomyrma gigantea (Lutz, 1986)
  Titanomyrma lubei Archibald, Johnson, Mathewes & Greenwood, 2011
  Titanomyrma simillima (Lutz, 1986)

Étymologie
Le nom générique, Titanomyrma, du grec ancien , Titán, « de grande taille », allusion faite aux Titans de la mythologie grecque, et
, múrmêx, « fourmi », en référence à la grande taille de l'espèce Titanomyrma lubei qui doit, quant à elle, son épithète spécifique, lubei, en l'honneur de Louis Lube qui a collecté l'holotype.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Formiciinae
Taxon fossile décrit en 2011
Paléontologie aux États-Unis
Paléontologie en Allemagne

Titanomyrma


Kızılcaören, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 87 km, Beylikova ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Beylikova'nın mahalleleri

Kızılcaören, Beylikova


Kammerkoret Gock  er et klassisk blandet a capella kammerkor med ca. 25 sangere fra Grindsted i Billund kommune, stiftet ved en julefrokost på Grindsted Gymnasium i 1984. Navnet Gock er oprindelig en forkortelse for "Grindsted og Omegns Central Kor". Koret er medlem af landsorganisationen Kor72, og har gennem årene bl.a. givet koncerter i England, Italien, Belgien, Litauen, Slovakiet og Island samt en lang række steder i Danmark, i 2017 bl.a. på Skagens Museum

Kor fra Danmark
Musikgrupper fra 1984

Kammerkoret Gock


A Avenida Capitão-Mor Gouveia é um importante logradouro da cidade brasileira de Natal, no Estado do Rio Grande do Norte, no Brasil.

A via inicia-se no bairro do Bom Pastor, na região conhecida como "KM-6", na Zona Oeste de Natal, e segue até a Zona Sul, no bairro de Lagoa Nova.

Mais conhecida como "Mor Gouveia", a avenida concentra diversos estabelecimentos públicos e privados da Capital Potiguar de grande relevância.

Entre eles, o Terminal Rodoviário Severino Tomaz da Silveira; a Rodoviária de Natal, a futura sede do Instituto Técnico-Científico de Perícia (ITEP), as Centrais de Abastecimento do Rio Grande do Norte (Ceasa), o Centro de Tecnologias do Gás e Energias Renováveis (CTGAS-ER), o Tribunal Regional do Trabalho da 21ª Região, bem como outros diversos.

Ver também

 Natal

Referências
Logradouros do Rio Grande do Norte

Avenida Capitão-Mor Gouveia


Dieser Artikel behandelt die griechische Nationalmannschaft bei der Fußball-Europameisterschaft 2012 in Polen und der Ukraine. Griechenland nahm zum vierten Mal teil. Seit dem Titelgewinn 2004 war Griechenland immer dabei.

Qualifikation
Griechenland absolvierte die Qualifikation zur Europameisterschaft in der Gruppe F.

Spiele
Alle Resultate aus griechischer Sicht.

Tabelle

Aufgebot
Am 29. Mai 2012 wurde der endgültige Kader für die Fußball-Europameisterschaft 2012 benannt. Die erfahrensten Spieler waren Giorgos Karagounis und Kostas Katsouranis, die auch schon beim Titelgewinn 2004 und dem Vorrunden-Aus 2008 zum Einsatz kamen. Überraschend wurde der 36-jährige Nikos Liberopoulos nominiert, der 2009 schon seinen Rücktritt aus der Nationalmannschaft erklärt hatte. Nicht im Kader war Angelos Charisteas, der 2004 das entscheidende Tor zum Titelgewinn erzielt hatte und im letzten Qualifikationsspiel entscheidend am Sieg beteiligt gewesen war.

Stand: 22. Juni 2012 (nach dem Spiel gegen Deutschland)

Vorbereitung

Griechenland bestritt unmittelbar vor der EM noch zwei Testspiele: In Kufstein spielte die Mannschaft am 26. Mai gegen Slowenien (1:1, Torschütze: Vassilios Torosidis) und am 31. Mai gegen Armenien (1:0, Torschütze: Kyriakos Papadopoulos).

Spiele Griechenlands

Vorrunde
Griechenland bestritt die Vorrunde in der Gruppe A. Griechenland wurde ebenso wie Russland und Tschechien der als Gastgeber gesetzten polnischen Mannschaft zugelost. Die Bilanz gegen Tschechien war vor der EM mit 1 Sieg und 2 Remis positiv, der Sieg im Halbfinale der EM 2004 durch das letzte Silver Goal brachte den ersten Finaleinzug der griechischen Mannschaft.
Gegen Polen ist die Bilanz mit 3 Siegen und 2 Remis bei 10 Niederlagen vor der EM negativ gewesen. Beide trafen noch nie bei einer EM-Endrunde aufeinander. Auch gegen Russland ist die Bilanz mit 1 Sieg, 5 Remis und 3 Niederlagen vor der EM negativ. Beide trafen zuletzt am 11. November 2011 in Piräus aufeinander und trennten sich 1:1. Bei der letzten EM verlor Griechenland in der Vorrunde mit 0:1 gegen Russland und vier Jahre zuvor war das 1:2 die einzige Niederlage Griechenlands bei der EM, aber für das Erreichen des Viertelfinales nicht mehr von Bedeutung.

Alle Vorrundenspiele der griechischen Mannschaft fanden in Polen statt.

Viertelfinale
Griechenland erreichte zum zweiten Mal das Viertelfinale, in dem es auf Deutschland, den Gruppensieger der Gruppe B, traf. Vor der EM gab es acht Spiele gegen Deutschland, von denen drei remis endeten und fünf verloren wurden. Zuletzt trafen beide am 28. März 2001 in Athen im Rahmen der WM-Qualifikation 2002 aufeinander. Beim 2:4 waren aus den derzeitigen EM-Kadern Nikos Liberopoulos, Giorgos Karagounis und Miroslav Klose, der das Tor zum zwischenzeitlichen 2:3 erzielte, beteiligt.

Klose, der das zwischenzeitliche 3:1 erzielte, und Liberopoulos kamen auch beim erneuten Aufeinandertreffen zum Einsatz, Karagounis war aufgrund der im Spiel gegen Russland erhaltenen zweiten gelben Karte gesperrt.

Die griechische Mannschaft spielte mit Trauerflor, da der frühere Nationaltrainer Alketas Panagoulias, mit dem 1980 die EM-Endrunde erreicht wurde, am 18. Juni 2012 verstorben war.

Einzelnachweise

Griechenland
2012

Fußball-Europameisterschaft 2012/Griechenland


François Boëdec, né en 1962 à Vannes (Morbihan) est un prêtre jésuite français. Depuis 2017, il est provincial de la province d'Europe occidentale francophone de la Compagnie de Jésus.

Biographie
Après des études de droit à l'université de Rennes 1, il entre au noviciat en 1986 et est ordonné prêtre en 1996. En 1997, il obtient un DEA en relations internationales à l'université de Paris 1 et en 2002, il soutient une thèse de doctorat en science politique sur l'enjeu de l'eau au Moyen-Orient .

Entre 2003 et 2007, il travaille chez Bayard, où il dirige la revue Croire aujourd'hui. Puis, il devient chapelain de l'église Saint-Ignace à Paris et prend la direction du département d'éthique publique au Centre Sèvres. En 2015, il devient directeur du Centre Sèvres, succédant ainsi à Henri Laux. Il est remplacé dans cette fonction par Étienne Grieu en 2017, lorsqu'il est appelé à la tête de la province d'Europe occidentale francophone nouvellement créée.

Publications

 L'évangile social : guide pour une lecture des encycliques sociales (avec Henri Madelin), Paris, Bayard, 1999.
 Les chrétiens dans le débat public (avec Étienne Grieu et Dominique Quinio), Paris, Éditions Facultés jésuites, 2014.

Références

Liens externes

Jésuite français
Naissance en 1962
Personnalité liée à Vannes
Prêtre catholique français du XXIe siècle
Théologien catholique français
Docteur en science politique
Enseignant au Centre Sèvres

François Boëdec


La gare de Sart-Moulin est une halte ferroviaire belge désaffectée de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, via Tubize située à Sart-Moulin, dans la commune de Braine-l'Alleud, en province du Brabant wallon en Région wallonne.

Situation ferroviaire
La gare de Sart-Moulin était établie au  (PK) 2,0 de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rebecq-Rognon, via Tubize, entre la les gares de Braine-l'Alleud et Noucelles. La ligne 115 est fermée et démontée depuis les années 1980 à l'exception des sections en impasse Tubize - Clabecq et Tubize - Quenast, réservées aux marchandises.

Histoire
L'État belge concède en 1870 à la Compagnie des Bassins Houillers du Hainaut de Simon Philippart une série de lignes ferroviaires à construire à forfait pour les Chemins de fer de l'État belge parmi lesquelles figurent la section de Rebecq-Rognon à Tubize de la future ligne 115 ainsi qu'une ligne en impasse d'Écaussinnes à Ronquières. Ce plan est par la suite modifié en prolongeant les deux lignes vers Clabecq d'où partirait une ligne aboutissant à Braine-l'Alleud, ville située sur la nouvelle ligne directe de Bruxelles à Luttre, via Nivelles.

La section de Braine-l'Alleud à Clabecq entre en service le  ; le reste de la ligne 115 ayant été inauguré auparavant. À ce moment, il n'y existe que les gares de Braine-le-Château et Wauthier-Braine. Entre 1887 et 1890, arrêts supplémentaires (Nidérand, Noucelles et Sart-Moulin) s'ajoutent.

Le point d'arrêt de Sart-Moulin, alors administré depuis la gare de Braine-l'Alleud, est mis en service le . Il devient une halte à part entière en 1899 et le premier bâtiment servant à l'accueil des voyageurs et à la vente des billets est agrandi au début du . Il se situe à proximité immédiate de la maison de garde-barrière du passage à niveau ; celle-ci a été démolie en 1976 et remplacée par un jardin.

Déclin et fermeture
Le , la SNCB supprime les trains de voyageurs sur la ligne 115 et, à partir de 1961, plus aucun train ne roule entre Braine-l'Alleud et Sart-Moulin (un parcours spécial de l'association GTF emprunta néanmoins sans problème les rails du viaduc de Braine-l'Alleud en 1979 !). La desserte de la section Clabecq - Sart-Moulin : des trains de sable et à la desserte des industries locales, se réduit d'année en année et prend fin en 1981.

La section est formellement déclassée le  et les rails sont démantelés peu en 1988. Cette section de la ligne 115 est devenue un chemin RAVeL.

Patrimoine ferroviaire
Le , revendu à un particulier en 1990 après avoir été habité par la veuve du dernier chef de gare, correspond au plan type 1893 des Chemins de fer de l'État belge.

Il a été construit en deux étapes. Il avait d'abord la forme d'une aile unique sans étage de quatre travées avec une porte transversale pour les colis et sans logement de fonction. Il est par la suite doté d'un corps de logis à étage de quatre travées pour accueillir le bureau et le logement du chef de gare et de sa famille ainsi que d'une aile de service abritant les dépendances (cuisine, buanderie, toilettes des voyageurs). L'aile d'origine gagne, elle, trois travées supplémentaires

La différence de matériaux de construction entre les deux parties du bâtiment, accentuées par un ravalement de façade récent, met en lumière la construction en deux étapes. L'aile la plus ancienne et son extension qui l'a portée à sept travées est réalisée en briques de teinte brun clair avec pour seul ornement un œil de bœuf au-dessus de la porte des marchandises ainsi que des dés de pierre dans l'encadrement des portes et fenêtres (absents sur les trois travées ajoutées par la suite. Le corps de logis et l'aile de service en "L" ont une teinte plus rouge et sont décorés de cinq bandeaux de briques jaunes et blanches (sept bandeaux sur les murs-pignons) ; aucun sur l'aile de service. Les murs de la partie à étage se terminent par une frise de briques à motifs de redents sur les faces transversales.

Le bâtiment de la gare de Noucelles appartient au même plan type et recourt aux mêmes matériaux et ornements. Les bâtiments de ce plan standardisé érigé dans tout le pays ont un aspect changeant).

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 115 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes
 Wiki Braine-l'Alleud : histoire de la gare et des carrières de sable
 ligne115.be : la gare de Sart-Moulin

Gare
Ligne 115 (Infrabel)
Gare fermée dans la province du Brabant wallon
Gare mise en service en 1889

Gare de Sart-Moulin


"Me and Bobby McGee" er en sang skrevet af Kris Kristofferson og Fred Foster, oprindelig indspillet af Roger Miller. En række  andre musikere har indspillet den senere, herunder Grateful Dead, Kristofferson selv, Kenny Rogers and The First Edition, Gordon Lightfoot, Miranda Lambert og mange flere. Den kendteste udgave er en version med Janis Joplin, hvis posthumt udgivne indspilning toppede den amerikanske hitliste i 1971.

Historie
Forslaget til titlen kom fra producenten og Monument Records grundlægger Fred Foster.
Selv om Kristofferson ikke skrev sangen til Joplin, blev den stærkt knyttet til hende efter hendes død.

Fortælling
Sangen er historien om to blaffere, fortælleren og hans kæreste, Bobby McGee. Parret kører syngende gennem de Amerikanske sydstater og ender i Californien. hvor de skilles. Sangeren fortæller om sin sorg over, at Bobby McGee valgte at tage videre alene.

Roger Miller var den første kunstner, der indspillede sangen i en version, som blev nummer 12 på den amerikanske countryhitliste i 1969. Gordon Lightfoots version, der blev nummer 13 på pop - musiklisten og nummer 1 på country - musiklisten i sit hjemland Canada i 1970.  Sangen blev optaget på et Statler Brothers album, men blev ikke udgivet som en single.

Kenny Rogers and The First Edition indspillede sangen (med Rogers som lead vokal) og udgav den i albummet Ruby, Don't Take Your Love to Town i 1969.

Joplin indspillede sangen til hendes Pearl album kun et par dage før hendes død i oktober 1970. Kristofferson havde sunget den for hende, men han vidste ikke, at hun havde indspillet den før efter hendes død. Den første gang han hørte hendes indspilning var dagen efter, at hun døde. Joplins version toppede hitlisterne som hendes eneste nummer ét, og i 2004 blev den rangeret som nummer 148 på Rolling Stone's liste over the 500 Greatest Songs of All Time.

Hitlisteplacering (Roger Miller version)

Udvalg over indspillede versioner
 1969 Roger Miller - album Roger Miller
 1969 Kenny Rogers & The First Edition - album Ruby, Don't Take Your Love to Town
 1970 Ramblin' Jack Elliott - album Bull Durham Sacks & Railroad Tracks
 1970 The Statler Brothers - album Bed of Rose's
 1970 Gordon Lightfoot - album Sit Down Young Stranger
 1970 Kris Kristofferson - album Kristofferson
 1970 Bill Haley & His Comets - album Rock Around the Country.
 1970 Sam The Sham - single "Me And Bobby McGee/Key To The Highway" (Atlantic #2757)
 1971 John Mogensen som "Carsten Levin" på albummet John (1973)
 1971 Janis Joplin single fra albummet:   Pearl
 1971 & 1972 Jerry Lee Lewis - album The Killer Rocks On/ B-side af "Would You Take Another Chance on Me"
 1971 Dottie West - album Have You Heard...
 1971 Grateful Dead - album Skull & Roses, and numerous other live recordings
 1971 Loretta Lynn - album I Wanna Be Free
 1972 Johnny Cash - album På Österåker
 1972 Charlie McCoy - album Charlie McCoy
 1972 Jeannie C. Riley  - album Give Myself a Party
 1973 Waylon Jennings - album Lonesome, On'ry and Mean
 1973 Chet Atkins - album Alone
 1973 Thelma Houston - album Thelma Houston
 1973 Olivia Newton-John - album Let Me Be There
 1974 Lonnie Donegan - album Lonnie Donegan Meets Leinemann
 1974 Cornelis Vreeswijk som "Jag och Bosse Lidén" svensk album Getinghonung
 1984 Joan Baez - album Live Europe '83
 1994 Blind Melon
 1994 Melissa Etheridge - album Acoustic
 1997 Loquillo - album Compañeros de viaje
 1999 LeAnn Rimes - album LeAnn Rimes
 1999 Barb Jungr - album Bare
 2002 Anne Murray - album Country Croonin'''
 2002 Jennifer Love Hewitt - album Bare Naked 2002 Waterloo & Robinson som "Ich und BobbyMcGee"  tysk - album Marianne 2003 Jerry Jeff Walker - album Too Old To Change 2004 Pink - album Live in Europe 2005 Dolly Parton - album Those Were The Days
 2005 Arlo Guthrie - album Live In Sydney 2005 Tori Amos live in Hartford 10 April 2005
 2006 Dale Ann Bradley - album Catch Tomorrow 2007 Angela Kalule soundtrack til The Last King of Scotland 2007 Caroline af Ugglas - album Joplin på Svenska 2008 Amanda Strydom - album kerse teen die donker 2010 Crystal Bowersox på American Idol iTunes release of studio version from Top 11 week, and Final 2 week, of season 9
 2016 Matt Doyle - album Uncontrolled''

Henvisninger

Eksterne links
 New Yorker tegnefilm citere den sang
 En SecondHandSongs liste af udvalgte kunstnere, der er omfattet "Me and Bobby McGee"

 FILM:AKUSTISK - Kris Kristofferson udfører "Me and Bobby McGee" og vedrører La Strada af Den Moderne Skole af Film på ArcLight Præsenterer...
Singler fra 1969
Sange fra 1969
Singler fra 1971
Sange udgivet posthumt

Me and Bobby McGee


Somerville College er et af de mere kendte kollegier, der er tilknyttet University of Oxford i Oxford i England. Somerville har det største kollegiebibliotek i Oxford og er kendt for sin varierede arkitektur og gode mad.

Grundlagt i 1879 som Somerville Hall, var det et af de første to kvindekollegier i Oxford.

Personer med tilknytning til Somerville
Blandt andre Margaret Thatcher, Indira Gandhi, Dorothy Hodgkin, Mary Honeyball, Svava Jakobsdóttir, Iris Murdoch, Dorothy L. Sayers og Margaret Clunies Ross har været tilknyttet Somerville.

Eksterne henvisninger
 Official website for Somerville College, Oxford

England
University of Oxford
Feminisme

Somerville College (Oxford)


Yabanardı, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir. Zaza-Sünni yerleşimidir. 1928 kaynaklarında Miyalan diye geçmektedir. Yerel halk arasında hâlâ bu isimle anılmaktadır.

400 yıla dayanan bir tarihi vardır.

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 121 km, Çermik ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Yabanardı, Çermik


National Operativ Stab (NOST) er et samarbejde på højeste niveau mellem myndigheder i Danmark, Færøerne og Grønland. Stabens hovedopgave er at skabe overblik, så regering og andre myndigheder har et tilstrækkeligt grundlag til at træffe beslutninger. National Operativ Stab er forpligtet til at afholde minimum én alarmeringsøvelse hvert halve år. Rigspolitiet koordinerer arbejdet.

NOST aktiveres for eksempel ved:

 større ulykker
 katastrofer
 terrorangreb
 cyberangreb
 statsbesøg
 topmøder

NOST blev oprettet i 2005 af regeringen i forbindelse med tsunamien i Thailand som en del af forsvarsforliget.

Medlemmer
De faste medlemmer af NOST er:

Rigspolitiet
Politiets Efterretningstjeneste
Værnsfælles Forsvarskommando
Forsvarets Efterretningstjeneste
Center for Cybersikkerhed
Beredskabsstyrelsen
Sundhedsstyrelsen
Trafikstyrelsen
Styrelsen for Forsyningssikkerhed
Udenrigsministeriet

Andre myndigheder indkaldes efter behov. For eksempel indkaldes DMI ved storme.

Aktiviteter
NOST er for eksempel trådt sammen ved:

Togulykken på Storebæltsforbindelsen 2019
 Tørken i sommeren 2018
 Tsunamien på Grønland 2017
Angrebet på Krudttønden 2015
 Askeskyen, der lammede flytrafikken 2010
COP15 / FN's Klimakonference 2009
Udbrud af COVID-19 i Wuhan 2019-2020
Gaslækagerne i Østersøen 2022.
Stormfloden 2023.

Referencer

Eksterne henvisninger
Den Nationale Operative Stab (NOST) – på Beredskabsinfo.dk
Se hvad National Operativ Stab (NOST) er – video fra Beredskabsstyrelsen på YouTube

Danske myndigheder
Katastrofer
Beredskabstjenester

Den Nationale Operative Stab


Le Parti révolutionnaire de l'unification démocratique () était le parti au pouvoir au Salvador dans les années 1950 et au début des années 1960.

Histoire
Le parti est créé en 1945 en tant que parti officiel des dirigeants militaires. Aux élections générales de 1950, son candidat Óscar Osorio remporte les élections présidentielles, tandis que le parti remporte 38 des 52 sièges de l'Assemblée constitutionnelle. Il est le seul parti à se présenter aux élections législatives de 1952 et 1954. Lors des élections présidentielles de 1956, plusieurs candidats de l'opposition ont été interdits de candidature par le Conseil central des élections, permettant à son candidat, José María Lemus, de l'emporter avec plus de 95 % des voix. Lors des élections législatives de cette année-là, il a de nouveau remporté les 54 sièges, malgré l'opposition du Parti d'action nationale (PAN).

Le parti remporte les élections législatives de 1958 sans opposition, et remporte de nouveau les 54 sièges aux élections de 1960 malgré le fait que le PAN se présente à nouveau.

Notes et références

Parti politique fondé en 1945
Parti politique au Salvador


Muntele Håsteinen din Norvegia constă din două vârfuri de 965 și 933 de metri înălțime (Håsteinen și Høydalsnipa).

Din partea de vest a apusului Høydalsnipa, priveliștea panoramică către Høydalsfjord, marea și insulele este extraordinară.

Numele Håsteinen (pronunțat: [ho: steinen]) înseamnă "Piatra înaltă".

Între cele două vârfuri este Lacul Håsteinsvatnet la 752 m s.l ..

Atât vârfurile, cât și lacul dintre acestea formează "Masivul Håsteinen".

Masivul Håsteinen este format din conglomerate.

Partea de sud a muntelui este un zid de munte frumos în care se poate urca.

Platoul sudic
La sud de Håsteinen există un platou care se întinde până la Fagernipa, la capătul sudic al platoului. O fractură împarte platoul în două în direcția est-vest. Întregul platou este plin de lacuri mici, cu posibilități de pescuit bogate; (Villebøvatnet, Simavatnet, Svartevatnet, Stølsvatnet, Nonsnipevatnå, Nipevatnå și Dyttingane).

Vârfuri montane din Norvegia

Håsteinen


A Legião Nacional da Geórgia  é uma unidade militar de voluntários da Geórgia na Ucrânia. A unidade, criada em 2014 a partir de cidadãos da Geórgia, participa do conflito armado no leste da Ucrânia. Foi (segundo outras fontes não foi) no período de 2016 a 2018 como parte da 54ª brigada mecanizada hoteleira das Forças Armadas da Ucrânia.

História

A ideia de criar uma legião georgiana pertence a Mamuka Mamulashvili. Imediatamente após o início do conflito armado no Donbas, Mamuka reuniu um grupo de compatriotas que tinham experiência de combate nas hostilidades e vieram para a Ucrânia. Uma unidade de combate chamada "Legião Nacional da Geórgia" foi criada. A Legião Nacional da Geórgia realiza principalmente missões de reconhecimento e sabotagem no território da RPL e da RPD. Participou nas batalhas pelo aeroporto de Lugansk, bem como nas batalhas por Debaltseve. Em 10 de fevereiro de 2016, a Legião Nacional da Geórgia entrou na estrutura da 54ª Brigada Mecanizada Independente das Forças Armadas da Ucrânia.

Em 5 de janeiro de 2018, o Serviço de Imprensa da Legião da Geórgia anunciou um conflito com o novo comandante da 54ª Brigada, Maistrenko. O relatório dizia que em 16 de dezembro de 2017, a unidade supostamente teve perdas na forma de 11 pessoas feridas. Também foi relatado que os combatentes da unidade deixaram a 54ª Brigada, e as três pessoas que permaneceram na brigada foram instadas a não serem associadas à legião no futuro. O comandante da unidade Mamuka Mamulashvili escreveu que os combatentes da Legião deixaram a 54ª Brigada em 20 de dezembro. No dia seguinte, 6 de janeiro de 2018, o comando da 54ª Brigada afirmou que uma unidade separada chamada "Legião Nacional da Geórgia", como parte da 54ª Brigada Motorizada, nunca existiu.

Simbolismo
Mamuka Mamulashvili e Alexander Grigorashvili co-desenharam a divisa. O emblema é um escudo dissecado horizontalmente em azul e amarelo com uma cabeça de lobo com um mapa da Geórgia na sua testa no centro. A cabeça do lobo simboliza os georgianos, o escudo em que se encontra é a bandeira ucraniana e o lobo tem um mapa completo da Geórgia na sua testa.

Referências
Formações militares
Unidades militares
Combatentes na Guerra Civil no Leste da Ucrânia

Ligações externas

 Legião Georgiana (em ucraniano)
 Legião Nacional Georgiana Página do Facebook

Legião Nacional da Geórgia


William Kurtz Wimsatt Jr. (November 17, 1907 – December 17, 1975) was an American professor of English, literary theorist, and critic. Wimsatt is often associated with the concept of the intentional fallacy, which he developed with Monroe Beardsley in order to discuss the importance of an author's intentions for the creation of a work of art.

Life and career
Wimsatt was born in Washington D.C., attended Georgetown University and, later, Yale University, where he received his PhD In 1939, Wimsatt joined the English department at Yale, where he taught until his death in 1975. During his lifetime, Wimsatt became known for his studies of eighteenth-century literature (Leitch et al. 1372). He wrote many works of literary theory and criticism such as The Prose Style of Samuel Johnson (1941) and Philosophic Words: A Study of Style and Meaning in the "Rambler" and "Dictionary" of Samuel Johnson (1948; Leitch et al. 1372). His major works include The Verbal Icon: Studies in the Meaning of Poetry (1954); Hateful Contraries (1965) and Literary Criticism: A Short History (1957, with Cleanth Brooks). Wimsatt was considered crucial to New Criticism (particularly New Formalist Criticism; 1372). He was a member of the Connecticut Academy of Arts and Sciences.

Influences
Wimsatt was influenced by Monroe Beardsley, with whom he wrote some of his most important pieces. Wimsatt also drew on the work of both ancient critics, such as Longinus and Aristotle, and some of his own contemporaries, such as T. S. Eliot and the writers of the Chicago School, to formulate his theories, often by highlighting key ideas in those authors' works in order to refute them.

Influence

Wimsatt's ideas have affected the development of reader-response criticism, and his influence has been noted in the works of writers such as Stanley Fish, and in works such as Walter Benn Michaels' and Steven Knapp's "Against Theory" (Leitch et al. 1373-1374).

Approach

Wimsatt was interviewed, along with Walter J. Ong of Saint Louis University, by Sheila Hough in 1964. (Professor Wimsatt had received an honorary doctorate from Saint Louis University in 1963.) Hough asked Professor Wimsatt a question that still resonates today: "Is literature taught in complete isolation from its author, Mr. Wimsatt -- don't you consider the person who wrote it?"

Wimsatt replied: "I do, of course. Your question, I think, was prompted by that very fine essay of Father Ong's, 'The Jinnee in the Well-Wrought Urn,' which you read in his book The Barbarian Within [1962: 15-25]. It first appeared in Essays in Criticism at Oxford some years ago [1954], and was in part, I believe, an answer to an essay written many years ago, about twenty at least, by a friend of mine, Monroe Beardsley, and myself, called 'The Intentional Fallacy.' I would like to pay Father Ong the compliment of saying that I think that his essay 'The Jinnee in the Well-Wrought Urn' is the only sensible response that has ever been written to that essay of ours."

As a staunch formalist critic, Wimsatt believed in the authority of the poem: any analysis of a poem must centre on the text itself (Leitch et al. 1371-1372). He outlines and advocates (particularly in his two influential essays written with Monroe Beardsley, "The Intentional Fallacy" and "The Affective Fallacy") an "objective criticism" in which the critic essentially disregards the intentions of the poet and the effect of the poem on the audience as the sole (or even the major) factors in analyzing and evaluating a poem (Davis and Schleifer 43).

Wimsatt does allow for a certain degree of variation in the analysis of poetry and does not necessarily contend that there is only one possible reading for any given poem. He allows, for example, for what he calls the "literary sense" of meaning, saying that "no two different words or different phrases ever mean fully the same" (Verbal Icon xii).

Much of his theory, however, appears to stem from an ambivalence towards "impressionism, subjectivism, and relativism" (Leitch et al. 1373) in criticism. In Hateful Contraries, Wimsatt refers to a "New Amateurism," an "anti-criticism" emerging in works such as Leslie Fiedler's "Credo," which appeared in the Kenyon Review. "The only reservation the theorist need have about such critical impressionism or expressionism," says Wimsatt, "is that, after all, it does not carry on very far in our cogitation about the nature and value of literature…it is not a very mature form of cognitive discourse" (Hateful Contraries xvi).

Indeed, Wimsatt is concerned with ensuring a level of legitimacy in English studies and he sets about doing so by favouring a scientific approach to criticism—even, for example, decrying affective theory as "less a scientific view of literature than a prerogative -- that of a soul adventuring among masterpieces" (Verbal Icon 29).

Theories

Wimsatt contributed several theories to the critical landscape, particularly through his major work, The Verbal Icon (of which some of the ideas are discussed below). His ideas generally centre around the same questions tackled by many critics: what is poetry and how does one evaluate it?

Intentional fallacy

Perhaps Wimsatt's most influential theories come from the essays "The Intentional Fallacy" and "The Affective Fallacy" (both are published in Verbal Icon) which he wrote with Monroe Beardsley. Each of these texts "codifies a crucial tenet of New Critical formalist orthodoxy," making them both very important to twentieth-century criticism (Leitch et al. 1371).

The Intentional Fallacy, according to Wimsatt, derives from "confusion between the poem and its origins" (Verbal Icon 21) – essentially, it occurs when a critic puts too much emphasis on personal, biographical, or what he calls "external" information when analyzing a work (they note that this is essentially the same as the "Genetic fallacy" in philosophical studies; 21). Wimsatt and Beardsley consider this strategy a fallacy partly because it is impossible to determine the intention of the author — indeed, authors themselves are often unable to determine the "intention" of a poem — and partly because a poem, as an act that takes place between a poet and an audience, has an existence outside of both and thus its meaning can not be evaluated simply based on the intentions of or the effect on either the writer or the audience (see the section of this article entitled "The Affective Fallacy" for a discussion of the latter; 5). For Wimsatt and Beardsley, intentional criticism becomes subjective criticism, and so ceases to be criticism at all. For them, critical inquiries are resolved through evidence in and of the text — not "by consulting the oracle" (18).

Affective fallacy

The Affective fallacy (identified in the essay of the same name, which Wimsatt co-authored with Monroe Beardsley, as above) refers to "confusion between the poem and its results" (Verbal Icon 21; italics in original). It refers to the error of placing too much emphasis on the effect that a poem has on its audience when analyzing it.

Wimsatt and Beardsley argue that the effect of poetic language alone is an unreliable way to analyze poetry because, they contend, words have no effect in and of themselves, independent of their meaning. It is impossible, then, for a poem to be "pure emotion" (38), which means that a poem's meaning is not "equivalent to its effects, especially its emotional impact, on the reader" (Leitch et al. 1371).

As with the Intentional fallacy, engaging in affective criticism is too subjective an exercise to really warrant the label "criticism" at all — thus, for Wimsatt and Beardsley, it is a fallacy of analysis.

Concrete Universal

In "The Concrete Universal," Wimsatt attempts to determine how specific or general (i.e., concrete or universal) a verbal representation must be in order to achieve a particular effect. What is the difference, for example, between referring to a "purple cow" and a "tan cow with a broken horn" (Verbal Icon 74)? In addressing such questions, Wimsatt attempts to resolve what it is that makes poetry different from other forms of communication, concluding that "what distinguishes poetry from scientific or logical discourse is a degree of concreteness which does not contribute anything to the argument but is somehow enjoyable or valuable for its own sake." For Wimsatt, poetry is "the vehicle of a metaphor which one boards heedless of where it runs, whether cross-town or downtown — just for the ride" (76).

The Domain of Criticism

In "The Domain of Criticism," Wimsatt "[defends] the domain of poetry and poetics from the encircling (if friendly) arm of the general aesthetician" (Verbal Icon 221) – that is, he discusses the problems with discussing poetry in purely aesthetic terms. Wimsatt questions the ability of a poem to function aesthetically in the same way as a painting or sculpture. For one, visual modes such as sculpture or painting are undertaken using materials that directly correlate with the object they represent — at least in terms of their "beauty." A beautiful painting of an apple, for example, is done with beautiful paint.

Verbal expression, however, does not function this way — as Wimsatt points out, there is no such thing as a "beautiful" or "ugly" word (or, at least, there is no general consensus as to how to apply such concepts in such a context; 228). There is no correlation between words and their subject, at least in terms of aesthetics — "the example of the dunghill (or equivalent object) beautifully described is one of the oldest in literary discussion" (228).

More importantly, language does not function merely on the level of its effects on the senses, as (for example) visual modes do. A poem does not just derive its meaning from its rhyme and meter, but these are the domains of aesthetics (231) — to analyse poetry on the basis of its aesthetics, then, is insufficient in one is to adequately explore its meaning.

Major works

The Verbal Icon: Studies in the Meaning of Poetry

Written as a series of independent essays between 1941 and 1952, The Verbal Icon was finally published as a cohesive work (after Wimsatt revised some of the original versions) in 1954. Probably his most influential work, The Verbal Icon contains two of Wimsatt's most important essays, "The Intentional Fallacy" and "The Affective Fallacy" (co-authored with Monroe Beardsley). Paul de Man offers a significant critique of Wimsatt's text, taken as an example of the understanding of the notion of 'autonomy' in New Criticism, in Blindness and Insight.

Hateful Contraries: Studies in Literature and Criticism

Apparently concerned with the (admittedly lessened) influence of what he calls "Amateur Criticism," Wimsatt published Hateful Contraries in 1965 as a way to "distinguish what [he] consider[s] an inevitable and proper literary interest in the contraries" (Hateful Contraries xviii). Through studies of works by T. S. Eliot as well as discussions of topics such as "The Augustan Mode in English Poetry" and "The Criticism of Comedy" (xi), Wimsatt attempts to add to the efforts to justify and improve literary criticism (xix).

Literary Criticism: A Short History

Written with Cleanth Brooks in 1957, Literary Criticism: A Short History is intended as "a history of ideas about verbal art and about its elucidation and criticism" (Wimsatt and Brooks ix). The authors attempt to contribute to the "intelligibility in the history of literary argument" as well as "contributes to a distinct point of view," which, they argue, is a necessary part of any historical literary studies (vii).

References
Notes

Sources
 Davis, Robert Con, and Ronald Schleifer. Contemporary Literary Criticism: Literary and Cultural Studies. 2nd ed. New York: Longman, 1989.
 De Man, Paul. 'Form and Intent in the American New Criticism', in Blindness and Insight. 2nd ed. London: Routledge, 1983.
 Dowling, William C. "The Gender Fallacy", in Theory's Empire: An Anthology of Dissent. Ed. Daphne Patai and Will Corral. New York: Columbia University Press, 2005.
 Leitch, Vincent B., William E. Cain, Laurie A. Finke, Barbara E. Johnson, John McGowan, and Jeffrey J. Williams. "William K. Wimsatt Jr. and Monroe C. Beardsley." The Norton Anthology of Theory and Criticism. Ed. Vincent B. Leitch. New York: W. W. Norton & Company, 2001. 1371-1374.
 Wimsatt, W. K. Jr. The Verbal Icon: Studies in the Meaning of Poetry. Kentucky: University of Kentucky Press, 1954.
 ---. Hateful Contraries: Studies in Literature and Criticism. Kentucky: University of Kentucky Press, 1965.
 Wimsatt, William K. Jr. and Cleanth Brooks. Literary Criticism: A Short History. New York: Alfred A. Knopf, 1957.

External links

1907 births
1975 deaths
American literary critics
New Criticism
Yale University faculty
Yale Sterling Professors
20th-century American non-fiction writers
Philosophers of art

William K. Wimsatt


හැඳින්වීම
Visicalc, ක්ෂුද්‍ර පරිගණකය සඳහා බිහි වූ පැතුරුම්පත් ගණයට අයත්  පළමු මෘදුකාංගය ලෙස සැලකේ. විනෝදයට පරිගණකය භාවිතා කිරීමේ සිට ව්‍යාපාර පරිපාලනය දක්වා මයික්‍රෝ කම්පියුටරය රැගෙන ආවේ මෙම Visicalc මෘදුකාංගය යි.

ආරම්භය
ඩැන් බ්‍රැන්ක්ලින් (Dan Bracklin) විසින් නිර්මාණය කරන ලදුව පසුව බොබ් ෆ්‍රැන්ක්ස්ටන් (Bob Frankston) අතින් වඩාත් ඔප මට්ටම් වූ මෙම මෘදුකාංගය ඔවුන්ගේ සොෆ්ට්වෙයා ආර්ට්ස් (Software Arts) නම් වූ අයතනයේ නිපදවා පර්සනල් සොෆ්ට්වෙයා (Personal Software)  නම් වූ ආයතනය මඟින් Apple II නම් මයික්‍රෝ කම්පියුටරය සඳහා 1979 දී බෙදා හරින ලදී.

පසුව මෙය Atari, TRS 80, Commodore Pet හා IBM PC යන පරිගණක සඳහා ද නිපදවන ලදී.

ප්‍රමාණය හා හැකියාවන්
මෙම නම් පැතුරුම්පතෙහි තීරු 64ක් හා පේලි 256ක් තිබූ අතර අවශ්‍ය විටෙක '/ ' නම් යතුර භාවිතා කරමින් මෙනුව තිරයේ ඉහළින් ලබා ගැනීමේ හැකියාවක් ද තිබිණ.
එසේම ගණිතය හා ව්‍යාපාර කළමණාකරණය ඇතුළු නොයෙක් ක්ෂේත්‍ර සඳහා ශ්‍රිත ගණනාවක් ද තිබීම වසර 6ක් තුළ එහි පිටපත් 700,00ක් විකිණීමට හේතුවක් ද වන්නට ඇත.

වර්තමානය හා සැසඳීම
අද පැතුරුම්පතක් මෙන් බොහෝ පිටු ගණනාවක් නොතිබි අතර තීරු හා පේලි ප්‍රමාණය ද ප්‍රමාණාත්මක ව අඩු විය. තනි කොළ පැහැයෙන් තිරය දිස් වූ අතර ප්‍රස්ථාර ලබා ගැනීමේ හැකියාවක් ද නොතිබුණි.

නමුත් ඒ ආරම්භයයි.

අනුප්‍රාප්තිකයෝ
VisiCalc නම් වූ මෙම අති විශිෂ්ඨ නිර්මාණයෙන් අදහස ගෙන ඒ ආකාරයේ පැතුරුම්පත් ගණනාවක් පසු කාලයේදී ලෝකයට බිහි විය. ඒ අතර SuperCalc (1980), Multiplan (1982), Lotus 123 (1983), AppleWorks (1984), Macintosh සඳහා MicroSoft Excel (1985) හා Windows සඳහා MicroSoft Excel (1987) යන පැතුරුම්පත් ද වෙයි.

පැතුරුම්පත්

විසිකැල්ක්


Türk Kara Kuvvetleri, Türkiye'yi karadan gelebilecek her türlü saldırıya karşı korumakla görevlidir. Türk Silahlı Kuvvetleri komutası altındaki en büyük kuvvettir. Ayrıca asker sayısı bakımından NATO'nun ikinci ve dünyanın yedinci büyük kara kuvveti ordusudur.

Tarihi
Büyük Hun Devleti'ne ait ilk organize ordunun kuruluş tarihi olan MÖ 209 yılı, Kara Kuvvetleri Komutanlığı'nın da kuruluş yılı olarak kabul edilir.

9 Kasım 2016 tarihinde değiştirilerek kabul edilen Olağanüstü Hal Kanun Hükmünde Kararnamesi ile bu tarihe dek Genelkurmay Başkanlığı kuruluş ve kadrolarında bulunan Komutanlık, Millî Savunma Bakanlığı kadro ve kuruluşuna geçirilmiştir. Ayrıca aynı Kararname, cumhurbaşkanı ve başbakanın kuvvet komutanı ve astlarına emir verebilmesini ve bu emirlerin hiçbir kurum, kuruluş veya kişinin onayı olmaksızın yerine getirilmesini de hükme bağlamaktadır.

28 Haziran 1963'te Türk Ordusu 600. kuruluş yıl dönümünü kutladı. O tarihlerde, Türk Kara Kuvvetleri'nin kuruluş tarihi, yeniçeri ordusunun kurulduğu 1363 yılı olarak kabul ediliyordu. Aynı yıl, Turancılık fikrini savunan Nihal Atsız, bunu eleştirerek Hiung-nu hükümdarı Mete'nin onluk sisteme dayalı bir ordu kurduğu düşünülen tarih olan MÖ 209 yılının "Türk Ordusu"nun da gerçek kuruluş tarihi olduğunu iddia etti. 1968'te Yılmaz Öztuna ise, genelkurmay başkanı Cemal Tural'a bu öneriyi sundu. 1973'te ordunun kuruluşunun 610. yıldönümü kutlanırken Atsız bu iddiayı yeniden öne sürdü. 12 Eylül Darbesi'nden sonra bu iddia benimsendi. Hâlen, MÖ 209, Kara Kuvvetleri Komutanlığının kuruluş yılı olarak kabul edilmektedir.

Mütareke dönemi
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı Devleti 7 cephede savaşa 2.850.000 kişiyi silah altına alarak girdi. Bu ordu 70 piyade, 2 süvari tümeninden oluşan 24 kolordulu 9 ordu birliğiydi. Mondros Mütarekesi'nden sonra zorunlu terhislerle 50.000 kişiye inmişti. Osmanlı Ordusu'nun kalan iki kolordusundan biri Suriye-Filistin Cephesi'nden Ankara'ya nakledilen Ali Fuat (Cebesoy) komutasındaki 20. Kolordu, diğeri ise Kafkasya Cephesi'nde Erzurum'da konuşlandırılmış Kâzım Karabekir komutasındaki 15. Kolordu'ydu.

Kurtuluş Savaşı

Kurtuluş Savaşı milis ve gönüllülerinden oluşan Kuva-yi Milliye, Türk Ordusu'nun temelidir. Düzenli Ordu birliklerinin Yunanlarla yapılan ilk savaşta -I. İnönü Muharebesi'nde- mevcudu 6.000 kişiydi. Bu savaşta Türk Ordusu kendisinden 3 kat üstün olan Yunan Ordusu'nu geri çekilmeye mecbur etti. Çerkez Ethem İsyanı'nın bastırılmasından sonra Çerkez Ethem birliklerinin bir kısmının düzenli orduya katılması ile birlikte mevcudu 10.000 kişiye yükseldi. I. İnönü Muharebesi'nin zaferle sonuçlanması Düzenli Türk Ordusu'na katılımı hızlandırdı. 2 ay sonra II. İnönü Muharebesi'nde ordunun mevcudu 15.000 kişiye yükseldi. Bu savaşın da zaferle sonuçlanması sonucu ordunun mevcudu hızla artmaya devam etti. 3 ay sonra yapılan Kütahya-Eskişehir Muharebeleri'nde ordunun mevcudu 55.000 kişiye ulaştı. Bu muharebelerin kaybedilmesi sonucu kaçak sayısı 30.000'e ulaştı, ordu mevcudu 25.000 kişiye düştü. TBMM, asker kaçaklarının "vatan haini" sayılarak İstiklal Mahkemeleri'nde yargılanması kararı aldı. Ayrıca Kütahya-Eskişehir Muharebeleri'ndeki başarısızlıktan sonra TBMM başkanı Mustafa Kemal Paşa'yı Türk Ordusu Başkomutanlığına getirdi. Mustafa Kemal Paşa ilk iş olarak Tekalif-i Milliye Emirleri'ni yayınlayarak halka, savaşa katılma çağrısı yaptı. Bir dizi emirler yayınladı ve emirlerin uygulanması için Tekalif-i Milliye Komisyonları kuruldu. Mustafa Kemal Paşa'nın çağrısı sonuç verdi ve Türk Ordusu'nun mevcudu, Sakarya Meydan Muharebesi öncesi 101.727 kişiye ulaştı. Sakarya Meydan Muharebesi'nin kazanılmasıyla birlikte Yunanların kesin olarak mağlup edilebilmesi için Genel Seferberlik ilan edildi. 1901 ve 1902 doğumlular asker altına alındı. Ordunun mevcudu Büyük Taarruz öncesi 186.000 kişiye ulaştı. Büyük Taarruz sırasında yapılan Dumlupınar Meydan Muharebesi'nde Yunan Ordusu'nun büyük bir bölümünün imha edilmesi ile birlikte ordu, İzmir'e doğru ilerlemeye başladı. İzmir'in kurtarılması ve Batı Anadolu'nun tamamen Yunanlardan temizlenmesi sonucu Kurtuluş Savaşı'nda çatışma dönemi fiili olarak sona erdi.

Kara Kuvvetleri Komutanlığının kuruluşu

Kurtuluş Savaşı sonrasında 9 kolordu ve 3 süvari tümeninden oluşan 1., 2. ve 3. Ordu müfettişliği kuruldu. Ordu Komutanlıkları 1 Temmuz 1949'da kurulan Kara Kuvvetleri komutanlığına bağlandılar.

Kore Savaşı

1950'de Türkiye'nin Kore Savaşı'na katılmasıyla kara kuvvetlerinden 5090 kişilik bir tugay Kore Türk Tugayı adıyla Kore'ye gitti. Türk Tugayı 8 nci ABD Ordusu'na bağlandı. Tugaya "North Star- Kutup Yıldızı" kod adı verildi. Tuğgeneral Tahsin Yazıcı komutasındaki 259 subay, 18 askerî memur, 4 sivil memur, 395 astsubay, 4414 erbaş ve er olmak üzere 5090 kişilik 1. Türk tugayı, 17 Eylül 1950'de İskenderun limanından hareket ederek 12 Ekim 1950'de öncü takım Pusan limanına ulaştı ve 17 Ekim'de ana birliği de Pusan'dan karaya çıktı. Aynı gün Pusan'dan hareket ederek 20 Ekim'de Taeg'a varıp, süratle kuzeye doğru ilerleyen Birleşmiş Milletler ordularına iştirak etti. 10 Kasım'da Taeg'dan hareket ederek 21 Kasım'da Kunuri'ye vararak Amerikan 9. Kolordusu'nun sağ kanadında konuşlandırıldı.

24 Kasım 1950 sabahı kuzeye Çin sınırına doğru ilerleme emrini alan tugay Kunuri'den hareket ederek Kaechon, Sinnimni, Wawon boyunca Tokchon'a doğru yola çıktı. Ancak Çin Halk Gönüllü birlikleri cephenin arkasına sızmaya başladı. Durumu fark eden Amerika ve Güney Kore birlikleri ricat etmeye başladılar. Ancak Türk tugayına ricat emri geç ulaştı. 1. taburun etrafı kuşatılıp süngülü çatışmaya girmek zorunda kaldı. "Ricat harekâtı"nı sağlamak için sonuna kadar direnen 3. Tabur 9. Bölük imha edildi. Geri kalan Türk birlikleri ise Chongchon nehri boyunca geri çekildi. Savaş 3 yıl sürdü, savaşın başından itibaren stratejik noktalarda görev alan Türk tugayları kendisine verilen görevleri mümkün olan en iyi şekilde yerine getirmiş ve katıldığı muharebelerde; 37 subay, 26 astsubay, 658 er olmak üzere toplam 721 şehit,. 2147 yaralı, 346 hasta, 234 esir ve 175 kayıp vermiştir. 462 Türk şehidi Güney Kore'de Seul-Pusan Kasabası yakınlarındaki Tanggok mezarlığı içerisinde bulunan Pusan Şehitliği'nde bulunmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin bu savaştaki personel kaybı bölgeye giden ABD ve Birleşik Krallık'tan sonra 3. sıradadır.

NATO ile Türk Kara Kuvvetleri
1952'de NATO'ya giren Türkiye, ordusunu modern silahlarla donattı. Kara Kuvvetleri son olarak 20 Temmuz 1974'te Kıbrıs Harekâtı'nı yaptı.

Türk Kara Kuvvetleri tarihi
Türkiye'de "Türk Kara Ordusu"nun kuruluş tarihi, Yeniçeri Ocağının kurulduğu 1363 yılı olarak kabul edilmekteydi. Hüseyin Nihal Atsız 1963 ve 1973'te Kara ordusunun kuruluş tarihinin Mete Han'ın tahta geçtiği MÖ 209 olması gerektiğini yazmıştır.

Atsız, MÖ 200 yıllarından beri tarihi belgelerde bahsi geçen bir milletin, 16 yüzyıl süresince ordusu olmadan yaşadığını söylemenin, Doğu Roma İmparatorluğu'na karşı galibiyet kazanılan Malazgirt Savaşı gibi ve benzeri büyük savaşları düzenli Türk Ordularının değil gayri muntazam çetelerin yapmış olacağını kabul etmenin hatalı olduğunu yazdı. Atsız ayrıca, MÖ 209 yılında Mete tarafından orduların 10, 100, 1000 kişilk birimlere ayrıldığını bu birliklerin komutanlarının buyruklarının kayıtsız şartsız uygulandığını yazdı.

Atsız'ın görüşlerini benimseyen Yılmaz Öztuna da 1968'de dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Cemal Tural'a Türk Kara Kuvvetlerinin kuruluş tarihinin MÖ 209 olması teklifini yaptı. Sonraları, K.K.K kuruluş tarihini MÖ 209 olarak değiştirdi.

Birimler

 Kara Kuvvetleri Komutanlığı (KKK) - Ankara

 1. Ordu (İstanbul)
 2. Kolordu (Gelibolu, Çanakkale)
 4. Mekanize Piyade Tugayı (Keşan)
 8. Mekanize Piyade Tugayı (Tekirdağ)
 18. Mekanize Piyade Tugayı (Ortaköy, Gelibolu)
 41. Komando Tugayı (Vize)
 95. Zırhlı Tugay (Malkara)
 5. Komando Alayı (Gökçeada)
 102. Topçu Alayı (Uzunköprü)
 Kolordu İstihkam Savaş Alayı (Gelibolu)
 3. Kolordu (Şişli, İstanbul)
 23. Motorlu Piyade Taktik Tümeni (Hasdal, İstanbul)
 52. Zırhlı Taktik Tümeni (Hadımköy, İstanbul)
 66. Mekanize Piyade Tugayı (Bağcılar)
 5. Kolordu (Çorlu, Tekirdağ)
 13. Mekanize Piyade Tümeni (Edirne)
 1. Zırhlı Tugay (Babaeski)
 54. Mekanize Piyade Tugayı (Edirne)
 55. Mekanize Piyade Tugayı (Kırklareli)
 3. Zırhlı Tugay (Çerkezköy)
 33. Mekanize Piyade Tugayı (Kırklareli)
 61. Mekanize Piyade Tugayı (Lüleburgaz)
 65. Mekanize Piyade Tugayı (Lüleburgaz)
 105. Topçu Alayı (Çorlu)
 Kolordu İstihkam Savaş Alayı (Pınarhisar)
 2. Ordu (Malatya)
 4. Kolordu (Mamak)
 1. Komando Tugayı (Talas)
 2. Komando Tugayı (Bolu)
 28. Mekanize Piyade Tugayı (BM Barış Gücü) (Mamak)
 56. Motorize Piyade Tugayı (Samsun)
 58. Topçu Tugayı (Polatlı)
 6. Kolordu (Yüreğir, Adana)
 6. Mekanize Piyade Tümeni (Kahramanmaraş)
 2. Zırhlı Tugay (Kahramanmaraş)
 77. Mekanize Piyade Tugayı (Kahramanmaraş)
 125. Mekanize Piyade Tugayı (Kahramanmaraş)
 5. Zırhlı Tugay (Gaziantep)
 20. Zırhlı Tugay (Şanlıurfa)
 39. Mekanize Piyade Tugayı (İskenderun)
 106. Topçu Tugayı (Islahiye)
 7. Kolordu (Yenişehir)
 3. Taktik Piyade Tümeni (Yüksekova)
 2. Hudut Tugayı (Çukurca)
 6. Hudut Tugayı (Van)
 3. Komando Tugayı (Siirt)
 2. Motorize Piyade Tugayı (Lice)
 6. Motorize Piyade Tugayı (Akçay)
 16. Mekanize Piyade Tugayı (Diyarbakır)
 34. Hudut Tugayı (Şemdinli)
 48. Hudut Tugayı (Şenoba, Uludere)
 70. Mekanize Piyade Tugayı (Mardin)
 172. Zırhlı Tugay (Silopi)
 Hakkâri Dağ ve Komando Tugayı
 107. Topçu Alayı (Siverek)
 3. Ordu (Erzincan)
 8. Kolordu (Elazığ)
 1. Mekanize Piyade Tugayı (Doğubayazıt)
 4. Komando Tugayı (Tunceli)
 10. Komando Tugayı (Tatvan)
 12. Mekanize Piyade Tugayı (Ağrı)
 34. Motorize Piyade Tugayı (Patnos)
 51. Motorize Piyade Tugayı (Hozat)
 49. Komando Tugayı (Bingöl)
 108. Topçu Alayı (Erciş)
 17. Motorize Piyade Alayı (Kiğı)
 9. Kolordu (Yakutiye, Erzurum)
 9. Taktik Piyade Tümeni (Kars)
 4. Zırhlı Tugay (Palandöken)
 9. Komando Tugayı (Sarıkamış)
 14. Mekanize Piyade Tugayı (Kars)
 25. Hudut Piyade Tugayı (Ardahan)
 48. Motorize Piyade Tugayı (Trabzon)
 109. Topçu Alayı (Erzurum)
 Ege Ordusu (İzmir)
 Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri
 28. Mekanize Piyade Tümeni (Paşaköy, Gazimağusa)
 39. Mekanize Piyade Tümeni (Çamlıbel, Güzelyurt)
 14. Zırhlı Tugayı (Değirmenlik, Lefkoşa)
 1. Motorlu Piyade Tugayı (Sakarya)
 7. Komando Tugayı (Sakarya)
 11. Komando Tugayı (Denizli)
 19. Motorize Piyade Tugayı (Edremit)
 57. Topçu Tugayı (İzmir)
 Eğitim ve Doktrin Komutanlığı (Ankara)
 Zırhlı Birlikler Okulu ve Eğitim Tümen komutanlığı (Etimesgut)
 Topçu ve Füze Okulu Komutanlığı (Polatlı)
 Sahra Sıhhiye Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Samsun)
 Bakım Mühimmat Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Balıkesir)
 Hava Savunma Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Konya)
 İkmal Maliye Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Küçükyalı)
 Ulaştırma Personel Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Gaziemir)
 Muhabere Elektronik Bilgi Sistemler Okulu ve Eğitim Merkez Komutanlığı (Mamak)
 Piyade Okulu Komutanlığı (Tuzla)
 Dağ Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı – (Eğirdir)
 İstihkam Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Narlıdere)
 KBRN Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Konya)
 Eğitim Yöneticisi ve Öğretmen Yetiştirme Okul Komutanlığı
 Kara Lisan Okulu
 Askerî Veteriner Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı (Gemlik)
 Kara Havacılık Okulu (Isparta)
 1. Piyade Eğitim Tugayı (Manisa)
 3. Piyade Eğitim Tugayı (Antalya)
 5. Piyade Eğitim Tugayı (Sivas)
 15. Piyade Eğitim Tugayı (Amasya)
 59. Havan ve Topçu Eğitim Tugayı (Erzincan)
 Kara Lojistik Komutanlığı (Ankara)
 Doğal Afetler Arama Kurtarma Tabur Komutanlığı
 1. Anabakım Merkezi Komutanlığı (Sakarya)
 2. Anabakım Merkezi Komutanlığı(Kayseri)
 5. Anabakım Merkezi Komutanlığı (Güvercinlik Havalimanı)
 6. Anabakım Merkezi Komutanlığı (Balıkesir)
 8. Anabakım Merkezi Komutanlığı (Afyonkarahisar)
 45. Bakım Merkez Komutanlığı (Etimesgut)
 53. Bakım Merkezi Komutanlığı(Erzincan)
 Mühimmat Ana Depo Komutanlığı (Kırıkkale)
 14. İkmal Merkezi Komutanlığı (Adapazarı)
 31. İkmal Merkezi Komutanlığı (Konya)
 Kara Havacılık Komutanlığı
 1. Kara Havacılık Alayı (Güvercinlik Havalimanı)
 2. Kara Havacılık Alayı (Erhaç Havalimanı, Malatya)
 3. Kara Havacılık Alayı (Gaziemir Hava Üssü, İzmir)
 4. Kara Havacılık Alayı (Samandıra Hava Üssü, İstanbul)
 7. Kara Hava Grup Komutanlığı (Diyarbakır Hava Üssü)
 Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Havacılık Birimi Komutanlığı (İlker Karter Hava Üssü, Pınarbaşı, Kuzey Kıbrıs)

Envanter

Rütbeler

Ayrıca bakınız
Bağlı olduğu birim
 (sonra) Millî Savunma Bakanlığı
 (önce) Türk Silahlı Kuvvetleri
Diğer kuvvetler
 Türk Deniz Kuvvetleri
 Türk Hava Kuvvetleri
Daha fazlası
 Türk Kara Kuvvetleri Komutanları listesi
 Türk Silahlı Kuvvetlerinde Zırhlı Birlikler
 Türk Kara Kuvvetlerindeki Askeri Birliklerin Listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türk Kara Kuvvetleri

Türk Kara Kuvvetleri


Rockefeller Street ist das Debütalbum der estnischen Pop-Sängerin Getter Jaani. Es erschien am 2. Mai 2011 bei Moonwalk Records. Das Album Rockefeller Street erreichte Platz neun der estnischen Albumcharts. Alle Songs wurden von Sven Lõhmus produziert und komponiert, der auch schon weitere Lieder für den estnischen Vorentscheid schrieb.

Singleauskopplungen
Die erste Singleauskopplung war der Titelsong des Albums und erschien am 24. Januar 2011. Die zweite Single war Valged Ööd und kam am 22. Mai 2011 auf den Markt. Sie erreichte Platz eins der estnischen Singlecharts. Die dritte und letzte Single des Albums war Me Kõik Jääme Vanaks und erschien am 30. Oktober 2011. Der Song belegte Rang drei in Estland.

Eurovision Song Contest
Am 26. Februar 2011 gewann Jaani mit dem Lied Rockefeller Street den estnischen Vorentscheid zum Eurovision Song Contest 2011 in Düsseldorf. Im Finale des Song Contests erreichte sie mit 44 Punkten den 24. Platz.

Titelliste
 Rockefeller Street – 3:59
 Valged Ööd (feat. Koit Toome) – 3:50
 Robot – 3:58
 Grammofon – 3:38
 Must Klaver – 3:13
 Parim Päev – 3:36
 Me Kõik Jääme Vanaks (feat. Mihkel Raud) – 4:40
 Saladus – 3:31
 Teater – 3:23
 Ebareaalne – 3:21
 Alles Alguses – 4:45
 Rockefeller Street (Remix) – 3:50

Rezeption
Patricia Batlle meint, dass der Eurovisions-Song Rockefeller Street "zahlreiche Tempowechsel, einen gängigen Refrain und eine Sängerin mit super Ausstrahlung" habe. Jedoch sei der Text nicht so gut wie die Musik. Es heißt, dass der Songtext "nicht viel Gescheites" hergebe.

Einzelnachweise

Album 2011
Album (Pop)
Estnischer Beitrag zum Eurovision Song Contest

Rockefeller Street


Morgan Carpenter (rođen 1966.) je australski bioetičar, aktivist i istraživač interseksualnosti. Godine 2013. stvorio je zastavu interseksualnosti i postao predsjednik organizacije Intersex Human Rights Australia (Interseksualna ljudska prava Australija, bivši OII Australia), čiji je izvršni ko-direktor. U 2015. godini bio je suosnivač projekta za obilježavanje Dana svijesti o interseksualnosti.

Ishodišta
Carpenter je diplomant bioetičkog programa na Sveučilištu u Sydneyu, a ima i kvalifikacije s Tehnološkog sveučilišta u Sydneyu, Sveučilištu Dublin Cityu i Sveučilišta Coventryu. Interseksualni status mu je dijagnosticiran odrasloj dobi, opisan kao dijagnoza "neodređenog spola" i povijest operacije.

Aktivizam
Morgan Carpenter pomogao je u osnivanju Intersex Human Rights Australia i postao je predsjednik organizacije u rujnu 2013. Carpenter je napisao podneske organizacije na upite Senata, pojavljujući se za rasprave u Senatu o antidiskriminacijskim zakonima tijekom aktivnosti koje su dovele do prihvaćanja atributa "interseksualnog statusa" u antidiskriminacijskom zakonu 1. kolovoza 2013. i istragu odbora Senata o nenamjernoj ili prisilnoj sterilizaciji osoba s invaliditetom i interseksualnih osoba.

Carpenter doprinosi radu na reformi međunarodnih medicinskih klasifikacija i medicinske prakse u Australiji. Imenovan je kao recenzent za web stranicu DSD Genetics koju financira Nacionalno vijeće za zdravstvena i medicinska istraživanja, Australija a također je autor kritika eugeničke selekcije u odnosu na interseksualna obilježja i prioritete kliničkih istraživanja. Govori protiv stigme i govorio je o pitanjima koja se tiču žena za koje se pretpostavlja da imaju interseksualne osobine u natjecateljskom sportu.

Carpenter je 2015. godine sudjelovao na prvom stručnom skupu Ujedinjenih naroda o okončanju kršenja ljudskih prava nad interseksualnim osobama. Iste je godine osnovao projekt obilježavanja Dana svijesti o interseksualnosti. Carpenter je također bio član odbora za izradu nacrta i potpisnik Yogyakarta Principles plus 10 iz 2017. o primjeni međunarodnog prava o ljudskim pravima u vezi sa seksualnom orijentacijom, rodnim identitetom, rodnim izražavanjem i spolnim obilježjima.

Carpenterove radove su objavili The Guardian, SBS, Australian Broadcasting Corporation, i drugi mediji.

Zastava interseksualnosti

Zastavu intersexualnosti izradio je Morgan Carpenter u srpnju 2013. kao zastavu "koja nije izvedenica, ali je ipak čvrsto utemeljena u značenju". Krug je opisan kao "neprekinut i bez ukrasa, koji simbolizira cjelovitost i potpunost, te naše mogućnosti. Još se borimo za tjelesnu autonomiju i genitalni integritet, a to simbolizira pravo da budemo ono što i kako želimo biti."

Akademski rad
Uz priznavanje ne-binarnih rodnih identiteta u australskim propisima i njemačkim rodnim listovima, Carpenter je izrazio zabrinutost da takav razvoj događaja "nije rješenje" za potrebe interseksualnih osoba. 2018. napisao je sljedeće:
 <blockquote>'U praksi, interseksualna tijela ostaju "normalizirana" ili eliminirana medicinom, dok društvo i zakon "drugi" interseksualni identiteti. Odnosno, medicina konstruira interseksualna tijela kao žensko ili muško, dok pravo i društvo konstruiraju interseksualne identitete kao ni žensko ni muško.''' </blockquote>Carpenter tvrdi da su tvrdnje da medikalizacija "spašava interseksualne ljude" od uokvirivanja u "drugog", dok "legalno drugo spašavanje interseksualnih ljudi od medikalizacije kontradiktorna i prazna retorika".

U članku o principima Yogyakarte i odnosima između interseksualne i LGBT populacije, Carpenter naglašava nedostatke i "opasne" posljedice postavljanja interseksa kao pitanja seksualne orijentacije ili rodnog identiteta, pozivajući na zakonodavno donošenje zaštite na temelju spolnih karakteristika.

 Odabrana bibliografija

 Knjige i poglavlja u knjigama

 Članci u časopisima

 Priznanje
Australijska je Gay News Network'' 2013. godine uključila Carpentera u svoje "LGBTI osobe za gledanje u 2014.".

Izvori

Vanjske poveznice

Životopisi, Australija
Australski znanstvenici
LGBTIQ+ u Australiji
Borci za prava LGBT osoba

Morgan Carpenter


Adquisición puede referirse a:

Compra
Oferta pública de adquisición (OPA) de acciones
Fusiones y adquisiciones de empresas
Aprovisionamiento (el Banco Mundial emplea la palabra "adquisiciones" como traducción del inglés "procurement")
Ganancia
Captura militar
 Conquista militar

Biología
Carácter adquirido, «cada uno de los rasgos anatómicos o funcionales no heredados, sino adquiridos por el animal durante su vida», por oposición al carácter heredado (la oposición innato-adquirido también se denomina herencia-ambiente y Natura-nurtura);
Herencia de caracteres adquiridos.

Otros usos
Adquisición del lenguaje
Adquisición de datos
Adquisición de objetivos, en estrategia militar
Adquirir Recursos es Inicializar (RAII), patrón de diseño de los lenguajes de programación
Adquisiciones Públicas Electrónicas (e-GP), uso de las TIC por las entidades públicas

Notas

Adquisición


Ana V. Petrova ( n. 1940 ) es una botánica búlgara. Realizó extensas recolecciones de la flora de Bulgaria, encontrándose duplicados de sus especímenes en Royal Botanic Gardens, Kew (K). Ha desarrollado actividades académicas en el Instituto de Botánica, en la Academia Búlgara de Ciencias

Algunas publicaciones
 . 1974. IOPB Chromosome numbers reports XLIV. Taxon 23:373-380

Libros
 . 1987. Almanach na Instituta po Botanika s Botaničeska Gradina pri Bălgarska Akademija na Naukite. Autores Institut po Botanika s Botaničeska Gradina (Sofija). Editor Stefan I. Kožucharov. 359 pp.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Bulgaria
Escritores en búlgaro
Escritores en inglés
Búlgaros del siglo XX
Búlgaros del siglo XXI

Ana V. Petrova


Club Deportivo Saski-Baskonia S.A.D., cunoscut ca Laboral Kutxa din motive de sponsorizare, este o echipă spaniolă de baschet profesionist din  orașul Vitoria-Gasteiz, Țara Bascilor, Spania. Numele sponsorului clubului este cel al cooperativei de credit Laboral Kutxa.

Istorie
Clubul a fost fondat în 1959 ca secție de baschet a Clubului Deportivo Vasconia. A jucat pentru prima dată în baschetul spaniol de cel mai înalt nivel în 1971, și a devenit o forță majoră în baschetul spaniol în anii 1990. Cel mai recent, Baskonia a ajuns în Final Four al Euroligii în 2005, 2006, 2007, 2008 și 2016, pierzând în finala din 2005 și semifinala din 2006 împotriva Maccabi Tel Aviv, în semifinala din 2007 împotriva celor de la Panathinaikos și în semifinala din 2008 împotriva CSKA Moscova.

Antrenori

Palmares

Național
Campionatul Spaniei
 Câștigătoare (3): 2001–2002, 2007–2008, 2009–2010
Cupa Spaniei
 Câștigătoare (6): 1995, 1999, 2002, 2004, 2006, 2009
Supercupa Spaniei
 Câștigătoare (4): 2005, 2006, 2007, 2008.
Cupa Asociației
 Câștigătoare (1): 1985
Divizia a doua
 Câștigătoare (1): 1971–72
Cupa Țării Bascilor
 Câștigătoare (2): 2011, 2012

European
Euroliga
 Finalistă (2): 2000–2001, 2004–2005
Cupa Saporta FIBA
 Câștigătoare (1): 1995–96 MVP Ramón Rivas
 Finalistă (2): 1993–1994, 1994–1995

Legături externe

 Saski Baskonia pe Euroleague.net

Echipe de baschet
Fondări în 1959

Saski Baskonia


The Price, conocido en América Latina y en España como El Precio, es el decimonoveno episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense "Ángel". Escrito por David Fury y dirigido por Marita Grabiak, se estrenó originalmente el 29 de abril de 2002.

En este episodio, El Hyperion es infectado por una especie de plaga de babosas de silicona, que secan toda el agua de sus víctimas. Al verse Fred infectada por una babosa, Gunn corre para reclutar la ayuda del traidor de Wesley. Ángel se sorprende cuando su hijo desaparecido surge de otra dimensión, como un adolescente y experto cazademonios que se llama a sí mismo "el destructor".

Argumento
Mientras Ángel lucha por superar la pérdida de su hijo limpiando los desastres en su habitación, un potencial cliente de Investigaciones Ángel es infectado por un parásito parecido a una babosa transparente en el vestíbulo del hotel. Obedeciendo a la voz de sus huéspedes, el hombre se dirige a una tienda de zumos, donde bebe varios vasos mientras grita "¡Tenemos sed!". Cuando Lorne informa de lo acontecido en la tienda de zumos, Ángel y su equipo traen al hombre infectado al hotel, donde colapsa en una pila de polvo humano. El parásito babosa se libera del cuerpo buscando más agua, ante la vista de los horrorizados héroes. Dándose cuenta de lo peligrosa que es la especie, por órdenes de Ángel, el equipo se encierra con la babosa en el hotel, esperando poder eliminarla antes de que escape e infecte a alguien más. Las cosas se complican dentro de sus planes, cuando varias babosas comienzan a aparecer en el hotel. Ángel sospecha que la infección es el dichoso precio de la "thaumogenesis", provocada por el ritual de magia negra que creó para salvar a su hijo.

Mientras tanto, en Wolfram & Hart, Lilah y Gavin, inician una nueva rivalidad por Ángel. Ambos reciben un correo electrónico secreto que habla del estado actual del hotel, algo que Lilah sospechaba, ya que estuvo involucrada en la realización del hechizo. Ella planea limpiar el hotel de las babosas, pero es detenida por Gavin, que le cuenta a Linwood todo. Como consecuencia, el superior de los dos rehúsa ayudar al equipo y desea que todos mueran por las babosas.

Después de descubrir que las babosas brillan en la oscuridad, Angel apaga la luz del hotel y rastrea a las babosas a un enorme salón de baile. Apoyada por la luz de una lámpara, Fred busca en los libros información de las babosas sin ningún éxito y es atacada e infectada por una babosa. Gunn no tarda en enterarse de que su novia está infectada, y trata de llevarla a un hospital; Ángel se interpone, determinado a evitar que más inocentes mueran. Groosalugg escucha a las babosas debajo del piso y rompe el suelo con un hacha. Debajo hay una enorme piscina, llena con las babosas brillantes. Una vez descubiertas, todas comienzan a perseguir a la pandilla, cuyos miembros logran refugiarse en una cocina, a excepción de Gunn, quien se separó secretamente del grupo para pedirle ayuda a Wesley. En un principio Wesley rehúsa ayudarlo. Pero cuando Gunn le revela que se trata de Fred, el inglés le entrega a Gunn una botella de alcohol y le comenta que solo le ayudará una vez y que no quiere volver a saber de la pandilla nunca más.

Ángel tortura a la infectada Fred, para obligar a la babosa alojada en ella a confesarle la razón por la que las babosas llegaron a la tierra. Bajo la tortura, Fred comenta que las babosas llegaron al Hyperion buscando eludir al destructor, un asesino de demonios en busca del vampiro. Ángel trata de presionar más a Fred, pero su condición empeora. Gunn aparece y fuerza a Groo y a Lorne a sujetar a Fred, mientras la fuerzan a beber alcohol. Según se deshidrata, la babosa escapa de Fred y Groo la apuñala con una espada. Entretanto, el resto de las babosas se acercan a Cordelia y Ángel en la cocina. Cordelia de pronto comienza a brillar, iluminando el hotel entero. Algo que mata a las babosas y deja impresionados a todos.

Lorne, algo nervioso, le recuerda a la pandilla la llegada de "El Destructor" y, casi inmediatamente, del portal sale un enorme y deforme demonio, seguido de un joven que mata al demonio. Él sonríe y le apunta a Angel con un arma, exclamando, "Hola Papá."

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Producción
El nombre del actor Vincent Kartheiser no apareció en los créditos hasta el final, para hacer de su aparición una sorpresa, pese a ser su primera aparición en la serie.

Continuidad
 Connor reaparece como un adolescente, luego de ser absorbido por un portal a una dimensión demoníaca. Al parecer, porque en tal dimensión el tiempo transcurre miles de veces más rápido.
 Linwood rehúsa ayudar al equipo de investigaciones de Ángel, debido a las torturas que sufrió por parte del vampiro con alma.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

The Price (Angel)


Fumihiro Oikawa (en ), né le  à Sendai au Japon, est un patineur artistique japonais, champion du Japon en 1994.

Biographie

Carrière sportive
Fumihiro Oikawa est le champion national du Japon en 1994.

Il représente son pays à trois mondiaux juniors (1990 à Colorado Springs, 1991 à Budapest et 1992 à Hull), aux Jeux olympiques d'hiver de 1994 à Lillehammer et aux mondiaux de 1994 à Chiba.

Il quitte les compétitions sportives après les mondiaux de 1994 dans son pays.

Reconversion
Après sa retraite sportive, il devient journaliste.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Patineur artistique japonais
Naissance en août 1973
Naissance à Sendai
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1994

Fumihiro Oikawa


بلدية بيلافرانكا ديل بينيديس (بالكاتالانية: Vilafranca del Penedès) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 36.656 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

توأمة
لفيلافرانكا ديل بينيدس اتفاقيات توأمة مع كل من:
 نوفو ميتسو
 بيول

أعلام
 نوريا كابانياس
 بيدرو الثالث ملك أراغون
 مانويل كوستا
 أنتوني راماييتس
 مارك روكا

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

فيلافرانكا ديل بينيدس


A European Sports Media (ESM), anteriormente European Sports Magazines, é uma associação europeia de publicações de futebol , com sede em Barcelona , Espanha . Os integrantes do grupo elegem mensalmente o "Time do mês", onde por meio de votação elegem os melhores jogadores do continente de cada mês. Eles também atribuem o prêmio de "Equipe do Ano" e a Chuteira de Ouro.

Membros
A European Sports Media foi criada em 1989 como um organismo internacional para o jornalismo de futebol. Seus nove membros fundadores foram: A Bola (português), Don Balón (espanhol), Sport/Foot Magazine (Bélgica), La Gazzetta dello Sport (italiano), kicker (alemão), Onze Mondial (francês), Sport ( Suíça), Voetbal International (holandês), World Soccer (inglês). A adesão ao ESM tem variado ao longo do tempo. Ex-membros também incluem France Football.

Membros atuais

  A Bola
  Fanatik
  Frankfurter Allgemeine Zeitung
  La Gazzetta dello Sport
  kicker
  Marca
  nemzeti sport
  So Foot
  Sport Express
  Sport Magazine
  telesport
  Tipsbladet
  Voetbal International
  World Soccer

Prêmios
A ESM atribui os seguintes prêmios.
Chuteira de Ouro Europeia . Desde a temporada de 1996-97, o ESM premia anualmente o atacante mais prolífico da Europa com a Chuteira de Ouro Europeia.
Prêmio de Jogador do Ano da UEFA Masculino e Prêmio de Jogador do Ano da UEFA Feminina . Desde 2011, em parceria com a UEFA , a ESM cuida da votação e administração dos prêmios de Melhor Jogador Masculino e Melhor Jogador Feminino da Europa, que são concedidos anualmente.
Prêmio de Treinador do Ano da UEFA e Prêmio de Treinadora do Ano da UEFA. Desde 2020, em parceria com a UEFA, a ESM é responsável pela votação e administração dos prémios, atribuídos anualmente aos treinadores masculinos e femininos mais destacados da temporada europeia.
Equipe ESM da Temporada . Depois de selecionar o Time da Temporada de 1994-95, o ESM instituiu o ESM 11 mensal. Cada um de seus membros seleciona os 11 melhores jogadores das ligas europeias todos os meses, de setembro a maio. Os jogadores que aparecem com mais frequência nessas equipes são eleitos para a Equipe ESM da Temporada.

Time da Temporada ESM

Anos 1990

Anos 2000

Anos 2010

Anos 2020

Referências

Futebol da Catalunha

European Sports Media


Ghil'ad Zuckermann (hebrejski: גלעד צוקרמן) (Tel Aviv, Izrael, 1. lipnja 1971.) (D.Phil., Sveučilište u Oxfordu; Ph.D., Sveučilište u Cambridgeu) je jezikoslovac. On je profesor lingvistike na Sveučilištu u Adelaideu, Južna Australija, Australija.

Važnija djela

Knjige
 Revivalistics: From the Genesis of Israeli to Language Reclamation in Australia and Beyond, 2020, Oxford University Press (ISBN 9780199812790 / ISBN 9780199812776)
 Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew, 2003, Palgrave Macmillan ( / )
 Israelit Safa Yafa, 2008, Am Oved ()
 Engaging – A Guide to Interacting Respectfully and Reciprocally with Aboriginal and Torres Strait Islander People, and their Arts Practices and Intellectual Property, 2015
 Dictionary of the Barngarla Aboriginal Language of Eyre Peninsula, South Australia, 2018
 Jewish Language Contact (Special Issue of the International Journal of the Sociology of Language 226, 2014
 Burning Issues in Afro-Asiatic Linguistics , 2012
 Barngarlidhi Manoo (Speaking Barngarla Together), Barngarla Language Advisory Committee, 2019. (Barngarlidhi Manoo - Part II)

Eseji

 "Complement Clause Types in Israeli", Complementation: A Cross-Linguistic Typology, Oxford University Press, pp. 72–92, 2006.
 " 'Etymythological Othering' and the Power of 'Lexical Engineering' in Judaism, Islam and Christianity. A Socio-Philo(sopho)logical Perspective", Explorations in the Sociology of Language and Religion, John Benjamins, pp. 237–258, 2006.
 "Blorít: Pagans' Mohawk or Sabras' Forelock?: Ideological Secularization of Hebrew Terms in Socialist Zionist Israeli", The Sociology of Language and Religion: Change, Conflict and Accommodation, Palgrave Macmillan, pp. 84–125, 2010.
 "Icelandic: Phonosemantic Matching", Globally Speaking: Motives for Adopting English Vocabulary in Other Languages, Multilingual Matters, pp. 19–43, 2008.

Filmografija
 Fry's Planet Word, Stephen Fry
 SBS: Living Black: S18 Ep9 - Linguicide
 Babbel: Why Revive A Dead Language? - Interview with Prof. Ghil'ad Zuckermann
 Language Revival: Securing the Future of Endangered Languages, edX MOOC

Vanjske poveznice
 Ghil'ad Zuckermann, D.Phil. (Oxon.)
 University Staff Directory: Professor Ghil'ad Zuckermann
 Ghil'ad Zuckermann, Academia
 Jewish Language Research Website: Ghil'ad Zuckermann
 Professor Ghil'ad Zuckermann's website
 Australian of the Day: Ghil'ad Zuckermann
 Voices of the land, Anna Goldsworthy, The Monthly, September 2014.
 BBC World Service: Reawakening Language

Izvori

Jezikoslovci
Izraelski književnici
Izraelski znanstvenici

Ghil'ad Zuckermann


Penaoola, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Amphinectidae. Se encuentra en Australia.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Penaoola algida Davies, 1998
 Penaoola madida Davies, 1998

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Amphinectidae

Penaoola


The Czech Republic is a nation state in Central Europe bordered by Germany to the west, Austria to the south, Slovakia to the east and Poland to the northeast. The Czech Republic covers an area of  with mostly temperate continental climate and oceanic climate. It is a unitary parliamentary republic, has 10.5 million inhabitants and the capital and largest city is Prague, with over 1.2 million residents.

The Czech Republic joined NATO in 1999 and the European Union in 2004; it is a member of the United Nations, the OECD, the OSCE, and the Council of Europe. It is a developed country with an advanced, high income economy and high living standards. The UNDP ranks the country 14th in inequality-adjusted human development. The Czech Republic also ranks as the 6th most peaceful country, while achieving strong performance in democratic governance. It has the lowest unemployment rate in the European Union.

For further information on the types of business entities in this country and their abbreviations, see "Business entities in the Czech Republic".

Largest by revenue
This is a list of companies based in the Czech Republic by revenue. The list is limited to companies with annual revenues exceeding 100 billion CZK. Revenue, assets and net income are shown in CZK billions.

Notable firms
This list includes notable companies with primary headquarters located in the country. The industry and sector follow the Industry Classification Benchmark taxonomy. Organizations which have ceased operations are included and noted as defunct.

See also
 Economy of the Czech Republic
 List of banks in the Czech Republic
 List of supermarket chains in the Czech Republic

References

Czech Republic

List of companies of the Czech Republic


İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü 1958 yılında Atatürk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi bünyesi içinde Fransız Dili ve Edebiyatı, Alman Dili ve Edebiyatı bölümleriyle birlikte kurulmuş ve öğretime başlamıştır. 1982 yılında bu üç bölüm Batı Dilleri ve edebiyatları bölümünü oluşturmak üzere Anabilim dallarına dönüştürülmüş ve 1995 yılında tekrar bağımsız bölümler haline getirilmiştir.

İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünün kuruluşunu izleyen yıllarda lisans programındaki derslerin önemli bir kısım İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü Öğretim üyelerinden o günkü akademik unvanlarıyla Doç. Dr. Berna Moran, Doç. Dr. Tatyana Moran, Doç. Dr. Özcan Başkan, As. Akşit Göktürk, As. Yurdanur Salman, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümü öğretim üyelerinden As. Sami Ferlief tarafından verilmiştir.

Daha sonra doktora öğrencilerinin yetiştirilmesinde Prof. Dr. Ahmet Edip Uysal, Prof. Dr. Berna Moran ve Prof. Dr. Mina Urgan'ın büyük katkıları olmuştur. 1963-1968 yılları arasında sözleşmeli İngiliz Hocaların yanı sıra AID programı çerçevesi içinde ABD ile üniversite arasında gerçekleştirilen işbirliği uyarınca Amerikalı hocalar da bölümde lisans derslerini vermişler ve bunların arasında bayan Olga E. Steele 1961-1969 Opal Y. Palmer 1964-1969 Opal Y.Palmer 1964-1965, ve Dorothy Dunkelberg 1966-1967 yılları arasında Bölüm başkanlığı görevini de yürütmüşlerdir.

Ayrıca bu işbirliğine bağlı olarak bölümden ABD'ye gönderilen bazı asistanların orada yüksek lisans öğrenimi yapmaları sağlanmıştır. 1967-1996 yılları arasında sırasıyla, değişik sürelerle, Türk Dili Bölümü Öğretim Üyesi Doç. Dr. A. İhsan Türek, İngiliz Dili ve Edebiyatı öğretim üyesi Doç.Dr.Seçkin Ergin, Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü öğretim üyesi Doç. Dr. Baki Dereli ve İngiliz Dili ve Edebiyatı öğretim üyesi Doç. Dr. Güneş Günel, 1995 yılında İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü içinde İngiliz Kültür ve Edebiyatı Anabilim Dalı ve İngilizce Dilbilim Anabilim Dalı olmak üzere iki Anabilim dalı oluşturmuştur. 1990-91 öğretim yılında İngilizce Hazırlık sınıfı öğretime açılmış olup, 1996-97 Öğretim yılında öğretime başlanmıştır.

Dış bağlantılar
 Atatürk Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Resmi Web Sitesi

İngiliz Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı

Atatürk Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 1. prosinca  Niko Županič, slovenski etnolog, antropolog i političar († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1876.


Este artigo é sobre as armas e equipamentos usados na Guerra Russo-Ucraniana, abrangendo a anexação russa da Crimeia, que envolveu as Forças Armadas da Federação Russa e Forças Armadas da República da Bielorrússia, as Forças Armadas da Ucrânia e uma variedade de de forças irregulares.

Quase todos os combatentes estavam armados com armas e equipamentos de origem soviética, como o fuzil de assalto AK-74, o tanque de batalha principal T-72 e o avião de apoio aéreo aproximado Su-25. No entanto, muitos combatentes russos e irregulares estão equipados com equipamentos russos modernizados, enquanto a Ucrânia recebeu apoio significativo tanto de sua indústria de armas doméstica, quanto de países da OTAN, como Estados Unidos e Reino Unido, fornecendo apoio na forma de equipamentos. como os sistemas anti-tanque portáteis britânicos NLAW e American Javelin.

Equipamento das Forças Russas e aliados
Os equipamentos aqui citados são equipamentos utilizados por forças russas e seus aliados, sendo eles: Forças Armadas da Federação Russa, Forças Armadas da República da Bielorrússia, e as Forças Irregulares de RP Lugansk e RP Donetsk.

Armas pequenas

Rifles de assalto

  AK-74M
  AK-12

Armas antimateriais e antiaéreas portáteis

  9M111 Fagot (anti-tanque)
  9M113 Konkurs (anti-tanque)
  9K38 Igla (terra-ar)
  9K333 Verbo (MANPADS)

Morteiros

  2B11

Artilharia

Artilharia rebocada

  D-30 (Canhão)
  2A65 (Obus)

Artilharia autopropulsada

  2S9 Nona
  2S1 Gvozdika
  2S3 Akatsia
  2S19 Msta

Lançador múltiplo de foguetes

  BM-21 Graduado
  TOS-1A

Veículos

Tanques

  T-64BV
  T-72A / T-72AV / T-72B / T-72B3
  T-80BV / T-80U / T-80UD / T-80BVM
  T-90A

Veículos blindados de combate e de infantaria

  BRM-1K
  BMP-1
  BMP-2 / BMP-2K
  BMP-3
  MT-LB
  BTR-60
  BMD-2
  BMD-4M
  BTR-82A

Transportadores blindados de pessoal

  BTR-80
 BTR-D
  BTR-MDM

Mobilidade leve de infantaria e veículos protegidos contra emboscadas resistentes a minas

 Kamaz Tufão
 GAZ Tigre
 Iveco LMV

Veículos de engenharia

 UR-77
 BAT-2
 IMR-2
 PTS-3
 Kamaz-5350
 Ural-4320

Guerra eletrônica

 Borisoglebsk 2

Veículos utilitários

 GAZ-66 (Caminhão)
 ZIL-131 (Caminhão)
 ZIL-135 (Caminhão)
 GAZ Sadko (Caminhão)
 GAZ Sobol (Minivan)
 Ural-4320 (Caminhão)
 UAZ-469 (SUV 4x4)
 UAZ Patriot (SUV 4x4)

Anti-aéreo

 9K22 Tunguska
 9K33 Osa
 9K35 Strela-10
 9K37 Buk
 9K330 Tor
 Pantsir-S1

Aeronaves

Asas fixas

 Su-25 (Apoio aéreo aproximado)
 Su-30 (Caça multiuso)
 Su-34 (Caça-bombardeiro)
 An-26 (Transporte)

Asa rotativa

 Mi-8
 Mi-24 / Mi-35
 Ka-52

Veículo Aéreo Não Tripulado (VANT)

 Orlan-10

Embarcações

  Cruzador
  Navio-Patrulha Vasily Bykov

Equipamento das Forças Ucrânianas e aliados
Os equipamentos aqui citados são equipamentos utilizados por forças ucrânianas e voluntários civis, houve algumas doações oriundas de países externos que também foram citados.

Armas pequenas

Pistolas

 CZ-82 (pistola)

 Skorpion (pistola-metralhadora)

Fuzis de assalto

  AK-74
  AK-74M (Número limitado, diversos capturados durante a invasão russa)
  AK-12 (Número limitado, diversos capturados durante a invasão russa)
  Vz.58
  FN FNC (Enviado pela Bélgica)
  Zastava M70 (Enviado pela Croácia)
  SIG MCX (Número limitado, restrito às forças especiais)

Fuzis de batalha

 HK G3 (Enviado por Portugal)

Rifle de precisão

 Dragunov
 ZVI Falcon

Metralhadoras

 UKvz.59

Granadas

 M67 (Enviado pelo Canadá)

Lança-granadas

 RGP-40 (Enviado pela Polônia)

Armas antimateriais e antiaéreas portáteis

 Carl Gustav M2 (Canhão sem recuo anti-carro)
 M72 LAW (Anti-tanque)
 Panzerfaust 3 (Anti-tanque)
 AT-4 (Anti-tanque) (Enviado pela Suécia)
 9K111 Fagot (Anti-tanque)
 9M113 Competition (Anti-tanque)
 RK-3 Corsar (ATGM)
 Skif (ATGM)
 M141 BDM (Anti-fortificação)
  MBT NLAW (ATGM)
 Piorun (MANPADS)
 FGM-148 Javelin (Anti-tanque)
 9K38 Igla (terra-ar)
 9K32 Strela-2 (terra-ar)
 9K32 Strela-3 (terra-ar)
  MILAN (Anti-tanque)
  FIM-92 Stinger (terra-ar)

Artilharia

Artilharia rebocada

 MT-12 (Anti-tanque)
 2A65 Msta (Obus)
 D-30 (Canhão)

Artilharia Autopropulsada

 2S1 Gvozdika

Veículos

Tanques

 T-64
 T-80

Veículos blindados de combate e de infantaria

 BRM-1
 BRDM-2
 MT-LB
 BMP-1
 BMP-2
 BTR-3U
 BTR-4

Transportadores blindados de pessoal

 BTR-60
 BTR-70
 BTR-80
 Saxon

Veículos leves de mobilidade de infantaria

 HMMWV
 Kozak

Veículos de engenharia

 BAT-2

Veículos utilitários

 KrAZ-6322 (Caminhão)
 KrAZ-5233 (Caminhão)
  GAZ-66 (Caminhão)
 ZIL-131 (Caminhão)
 Ural-375 (Caminhão)
 Ural-4320 (Caminhão)
 MAZ-537 (Trator multi-funcional)
 UAZ-469 (SUV 4x4)
 UAZ-452 (Furgão)

Anti-aéreo

 ZU-23-2
 S-300
 9K33 Osa
 9K35 Strela-10
 9K37 Buk
 P-14
 P-35

Aeronaves

Asa fixa

 Su-24 (Caça-bombardeiro)
 Su-25 (Apoio aéreo aproximado)
 Su-27 (Caça)
 Antonov An-26 (Transporte)

Asa rotativa

 Mil Mi-8
 Mil Mi-24

Veículo Aéreo Não Tripulado (VANT)

 Baykar Bayraktar TB2
 Leleka-100

Navios

 Fragata Hetman Sahaidachny (Afundado)
 Navio-patrulha Sloviansk (Desaparecido)

!Artigos novos
Guerra Russo-Ucraniana

Armas e equipamentos da Guerra Russo-Ucraniana


Dies ist eine Liste von jugendlichen Straftätern, die seit Wiedereinführung der Todesstrafe im Jahr 1976 in den Vereinigten Staaten durch ein Gericht zum Tode verurteilt und hingerichtet wurden und zum Zeitpunkt ihrer Tat noch nicht volljährig waren. Seit der Wiedereinführung der Todesstrafe wurden 22 Personen wegen Straftaten, die sie als Minderjähriger begangen hatten, hingerichtet.

Am 1. März 2005 entschied der Oberste Gerichtshof der Vereinigten Staaten, dass Todesurteile für noch nicht 18-jährige Straftäter eine grausame und ungewöhnliche Strafe nach dem 8. Zusatzartikel der US-amerikanischen Verfassung darstellen und somit nicht zulässig sind.

Siehe auch: Hinrichtung Jugendlicher in den Vereinigten Staaten und Strafmündigkeit in den Vereinigten Staaten

Liste

Übersicht nach Jahr und Staat

Sonstiges
Der Fall Johnny Garrett war Thema des Dokumentarfilms The Last Word aus dem Jahre 2008. Garrett war mit großer Wahrscheinlichkeit unschuldig hingerichtet worden.

Siehe auch
 Liste von Hinrichtungen

Einzelnachweise

Jugendliche Straftater in den Vereinigten Staaten
!Jugendliche
!
!

Liste von Hinrichtungen jugendlicher Straftäter in den Vereinigten Staaten seit 1976


El Jardín Botánico Dawyck (en inglés: Dawyck Botanic Garden), es un jardín botánico de unas 25 hectáreas (62 acres) de extensión que se encuentra en Stobo en el B712, 8 millas (13 km) al sur de Peebles en la región Scottish Borders de Escocia, Reino Unido.

Este jardín botánico es uno de los cuatro que conforman el RBGE (Royal Botanic Gardens of Scotland), Edimburgo, Dawyck, Logan y Benmore.

Es miembro del BGCI, y presenta trabajos para la Agenda Internacional para la Conservación en los Jardines Botánicos.

El código de identificación del Dawyck Botanic Garden como miembro del "Botanic Gardens Conservation International" (BGCI), así como las siglas de su herbario es E.

Localización
El jardín botánico está situado en el "Upper Tweed Valley", que detenta la etiqueta distintiva en Escocia de "National Scenic Area".

Dawyck Botanic Garden Stobo, B712, 8 miles (13 km) south of Peeblesshire EH45 9JU, Scottish Borders, OS ref. NT168352. Scotland-Escocia, United Kingdom-Reino Unido.

Planos y vistas satelitales.

Historia

El nombre también se da como 'Dawic', y 'Dauwic' alrededor del 1200. Puede derivar del gaélico para un buey y en inglés antiguo 'wic' para un campo o una vivienda.

La familia Veitch plantaron el jardín como "Dawyck House" en el  hasta que la familia Naesmith asumió el control en 1691. Sir John Murray Naesmith patrocinó expediciones de búsqueda de plantas para cultivarlas, especialmente las emprendidas por el explorador y recolector de plantas David Douglas (1799 - 1834). En 1897 la familia de Balfour adquirió la propiedad de Dawyck, y en 1978 ellos donaron el jardín al "Royal Botanic Garden", a excepción de la casa de Dawyck y de la capilla que permanecen en uso privado.

La capilla privada "Dawyck Chapel", construida en 1837, ocupa el emplazamiento de la antigua "Dalwick Chapel" en el interior del jardín.

Colecciones
Este jardín arbolado tiene temperaturas más extremas y precipitaciones más bajas que los jardines en la costa oeste. Si embargo el jardín se jacta de albergar la colección más grande de Rhododendron y millares de árboles, algunos de los cuales se registran como el más alto de su clase en Gran Bretaña. Con 2020 accesiones de plantas vivas y 1133 taxones cultivados.

Entre sus colecciones especiales destacan las familias:
 Pinaceae, y los géneros Abies, Picea, Pinus, Larix, Tsuga,
 Rosaceae, y los géneros Prunus, Sorbus, Cotoneaster, Spiraea,
 Berberidaceae, Berberis,
 Aceraceae, Acer,
 Betulaceae, Betula,
 Oleaceae,
 Fagaceae, Fagus,
 Tiliaceae, Tilia,
 Ericaceae. Rhododendron (especialmente la subsección Taliensia)

Plantas herbáceas de sotobosque tales como Meconopsis (amapola de los Himalayas), Rogersiana, Ligularia, Hosta y Astilbe, también se pueden admirar aquí.

Vistas en el interior del jardín botánico

Árboles de la herencia en Escocia
De los once "Heritage Trees of Scotland" en "Scottish Borders", tres se encuentran en Dawyck.
El "Dawyck Silver Fir" es un abeto de 35 m (115 ft) de altura, y su tronco mide 172 cm (5ft 7 in), y su grosor es  de 5.4 m (17ft 9 in). También se encuentran el alerce de Dawyck y el haya de Dawyck. Ver más abajo el enlace al "Forestry commission".

Referencias

Fuentes
Johnston, J. B. (1903). Place-names of Scotland. Edinburgh : David Douglas.

Enlaces externos

Royal Botanic Garden Edinburgh's webpage about Dawyck
PDF Map leaflet about Dawyck
ArchitectureScotland's website about the construction of Dawyck's visitor centre
Botanic Gardens Conservation International (BGCI) report on environmental sustainability features of Dawyck' visitor centre
Entrada del jardín botánico en "Gazetteer for Scotland".
Forestry Commission's "Heritage Trees of Scotland": Dawyck silver fir

Dawyck

Jardín botánico Dawyck


Wilhelm Scherer (26 April 18416 August 1886) was a German philologist and historian of literature. He was known as a positivist because he based much of his work on "hypotheses on detailed historical research, and rooted every literary phenomenon in 'objective' historical or philological facts". His positivism is different due to his involvement with his nationalist goals. His major contribution to the movement was his speculation that culture cycled in a six-hundred-year period.

Life
Scherer was born in Schönborn, Austrian Empire (present-day Göllersdorf, Lower Austria, Austria). He was educated at the academic gymnasium in Vienna and afterwards at the University of Vienna, where he was a favorite pupil of the distinguished Germanist, Karl Müllenhoff (1818–1884). Having taken the degree of doctor philosophiae, he became privatdozent for German language and literature in 1864.

In 1868 he was named a full professor at Vienna, and in 1872 received a call in a like capacity to the University of Strasbourg, and in 1877 to the University of Berlin, where in 1884 he was made a member of the Academy of Sciences.
He died in Berlin, German Empire at the age of 45.

Works
Scherer's literary activity falls into three categories: in Vienna was the philologist, at Strasbourg the professor of literature and Berlin the author.

His earliest work was a biography of the philologist Jakob Grimm (1865, 2nd ed. 1885); the next, in conjunction with his former teacher Müllenhoff, published Denkmäler deutscher Poesie und Prosa aus dem 8. bis 12. Jahrhundert (1864, ed. 1892). His first major work was Zur Geschichte der deutschen Sprache (Berlin, 1868; 3rd ed., 1890), a history of the German language with special reference to phonetic laws.

He contributed the section on Alsatian literature to Ottokar Lorenz's Geschichte des Elsasses (1871, 3rd ed. 1886). Other important works are Geistliche Poeten der deutschen Kaiserzeit (Strassburg, 1875); Geschichte der deutschen Dichtung im 11. und 12. Jahrhundert (1875); and Vorträge und Aufsätze zur Geschichte des geistlichen Lebens in Deutschland und Österreich (1874).

Scherer's best known work is his history of German literature, Geschichte der deutschen Literatur (Berlin, 1883; 10th ed., 1905; English translation Mrs F. C. Conybeare, 1883; new ed., 1906). This work is distinguished by the clarity with which details are co-ordinated with general and comprehensive survey of German literature from its beginnings right up until the death of Goethe.

Besides many other philological treatises, Scherer wrote largely on Goethe (Aus Goethes Frühzeit, 1879; Aufsätze über Goethe, 1886), and took an active part in the foundation of the Goethe archives at Weimar. A small treatise on Poetik, a biography of Karl Müllenhoff, and two volumes of Kleine Schriften were published after his death.

Notes

References
 which in turn cites:
Victor Basch, Wilhelm Scherer et la philologie allemande (Paris, 1889)

External links
 Wilhelm Scherer in the Deutsche Biographie (ADB & NDB)

German philologists
Austrian philologists
German literary historians
University of Vienna alumni
Academic staff of the University of Vienna
Academic staff of the Humboldt University of Berlin
Academic staff of the University of Strasbourg
People from Hollabrunn District
1841 births
1886 deaths

Wilhelm Scherer


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Pezinok enthält die 66 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Pezinok im Okres Pezinok.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Pezinok
!


ඇන්ගයරිහි සටන (1505) යනු ලියනාඩෝ ඩා වින්චි විසින් අඳින ලද නැතිවූ සිතුවමකි. මෙය ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දී "නැතිවූ ලෙනාර්ඩෝ" ලෙස ද හැඳින්වේ. ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම සිතුවම තවමත් ෆ‍්ලෝරන්ස්හි පලාසෝ වෙකියෝහි සැලෝනේ ඩෙයි කින්ක්වෙසෙන්ටෝ (පන්සිය දෙනාගේ ශාලාව) පසුකාලීන බිතු සිතුවමකට යටින් සැඟවී ඇති බවයි. මෙහි මැද දර්ශනයේ යුධ අශ්වයින් මත නැගි මිනිසුන් සිව් දෙනකු සටනක නිරතවනු නිරූපිත ය. මෙමගින් 1440දී සිදුවූ ඇන්ගයරිහි සටන සංකේතවත් කෙරේ.

මෙම සිතුවම නිර්මාණය සඳහා ලියනාඩෝ සිදුකළ පෙර පුහුණුවීම් අධ්‍යයනයන් තවමත් දක්නට ලැබේ. මෙහි මධ්‍ය පෙදෙසේ වූ සංරචනය හොඳින් හඳුනාගැනීමට හැකි වූයේ පැරීසියේ ලූවර්හි ඇති පීටර් පෝල් රූබන්ස්ගේ සිතුවමකිනි. 1603ට දින නිර්ණිත එම සිතුවම ධජයන්ගේ සටන නම් වන අතර, එය 1553දී ලොරෙන්සෝ සැකියා විසින් සිදුකළ උත්කීරණයක් පාදක කොට සිතුවම් කළ එකකි. එම උත්කීරණය ද ලියනාඩෝගේ මුල් සිතුවම හෝ ඒ සඳහා කළ ආදර්ශ සිතුවමක් ඇසුරෙන් සිදු කරන්නට ඇත. මුල් සිතුවමේ අන්තර්ගත වන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි භීතිය, තීව්‍ර හැඟීම් සහ ශක්තිය රූබන්ස් විසින් ද මනාව නිරූපණය කොට ඇත. මෙම ඇන්ගයරිහි සටන සහ 1616දී රූබන්ස් විසින් සිතුවම් කළ හිපපොටේමස් දඩයම නම් සිතුවම අතර සමානකම් දැකගත හැක.

2012 මාර්තුවේ දී නිවේදනය කෙරුණේ මොරිසියෝ සෙරාසිනිගේ මූලිකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමක් විසින් මෙහි සැබෑ සිතුවම කුටියෙහි වසාරිගේ බිතු සිතුවමකට පසුපසින් වූ රහස් ඇතුළු බිත්තියක තවමත් පැවතිය හැකි බවට සාක්ෂි සොයාගත් බවයි. 2012 සැප්තැම්බරයේ දී මෙම විමර්ශනය අත්හැර දැමුණේ දායක වූ පාර්ශ්වකරුවන් අතර ඇතිවූ මතභේද නිසායි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඇන්ගයරිහි සටන – නගර වෙබ්අඩවිය
'නැතිවූ ඩා වින්චි' සිහි කටයුතු කලා තීරය, බීබීසී නිව්ස්, 2011 දෙසැම්බර් 6.

ලියනාඩෝ ඩා වින්චිගේ සිතුවම්
නැතිවූ සිතුවම්
බිතු සිතුවම්
1505 සිතුවම්
පලාසෝ වෙකියෝ
කලාව තුළ අශ්වයෝ

ඇන්ගයරිහි සටන (සිතුවම)


Ahmet Doğan (1950 doğumlu siyasetçi)
 Ahmet Doğan (1961 doğumlu siyasetçi)
 Ahmet Doğan (1995 doğumlu futbolcu)

Ahmet Doğan


Fantasy Fair (em português: Feira da Fantasia) também conhecida como FanFair, é uma conferência anual transgênero iniciada em 1975, por membros do The Cherrystones, para travestis, transgéneros inicialmente organizada por "Outreach Institute for Gender Studies", ocorrendo em outubro na Provincetown, Massachusetts, uma vila portuguesa de pescadores e, vila turística majoritariamente de gays e lésbicas no Cabo Cod. Considerada a conferência transgênero mais antiga nos Estados Unidos onde os participantes experimentam identidades e apresentações de papéis de gênero em uma comunidade afirmativa. O objetivo da conferência é criar um espaço seguro, para que possam interagir com seus pares e defender seus direitos: travestis, transgêneros, transexuais e, pessoas de gênero não-binário. Apoiando os cônjuges, familiares e aliados.

Em novembro de 1980 o evento relatado no artigo de D. Keith Mano na revista Playboy, sendo destaque nos anos seguintes.

No início em 1975, a conferência acontecia durante dez dias de duração e era considerado um evento para travestis heterossexuais. A maioria da programação concentrava-se na apresentação pessoa. Na década de 1990, no entanto, a natureza dos participantes foi mais diversificada, incluindo também homens e mulheres trans, pessoas queer de todas as orientações sexuais. Desde o ano 2000, a conferência é promovida pela ong Real Life Experiences, que premia anualmente os pioneiros transgêneros em um banquete realizado durante a Feira.

Documentos sobre Fantasy Fair estão arquivados na Coleção Rikki Swin nos Arquivos Transgêneros da Universidade de Victoria, na Coleção Joseph A. Labadie na Universidade de Michigan em Ann Arbor, e online em o Arquivo Digital de Transgêneros.

Eventos
A FanFair oferece uma mistura de atividades, que incluem: almoços, banquetes de premiação, palestras, oficinas sobre tópicos como dança, mudança de gênero, identidade, construção de comunidades, questões legais e médicas e uso de pronomes. Oficinas de cosmética, cirurgias de cabelo, maquiagem, vestuário, voz e confirmação de gênero são oferecidas para quem desejar. Muitos dos eventos acontecem no restaurante, bar com discoteca Crown and Anchor, desfile de moda noturna e um show de talentos Fair Follies. Mas a Fantasy Fair abrange toda a cidade, com passeios como observação de baleias, em dunas e caminhadas históricas. A Casa de Encontro Unitária Universalista de Provincetown (do inglês: Unitarian Universalist Meeting House of Provincetown) realiza um serviço especial trans-inclusivo no último dia.

Promoção
Em seus primeiros anos, a promoção da Fantasy Fair foi, às vezes, difícil, devido à atitude discriminatória e às leis em torno do transexualidade, travestismo e transgenerismo. A promoção foi realizada de várias formas: com envios de panfletos, folhetos enviados para as casas dos participantes anteriores, e boletins enviados em abril, junho e setembro, artigos publicados, rreuniões de orientação também foram utilizadas para divulgação. Houve períodos de correspondência via correio durante os períodos de reserva, consulta e inscrição, nos quais os participantes e potenciais participantes puderam fazer perguntas aos funcionários. Havia também um quadro de avisos central e um centro de mensagens. Durante a Feira, os anúncios foram postados em locais convenientes em toda Provincetown. Por fim, uma das ferramentas mais importantes de comunicação e divulgação em roda de conversas envolvendo fatos, boatos e opiniões sobre a Feira entre os participantes.

Hoje, a FanFairr mantém um site e presença nas redes sociais. As brochuras são distribuídas ao longo do ano. Um boletim diário acompanha as mudanças de última hora na programação complexa.

História

1975
A FanFair fundada em 1975 por Betsy Shaw, Ari Kane, Betty Ann Lind e Linda Franklin e, outros membros do The Cherrystones Club, um grupo de apoio ao trans com sede em Boston. A partir da necessidade de todos os tipos aprenderem sobre si mesmas, para se sentirem menos isoladas na sociedade por causa de sua identidade de gênero. Uma vez que Provincetown foi selecionada como o local oficial, os fundadores trabalharam com imitadores do sexo feminino da cidade de Massachusetts, alguns médicos do Cabo Cod e alguns consultores de cosméticos para estabelecer a primeira Fantasy Fair. Foram cerca de 40 participantes no primeiro ano.

1976
A segunda edição ocorreu em outubro de 1976. Coordenada por Ari Kane, oferecendo muitos eventos, que incluíram cursos de moda e beleza, o Ages of Fashion Ball, banquete de premiação, festival de cinema, desfile de moda, a Foundation Boutique, jogo de vôlei e, exposições. Além desses, a conferência de 1976 foi a primeira a oferecer um curso específico para esposas e namoradas de transgêneros e transexuais, com o objetivo de promover relacionamentos saudáveis e aumentar o apoio. A edição de 1976 também foi a primeira a oferecer oportunidades de trabalho como "Femmes in Provincetown", a pedidos dos participantes.

Instituto Human Outreach and Achievement
O instituto sem fins lucrativos Human Outreach and Achievement foi estabelecido em 1975 em Boston, por Ariadne Kane, com a ajuda de outras, como Sandy Mesics, como forma de conscientização aumentar a participação na conferência Fantasy Fair, além ser um centro de apoio e informação para membros trans, fomentando a compreensão da sexualidade humana, combatendo a ignorância e a desinformação. Através de programas como conferências, seminários informativos e workshops, dirigidos à profissões relevantes em áreas como educação, terapia, direito, enfermagem e serviços humanos. A primeira sessão de treinamento para profissionais ocorreu em março de 1977.

Também ofereceu programas especiais sobre questões de gênero e androginia. Muitos dos programas são dirigidos a comunidades de crossdressers, transexuais e andróginos. Além desses programas, o instituto publicou livros e panfletos com informações sobre masculinidade, travestismo, contextos socioculturais de crossdressing e resumos de simpósios sobre estudos de gênero e outros assuntos.

O Instituto também enviou boletins chamados Swan, que incluíam editoriais, cartas ao editor, recomendações de livros e recomendações de compras especificamente para a segurança e conforto das pessoas trans. Também havia seções sobre notícias de política, entrevistas, ofertas, chamadas para ajudar no programa de extensão.

Real Life Experiences
A Real Life Experiences é uma corporação 401 sem fins lucrativos fundada em 2000 para servir como a organização-mãe da Feira de Fantasia. Em um banquete anual realizado na feira, a RLE apresenta o premio Virginia Prince Transgender Pioneer para um ou mais indivíduos que trabalharam desinteressadamente em nome da comunidade transgênero e não-conformista de gênero.

Ver também
 Lista de eventos LGBT

Leitura adicional

Ligações externas

 Provincetown— Tourism Office of Provincetown

Não-binariedade

Feira da Fantasia


Eastchester Bay est un bras de mer situé entre City Island et la partie continentale du Bronx à New York.

Description

Contrairement à ce que pourrait laisser croire son nom, il ne s'agit pas d'une baie mais d'un détroit. Son extrémité nord se connecte via un canal étroit à Pelham Bay. La rivière Hutchinson s'y jette. La partie inférieure s'ouvre sur le détroit d'East River, Little Neck Bay et Long Island Sound.

Eastchester Bay est désignée  par le National Marine Fisheries Service.

De nombreux clubs nautiques et marinas bordent le bras de mer des deux côtés, ce qui entraîne un trafic de plaisance élevé. Le trafic est particulièrement dense les week-ends et les mercredis soirs d'été, lorsque les différents clubs organisent des courses de voiliers. Il y a aussi un volume élevé de trafic commercial. Eastchester Bay s'ouvre sur le principal chenal de navigation vers New York depuis Long Island Sound, utilisé par les grands navires commerciaux, les ferries à grande vitesse, les bateaux de pêche, les barges remorquées et toutes sortes de navires dont la capacité de manœuvre est limitée. Le trafic des barges le long d'Easchester Bay, à l'intérieur et à l'extérieur de la rivière Hutchinson, est concentré sur quelques heures par jour, car il est limité aux heures de marée haute. Des hydravions visitent aussi parfois Easchester Bay.

Notes et références

Liens externes

Bras de mer
Détroit aux États-Unis

Eastchester Bay