Spitsbergen je najveći i jedini trajno naseljeni otok Svalbardskog otočja u sjevernoj Norveškoj. Predstavlja najzapadniji dio arhipelaga, granica je s Arktičkim oceanom, Norveškim morem i Greenlandskim morem. Spitsbergen obuhvaća površinu od 37.673 km², što ga čini najvećim otokom u Norveškoj i 36. najvećim na svijetu. Administrativni centar, najveće naselje je Longyearbyen. Ostala naselja, pored istraživačkih postaja su ruska rudarska zajednica Barentsburg, istraživačko naselje Ny-Ålesund, i rudarska postaja Sveagruva.

Otok je prvi put korišten kao baza kitolovaca u 17. i 18. stoljeću, nakon čega je bio napušten. Rudarstvo ugljena započelo je krajem 19. stoljeća i uspostavljeno je nekoliko stalnih zajednica. Svalbardski sporazum iz 1920. godine priznaje norveški suverenitet i uspostavio Svalbard kao slobodnu ekonomsku i demilitariziranu zonu.

Nijedna cesta ne povezuje naselja; umjesto toga, zrakoplov i brodovi služe kao lokalni prijevoz. Svalbard Airport, Longyear pruža glavnu točku ulaska i izlaska.

Flora koristi dugotrajno ponoćno sunce, što nadoknađuje polarnu noć. Svalbard je teren za razmnožavanje mnogih morskih ptica i također podržava polarne medvjede, sobove i morske sisavce. Šest nacionalnih parkova štiti uglavnom netaknutu, ali lomljivu okolinu. Otok ima mnogo ledenjaka, planina i fjordova.

Etimologija
Spitsbergen je 1596. godine nazvao njegov otkrivač, nizozemski istraživač Willem Barentsz. Naziv Spitsbergen, što znači "šiljaste planine" (od nizozemskog spits - šiljasto, bergen - planine), isprva je primijenjeno na cijeli arhipelag. Primjena tog imena na cijeli arhipelag je bila korištena sve do 20-ih godina 20. stoljeća. U 17. i 18. stoljeću engleski kitolovci su prozvali otoke "Grenlandom", ali takvo ime je nestalo do kraja 18. stoljeća.

Godine 1906., arktički istraživač Sir Martin Conway smatrao je da je spitzbergenski pravopis netočan, preferirajući Spitsbergen, jer je napomenuo da je ime nizozemsko, a ne njemačko. Međunarodni ugovor iz 1920. g. zvan "Spitsbergenski ugovor", je presudio da se otok (tada otočje) zove Spitsbergen. Otoci su se u SAD-u uglavnom zvali Spitsbergen, iako je naziv Spitzbergen idalje korišten tokom 20. st.

Pod norveškim upravljanjem, arhipelag je 1925. godine dobio ime Svalbard, a glavni otok postao je Spitsbergen. Krajem 20. st. ovo je korištenje postalo uobičajeno.

Povijest
Prvi zapisi u kojima se navodi ovaj otok potječu od nizozemskog istraživača Willema Barentsza, do kojeg je došao tražeći sjevernomorsku rutu, 1596.g. Prva dobra mapa otoka je napravljena 1623. od strane Willema Janszoona Blaeua.

Arhipelag je poznat ruskim lovcima od 14. ili 15. st. ali nema čvrstih dokaza.

Kome je prvo pripadao?
Vrlo brzo nakon početka kitolovstva Dansko-Norveška kruna proglašava Jan Mayen i Spitsbergensko otočje svojim teritorijem 1616., što je i Engleska učinila. Engelska se usredotočila na Spitsbergen početkom 17. stoljeća, a Kraljevska povelja iz 1613. g. iz engleske krune dodijelila je monopol nad kitolovom u Spitsbergenu, temeljen na (pogrešnoj) tvrdnji da je Hugh Willoughby otkrio zemlju 1553. godine. Ne samo da su pogrešno pretpostavili da je englesko putovanje iz 1553. godine stiglo na to područje, već je 27. lipnja 1607., tijekom svog prvog putovanja u potrazi za "sjeveroistočnim prolazom" u ime tvrtke, Henry Hudson vidio "Newland" (tj. Spitsbergen), blizu ušća velikog zaljeva Hudson (Kanada) kasnije nazvan Veliki Indraught (Isfjorden). Na ovaj su se način Englezi nadali da će spriječiti širenje u regiji od strane Nizozemaca, u to vrijeme njihovog velikog suparnika. U početku su Englezi pokušavali protjerati konkurente, ali nakon sporova s Nizozemcima (1613–24), oni su u većini slučajeva zahtijevali samo uvale južno od Kongsfjorden-a.

Danska osvajanja
Od 1617.g. nadalje, danska unajmljena tvrtka počela je slati flote kitova u Spitsbergen. Ovo uspješno širenje Danske na sjeverni Atlantik povjesničari su nedavno naveli kao prvi korak dansko-norveške države u prekomorski kolonijalizam. Na kraju je izgrađeno malo prekomorsko carstvo trgovačkih postaja Istočne Indije, posjeda Sjevernog Atlantika (poput Grenlanda i Islanda) i malog atlantskog trgovačkog puta između posjeda na Gvinejskoj obali i onoga što su sada Djevičanski otoci Sjedinjenih Država. Čitav arhipelag Svalbard, kojim su prvo nominalno vladali Danska-Norveška, a kasnije Norvežani (kao Unija između Švedske i Norveške od 1814. do 1905., neovisna Norveška od 1905), ostao je izvor bogatstva za ribolov i kitolov plovila mnogih nacija. Otoci su također postali polazna točka za brojne arktičke istraživače.

Spitsbergenski ugovor
Također poznat pod imenom Svalbardski ugovor. Između 1913. i 1920., Spitsbergen je bio neutralan prostor. Ugovorom o Spitsbergenu od 9. veljače 1920. priznaje se potpuni i apsolutni suverenitet Norveške nad svim arktičkim arhipelagom Svalbarda. Ostvarivanje suvereniteta, međutim, podliježe određenim odredbama, a ne primjenjuju se svi norveški zakoni. Izvorno ograničen na devet država potpisnica, preko 40 je sada potpisnica sporazuma. Građani bilo koje zemlje potpisnice mogu se naseljavati u arhipelagu. Arhipelag Svalbard postao je dio Norveške Zakonom o Svalbardu iz 1925. Od ovog datuma bila je regija Norveške, s guvernerom imenovanim od Norveške. administrativno središte Longyearbyena. Ograničenja uvođenja određenih norveških zakona navedena su u Spitsbergenskom ugovoru.

Reljef
Reljef Spitsbegena se po ničemu značajnom ne razlikuje od ostatka Norveške. Brojni fjordovi, strme obale i poprilično nepristupačna unutrašnjost su glavne prepreke prometu. Planine okrenute prema zapadu su djelo Kaledonske orogeneze što ga svrstava u stara područja Europe.

Vlada
Svalbardskim ugovorom iz 1920. uspostavljen je potpuni norveški suverenitet nad Svalbardom. Svih 40 zemalja potpisnica ugovora imaju pravo na komercijalne aktivnosti na arhipelagu bez diskriminacije, iako su sve aktivnosti podložne norveškom zakonodavstvu. Sporazum ograničava pravo Norveške na prikupljanje poreza na financiranje usluga na Svalbardu. Spitsbergen je demilitarizirana zona jer sporazumom zabranjuje osnivanje vojnih postrojenja. Sporazum zahtijeva da Norveška zaštiti prirodni okoliš. Otokom upravlja guverner Svalbarda, koji je odgovoran kao guverner županije i šef policije, kao i ovlasti date od izvršne vlasti. Iako je Norveška dio Europskog gospodarskog prostora (EEA) i Schengenskog sporazuma, Svalbard nije dio Schengenskog prostora niti EEA.

Stanovnicima Spitsbergena ne trebaju vize za Schengen, ali zabranjeno im je dolazak do Svalbarda iz kontinentalne Norveške bez njih. Ljudi bez sredstava za dohodak guverner može odbiti kao stanovnike. Građani bilo koje zemlje potpisnice ugovora mogu posjetiti otok bez vize. Rusija zadržava konzulat u Barentsburgu.

Populacija
2009. godine Spitsbergen je imao 2.753 stanovnika, od čega su 423 bili ruskog i ukrajinskog porijekla, a 322 su bile ostali ne-Norvežani koji su živjeli u norveškim naseljima. Najveće ne-norveške grupe u Longyearbyenu u 2005. bile su iz Tajlanda, Švedske, Danske, Rusije i Njemačke. Spitsbergen spada među najsigurnija mjesta na Zemlji, bez ikakvog kriminala.

Longyearbyen je najveće naselje na otoku, sjedište guvernera i jedini uključeni grad. Sadrži bolnicu, osnovnu i srednju školu, sveučilište, sportski centar s bazenom, knjižnicom, kulturnim centrom, kinom, autobusni prijevoz, hotele, banku, i nekoliko muzeja. Novine Svalbardposten izlaze tjedno. Na Longyearbyenu ostaje samo mali dio rudarske aktivnosti; umjesto toga, radnici putuju u Sveagruva (ili Svea) gdje dućan Norske upravlja rudnikom. Sveagruva je spavački grad, a radnici svakodnevno putuju iz Longyearbyena.

Od 2002. godine Vijeće zajednice Longyearbyen imalo je iste odgovornosti općine, uključujući komunalne usluge, obrazovanje, kulturne objekte, vatrogasne postrojbe, ceste i luke. Usluge skrbi i njege nisu dostupne, niti su na raspolaganju usluge socijalne skrbi. Stanovnici Norveške zadržavaju mirovinska i zdravstvena prava kroz svoje kopnene općine. Bolnica je dio Sveučilišne bolnice sjeverne Norveške, dok zračnu luku upravlja državni Avinor. Ny-Ålesund i Barentsburg su gradovi tvrtke sa svom infrastrukturom u vlasništvu Kings Bay-a i Arktikugola. Ostale javne službe s prisutnošću na Svalbardu su Norveška rudarska uprava, Norveški poljski institut, Norveška porezna uprava i Crkva u Norveškoj. Svalbard je podređen Okružnom sudu Nord-Troms i Apelacionom sudu Hålogaland, oba smještena u Tromsøu.

Ny-Ålesund je trajno naselje koje se u potpunosti temelji na istraživanjima, nekada rudarski grad. Iako u selu postoji neki turizam, norveške vlasti ograničavaju pristup postolju kako bi umanjile utjecaj na znanstveni rad. U Ny-Ålesundu zimi živi 35, a ljeti 180 stanovnika. Poljska upravlja poljskom polarnom stanicom u Hornsundu, s deset stalnih stanovnika.

Barentsburg je jedino preostalo rusko naselje, nakon što je Pyramiden napušten 1998. Tvornički grad, sve tvrtke su u vlasništvu Arktikugola, koji upravlja rudnikom ugljena. Pyramiden je građen isto; oba grada su izgrađene u tipičnom sovjetskom stilu.

Ekonomija
Tri glavne industrije na Spitsbergenu su vađenje ugljena, turizam i istraživanje. U 2007. godini u rudarskom je sektoru radilo 484 osobe, u turističkom sektoru 211 ljudi, a u sektoru obrazovanja 111 ljudi. Iste godine je rudarstvo ostvarilo prihod od 2.008 milijuna norveških kruna, turizam 317 milijuna norveških kruna, a istraživanje 142 milijuna norveških kruna. U 2006. prosječni prihod za ekonomski aktivne ljude bio je 494.700 NOK - 23% veći nego na kopnu. Gotovo svi posjedi su u vlasništvu različitih poslodavaca i institucija, a iznajmljuju se njihovim zaposlenicima; postoji samo nekoliko kuća u privatnom vlasništvu, od kojih su većina rekreacijske kabine. Zbog toga je gotovo nemoguće živjeti na Spitsbergenu bez rada za etabliranu ustanovu.

Od preseljenja Spitsbergena početkom 20. stoljeća, vađenje ugljena bila je dominantna trgovačka aktivnost. Trgovina Norske, podružnica norveškog Ministarstva trgovine i industrije, upravlja Svea Nordom u Sveagruvi i Rudnikom 7 u Longyearbyenu. Prva je proizvela 3,4 milijuna tona u 2008, dok druga šalje 35% svoje proizvodnje u elektranu Longyearbyen. Od 2007. godine nije bilo značajnog miniranja ruskog državnog Arktikugola u Barentsburgu. Prethodno je bilo neko probno bušenje nafte na kopnu, ali to nije dalo dovoljno rezultata da opravda stalni rad. Norveške vlasti ne dopuštaju aktivnosti kopna nafte na moru iz ekoloških razloga, a zemlja, na kojoj je prethodno testirano, zaštićena je kao prirodni rezervati ili nacionalni parkovi.

Spitsbergen je povijesno bio baza i za kitolov i za ribolov. Norveška je zatražila 20000 nautičkih milja (370 km; 230 mi) ekskluzivne gospodarske zone (EEZ) oko Svalbarda 1977, Norveška zadržava restriktivnu ribarstvenu politiku u zoni, a tvrdnje osporava Rusija. Turizam je usmjeren na okoliš i usredotočen je na Longyearbyen. Aktivnosti uključuju planinarenje, vožnja kajakom, šetnje pećinama ledenjaka, skutera za snijeg i safari za pse. Brodovi za krstarenje stvaraju značajan dio prometa, uključujući zaustavljanja oba offshore plovila i ekspedicijska krstarenja koja počinju i završavaju u Svalbardu. Promet je snažno koncentriran između ožujka i kolovoza; noćenja u četvrtom su sestru uvećala od 1991. do 2008., kada je bilo 93.000 noćenja gostiju.

Istraživanje središta Svalbarda je na Longyearbyenu i Ny-Ålesundu, najpristupačnijim područjima na visokom Arktiku. Norveška daje dozvolu bilo kojoj državi da provede istraživanja na Svalbardu, što rezultira poljskom polarnom stanicom, indijskom stanicom Himadri i kineskom stanicom Arktička žuta rijeka, te ruskim postrojenjima u Barentsburgu. Sveučilišni centar u Svalbardu u Longyearbyenu nudi studentima dodiplomski, diplomski i postdiplomski studij za 350 studenata različitih arktičkih znanosti, posebno biologije, geologije i geofizike. Pružaju se tečajevi za dopunu studija na matičnim sveučilištima; ne postoje školarine, a tečajevi se održavaju na engleskom jeziku, a norveški i inozemni studenti su podjednako zastupljeni. Svalbard Global Seed Vault je spremište svih vrsta biljaka na svijetu u slučaju njihovog izumiranja. Suradnjom između norveške vlade, trezor je urezan u stijenu u blizini Longyearbyena, održavajući ga na prirodnoj temperaturi od -6 ° C (21 ° F) i hlađenje sjemena na -18 ° C (0 ° F) ). Svalbardski podmorski kablovski sustav je optička linija dužine 1440 km (890 milja) od vlaka od Svalbarda do Harstada, potrebna za komunikaciju s polarnim orbitirajućim satelitom preko satelitske stanice Svalbard i instalacija u Ny-Ålesundu.

Promet
Unutar Longyearbyena, Barentsburga i Ny-Ålesunda postoje cestovni sustavi, ali oni se ne povezuju. Terenski motorni prijevoz zabranjen je na golom terenu, ali se motorne sanjke intenzivno koriste tijekom zime - i za komercijalne i rekreacijske aktivnosti. Prijevoz iz Longyearbyena u Barentsburg (45 km ili 28 milja) i Pyramiden (100 km ili 62 milje) moguć je motornim sanjkama tijekom zime ili brodom tijekom cijele godine. Sva naselja imaju luke, a Longyearbyen ima autobusni sustav.

Zračna luka Svalbard, Longyear, udaljena 3 kilometra od Longyearbyena, jedina je zračna luka koja nudi zračni prijevoz za otok. Scandinavian Airlines ima dnevne redovite letove za Tromsø i Oslo; postoje i neregularne charter usluge u Rusiju. Lufttransport pruža redovne korporativne usluge najma od Longyearbyena do zračne luke Ny-Ålesund i zračne luke Svea za Kings Bay i trgovinu Norske; ti letovi općenito nisu dostupni javnosti. U Barentsburgu i Pyramidenu postoje heliporti.

Klima
Otok ima arktičku klimu. Sjeveroatlantska morska struja mijenja Spitsbergensku temperaturu, posebno tokom zime, tako da Svalbardsko otočje ima do 20 °C (36 °F) topliju zimi temperature od Rusije i Kanade koje su na sličnoj geografskoj širini. Ovo omogućuje putuvanje oko otoka kroz skoro cijelu godinu. Unutrašnjost fjordova, zaklonjena planinama, ima niže temperature negu obala. Na jugu Spitsbergena, temperatura je malo viša od krajnjeg sjevera i zapada. Tokom zime, temperaturna razlika između juga i sjevera je tipično 5 °C (9 °F), dok oko 3 °C (5 °F) ljeti. Padaline su česte, ali padaju u malim količinama, obično manje od 400 milimetara godišnje u zapadnom Spitsbergenu. Više kiše padne na nenaseljenu istočnu stranu, gdje godišnje može biti više od 1,000 milimetara.

Spitsbergen je novije vrijeme jako pogođen klimatskim promjenama te prema istraživanjima Longyearbyen je grad s najvećim klimatskim promjenama u zadnje vrijeme.

Priroda
Na otoku naseljavaju samo tri kopnene vrste sisavaca: arktička lisica, Svalbardov gmaz i slučajno uvedena južna voluharica, koja se nalazi samo u Grumantu.  Pokušaji uvođenja arktičkog zeca i mošusa nisu uspjeli. Postoji petnaest do dvadeset vrsta morskih sisavaca: uključujući kitove, delfine, tuljane, morževe i polarne medvjede.

Polarni medvjedi su ikonski simbol Spitsbergena i jedna od glavnih turističkih atrakcija. Iako su zaštićene, osobe koje idu izvan naselja moraju nositi pušku da ubiju polarne medvjede u samoobrani. Svalbardski jelen (R. tarandus platyrhynchus) izrazita je podvrsta. Iako je prethodno gotovo izumro, dozvoljen je lov i na njega i na arktičku lisicu.

Na Spitsbergenu se nalazi 30-ak vrsta ptica, od kojih je većina selidbena. Barentsovo more jedno je od područja na svijetu s najviše morskih ptica, a oko 20 milijuna ih se prebrojava tijekom ljeta.  Šesnaest vrsta nalazi se na IUCN-ovom Crvenom popisu. Posebno su Storfjorden i Nordvest-Spitsbergen važna uzgajališta morskih ptica.

Ostaci Predatora X iz jurskog razdoblja otkriveni su 2008. To je najveći morski gmizavac iz doba dinosaura koji je ikada pronađen. Svalbard ima permafrost i tundru, s niskom, srednjom i visokom arktičkom vegetacijom. Na arhipelagu je pronađeno 165 vrsta biljaka. Vegetacija imaju samo ona područja koja odmrzavaju ljeti. Vegetacija je najzastupljenija u zemlji Nordenskiöld, oko Isfjordena (u tom fjordu je Longyearbyen). Iako ima malo oborina, što otoku daje stepsku klimu, biljke i dalje imaju dobar pristup vodi jer hladna klima smanjuje isparavanje. Sezona rasta vrlo je kratka i može trajati samo nekoliko tjedana.

Postoji šest nacionalnih parkova na Spitsbergenu: Indre Wijdefjorden, Nordenskiöld Land, Nordre Isfjorden Land, Nordvest-Spitsbergen, Sassen-Bünsow Land i Sør-Spitsbergen. Na otoku se nalazi i zaštićeno područje geotopa Festningen; dio sjeveroistočne obale je dio su prirodnog rezervata Nordaust-Svalbard. Svi ljudski tragovi koji potječu od prije 1946. automatski su zaštićeni. Svalbard se nalazi na norveškoj probnoj listi za imenovanje UNESCO-ove Svjetske baštine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Stranice svalbardskog guvernera

Norveški otoci u Arktičkom oceanu
Svalbard
Otoci u Grenlandskom moru

Spitsbergen


National Videnskabsetisk Komité er en uafhængig myndighed under Sundheds- og Ældreministeriet.
I henhold til Lov om et videnskabsetisk komitésystem og behandling af sundhedsvidenskabelige forskningsprojekter skal alle sundhedsvidenskabelige forskningsprojekter godkendes af en videnskabsetisk komité, før forsøget går i gang.

Den forsøgsansvarlige skal anmelde forskningsprojektet til den regionale komité for det område, hvor den forsøgsansvarlige arbejder.

Referencer

Forskningsorganisationer
Sundheds- og Ældreministeriet

Videnskabsetisk komité


Johannes Wilhelm Otto Dahms (* 2. Dezember 1859 in Lübeck; † 27. Januar 1939 ebenda) war ein deutscher Buchdrucker, Verleger und Publizist.

Leben
Der Sohn eines Lübecker Stuhlmachers verlebte sein ganzes Leben im Schatten der Marienkirche. Seine Wiege stand in der Fleischhauerstraße, sein Berufsleben verbrachte er in der Königsstraße und seine Häuslichkeit befand sich ebenfalls in der Fleischhauerstraße.

Mit 14 Jahren trat er 1874 als Lehrling in die Buchdruckerei Gebrüder Borchers, der er sein Leben lang treu bleiben sollte, ein. Nach seiner Lehrzeit arbeitete er als Gehülfe unter stetiger Vervollkommnung seiner Kenntnisse weiter. Nach wenigen Jahren wurde er zur Führung des Abonnements- und Inseratswesens ins Kontor berufen.

Das alte Adresshaus an der Königstraße Ecke Hundestraße wurde 1885 verlassen und das neue in der Königstraße 46 bezogen. Deren Geschäftsräume wurden durch Um- und Durchbauten vergrößert und  um die Grundstücke 44 und 46a erweitert.

Im Jahre 1890 wurde ihm die Leitung des Technischen Betriebs und in Verbindung damit die Reorganisation des Druckereibetriebes übertragen. Als Johs. Geertz durch schwere Krankheit sein Amt als Oberleiter nach 16 Jahren am 1. Juli 1890 niederlegte, trat Dahms an seine Stelle.

Als Geschäftsführer und Prokurist der Firma rief er die Vaterstädtischen Blätter ins Leben.

Aus dem Amtsblatt, den Lübeckischen Anzeigen, welches ursprünglich nur die Bekanntmachungen des Senats und Anzeigen bot, wurde eine angesehene und besonders in Handelskreisen beliebte Tageszeitung mit einer täglichen Morgen- und Abendausgabe.

In seinem Nachruf in den Lübeckischen Blättern im Februar 1939 wird der Niedergang und die Auflösung der Firma im Jahr der Machtergreifung erwähnt. Die Leitung einer großen auswärtigen Zeitung, die ihm auf Vermittlung des Senators Emil Possehl angetragen wurde, schlug er aus Liebe zu seiner Vaterstadt aus.

Durch seine berufliche Stellung war es ihm möglich, sich für das heimatliche Schriftentum einzusetzen. 1896 gründete er die wöchentlich den Lübeckischen Anzeigen beigegebenen Vaterstädtischen Blätter. Diesen stand ein großer Stab von Sachkennern zur Seite.

Daneben verlegte er eine große Anzahl von eigenständigen Arbeiten auf dem Gebiet der Heimatgeschichte. 1896 gehörte er zu denen, die im Jahre nach der Deutsch-Nordische Handels- und Industrie-Ausstellung den Verein zur Hebung des Fremdenverkehrs gründeten. Dessen Vorstand sollte Dahms über 30 Jahre angehören. Bereits vor dem Krieg entstand mit seiner Hilfe der Deutsch-Nordische Verkehrsverband der nach dem Kriege zum Lübecker Verkehrsverband wurde.

Er war Mitglied im Haus- und Grundbesitzerverein, im Lübecker Schwimmverein, dem Lübecker Kunstverein und stand in der Gewerbegesellschaft mehrere Jahre an führender Stelle. Über zehn Jahre war er der Vorsitzende der im Reuterkrug vor oftmals über 2000 Besuchern stattfindenden Volksbildungsabende. Diese fanden ihr Ende, als der Reuterkrug 1904 abbrannte.

1901 wurde er in die Lübecker Bürgerschaft gewählt, welcher er zwölf Jahre angehören sollte.

In den Kirchenvorstand von St. Marien, dessen Kirchenchor er von 1870 bis 1874 angehörte, wurde Dahms 1898  gewählt. Seit 1919 hatte er dessen Vorsitz inne und gehörte somit dem Kirchentag, der spätere Kirchenrat, an. Als solcher enthüllte er am Totensonntag des Jahres 1929 das Ehrenmal der Sankt Marien-Gemeinde auf dem Marienkirchhof mit den Worten:

Als 1908 das Luftschiff bei Echterdingen notlandete, war er es, der die Sammlung für eine Zeppelinspende in Deutschland in die Wege leitete. Als einer der ersten stellte ihm der Senator Possehl hierfür 100.000 ℳ zur Verfügung. Den ersten Ertrag der Sammlung überbrachte Dahms dem Grafen Zeppelin persönlich.

Während des Kriegs nahm er sich der Verwundeten an und veranstaltete mehrmals in der Woche Führungen für diese durch die Hansestadt. Im Laufe der Jahre entstand hierfür ein Führungsausschuss dem sich Dahms bis zuletzt widmete. Das Verdienstkreuz für Kriegshilfe wurde ihm 1917 verliehen.

Im Jahre 1924 feierte Wilhelm Dahms im Saal der Gesellschaft zur Beförderung gemeinnütziger Tätigkeit sein 50-jähriges Berufsjubiläum.

Quellen
 Festschrift der Gebrüder Borchers, Lübeck 1901
 Lübeckische Anzeigen
 Lübeckische Blätter
 Vaterstädtische Blätter

Weblinks

Einzelnachweise

Publizist
Chefredakteur
Verleger (19. Jahrhundert)
Verleger (20. Jahrhundert)
Mitglied der Bürgerschaft (Lübeck)
Deutscher
Geboren 1859
Gestorben 1939
Mann

Wilhelm Dahms


Hamilton County er navnet på 10 counties i USA, de 8 er opkaldet efter Alexander Hamilton, den første amerikanske finansminister:

 Hamilton County, Florida
 Hamilton County, Illinois
 Hamilton County, Indiana
 Hamilton County, Iowa (opkaldet efter William W. Hamilton, præsident for Iowa statssenat)
 Hamilton County, Kansas
 Hamilton County, Nebraska
 Hamilton County, New York
 Hamilton County, Ohio
 Hamilton County, Tennessee
 Hamilton County, Texas (opkaldt efter James Hamilton Jr., guvernør for South Carolina fra 1830 til 1832)

Se også
 Hamilton County Fair (flertydig)

Hamilton County


Diedrichshagen er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Landhagen i den nordvestlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Diedrichshagen er beliggende omkring otte kilometer sydøst for centrum af Greifswald. I kommunen ligger ud over Diedrichshagen, landsbyen Guest. Bundesstraße B 109 går gennem kommunen. Jernbanen Berlin–Angermünde–Stralsund gennemskærer kommunens område mod vest, men nærmeste station er i Greifswald. Parallelt med B 109 gik fra 1897 til 1945 lokalbanen Greifswald-Wolgast.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Landhagen
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Diedrichshagen


Tottenham Hotspur Football Club, yaygın olarak bilinen adıyla Tottenham () ya da Spurs, Kuzey Londra'da kurulmuş profesyonel bir İngiliz futbol kulübü. Premier League'de mücadele etmektedir. Tottenham Hotspur Stadyumu 2019'da açılıncaya kadar Wembley Stadyumu, 2018-19 sezonunda kulübün iç saha maçlarına ev sahipliği yapmaktaydı. Kulübün eski stadyumu White Hart Lane, aynı yerde yeni bir stadyum inşa etmek için yıkıldı. Kulübün antrenman sahaları Londra Enfield Bölgesi'ndeki Bulls Cross'taki Hotspur Yolu'nda yer almaktadır.

Tottenham, İngiltere'de 20. yüzyılın içinde 1960-61 sezonunda, hem ligi hem kupayı kazanmayı başarmış ilk takımdır. 1963 yılında da UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kazanarak Avrupa'da kupa kazanan ilk İngiliz takımı olmuştur. 1970'lerde iki kez EFL Cup'ı ve 1972'de de yeni adıyla ilk UEFA Kupası'nı kazanmışlardır. 1980'lerde Spurs, birçok kupa kazanmıştır: iki kez FA Cup, bir kez FA Community Shield ve 1983-84 sezonunda UEFA Kupası. 1990'larda FA Cup ve Lig Kupası'nı kazanmışlardır. 2008'de Lig Kupası'nı bir kez daha kazanmışlardır, böylece her on yılda en az bir kez bu kupayı kazanmış oldular. Bu, sadece Manchester United tarafından gerçekleştirilmiş bir başarıydı.

Kulübün Latince motto'su Audere est Faceredir (Türkçe: Cesaret etmek yapmaktır). Amblemi bir futbol topuna tünemiş horozdur. Kulüp, yakın komşusu olan Arsenal ile uzun bir tarihe sahip olan bir rekabet içindedir, bu iki takım arasındaki maçlar Kuzey Londra Derbisi olarak bilinir.

 Kulüp tarihi

 Kuruluş ve ilk yıllar (1882-1908)
Başlangıçta Hotspur Futbol Kulübü olarak adlandırılan kulüp, 5 Eylül 1882'de Bobby Buckle liderliğindeki bir grup öğrenci tarafından kuruldu. Hotspur Kriket Kulübü'nün üyesiydiler ve futbol kulübü kış aylarında spor yapmak için kuruldu. Bir yıl sonra öğrenciler, kulübün ilk başkanı ve saymanı olan All Hallows Kilisesi'nde İncil dersi öğretmeni John Ripsher'den kulüple ilgili yardım istediler. Ripsher, kulübün oluşum yıllarında çocuklara yardım etti ve onları destekledi, yeniden organize oldu ve kulüp için tesisler buldu. Nisan 1884'te, görevi yanlışlıkla Kuzey Londra'ya teslim edilen Hotspur adlı başka bir Londra kulübüyle karıştırılmaması için kulübün adı ''Tottenham Hostpur Futbol Kulübü'' olarak değiştirildi. Kulübün takma adları arasında ''Spurs'' ve ''Lilywhites'' yer alır.

İlk yıllarda, kuzey Londra tarafı kendi aralarında ve diğer yerel kulüplere karşı hazırlık maçları oynadı. Kaydedilen ilk maç 30 Eylül 1882'de, Hotspur'un 2-0 kaybettiği Radicals adlı yerel bir takıma karşı oynandı. Takım, London Association Cup'ta ilk kupa karşılaşmasını oynadı ve 17 Ekim 1885'te bir şirketin St. Albans adlı fabrika takımına karşı ilk rekabetçi maçını 5-2 kazandı. Kulübün fikstürleri yerel halkın ilgisini çekmeye başladı ve kendi sahasındaki maçlarda seyirci artmaya başladı. 1892'de ilk kez kısa ömürlü Southern Alliance adlı bir ligde oynadılar.

Kulüp, 20 Aralık 1895'te profesyonel oldu ve 1896 yazında Güney Ligi'nin Birinci Ligine (o sırada üçünü kademe) kabul edildi. 2 Mart 1898'de kulüp aynı zamanda bir limited şirket olan Tottenham Hotspur Football and Athletic Company oldu. Kısa bir süre sonra Frank Brettell, Spurs'ün ilk menajeri oldu ve bir yıl sonra Bretell ayrıldığında oyuncu-menajerlik görevini devralan John Cameron ile sözleşme imzalandı. Cameron, Spurs üzerinde önemli bir etkiye sahip olacak ve kulübün ilk kupası olan 1899-1900 sezonunda Güney Ligi şampiyonluğunu kazanmasına yardımcı olacaktı. Ertesi yıl Spurs, ilk maç 2-2 berabere bittikten sonra final tekrarında Sheffield United'ı 3-1 yenerek 1901 FA Kupası'nı kazandı. Bunu yaparak, 1888'de Futbol Ligi'nin kurulmasından bu yana bu başarıyı eden tek Lig dışı kulüp oldular.

 Futbol Ligi'ndeki ilk on yıllar (1908-1958)

1908'de kulüp, Football League Second Division'a seçildi ve ilk sezonunda ligi ikinci bitirerek First Division'a yükseldi. 1912'de Peter McWilliam yönetici oldu; Tottenham, Birinci Dünya Savaşı nedeniyle futbolun askıya alındığı 1914-15 sezonunu son sırada tamamladı. Spurs savaştan sonra lig futbolunun yeniden başlaması üzerine ikinci lige düştü, ancak 1919-20 sezonunda şampiyon olarak hızlıca birinci lige döndü.

23 Nisan 1921'de McWilliam, FA Cup finalinde Wolverhampton Wanderers'ı 1-0 yenerek Spurs'e ikinci FA Kupasını kazandırdı. Spurs 1922'de ligde Liverpool'un ardından ikinci oldu, ancak sonraki beş sezonu orta sıralarda bitirecekti. Spurs, McWilliam ayrıldıktan sonra 1927-28 sezonunda küme düştü. 1930'ların ve 40'ların çoğunda Spurs, 1933-34 ve 1934-35 sezonlarında birinci lige kısa bir dönüş dışında, ikinci ligde zayıf kaldı.

Eski Spurs oyuncusu Arthur Rowe, 1949'da teknik direktör oldu. Rowe, ''it ve koş'' olarak bilinen ve menajerliğinin ilk yıllarında başarılı olduğunu kanıtlayan bir oyun tarzı geliştirdi. 1949-50 sezonunda ikinci ligi zirvede bitirdikten sonra takımı First Division'a geri çıkardı. Görevde olduğu ikinci sezonunda Tottenham, 1950-51 sezonunu ligin zirvesinde tamamlayarak ilk üst düzey lig şampiyonluğunu kazandı. Rowe, kulübü yönetmekten kaynaklanan stres kaynaklı bir hastalık nedeniyle Nisan 1955'te istifa etti. Ayrılmadan önce, Spurs'un en ünlü oyuncularından biri olan ve Tottenham'dayken FWA Yılın Futbolcusu ödülünü iki kez kazanan Danny Blanchflower ile anlaştı.

 Bill Nicholson ve zafer yılları (1958-1974)
Bill Nicholson, Ekim 1958'de menajerlik görevini devraldı. Kulübün en başarılı menajeri oldu ve 1960'ların başında takımı üç sezon üst üste büyük kupa başarısı kazandırdı; 1961'de duble yaptı, 1962'de FA Cup  ve 1963'te Kupa Galipleri Kupasını kazandı. Nicholson, 1959'da çift kupa kazanan iki etkili oyuncu olan Dave Mackay ve John White ile 1961'de İngiliz futbolunun en üst kademesinin en üretken golcüsü olan Jimmy Greaves ile sözleşme imzaladı.

1960-61 sezonu 11 galibiyet serisiyle başladı, ardından bir beraberlik ve dört galibiyet daha geldi, o zamanlar İngiliz futbolunun en üst kademesinde şimdiye kadarki en iyi başlangıç olarak kayıtlara geçti. Şampiyonluk, 17 Nisan 1961'de, ikinci sıradaki Sheffield Wednesday'i kendi sahasında 2-1 yendikleri maç ile geldi. Duble, Spurs'un 1961 FA Cup finalinde Leicester City'yi 2-0 yenmesiyle elde edildi. Bu duble, 20. yüzyılın ilk dublesiydi ve Aston Villa'nın 1897'de başarıya ulaşmasından bu yana ilk dubleydi. Sonraki yıl Spurs, 1962 FA Cup finalinde Burnley'i yenerek arka arkaya FA Cup'ı kazandı.

15 Mayıs 1963'te Tottenham, finalde Atletico Madrid'i 5-1 yenerek 1962-63 Avrupa Kupa Galipleri Kupası'nı kazanarak Avrupa kupası kazanan ilk İngiliz takımı oldu. Spurs ayrıca Martin Chivers, Pat Jennings ve Steve Perryman'ın da dahil olduğu yeniden oluşturulmuş bir takımla 1971-72 UEFA Kupası'nı kazanarak iki farklı Avrupa kupasını kazanan ilk İngiliz takımı oldu. Ayrıca 1967'de FA Cup'ı, iki Lig Kupası'nı (1971 ve 1973'te) kazandılar. Nicholson, kulüpte teknik direktör olarak geçirdiği 16 yılda toplamda sekiz büyük kupa kazandı.

 Burkinshaw'dan Venables'e (1974-1992)

Spurs, 1970'lerin başındaki başarıların ardından bir düşüş dönemine girdi ve Nicholson, 1974-75 sezonuna kötü bir başlangıç yaptıktan sonra istifa etti. Takım daha sonra 1976-77 sezonunun sonunda teknik direktör Keith Burkinshaw ile küme düştü. Burkinshaw, Glenn Hoodle'ın yanı sıra iki Arjantinli, Osvaldo Ardiles ve Ricardo Villa'nın da dahil olduğu bir takım kurarak kulübü hızlı bir şekilde birinci lige geri çıkardı. Burkinshaw'ın yeniden kurduğu takım 1981 ve 1982'de FA Cup'ı ve 1984'te UEFA Kupası'nı kazandı.

1980'ler, White Hart Lane'de yeni bir yeniden geliştirme aşamasının yanı sıra yönetim değişikliği ile başlayan bir değişim dönemiydi. Irving Scholar kulübü devraldı ve daha ticari bir yöne taşıdı, İngiliz futbol kulüplerinin ticari işletmelere dönüşmesinin başlangıçıydı. Kulüpteki borç yeniden yönetimin değişmesine yol açacaktı ve Terry Venables, Tottenham Hotspur plc'nın kontrolünü ele geçirmek için Haziran 1991'de iş adamı Alan Sugar ile birlikte çalıştı. 1987'de teknik direktör olan Venables, Paul Gascoigne ve Gary Lineker gibi oyuncularla sözleşme imzaladı. Venables yönetiminde Spurs, 1991 FA Cup'ı kazandı ve sekiz kez bu kupayı kazanan ilk kulüp oldu.

 Premier Lig futbolu (1992-günümüz)
Tottenham, Futbol Birliği'nin onayıyla oluşturulan ve İngiliz futbolunun en üst ligi olan Football League First Division'ın yerini alan Premier Lig'in kurulması için baskı yapan beş kulüpten biriydi. Teddy Sheringham, Jürgen Klinsmann ve David Ginola gibi bir dizi yönetici ve oyuncuya rağmen, 2000'lerin sonlarına kadar Premier Lig'de uzun bir süre boyunca, Spurs çoğu sezonu birkaç kupa kazanarak orta sıralarda tamamladı. 1999'da George Graham altında ve yine 2008'de Juande Ramos altında Lig Kupası'nı kazandılar. Gareth Bale ve Luka Modric gibi oyuncularla Harry Redknapp altında performans arttı ve kulüp 2010'ların başında ilk beşte yer aldı.

Şubat 2001'de Sugar, Spurs'teki hissesini Joe Lewis ve Daniel Levy tarafından yönetilen ENIC Sports plc'ye sattı ve başkan olarak istifa etti. Lewis ve Levy sonunda kulübün %85'ine sahip olacaktı ve Levy kulübün yönetiminden sorumlu olacaktı. Baş antrenör olarak 2014 ile 2019 yılları arasında görev yapan Mauricio Pochettino'yu atadılar. Spurs, Pochettino yönetiminde 2016-17 sezonunu ikinci bitirerek 1962-63 sezonundan bu yana bir ilke imza attı. Kulübün ilk UEFA Şampiyonlar Ligi finali olan 2019'da UEFA Şampiyonlar Ligi finaline yükselsede finalde Liverpool'a 2-0 kaybederek kupayı kıl payı kazanamadılar. Pochettino, Kasım 2019'da 2019-20 sezonuna kötü bir başlangıç yaptıktan sonra kovuldu ve yerine Jose Mourinho geldi. Ancak Mourinho'nun görev süresi sadece 17 ay sürdü; Nisan 2021'de görevden alındı ve yerine 2020-21 sezonunun geri kalanında geçici baş antrenör Ryan Mason geldi. Nuno Esprito Santo, 30 Haziran 2021'de 2021-22 sezonunun yeni teknik direktörü olarak atandı. Ancak görevde sadece 4 ay kaldıktan sonra görevden alındı ve yerine Antonio Conte geldi.

 Takım kadrosu

 Kiralık gidenler

 Başarıları
 Premier LeagueŞampiyon (2): 1950-51, 1960-61
 FA Cup
Şampiyon (8): 1901, 1920-21, 1960-61, 1961-62, 1966-67, 1980-81, 1981-82, 1990-91
 EFL CupŞampiyon (4): 1970-71, 1972-73, 1998-99, 2007-08
İkinci (4): 1981-82, 2001-02, 2008-09, 2014-15
 FA Community ShieldŞampiyon (7): 1921, 1951, 1961, 1962, 1967, 1981, 1991
 UEFA Avrupa LigiŞampiyon (2): 1971-72, 1983-84UEFA Kupa Galipleri KupasıŞampiyon (1): 1962-63UEFA Şampiyonlar Ligi Finalist (1):'' 2018-19

Forma Üreticileri ve Sponsorlar

Forma Üreticileri
• 2009-2012: Puma

• 2012-2017 : Under Armour

• 2017-:Nike

Sponsorlar
• 2011-2013: Aurasma

• 2013-2014: Hp

• 2014-: AIA

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tottenham Hotspur

İngiltere'deki futbol kulüpleri
Londra'daki futbol kulüpleri
Premier League kulüpleri
FA Cup şampiyonları
EFL Cup şampiyonları
UEFA Kupası şampiyonları
1880'lerde İngiltere'de kurulan oluşumlar
1882'de Birleşik Krallık'ta kurulan oluşumlar
1882'de kurulan futbol kulüpleri
1882'de kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

Tottenham Hotspur FC


Uranophora este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Uranophora albimaculata
 Uranophora albipalpis
 Uranophora albiplaga
 Uranophora albipuncta
 Uranophora alterata
 Uranophora apicalis
 Uranophora argentiflua
 Uranophora atalanta
 Uranophora atricincta
 Uranophora banghaasi
 Uranophora bipunctata
 Uranophora borealis
 Uranophora broadwayi
 Uranophora castra
 Uranophora cauca
 Uranophora chalybea
 Uranophora chejelia
 Uranophora choana
 Uranophora cincticollis
 Uranophora conchyliata
 Uranophora cordigera
 Uranophora cortes
 Uranophora entomistis
 Uranophora euchloa
 Uranophora eucyane
 Uranophora felderi
 Uranophora fenestrata
 Uranophora flammans
 Uranophora flaviceps
 Uranophora flavomaculata
 Uranophora guatemalena
 Uranophora haitiensis
 Uranophora hoppi
 Uranophora hyporhoda
 Uranophora iridis
 Uranophora jinx
 Uranophora lelex
 Uranophora lena
 Uranophora leucotela
 Uranophora levata
 Uranophora lisita
 Uranophora maranhaonis
 Uranophora melinda
 Uranophora metamela
 Uranophora munda
 Uranophora nigrorufa
 Uranophora ockendeni
 Uranophora pseudolelex
 Uranophora quadrimaculata
 Uranophora quadristrigata
 Uranophora rabdonata
 Uranophora romani
 Uranophora sanguicincta
 Uranophora splendida
 Uranophora subflavescens
 Uranophora superba
 Uranophora terminalis
 Uranophora unifascia
 Uranophora walkeri
 Uranophora venezuelensis

Referințe

Legături externe

Uranophora

Uranophora


الآسيّات  هي  من النباتات تتبع فوق رتبة الوردونات من  الوردانية. تضم فصائل مثل الفصيلة الآسية ومن أشهر النباتات التي تتبعها الكينا والآس والجوافة.

التصنيف
 الآسيّة
 القمبريطية
 الأخدرية
 الأخدراوات
 الخثرية
 الفوتشية

انظر أيضا
 البلوطيات
 الحرابيات
 الحماضيات
 الخبازيات

مراجع

آسيات
رتب كاسيات البذور
آسيات
آسيات

نباتات أسترالاسيا

آسيات


Maja Jakobsen (født 28. marts 1990 i Raufoss) er en norsk håndboldspiller, der spiller for Storhamar HE. Hun kom til klubben i 2019. Hun har tidligere optrådt for danske Odense Håndbold og Byåsen IL i hjemlandet.

Hun fik debut på det norske A-landshold i 2012 og deltog også under EM i håndbold 2014 i Ungarn/Kroatien.

Jakobsen blev kåret til sæsonens bedste højre back i REMA 1000-ligaen i sæsonen 2020/21.

Hun er desuden kærester med tidligere fodboldspiller bosnisk-hercegovinsk Eldar Hadžimehmedović, med hvem hun også har to børn med.

Eksterne henvisninger

 Spillerprofil - HCO

Noter

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Byåsen IL
Håndboldspillere fra HC Odense
Håndboldspillere fra Storhamar Håndball

Maja Jakobsen


Das U.S. Post Office Anniston ist eine Filiale des United States Postal Service in Anniston (Alabama). Es wurde 1904 im Stil der Beaux-Arts-Architektur erbaut und wird seit dem 13. November 1976 im National Register of Historic Places geführt.

Weblinks

Einzelnachweise

Anniston
Anniston (Alabama)
Denkmal im National Register of Historic Places (Alabama)
Bauwerk im Calhoun County (Alabama)
Erbaut in den 1900er Jahren
Anniston
Bauwerk des Historismus in den Vereinigten Staaten

U.S. Post Office Anniston


Podsavezna nogometna liga Vukovar (također i kao Liga Nogometnog podsaveza Vukovar) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1965./66.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "Sloga" iz Vukovara.

Ljestvica

 Ovčara - od 1991. dio naselja Grabovo, a kasnije naselja Grabovo dio (grad Vukovar)

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona 1965./66.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", 1966. godina
 "Sportske novosti",  izdanje od 16. lipnja 1966., str. 10

1965-66 1
Vukovar
1965-66 Vukovar

Podsavezna nogometna liga Vukovar 1965./66.


Nadir, nadiren, az bulunan, az rastlanan. Ör: "Sinemaya ender giderdi."
 Türkçede ağırlıklı olarak erkeklere konulan bir isim. Ör: "Ender Çetinkaya, Ender Oy"
 Orson Scott Card'ın yazmış olduğu Ender's Game adlı bilimkurgu romanın başkahramanı, tam adıyla Ender Wiggins.

Ender


Le col du Brévent est un col de montagne situé en France, en Haute-Savoie, dans le massif des aiguilles Rouges. Situé à  d'altitude, il domine la vallée de Chamonix au sud-est et celle de la Diosaz au nord-ouest. Il est au carrefour de trois grands itinéraires de randonnée : au nord-ouest venant de la vallée de la Diosaz le GR 5 et une variante du GRP Tour du Pays du Mont-Blanc, à l'est venant de Planpraz au-dessus de la vallée de Chamonix le GR TMB et le GRP Tour du Pays du Mont-Blanc et enfin au sud-ouest venant du Brévent ces trois mêmes itinéraires.

Le col marque l'un des points d'entrée de la réserve naturelle nationale des Aiguilles Rouges située au nord-ouest de la ligne de crête des aiguilles Rouges.

Notes et références

Brevent
Brevent
Aiguilles Rouges
Géographie de Chamonix-Mont-Blanc

Col du Brévent


මිනිසා ගොවි යුගයට පරිවර්තනය වූ දා පටන් එදා මෙදා තුර ලාංකිකයාගේ ප්‍රධාන ආහාරය බත් ය.  ලෝක ජනගහනයෙන් 2/3ක් පමණ වෙසෙන ආසියානු කලාපය වී ගොවිතැන සඳහා වඩාත් ප්‍රචලිත ය. ශ්‍රී ලංකාවේ යැපුම් කෘෂිකර්මයේ මෙන් ම ආහාර භෝග වගාවෙහි ප්‍රධානත ම භෝගය වී වශයෙන් හැඳින්විය හැක. ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම දිස්ත්‍රික්කයක ම වී වගා කෙරේ. ඉන් විශාල ශ්‍රම පිරිසකට රැකියා සපයා ඇත. එමෙන් ම අධික ජන සංඛ්‍යාවක් පෝෂණය කරන ධාන්‍ය වර්ගයකි. ශ්‍රි ලංකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට ද සැලකිය යුතු අන්දමින් දායක වේ. 1999 වසරේදී දළ ජාතික නිෂ්පාදනයට එකතුව රුපියල් දශලක්ෂ 30197ක් වූ අතර ප්‍රතිශත දායකත්වය 3.04%ක් වේ. වී වගා කරන දිස්ත්‍රික්ක අතරින් ද අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව, යාපනය, මන්නාරම හා වව්නියාව යන දිස්ත්‍රික්කවල වැඩි අස්වැන්නක් ලැබේ.

ඉතිහාසය

වසර දෙදහස් පන්සියයකටත් වැඩි ලිඛිත ඉතිහාසයක් සහිත හෙළ දිව මහා පරාක්‍රමබාහු රජ දවසට පසු නැවත වතාවක් වී වගාවෙන් ස්වයංපෝෂිත තත්ත්වයකට පත්ව ඇති බව තහවුරු වි ඇත.
ක්‍රිස්තු පුර්ව 900-600 අතර කාලය තුල නිර්මාණය කරන ලද මැටි භාජනවල වී ගොවිතැන පිළිබද චිත්‍ර ඇති බවට සාක්ෂි ඇත.
මේ අනුව ක්‍රිස්තු පුර්ව 600ට පෙරද සිරිලක වී ගොවිතැන පැවති බවට සැක කල හැකිය.
ක්‍රිස්තු පුර්ව 6වන සියවසේදි විජය කුමරු සහ පිරිස ලක්දිවට ගොඩ බැසිමෙන් පසු ඔවුන් ආහාර ලෙස බත් අනුභව කල අතර ඉතිරිය කුවේණියට දී ඇත.
ලිඛිත ඉතිහාසයෙහි වී වගාව පිලිබදව පළමු වතාවට සදහන් වන්නේ පඩුවස් දෙව් රාජ්‍ය පාලන සමයේදිය.
එහෙත් නැවත ඇති වු ආක්‍රමණයන්ගේත් ස්වභාවික විපත් වලත් හේතුවෙන් වී වගාව ක්‍රමයෙන් දුර්වල තත්ත්වයකට පත් විය.
නොයකුත් යුධ හැටුම් හේතුවෙන් පරිහානියට පත් වී වගාව නැවත මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ පාලන සමය තුලදී දියුණු විය.
චූල වංශයේ සඳහන් වන ආකාරයට විශාල වැව් 163ක් ද කුඩා වැව් 2376ක්ද ඇළවල් 3910ක් සහ වේලි 165ක් මේ සමයෙහි ඉදිකර ඇත.
මහ පොළොවට වැටෙන එක ජල බිඳකුදු ප්‍රයෝජනයට නොගෙන මහ සයුරට නොයැවිය යුතුයැයි පැවසුමම පැරකුම් යුගයෙහි වී වගාවට දක්වන ලද සැලකිල්ල තේරුම් ගැනුමට සෑහේ.
ප්‍රථම වතාවට සහල් අපනයන කළ බවට ඉතිහාසයේ සදහන් වේ.
ක්‍රි.ව. 1505 දි ලන්දේසින් හා පෘතුගිසින් වෙරළබඩ යටත් කර ගැනිමෙන් පසුව වෙරළබඩ ප්‍රදේශවල වි ගොවිතැන අඩාල විය.
ක්‍රි.ව. 1660-1679 කාලය තුල කන්ද උඩරට දෙවන රාජසිංහ රජුගේ සිරකරුවෙකු ලෙස ජිවත් වු රොබට් නොක්ස්ට අනුව ක්‍රි.ව. 1680 පමන වන විට ලක්දිව මඩ කුඹුරු සඳහා මාවී (මාස 7) හාතියල් (මාස3) හොඩරවාල (මාස 5) හීනැටි (මාස 4) සහ ඇල්පත්කල් (මාස 3) යන වී වර්ග දක්නට ලැබුණ අතර හේන් වගාව සඳහා ගොඩ වී වර්ග දක්නට ලැබුණි.(DCS)

හෝර්ටන් තැන්න ආශ්‍රතව කරන ලද පර්යේෂණයකින් හෙලිව ඇත්තේ ලංකාවේ වගාකරන ලද වී වර්ග මීට වසර 10000කට එහා පැත්තේ ද තිබූ බවයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ වී ගොවිතැන

වී ගොවිතැනට අවශ්‍ය භෞතික සාධක
ප්‍රමාණවත් ජල සැපයුම හෝ මි.මී. 1500ක් ඉක්මවන (අගල් 60) ඍතුමය වර්ෂාව.
ඉහළ උෂ්ණත්වය. (සෙ.ග්‍රේ. 27ක් පමණ)
ජලය රඳවා තැබිය හැකි හා ඉවත් කළ හැකි තැනිතලා බිම් හෝ හෙල්මලු බෑවුම්.
මැටි සහිත දියලු පස. (හ්‍යුමස්, වැලි, මැටි හා රොන්මඩ අඩංගු වීම)

වී වගා ප්‍රදේශ

ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම දිස්ත්‍රික්කයක ම වී වගා කෙ‍රේ. නමුත් වැඩි ම බිම් ප්‍රමාණය කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේත් අඩු ම බිම් ප්‍රමාණය නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේත් දැකිය හැකි ය.

වගාකරන ආකාරය අනුව ප්‍රදේශ 2ට බෙදිය හැකි ය

එනම්,
වර්ෂා ජලයෙන් වී වගා කරන ප්‍රදේශ(තෙත් කලාපයේ වගා බිම් සියල්ල මීට අයත් වේ).
ජල සම්පාදනයෙන් වී වගා කරන ප්‍රදේශ(වියළි කලාපයේ බොහෝ වගා බිම් මීට අයත් වේ).

ශ්‍රී ලංකාවේ වී ගොවිතැන ආශ්‍රිත ගැටලු

වී වගා කරන බිම් ප්‍රමාණය ක්‍රමයෙන් අඩු වීම - ජල හිඟයෙන් ,ජල අතිරික්ත මගින්,කෘමි උවදුරු මගින් වී වගාවන් විනාශ වී යාමත් මේ හේතුවෙන් වගා බිම් අත්හැර දැමීම දක්නට හැකි ය. තව ද රටේ ඇති සිවිල් යුද්ධය නිසා වී වගාවෙන් බලාපොරොත්තු වන ආදායම් නොලැබීම, යෙදවුම් මිල ඉහළ යාම ආදී කරුණු ද වගා බිම් ක්‍රමයෙන් අඩු වීමට හේතු වී තිබේ.
වී වගා කරන බිම් ප්‍රමාණයට වඩා අස්වැන්න ලබා ගන්නා බිම් ප්‍රමාණය අඩු වීම. ජල හිගය, ජල ගැලීම් මගින් වගාවන් විනාශ වීම, කෘමි උවදුරු හා වල්පැල හේතුවෙන් වගාවන් විනාශ වී අස්වැන්න අවම වී යයි
දේශගුණික බලපෑම් මගින් වගාවන් විනාශ වීම. ශ්‍රී ලංකාවේ තෙත් කලාපයේ වගාවන් වර්ෂා ජලය මත පෝෂණය වේ. නමුත් නිරිත දිග මෝසම් මගින් එා සංවහන මගින් ලැබෙන  වර්ෂාව නියමිත කාලයට නොලැබීම, අධික වර්ෂාවක් ලැබීමෙන් ජල අතිරික්තයක් ඇති වීම, එමෙන් ම වැඩෙන කාලයේ දී වැසි නොලැබීම ආදිය නිසා වගා විනාශ වේ. වියළි කලාපයේ මහ කන්නයේ වර්ෂාපතනයෙන් ද යල කන්නයේ ජල සම්පාදනයෙන් ද වී නගාව කරයි. එම ප්‍රදේශවල ද අවශ්‍ය කාලයේදී වැසි නොලැබීම ජලය සිඳීයාම, අනවශ්‍ය කාලයේදී අධික වැසි නිසා ගංගා, ඇල දොල හා වැව් පිටාර ගැලීම ආදිය නිසා වගා විනාශ වේ.
පස ආශ්‍රිත ගැටළු - දීර්ඝ කාලයක් වගා කිරීම, පොහොර භාවිත‍ය යනාදිය හේතුවෙන් පස ආශ්‍රිත ගැටළු රාශියක් මතු වී තිබේ
යෙදවුම් භාවිතය අඩුකම - බීජවල මිල ඉහළ යාම, පොහොර හා පළිබෝධ මිල ඉහළ යාම හේතුවෙන් යෙදවුම් භාවිතය අඩු වී ඇත.
වී නිෂ්පාදන අලෙවි කිරීමේ දුෂ්කරතා - ශ්‍රී ලංකාවේ සහතික මිල ක්‍රමයක් පැවතියත් එය නිසි පරිදි ක්‍රියාත්මක නොවීමෙන් වී ගොවියා විශාල අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටීග
දියුණු යන්ත්‍රෝපකරණ භාවිතා නොකිරීම.
ගතානුගතික වගා ක්‍රම අනුගමනය නිරීම.
දියුණු වගා ක්‍රම භාවිතා නොකිරීම.
සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රම පරිහානියට යාම.
සේනා දළඹුවන්ගේ ආක්‍රමණය - 2018 මාස්කන්නයේ දී බඩඉරිඟු වගාවට මෙම දළඹු විශේෂය ශ්‍රීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්තවෙමින්  දැඩි හානියක් කේෂ්ත්‍රයට සිදුවූයේය. මේ දළඹුවන් තම ප්‍රියතම බෝගය අහිමි වීමෙන් වී වගාවට ද ක්‍රමයෙන් ආගමනය වූයේය. වැදගත්ම කරුණ වන්නේ මොවුන් කිසිම රසායනික ද්‍රව්‍යන් වලට විනාශ වී නොයෑමයි. මේනිසා ගොවීන් ට ගැටලු රාශියකට මුහුණ පෑ අතර අමතර වැඩි වියදම් බොහෝ විය. මේ ගැටලු හමුවේ බැට කෑ ගොවීන් මහත් වූ වෙහෙසකින් තම අස්වනු නෙලනු ලැබුවෝය. එම අස්වනු කුණුකොල්ලයට ගත් අතර රජයෙන් ඒ වගා පරිහානියට වන්දි මුදල් ලබාදෙන බව ප්‍රකාශ කළද සියලු ගොවීන්ට ලැබී නොමැත. මෙයට විසඳුම් කඩිනමින් ගතයුතුව තිබෙන අතර වී ගොවිතැනද අනතුරට පත්වේ.විශේෂයෙන් මෙම දළඹුවන් මර්ධනය කිරීමට කුමන හෝ නාශකයක් හඳුන්වාදීම සුදුසු ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ වී වගාව දියුණු කිරීමට ගෙන ඇති ක්‍රියා මාර්ග
ගොවි ජනපද ව්‍යාපාර ඇති කිරීම
බහුකාර්ය සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රම,
කඩිනම් මහවැලි සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රමය.
වැව් නවීකරණය කිරීම.
දිස්ත්‍රික් ඒකාබද්ධ ග්‍රාමීය සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රම.
නව බීජ හඳුන්වා දීම.
පොහොර සහනාධාර ලබා දීම.
වී ගොවියාට ඉහළ මිළක් යටතේ රජය මගින් වී මිලදී ගැනීමට කටයුතු කිරීම.
කෘෂිකාර්මික ව්‍යාප්ති සේවාවන් පුළුල් කිරීම.
ගොවීන්ට ණය හා සහනාධාර ලබා දීම.
වගා රක්‍ෂණ හඳුන්වා දීම.

මේ අඩවිත් බලන්න
 වී බිස්ස
 බත් සහ ව්‍යංජන
 හේන් ගොවිතැන
 වී වගාව - ලෝකය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
  Paddy Cultivation

කෘෂිකර්මය
ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය

ශ්‍රී ලංකාවේ වී ගොවිතැන


Millî Görüş (også Islamische Gemeinschaft Milli Görüs, IGMG) er en politisk og islamisk bevægelse grundlagt af den tyrkiske politiker Necmettin Erbakan i 1969 og er godkendt som trossamfund i Danmark. Bevægelsen er blevet kaldt for en af de ledende tyrkiske diasporaorganisationer i Europa og er blevet beskrevet som den største islamistiske organisation med aktivitet i Europa. Termen Millî Görüş sigter også på organisationens religiøse vision, som betoner den åndelige styrke i islams tro og forklarer den muslimske verdens tilbagegang som et resultat af tilpasningen til Den vestlige verden værdier som sekularisme og en uegnet tilpasning af dens teknologi.

Necmetin Erbakan publicerede i 1969 et manifest, som han gav navnet Millî Görüş. Det talte mest i almene termer om islamisk moral og religiøs uddannelse men brugte stor opmærksomhed på spørgsmål som industrialisering, udvikling og økonomisk uafhængighed. Yderligere advarede han i manifestet for tilnærmelse til Europa i det han betragtede EU være et zionistiskt og katolsk projekt for assimilering og afislamisering af Tyrkiet og anbefalede i stedet et nærmere økonomisk samarbejde mellem muslimske lande.

Ved valget i 1996 fik han flest stemmer og blev Tyrkiets første islamistiske statsminister. Men efter et år blev han afsat igennem et ublodigt kup, og hans parti blev forbudt for fjerde gang.  Tyrkietkenderen Esref Okumus skrev på Dagens Nyheter - kultur den 26. april 2016 "Erbakans fundamentalistiske lære hviler på tre ben: en urokkelig tro på sharia , en dyb foragt for den vesterlandske livsstil og en nærmest grænseløs besættelse af antisemitiske dogmer".

Referencer

Islamisme
Tyrkiet
Politiske bevægelser

Millî Görüş


An Anaphyllopsis americana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alistair Hay. An Anaphyllopsis americana in nahilalakip ha genus nga Anaphyllopsis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anaphyllopsis

Anaphyllopsis americana


Kvindernes 58 kg vægtsklasse i boksning under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev afholdt 8. august 2016 i Pavilion 2 i Riocentro.

Tidsoversigt
Alle tider er brasiliansk tid (UTC-03:00)

Resultat

Referencer

58 kg (damer)
Kvindesport under OL

Vægtløftning under sommer-OL 2016 - 58 kg (damer)


ස්ටෝරීස් බයි රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර් යනු 2015දී එපික් නාළිකාව මඟින් විකාශය කළ ඉන්දියානුහින්දි රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ අනුරාග් බාසු විසිනි.

Overview
Set in Bengal of the 1920s, the show is a representation of the classic short stories by the Bengali writer and Nobel laureate Rabindranath Tagore. In his literary work, Tagore focused on relationships which were colored by human shortcomings and idiosyncrasies. More often than other fiction of Tagore's era, confident women were the protagonists of his stories, strong in their stead while cocooned in a conservative Indian society. In a culture where adultery, rebellion, sorrow, and death were a taboo, Tagore's stories were progressive and brought a shift in the mindset of traditional Indian values. All the episodes are available on streaming network EPIC ON

කථාංග

චරිත නිරූපණය
 රාධිකා ආප්තේ, බිනෝදිනී ලෙස (කථාංගය – චෝඛේර් බාලි)
 භානු උදයි, මහේන්ද්‍ර ලෙස (කථාංගය - චෝඛේර් බාලි)  සහ ශශාංක් (කථාංගය - ටූ සිස්ටර්ස්)
 තාරා අලීෂා බෙරී, ආශාලතා ලෙස (කථාංගය - චෝඛේර් බාලි)
 සුමීත් ව්‍යාස්, බිහාරී ලෙස (කථාංගය - චෝඛේර් බාලි)
 රොහාන් ෂා, තාරාපාදෝ ලෙස (කථාංගය - අතිථි)
 දිතිප්‍රියා රෝයි, චාරු ලෙස (කථාංගය - අතිථි)
 අම්රිතා පූරි, චාරුලතා ලෙස (කථාංගය - Broken Nest)
 රාහුල් බග්ගා, අමොල් ලෙස (කථාංගය - Broken Nest)
 ජෝයි සේන්ගුප්තා, රායිචරන් ලෙස (කථාංගය - වෆාදාර්)
 චන්දන් ආනන්ද්, උපේන් ලෙස (කථාංගය – Punishment)
 සවිතා ප්‍රභූණේ, අපූර්බගේ මව ලෙස (කථාංගය – Samapti)
 ජන්නත් සුබයිර් රහ්මානි, බිංදු ලෙස (කථාංගය – ම්‍රිනාල් කි චිත්ථී)
 අම්‍රිතා බාග්චී, ම්‍රිනාල් ලෙස (කථාංගය – ම්‍රිනාල් කි චිත්ථී)
 අනූප්‍රියා ගොවෙන්කා, Mrignoyonee (Episode kankaal)
 Abigail Jain as Kalyani (Episode – Aparichita)
 Shubhangi Atre Poorey as Kamla (Episode – The Story of a Muslim Girl)
 Shriya Sharma as Ameena (Episode – Dalia)
 Kiran Srinivas as Dalia/King Budh (Episode – Dalia)
Shreya Narayan as Sharmi (Episode – Two Sisters)
 Jayshree Venkatramanan as Urmi (Episode – Two Sisters)
 Amitabh Bhattacharjee as Chandra Da (Episode – Dhai Akshar Prem Ka)
 Sainee Raj as Indumati (Episode – Dhai Akshar Prem Ka)
 Sudarshan Patil as Binod (Episode – Dhai Akshar Prem Ka)
 Vaibhav Raj Gupta as Godai (Episode – Dhai Akshar Prem Ka)
 Sudipti Parmar as Kamal (Episode – Dhai Akshar Prem Ka)
 Praveena Deshpande as Annapoorna chachi (Episode – Chokher Bali)
 Kranti Prakash Jha as Anupam (Episode – The Broken Nest)
Ronjini Chakraborty as Giribala (Episode – Fury Appeased)
Saikat Hasan Dip as Tirtho (Episode – Fury Appeased)
Abhishek Tewari as Apoorva (Episode – Samapti)

මේවාත් බලන්න
 රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගේ කෘති ලැයිස්තුව
 චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනිය තුළ රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගේ කෘති අනුවර්තන
 රොබී ඨාකුරේර් ගෝල්පෝ'' (2015 රූපවාහිනී කතාමාලාව)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
Series available on EPIC On

Adaptations of works by Rabindranath Tagore
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්
Indian anthology television series
2015 Indian television series debuts
එපික් ටීවී මුල් වැඩසටහන්කරණය
ඉන්දියානු නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
Television shows set in Asia
Television series set in the 1920s
Television shows set in the British Raj
Indian independence movement fiction
Indian period television series
Television shows set in Kolkata
Television shows set in West Bengal

ස්ටෝරීස් බයි රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර්


Dan Calichman (født 21. februar 1968) er en tidligere amerikansk fodboldspiller.

USAs fodboldlandshold

|-
|1997||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra USA

Dan Calichman


Amboy ist ein Ort im Miami County, Indiana. Im Ort lebten 2010 349 Personen.

Demografische Daten
Im Jahr 2000 hatte Amboy 360 Einwohner. 2010 betrug die Einwohnerzahl 384. 2011 lebten 313 Personen in Amboy.

2000 gab es 147 Haushalte und 113 Familien.

2000 betrug das mittlere Einkommen für einen Haushalt in der Stadt 41.397 $, das Durchschnittseinkommen einer Familie betrug $ 45.000. Männer hatten ein Durchschnittseinkommen von 40.500 $ gegenüber 21.094 $ für Frauen. Das Pro-Kopf-Einkommen der Stadt war $ 19.503. Über 4,2 % der Familien und 7,1 % der Bevölkerung lebten unterhalb der Armutsgrenze, davon waren 7,8 % der Personen unter 18 Jahren und 11,7 % waren 65 Jahre oder älter.

Einzelnachweise

Amboy (Indiana)


Esteban Manuel Valenzuela Van Treek, né le  à Rancagua, est un journaliste, politologue, historien et homme politique chilien. Il est ministre de l'Agriculture depuis le .

Il a également été député entre 2002 et 2010 et maire de Rancagua entre 1992 et 1996, puis membre fondateur et vice-président de la Fédération régionaliste verte sociale (FRVS) en 2017.

Biographie

Famille et études

Esteban Valenzuela nait le 12 mars 1964 à Rancagua, il est le fils de Darío Valenzuela Carreño et Erna Van Treek Carrasco. Son frère, Darío Valenzuela, est maire de sa ville de naissance entre 1996 et 2000.

Entre 1985 et 1991, il étudie à l'École de journalisme de l'Université pontificale catholique du Chili et dont il obtient le diplôme. Quelques années plus tard, il obtient une maitrise en sciences politiques au sein de la même université. Il obtient également une maîtrise en développement et gestion publique à l'Université du Wisconsin à Madison aux États-Unis, où il a étudié entre 1996 et 1998.

En 2011, il obtient un doctorat en histoire contemporaine, à l'Université de Valence en Espagne, avec la thèse intitulée : « Christianisme, révolution et renouveau au Chili. Le Mouvement d'action populaire unitaire (MAPU) 1969-1989 ».

Il est marié à la psychologue Alejandra Pallamar Azúa, et il est père de trois enfants : Amanda, Gregorio et Joaquín.

Carrière politique

Jeunesse militante

Il commence son engagement politique en étant opposé à la dictature militaire d'Augusto Pinochet. Il est notamment arrêté en 1980 pour la première fois, pour avoir promu la réunion « Canto y Verdad ».

Durant son passage à l'université, il est élu étudiant, en tant que président du Centre étudiant et en 1985, vice-président de la première Fédération des étudiants de l'Université catholique (FEUC), il avait été élu démocratiquement. Au même moment, il est été arrêté cinq fois pour avoir dirigé des manifestations pacifiques et a été détenu à Santiago.

Il est notamment président de l'organisation jeunesse du MAPU, également membre de la commission politique du parti. Il était également vice-président de l'Union des Jeunes pour le Socialisme (UJS). Lors du Référendum chilien de 1988, il est coordinateur national au sein de la Concertation des partis pour la démocratie, engagé pour le non.

En 1987, il est l'un des fondateurs du Parti pour la démocratie, dont il est secrétaire général en 2000.

Maire de Rancagua

En juin 1992, à 28 ans, il est élu maire de Rancagua, fonction qu'il occupe entre 1992 et 1996. Au cours de son mandat, il recherche à résoudre des déficits d'infrastructure dans les secteurs ruraux et populaires : notamment sur les problèmes d'eau potable, d'éclairage, de trottoirs et d'espaces verts, et de fournir une modernisation pour la ville avec notamment l'ouverture de routes et de l'autoroute.

Député (2002-2010)

Lors des élections législatives de 2001, le 16 décembre 2001, il est élu député sur la circonscription n°32 (Rancagua). Il devient membre de la commission des Mines et de l'Énergie, de la régionalisation, la Planification et du Développement Social. Il participe à la Commission spéciale sur la situation fiscale des mines privées.

Lors des élections législatives de 2005, il est réélu sur la même circonscription et siège à nouveau au sein des mêmes commissions, participant aux commissions spéciales sur les zones extrêmes et l'étude du régime politique chilien.

En janvier 2007, il démissionne du PPD pour rejoindre le mouvement ChilePrimero, créé par le sénateur Fernando Flores, qui avait créé un groupe de dissidents au sein du parti, et qui comprenait également le député Jorge Schaulsohn. Cependant, après presque deux ans de militantisme, il décide de démissionner puisque Fernando Flores a promis le soutien de ChilePrimero à la candidature présidentielle de la droite Sebastián Piñera.

Ensuite, il rejoint le groupe des députés « indisciplinés » du Parti socialiste (PS). En 2008, il a été l'un des députés signataires qui a portée l'adoption du projet de loi sur la garde partagée au Congrès national. En 2009, il soutient la candidature présidentielle de Marco Enríquez-Ominami et est candidat à sa propre réélection sur la liste parlementaire « Nueva Mayoría para Chile », cependant il perd face au candidat socialiste Juan Luis Castro.

Journalisme et création de la FRVS (2010-2017)

Entre 2010 et 2013, il vit au Guatemala aux côtés de communautés mayas.

Lors de son retour au Chili, il retrouve ses anciens alliés politiques de la Concertation des partis pour la démocratie, désormais alliés sous la coalition de la Nueva Mayoría (Nouvelle Majorité), qui était membre de l'équipe technique de la candidate Michelle Bachelet.

Il est notamment directeur de campagne dans le territoire puis président (en 2014) de la « Commission présidentielle consultative de la décentralisation et de l'aménagement du territoire » sous le second gouvernement de Michelle Bachelet. Les travaux de la commission ont permis de faire progresser l'autonomie et de faire remonter la question environnementale dans tous les territoires.

Quelques années plus tard, il continue son engagement comme indépendant de la gauche verte régionaliste au sein du groupe «Los Federales ». En mai 2017, il est l'un des fondateurs de la Fédération régionaliste verte sociale et dont il devient le vice-président.

La même année, il se présente aux élections régionales dans la région d'O'Higgins, candidat dans la province de Cachapoal, qui comprend la commune de Rancagua. À l'issue de l'élection, il n'est pas élu.

Ministre de l'Agriculture

Le 21 janvier 2022, il est nommé ministre de l'Agriculture par le président élu Gabriel Boric, et entre en fonction immédiatement après lui le . Sa nomination est remise en cause par la députée de son parti FRVS, Alejandra Sepúlveda, qui a assuré qu'« il ne remplit pas les conditions techniques nécessaires » pour occuper ce poste.

Références

Liens externes

Ministre chilien de l'Agriculture
Historien chilien
Ministre du gouvernement Boric
Étudiant de l'université pontificale catholique du Chili
Naissance en mars 1964
Naissance à Rancagua

Esteban Valenzuela


රසායන විද්‍යාවේදී සංයුජතාව  , සංයුජතා වීම හා සංයුජතා අංකය ලෙස හදුන්වන අතර එය මනිනු ලබන්නේ දෙන ලද මූලද්‍රව්‍යයක පරමාණුවක් විසින්  සාදාගන්නා භෞතික බන්ධන ගණනින්ය.  පසුගිය ශතවර්ෂය පුරාවට සංයුජතාවය යන සංකල්පය රසායනික බන්ධන විග්‍රහ කිරීමේ ක්‍රමයන් ගණනාවකටම යොදා ගන්නා ලදී. ලුවිස් ව්‍යුහය (1916) සංයුජතා බන්ධනවාදය (1927) , අණුක කාක්ෂික (1928) හා ක්වොන්ටම් රසායන විද්‍යාවේ සියලු දියුණු ක්‍රම‍ෙව්දයන් මේ සදහා ඇතුළත්ය.

1425 සිටම  'සංයු‍ජතාව'  යන්නෙහි නිරුක්ති ශාස්ත්‍රය තේරුම උරාගැනීම සකස් වීම වේ. ලතින් භාෂාවෙන් සංයුජතාව (Valentia) යනු ශක්තිය ධාරිතාව වන අතර රසායනිකව එහි තේරුම 'මූලද්‍රව්‍යයක සම්බන්ධ වීමේ හැකියාවයි'.

1789 දී විලියම් හිගින්ස් විසින් සංයුජතා බන්ධන මූලධර්මයේ අදහසම ඇති මූලික අංශුවල සම්බන්ධය පිළිබද ඔහුගේ මතය ප්‍රකාශ කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස හිගින්ස්ට අනුව ඔක්සිජන්හි මූලික අණුව හා නයිට්‍රජන්හි මූලික අණුව අතර බලය 6 ක් වූ අතර බලයේ ශක්තිය අංශු අනුව බෙදිය යුතුවේ. අනෙකුත් මූලික අංශුවල සම්බන්ධවී‍ම ද මේ ආකාරයටම සිදුවේ.

විලියම් හිගින්ස් විසින් සංයුජතා බන්ධන මූලධර්මයේ අදහසම ඇති මූලික අංශුවල සම්බන්ධය පිළිබද ඔහුගේ මතය ප්‍රකාශ කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස හිගින්ස්ට අනුව ඔක්සිජන්හි මූලික අණුව  හා නයිට්‍රජන්හි මූලික  අණුව අතර බලය 6 ක් වූ අතර බලයේ ශක්තිය අංශු අනුව බෙදිය යුතු වේ. අනෙකුත් මූලික අංශුවල සම්බන්ධවීම ද මේ ආකාරයටම සිදුවේ.

විලියම් හිගින්ස්ගේ මූලික අංශුවල සම්බන්ධවීම (1789)

රසායනික බන්ධනවාදයේ ආරම්භය සිදු වූයේ 1852 දී එඩ්වර්ඩ් ෆ්රෑන්ක්ලන්ඩ්ගේ ප්‍රකාශනයක් සමගය. මෙම ප්‍රකාශනයේදී ඔහු නිදහස් ඛණ්ඩක පිළිබද ආදී මූලධර්ම හා 'වර්ග වාදය' රසායනික ආකර්ෂණය මත පදනම්ව සමහර මූලද්‍රව්‍ය අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය සමග සම්බන්ධව ආකර්ෂණය වූ මූලද්‍රව්‍ය ගණන 3ක් වන සංයෝග (NO3 , NH3 , NI3)  හෝ මූලද්‍රව්‍ය ගණන 5ක් වන සංයෝග (NO3 , NH4O , PO4….)  සෑදීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇති බව සදහන් කරන ලදී. ෆ්රැන්ක්ලින්ට අනුව මෙම ආකර්ෂණයන් ඇති වන්නේ එම පරමාණුවල ස්ථායී වීම සදහාය. මෙම උදාහරණ හා උපග්‍රහනයන් අනුගමනය කර පරමාණු සම්බන්ධ වීම පිළිබද පහත ලෙස ප්‍රකාශ කරන ලදී. මෙහි පවත්නා ප්‍රවණතාව හෝ නීතිය වනුයේ එක් වීමේ පරමාණුවල ලක්ෂණ නොව ආකර්ෂණය වන මූලද්‍රව්‍යවල සංයෝග වීමේ බලය වන අතර කෙ‍ාපමණ වේලාවක් තැබුවත් ස්ථායි වන්නේ එම පරමාණුවල එකම සංඛ්‍යාවකි.

මෙම සංයෝගවීමේ බලය පසු කාලීනව ප්‍රමාණාත්මක සංයුජතාව ( සහ ඇමරිකානු රසායන විද්‍යාඥයන් විසින් 'සංයෝජන') වශයෙන් හදුන්වන ලදී.

දළ විශ්ලේෂණය

මෙම සංකල්පය දහ නව වන සියවසේදී විවිධ  රසායනික සංයෝගවල සමීකරණ සැසදීම අනුව දියුණු විය. 1919 දී අයිවින්ග් ලැන්ග්මූර් විසින් අනුයාත පරමාණුව සමග හුවමාරු කරගන්නා ඉලෙක්ට්‍රෝන යුගල් ගණන එම පරමාණුවේ සහ සංයුජතාවයන් පහදා දීමට ගිල්බර්ට් එන් . ලුවිස්ගේ  ඝණ පරමාණුක ආකෘතිය යොදා ගන්නා ලදී. 'සහ' යන උපසර්ගය වන්නේ එකට එකතු‍වීම සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම සහයත්වය වැනි තේරුම් ලබා දේ. එයින් සහසංයුජ යන්නෙහි තේරුම සංයුජතාව හුවමාරු කරගන්නා පරමාණු යන්නයි. එනම් උදාහරණයක් ලෙස යම් පරමාණුවක +1 සංයුජතාවයක් යන්නෙන් අදහස් කරනු ලබන්නේ එහි ඉලෙක්ට්‍රෝනයක ඌණ  බවය. එසේම -1 යන්නෙන් අදහස් වන්නේ ඉලෙක්ට්‍රෝනයක අතිරික්ත බවය. මෙවැනි +1 හා -1 සංයුජතාව ඇති පරමාණු දෙකක බන්ධනයක් ඇති වන්නේ පරමාණුවල අසංතුලිත සංයුජතාව සංතුලනය කිරීමට ඇති ප්‍රවණතාව නිසාවෙනි. එනිසා මේ සදහා  මූලද්‍රව්‍ය අධ්‍යයනයේදී යොදා ගන්නා මුත් රසායනික බන්ධනවාදය පිළිබද උසස් තත්වයේ අධ්‍යයනයන්හි භාවිතයට නොගන්නා සංයුජතාව වෙනුවට සහ - සංයුජතාව යන පදය යොදා ගනී.

'බන්ධන ගණන' අර්ථ දැක්වීම

දෙන ලද පරමාණුවක් සදහා සෑදෙන බන්ධන ගණන නොවෙනස්වන රසායනික ගුණයක් වන අතර බොහෝ අවස්ථාවල මෙය වැදගත් සන්නිකර්ශනය කිරීමකි. උදාහරණයක් ලෙස කාබන්, ඔක්සිජන් හා හයිඩ්‍රජන්වල බොහෝ සංයෝගවල පිළිවෙලින් බන්ධන 4 , 2 හා 1ක් බැගින් සාදයි. කෙසේ නමුත් බොහෝ මූලද්‍රව්‍යවල සංයුජතාව විවිධ සංයෝග අනුව වෙනස් වන බව දක්නට ලැබිණි. පළමු උදාහරණය වශයෙන් සමහර විට සංයුජතාව 3 ලෙස ද සමහර විට සංයුජතාව 5 ලෙසද පෙන්වන පොස්පරස් හදුනාගනු ලැබිණි. මෙම ගැටළුවට එක් පිළිතුරක් ලෙස සෑම සංයෝගයකම සංයුජතාව විශේෂණය කළ හැක. මෙය සංකල්පයේ  සරළ බව ඉවත් කරනු ලැබූවත් මෙම ලබා ගැනීම , ඔක්සිකරණ අංකයේ (ස්ටොක් නාමකරණයේ භාවිතා වන පරිදි) අදහස ලබා ගැනීම සහ අකාබනික රසායනයේ  IUPAC  නාමකරණයට අනුව  ලැම්ඩා නාමකරණය සදහා ප්‍රයෝජනවත් විය.

IUPAC අර්ථ දැක්වීම

ශුද්ධ හා ව්‍යවහාරික රසායන විද්‍යාව පිළිබද වූ අන්තර්ජාතික සංගමය (IUPAC) විසින් කිහිපවිටක්ම  සංයුජතාව සදහා නිසැක අර්ථ කථනයක් ලබා දීමට උත්සාහ දරා ඇත. 1994  දී ලබා ගත් නව  අර්ථ දැක්වීම.

යම් සලකන ලද පරමාණුවක හෝ අංශයක් සහිත පරමාණුවක් හෝ ඒක සංයුජ පරමාණුවක් සමගම ආදේශනය විය හැකි උපරිම ඒක සංයුජ පරමාණු (මුලිකය හයිඩ්‍රජන් හා ක්ලෝරීන් පරමාණු) ගණන ලෙස සැලකිය හැක.

මෙම අර්ථ දැක්වීම රසායන විද්‍යාවේ බොහෝ ප්‍ර‍දේශයක බොහෝමයක් අවස්ථාවල මූලද්‍රව්‍යවලට නියමිත සංයුජතාවක් බැගින් පනවා ඇත.

හයිඩ්‍රජන් හා ක්ලෝරීන්ගේ  සදහන් කිරීම සිදුවූයේ අතීතයේ හේතු නිසාවෙනි. ප්‍රායෝගිකය හයිඩ්‍රජන් හා ක්ලෝරීන් පවතින්නේ එම පරමාණු සමගම ඒක බන්ධනයක් සහිත සංයෝග ලෙසිණි. මෙහිදී  [HF2]-  අයනයේ අන්තර්ගත අයනය හා ඩයිබෝරේන් වැනි විවිධ බෝරෝන් හයිඩ්‍රයිඩයන්හි වූ හයිඩ්‍රජන්  අත් හරින ලදී. මෙම අයනයන් ලක්ෂ්‍ය තුනක් හා ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධන දෙකක් සදහා උදාහරණ වේ.  ක්ලෝරීන් , ෆ්ලෝරයිඩ ගණනාවක් සාදයි - ClF , ClF3  සහ ClF5 - එහි IUPAC අර්ථ දැක්වීමට අනුව සංයුජතාව 5ක් වේ. ෆ්ලෝරීන් යනු තවත් මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක් හා වැඩිම ගණනක්ම සම්බන්ධ වන මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවයි.

[HF2]-  හි හැර එය සෑම සංයෝගයකම ඒක සංයුජ වේ. එනිසා IUPAC අර්ථ දැක්වීම ඉදිරිපත් කිරීමේදී හයිඩ්‍රජන් හා ෆ්ලෝරීන්ගේ සංයුජතාව එක ලෙස සැලකිය යුතුය.

මුල ද්‍රව්‍යවල සංයුජතාව

බොහෝ මූල ද්‍රව්‍යවල සංයුජතාව එහි ඉහළම ෆ්ලෝරයිඩය අනුවයි.

කාණ්ඩය
 →	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11	12	13	14	15	16	17	18
↓ ආවර්තය

1	1
H		2
He
2	3
Li	4
Be		5
B	6
C	7
N	8
O	9
F	10
Ne
3	11
Na	12
Mg		13
Al	14
Si	15
P	16
S	17
Cl	18
Ar
4	19
K	20
Ca	21
Sc	22
Ti	23
V	24
Cr	25
Mn	26
Fe	27
Co	28
Ni	29
Cu	30
Zn	31
Ga	32
Ge	33
As	34
Se	35
Br	36
Kr
5	37
Rb	38
Sr	39
Y	40
Zr	41
Nb	42
Mo	43
Tc	44
Ru	45
Rh	46
Pd	47
Ag	48
Cd	49
In	50
Sn	51
Sb	52
Te	53
I	54
Xe
6	55
Cs	56
Ba	*	72
Hf	73
Ta	74
W	75
Re	76
Os	77
Ir	78
Pt	79
Au	80
Hg	81
Tl	82
Pb	83
Bi	84
Po	85
At	86
Rn
7	87
Fr	88
Ra	**	104
Rf	105
Db	106
Sg	107
Bh	108
Hs	109
Mt	110
Ds	111
Rg	112
Uub	113
Uut	114
Uuq	115
Uup	116
Uuh	117
Uus	118
Uuo

 Lanthanides	57
La	58
Ce	59
Pr	60
Nd	61
Pm	62
Sm	63
Eu	64
Gd	65
Tb	66
Dy	67
Ho	68
Er	69
Tm	70
Yb	71
Lu
 Actinides	89
Ac	90
Th	91
Pa	92
U	93
Np	94
Pu	95
Am	96
Cm	97
Bk	98
Cf	99
Es	100
Fm	101
Md	102
No	103
Lr
Valences of chemical elements
     None      One      Two      Three      Four      Five      Six      Seven
පරමාණුක අංකය සදහන් කර ඇත්තේ සම්මත උෂ්ණත්ව හා පීඩනයට අනුවය (0C හා 1atm)

ඝන
ද්‍රව
වායු
නොදන්නා

සීමා මගින් ස්වාභාවික සිදුවීම පෙන්වයි
මූලාවස්ථික
ක්ෂයවීම මගින්
කෘත්‍රීම

සොයා නොගන්නා ලද

සංයුජතා සංකල්පය කෙරෙහි අනෙකුත් විවේචන

·	යම් මූලද්‍රව්‍යයක සංයුජතාව සැමවිටම එහි උපරිම ඔක්සිකරණ අංකය මත රදා නොපවතී. රුතේනියම් (Ruthenium)  , ඔස්මියම් (Osmium)  හා සෙනෝන් (Xenon) හා සංයුජතාව හයක් වුවද (hexafluoride) ඒවා ඔක්සිජන් සමග 18 ඔක්සිකරණ තත්වයේ සංයෝග සාදන අතර එසේම ක්ලෝරීන්හි සංයුජතාව 5 වුවද උපරිම ඔක්සිකරණ අංකය +7 වේ. (ප'ක්ලෝරේට්)
·	'සංයෝජනය' යන සංකල්පය පරමාණුවක බන්ධන ගණනට සමාන විය නොහැක. ලිතියම් ෆ්ලෝරයිඩ්හි (NaCl ආකෘතියම සහිත) එක් ලිතියම් පරමාණුවක් වටා  ෆ්ලෝරයිඩ් පරමාණු හයක් ඇත. නමුත් ලිතියම් සංයුජතාව එහි සමීකරණය වන LiF  මගින් තෘප්ත වන පරිදි එකක් වේ.

මුලද්‍රව්‍ය කීපයක සංයුජතා

ආශ්‍රිත
 Abegg's rule
 Oxidation state

මූලාශ්‍ර

රසායනික බන්ධන
Chemical properties
Dimensionless numbers of chemistry
රසායන විද්‍යාව

සංයුජතාව


149. længdegrad kan henvise til:

 149. vestlige længdekreds
 149. østlige længdekreds

149. længdegrad


Rurik steht für:

 eine veraltete Schreibweise des warägischen Fürsten Rjurik (9. Jahrhundert)
 Rúrik Gíslason (* 1988), isländischer Fußballspieler

mehrere Schiffe der Kaiserlich-Russischen Marine:
 eine Brigg von 180 Tonnen, siehe Rurik-Expedition#Das Schiff
 eine dampfgetriebene Rad-Fregatte, siehe Rurik (Schiff, 1851)
 ein Panzerkreuzer, siehe Rurik (Schiff, 1895)
 ein Panzerkreuzer, siehe Rurik (Schiff, 1908)

Rurik


Río Blanco (por el río que circula por la localidad) es un municipio del departamento de San Marcos de la región sur-occidente de la República de Guatemala.

El poblado de Río Blanco se estableció en 1820 y para 1872 extendió su territorio cuando logró que el presidente Justo Rufino Barrios interviniera para conseguir que el hacendado Trinidad Cabañas accediera a vender parte de sus tierras en cantidades y mensualidades estimativas a los pobladores.  Luego hubo una donación de tierras estatales que fueron divididas en parcelas para los habitantes, y pasó a ser una aldea del municipio de San Marcos.   Fue elevado a la categoría de municipio en 1877, siempre durante el gobierno del general Justo Rufino Barrios.

El 18 de abril de 1902 se produjo un cataclísmico terremoto que destruyó muchos poblados del Occidente guatemalteco, incluyendo a Río Blanco.  Luego, en 1936, como parte de la restructuración administrativa emprendida por el gobierno del general Jorge Ubico para paliar los efectos de la Gran Depresión sobre la economía guatemalteca, Río Blanco perdió la categoría de municipio y fue integrado como aldea a San Antonio Sacatepéquez; los vecinos lograron que el municipio recuperara la categoría a principios de 1951, durante el gobierno del Dr. Juan José Arévalo.

Toponimia

El topónimo «Río Blanco» se originó ya que un fraile católico que visitó la región reportó haber utilizado agua muy blanca de un río que pasaba por el lugar; dicho río recibe este nombre porque su lecho está constituido de arena blanca.

División política

El municipio de Río Blanco está conformado por un pueblo, cinco aldeas y tres caseríos.  Los poblados más importantes por su densidad poblacional, son la cabecera municipal, el caserío La Loma, la aldea Las Manzanas, el caserío río Hondo y el caserío Maclén. Por su parte, desde el punto de vista económico, los más importantes son: Las Manzanas, Maclén y Pancho de León.y distancias a la cabecera municipal

Micro regionalización

 Parte Baja: aldea El Durazno, caserío La Loma y aldea Las Manzanas.
 Parte Central: cabecera municipal, caserío río Hondo, caserío Maclén, aldea Pueblo Viejo.
 Parte Alta: aldea Pancho de León, y aldea Potrerillos.

Demografía

La población total estimada al año 2021 por el Instituto Nacional de Estadística de Guatemala asciende a 6,085 habitantes con una proporción entre hombres y mujeres de 47% y 53% respectivamente.

Tiene un densidad poblacional de 169 habitantes por kilómetro cuadrado, lo que lo convierte en uno de los municipios con menor población del departamento de San Marcos, y que resulta en una insuficiente cobertura con las transferencias que realiza el gobierno central y en una escasa captación de recursos financieros propios por concepto de tasas, arbitrios y contribuciones. La tasa de natalidad es de 2.20, mientras que la de mortalidad es de 3.24; por su parte, la tasa de crecimiento poblacional es de 2.75%.

Población económicamente activa

En Guatemala, se contabiliza en la población económicamente activa a todas las personas mayores de una cierta que tienen empleo o que, no teniéndolo, están buscándolo o a la espera de alguno; sobre la base de esto, en río Blanco la población económicamente activa era de 1465, estando todos ocupados; de esta población ocupada el 63% eran hombres y 37% mujeres.; en ese año predominaban las actividades económicas que no requieren mayor calificación con un 42.18% trabajadores no calificados.

Flujos migratorios

La mayor parte de la población ha estado vinculada a las actividades agrícolas; sin embargo la mayor parte de los hombres del municipio emigraron a varios localidades de los Estados Unidos. De hecho, al menos un miembro de cada familia envía remesas de dinero desde los Estados Unidos.

Geografía física

El municipio de Río Blanco tiene una extensión territorial de 36 km² convirtiéndolo en uno de los más pequeños del departamento de San Marcos.

Clima

La cabecera municipal de Río Blanco tiene clima templado (Köppen: Cwb).

Ubicación geográfica

El municipio de Río Blanco, se encuentra localizado al noroeste de la cabecera departamental de San Marcos, a una altitud de 2622 ,. La cabecera municipal se ubica en latitud norte de 15º 02´10¨ y longitud oeste 91° 41´ 5¨.  El municipio de Río Blanco se ubica a 268 kilómetros de la capital de Guatemala en carretera Interamericana, a 34 kilómetros de la cabecera departamental de San Marcos, y a diez kilómetros del municipio de San Lorenzo.

Las colindancias del municipio son:

 Norte: Comitancillo, municipio del departamento de San Marcos
 Sur: San Antonio Sacatepéquez, municipio del departamento de San Marcos
 Este: San Carlos Sija, municipio del Departamento de Quetzaltenango
 Oeste: Comitancillo, San Lorenzo y San Pedro Sacatepéquez, municipios del departamento de San Marcos

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2020: Eugenio López

Historia

Río Blanco se menciona por primera vez en 1820, cuando se estableció ya formalmente; en ese entonces se encontraba en donde está el moderno poblado de Pueblo Viejo.  La población se incrementó en la década de 1830 con pobladores criollos procedentes de San Carlos Sija y ladinos de San Marcos, San Lorenzo, Comitancillo, Sibilia y  San Francisco El Alto.

En el año 1872 los habitantes de Río Blanco no podían extender sus propiedades debido a que en su alrededor se encontraba una extensa propiedad de Trinidad Cabañas, quien no se los permitía; por esta razón los pobladores nombraron una comisión para hacer una solicitud ante el presidente de la República, general Justo Rufino Barrios, quien los atendió y acordó con Trinidad Cabañas que se vendiera parte de sus tierras «en cantidades y mensualidades estimativas».

Posteriormente, hubo una donación de tierras estatales por el presidente Barrios que fueron divididas en parcelas para los habitantes, con lo que el poblado adquirió la cataegoría de aldea del municipio de San Marcos.   Finalmente, obtuvo la categoría de municipio en 1877, siempre durante el gobierno del general Justo Rufino Barrios, quien era oriundo de San Marcos.

Tras la Independencia de Centroamérica

La Asamblea Legislativa del recién creado Estado de Guatemala estableció los distritos para impartir justicia en su territorio en 1825, y Totonicapán fue sede del circuito del mismo nombre en el distrito N.º 9 (Totonicapán); a este circuito pertenecían también Salcajá, San Cristóbal, Shejul, Vobos (Sibilia), San Carlos Sija y San Francisco.

Terremoto de 1902

El 18 de abril de 1902 se produjo un cataclísmico terremoto que destruyó muchos poblados del Occidente guatemalteco, incluyendo a Río Blanco.  El sismo tuvo una magnitud estimada de Mw 7,5 y se produjo a una profundidad de aproximadamente 25 kilómetros, en el departamento de Quetzaltenango; tuvo una duración de entre uno a dos minutos y fue precedido de varios sismos premonitores y seguido de muchas réplicas. De hecho, el ingeniero alemán Edwin Rockstroh, catedrático de ciencias y matemática en el entonces prestigioso Instituto Nacional Central para Varones de la ciudad de Guatemala escribió un artículo técnico sobre el terremoto en la revista científica Nature.

Quetzaltenango estaba casi totalmente destruida y con aproximadamente novecientos fallecidos; Escuintla y Amatitlán quedaron medio arrasadas; todo el occidente quedó muy perjudicado y centenerares de fincas de café y de caña quedaron por los suelos. El gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera declaró calamidad nacional. En Río Blanco, el templo católico colonial se desplomó y el molino de trigo instalado a riveras del río Blanco quedó inservible.

Reorganización territorial del gobierno de Jorge Ubico en 1935

A partir de 1935, el gobierno del general Ubico restructuró la división política de la República en un afán de simplificar la administración del mismo; para este efecto suprimió varios departamentos y municipios, los cuales fueron integrados a sus vecinos; Río Blanco perdió la categoría de municipio y fue integrado como aldea a San Antonio Sacatepéquez en 1936, por el gobierno del general Jorge Ubico.  Tras la iniciativa de un grupo de vecinos, se consiguió que a principios de 1951, el gobierno del Dr. Juan José Arévalo, por medio del Acuerdo Gubernativo No. 1631, restableciera a Río Blanco como municipio, en la nueva ubicación que se estableció después del terremoto de 1902.

Cultura e identidad

La población de Río Blanco, debido a tener una proporción significativa de la etnia Maya Mam, presenta características de esta, observándose principalmente en las mujeres que utilizan el traje de la región o traje típico, principalmente las señoras mayores y mujeres de las aldeas donde el patrón se ha heredado por generaciones.

Las mujeres jóvenes han abandonado el uso del traje típico colonial en favor de pantalones o vestidos multicolor como los que usa la población no indígena. También se observa una gradual extinción del idioma maya lo que obedece a la constante emigración de la mujer joven y adulta a la ciudad de Guatemala y a los Estados Unidos y a que la educación pública en las comunidades no es bilingüe e impone el uso de uniformes.

Transporte

Las principales vías de comunicación son las carreteras asfaltadas; la primera conduce hacia la cabecera departamental pasando por caserío río Hondo, luego por el municipio de San Lorenzo,  y finalmente por San Pedro Sacatepéquez; la segunda va hacia la cabecera departamental y la Ciudad de Guatemala, saliendo del Caserío Maclen y pasando por la aldea Los Potrerillos en San Antonio Sacatepéquez luego por San Pedro Sacatepéquez. Por último, una carretera conduce al municipio de Cabricán en Quetzaltenango, pasando por la cabecera municipal y luego por la aldea las Manzanas.  El municipio cuenta también con numerosas carreteras de terracería que comunican con cada uno de sus caserios y aldeas; cada una de estas carreteras menores parte de la cabecera municipal hacia su destino.

Aspectos religiosos

Como en la mayoría de municipios de Guatemala, las congregaciones son cristianas, con representación de la Iglesia Católica, y de iglesias evangélicas de diferentes denominaciones, incluyendo a la Iglesia de Jesucristo de los Santos de los Últimos Días, Iglesia Pentecostés, Iglesia «Príncipe de Paz», Iglesia Adventista e Iglesia de Dios «Evangelio Completo», entre otras.

Economía

En la cabecera municipal, el precio por cuerda de terreno cuesta en promedio sesenta mil quetzales, pero el costo depende de la ubicación y topografía del terreno. Entre las actividades económicas de los habitantes, en su mayoría los hombres se dedican a la agricultura, otra parte a la construcción o albañilería, carpintería y otra parte son pilotos automovilistas, las mujeres se dedican a los oficios domésticos y algunas son profesionales. Entre sus principales cultivos están: maíz, papa, haba, frijol, arveja, trigo, manzana, ciruela, durazno, chilacayote, güisquil.

Presencia de plagas

La única plaga que afecta a municipio es la de El gorgojo descortezador o gorgojo de la corteza del pino, del género Dendroctonus(Coleoptera: Scolytidae) es la plaga forestal más destructora del municipio para los pinares nativos, ocasionando grandes pérdidas de madera en varios kilómetros de la comunidad y sus diferentes aldeas, los ataques iniciales se dirigen en general a árboles debilitados. Sin embargo, es la capacidad para matar árboles sanos lo que hace del D. frontalis una plaga. Una vez que inician un ataque contra el tronco del árbol, los insectos segregan un conjunto de feromonas de agrupamiento que atraen a ambos sexos. Miles de gorgojos adultos pueden responder a estas feromonas y olores de resina, y su ataque concentrado desborda el sistema defensivo del árbol (producción de resina). Cuando hay feromonas de agrupamiento, los gorgojos salientes atacan a menudo árboles en la periferia de la infestación, haciendo que se extienda rápidamente y elevando la mortalidad de los árboles.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de San Marcos
Toponimia castellana de Guatemala

Río Blanco (San Marcos)


Giulio Cesare Casseri  (né v. 1552 à Plaisance - mort le  à Padoue) est un médecin italien.

Biographie
Né à Plaisance, d'une famille obscure, il vient à Padoue pour y chercher des moyens de subsistance, et est d'abord domestique de Girolamo Fabrizi d'Acquapendente, qui le forme, et le fait recevoir docteur en médecine et en chirurgie à l'Université de Padoue. Il est nommé, en 1609, par le Sénat de Venise, à la place de professeur en chirurgie de Fabrici, obligé de partir à cause de son grand âge. Il meurt à Padoue, le , âgé de 60 ans.

Œuvres

 De Vocis auditusque Organis, historia anatomica, Ferrare et Venise, 1600, in-fol., avec 33 planches. Des deux traités dont cet ouvrage se compose, le premier, relatif aux organes de la voix, a été réimprimé seul à Ferrare, en 1604, in-fol. Outre la description exacte du larynx, on y trouve des détails sur l'opération de la bronchotomie, que l'auteur nomme laryngotomie. Le second traité offre la comparaison des organes de l'ouïe dans l'homme adulte, le fœtus humain et plusieurs animaux.
 Pentæstheseion, hoc est de quinque sensibus liber, organorum fabricam, actionem et usum continens, Venise, 1609, 1627, in-fol. ; Francfort, 1609, 1640, 1642, in-fol. ; ibid., 1652, in-4°. Il y en a aussi une édition de 1622, sous ce titre : Nova Anatomia, continens accuratam organorum sensilium, tam humanorum, quam animalium brutorum, et delineationem figuris æneis affabre depictis intuentium oculis subjectam, et descriptionem, Francfort, in-fol. Dans cet ouvrage, l'auteur traite, non-seulement de l'anatomie, mais de la physiologie des sens.
 Tabulæ anatomicæ 78 omnes novæ, nec antehac visæ, Venise, 1627, in-fol. ; Francfort, 1632 et 1656, in-4° ; Amsterdam, 1645, in-fol. ; en allemand, 1707, in-4°. Ces planches, qu'on a trouvées après la mort de l'auteur, dit Carrère, ont été publiées par Daniel Bucretius, qui en a joint quelques-unes de lui et y a ajouté des explications. Les os, les muscles, les nerfs, les viscères on font le sujet. Il y en a quelques-unes que l'auteur a prises ou imitées de Coiter d'Ingrassia, de Valverde, de Vesale, d'Eustachi, de Pineau, etc.
 Tabulæ de formalo fœtu, Amsterdam, 1645, in-fol. Ces planches sont assez estimées ; on n'y trouve pas cependant les parties qui appartiennent exclusivement au fœtus, comme le thymus, le canal artériel, le trou ovale. On doit à Casseri la découverte du muscle externe du marteau, situé à l'intérieur de l'oreille. Le muscle connu sous le nom de perforé de Casserius, et qui appartient au bras, avait déjà été décrit par Fallope. On trouve une notice sur la vie et les ouvrages de Casseri dans le Bibliographiæ anatomicæ Specimen de James Douglas, Londres, 1715, in-8° ; et Leyde, 1734, in-8°.

Bibliographie

Liens externes

Médecin italien du XVIe siècle
Décès en mars 1616
Étudiant de l'université de Padoue
Décès à Padoue
Naissance à Plaisance (Italie)

Giulio Cesare Casseri


Engin Atsür (d. 2 Nisan, 1984; İstanbul), Türk Millî profesyonel basketbolcudur. Oyun kurucu veya yardımcı gard pozisyonlarında görev almaktadır.

Kariyeri

Basketbol oynamaya babasının teşvikiyle Geleceğin Yıldızları Spor Okulları'nda başlamış, 2 yıl sonra Efes Pilsen'ne geçmiştir. Türkiye İkinci Ligi'nde Pertevniyal Spor Kulübü'nde bir sene geçirdikten sonra basketbol bursuyla Kuzey Karolina Eyalet Üniversitesi'ne işletme okumaya gitmiş ve bu üniversiteden 2007 yılında mezun olmuştur.

Saint Benoît Fransız Lisesi mezunu olan Atsür; Almanca, Fransızca ve İngilizce bilmektedir. NCAA liginin ACC Konferansı'nın önemli takımlarından North Carolina State University- Kuzey Karolina Eyalet Üniversitesi'nde 4 yıl boyunca oyun kurucu pozisyonunda (guard) oynamıştır. Oynadığı 119 maçın 114 ünde ilk beş başlayan Atsür, 4 yılda 32,3 dakika/maç lık bir ortalama ile halen okul tarihinin bu dalda en iyi 4. istatistiğini elinde tutmaktadır. Kolej kariyerinde kaydettiği 1181 sayı ile North Carolina State tarihinin 1000 sayıyı geçen oyuncular listesinde 33. sırayı alan Engin Atsür, aynı zamanda okul tarihinin 2. en iyi üç sayı atan oyuncusu unvanına da sahiptir. Atsür, son senesinde 11.3 sayı 4.2 assist ortalamalarını tutturmuştur.

Engin Atsür 2002 yılında Almanya'da yapılan Avrupa genç millî takımlar Şampiyonasında 22,3 sayı ortalaması ile oynamış ve "En iyi şutör guard" olarak şampiyonanın "All Star Team" ine seçilmiştir.

Resmi olarak ilk kez A millî formayla 22 Ağustos 2006 günü 2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası kapsamında oynanan Brezilya maçında süre alan Atsür, ilk profesyonel sezonunu Benetton Treviso'da oynadıktan sonra 12 Temmuz 2008 tarihinde Efes Pilsen'le 1 yılı opsiyonlu 2 yıllık sözleşme imzaladı.

2008-09 sezonunun büyük bölümünü topuğundaki sakatlık sebebiyle basketboldan uzak geçiren Engin, 13. Akdeniz Oyunları'nda B millî basketbol takımı ile Türkiye'yi temsil etti.

2009-10 sezonu için Efes Pilsen'den ayrılıp Beşiktaş Cola Turka'ya transfer olan Engin, 2010-2011 sezonu için son şampiyon Fenerbahçe Ülker'le 2 yıllık sözleşme imzalamıştır.

Türkiye Pescara Olimpiyatları'nda İtalya'yı yenerek üçüncü olmuştur. 2011-2012 sezonunda çok iyi bir çıkış yakalayan Engin'in 2012 yaz transfer döneminde sözleşmesi sona ermiş ve Fenerbahçe'nin ezeli rakibi Galatasaray'a transfer olmuştur.

2013-14 sezonu başında Beşiktaş İntegral Forex ile sözleşme imzalamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TurkSports.Net Profili
 12 Dev adam'ı oynatıyor; ama henüz profesyonel bile değil
 Uzun bir söyleşi
 Sporstudyosu.com Röportajı
 TBLStat.net Oyuncu Profili

Türk gurbetçi basketbolcular
Yaşayan insanlar
1984 doğumlular
İstanbul doğumlu basketbolcular
Alman asıllı Türkler
Türk erkek basketbolcular
Anadolu Efes SK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Beşiktaş JK basketbolcuları
İtalya'daki gurbetçi basketbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
Oyun kurucu basketbolcular
Pallacanestro Treviso basketbolcuları
ALBA Berlin basketbolcuları
2009 Akdeniz Oyunları basketbolcuları
Galatasaray SK basketbolcuları
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Orlandina Basket basketbolcuları
Akdeniz Oyunları madalyalı basketbolcular

Engin Atsür


سحرني هو أحد ألبومات المطربة نجوى كرم وصدر في عام 2003 وقد احتوى الألبوم على سبع أغاني.

الأغاني

 شو المانع
 إضحك للدنيا
 هاك الليالي
 كتر الدلال
 مقهورة عليك
 لحبيب
 سحرني

ألبومات 2003
ألبومات نجوى كرم

سحرني (ألبوم)


Durante campanhas eleitorais no Brasil, o ato de comer pastel de feira é usado com frequência pelos políticos como forma de se aproximar da população. A ação é alvo de repercussão e memes da Internet, que apelidam o período de campanha eleitoral no Brasil de "temporada do pastel".

Motivação
O pastel de feira e também o caldo de cana são frequentemente usados como estratégia dos políticos para tentar se aproximar dos eleitores e passar a imagem de "candidato do povo". Segundo Lúcio Remuzat, cientista político e professor da Universidade de Brasília (UnB), "É a necessidade de ir à rua se expor, se apresentar para o eleitor, estar presente, próximo. É uma pena que esse processo se intensifica muito durante a campanha, mas deveria ser um processo continuado do representante eleito". O advogado e professor universitário, mestre em ciência política, Francis Ricken, comentou que nem sempre a ideia do político é parecer "do povão", mas sim mostrar-se naquele contexto urbano: "Estar na feira local e comer um pastel é tentar trazer a imagem de um cidadão comum, que frequenta os espaços urbanos e pode ser visto misturado às pessoas, sem a ideia de uma separação ou de um político apartado da sociedade. Essa imagem gruda muito mais nas camadas médias urbanas, do que o cidadão da periferia". Para Ricken, embora existam políticos que usam o ato como forma de oportunismo, nem sempre é o caso: "[um] político local se aproximar de sua base e pedir votos, não é oportunismo. É estratégia".

Repercussão

Visto por alguns como clichê, o ato obtém repercussão na Internet e é alvo de memes. O período eleitoral é satirizado nas redes sociais, onde recebe o nome de "temporada do pastel". A cientista Camila Santos comentou que a aproximação com o povo pode virar motivo de piada na Internet quando é protagonizada por políticos de partidos que não têm histórico de ligação com movimentos sociais e, portanto, a ideia de "candidato do povo" pode soar falsa: "Os candidatos que vêm de partidos de esquerda têm movimentos sociais como base, é uma questão com a qual eles têm maior aproximação. Já os que tendem a ser de partidos de direita costumam estar ligados a classes mais altas, e fazem essas ações no momento das eleições para angariar votos".

Incidentes notórios
Em 2016, João Doria, candidato à prefeitura de São Paulo, foi fotografado fazendo uma expressão interpretada como uma careta ou como uma expressão de nojo enquanto comia um pastel e tomava café. Após a repercussão, que envolveu memes da Internet, sua assessoria pediu para que ele não fosse fotografado enquanto comia. Depois de se eleger, Doria disse que "aprendeu a comer pastel". Dois anos depois, ele publicou em seu Twitter uma imagem onde aparece sorridente comendo um pastel, dizendo que aquele era o "melhor momento do dia" e que "amava pastel".

Em agosto de 2022, a pastelaria Gran Pastel Gourmet começou a vender pastéis com os nomes dos quatro principais candidatos à presidência — Jair Bolsonaro, Luiz Inácio Lula da Silva, Ciro Gomes e Simone Tebet — com cada um tendo alguma característica relacionada ao respectivo político. No final do mês, no entanto, a plataforma de delivery iFood vetou a venda de parte dos pastéis, bloqueando três deles, exceto o de Bolsonaro.

Rosângela Moro, candidata a deputada federal por São Paulo em 2022, publicou nas redes sociais em setembro um vídeo comendo um pastel. No entanto, ao fundo, uma mulher aparecia revirando o lixo da barraca de pastel. Após a repercussão, ela pediu desculpas e apagou o vídeo. Francis Ricken classificou a atitude de Rosângela como oportunista: "O meme surge quando o descolamento entre a figura do político e o que ele faz é muito grande. Um político que não frequentou aquele ambiente e tenta se aproximar soa estranho [...] Ela tem muito mais proximidade com Curitiba do que São Paulo, mas tenta em São Paulo para conseguir um contingente eleitoral maior e se tornar figura de destaque do partido. Isso é oportunismo".

Fenômenos da Internet no Brasil
Campanhas eleitorais no Brasil

Pastel em campanha eleitoral no Brasil


Oxycentrus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Oxycentrus acutipennis N.Ito, 1996
 Oxycentrus acutulus Bates, 1892
 Oxycentrus angusticeps N.Ito, 2000
 Oxycentrus argutoroides (Bates, 1873)
 Oxycentrus assamensis Kirschenhofer, 1992
 Oxycentrus atratus Kirschenhofer, 1992
 Oxycentrus baehri N.Ito, 1996
 Oxycentrus borneensis Bates, 1876
 Oxycentrus castaneus Kirschenhofer, 1992
 Oxycentrus changi Habu, 1978
 Oxycentrus foveicollis Bates, 1889
 Oxycentrus fulgens N.Ito, 1997
 Oxycentrus giganteus N.Ito, 1996
 Oxycentrus gracilitarsis N.Ito, 1996
 Oxycentrus grandis (Emden, 1937)
 Oxycentrus gusenleitneri N.Ito, 1996
 Oxycentrus hayakawai Ito, 2006
 Oxycentrus horni Schauberger, 1938
 Oxycentrus iridicolor N.Ito, 1996
 Oxycentrus ivani N.Ito, 1996
 Oxycentrus javanus (Louwerens, 1951)
 Oxycentrus jelineki Ito, 2006
 Oxycentrus kraatzi (Schauberger, 1938)
 Oxycentrus latemarginatus N.Ito, 2000
 Oxycentrus matanganus (Schauberger, 1934)
 Oxycentrus melas (Schmidt-Goebel, 1846)
 Oxycentrus micros Schauberger, 1938
 Oxycentrus minor (Louwerens, 1951)
 Oxycentrus minutopunctatus N.Ito, 1998
 Oxycentrus miyakei Habu, 1978
 Oxycentrus negrosensis N.Ito, 1998
 Oxycentrus nitidus Andrewes, 1930
 Oxycentrus oblongicollis N.Ito, 1996
 Oxycentrus obtusicollis N.Ito, 1994
 Oxycentrus omaseoides Bates, 1892
 Oxycentrus orinus (Andrewes, 1931)
 Oxycentrus parallelus Chaudoir, 1854
 Oxycentrus parvus N.Ito, 1996
 Oxycentrus persimilis N.Ito, 2000
 Oxycentrus piceus (Louwerens, 1951)
 Oxycentrus planibasis N.Ito, 1998
 Oxycentrus punctatus N.Ito, 1996
 Oxycentrus quadricollis N.Ito, 1994
 Oxycentrus rectangulus N.Ito, 2000
 Oxycentrus richterianus Kirschenhofer, 1987
 Oxycentrus rugifrons (Louwerens, 1954)
 Oxycentrus sakaii N.Ito, 1998
 Oxycentrus schaubergeri N.Ito, 1996
 Oxycentrus shibatai N.Ito, 1993
 Oxycentrus siamensis N.Ito, 1994
 Oxycentrus sikkimensis Kirschenhofer, 1992
 Oxycentrus smetanai N.Ito, 1996
 Oxycentrus striolatus Andrewes, 1930
 Oxycentrus subarcuaticollis N.Ito, 1997
 Oxycentrus subdepressus N.Ito, 1994
 Oxycentrus subovatus N.Ito, 1993
 Oxycentrus yoshidai N.Ito, 2001

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Oxycentrus


NGC 6726 je odrazna maglica u zviježđu Južnoj kruni.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6726
  Auke Slotegraaf: NGC 6726 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6700 - 6749

6726

NGC 6726


شكلت الحكومة رقم 68 منذ الاستقلال في 19 أبريل 2005، وهي خامس حكومة تشكل في عهد الرئيس إميل لحود. وقد تشكلت الحكومة بعد 50 يوماً من استقاله الحكومة السابقة التي رأسها الرئيس عمر كرامي والتي أعلن استقالتها في 28 فبراير وهو يلقي كلمته في البرلمان استجابه لضغط الشارع خصوصاً بعد اغتيال رئيس الوزراء الأسبق رفيق الحريري واعتذاره بعد ذلك عن تشكيل الحكومة الجديدة بعد إعاده تكليفة بالتشكيل. قد شكلت الحكومة من 14 وزيراً جميعهم غير مرشحين للانتخابات وذلك كي تكون حياديه بإدارتها للعملية الانتخابية. رئيس الحكومة هو نجيب ميقاتي ونائبه إلياس المرّ. نالت الحكومة الثقة من البرلمان بأغلبيه 110 أصوات ضد صوت وامتناع 3 وغياب 11 (حينها كان البرلمان مكون من 126 عضو وذلك لاغتيال نائبين فيه هما الرئيس رفيق الحريري وباسل فليحان).

تشكيلة الحكومة

الوصلات الخارجية والمصادر
 الحكومة في موقع مجلس الوزراء.

تأسيسات سنة 2005 في لبنان
حكومة لبنان
مجالس وزراء أسست في 2005
مجالس وزراء في لبنان

حكومة نجيب ميقاتي الأولى


Napoleon Hill (26 Ekim 1883 - 8 Kasım 1970), Amerikalı yazar ve modern kişisel-başarı yayın türünün ilk yazarlarındandır. En ünlü eseri Think and Grow Rich (Düşün ve Zenginleş) tüm zamanların en çok satan kitaplarından biridir.

Hayatı
Hayat hikâyesini yazanlara göre Hill, Virjinya Wise County'nin Pound kasabasında iki odalı bir kulübede yoksulluk içinde dünyaya geldi. Annesi, Hill 10 yaşındayken öldü, babası iki yıl sonra yeniden evlendi.

13 yaşında küçük kasaba gazetesi "Mountain Reporter"de yazmaya başladı. Hukuk okumak için muhaberlikten kazandıklarını kullandı fakat sonra ekonomik gerekçelerle bundan vazgeçti. Sanayici ve zamanın en zengin insanlarından biri olan Andrew Carnegie ile yaptığı mülakat Hill'in kariyerindeki dönüm noktası oldu. Ünlü insanlarla yaptığı mülakatların bir parçası olan bu mülakatta Hill, Carnegie'nin başarı sürecinin basit bir formülle izah edilebileceğine ve sıradan insanlar tarafından da uygulanabileceğine inandığını keşfetti.

Hill'den aldığı referans mektuplarıyla 500 başarılı ve çoğu milyoner olan erkek ve kadınla başarının formülünü keşfetmek ve yayınlamak için görüşmeler yaptı.

Hill'in araştırmasında görüştüğü ünlü insanlar arasında Thomas Edison, Alexander Graham Bell, George Eastman, Henry Ford, Elmer Gates, John D. Rockefeller, Charles M. Schwab, F.W. Woolworth, William Wrigley Jr., John Wanamaker, William Jennings Bryan, Theodore Roosevelt, William H. Taft, Woodrow Wilson, Charles Allen Ward and Jennings Randolph bulunmaktaydı. Proje yirmi yıldan fazla bir zaman sürdü ve 1928'de "The Law of Success" adıyla kitaplaştırıldı.

1937'de Hill başarı formülünün halen basımı yapılan ve otuz milyondan fazla satış yapan "Think and Grow Rich" kitabında izahını yaptı.

Kitapları
 Think and Grow Rich (ISBN 1-59330-200-2)
 How to Sell Your Way through Life (ISBN 0-910882-11-8)
 The Law of Success (ISBN 0-87980-447-5)
 Success Through a Positive Mental Attitude (ISBN 1-55525-270-2)
 You Can Work Your Own Miracles (ISBN 0-449-91177-2)
 Napoleon Hill's keys to success (ISBN 0-452-27281-5)

Türkçeye çevrilen kitapları
 Düşün Ve Zengin Ol, Altın Kitaplar, 1999
 Huzurlu Ve Zengin Olmak, Sistem Yayıncılık, 2004
 Başarının Anahtarları, Altın Kitaplar, 2008
 Gerçek Zenginliğe Ulaşma Sanatı, Altın Kitaplar, 2009

Dış bağlantılar

 Think and Grow Rich by Napoleon Hill

1883 doğumlular
Wise County, Virginia doğumlular
Virginia doğumlu yazarlar
1970 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarlar
Amerikalı ekonomi yazarları
Kişisel gelişim
Güney Karolina'da ölenler

Napoleon Hill


Hvozdnica este o comună slovacă, aflată în districtul Bytča din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.194 de locuitori. Se învecinează cu comuna Štiavnik.

Istoric
Localitatea Hvozdnica este atestată documentar din 1250.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hvozdnica