Le référendum constitutionnel kazakh de 2022 a lieu le  afin de permettre à la population du Kazakhstan de se prononcer sur une révision constitutionnelle visant principalement à réduire les pouvoirs du président de la République, dans le contexte de manifestations de grande ampleur ayant secoué le pays six mois plus tôt.

Pour être approuvée, le texte doit réunir la majorité absolue du total des votants au niveau national ainsi que dans au moins deux tiers des 17 provinces et villes autonomes du pays, couplée à un taux de participation d'au moins 50 %.

Ayant réuni ces trois conditions, la révision constitutionnelle est adoptée.

Contexte

Le Kazakhstan connait plusieurs jours de révolte populaire du 2 au 11 janvier 2022. Dans un contexte de mécontentement envers le gouvernement du président Kassym-Jomart Tokaïev et de très fortes inégalités de revenu, une brusque augmentation du prix du gaz et du carburant provoquée par la fin du contrôle des prix déclenche des manifestations spontanées qui se transforment rapidement en révolte.

Élu en juin 2019 après le retrait du président Noursoultan Nazarbaïev, Kassym-Jomart Tokaïev reste dans l'ombre de son prédécesseur, qui conserve plusieurs fonctions-clés dont celle de président du conseil de sécurité. L'élection présidentielle de 2019, non libre en raison de la répression de toute véritable opposition, est à l'époque déjà suivie d'importantes manifestations, rapidement étouffées.

L'ampleur des violentes manifestations de janvier 2022 amène Tokaïev à déclarer l'état d'urgence dans plusieurs régions le 5 janvier, suivi de la démission du gouvernement du Premier ministre Askar Mamine, tandis que Noursoultan Nazarbaïev est évincé de la présidence du conseil de sécurité. Après avoir rapidement étendu l'état d'urgence à tout le pays, le président kazakh autorise la police et l'armée à tirer à vue sans sommation afin de  les manifestants qu'il qualifie de  et de , avant de faire appel dans la nuit à l'Organisation du traité de sécurité collective (OTSC), une organisation politico-militaire dominée par la Russie. En réponse, l'OTSC déploie des troupes de maintien de la paix dans la capitale Nour-Soultan puis dans les principales villes du pays dont notamment l'ancienne capitale Almaty, conduisant à un écrasement de la révolte qui prend fin le 11 janvier suivant. L'intervention militaire extérieure s'achève avec le retrait des troupes de l'OTSC du 13 au 19 janvier.

Les évènements de janvier, qualifiés par le président Tokaïev de tentative de coup d'État, sont rapidement suivis de nombreuses promesses de changement. Le président kazakh annonce ainsi le rétablissement pour six mois du contrôle des prix, le remplacement d'Askar Mamine par Alikhan Smaïlov et le renvoi du ministre de l'intérieur Murat Bektanov. Surtout, Tokaïev promet de vastes réformes institutionnelles et économiques, se servant de Noursoultan Nazarbaïev et de ses associés comme de boucs émissaires pour dévier les critiques de la population.

Une réforme constitutionnelle est déposée le 22 avril suivant au Conseil constitutionnel. Portant sur un total de 56 modifications de 33 articles, la révision est soumise à un référendum constitutionnel par le président de la République, qui dispose du pouvoir de convoquer un tel scrutin à sa discrétion en vertu de l'article 44 de la Constitution de 1995. Tokaïev décide néanmoins le 29 avril de solliciter l'avis des deux chambres du Parlement, toutes deux dominées par le parti présidentiel, l'Amanat. La chambre basse, le Majilis, vote la révision par 98 voix pour et 0 contre le 4 mai. Sur recommandation de la chambre haute, le Sénat, le texte est néanmoins modifié puis revoté le lendemain par 96 voix pour et 0 contre afin de conserver les protections accordées aux anciens présidents de la République, dont Noursoultan Nazarbaïev. Le jour même, le Conseil constitutionnel donne son accord, suivi de la convocation par Tokaïev du référendum pour le 5 juin 2022.

Contenu

La révision de la Constitution porte sur plusieurs domaines dont principalement la réduction des pouvoirs du président de la République.

Le président ne peut ainsi plus annuler les décisions des collectivités territoriales régionales et municipales, ni appartenir à un parti politique, tandis que sa famille proche se voit interdire d'exercer des fonctions politiques.

Le Majilis passe de 107 à 98 sièges, les neuf sièges élus indirectement par l'Assemblée des peuples  étant abrogés. Son mode de scrutin, auparavant entièrement proportionnel plurinominal, devient mixte avec 70 % des sièges pourvus au scrutin proportionnel et 30 % au scrutin majoritaire.

Au Sénat, le nombre de sénateurs nommés par le président de la République passe de 15 à 10, dont 5 sur proposition de l'Assemblée des peuples. Le Sénat perd surtout son pouvoir de promulguer seul des lois, ne pouvant désormais que voter sur les textes présentés par le Majilis.

Les présidents des provinces et les maires sont directement élus, comme les conseillers régionaux et les conseillers municipaux qui l'étaient déjà. Ils sont néanmoins préalablement filtrés par le président. Trois nouvelles provinces sont par ailleurs créées en dehors du processus référendaire, une décision qui prend effet le 8 juin, après le référendum.

Une Cour constitutionnelle est créée, composée de huit membres dont quatre juges et le président nommés par le président de la République, et trois juges nommés par le Parlement.

L'ensemble des juges du pays, des membres de la commission électorale, des hauts fonctionnaires et des militaires se voient interdits d'appartenance à un parti politique.

La peine de mort est abolie, et un poste de médiateur de la République est créé.

Noursoultan Nazarbaïev  se voit retirer son titre de Chef de la nation (Elbasy), qui lui garantissait l'immunité judiciaire.

Conditions
Plusieurs conditions doivent être remplies pour qu'une révision de la Constitution soit validée en accord avec son article 91. Le projet doit réunir les votes favorables de la majorité absolue du total des votants  au niveau national ainsi que dans au moins deux tiers des 17 provinces et villes autonomes. De plus, le taux de participation national doit atteindre le quorum de la moitié des inscrits sur les listes électorales.

La question posée est .

Résultats

Conséquences

Le référendum est approuvé à une très large majorité dans la totalité des régions et villes autonomes du pays, tandis que le taux de participation dépasse de loin les 50 %. Ainsi approuvée, la révision constitutionnelle peut entrer en vigueur.

À l'annonce des résultats le 6 juin, Kassym-Jomart Tokaïev promet de poursuivre les réformes démocratiques.

Références

2022
Kazakhstan
2022 au Kazakhstan
Politique en juin 2022
5 juin

Référendum constitutionnel kazakh de 2022


An Pitcairnia glymiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch. An Pitcairnia glymiana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia glymiana


Project Sora (Proyecto Sora) era una desarrolladora de videojuegos de origen japonés, fundada por el presidente de Nintendo, Satoru Iwata, en colaboración con el exempleado de HAL Laboratory, Masahiro Sakurai, reconocido diseñador de videojuegos y creador de Kirby y de Super Smash Bros..

Project Sora fue fundado en 2009, después del éxito comercial de Super Smash Bros. Brawl para la consola Wii. El 72% de las acciones de esta compañía las posee Nintendo, mientras que el resto las poseen desarrolladoras externas.

Proyectos
Project Sora fue la responsable del juego de Kid Icarus: Uprising para la consola Nintendo 3DS, el cual fue anunciado en el E3 de 2010. En el E3 de 2011, se anunció que se trabajaba en dos juegos de la franquicia Super Smash Bros., uno para la consola Nintendo 3DS, y otro para la consola Wii U.

Disolución
Según su página web, Project Sora se disolvió el 30 de junio de 2012, siendo Kid Icarus: Uprising su único juego desarrollado.

Referencias

Desarrolladoras de Nintendo
Empresas de videojuegos de Japón
Empresas fundadas en 2009

Project Sora


Maj-demonstrationer i Slagelse er en film instrueret af Peter Elfelt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907

Stumfilm fra Danmark
Slagelse

Maj-demonstrationer i Slagelse


Juan Carlos Enríquez (Zacatecas, México, 18 de septiembre de 1990), es un futbolista mexicano. Juega de delantero y su equipo actual es Mineros de Zacatecas del Ascenso MX.

Carrera
Juan Carlos Enríquez debutó en primera división el 19 de marzo del 2011 ante el Monarcas Morelia.

Para el Torneo Apertura 2012 el jugador pasó a préstamo al Querétaro Fútbol Club.

En enero del 2013 firmó un contrato por 1 año con el CD FAS de la Primera División de El Salvador. En este torneo su equipo resultó subcampeón y después de esto, debido a constantes lesiones y baja de juego se decidió por terminar la relación con el club y Enríquez regresó al Santos Laguna donde no entró en planes y fue puesto en la lista de transferibles. Jugó como delantero del Ballenas Galeana. Solo estuvo 1 año. En 2014 regresó al fútbol con el equipo de los Tuzos de la Universidad Autónoma de Zacatecas, pero no pudo jugar la división dado que nació en el 90 y el límite era para los nacidos en el 89. Después de sus buenas actuaciones con el conjunto zacatecano, Mineros lo incorpora al club para el Apertura 2015.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Zacatecas (ciudad)
Futbolistas de Zacatecas
Futbolistas del Club Santos Laguna
Futbolistas del Ballenas Galeana
Futbolistas del Querétaro Fútbol Club
Futbolistas de los Loros de la Universidad de Colima
Futbolistas del Club Deportivo Mineros de Zacatecas

Juan Carlos Enríquez


Skoll Foundation é uma fundação privada com sede em Palo Alto, Califórnia. A fundação faz doações e investimentos destinados a reduzir a pobreza global. Jeffrey Skoll criou a fundação em 1999.

Os ativos totais da fundação (incluindo seus fundos afiliados) são de US$ 1,127 bilhão no final de 2018. As entidades combinadas fizeram doações totalizando cerca de US$ 71 milhões em 2018 (e desembolsos de US$ 56 milhões), com base em números não auditados relatados pela fundação. De acordo com as demonstrações financeiras auditadas mais recentes, as despesas não concedidas à fundação totalizaram cerca de US$ 17 milhões em 2018.

História
Skoll criou a fundação em 1999 para financiar o empreendedorismo social por meio de prêmios, bolsas e programas educacionais nas universidades de Oxford e Harvard.

No final de 2003, a Skoll estabeleceu a Fundação Skoll privada. As duas entidades, que têm órgãos de governo distintos, mas compartilham funcionários e escritórios, operam em conjunto os programas de doação e outros programas da fundação.

Em 2001, Skoll contratou Sally Osberg, ex-diretora executiva fundadora do Children's Discovery Museum of San Jose. Osberg foi o primeiro funcionário, presidente e CEO da fundação. Osberg afirma que ela liderou a organização nas fases de inicialização, implementação e renovação. Osberg e seus colegas criaram plataformas para conectar membros da sociedade civil com líderes dos setores público e privado. Essas plataformas incluíram parcerias com o Sundance Festival e a Saïd Business School de Oxford.

Em 2018, Richard Fahey assumiu o cargo de presidente interino após 14 anos de liderança executiva na fundação.

Em fevereiro de 2019, Donald Gips foi nomeado CEO da fundação. Anteriormente, Gips serviu como embaixador dos EUA na República da África do Sul.

Em março de 2021, a fundação contratou Marla Blow como presidente e diretora de operações . Ela já havia atuado como vice-presidente sênior de impacto social na América do Norte para o Mastercard Center for Inclusive Growth.

A fundação, que se mudou para sua sede em Palo Alto em 2004, também colaborou estreitamente com o Skoll Global Threats Fund, estabelecido em 2009, para lidar com mudanças climáticas, pandemias, segurança hídrica, proliferação nuclear e conflitos no Oriente Médio. Algumas das iniciativas do fundo apoiadas pela fundação incluem um aplicativo, desenvolvido em parceria com o Ministério da Saúde do Brasil, que permitiu o monitoramento das condições de saúde e potencial infecção pelo vírus Zika durante as Olimpíadas de 2016; apoiando tecnologias de vigilância que identificam epidemias em seus primeiros surtos; e desenvolvimento de uma ferramenta on-line que ajudará os formuladores de políticas a identificar os pontos críticos globais de risco hídrico e segurança alimentar.

A fundação começou a financiar pesquisas sobre preparação e prevenção de pandemias em 2009. Simultaneamente, a organização financiou pesquisas sobre escassez de água em mudança climática, armas nucleares e conflitos no Oriente Médio; chamou isso de seu Fundo Global de Ameaças. Anteriormente, a fundação fez parceria com o braço filantrópico do Google, Google.org, para financiar a pesquisa de 2008 de Nathan Wolfe sobre transmissão entre espécies entre caçadores de carne de animais camaroneses. Em 2018, o fundo criou Ending Pandemics, uma organização sem fins lucrativos que surgiu de sua pesquisa sobre detecção de pandemia e resposta rápida.

Skoll aumentou a doação da fundação em 2020 para US$ 200 milhões para responder ao impacto econômico, de saúde e social da pandemia. A Rede Africana de Epidemiologia de Campo, um grupo que trabalha com os Centros Africanos de Controle e Prevenção de Doenças, foram os primeiros doadores relacionados ao COVID da fundação. A fundação também deu a sessenta e quatro beneficiários Skoll passados e atuais $ 50.000 em fundos de emergência durante este período.

Skoll Center for Social Entrepreneurship da Universidade de Oxford
Em 2003, a fundação doou US$ 7,5 milhões para a Saïd Business School da Universidade de Oxford para estabelecer o Skoll Center for Social Entrepreneurship. O centro estuda e promove negócios com propósito social e hospeda um programa de MBA de um ano em empreendedorismo social. A doação também financiou uma palestra, diretor de programa, bolsistas visitantes, cinco bolsas para estudantes de MBA, bolsistas visitantes e o Fórum Mundial Skoll sobre Empreendedorismo Social. As atividades do Skoll Centre concentram-se na educação de líderes de mudança social, pesquisa prática e convocação de líderes no campo de mudança social. As atividades do Skoll Center se concentram na educação de líderes de mudança social, pesquisa prática e convocação de líderes no campo de mudança social.

Skoll World Forum
O Fórum Mundial Skoll anual reúne líderes de empreendedorismo social na Said Business School para discutir soluções para os desafios sociais. A fundação realizou seu primeiro fórum em 2004. A participação foi de aproximadamente 1200 no Fórum de 2019, e os delegados representaram cerca de 80 países. O evento facilita o investimento de impacto.

Oradores notáveis

Os Prêmios Skoll de Empreendedorismo Social

Todos os anos, a Fundação Skoll apresenta os Prêmios Skoll de Empreendedorismo Social. A fundação aceita indicações de dentro de sua rede. A lista a seguir de Skoll Awards organizados por ano. Skoll afirma que os prêmios são para aumentar a conscientização por meio da narrativa. "Sentimos que parte de nossa missão era criar uma cerimônia onde essas pessoas tivessem mais notoriedade."

Ver também
 Empreendedorismo Social
 Maryana Iskander

Leitura adicional
 Getting Beyond Better: How Social Entrepreneurship Works by Sally R. Osberg and Roger L. Martin. Harvard Business Review Press, 2015.
 Wish You Happy Forever: What China's Orphans Taught Me about Moving Mountains by Jenny Bowen. HarperCollins Publishers, 2014.
 However Long the Night: Molly Melching's Journey to Help Millions of African Women and Girls Triumph by Aimee Molloy. HarperCollins Publishers, 2014.
 The Business of Good: Social Entrepreneurship and the New Bottom Line by Jason Haber. Entrepreneur Press, 2016.
 Anne-Marie Slaughter, "Social Entrepreneurs can give the government a lift," Financial Times May 77, 2016, retrieved 2017-02-17 at https://www.ft.com/content/1172995c-1b79-11e6-b286-cddde55ca122
 "Al Gore is hugely optimistic when it comes to one thing about climate change," Quartz,  April 15, 2016, https://qz.com/662233/al-gore-is-hugely-optimistic-when-it-comes-to-one-thing-about-climate-change/
 Sebastien Turbot, "The Web connects me to the world, but conferences unite me with my tribe,"  Entrepreneur, April 11, 2016, https://www.entrepreneur.com/article/273162
 Adva Saldinger, "Mary Robinson on Climate and Development," Devex, April 26, 2016, https://www.devex.com/news/mary-robinson-on-climate-and-development-88081
 Jason Haber, "Meet the new breed of philanthropists helping social entrepreneurs succeed," Entrepreneur, June 30, 2016; retrieved 2017-02-17 at https://www.entrepreneur.com/article/274859

Ligações externas

 List of Skoll Awardees
 Skoll Global Threats Fund

Organizações fundadas em 1999
Empreendedorismo social
Fundações dos Estados Unidos

Skoll Foundation


Eugenia Dumitrașcu-Luca () a fost o graficiană și pictoriță română, profesor universitar la Facultatea de Desen a Universității Timișoara (1962-1977).

Biografie
Îm anul 1956 a absolvit Institutul de Arte Plastice "Ion Andreescu" din Cluj. Primește repartiție la Ministerul Industriei Ușoare - Centrul de Creație Modele și Contexturi și devine membră a Uniunii Artiștilor Plastici București. În anul 1957 se căsătorește cu pictorul Adalbert Luca, se stabilește la Timișoara și expune frecvent la saloanele regionale și județene ale Filialei timișorene a Uniunii Artiștilor Plastici. Între anii 1962-1977 a fost cadru didactic la Facultatea de Desen a Universității din Timișoara.

Opera
Lucrări monumentale la: Jebel, jud. Timiș (frescă - 1963) și Timișoara (frescă - 1965)

Participă la peste 50 de expoziții de grup și colective deschise la București și în centre de cultură ale țării, precum și în expoziții românești de peste hotare: Roma/Italia (1964); Milano/Italia (1965); Novi Sad/Iugoslavia (1969); Modena/Italia (1974); Neue Lobeda, Jena/Germania (1982); Gera/Germania (1984); Debrecen/Ungaria (1992); Szeghet/Ungaria (1990, 1993); Viena/Austria (2000); Stockholm/Suedia (2000).

Prezentă în tabere de creație la: Suceava (1970); Rudolstadt/Germania (1979, 1981); Cenad (1984); Făget (1985), Tescani (1985); Racea/Iugoslavia (1990); Strehaia (1995, 1996) și în excursii documentare din: Bulgaria, Ungaria, Cehoslovacia (1965); Polonia (1972); U.R.S.S. (1984).

Lucrări în colecții de stat și particulare din România, Argentina, Germania, Austria, Franța, Grecia, Spania, Olanda, S.U.A, Canada, Japonia, Elveția, Vietnam, Olanda, Rusia, Iugoslavia, Israel.

Peste 35 de expoziții personale în țară și în străinătate (selectiv): Reșița (1958); Bacău (1965); Arad (1966); Timișoara (1968,1972-1975,1980-2000); Cluj-Napoca (1977,1979); București (1978,1985,1992); Iași (1979); Galați (1979);  Smederevo/Iugoslavia (1990); Thionville/Franța (1994); Tokyo/Japonia (2000).

Aprecieri critice
"Aș vrea ca opera mea să continue o gândire filozofică, și aceasta fără să fac o artă controlată matematic" - declară Eugenia Dumitrașcu, într-un interviu din 1976, într-o perioadă când viziunea artistei este pe deplin constituită, opțiunile sale apărând foarte limpede, atât în ceea ce privește universul figurativ, ca ansamblu de construcții plastice, cât și ca formulă stilistică. Mai intens ca niciodată, acum, la intrarea în maturitate, ține să-și mărturisească constanta chemare a ordinii, a rigorii geometrice, în condițiile în care presiunea realului, exercitată odată cu tensiunile afective ("arderile interioare sunt gata să mă divulge" - exclama cu câțiva ani mai devreme) nu și-au epuizat niciodată acțiunea, puterea de a menține trează atenția artistului".

"Cunoscută ca o graficiană de vocație, prin preeminența desenului, deopotrivă suplu, expresiv și riguros, Eugenia Dumitrașcu încorporează în arta sa, în egală măsură, valorile picturalului, utilizând cu rafinament resursele culorii. Tehnica mixtă adoptată într-o formulă personală, cuprinzând lazururi, reveniri stăruitoare, diluări de materie, un colaj discret și, uneori, un grafism alb de sinteză, îi îngăduie să obțină prodigioase efecte de spațiu și atmosferă, de acorduri cromatice prețioase sau de modalități subtile, în game unitare. Tonalitatea afectivă generală poartă o amprentă predominant senină și echilibrată, iar transfigurarea rămâne cu rădăcinile și ecourile în esența realului și a umanului. Prezența sa de aproape patru decenii în peste 30 de expoziții personale, în saloane oficiale, în expoziții jubiliare și colective, din țară și de peste hotare, realizarea unor lucrări de artă monumental-decorativă, la care se adaugă fructuoasa activitate pedagogică desfășurată la Facultatea de Desen - sunt jaloanele afirmării și confirmării Eugeniei Dumitrașcu printre artiștii reprezentativi ai mișcării plastice timișorene".

"Creatoare de finețe, cu un viu simț al cromaticii, Eugenia Dumitrașcu (1931-2003) a realizat frecvent acuarele al căror efect plastic deține o mare capacitate de sugestie în restituirea unor aspecte văzute sau posibile în real. Efectele fuziunilor și transparențele se așază disciplinat, docil în peisaje cu case și cu copaci, în întinderi vegetale variat jucate pe planuri de adâncime, aflate sub o linie de orizont generoasă, sub un cer înalt(Peisaj, Case, Oglinda solară, Casa de acasă, La Tescani, Moara roșie - Făget, 1980-1990). Buna stăpânire a tehnicii i-a permis, de asemenea, și realizarea unor  portrete caracterologice cu fizionomii îngrijit transpuse și cu stări psihologice favorizate de clipa de față, de ochiul și de mâna realizării (Mioara, Victor Gaga, Deliu Petroiu, Diodor Dure 1995). Într-o ultimă etapă va realiza, în același spirit, dar în formulă abstractă, pe ritmicități alerte, mai multe lucrări, aici culoarea fiind stimulată de proliferarea formei și forma fiind intensificată cromatic (Zbor, Structură, Compoziție 1995)".

Note

Bibliografie
 Babeți, Coriolan - Atelierul de arte Timișoara, vol. I, Editura Brumar, Timișoara, 2009.
 Barbosa, Octavian - Dicționarul artiștilor români contemporani, Editura Meridiane, 1976.
 Catalog - Eugenia Dumitrașcu. Fundația Interart Triade, Timișoara, 2001.
 Ciucă, Valentin - Acuarela românească contemporană. Editura Meridiane, București, 1988.
 Deac, Mircea - Afirmări, Editura Facla, Timișoara, 1976.
 Enciclopedia artiștilor români contemporani, vol. II, Editura Arc 2000, București, 1998.
 Iovan, Ioan - Concordii cu artiști și expoziții, Editura Brumar, Timișoara, 2006.
 Iovan, Ioan - Dicționar al artiștilor contemporani din Banat, Editura Brumar, Timișoara, 2003.
 Iovan, Ioan - Grădinile Interioare, Editura Hestia, Timișoara, 2000.
 Măndica, Mardare; Cioroianu, Liliana - Geografie spirituală băcăuană, Editura Studion, Bacău, 2001.
 Prut, Constantin - Eugenia Dumitrașcu. Pictura - între exuberanță și rigoare, Fundația Interart Triade, Timișoara, 2006.
 Timișoara 15 fondatori ai artei contemporane, Fundația Triade, Timișoara, 2009.

Nașteri în 1931
Decese în 2003
Pictori români
Graficieni români
Pictori din secolul al XX-lea
Pictori din secolul al XXI-lea
Oameni din județul Bacău
Profesori universitari români

Eugenia Dumitrașcu


Semih Tareen, (d. 16 Eylül 1976, İzmir) Türk film müziği bestecisi ve virolog. 2000 senesinden beri Amerika'da film müzikleri yapmaktadır. Bugüne kadar Amerika'da üç kere en iyi film müziği ödülü kazanmıştır.

Tareen, lisans eğitimini ve doktorasını University of Washington ve Fred Hutchinson Kanser Araştırma Merkezi'nde HIV ve benzer retrovirüs evrimi üzerine tamamladı. Virüsler üzerine 20 senedir araştırma yapan ve virüsleri kullanarak kanser gibi hastalıklara karşı yeni nesil terapiler geliştirmekte olan Tareen'in bu alanda patentleri bulunmakta ve Seattle'da bir biyoteknoloji şirketinde üst düzey yönetici olarak çalışmaktadır.

Bilim ile beraber film yapımcılığını ve müzik çalışmalarını da devam ettirmektedir. 2011'de film müzikleri İstanbul'da Kalan Müzik tarafından piyasaya sürüldü (Karanlık Senfoniler: Film Müzikleri).

Hayatı
Semih Tareen, İzmir'de doğup, müzik eğitimine 5 yaşında iken başladı. 1995 senesinde eğitim görmek üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne, Washington eyaletinin Seattle şehrine taşındı. 1998'de Washington Üniversitesi'de mikrobiyoloji lisansını tamamladı. Mezuniyetten sonra laboratuvarlarda çalışırken geceleri Pacific Northwest Film Scoring Program adlı film müziği okulunda okuyarak 2001 yılında mezun oldu. Bu okulda iki sene boyunca iki Emmy ödülü kazanan Hollywood film bestecisi Hummie Mann'in öğrencisiydi. Bestelediği film müzikleri Amerika'da senfoni orkestraları tarafından kayıt edildi ve sinemalarda gösterime girdi.

Film müzik geleneklerine sadık kalarak orkestrasyon, zamanlama hesaplamaları ve film müziği teorisi tekniklerini her zaman kullanmaya özen gösteren bir bestecidir. Stüdyosundaki bilgisayarlara sahip olmadan önce, bestelediği ilk filmlerin müziklerini hiç bilgisayar kullanmadan, sadece kâğıt kalem kullanarak 40 kişilik senfoni orkestrası için yazıp zamanlama hesaplamalarını da kâğıt kalem ile yapmıştır. Sinema tarihinin başından beri bu şekilde yapılan film müziklerinin yerini bilgisayarlar ve dijital teknoloji almışsa da Semih Tareen gelenekle geleceğe giden bir besteci olarak güncel teknolojiyi film müzik gelenekleriyle bağdaştırabilen bir bestecidir.

Özellikle virüsler üzerinde çalışmalara imza atmış olması sayesinde COVID-19 salgını sonrasında çokça gündeme gelmiştir. Halk TV ve Medyascope gibi haber kanallarında virüsün yayılımı, tehlikesi konuları ile ilgili programlara davet edilmiştir. Evrim Ağacı'nda ise evrimsel biyoloji perspektifinden virüsün evrimi konusunun ele alındığı bir yayında Çağrı Mert Bakırcı'nın konuğu olmuştur.

Kazandığı ödüller

 En İyi Film Müziği, Gümüş Madalya, 2009 Park City Film Müzik Festivali, ABD.
 En İyi Film Müziği Ezgisi, 2008 Terror Film Festivali, ABD.
 En İyi Film Müziği, 2008 Accolade Yarışması, ABD.

Eğitimi
 2001 senesinde Pacific Northwest Film Scoring Program okulundan mezun oldu. Burada film müziği sanatı, orkestrasyon, zamanlama hesaplamaları gibi konularda eğitim gördü.
 2005 senesinde Seattle Film Institute adlı sinema okulunun yapım ve yönetmenlik bölümünü bitirdi.
 Altın Portakal ödüllü besteci ve ûdi Münir Nûrettin Beken'den klasik Türk müziği ve ud eğitimi gördü.
 Klasik piyano eğitimine 5 yaşında başladı.
Fred Radke adlı Amerikalı kornetçiden jazz dersleri aldı.
 Üniversite eğitimine Ege Üniversitesi'nde başlayıp University of Washington'da tamamladı.

Bestelediği filmler

My Grandmother
Morella
(Ex)roommate?
Felix Und Scorpion
Fellini Krogstad
Gomeda (film ve fragman)  En iyi film müziği ezgisi, 2008 Terror Film Festivali, ABD.
Yellow
Tientsin Diaries
Omelet
Living Life (fragman)
Hush
Last Looks
Feeding the Hawk
Continuing Education
Handjobs Can Be a Tricky Thing
The Third Mortal
Roommate: Wanted
Health Under Occupation
Silhouette
Space Aces
Gambling Divinity
Junk Drawer
Wintermission
Hello Gorgeous

Konuyla ilgili yayınlar
Hürriyet Gazetesi
Sabah Gazetesi
Sinematurk.com
Medyascope.tv
İsiloz.com

Dış bağlantılar

Kaynakça

__İÇİNDEKİLERZORUNLU__
__DİZİN__

Türk film müziği bestecileri
Türk bilim insanları
Yaşayan insanlar

Semih Tareen


Ermenek, Karaman iline bağlı bir ilçedir. Kentin tarihteki adı  Germenikopolis`tir. Kimi zamanlarda Ermenak (yükseklerde yaşayan yiğit insanların ülkesi) olarak da anılan ilçe, Karamanoğulları Beyliği'ne başkentlik de yapmış olan ve nüfusunu Avşar Türkmenlerinin oluşturduğu önemli bir yerleşim iken, bu beyliğin yıkılması ve ardından gelen Osmanlı dönemiyle birlikte, Adana Eyaleti'ne bağlı İçel Sancağı'nın "Paşa Hassı" olarak yönetilmiştir. 1845 Yılında Konya Eyaleti'ne bağlı sancak merkezi olmuş, 1910 yılında ilçe yapılmış, önce Konya'ya sonra Mersin'e bağlanmıştır. Cumhuriyetin ilanı ile beraber yeniden Konya'ya bağlanmış, 1989'da Karaman'ın il  olmasıyla Karaman'a bağlanmıştır.

Dünyanın önemli mağaralarından biri olan Maraspoli'yi de içinde bulunduran ilçe, denizden oldukça yüksekte Göksu nehri kıyısında yerleşmiştir.

Tarihi ve Doğal Yapılar
Yukarı Çağlar Cami (853 Tahmini yaşı)
Susaklı Camii (1258)
Akça Mescit (1300)
Ulu Cami (1302)
Sipas Camii (1256)
Meydan Rüstempaşa Camii (1435, Cami ile minaresi arasından cadde geçmektedir.)
Zenonopolis (Roma İmparatoru köylü Zenon, köylü imparatorun şehri)
Tol Medrese (1339)
Mennan Kalesi
Ermenek Kalesi
Karamanoğlu Hamamı (1330)
Asar (Cenne) Kalesi
Daudas Kalesi (Dağların ve Taşların Kralı Daudas, Üçok Türkleri'nin Anadolu'da İslam öncesi yerleşim alanı, maden şehri)
Hisar Kalesi
Kırk Sütun Mağarası (Aziz Barnabas Mağara Kilisesi)
Sbide Antik Tüneli (5 km)
Zeyve Pazarı (Piknik Yeri) ve Çevresi
Fincan Tepesi
Ayhatun Mağarası
Kamışlı Kanyonu
Tarihi Altıntaş Yaylası
Gınnam Kanyonu
Barçın Yörükpazarı
Fariske Köristanları
Karamanoğulları İmaret Cami
Aziz Johannes Mağarası, sarnıcı (Başyayla)
Nadire Köprüsü
Sbide Kaya Kilisesi
Deliktepesi (Deliktaş Tepe)
Dekapolis İzavriya
İnöğlesi Kaya Manastırı
Yaban Hayatı Orman Parkı
Sbide Sarnıcı ve Antik Su Deposu
Demitiopolis (Katranlı)
Yukarı Çağlar Taşkisse (Taş Kilise)
İkizin (Güneyyurt)
Damkaçalı Kilisesi
Aziz Sokrates Kilisesi
İrenepolis
Akmanastır
Ala Kilise
Karamanoğlu Mahmut Bey Hamamı
Uğurlu Köristanı
Nadire Turkuaz Göl Kanyonu
Güzelce Hisar (Üzümlü)
Maraspoli Mağarası
 Su Değirmenleri
 Kapuz (Aşağı Çağlar)
 Gözbaşı Su Tüneli (Yukarı Çağlar)
Turkuaz Baraj Gölü
Dikilitaş Sarkıt Mağarası
Lafzatullah kayalığı (Kaşoluk)
Muhammed Abdüllatif Camii (Güneyyurt)
Karamanoğlu Mahmut Bey Türbesi Ve Zaviyesi (Balkusan)
Kalkanlar Konağı
Göylemezler Konağı
Kral Mezarları (Otogar üstü)
Bıçakçı Köprüsü
Görmeli Barajaltı Köprüsü (1332)
Santral Parkı

Nüfus

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 YerelNET
 Karaman Tarihi Eserler ve Turistik Yerleri
 Ermenek Adalet

Ermenek


este o actriță, tarento, gravure model și un AV idol.

Makoto Yuki a fost nascută pe 7 iulie 1990 în Prefectura Gunma , Japonia. Ea a început cariera ca actor copil, apoi a lucrat ca race queen (cu numele de scene Ciell), a fost un gravure model (cu nume Okada Masaki) și a aparut în mai multe emisiuni de televiziune. Ea a făcut debut ca o actriță pentru filme porno în septembrie 2010, apare simultan în clipuri pentru Moodyz și Alice Japan.

Referințe

Nașteri în 1990
Gravure idol japoneze
Idoli japonezi
Actrițe porno japoneze
Oameni în viață

Makoto Yuki


An Phalaris daviesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Phalaris daviesii in nahilalakip ha genus nga Phalaris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaris

Phalaris daviesii


Premier League 2019-20 var 28.tímabilið í Premier League, sem er efsta deild í enskri knattspyrnu, síðan deildin varð stofnuð árið 1992. Tímabilið byrjaði 9. ágúst 2019 og varði til 26. júlí árið 2020.

Liverpool vann sinn fyrsta Premier League-titil og sinn 19. englandsmeistaratitil. Það var fyrsti meistaratitill félagsins í í 30 ár þegar lið Manchester City tapaði 2-1 á móti Chelsea . Manchester City voru ríkjandi meistararar. Manchester City endaði í 2. sæti. Norwich City, Sheffield United og Aston Villa voru nýliðar í deildinni, eftir að liðin komust upp úr ensku meistaradeildinni 2018-19. Þau lið sem féllu niður um deild voru Bournemouth, Watford og Norwich City. Markakóngur var Jamie Vardy með 23 mörk og stoðsendingakóngur Kevin De Bruyne með 20 stoðsendingar.

Félög

Leikvangar og borgir

Leikmenn

Markahæstir

Flestar stoðsendingar

Viðhengi
Premier League fixtures for 2019/20, premierleague.com
 English Premier League Performance Stats – 2019–20, espn.com

Heimildir

Enska úrvalsdeildin

Enska úrvalsdeildin 2019-20


315276 Yurigradovsky este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
315276 Yurigradovsky este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Andrușivka. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 6,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 315001-316000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

315276 Yurigradovsky


Die Evangelische Kirche Dorstfeld ist ein denkmalgeschütztes ehemaliges Kirchengebäude in Dorstfeld, einem Stadtteil von Dortmund in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte und Architektur
Die asymmetrische Emporenkirche zu drei Jochen, mit gerade schließendem Chor an der Westseite, wurde von 1903 bis 1905 nach Plänen von Arno Eugen Fritsche errichtet. Der Kirchturm mit hohen Schallöffnungen und einem spitzen Helm steht im Osten. Der Backsteinbau ist allseitig reich gegliedert und mit Bauzier aus Formsteinen und farbig glasierten Ziegeln in der Art der norddeutschen Backsteingotik verziert. Das Portal in der Fassade befindet sich unter einem Blendgiebel. Im breiten Mittelschiff wurden dreiteilig gebrochene Holzdecken eingezogen. Im nördlichen Seitenschiff steht eine Empore.

Die ursprüngliche flächendeckende Ausmalung wurde um 1960 überstrichen. In dem schmucklosen Raum sind nur Reste der Erstausstattung erhalten.

Orgel
Die 1904 als op. 915 der Orgelbauwerkstatt Wilhelm Sauer mit einem zweiteiligen Prospekt eingebaute Orgel ist original erhalten und ein bedeutendes Zeugnis für die Zeit um 1900 in Westfalen. Das Instrument hat 40 Register auf drei Manualen und Pedal. Dem spätromantischen Orgeltypus entsprechend sind die Manuale nach Lautstärke gestaffelt; die Pfeifen des III. Manuals befinden sich in einem Schwellkasten. Die Register und Koppeln sind rechts und links der Manuale als Wippschalter ausgeführt. Die Orgel besitzt Kegelladen und pneumatische Trakturen.

Die Orgel wurde 1998/99 von der Firma Scheffler instand gesetzt und auf die originale Intonation zurückgeführt, sowie 2017 abgebaut und im Winter 2018/2019 in der Evangelischen Stadtkirche Gronau wieder aufgebaut. Die Intonationsarbeiten waren Anfang März 2020 abgeschlossen, allerdings musste die für den 5. April vorgesehene, festliche Einweihung aufgrund der COVID-19-Pandemie verschoben werden.

Die mit * gekennzeichneten Register sind überblasend
 Koppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P, Super I/I (Superoktav-Koppel) als Registerwippen und Druckknöpfe, Super I/I nur als Druckknopf
 Spielhilfen: Zwei freie und vier feste Kombinationen: Pianopedal, Mezzoforte, Forte, Tutti, Zungenabsteller, Handregister ab, Walze ab (alle als Druckknöpfe unterhalb des I. Manuals)
Registerschweller mit Anzeiger (rund 0–40 über dem III. Manual) und Schwelltritt für das III. Manual
Von dieser Orgel existiert ein komplettes Sampleset, d. h. sie ist also auch virtuell spielbar.

Geläut
Die ursprünglich vorhandenen Glocken wurden im Ersten Weltkrieg eingeschmolzen. 1923 erhielt die Kirche vier neue Gussstahlglocken vom Bochumer Verein. Neben dem Einläuten für Gottesdienste dienten die Glocken auch für profanes Geläut, so etwa für einen viertelstündlichen Uhrschlag. Entgegen des ursprünglichen Vorhabens wurden die Glocken im Zuge des Entweihungsverfahrens nicht demontiert und verkauft, sondern befinden sich noch heute im Turm und können nach wie vor über das Läutewerk betätigt werden. Über eine Reaktivierung der Glockenanlage für profanes Geläut wird derzeit beraten.

Das Geläut erklingt in a°-c′-d′-e′ und stellt damit das dritttiefste Geläut in Dortmund dar.

Aufgabe der Kirche
Wegen sinkender Zahl der Gemeindemitglieder fusionierten fünf Kirchengemeinden zur Evangelischen Elias-Kirchengemeinde. Aus finanziellen Gründen muss sich die Gemeinde von einem Teil ihres Gebäudebestands trennen. Auch diese Kirche gehört dazu. Eine Machbarkeitsstudie wurde Ende 2011 zur weiteren Nutzung erstellt. Am 13. Oktober 2013 wurde die Kirche in einem feierlichen Gottesdienst entwidmet.
Der Kirchbau gehört seit 2016 einem Privatinvestor und wird als "Eventkirche Dortmund" vermarktet, während die Elias-Kirchengemeinde weiterhin Eigentümerin des Grundstücks bleibt.

Siehe auch
 Liste entwidmeter Kirchen in der Evangelischen Kirche von Westfalen

Literatur
 Ursula Quednau (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II, Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Einzelnachweise

Weblinks

Baudenkmal in Dortmund
Dorstfeld
Erbaut in den 1900er Jahren
Dortmund Dorstfeld
Dortmund Dorstfeld
Dortmund Dorstfeld
Dorstfeld, Evangelische Kirche
Bauwerk von Arno Eugen Fritsche

Evangelische Kirche Dorstfeld


Nyborgvej er en omfartsvej der går øst om Faaborg. Vejen er en del af primærrute 8 der går imellem Tønder og Nyborg.
Omfartsvejen er med til at få færgetrafikken der skal til Bøjden Færgehavn uden om Faaborg Centrum, så byen ikke blev belastet af for meget tung trafik.

Vejen forbinder Hornelandevej i vest med Nyborgvej i øst, og har forbindelse til Assensvej og Odensevej.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Faaborg
Omfartsveje i Danmark

Nyborgvej (Faaborg)


Francis Rawn Shunk (August 7, 1788 – July 20, 1848) was the tenth governor of Pennsylvania from 1845 to 1848.

Early career
Shunk was born on August 7, 1788, in Trappe, Pennsylvania, to a poor farming family of German descent. His great-grandfather Simon Schunck was born in Saarland and settled in the Province of Pennsylvania. Francis R. Shunk began working on his father's farm at age 10. He continued to attend school, and by age 16 had received his qualification as a teacher and started working in the schools.

Originally a Democratic-Republican in politics, and later a Democrat, in 1812 Shunk was appointed Clerk to state Surveyor General Andrew Porter, the father of Governor David R. Porter. Shunk served in the Pennsylvania militia during the War of 1812, and took part in the 1814 defense of Baltimore.

After the war, Shunk was appointed Principal Clerk of the Pennsylvania House of Representatives.  In 1820, he married Jane Findlay, daughter of Pennsylvania Governor and Senator, William Findlay, and Pennsylvania First Lady Nancy Irwin Findlay.

From 1829 to 1839, Shunk served as Secretary of the state Canal Commission, a critical position in the government during a period when major canal, railroad and other public works projects were planned and constructed.

In 1839, Shunk was appointed Secretary of the Commonwealth, and he served until 1842.

Governor of Pennsylvania
When Democratic gubernatorial candidate Henry A. P. Muhlenberg unexpectedly died in August 1844, Shunk was selected as the party's replacement nominee. He narrowly defeated Whig candidate Joseph Markle. A large crowd attended Shunk's inaugural ceremonies, which were held during a snowstorm on January 21, 1845.

Subsequently reelected during the 1847 Pennsylvania gubernatorial election, he was compelled to retire before his second term was complete due to failing health caused by tuberculosis. He resigned on July 9, 1848, and died in Harrisburg on July 20, 1848, just eleven days after tendering his resignation. Shunk was buried at the Augustus Lutheran Church Cemetery in Trappe, Pennsylvania.

Legacy
Shunk Hall on the University Park campus of the Pennsylvania State University is named in his honor.

Shunk Street in Philadelphia is also named for him, as is Governor F.R. Shunk Avenue in Carlisle.

The village of Shunk in Fox Township, Sullivan County is also named for him.

References

External links

Francis R. Shunk at Pennsylvania Historical & Museum Commission
Francis Rawn Shunk at National Governors Association
Francis R. Shunk at Political Graveyard

1788 births
1848 deaths
People from Trappe, Pennsylvania
American Lutherans
American people of German descent
Pennsylvania Dutch people
Pennsylvania Democratic-Republicans
Democratic Party governors of Pennsylvania
Secretaries of the Commonwealth of Pennsylvania
American militiamen in the War of 1812
19th-century deaths from tuberculosis
Tuberculosis deaths in Pennsylvania
Burials in Pennsylvania
19th-century American politicians
19th-century Lutherans

Francis R. Shunk


Mit der Gelangensbestätigung und anderen alternativen Belegnachweisen soll sichergestellt werden, dass steuerfreie innergemeinschaftliche Lieferungen von Unternehmern im Geltungsbereich des deutschen Umsatzsteuergesetzes im EU-Ausland tatsächlich angekommen sind. Mit der ab 1. Oktober 2013 geltenden Neuregelung zu den Nachweispflichten bei innergemeinschaftlichen Lieferungen soll die Besteuerung des innergemeinschaftlichen Erwerbs im Bestimmungsland sichergestellt und Steuerhinterziehung, beispielsweise durch Karussellgeschäfte, verhindert werden.

Einführung
Für diesen Nachweis sollte seit 1. Januar 2012 die so genannte Gelangensbestätigung (§ 4 Nr. 1b UStG, § 6a UStG in Verbindung mit § 17a UStDV) verwendet werden. Wegen zahlreicher Proteste aus der Wirtschaft wurde es für einen Übergangszeitraum jedoch nicht beanstandet, wenn die Nachweise nach der bis 31. Dezember 2011 geltenden Rechtslage geführt wurden.  Durch die elfte Verordnung zur Änderung der Umsatzsteuer-Durchführungsverordnung wurden die Bestimmungen zur Gelangensbestätigung jedoch modifiziert. Ab 1. Oktober 2013 müssen Unternehmen bei innergemeinschaftlichen Lieferungen in geeigneter Form nachweisen, dass die Ware tatsächlich beim Unternehmer im EU-Ausland angekommen ist. Ohne einen Nachweis der Verbringung des Gegenstandes von einem EU-Mitgliedsstaat in einen anderen EU-Mitgliedsstaat kann das Finanzamt Umsatzsteuer für die eigentlich umsatzsteuerfreie innergemeinschaftliche Lieferung festsetzen. Der Nachweis kann in jeder Form erfolgen, jedoch sieht das Gesetz als Regelfall die sogenannte Gelangensbestätigung des Leistungsempfängers (Abnehmers) vor. Die Umsatzsteuerdurchführungsverordnung sieht für den Belegnachweis auch andere, gleichwertige Bestätigungen des mit dem Transport Beauftragten (z. B. Spediteur, Kurierdienst, Paketdienst) vor. Hier sind insbesondere die Spediteursbescheinigung und auch Tracking-and-Tracing-Protokolle zu nennen.

Übergangsfrist
Das Bundesfinanzministerium hat am 16. September 2013 die Verwaltungsvorschriften zu den Beleg- und Buchnachweispflichten bei der Steuerbefreiung für innergemeinschaftliche Lieferungen veröffentlicht, die am 1. Oktober 2013 in Kraft treten. Für deren Anwendung wird darin eine Übergangsfrist bis 31. Dezember 2013 eingeräumt. Das bedeutet, für innergemeinschaftliche Lieferungen, die bis zum 31. Dezember 2013 ausgeführt werden, können die Buch- und Belegnachweise noch nach den alten Regelungen geführt werden. Die neuen Nachweispflichten zur innergemeinschaftlichen Lieferung sind dann zwingend ab 1. Januar 2014 anzuwenden.

Inhalte einer Gelangensbestätigung
Sämtliche Möglichkeiten des Nachweises finden sich in  UStDV. Als eindeutig und leicht nachprüfbar gilt demnach ein Nachweis, wenn neben dem Doppel der Rechnung ,  UStG eine Gelangensbestätigung vorliegt, die folgende Angaben enthält:

 den Namen und die Anschrift des Abnehmers
 die Menge des Gegenstandes der Lieferung und die handelsübliche Bezeichnung. Bei Fahrzeugen  einschließlich der Fahrzeug-Identifikationsnummer bei Fahrzeugen im Sinne des  UStG
 Angabe von Ort und Monat des Erhalts des Gegenstandes im übrigen Gemeinschaftsgebiet bei Beförderung und Versendung durch den Unternehmer oder Versendung durch den Abnehmer. Bei Beförderung durch den Abnehmer ist Ort und Monat des Endes der Beförderung des Gegenstandes im übrigen Gemeinschaftsgebiet anzugeben.
 das Ausstellungsdatum der Bestätigung
 die Unterschrift des Abnehmers oder eines von ihm zur Abnahme Beauftragten. Bei elektronischer Übermittlung ist eine Unterschrift nicht erforderlich, wenn erkennbar ist, dass die Übermittlung im Verfügungsbereich des Abnehmers oder des Beauftragten begonnen hat.

Form der Gelangensbestätigung
Da für die Gelangensbestätigung nur die Textform vorgeschrieben ist, kann diese auch in elektronischer Form ausgestellt und übermittelt werden. Bei der Übermittlung in elektronischer Form, sei es als E-Mail oder als Telefax, muss erkennbar sein, dass das elektronische Dokument aus dem Bereich des Ausstellers stammt. Die Gelangensbestätigung kann weiterhin als Sammelbestätigung ausgestellt werden, darin können die Umsätze aus bis zu einem Quartal zusammengefasst werden. Die Gelangensbestätigung kann auch aus mehreren Dokumenten bestehen, die aufeinander Bezug nehmen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen des Wirtschaftsmagazins "Wirtschaft Regional" zu Vorbereitungen, die Unternehmer für die Gelangensbestätigung treffen müssen
 Whitepaper des IT-Dienstleisters EURO-LOG mit Empfehlungen zur Erfüllung der Gelangensbestätigung (Stand: 01/2014)

Europarecht
Umsatzsteuer
Logistik
Zoll
Umsatzsteuerrecht (Deutschland)

Gelangensbestätigung


Scarborough Fair kan have flere betydninger:
 Scarborough Fair (marked) - marked i middelalderen i Scarborough, North Yorkshire, England
 Scarborough Fair (sang) - kendt folkesang
 Scarborough Fair Collection - museum i Scarborough, North Yorkshire, England

Se også
 Scarborough (flertydig)

Scarborough Fair


جيوسيبي فارينا، (جامبيلارا، 25 يوليو 1933) اشتهر برئاسة نادي بادوفا و نادي إيه سي ميلان لكرة القدم منذ عام 1982 و حتى عام 1986.

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
إيطاليون في القرن 21
مواليد 1933
إيطاليون في القرن 20

جيوسيبي فارينا


My Two Daddies (Any Day Now) est un film américain réalisé par Travis Fine, sorti en 2012.

Synopsis

Dans les années 1970, un couple gay s'occupe d'un adolescent abandonné atteint de trisomie 21 et doit se battre contre le système judiciaire pour en avoir le droit.

Fiche technique
 Titre : My Two Daddies
 Titre original : Any Day Now
 Réalisation : Travis Fine
 Scénario : Travis Fine et George Arthur Bloom
 Musique : Joey Newman
 Photographie : Rachel Morrison
 Montage : Tom Cross
 Production : Kristine Fine, Travis Fine et Liam Finn
 Société de production : PFM Pictures
 Société de distribution : Septième Factory (France) et Music Box Films (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Alan Cumming : Rudy Donatello
 Garret Dillahunt : Paul Fliger
 Isaac Leyva : Marco Deison
 Frances Fisher : le juge Meyerson
 Gregg Henry : Lambert
 Jamie Anne Allman : Marianna Deison
 Chris Mulkey : le procureur du district Wilson
 Don Franklin : Lonnie Washington
 Kelli Williams : Mlle. Flemming
 Alan Rachins : le juge Resnick
 Mindy Sterling : Mlle. Mills
 Doug Spearman : Johnny Boy
 Randy Roberts : PJ
 Miracle Laurie : Monica
 Michael Nouri : Miles Dubrow
 Jeffrey Pierce : l'officier Plitt
 Louis Lombardi : Mr. Blum
 Clyde Kusatsu : Dr. Nakahura
 Donna W. Scott : Kelly
 Joe Howard : Dr. Watkins
 Anne O'Shea : Mme. Lowell
 Ezra Buzzington : Larry
 Kirk Fox : Beaux
 Kamala Lopez : l'agent Martinez
 Edward James Gage : le sergent Johnson
 Joey Newman : Boom Boom
 Boogie Jones : Boogie
 Jeff Lass : Georgie
 Randy Thompson : Coco
 Eliana Fine : Sophie Lambert
 Levi Fine : Alan Lambert

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 60 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2012
Film dramatique américain
Film américain sur l'homosexualité masculine
Film sur la trisomie 21
Film sur l'adoption

My Two Daddies


රංජිත් කණිෂ්ක පරාක්‍රම අතපත්තු (1933 අප්‍රේල් 29 - 2018 ජනවාරි 8) ශ්‍රී ලාංකික වෛද්‍යවරයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක් විය.

චරිතාපදානය
රංජිත් කණිෂ්ක පරාක්‍රම අතපත්තු 1933 අප්‍රේල් 29 තංගල්ලේදී උපත ලැබුවේ ( බෙලිඅත්ත පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සහ කැබිනට් රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයාගේ පාර්ලිමේන්තු ලේකම් ) දොන් පීටර්ගේ පුත්‍රයාය. ඔහු 1954 සහ 1960 අතර කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් සහ ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා ඇති අතර එහිදී ඔහු වෛද්‍ය උපාධිය සහ ශල්‍ය වෛද්‍ය උපාධිය ලබා ගත්තේය. අතපත්තු 1960 සිට 1966 දක්වා කාලය තුළ ඔහුගේම සාමාන්‍ය වෛද්‍ය පුහුණුවක් ආරම්භ කිරීමට පෙර වෛද්‍ය නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කළේය.

අතපත්තු ප්‍රථම වරට පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වූයේ 1977 ජූලි මස 8 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී, එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් බෙලිඅත්ත මැතිවරණ කොට්ඨාශය නියෝජනය කරමින්, එහිදී ඔහු ඡන්ද 6,000කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයකින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පරාජයට පත් කළේය. 1977 දී තම පක්ෂයට ලැබුණු දැවැන්ත බහුතරය අත්හැරීමට අකමැති වූ ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන 1983 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය අවලංගු කිරීමට ජනමත විචාරණයක් පවත්වා 1977 පාර්ලිමේන්තුවේ ආයු කාලය 1989 දක්වා දීර්ඝ කළේය. ජයවර්ධන විසින් ජනමත විචාරණයට මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කවල සහාය නොදැක්වූ සියලුම එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ට අතුරු මැතිවරණයකට ඉදිරිපත් විය යුතු බවට ද නියෝග කළේය. අතපත්තු 1983 පෙබරවාරි 10 සිය ආසනයෙන් ඉල්ලා අස් වූ නමුත් පසුව 1983 මැයි අතුරු මැතිවරණයෙන් රාජපක්ෂ ඡන්ද 3,000 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් පරාජය කළේය.

1978 අගෝස්තු මාසයේදී කොළඹ රෝහල් සමූහය (සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති ව්‍යාපෘති අමාත්‍යාංශයක්) සඳහා අමාත්‍යවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. ඉන්පසුව 1982 ජයවර්ධන කැබිනට් මණ්ඩලයේ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා ලෙස පත් වූ ඔහු 1989 දක්වා එම තනතුර දැරීය. 1989 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්ෂකයා ලෙස හම්බන්තොට මැතිවරණ කොට්ඨාශයට ඉදිරිපත් වූ අතර මනාප ඡන්ද 10,381 (18.35%) ලබා, රාජපක්ෂගේ මනාප 13,073 ට (23.11%) පිටුපසින් නියමිත පරිදි තේරී පත් විය. 1989 පෙබරවාරි 18 වන දින ප්‍රේමදාස කැබිනට් මණ්ඩලයේ කොටසක් ලෙස කම්කරු හා සමාජ සුබසාධන අමාත්‍යවරයා ලෙස පත් වූ අතපත්තු 1990 ජනවාරි 5 දක්වා එම තනතුර දැරීය.

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පවුල් ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
1933 උපත්

රංජිත් අතපත්තු


Islamski centar u Zagrebu (znan kao i Zagrebačka džamija), središnja je džamija Mešihata Islamske zajednice u Hrvatskoj.

Podignuta je na predjelu Trstiku u Folnegovićevom naselju. Arhitektonski kompleks čine džamija i Islamski centar. Površine je oko 10.000 m². Projektirali su ga Džemal Čelić i Mirza Gološ, oboje iz Sarajeva. Gradnja je završena 1987. godine. Funkcionalne cjeline u arhitektonskom kompleksu su bogomolje s minaretom (visokim oko 51 m), islamske vjerske srednje škole (medrese), knjižnice, zajedničkih društvenih prostorija, upravne zgrade, dijela za stanovanje, gospodarskog dijela i dr.

Povezani članci
 Islamska zajednica u Hrvatskoj

Izvori

Bibliografija
Karihman, Ferid: Šehit hrvomuslimanski Ismet efendija Muftić - Povodom otvorenja druge zagrebačke džamije. Hrvatska revija, sv. 1., str. 107-109., 1988.

Džamije u Hrvatskoj
Vjerski objekti u Zagrebu

Zagrebačka džamija (1987.)


The Daring class was a class of eleven destroyers built for the Royal Navy (RN) and Royal Australian Navy (RAN). Constructed after World War II, and entering service during the 1950s, eight ships were constructed for the RN, and three ships for the RAN. Two of the RN destroyers were subsequently sold to and served in the Peruvian Navy (MGP). A further eight ships were planned for the RN but were cancelled before construction commenced, while a fourth RAN vessel was begun but was cancelled before launch and broken up on the slipway.

The Daring-class ships were both the largest and most heavily armed ships serving in Commonwealth navies to be classified as destroyers. They were intended to fill some of the duties of cruisers, which post WW2 were considered both expensive and obsolete by naval planners, and were briefly officially considered a hybrid type (Darings) before being rated as destroyers.  They were also the last destroyers of the RN and RAN to possess guns as their main armament (instead of guided missiles), which saw use during the Indonesian Confrontation and the Vietnam War.

The Daring-class destroyers were in service in the RN and RAN from the 1950s to the 1980s. Following decommissioning, two RN Darings were sold to Peru, which operated one ship until 1993 and the other until 2007. One ship of the class is preserved:  as a museum ship at the Australian National Maritime Museum.

Design

The 'Darings' were the largest destroyers then built (1949) for the RN, having a displacement of 3,820 tons, a length of , a beam of , and a draught of .

The Darings were the last conventional gun destroyers of the RN, and were armed with the QF 4.5 inch /45 (113 mm) Mark V gun in three double mounts UD Mk.VI (later renamed simply Mark N6). The main armament was controlled by a director Mark VI fitted with Radar Type 275 on the bridge and a director CRBF (close range blind fire) aft with Radar Type 262 providing local control for 'X' turret on aft arcs. Remote Power Control (RPC) was provided for the main armament. Darings were capable of a rate of fire of 16 rounds per minute per gun, or about 100 rounds per minute overall.

They were designed to ship three twin 40 mm /60 Bofors mounts STAAG Mark II, but the midships one was later replaced by the lighter and more reliable twin Mount Mark V. This meant that the 'Darings' could engage two targets at long range and two at close range under fully automatic radar directed-control, an enormous improvement over their predecessors. Two of the Australian Darings were instead fitted with two twin and two single Bofors mounts. Type 293 was carried on the foremast for target indication.

Like the earlier , the Darings had their machinery arranged on the 'unit' principle, where boiler rooms and engine rooms alternated to increase survivability. The boilers utilised pressures and temperatures (, ) hitherto unheard of in the conservative Royal Navy, allowing great improvements in efficiency to be made without increasing weight. The wide spacing of the boilers resulted in widely spaced funnels. The forward funnel was trunked up through the lattice foremast (referred to as a mack) with the after funnel a stump amidships. Neither was provided with a casing, resulting in a curious, rather unappealing appearance, although the utility of the funnels was considered by some to enhance the overall appearance. Attempts were made to improve the appearance by adding a streamline case to the funnel, but this was later removed. Of note was a new design of bridge, breaking with a lineage going back to the H-class destroyer of 1936. 3/8-inch armour plating was added to the turrets, the bridge and the fire control cable runs.

Construction

British
The Royal Navy ships were built in two groups, one with the traditional DC electrical system (Daring, Dainty, Defender and Delight) and the remaining ships (Decoy, Diamond, Diana and Duchess), with a modern AC system. They were known as the 2nd and 5th Destroyer Squadrons, respectively.

Two of the ships, Danae and Delight, were originally part of the , though only Delight (originallyYpres, then Disdain, before finally being renamed  Delight) was commissioned.

They were to have been of all-welded construction, but Daring, Decoy, and Diana were built with a composite of welding and riveting.

Australian
The Royal Australian Navy initially ordered four Daring-class destroyers, which were to be named after the ships of the "Scrap Iron Flotilla" of World War II. The ships were modified during construction: most changes were made to improve habitability, including the installation of air-conditioning. The Darings were also the first all-welded ships to be constructed in Australia.

The first Australian Daring was laid down in 1949. By 1950, it was already apparent that the Australian Darings would not be completed on time, as the Australian dockyards were experiencing difficulty in keeping up with the construction schedule. To compensate for this, the RAN unsuccessfully attempted to purchase two of the 'Darings' under construction in the United Kingdom, and considered acquiring ships from the United States Navy despite the logistical difficulties in supplying and maintaining American vessels in a predominately British-designed fleet. Only three ships were completed; , , and  were commissioned between 1957 and 1959. By the time they were commissioned, the cost of each ship had increased from A£2.6 million to A£7 million.

Cancelled ships
Eight further Daring-class destroyers ordered for the Royal Navy were cancelled on 27 December 1945: Danae, Decoy, Delight, Demon, Dervish, Desire, Desperate and Diana. Consequently, the ships of this class originally ordered as Disdain, Dogstar, Dragon and Druid were renamed as Delight, Defender, Decoy and Diana to perpetuate the names of the original D-class flotilla of the 1930s.

The fourth Australian Daring, to be named Waterhen, was laid down in 1952 but cancelled in 1954 and scrapped on the slipway. This was one of several cost-cutting measures to maintain a naval aviation force based around two aircraft carriers.

Construction programme

British modifications
In 1958, the 'DC' group had their after torpedo tubes removed and replaced with a deck house providing additional accommodation facilities. This modification was made in the 'AC' ships in 1959–1960. Also at the same time, the 'ACs' had their STAAG mounts replaced with single mount Mark 7 Bofors and had the director Mark VI replaced by the new director MRS-3 (medium range system) incorporating the Radar Type 903 for fire control. The Seacat missile launcher was fitted briefly to Decoy for acceptance trials in 1961, but it was later removed and never fitted to the rest of the 'Darings' as had been envisaged.

Between 1962 and 1964, the 'DC' group had their STAAG mounts replaced by the Mark V also, with the final set of torpedo tubes being removed at the same time. This group also had the director MRS-3 replace the Mark VI.

Service and fate
The class saw service with the RN from the early 1950s to the early 1970s, and with the RAN from the late 1950s to the late 1970s, with Vampire in service as a training ship until 1986. Several of the ships were also involved in Cold War conflicts. Delight, Duchess, Vampire and Vendetta were involved in the Indonesian Confrontation. Vendetta also operated during the Vietnam War, the only Australian-built warship to fight in the conflict.

Only one ship of the class was lost. On the night of 10 February 1964, HMAS Voyager crossed the bows of the aircraft carrier  and was rammed and sunk with the loss of 81 RAN personnel and one civilian contractor. Duchess was loaned to the RAN as a replacement for four years while replacements (two modified s) were constructed, but was then sold to the RAN.

The British 'Darings' received little modernisation, and were all decommissioned as obsolete and requiring too large crews compared with frigates in 1968–1970. Two of these, Diana and Decoy, were sold to the Peruvian Navy and renamed  and  respectively. These two ships were modernised, with Palacios serving until 1993, and Ferré decommissioning in 2007.

The RAN ships were modernised in the early 1970s at a cost of A$20 million, although modifications to Duchess were fewer than to her sister ships. Duchess and Vendetta remained in commission until the late 1970s, and Vampire was retained until 1986 as a training ship. The Australian 'Darings' were replaced with the s, an American-built derivative of the  guided missile destroyer. The training role of the 'Darings' was first supplemented, then replaced, by . After decommissioning, Vampire became a museum ship at the Australian National Maritime Museum in Sydney, the only ship of the class to be preserved.

An unidentified Daring-class destroyer played the fictional "HMS Sherwood" in the 1957 A. E. Matthews film comedy Carry On Admiral. There are a number of profile shots of the ship in Portsmouth dockyard, as well as detailed views above and below decks, and an interesting sequence showing the accidental firing of a torpedo at the admiral's barge.

References
Notes

Bibliography

Further reading

External links

Destroyer classes

Ship classes of the Royal Navy

Daring-class destroyer (1949)


O Cemitério Judaico de Thür () é um cemitério judaico em Thür, um município da Alemanha localizado no distrito de Mayen-Koblenz, estado da Renânia-Palatinado. O cemitério é um monumento cultural protegido e está localizado na estrada rural em sentido a Welling.

História
A comunidade judaica em Thür e seus associados judeus em Kottenheim inicialmente enterraram seus mortos no Cemitério Judaico de Mayen. Por volta de 1894 um cemitério separado foi criado em Thür, onde os enterros ocorreram até a década de 1930.

Durante o terror nazista o cemitério foi destruído e as matzevas foram removidas.

Depois de 1945 uma pedra memorial foi erguida com a seguinte inscrição: Em memória dos concidadãos judeus de Thür e Kottenheim que descansam aqui.

Bibliografia
Stefan Fischbach, Ingrid Westerhoff: Synagogen Rheinland-Pfalz – Saarland. "… und dies ist die Pforte des Himmels" (= Gedenkbuch der Synagogen in Deutschland. 2). Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Rheinland-Pfalz, Staatliches Konservatoramt des Saarlandes, Synagogue Memorial Jerusalem. von Zabern, Mainz 2005, ISBN 3-8053-3313-7, p. 363–364.

Ligações externas
Jüdischer Friedhof Thür bei Alemannia Judaica
Jüdischer Friedhof Thür beim Zentralarchiv zur Erforschung der Geschichte der Juden in Deutschland

Cemitérios desativados da Alemanha
Arquitetura da década de 1890

Cemitério Judaico (Thür)


في الرياضيات، تصف نظرية التخلل أو نظرية التطعيم  سلوك العقد المتصلة في خط بياني عشوائي. تشمل تطبيقات هذه النظرية بشكل أساسي مجال علوم المواد الهندسية (طالع تخلل) وبالإضافة إلى مجالات أخرى تتعلق بالترشيح.

و ترتبط هذه النظرية بالنظرية الكسيرية.

مراجع

نظرية الاحتمالات

نظرية التخلل


Thomas C. Hanks é um sismólogo norte-americano. Ele trabalha para o US Geological Survey  (USGS) em Menlo Park, Califórnia. Dr. Hanks é membro da Sismological Society of America, da American Geophysical Union, do Earthquake Engineering Research Institute, da Geological Society of America, da Peninsula Geological Society em Stanford e de muitas sociedades geológicas relacionadas. Dr. Hanks é autor de dezenas de artigos acadêmicos em sismologia de movimento forte e geomorfologia tectônica .

Em 1979, o sismólogo nipo-americano Hiroo Kanamori, professor de sismologia do Instituto de Tecnologia da Califórnia e Dr. Hanks sugeriram o uso da escala de magnitude de momento para substituir a escala de magnitude Richter para medir a força relativa dos terremotos. A razão foi que a escala Richter satura em magnitudes superiores a cerca de 5,5, enquanto a escala de magnitude de momento não satura.

Hanks formou-se com um BSE em engenharia geológica da Universidade de Princeton em 1966, depois de concluir uma tese sênior intitulada "O significado de um experimento de fluxo de calor em Marte". Mais tarde, ele recebeu seu Ph.D. do Instituto de Tecnologia da Califórnia em 1972 depois de concluir uma dissertação intitulada "Uma contribuição para a determinação e interpretação de parâmetros de fontes sísmicas".

Referências

Ligações externas

 "Quake Watcher" Princeton Alumni News profile on Hanks

Sismologia

Thomas C. Hanks


Mall of Africa é um shopping center localizado em Waterfall City, Midrand, Gauteng, República Sul-Africana. É o terceiro maior shopping monofásico a ser construído na África, mas menor que os shopping centers Gateway, Sandton, Menlyn e Fourways Mall . A área total de varejo é de 130.000 metros quadrados. O shopping tem dois andares principais de compras, bem como uma praça de alimentação ao ar livre que se conecta diretamente ao Waterfall City Park.

História
O Mall of Africa foi criado para ser a peça central de Waterfall City, um futuro empreendimento de uso misto localizado em Midrand, Gauteng . Localizado entre Joanesburgo e Pretória, o Mall and Waterfall é facilmente acessível à maior parte de Gauteng. A construção começou em 2012 e foi originalmente planejada para abrir em março de 2016, mas posteriormente foi programada para abril de 2016.

Acontecimentos da inauguração
O shopping foi aberto ao público em 28 de abril de 2016 e resultou em congestionamento de tráfego intenso ao longo das rodovias N1, N3, bem como na maioria das estradas que levam à Midrand. Algumas lojas tiveram vendas no dia de abertura que atraíram centenas de compradores para filas que se estenderam pelas esquinas da entrada das lojas, o que levou alguns compradores a questionar se as lojas estavam preparadas para a abertura.

Inquilinos
O Mall of Africa tem inquilinos âncora, incluindo a loja de departamentos Woolworths e os hipermercados Game e Checkers Hyper. O shopping também possui lojas próprias na África do Sul para marcas internacionais como H&M, Cotton On e Forever 21 . Além de introduzir novas marcas na África do Sul, como Starbucks, Mango Man, The Kooples, Boutique Adela, Zara Home, Armani Exchange, Under Armour e Interoptika.

dsgrsxgtdProjeto
O design do shopping foi inspirado nas características geológicas da África, como evidenciado por seus pátios. O Crystal Court está localizado na seção norte do shopping, representando a riqueza mineral da África Austral com padrões geométricos nítidos. O Great Lakes Court está localizado na seção leste do shopping, representando os Grandes Lagos principalmente da África Oriental e foi construído com materiais leves. O Desert Court está localizado na seção sul do shopping, representando o deserto do Saara do norte da África e possui motivos calmos usados em tapetes tradicionais berberes. O Pátio de Oleum está localizado na seção ocidental do shopping, representando a riqueza petrolífera da África Ocidental. O Forest Walk Court está no centro do shopping, representando a África Central e suas florestas tropicais.

Referências

Ligações externas
 http://waterfallcity.co.za/portfolio-item/mall-of-africa/
 http://www.atterbury.co.za/portfolio-items/mall-of-africa/
 http://www.mallofafrica.co.za/

Shopping centers da África do Sul
Construções da África do Sul

Mall of Africa


Maria Stein CBE (Maria Donata Nanetta Paulina Gustava Erwina Wilhelmine Stein) (født 18. oktober 1926 i Wien, Østrig, død 6. marts 2014 i North Devon, England), almindeligt kendt under kunstnernavnet Marion Stein, i kraft af sine ægteskaber var hun Marion Lascelles, grevinden af Harewood i 1949–1967 og Marion Thorpe i 1973–2014.

Forældre
Marion Stein var datter af Sophie Bachmann (1883?–1965) og musikudgiveren Erwin Stein (1885–1958).

Familie
Fra 1949 til 1967 var Marion Stein gift med George Lascelles, 7. jarl af Harewood (1923–2011), og fra 1973 til 2014 var hun gift med den liberale partileder Jeremy Thorpe (1929–2014).

Marion Stein og George Lascelles fik tre sønner:
 David Lascelles, 8. jarl of Harewood (født 1950), har efterkommere.
 Den ærede James Lascelles (født 1953), har efterkommere.
 Den ærede Jeremy Lascelles (født 1955), har efterkommere.

Derimod er der ingen børn i ægteskabet mellem Marion Stein og  Jeremy Thorpe.

De sidste år i ægteskabet med George Lascelles (en fætter til dronning Elizabeth 2. af Storbritannien) var vanskelige. Han bad om skilsmisse flere gange, hvilket hun afslog. Da skilsmissen, så kom i 1967, blev det en offentlig skandale. I de næste ti år var George Lascelles udelukket fra hoffet.

Efter skilsmissen giftede George Lascelles sig med den australsk fødte violinist Patricia Bambi Elizabeth Tuckwell (født 1926). De havde fået sønnen (den ærede Mark Hubert Lascelles) allerede i 1964.

Jarler fra Storbritannien
Slægten Lascelles
Kongelige fra Storbritannien
Personer fra Wien

Marion Stein


Inden for softwareudvikling er et artefakt en fællesbetegnelse for ting, der er lavet i forbindelse med udvikling af software: et use case-dokument, et krav- eller designdokument, et klassediagram eller et UML-diagram. Betegnelsen artefakt stammer fra Unified Process.

Systemudvikling

Artefakt (softwareudvikling)


الحضارة القبصية (نسبة إلى مدينة قفصة تونس، ذلك أن أول الحفريات حول هذه الحضارة وأكبرها قامت قرب هذه المدينة) حضارة قبتاريخية ظهرت بين 12.000 و6.000 سنة قبل الحاضر، أي في آخر العصر الحجري القديم وفي العصر الحجري الوسيط وفي العصر الحجري الحديث، في المناطق الداخلية من شمال أفريقيا الحالي، خاصة في تونس وإمتدت إلى الجزائر و المغرب حيث وجدت آثار للإنسان الإنسان المشتاني Mechta-Afalou الممتدة إلى الحضارة القبصية وذلك في مغارة تافوغالت، وفي بعض المناطق المرج القديمة في ليبيا.

تقسيم الحضارة القبصية

تقسّم الحضارة القبصية تقليديا إلى قسمين، هما الحضارة القبصية المثالية والحضارة القبصية العليا. أظهرت الدراسات الأولى (1910 - 1974) أن الحضارة الأولى سبقت الثانية (إذ أن الطبقات الجيولوجية لأحافير الحضارة الأولى تتوضع تحت طبقات أحافير الحضارة الثانية، ومن هنا كانت التسمية). ومنذ سنة 1974، أثبتت الدراسات الحديثة أن الحضارتين لا تتلاحقان وإنما تتزامنان، لذا كانت هاتان التسميتان خاطئتين. يستمر العلماء باستعمال هاتين التسميتين، مع أنه تُستعمل حاليا تسميتان أخريتان، هما الحضارة القبصية الشرقية والحضارة القبصية الغربية. ويتمثل الفرق بين الحضارتين في تمركزها ونوع صناعاتها.

الحضارة القبصية المثالية أو الشرقية

تمركزت الحضارة القبصية المثالية أو الشرقية في وسط تونس (حول قفصة) وفي شرق الجزائر (حول تبسة)، وتميزت بصناعة أدوات حجرية كبيرة، مصنوعة من صفيحات صوّانية ذات قفا منحوت بحدة، منها الشفرات والمكاشط (المساحج) وخاصة الأزاميل (28,7 - 48,7% من جميع الأدوات المكتشفة). لم يكن الشكل الهندسي لهذه الأدوات مهمّا لديهم، فإن وُجد فهو مثلث. أما صناعة الأدوات العظمية فهي نادرة لديهم وغير متطورة، وهي متمثلة في مثاقب ضيقة مستدقة الطرفين.

الحضارة القبصية العليا أو الغربية

تمركزت الحضارة القبصية العليا أو الغربية في وسط الجزائر (حول سطيف) وجنوبها، وتميزت بصناعة أدوات حجرية صغيرة ومتنوعة ذات شكل مثلث أو شبه منحرف، أحيانا مثلّمة أو مسنّنة، منها الشفرات والمثاقب والنصال ونادرا الأزاميل. بدأ القبصيون بتصغير حجم الأدوات الحجرية منذ حوالي 8.000 سنة قبل الحاضر. أما صناعة الأدوات العظمية فقد كانت متطورة وشائعة لديهم.

القبصيون من ناحية علم الإنسان

كان القبصيون من جنس الإنسان العاقل الحديث، من النوع المتوسطي الأولي (وهو النوع الرئيسي) والنوع المشتي الأفلي والنوع المشتاني.

حياة القبصيين

في تلك الحقبة الزمنية، كان المناخ المغاربي شبيها بالمناخ الحالي لأفريقيا الشرقية، حيث كانت السهول مكسوّة بالأعشاب (مروج عشبية) والمرتفعات مكسوة بالأشجار (غابات).

السكن لدى القبصيين

سكن القبصيون أكواخا صنعوها من أغصان الشجر، كما سكن الرعاة المغارات في الجبال أثناء فصل الصيف. نجد في الأماكن التي سكن فيها القبصيون، كديات تبلغ مساحتها من بضع الأمتار المربعة إلى مئات الأمتار المربعة، ويبلغ ارتفاعها من أقل من متر إلى ثلاثة أمتار أو أكثر. تحوي هذه الكديات قواقع حلازين كاملة ومهشمة، وكمية كبيرة من الرماد والأحجار المحرقة، وأحيانًا مقابر. تسمى هذه الكديات بالرَمَادِيات أو الكُدْيَات السُود.

ترحال القبصيين

سكن القبصيون المناطق الداخلية من شمال أفريقيا الحالي، في المروج العشبية وعلى ضفاف البحيرات والصحراء (التي كانت مكسوة بالعشب). غير أنهم كانوا رُحّلاً، إذ كانوا يتنقلون بين الصحراء في الشتاء والمرتفعات في الصيف، مرورا بالأودية في الربيع والخريف.

القوت الغذائي للقبصيين

اعتاش القبصيون على أنواع عديدة من الحيوانات، إذ تراوح قوتهم الغذائي من الثيران والغزلان إلى الأرانب البرية والحلازين، كما تمثل قوتهم النباتي في الثمار والحبوب والفواكه الجافة والعساقيل. قام القبصيون، في العصر الحجري الحديث، منذ 6.500 سنة قبل الحاضر، بتدجين الخرفان والماعز والثياثل والرعي بها، فضلا عن مواصلتهم لصيد الحيوانات الأخرى، إذ يعدّ القبصيون أول الرعاة في تاريخ الإنسانية. أظهرت بعض الأبحاث أن بعض المجتمعات القبصية قامت بنوع من الزراعة البدائية.

المعتقدات الدينية لدى القبصيين

لا تتوفر أدلة كبيرة عن المعتقدات والأديان القبصية، غير أن الحفريات أظهرت أن طرق دفنهم لموتاهم توحي بأنه كانت لديهم معتقدات بحياة أخرى بعد الموت، إذ كانوا يدفنون موتاهم في أوضاع مختلفة (منها الوضع الجانبي المثني)، مزينة أبدانهم بحجر المُغْرَة، مرفقين بأدواتهم وأوانيهم.

الفنون لدى القبصيين

كان فن التزيين والزينة متطورا لديهم، إذ كان القبصيون يركّبون قلادات من خرزات مصنوعة من قشور بيض النعام، كما قاموا بنقوشات صخرية، بعضها لها وظيفة تحديد النفوذ المكاني للرعاة وبعضها تعليمي. كما استعملوا حجر المُغْرَة في تزيين الأدوات والأبدان.

قام القبصيون، منذ 7.000 سنة قبل الحاضر، بصناعة أواني فخارية، التي قاموا بتطويرها في العصر الحجري الحديث، منذ 6.200 سنة قبل الحاضر، فأصبحت أواني فخارية مستدقة القاعدة: قوارير فخارية ذات شكل مخروطي بدون عرى وقدور فخارية ذات قاعدة شبه مخروطية وغيرها. كما قاموا أيضا باستعمال قشور بيض النعام في صناعة الأواني: قوارير بيضية الشكل وكؤوس وأكواب وصحون.

انظر أيضا
 ما قبل التاريخ.
 العصر الحجري القديم.
 العصر الحجري الوسيط.
 العصر الحجري الحديث.
 الحضارة الوهرانية.

وصلات خارجية
 نماذج من الأدوات الحجرية والأواني الفخارية القبصية المعروضة في المتحف العالمي للإنسان:
 الآنية الفخارية القبصية.
 الأسورة القبصية.
 حليات القلائد القبصية.
 لوحة فنية قبصية.
 المعاول القبصية.
 الفؤوس القبصية.
 شفرة قبصية.
 نماذج من أدوات حجرية قبصية: 1، 2، 3، 4، 5، 6.
 نصال قبصية.
 أدوات حجرية من العصر الحجري:
 الأزاميل.
 الأزاميل الصغيرة.
 المثاقب.
 المكاشط (المساحج).
 النصال.
 الشفرات.
 الشفرات الصغيرة.
 جمجمة الإنسان المتوسطي الأولي (انظر الصورة اليمنى).
 خرزات قلادة مصنوعة من قشور بيض النعام (انظر الصورة السفلى على اليمين).
 حجر الجَلْخ، استعمله القبصيون لطحن الحبوب ونحوها.
 رمادية (أو كدية سوداء) قرب مدينة قفصة بتونس.

المصادر

آثار الجزائر
آثار تونس
آثار ليبيا
إفريقيا ما قبل التاريخ
انحلالات الألفية 6 ق م
تأسيسات الألفية 8 ق م
حضارات أثرية
ما قبل التاريخ

حضارة قبصية


Un mediu de cultură este un mediu solid, lichid sau semi-solid, destinat a fi utilizat pentru realizarea culturilor microbiologice, culturilor de celule, sau a unor specii vegetale precum Physcomitrella patens. Sunt disponibile diverse tipuri de medii utilizate pentru creșterea diverselor tipuri de celule.

Tipuri
Cele mai comune medii utilizare pentru culturile microbiene sunt bulioanele nutritive și mediile cu agar-agar (sau geloză). Pentru unele specii sunt necesare medii speciale, care să asigure creșterea microorganismelor. Unele organisme mai pretențioase necesită medii speciale datorită cerințelor nutriționale. Virusurile sunt paraziți obligatoriu intracelulari, așadar pot fi cultivați doar pe medii ce conțin celule vii.

Clasificare

După caracteristicile fizice, mediile pot fi lichide, solide sau semi-solide. După origine, pot fi naturale, artificiale sau semi-sintetice.

După modul lor de utilizare, mediile de cultură pot fi:
 Medii generale: asigură creșterea tuturor tipurilor de microorganisme, cu excepția celor care necesită condiții speciale (exemplu: mediul cu agar-agar sau geloza-sânge)
 Medii selective: permit creșterea selectivă a unei specii sau a unui grup specific de organisme (exemplu: mediul Sabouraud permite creșterea fungilor, iar mediul Levine permite creșterea bacteriilor Gram-negative)
 Medii diferențiale: permit diferențierea speciilor, ambele fiind cultivate pe același mediu; se bazează pe diferențierea caracteristicilor de creștere, metabolice, de respirație, etc. (exemplu: mediul McConkey, mediul Salmonella-Shigella)
 Medii îmbogățite: conțin nutrienții necesari dezvoltării unui număr mare de organisme, inclusiv cele pretențioase
 Medii minime: conțin necesarul minim de nutrienți pentru creșterea organismelor
 Medii de transport: utilizate pentru transport

Note

Vezi și
 Cultură de celule
 Cultură microbiologică
 Vas Petri

Microbiologie

Mediu de cultură


Bakır Nefeslili Çalgılar partisyonda tahta nefesli çalgıların altında yer alır. Tahta nefesli çalgılar üçer adet kullanılmışsa, bakır nefesli çalgıların sayısı genellikle şöyle olur:

4 Korno
3 Trompet
3 Trombon (2 tenor ve 1 bas trombon)
1 Tuba

Bu sayılar genel olarak verilmiştir. Bazen bu kadro ikişerli tahta nefesli çalgıların kullanıldığı partisyonlarda da kullanılabilir. Ancak, bazı eserlerde kornoların ve trompetlerin 2 adet kullanıldığında görülebilir. Daha başka birleşimler de olabilir. Bu sayılar, eserin karakteri, bestecinin yazım stili ve eserinde kullanmak istediği renk ile ilişkilidir.

Tahta nefeslilerde olduğu gibi, bakır nefesli çalgılarda da sesin elde edilişi, boru içindeki havanın titreşmesi sonucunda olur. Yalnız, tahta nefeslilerdeki kamışın görevini, bakır nefeslilerde çalıcının dudağı yapar. Çalıcı dudaklarını birbirinden ayırmadan, çalgının kupa (trompet, trombon ve tuba) veya huni (korno) biçimindeki metal ağızlığına dayar. Dudaklar arasından dışarıya zorlanan nefes, dudakları titreşime geçirir ve dudaktaki titreşim boru içindeki havayı titreşime geçirerek sesin oluşumunu sağlar.

Ağızlığın biçimi ve büyüklüğü, ses niteliğini büyük ölçüde etkiler. Ayrıca, çalgının ses alanı içinde bulunan ince veya kalın seslerin kolay elde edilmesinde belirleyici olur. Trompetin ağızlığının iç yapısı kupa biçiminde, küçük ve sığdır. Bu yapı ses niteliğinin parlak olmasını, ince seslerin de kolaylıkla çıkmasını sağlar. Kornonun huni biçiminde yumuşak bir eğimle gittikçe daralan, derin ağızlığı ise yumuşaklık, olgunluk, yuvarlaklık sözcükleriyle anlatılabilen bir ses niteliğine neden olur.

Bakır nefesli çalgılar

 Korno
 Kornet
 Trompet
 Trombon
 Tuba

Bakır nefesli çalgılar


Les chiens ne portent pas de pantalon () est un film finlandais réalisé par Jukka-Pekka Valkeapää, sorti en 2019.

Synopsis
Sept ans après la noyade tragique de sa femme, Juha, chirurgien cardiaque, peine à élever seul Elli, sa fille adolescente, tandis que sa peine ne s'efface pas : il utilise la robe et le parfum de sa femme pour se masturber. Alors qu'il rencontre par hasard Mona, une dominatrice, Juha entre dans le monde du BDSM : il aime être asphyxié car il s'imagine sous l'eau avec sa femme. Ses premiers rendez-vous avec Mona sont non-consensuels, avec peu de négociation. Cependant, Mona finit par lui donner une balle en verre qu'il doit tenir pendant qu'elle l'asphyxie : s'il perd connaissance, la balle tombe et elle sait qu'elle doit s'arrêter. Juha lui donne la robe et le parfum de sa femme.

Le comportement de Juha ne s'améliore cependant pas : il casse une porte de l'hôpital où il travaille quand son pass ne fonctionne pas et loupe le concert de sa fille pour aller voir Mona. Il parvient à lui faire continuer l'asphyxie et il s'évanouit. Étant physiothérapeute de formation, Mona procède aux gestes de premiers secours avant d'appeler une ambulance.

La fille de Juha arrive à l'hôpital, où son père lui dit qu'il a vu sa mère et lui demande de partir. Un collègue de travail dit à Juha que les directeurs sont inquiets de son comportement et veulent lui faire subir un suivi psychologique. Pendant la conversation, Juha s'ôte l'ongle du pouce.

Juha continue de poursuivre Mona sans relâche mais elle ne répond pas à ses appels. Un soir, Juha suit une personne qu'il pense être Mona, mais qui est en réalité un homme qui se défend alors avec un spray au poivre. Plus tard, il emmène la professeure de musique de sa fille à dîner et lui donne le parfum de sa femme. Ils commencent à faire l'amour, et Juha lui demande de porter le parfum et de l'étrangler, ce qu'elle fait, amusée.

Juha suit une fois encore Mona jusqu'à son appartement, où il lui donne un ultimatum : elle pourra le faire souffrir autant qu'elle le souhaite si elle accepte de l'étrangler en échange. Elle accepte et il la suit à quatre pattes. Elle l'attache et lui arrache une dent avec une paire de pinces avant de lui mettre un sac en plastique sur le visage. Elle finit par réaliser qu'il est venu chez elle dans le but de se suicider. Elle le libère et commence à pleurer. Juha réconforte Mona et ils s'embrassent avant qu'elle ne le frappe. Elle s'enferme dans une autre pièce, mais avant qu'elle puisse lui rendre la robe de sa femme, Juha est déjà parti.

Juha retourne chez lui où sa fille est absente. Il trouve Elli dans un parc, en train de fumer, et essaie d'arranger leur relation en l'invitant au Musée d'histoire naturelle, une habitude pour son anniversaire. Elli part sur la mobylette de son petit ami.

Juha apprend que son évaluation psychologique est positive et avoir à son collègue avoir menti. Il va dans une boîte de nuit habillé de harnais de cuir. Après quelques verres, il va sur la piste de danse et voit Mona, qu'il regarde et qui lui sourit.

Fiche technique
 Titre : Les chiens ne portent pas de pantalon
 Titre original :
 Titre international :
 Réalisation : Jukka-Pekka Valkeapää
 Scénario : Juhana Lumme et Jukka-Pekka Valkeapää
 Musique : Michal Nejtek
 Photographie : Pietari Peltola
 Montage : Mervi Junkkonen
 Production : Aleksi Bardy et Helen Vinogradov
 Sociétés de production : Helsinki-Filmi et Tasse Film
 Pays de production :  et
 Genre : drame et romance
 Durée : 105 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes - Quinzaine des réalisateurs)
 Suisse :  (Festival international du film fantastique de Neuchâtel)
 Finlande :

Distribution
 Pekka Strang : Juha
 Ester Geislerová : Vaimo
 Ellen Karppo : Elli à 4 ans
 Armands Reinis : Kalastaja
 Jani Volanen : Pauli
 Ilona Huhta : Elli
 Oona Airola : Satu
 Iiris Anttila : Lävistäjä
 Krista Kosonen : Mona
 Samuel Shipway : Jose
 Sofia Kaipainen : Jaana
 Viivi Ihalainen : Linda

Distinctions
Le film a été nommé pour neuf Jussis et en a remporté six : meilleur acteur pour Pekka Strang, meilleure photographie, meilleure musique, meilleur son, meilleur montage et meilleurs maquillages.

Notes et références

Liens externes

Film finlandais sorti en 2019
Film letton sorti en 2019
Film dramatique finlandais
Film dramatique letton
Film romantique finlandais
Film romantique letton
Film sur le BDSM

Les chiens ne portent pas de pantalon


Cistercitski samostan Stična  najstariji je samostan na današnjem slovenskom teritoriju i jedini cistercitski samostan koji još uvijek djeluje (drugi je bio samostan Kostanjevica na Krki). U sklopu samostana nalazi se bazilika Žalosne Majke Božje koja služi i kao župna crkva.

Počeci samostana datiraju iz 1132. Ubrzo nakon osnivanja,  postao je važno vjersko, kulturno i gospodarsko središte Kranjske. Sve do jozefinskih reformi, bogata samostanska knjižnica štitila je vrijedne iluminirane rukopise na latinskom jeziku 12. i 13. stoljeća, a koji potječu iz štajerskog pisma. Godine 1428. napisan je za slovensku književnost vrlo važan rukopis Stična i bio je jedan od prvih pisanih spomenika na slovenskom jeziku. Tijekom stoljeća, samostan je mijenjao svoj arhitektonski izgled tako, da se danas mogu naći tragovi romanike, gotike i baroka. Do danas je sačuvana najstarija jezgra samostana, koju čine poznata Križna dvorana i crkva. Tijekom reformi Josipa II., 1784. samostan je raspušten. Cisterciti su ga ponovno obnovili tek 1898. godine. Od tada, samostan ponovno djeluje.

Samostan i crkva danas su zaštićeni kao nepokretni spomenici od državnoga značaja, a sam je samostan važno vjersko i kulturno središte.

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Cistercijanska opatija Stična – službene mrežne stranice
 Muzej krščanstva na Slovenskem

Katolički vjerski objekti u Sloveniji
Cistercitski samostani
Gotički samostani
Romanički samostani
Gotičke građevine u Sloveniji
Romaničke građevine u Sloveniji

Cistercitski samostan Stična


Artsimovich steht für:

 Lew Andrejewitsch Arzimowitsch (1909–1973), sowjetischer Physiker
 Artsimovich (Mondkrater), einen Mondkrater

Artsimovich


François-Michel Gonnot (born April 15, 1949 in Arpajon, Essonne) is a French politician.

He was elected on June 16, 2002, for the XIIe legislature (2002–2007), in the arrondissement of Oise (6th). He belongs to the group UMP.

Mandates:
14 March 1983 - 19 March 1989 :assistant of the mayor of Compiègne (Oise)
17 March 1986 - 22 March 1992 :vice-president of the regional council of Picardy
13 June 1988 - 1 April 1993 :deputy
20 March 1989 - 18 June 1995 :assistant of the mayor of Compiegne (Oise)
23 March 1992 - 15 March 1998 :vice-president of the regional council of Picardy
2 April 1993 - 21 April 1997 :deputy
19 June 1995 - 18 March 2001 :assistant of the mayor of Compiegne (Oise)
16 March 1998 - 1 November 2001 :member of the regional council of Picardy
23 March 1998 - 27 September 2002 :vice-president of the general council of Oise
Mandate to the 16 June 2002:

Assistant of the mayor of Compiègne, Oise.

References

1949 births
Living people
People from Arpajon
Union for French Democracy politicians
Union for a Popular Movement politicians
The Popular Right
Deputies of the 12th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 13th National Assembly of the French Fifth Republic

François-Michel Gonnot


A block plane is a small metal-bodied woodworking hand plane which typically has the blade bedded at a lower angle than other planes, with the bevel up. It is designed to cut end grain and do touchup or finish work. It is typically small enough to be used with one hand.

Description
Block planes vary in length from . The most common standard angled block planes have the blade angled at ~20°. Low angle block planes have the blade angled at ~12°.

Origin
According to Patrick's Stanley Blood and Gore, Stanley marketing materials describe the origin of the name of this tool as follows: "A Block Plane was first made to meet the demand for a Plane which could be easily held in one hand while planing across the grain, particularly the ends of boards, etc. This latter work many Carpenters call 'Blocking in', hence the name 'Block' Plane." Tradition also claims that the block plane gets its name from its traditional use to level and remove cleaver marks from butchers' blocks that were built with the end grain facing up.

It is a common modern error to refer to older wooden-bodied bench planes as block planes, as they were made from a block of wood. Historically, the term "block plane" was not used before it was applied to small metal-bodied planes, which were designed and produced beginning in the 1860s.

Usage
A block plane is frequently used for paring end grain. This is possible because a block plane has its blade set at a shallow bed angle, allowing the blade to slice through end grain more efficiently; furthermore, for this to work, the plane is frequently held at an angle sometimes as much as 45 degrees to the direction of travel, so that the cutting edge slices the wood fibers as they pass from one end of the cutting edge to the other.

A block plane has many other uses in woodworking. Typically, it is used for cleaning up components by removing thin shavings of wood in order to make a component fit within fine tolerances. Chamfering (angling square edges) and removing glue lines are some of the other uses woodworkers find for the block plane.

References

Planes
Hand tools
Woodworking hand tools

Block plane


An Muhlenbergia arenicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Samuel Botsford Buckley. An Muhlenbergia arenicola in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia arenicola


Lučivná este o comună slovacă, aflată în districtul Poprad din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 991 de locuitori. Se învecinează cu comuna Mengusovce.

Istoric
Localitatea Lučivná este atestată documentar din 1298.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lučivná


Kruna od perja je treći studijski album hrvatskog pjevača Zlatana Stipišića Gibonnija koji su 1994. godine izdale producentske kuće Croatia Records i Marlboro Music.

Popis pjesama
Nije vrime od nedije za u poje poći
Kruna od perja
Dvije duše
Ozdravi mi ti
Predstavi se tko si
Goli pod zvijezdama
Ljudi, drž'te lopova
Život me umorio
Pjesma za bijelu vranu
Lipa moja
Ozdravi mi ti (instrumental)

Albumi iz 1994.
Albumi Zlatana Stipišića Gibonnija

Kruna od perja


Jordi Cuixart i Navarro () este un antreprenor și activist politic catalan, președinte al Òmnium Cultural din 19 decembrie 2015. Din octombrie 2017 este deținut în stare de arest preventiv.

Referințe

Nașteri în 1975
Politicieni catalani
Oameni în viață

Jordi Cuixart


Inokentij Mihajlovič Smoktunovski (rus. Иннокентий Михайлович Смоктуновский; rođen Smoktunovič, Tatjanovka, Tomsk, 28. ožujka 1925.  – Moskva, 3. kolovoza 1994.) bio je sovjetski glumac, priznat kao "kralj sovjetskih glumaca". Proglašen je narodnim umjetnikom SSSR-a 1974. i herojem socijalističkog rada 1990. godine.

Smoktunovski je rođen u sibirskom selu u obitelji bjeloruske nacionalnosti. Jednom se pričalo, da potječe iz poljske obitelji, čak plemstva, ali sam glumac nije odobrio te teorije tvrdeći, da je njegova obitelj bjeloruska, a ne plemićka. Tijekom Drugog svjetskog rata služio je u Crvenoj armiji. Godine 1946. pridružio se kazalištu u Krasnojarsku, da bi se kasnije preselio u Moskvu. Georgi Tovstonogov ga je 1957. godine pozvao, da se pridruži Boljšoj dramskom kazalištu iz Lenjingrada, gdje je zadivio javnost dramatičnom interpretacijom princa Miškina u djelu Fjodora Dostojevskog "Idiot".

Njegovu karijeru na filmu pokrenuo je film Mihaila Roma, "Devet dana u jednoj godini" (1962.). Godine 1964., dodijeljena mu je uloga Hamleta u proslavljenoj verziji ove Shakespeareove predstave, režirane od strane Grigorija Kozinjceva, koja je osvojila sve pohvale od strane Laurencea Oliviera kao i Lenjinovu nagradu. Mnogi engleski kritičari čak su Hamlet Smoktunovskog svrstali iznad onog koji je igrao Olivier po kvalitetu u vrijeme kada je Olivierova inačica još uvijek bila aktivna. Smoktunovski je načinio integralni herojski portret, koji je spojio ono što se do tada činilo nespojivim: mušku jednostavnost i izuzetni aristokratizam, ljubaznost i sarkazam, podrugljiv način razmišljanja i požrtvovnost.

Izvori

Ruski glumci
Životopisi, SSSR
Kazališni glumci

Inokentij Smoktunovski


පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත පුද්ගල සහ වෙනත් නෛතික ආයතනවලට (සංවිධාන සහ වෙනත් සංස්ථා වැනි) ඡන්දය ප‍්‍රකාශ කිරීමට සහ සංස්ථාවේ කොටස්වලින් ලබෙන ලාභය බෙදාගනීමට අයිතියක් ඇත. ඒ අනුව ලාභය මුල්කරගත් සංස්ථාවල කොටස් තොග පවත්වාගෙන යන මෙම ඡුන්දහිමියන් කොටස් හිමියන් හෝ තොග හිමියන් ලෙසට හඳුන්වයි. තොග හිමියන් නොමති විට සංස්ථාවක්, තොග නොවන සංස්ථාවක් ලෙසට පැවතිය හැකිය. ඒ වගේම එවන් වූ අවස්ථාවක තොග හිමියන් වෙනුවට, සංස්ථාවේ කටයුතු සඳහා ඡුන්දය ප‍්‍රකාශ කිරීමට අයිතිය ඇති සාමාජිකයන් පිරිසකගෙන් සංස්ථාව සමන්විත වේ. තොග නොවන සංස්ථාව ලාභය ලබීමේ අරමුණකින තොරව කටයුතු කරන්නේ නම් එය ලාභ නොලබන සංස්ථාවක් ලෙසට හඳුන්වනු ලබේ. නොඑසේ නම් ලාභය අරමුණු කර නොගත් සංස්ථා ලෙසට හඳුන්වනු ලැබේ.
	      වෙනත් ආකාරයකින් සංස්ථාව යන්න හඳුනාගැනීමේදී, සංස්ථාව වූ කලී නිශ්චිත වූ නීතිමය තත්ත්වයක් සහිත සහ වෙනත් ස්ථාපිත නොවූ සාමාන්‍ය ව්‍යාපාරයකට, පුද්ගල කණ්ඩායමකට හෝ ස්වේච්ඡා සමාගමකට නොලැබෙන ආකාරයේ විශේෂ වරප‍්‍රසාදයන් ලැබෙන පුද්ගල සමූහයකි.
	      ඊළඟ ඡේදවලින් කියවෙන කරුණුවලදී තොග සංස්ථාවල තොග හිමියන් හැඳින්වීමටත් තොග නොවන සංස්ථාව සාමාජිකයන් හැඳින්වීමටත් "සාමාජිකයන්" යන පදය භාවිත කරනු ලැබේ.
      ලෝකය තුළ සංස්ථාපිත පාලන රටාවලියේ පුළුල්වූ පංති දෙකක් දක්නට ලැබේ. ලොව වැඩි ප‍්‍රමාණයක් තුළ, සංස්ථා පාලනය සිදුකරන්නේ එහි කොටස් හිමියන් විසින් ඡන්දයෙන් පත්කරගන්නා ලද අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයක් විසිනි. ජර්මනිය වැනි රටවල සංස්ථාවේ පාලනය කොටස් දෙකකට බෙදනු ලැබේ. එහිදී නෛතිකමය හෝ වෙනත් බල අධිකාරිමය බලයකින් තෝරා පත්කරනු ලබන අධීක්ෂක මණ්ඩලයක් සහ එම අධීක්ෂක මණ්ඩලය විසින් තෝරාගනු ලබන කළමනාකරණ මණ්ඩලයක් වශයෙන් කොටස් දෙකක් දක්නට ලැබේ. තවද ජර්මනියේ එයටම ආවේණික වූ පාලන ක‍්‍රමයක්ද දක්නට ලැබේ. භාගයක් සේවක නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත අධීක්ෂක මණ්ඩලයක් මගින් පාලනය කරනු ලබන එම ක‍්‍රමවේදය සම නීර්ණය (කෝ ඩිටර්මිනේෂන්) යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.
     සංස්ථා සම්බන්ධතා කළමණාකරණය සඳහා ප‍්‍රධාන විධායක නිලධාරි, සභාපති, භාණ්ඩාගාරික සහ වෙනත් පදවිලත් තනතුරු සාමාන්‍යයෙන් තෝරාගනු ලබන්නේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයක් විසිනි.
කොටස් හිමියන්ගේ බලපෑම්වලට අමතරව බංකුවල සිදුවන ආකාරයට ණය හිමියන්ද සංස්ථා කොටස් වශයෙන් පාලනය කිරීමට හැක. නැවත ලබාගැනීමේ අරමුණින් සංස්ථාවකට ණය මුදල් දීමෙන් පසුව, අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයේ එක් අයෙක් හෝ වැඩි ගණනක් ඇතුළත්ව තමාටද සංස්ථාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙසට එහි පොලී අනුපාතය සමාන ලෙස පාලනය කිරීමට ණය හිමියාට ඉල්ලූම් කළ හැක. සමහර නෛතිකමය හෝ වෙනත් බල අධිකාරිමය සාධකයන් තුළින් ජපානය, ජර්මනිය වැනි රටවල විශේෂයෙන් බැංකු තමන්ගේ කොටස් සංස්ථාව තුළම රඳවා තබාගැනීමට කටයුතු කර තිබේ. අනෙත් අතට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, එක්සත් රාජධානිය වැනි රටවල බැංකු, වෙනත් නෛතිකමය සාධකයන් හරහා තමන්ගේ කොටස් බාහිර සංස්ථාවලට ලබාදීම තහනම් කොට තිබේ.
     <p>සමහර අය සංස්ථාවල සාමාජිකයන්ට (ලාභය අරමුණු කර නොගත් සංස්ථා) අවශේෂ පොලියක් ලබාගන්නට යැයි ද කියනු ලැබේ. තවද සංස්ථාවක පැවැත්ම අවසාන වන විට එහි ණය හිමියන්ට සහ සෙසු අයට අදාල පොලී ආදිය ගෙවා දැමීමෙන් අනතුරුව සංස්ථාවේ වත්කම් එහි සාමාජිකයන්ට ලැබිය යුතුයි. මේ ආකාරයට සංස්ථාවක් තුළ පමණක් ආයෝජනය කිරීම අවදානමක් සහිත විය හැකියි. නමුත් විවිධ ලෙසට විවිධ තැන්වල කරනු ලබන ආයෝජන කළඹක් තුළින් එම අවධානම අඩුකර ගත හැකිය. ඊට අමතරව වගකීම් සීමාසහිත නීති රීති පද්ධතියක් යටතේ කොටස් හිමියන්ට වාසි ලැබේ. තවද කොටස් හිමියන් වගකිව යුතු වන්නේ ඔවුන් විසින් දායකවී තිබෙන කොටස්වල වටිනාකමට පමණි. කෙසේ වුවද මෙම ක‍්‍රමය යොදාගත හැක්කේ ලාභය අරමුණු කරගත් සංස්ථාවලට පමණි. ලාභය මුල්කර නොගත් සංස්ථාවල සාමාජිකයන් හට අවශේෂ වාසීන් ලැබීමට අවසරයක් නොලැබේ.

ව්‍යාපාරික සංස්ථාවන්හි හැසිරීම් රටාවේ මුලික නෛසර්ගික ලක්ෂණ

මුලික නෛසර්ගික ලක්ෂණ පහත සඳහන් අයුරු වේ.

·	ලාභය -
ලාභ ලැබීම  ව්‍යාපාරයන්හි මුලික පරමාර්ථය  වේ. මහපරිමාණ ව්‍යාපාරික සංස්ථාවන් අවම වශයෙන් දීර්ඝ කාලීනවත් අඩු ලාභයක් වෙනුවට වැඩි ලාභයක් ලැබීමට කැමැත්තක් දක්වයි.

ලාභ ලැබීමේ පරමාර්ථය අත්‍යාවශ්‍යයෙන්ම සමාජයට සුභ සාධනයක් සැලසිම නොවුවත්, ලාභ නොලබන ආයතනයකට වඩා වැඩි සේවක සංඛ්‍යාවකට රැකියා සැපයීම එයින් ඉටුවේ. මෙම  ව්‍යාපාරයන් පවත්වාගෙන යාමේ දී ව්‍යාපාරයට වාසිදායක වුවත්, පරිසරයට, සේවකයන්ට හා රාජ්‍යයට හානිකර නොවිය යුතු කරුණු සම්බන්ධයෙන් ගැටළු ඇති විය හැක.

තීරණ ගැනීමේ අයිතිය ජ්‍යෙෂ්ඨ කළමණාකරණය හිමිව ඇති ආයතන වල ජ්‍යෙෂ්ඨ කළමණාකරු සමහර අවස්ථාවලදී ලාභ ලැබීමේ පරමාර්ථ පසෙකලා  සිය රැකියාව ආරක්ෂා කරගැනීමේ ක්‍රියා පිළිවෙතක් අනුගමනය කිරීමට පෙළඹේ. ව්‍යාපාරික සංස්ථාවන් සිය ව්‍යාපාරයන් පුළුල් කිරීමට කැමති වුවත්, සමහර අවස්ථාවලදී එසේ කිරීමට යෑමේ දී කොටස් වලට කැඩී ගිය අවස්ථාවද දැකිය හැක.

·	අනාචාර ධර්‍ම -
ප්‍රාණියෙක් නොවන බැවින් සංස්ථාවන්ට ආචාර ධර්‍ම හෝ පරහිතකාමී අරමුණු නොමැත.  එසේ වුවත් ඒවා පවත්වාගෙන යන්නන් අදාල රාමුව තුල ආචාර ධර්‍මයන්ට නතුවේ.

·	ආධිපත්‍යය -
ව්‍යාපාරික ආධිපත්‍ය විවිධ මට්ටම් වලින් ඇති අතර සීමිත ව්‍යාපාර කීපයක් තුල පමණක් කළමණාකරුවන් ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී අයිතිවාසිකම් හිමිවී ඇත. බ්‍රසීලයේ ජිකාඩෝ සෙම්ලර් සිය සේවකයන්ට කළමණාකරුවන් සහ ක්‍රමෝපායන් සොයා ගැනීමේ අයිතිය පවරා ඇත. එපමණක් නොව ඔහුද ප්‍රධාන විධායක තනතුර  සඳහා තරඟ වදියි. එය එවැනි ආයතනයකට හොඳ නිදසුනකි.

·	සංවිධානයේ ලාභ රාමුව -
ලාභ ලැබීම අරමුණු කරගත් සංවිධානයක අරමුණු ලාභ ලැබීමය. එම ලාභ ලැබීම සඳහා උපකාර  වනුයේ ඒවාහි නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලින් හා ක්‍රමෝපායන් පිටුපස සිටින සේවකයන්ය. ලාභය සහ ලාභ ලැබීම තීරණය වන්නේ ඔවුන්ගේ නිර්මාණ කෞෂල්‍ය, නව සොයා ගැනීම්, ජවය යොමුවීම සහ කැපවීම මතය.

එසේ වුවත් හොඳම සේවකයන් බඳවා ගැනීමෙන්ම පමණක් සාර්ථකත්වයක් නොලැබේ. එවැනි සමහරෙක් සේවයට පැමිණියත් ප්‍රධානීන්ගේ සහෝදර සේවකයන් සමඟ  ගැටළු ඇතිවීම නිසා ඉවත්ව යති. නිසි මානව සම්පත් දායකත්වයෙන් පමණකි ආයතනයක  සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ.  ලාභ ලැබීමේ රාමුවක් තුල සාමුහික ක්‍රියාකාරීත්වය තුලින් සාර්ථකත්වය  ලැබීම, මනෝ විද්‍යාව අවබෝධ කර ගැනීමත් සාර්ථක විය හැකි බව ලාභ රාමුවේ  නිර්මාතෘ  ජේමිස් ලියොන් චැන් ෂු ගේ අදහසයි.

ලාභ ලබන නෛසර්ගික ලක්ෂණයෙන් යුතු ආයතනයක සාර්ථකත්වය කෙරෙහි පහත කරුණු 6 බලපායි.
1.	විශාල අරමුණු

2.	ඒකාබද්ධ අනන්‍යතාවය

3.	වෙනසක් ඇති කළ හැකි ක්‍රම වේදයක්

4.	පොදු භාෂාවක්

5.	අනෝන්‍ය සහයෝගය ලබාගත හැකි පරිසරයක්

6.	මුල්‍යමය දැනුම

ව්‍යාපාරික වාසි

සංවිධානයක ස්වභාවය  අනුව CSR  වාසි‍යේ   ප්‍රමාණය වෙනස්  ස්වරූපය ගනු ලැබේ.
මුල්‍යමය  වාසි  වලින් ඔබ්බට ගිය හැකි  වාසි  පිළිබඳ  උපදෙස්  ලබා  දෙන  මුද්‍රිත  ලිපි  විශාල  සංඛ්‍යාවක්  තිබුණත් එය  සංඛ්‍යාත්මක  ලෙස  ප්‍රකාශ කිරීම   අපහසු   කාර්යයකි. (උදා- ඩේමින්ගේ ඒකක  14 - සමබර  ලකුණු  කාඩ්  පත  )  Orlizy, Schmist සහ  Rynes  සමාජ  වාතාවරණය,  ව්‍යාපාරික  කටයුතු  සිදුකරන  ආකාරය   සහ  මුදල් කටයුතු   සිදුකරන  ආකාරයන්  අතර  සම්බන්ධතාවයක්   දුටුවහ.
කෙසේ  වුවත්  යම්  ව්‍යාපාරයක්  සිය CSR  උපාය   මාර්ගයන්   වැඩි දියුණු කරන   අතරදී   කෙටිකාලීන  මුල්‍ය  වාසි   ලැබීමට   අදහස්  නොකරණු  ඇත.

යම්  සංවිධානයක  යොදා  ගන්නා  CSR  පිළිබඳ  අර්ථකතනය   එහි කොටස්කරුවන්ගේ බලපෑම, CSR  වෙනුවෙන්  පෙනීසිටින   කණ්ඩාය‍මේ  අදහස,   පරිත්‍යාග   ලබා  ගැනීමට   ගන්නා  උත්සාහයන්  හා ස්වේච්ඡා  කණ්ඩායම්  වල  ක්‍රියාකාරිත්වය   මත   වෙනස්වේ.  CSR  යම් සංවිධානයක  මහජන සම්බන්ධතා,  ව්‍යාපාර   සංවර්ධන,  ප්‍රජා සමබන්ධතා පිළිබඳ  දෙපාර්තමේන්තුවට  ඇතුළත්  විය  හැකිය.   එසේ නොමැති  නම්  ceo වට  බලපාන   වෙනම   දෙපාර්තමේන්තුවකට  ඇතුළත්  කොට  විශේෂ  තීන්දු  දීම  සෘජුවම  මණ්ඩලයට   යැවිය  හැකිය.  සමහර  සමාගම් කණ්ඩායමක්  හෝ  වැඩසටහනක්  නොමැතිවම    CSR    ආකාරයේ  අගයන්  පමණක්  යොදා ගනිමින්  කටයුතු  කරනු  ඇත.

යම්   සමාගමක  CSR  කටයුතු  පහත  සඳහන්  උපකල්පන   එකක්  හෝ  කීපයක්   මත  රඳා පැවතිය  හැක.

මානව  සම්පත්

CSR  වැඩසටහනක්  තරඟකාරී  උපාධීධාරී ශිෂ්‍ය වෙළඳපොල අවස්ථාවකට බඳවා  ගැනීමේ හා  රඳවා  ගැනීමේ  අධාරකයක්   ලෙසද  තබාගත  හැකිය. හැකියාව  ඇති  ඉල්ලුම්කරුවන්  නිතර  ආයතනයේ   CSR   පිළිවෙත ගැන
විමසන  බැවින්  අවබෝධකරගත  හැකි  පිළිවෙතක්  තිබීම  වාසියක්  විය  හැකිය.  විශේෂයෙන්  සේවක  මණ්ඩලය  ප්‍රජා  සේවා කටයුතු,  අරමුදල්  තර
කිරීමේ  කටයුතු  හා   වැටුප්  ඉපයීම්  කටයුතු  වල  යෙදෙන  විට  ආයතනය
පිළිබඳව   අවබෝධය   වැඩි  දියුණු  කර  ගැනීමට ද   CSR  ඉවහල්වේ.

අවදානම්   කළමනාකරණය

විශාල  සමාගමක  අවදානම්  කළමනාකරණය   ඉතා   වැදගත්   උපාය  මාර්ගයකි. දශක  ගණනාවක්  තුළ  අත්කරගත්  ව්‍යාපාරික  කීර්තිය  දූෂිත විෂම  කටකතාවක්  හෝ  වාතාවරණික  හදිසි   සිදුවීමක්  නිසා  පැය කීපයකින්   බිඳ වැටිය  හැකිය.   මෙවැනි  සිදුවීම් නිසා  උසාවි,  ජනමාධ්‍ය, රාජ්‍ය  පාලකයන්, ආයතනයක  අඛන්ඩ  පවත්වා  ගැනීම්  අධ්‍යයනය  කරන  නිලධාරීන්  ආදී  අංශ  වල  අනවශ්‍ය   අවධානයක්   ඇතිවේ.  " සැමවිටම  නිවැරදි  දේ  කිරී‍මේ "  සංස්කෘතියක්   සිය  ආයතනය    තුළ  ඇති  කර  ගැනීමෙන්  අවදානම්   පි‍ටු  දැකිය  හැකිය.

වෙළඳ  නාමය  පවත්වා  ගැනීම

ව්‍යාපාරිකයන්  බහුලව  සිටින  වෙළඳපොලක්  සහිත  සමාගම්  නිතරම  සිය  භාණ්ඩ  හා  සේවා  සඳහා  අද්විතීය  වෙළඳාම්  තත්වයක්  පවත්වා  ගැනීමට  දැඩි  උත්සාහයක  යෙදෙති.  එමගින්  පාරිභෝගිකයාට තරඟකාරී  මනසින් යුතුව සිය නාමය  වෙන්  කොට  තබා  ගැනීමට   හැකියාවක් ලැබේ.  CSR  මඟින්   කැපීපෙනෙන   සදාචා‍ර  අගයන්  මත පදනම්වී  ඇති  පාරිභෝගික  විශ්වාසය ගොඩ නැගීමෙහිලා  වැදගත්  භූමිකාවක්  ඉ‍ටු  කළ  හැකිය.  The Co-operative Group   සහ  The Body Shop  වැනි  සුවිසල්  වෙළඳ  නාමයන් ගොඩනැගී  ඇත්තේ  සදාචාර  අගයන්  මතය.  ව්‍යාපාරික  සේවා   ආයතනයකට  සිය  අවංකත්වය  හා   උසස්තම  සේවාව  මඟින් ඇති කරගන්නා  කීර්තිය  තුළින්  මහත්  වාසි  අත්  කර ගත  හැකිය.

සටහන

{|

|-
|Corporate behaviour Key characteristics of for profit Corporate
|-

සංස්ථාව - හිමිකාරීත්වය සහ පාලනය


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1977 war die 36. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden. Sie wurde bereits am 11. und 12. Dezember 1976 ausgespielt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1977
Badminton 1976