Pregibanje ili previjanje je postupak spajanja plastičnom deformacijom krajeva limenih spojnih dijelova, a sastoji se od niza operacija savijanja i oblikovanja bridova limova u cilju njihovog međusobnog spajanja. Dijelovi koji se spajaju moraju biti izrađeni od metala dobre gnječivosti, tako da pri savijanju ne nastaju pukotine. Krajevi dijelova savijaju se u obliku slova U, umetnu jedan u drugi i silom pritiska učvrste. Pregibni spojevi mogu biti jednostruki i višestruki, najčešće su neposredni, a rjeđe posredni s vezicom. Na ovaj način se spajaju limovi čija debljina ne prelazi 0,7 do 0,8 milimetara. Primjenjuje se za lake limene konstrukcije (izrada oluka, aluminijskog okova, pakiranje ili ambalaža). Ovakav način spajanja ne pruža sigurnu nepropusnost, pa se zato dopunjava drugim postupcima spajanja: mekim lemljenjem sastavnih dijelova spoja, umetanjem brtvi u profilne nabore (za meke čelične limove) ili nanošenjem lakova i boja u profilirane nabore (za aluminijske limove).

Postupak pregibanja
Pregiba se limarskim postupcima obrade plastičnom deformacijom na hladno. Spojni se dijelovi izrađuju probijanjem ili izrezivanjem iz lima. Na krajevima spojnih dijelova treba biti predviđen dodatak za pregibanje. Ručno se pregibanje izvodi s pomoću škripaca s polimernim čeljustima koje imaju zaobljene rubove preko kojih se, polimernim ili drvenim čekićima, savijaju krajevi dijelova. Nakon sastavljanja dijelovi se gustim laganim udarcima učvrste u spoju. Strojno se pregibanje izvodi na tijescima (prešama) s pomoću alata za savijanje koji se sastoji od žiga i matrice. Spoj nije nepropustan, pa se nepropusnost može postići kitanjem, lijepljenjem ili lemljenjem, umetanjem brtvi u profilne nabore (za meke čelične limove) ili nanošenjem lakova i naliča (boja) u profilirane nabore (za aluminijske limove).

Primjena pregibanja
Pregibanjem se spajaju limeni dijelovi najčešće od mekanih čelika, aluminija i aluminijskih slitina za gnječenje, bakra i bakrenih slitina za gnječenje. Pregibanje se može primjenjivati za izradu limenih posuda, limenih kućišta, oluka, limenih cijevi s uzdužnim šavom, a vrlo je često pri izradi limene ambalaže, na primjer limenaka za hranu i piće, i pri zatvaranju tuba u prehrambenoj, farmaceutskoj i kozmetičkoj industriji.

Porubljivanje
Porubljivanje je postupak spajanje plastičnom deformacijom ruba na metalnome cjevastom dijelu koji se spaja s drugim cjevastim, valjkastim ili pločastim dijelom. Porubljuje se na cjevastom dijelu, tankih stijenka (najbolje do 1 milimetar), od mekanog i žilavog metala. Drugi spojni dio može biti od metala ili nemetala bilo kojih svojstava. Spajanje porubljivanjem izvodi se hladnom plastičnom deformacijom na strojevima i može se automatizirati.

Primjena porubljivanja
Dio kojemu se oblikuje rub može biti od aluminija i aluminijskih slitina za gnječenje, bakra i slitina za gnječenje, te mekših čelika. Spojni dio na kojemu se ne provodi plastična deformacija može biti od bilo kojega metala (svojstvo gnječivosti nije važno) ili od nemetala, na primjer od stakla, porculana, keramike ili polimernih materijala. Spoj je nerastavljiv i ima široku primjenu u industrijskoj proizvodnji. Najviše se primjenjuje za zatvaranje limene i staklene ambalaže u prehrambenoj industriji, u industriji bezalkoholnih i alkoholnih pića i u farmaceutskoj industriji, zatim u proizvodnji strujnih osigurača i prekidača, mjernih i optičkih instrumenata i uređaja (metalni okviri i stakleni dijelovi) i tako dalje.

Preklapanje
Preklapanje je neposredan spoj dobiven plastičnom deformacijom izdanaka (ispusta) na metalnome spojnome dijelu. Preklapanjem međusobno se spajaju dva metalna dijela ili metalni s nemetalnim. Plastična se deformacija izvodi na metalnome dijelu na kojemu je izrađen potreban broj izdanaka (jedan ili više). Dio s izdancima izrađuje se od mekanog i žilavog metala, obično probijanjem iz tanjih limova. Na drugome se spojnome dijelu izrade prorezi (ušice). Pri spajanju se izdanci provuku kroz proreze i presaviju. Spoj je nerastavljiv ili djelomično rastavljiv i nema veliku čvrstoću. Preklapanje se može izvoditi ručno s pomoću kliješta i drvenih ili polimernih čekića ili s pomoću strojeva. Plastična deformacija izdanka izvodi se na hladno.

Postupak preklapanja
Preklapanjem se spajaju dijelovi od mekših metala: aluminija i njegovih slitina, bakra i njegovih slitina i mekih čelika. Dio s ušicom može biti od metala ili nekih nemetala: polimerni materijali, karton, koža i tkanina, uz napomenu da može biti višeslojan i od različitih materijala, kao na primjer kod kožne galanterije, gdje se metalne bradavice ili kopče preklapanjem mogu spojiti za torbe i kovčege. Preklapanje je vrlo jefin, jednostavan i brz postupak koji se može primijeniti u pojedinačnoj, serijskoj i masovnoj proizvodnji, a najčešći je u industriji igračaka i malih kućanskih aparata. Važan je i pri proizvodnji potenciometara (na primjer za spajanje metalnog kućišta s izolacijskim poklopcem od polimernog materijala) i malih elektromotora, gdje se oko kućišta elektromotora od polimernog materijala preklapanjem pričvrsti ojačanje od čeličnog lima.

Utiskivanje
Utiskivanje je postupak neposrednog spajanja dijelova utiskivanjem žlijeba u jednome spojnome dijelu ili u obama. Utiskivanjem spajaju se dva, jedan u drugi umetnuta dijela, od kojih je onaj na kojemu se utiskuje žljeb uvijek cjevastog oblika, tankih stijena i obavezno od mekanog i žilavog materijala. Kada je umetnuti dio izrađen od metala i ima puni presjek, ili kada je od nemetala, a ima puni ili šuplji presjek, na njemu se mora izraditi zaobljena udubina na mjestu budućega spoja. Utiskivanje se izvodi hladnom plastičnom deformacijom na strojevima s pomoću alata za utiskivanje koji na obodu ima izbočinu koja je negativ žljeba. Alat se giba pravocrtno okomito na središnjicu dijelova za dubinu žljeba, a dijelovi se okreću. Žljeb može biti neprekidan po cijelom obodu dijelova ili isprekidan. Postupak se može automatizirati.

Primjena utiskivanja
Spojni dio na kojemu se utiskuje žlijeb od mekanih je i žilavih čelika, aluminija i njegovih slitina, bakra i njegovih slitina i slitina cinka. Dio na kojemu se ne izvodi utiskivanje, nego se žlijeb izrađuje pri njegovoj izradi, na primjer strojnoj obradi skidanja čestica ili lijevanjem, može biti od polimernih materijala, tvrde gume, stakla, porculana ili kamenine. Takvi spojevi nisu za velika opterećenja. Utisnuti spoj osigurava odgovarajući uzdužni položaj dijelova, to jest sprječava njihovo uzdužno pomicanje. Utiskivanje se primjenjuje za spajanje cijevi, ugradnju suženja (prigušnica) u cijevi, učvršćivanje staklenog ili polimernog prozorčića u limeno kućište mjernih instrumenata, spajanje rukavaca s tijelom osovine i drugo. Često se spajanje utiskivanjem kombinira s porubljivanjem.

Izvori

Obrada metala

Pregibanje


Dario Rubén Quintana Muñiz  (nascido em 4 de fevereiro de 1971 em Buenos Aires ) é um religioso católico romano argentino e nomeado prelado de Cafayate .

Vida
Dario Rubén Quintana ingressou na Ordem dos Agostinianos Recoletos e recebeu o Sacramento da Ordem em  através do Prelado de Marajó, José Luis Azcona Hermoso, O.A.R..

Além de várias tarefas na pastoral paroquial, atuou na pastoral vocacional de sua ordem e como reitor do Colégio de San José na Diocese de San Martín. Foi também membro do grupo de animadores do sínodo diocesano da Arquidiocese de Buenos Aires. Até sua nomeação como bispo auxiliar, foi pároco de San Martín e prior do seminário de San Ezequiel Moreno.

Em , o Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Bavagaliana e Bispo Auxiliar em Mar del Plata. O Bispo de Mar del Plata, Gabriel Antonio Mestre, o consagrou em  do mesmo ano . Co -consagradores foram seu antecessor Antonio Marino e o prelado emérito do Marajó, José Luis Azcona Hermoso, O.A.R..

O Papa Francisco o nomeou Prelado Cafayate  em .

Naturais de Buenos Aires
Agostinianos Recoletos
Bispos da Argentina

Darío Rubén Quintana Muñiz


Nurettin Topçu (1909, İstanbul - 10 Temmuz 1975, İstanbul), Türk yazar, akademisyen ve fikir adamı.

Hayatı

Nurettin Topçu baba tarafından Erzurumludur. Ailesi Topçuzâdeler diye tanınır. Dedesi Osman Efendi, Erzurum'un Ruslar tarafından işgali sırasında Türk ordusunda topçuluk etmiş; bu lâkap oradan kalmıştır. Babası Topçuzâde Ahmet Efendi ailenin tek evladıdır. Hayvan ticareti yapmak üzere İstanbul'a göçmüştür.

Nurettin Topçu altı yaşında Bezmiâlem Valide Sultan Mektebi'nin ana kısmına yazılır. Burayı bitirdikten sonra Büyük Reşit Paşa Numune Mektebi'ne verilir. Mektebi birincilikle bitirir. Babası Ahmet Efendi Çemberlitaş'ta kasap dükkânı işletmeye başlamıştır.
Bu sıralarda sakin, biraz içe dönük bir mizaca sahiptir. Küçük bir sandıkta kitap ve gazete biriktirmek merakı vardır. İmlâ öğretmeni Nafiz Bey, Topçu'nun hayatı boyunca sürecek Mehmet Âkif sevgisini uyandıracaktır.

Eğitim Hayatı

İstanbul Erkek Lisesi'nden mezun olan Topçu, Avrupa'da eğitim almak için girdiği sınavları 1928 yılında kazandı. Hamdi Akverdi, Vehbi Eralp, Ziya Somar gibi kişilerle birlikte burslu olarak Fransa'ya gitti. Daha önceden Fransa'ya giden ve Paris'te bulunan Remzi Oğuz Arık, Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu, Cevdet Perin ve Bedrettin Tuncer ile görüşmeleri oldu.

Topçu önce Aix Lisesi'ne kaydoldu. İlk yazı denemelerini burada kaleme aldı ve üyesi olduğu Sosyoloji Cemiyeti'ne gönderdi. Lise döneminde tanıdığı Maurice Blondel ile daha sonra mektuplaştılar. Anılan lisede psikoloji sertifikası alan Topçu, iki yıl sonra Strazburg'a gitti ve üniversitede felsefe öğrenimi aldı, ahlâk derslerini tamamladı ve sanat tarihi lisansı yaptı.

Özetle, Nurettin Topçu Fransa'da psikoloji ve estetik, genel felsefe ve mantık, çağdaş sanat tarihi, sosyoloji ve ahlâk, eski çağlar sanat ve arkeolojisi dallarından lisans aldı.

Yazları İstanbul'u ziyaret eden Topçu, 1931 yılında ağabeyi Hayrettin'i yanına aldı. Topçu'nun Avrupa'daki hayatı okul, ev ve kütüphane çerçevesi içinde geçti; haftasonları derneklerin düzenlediği, Samet Ağaoğlu, Ömer Lütfi Barkan, Besim Darkot gibi kişilerin de katıldığı toplantılara gitti. Topçu bu esnada tasavvuf tarihçisi Louis Massignon ile tanıştı. Öncede Dr. Adnan Adıvar'ın Türkçe dersi vermiş olduğu Massignon'a daha sonra bu dersi Topçu verdi.

Strazburg'da doktorasını hazırlayan Topçu, Sorbonne'a giderek doktorasını verdi. Bu üniversitede felsefe doktorası veren ilk Türk öğrenci oldu; tezi 1934 yılında Paris'te kitap halinde yayımlandı. 1990 yılında da tıpkı baskısı Kültür Bakanlığı'nca Ankara'da yapıldı. "Bergson" konusunda doçentlik tezi hazırladı, fakat kadroya geçemeyince bu tez kitap halinde basılarak yayımlandı.

Çalışma Hayatı

1934 yılında Türkiye'ye döndü. Ertesi yıl Galatasaray Lisesi'nde felsefe öğretmeni olarak görev almaya başladı.

Aile dostları olan, Çemberlitaş'taki evini sık sık ziyarete ettiği küçük yaştan beri etkisi altında kaldığı Hüseyin Avni Ulaş'ın kızı Fethiye Hanım'la evlendi. Düğün gününün akşamı İzmir Atatürk Lisesi'ne tayin edildi.

Hareket Dergisi'ni İzmir'de bulunduğu 1939 yılında yayımlamaya başladı. Dergi İstanbul'da basıldı. Bu arada eşinden ayrıldı. Hareket'te yayınlanan "Çalgıcılar yine toplandı" başlıklı yazıdan dolayı hakkında açılan soruşturma neticesinde Denizli'ye sürgün edildi. Denizli'de bulunduğu yıllarda Said Nursi ile tanıştı ve o sırada görülen davalarını takip etti. Daha sonra Haydarpaşa Lisesi'ne tayin edildi. Bir müddet sonra da Vefa Lisesi'ne geçti.

Çocukluk arkadaşı Sırrı Bey aracılığıyla dönemin manevi büyüklerinden Hasib Efendi ve Abdülaziz Efendi ile tanışan Topçu, bu kişilerin etkisiyle Nakşîbendi şeyhî Abdûlaziz Bekkine Efendi'ye intisab eti. Celâl Ökten'den de İslâmî ilimler eğitimi aldı.

Faaliyetlerini Türk Kültür Ocağı, Türk Milliyetçiler Cemiyeti, Milliyetçiler Derneği ve Türkiye Milliyetçiler Derneği'nde sürdürdü.

Son olarak İstanbul Erkek Lisesi'ne tayin edilen Topçu, buradaki görevini sürdürdüğü sırada 1974 yılında yaş haddinden emekli oldu.

İslam Felsefesi

"Kur'an harikası olan ilahi ahlak, İslam diyarında çoktan gömülmüştür." diyen Topçu, bunun temel sebebini felsefenin İslam topraklarından kovulmasında buldu.

Ona göre, "Din bilgi kaynağı değil, kuvvet kaynağıydı. Dindar adam başkalarından çok şey bilen değil, daha çok kuvvetli olan insan" idi.

Gelenekçi İslamcıların, "Kuran'ın varlığı kâfidir; felsefe insanın inançlarına zarar verir; çünkü sorduğu sorularla insanı şüphe ve inkârın çukuruna düşürebilir" sözlerine ağır karşı çıktı: "Felsefe olmazsa Büyük Kitabı hakkıyla anlayamazsınız, sadece ezberlersiniz. Kuran Allah'ın kitabı, felsefe ise bizim onu anlayacak olan şahsiyetimizin örgüsüdür."

Topçu Osmanlı'da, İbn Rüşdcü Molla Zeyrek ile Gazalici Hocazade arasında yapılan tartışmayı; felsefenin tutarsızlığını iddia eden Gazalici Hocazede'nin kazanmasını, Müslüman yozlaşmasının miladı gördü.

Ona göre, felsefesiz bir İslam'da; sorumluluk yerini vazifeye bıraktı; ruh dünyasının akil adamlarının yerini ise gözlerini kapayıp vazifelerini yapan görev adamları aldı.

"Toplumsal yaşamdaki gelenekler, örfler, ádetler, kurallar insan hürriyetinin önündeki en büyük engellerdir. Gelenekçi/muhafazakár; güvenliği özgürlüğe tercih etmiş, yaratıcı fikirlerden/hareketlerden vazgeçmiş bir cemiyet adamıdır. Bunlar asırlarca aynı alışkanlığı tekrarlamaktan huzur duyarlar. Örflerini değiştirmek, onların bir uzvunu kesmek gibidir." diyerek düşüncelerini yineledi.

Nurettin Topçu, isyan ahlakı teorisini açıklarken ideal tip olarak, "Ben Hakkım" dediği için işkenceyle öldürülen tasavvufun meşhur şehidi Hallac-ı Mansur'u örnek aldı.

İslam'ın geleneksel ve resmi yorumlarıyla sürekli hesaplaşan Topçu'ya göre, tasavvuf düşüncesinin temeli vahdet-i vücud, ahlaklığın en yüce mertebesiydi.

Ölümü

1975 Nisanı'nda hastalandı. Hastalığının teşhisinde güçlük çekildi. Pankreas kanserine yakalandığı ameliyatta belli oldu. Topçu, 10 Temmuz 1975'te öldü. Fatih Camii'nde kılınan cenaze namazından sonra Topkapı'daki Kozlu Kabristanı'na defnedildi.

Eserleri

 Türkiye'nin Maarif Davası
 İsyan ahlakı
 Yarınki Türkiye
 İslam ve İnsan
 Ahlak Nizamı
 İradenin Davası
 Mehmed Akif
 Felsefe
 Büyük Fetih
 Bergson
 Amerikan Mektupları Düşünen Adam Aranızda
 Ahlak
 Devlet ve Demokrasi
 Sosyoloji
 Millet Mistikleri
 Psikoloji
 Mantık
 Mevlana ve Tasavvuf
 Reha
 Kültür ve Medeniyet
 Taşralı
 Varoluş Felsefesi Hareket Felsefesi
 Var Olmak

Hakkında yayınlananlar
 Hece, Aylık Edebiyat Dergisi, Bir Düşünce ve Yarınki Türkiye Tasarımı Olarak Fikir ve San'atta Hareket ve Nurettin Topçu, Özel Sayı:109, Ocak 2006.
 Soner Yalçın - Bu Dinciler O Müslümanlara '''Benzemiyor
 Mahmut Şenol, ¨Keşfini Bekleyen İnsan¨, Kadim Yayımcılık, Ankara, 1.Baskı, 2009, 242 sayfa ¨Ortega felsefesi ve Topçu düşüncesi üzerine bir çalışma¨
 İsmail Kara, Nurettin Topçu / Hayatı ve Bibliyografyası, Dergâh Yayınları, İstanbul: 2013.

Ödüller
 2017: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Kaynakça

Robert Lisesinde öğrenim görenler
1909 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
1975 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Anadolucular
Türk mutasavvıflar
Topkapı Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü sahipleri

Nurettin Topçu


An Ischaemum byrone in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Ischaemum byrone in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ischaemum

Ischaemum byrone


Skender-pašina tekija, nekadašnji derviški hram u Sarajevu. Pripadala je nakšibendijskom tarikatu.

Povijest
Skender-pašina tekija je izgrađena je 1500. kao druga tekija u Sarajevu na lijevoj obali rijeke Miljacke na mjestu gdje se danas nalazi Dom mladih. Skender-paša Jurišić, kao bosanski namjesnik, za vrijeme svoga trećeg namjesnikovanja u Bosni (1499. – 1500.), iz naklonosti i simpatija prema dervišima, a vjerojatno je i sam je pripadao nakšibendijskom tarikatu, sagradio je veliku zaviju (građevinu) ovog reda, a do nje imaret i musafirhanu. Doveo je vodu iz sarajevskog naselja Souk-bunar, s vrela zvanog Studena česma ili Studeni bunar, a na drugoj strani Miljacke sagradio sebi dvor, uz njega karavan-saraj, 11 dućana i na Miljacki podigao most, sve u Hisetima, u današnjoj Skenderiji. Uz tekiju je bila i bašta, travnjak i šuma. Na tom mjestu, Mustafa-beg Skenderpašić, godine 1518. podiže veliku potkupolnu džamiju, prvu ove vrste u Sarajevu, a uz džamiju i mekteb. Džamija Skenderija porušena je 1935. godine, a njen minaret uklonjen 1960. godine.

Izvori

Vanjske povezice
Priča o sarajevskim ulicama: Tekije više nema, ostao samo naziv

Tekije u Sarajevu

Skender-pašina tekija u Sarajevu


Büyük Eşcinsel Al, South Park karakterlerindendir. Sürekli neşeli bir hali olan Al eşcinsel hayvanları koruma altına aldığı büyük bir evde yaşar ve tarih boyunca yaşayan eşcinselleri gösterdiği bir tekne turu işletir. Bunların yanında South Park'ın uzun metrajlı filmi South Park: Bigger, Longer & Uncut'da ünlü bir şovmen olarak gösterilmiştir. İzciliğe karşı büyük bir tutkusu vardır, fakat eşcinsel olduğu için izcilikten atılmış, açılan davayı kazanmasına rağmen izciliğe zarar gelmemesi için onları affetmiştir.

South Park karakterleri

Büyük Eşcinsel Al


Mark McGowan, né le 13 juillet 1967 à Newcastle, est un homme politique australien. Il est chef du Parti travailliste pour l'Australie-Occidentale de 2012 à 2023 et Premier ministre de l'État d'Australie-Occidentale de 2017 à 2023.

Biographie
McGowan naît et grandit à Newcastle, en Nouvelle-Galles du Sud. Il fréquente l'université du Queensland et travaille comme juriste pour la Royal Australian Navy. Il commence par travailler à la base navale de Stirling, au sud de Perth. Il est élu conseiller de la ville de Rockingham en 1994 puis il a est élu à l'Assemblée législative d'Australie-Occidentale lors des élections de 1996 dans la circonscription de Rockingham. En 2001, il est nommé secrétaire parlementaire du Premier ministre Geoff Gallop, puis est ministre dans les gouvernements Gallop et Carpenter de 2005 à 2008.

Mark McGowan est élu chef du Parti travailliste d'Australie-Occidentale à la suite de la démission d'Eric Ripper et tient le rôle de chef de l'opposition à l'Assemblée législative. Bien qu'il conduise le parti travailliste à la défaite aux élections de 2013, il conserve son poste de chef de parti et entreprend de faire une « tournée d'écoute » dans l'État. Il s'engage à restaurer la crédibilité du Parti travailliste auprès des électeurs. McGowan gagne en popularité et mène les travaillistes à une victoire écrasante aux élections de 2017 en remportant à l'époque la plus grande majorité de gouvernement de l'histoire de l'État. Il a ensuite nommé Premier ministre d'Australie-Occidentale.

Pendant toute l'année 2020, Mark McGowan dirige la lute contre la pandémie de COVID-19 en Australie-Occidentale. Au cours de cette période, il atteint le taux de satisfaction de 91 %, record absolu pour un premier ministre australien. Aux élections de 2021, il permet à son parti d'atteindre une majorité encore plus large avec 53 sièges sur 59 à l'Assemblée législative. C'est la plus grande victoire en termes de nombre de voix et de sièges à la chambre basse que l'on a pu voir dans un État australien ou une élection fédérale depuis la création de la fédération.

Il démissionne de ses fonctions en juin 2023 et est remplacé à la tête du parti comme du gouvernement par Roger Cook.

Références

Naissance en juillet 1967
Personnalité du Parti travailliste australien
Étudiant de Balliol College
Étudiant de l'université d'Australie-Occidentale
Premier ministre d'Australie-Occidentale

Mark McGowan


Sclerantheae, tribus biljaka iz porodice klinčićevki. Postoji devet priznatih rodova. Po nekim iz+vorima pripadaju mu i eodovi Minuartiella, Minuartia i Mcneillia

Rodovi i broj vrsta
 Cherleria L., 19
 Honckenya Ehrh., 1
 Mononeuria Rchb., 10
 Pentastemonodiscus Rech.f., 1
 Pseudocherleria Dillenb. & Kadereit, 11
 Schiedea Cham. & Schltdl., 34
 Scleranthus L., 13
 Triplateia Bartl., 1
 Wilhelmsia Rchb., 1

Sinonimi

Izvori

Klinčićevke

Sclerantheae


Cet article présente les résultats détaillés du double messieurs de l'édition 2022 de l'Open d'Australie qui est disputé du 19 au . Ce tournoi est le premier de la tournée du Grand Chelem.

Faits marquants

Pendant le tournoi
Les numéros 1 mondiaux Nikola Mektić et Mate Pavić s'inclinent dès le  contre les invités du tournoi Thanasi Kokkinakis et Nick Kyrgios. À l'issue de la rencontre, Nick Kyrgios fait savoir sur les réseaux sociaux que l'entourage de la paire croate les a menacé dans les vestiaires après le match.

Pour la première fois depuis l'édition de 1980, la finale du double messieurs de l'Open d'Australie oppose deux paires australiennes : Thanasi Kokkinakis et Nick Kyrgios contre Matthew Ebden et Max Purcell. La dernière fois qu'une équipe composée de deux Australiens a remporté ce tournoi, c'était en 1997, avec Todd Woodbridge et Mark Woodforde.

Lauréats
Thanasi Kokkinakis et Nick Kyrgios décrochent le titre après leur victoire face à leurs compatriotes Matthew Ebden et Max Purcell. Il s'agit de leur  titre respectif en double, le  ensemble, et de leur  sacre en Grand Chelem, toute épreuve confondue. Ils deviennent ainsi la première équipe australienne à remporter le tournoi depuis 1997 et la première paire invitée d'un Majeur de l'histoire à soulever le trophée.

Primes et points

Parcours

Résultats

Tableau final

Premiers tours

Première partie

Deuxième partie

Troisième partie

Quatrième partie

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Palmarès du double messieurs des Internationaux d'Australie

Liens externes
  Site officiel

2022
Tennis en Australie en 2022
Open Australie Double messieurs
Tennis en janvier 2022

Double messieurs de l'Open d'Australie 2022


Adrian Gerald Foley, 8. Baron Foley (* 9. August 1923 in London; † 12. Februar 2012 in Kidderminster, Worcestershire, England) war ein britischer Peer, Filmkomponist und Pianist.

Leben

Familie und Ausbildung
Foley wurde als Sohn von Gerald Henry Foley, 7. Baron Foley (1898–1927) und dessen Ehefrau Minoru Barrie († 1968) geboren. Sein Vater hatte im Ersten Weltkrieg als Pilot beim Royal Flying Corps gedient und starb im Alter von 29 Jahren an Meningitis. Seine Mutter stammte aus Johannesburg und war die Tochter eines südafrikanischen Minenbesitzers; sie galt als exzentrisch. Adrian Foley erbte somit nach dem Tod seines Vaters am 3. April 1927 im Alter von drei Jahren den Titel eines Baron Foley, of Kidderminster in the County of Worcester.

Er wurde von Privatlehrern erzogen und lernte bereits ab dem Alter von fünf Jahren Russisch und Klavier unter der Aufsicht der russischen Fürstin Magaloff, der Mutter der russischen Pianisten Nikita Magaloff. Mit seiner Mutter übernahm er ausgedehnte Reisen nach Südafrika; dort waren Mutter und Sohn regelmäßige Gäste des Premierministers Jan Smuts.

Tätigkeit als Komponist und Pianist
1940 komponierte Foley seinen ersten Song, London I Cannot Leave You, der von den deutschen Luftangriffen auf London inspiriert war. Zu seinen weiteren erfolgreichen Songs gehörten Let Your Smile Say Goodbye (interpretiert von Anne Shelton), One Night in Old Seville, Love Me and How Late is Too Late? aus dem Film Bond Street (1948) und How Could I Know?, geschrieben für den Film Piccadilly Incident (1946).

Häufig begleitete er als Pianist die Sängerin Gracie Fields. Während des Zweiten Weltkriegs moderierte er eine Musiksendung im Rundfunk, An Hour with Adrian Foley. In den 1950er Jahren war er als Pianist bei Radio Luxemburg zu hören.

Foley machte mehrere Schallplattenaufnahmen (Langspielplatten und 45'-Schallplatten); er spielte auf dem Klavier Songs von Irving Berlin, George Gershwin, Cole Porter  und Rodgers und Hammerstein. Ein Album, mit einem Photo Foleys im zeremoniellen Ornat, wurde in den Vereinigten Staaten unter dem Titel Lord Adrian Foley at the Piano veröffentlicht.

1958 trat er als am Broadway in New York City als Schauspieler und Pianist auf. In einer Bühnenfassung des Romans Jane Eyre übernahm er die Rolle des Lord Ingram und spielte (hinter der Szene) auch die Klavierbegleitung.

Mitgliedschaft im House of Lords
Mit seiner Volljährigkeit im Alter von 21 Jahren wurde Foley offizielles Mitglied des House of Lords. Seine Antrittsrede hielt er am 26. Juni 1946. Er war kurzzeitig Mitglied der Labour Party. Im Hansard sind Wortbeiträge Foleys aus den Jahren von 1946 bis 1993 dokumentiert. Im Juli 1993 meldete er sich im House of Lords zuletzt zu Wort. Seine Mitgliedschaft im House of Lords endete 1999 durch den House of Lords Act 1999.

Privates
Foley war insgesamt dreimal verheiratet. Im Dezember 1958 heiratete er, nach einer stürmischen Romanze, in Las Vegas die aus Kalifornien stammende Society-Schönheit Patricia Meek; diese hatte er während seiner Proben am Broadway kennengelernt. Trauzeuge war der Schauspieler Michael Wilding. Aus der Ehe gingen zwei Kinder hervor: ein Sohn, Thomas Henry Foley, 9. Baron Foley (* 1961), und eine Tochter (Alexandra Mary, * 1960). Die Ehe wurde 1971 geschieden.

1972 heiratete Foley in zweiter Ehe Ghislaine Dresselhuys († 2000, als Lady Ashcombe die frühere Frau des 6. Earl of Caledon und des 4. Lord Ashcombe). Das Paar lebte in Nassau, später in Rom und schließlich in Marbella. Dort verbrachte Foley auch seinen Lebensabend. Er war in Marbella Logenmeister von zwei Freimaurerlogen; außerdem war er President der Conservative Association an der Costa del Sol. Zu seinen sportlichen Hobbys gehörten Tischtennis, Billard und Snooker.

In Marbella führte Foley ein aufwendiges Gesellschaftsleben. Zu seinen Gästen in seinem Haus in Marbella gehörten in den 1970er Jahren unter anderem Sean Connery, Arthur Rubinstein und Liza Minnelli. Von Foley selbst am Klavier begleitet, trat dort auch die Sängerin und Entertainerin Shirley Bassey im privaten Kreis auf.

Im Dezember 2003 heiratete er, im Alter von 81 Jahren, in dritter Ehe Hannah (Bebe) Steinberg.

Foley starb am 12. Februar 2012 im Alter von 88 Jahren. Titelerbe ist sein Sohn, Thomas Henry Foley, 9. Baron Foley.

Weblinks

 Lord Foley – Nachruf in: The Daily Telegraph vom 8. März 2012
 Baron Foley (Stammtafel)

Einzelnachweise

Baron Foley
Mitglied des House of Lords
Politiker (20. Jahrhundert)
Pianist
Filmkomponist
Brite
Geboren 1923
Gestorben 2012
Mann

Adrian Foley, 8. Baron Foley


Ute Park er et kommunefrit område i Colfax County, New Mexico, USA. Ute Park har en befolkning af 71 mennesker, og tidligere var en del af den Maxwell Land Grant. Ute Park er nær feriekolonien Philmont Scout Ranch i Cimarron, New Mexico.

Byer i New Mexico

Ute Park


John "Johnny" Gates, born Solomon Regenstreif (28 September 1913 – 23 May 1992) was an American Communist business man, best remembered as one of the individuals spearheading a failed attempt at liberalization of the Communist Party USA in 1957.

Background

Solomon Regenstreif, better known by the Anglo-Saxon name he later adopted, John Gates, was born in 1913 in New York City, the son of ethnic Jewish parents who hailed from Poland.

Career

Active in the campaign to free the Scottsboro Boys, Gates left college prior to graduation so that he could pursue his radical political activism. Gates first worked with unemployed workers in Ohio, eventually running unsuccessfully for the city council of Youngstown.

Spanish Civil War veteran

When the Spanish Civil War broke out, Gates joined the Abraham Lincoln Brigade and fought in Spain.  In March 1938, at the age of 24, Gates rose to the rank of battalion political commissar of the Lincoln-Washington Battalion. In this capacity, Gates gained a reputation as a strict disciplinarian. He later admitted he had gone somewhat overboard. In 1938, he was involved in the controversial decision to execute a deserter named Paul White who had left the lines before having a change of heart and returning, only to be executed for disciplinary reasons. The decision caused great dissension in the Lincoln Brigade's ranks, forcing the immediate declaration that no further executions would take place.

Political career
Returning to the United States from Spain, Gates became the head of the Young Communist League.

The week after the Japanese attack on Pearl Harbor in December 1941, Gates enlisted in the American armed forces.

In the summer of 1948, Gates was one of 12 "kingpin Commies" (to borrow a colorful contemporary turn of phrase from Time magazine) indicted under the Smith Act for being "dedicated to the Marxist–Leninist principles of the overthrow and destruction of the Government ... by force and violence." Although the Smith Act had been implemented eight years earlier at the time of the Molotov–Ribbentrop Pact for the altogether different purpose of fighting potential infiltration of America by secret Nazi and Communist saboteurs, at the height of the Cold War the existing law was used as a tool against national officials of the Communist Party. Prosecution of the ailing 67-year-old William Z. Foster was eventually dropped, but Gates and ten others were convicted in 1949 and sentenced to five years in prison.

Following his release from prison in 1955, Gates was appointed as editor of the Communist Party's newspaper, The Daily Worker. In that capacity, Gates' editorial policy soon came to set him at odds with the Party leadership, he took liberal positions embracing Nikita Khrushchev's criticisms of Stalin and opposing the Soviet Union's suppression of the 1956 Hungarian Revolution. Party leaders were particularly upset by his support of Howard Fast, a prominent writer who was quite critical of the Soviet Union and soon after also left the Communist Party.

However, The Daily Worker was in deep trouble with significant losses in circulation due to a general disenchantment with communism, by both workers and intellectuals, and pressure from McCarthyism. Confronted with deep deficits and its inability to control Gates, on December 22, 1957, the Party suspended publication of the paper as a daily, the last daily issue appearing January 13, 1958.

Resignation
Gates resigned from the Party in January 1958, claiming that it had "ceased to be an effective force for democracy, peace, and socialism in the United States." He set to work writing his memoirs, The Story of an American Communist, tapping fellow ex-Communist pariah Earl Browder to write the book's introduction.

In a January 18, 1958, television interview with Mike Wallace, Gates attempted to illuminate his interlocutor on the nature of the power relationship between the Communist Party of the Soviet Union and the American Communist movement:    [Y]ou have to understand how and why [the CPUSA] followed [Moscow's] line. It's not a matter that someone gave orders over there and we followed it over here. It's much more subtle than that. We followed that line because we thought it was right. It's more or less like a relationship between two people. One is an aggressive, brilliant personality and the other worships that person, and that person becomes sort of an idol for him and he tends to imitate and ape everything that he does. Well that kind of relationship is a bad relationship for both people."    Gates cited the American Communist Party's failure to declare its independence from Moscow as decisive in his decision to leave the organization.

Following publication of his memoirs, Gates went to work as a senior research assistant for the International Ladies Garment Workers Union (ILGWU). In this capacity, Gates helped members with workers' compensation, unemployment, and Social Security claims. He retired from the union in 1987.

Death
Johnny Gates died on May 23, 1992, in  Miami Beach, Florida, at the age of 78. He was survived by his wife of 47 years, the former Lillian Schwartz; a brother, Nat Regenstreif, of Hollywood, Florida, and three sisters, Blanche Smiles of the Bronx, Irene Travis of Charlotte, North Carolina, and Marlene Seml of Boca Raton, Florida.

Works
 The South: The Nation's Problem. New York: New Century Publishers, 1948.
 On Guard against Browderism, Titoism, Trotskyism.  New York: New Century Publishers, 1951.
 What America Needs: A Communist View.  With Eugene Dennis. New York: New Century Publishers, March 1956.
 Evolution of an American Communist: Why I Quit after 27 Years: Where I Stand Now. New York: J. Gates, 1958
 A Case Study on the Communist Conspiracy, April 23, 1958. With Herbert Philbrick. Dallas: Southern Methodist University Forum Committee, 1958.
 The Story of an American Communist. Introduction by Earl Browder. New York: Thomas Nelson & Sons, 1958.

References

Further reading
 United States District Court. New York (Southern District). The Case of United States of America v. William Z. Foster, Eugene Dennis, John B. Williamson, Jacob Stachel, Robert G. Thompson, Benjamin J. Davis, Jr., Henry Winston, John Gates, Irving Potash, Gilbert Green, Carl Winter, Gus Hall. New York: National Civil Rights Congress, 1948.
 Joseph R. Starobin, American Communism in Crisis, 1943-1957. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1972.

External links
 "The Mike Wallace Interview. Guest: John Gates," January 18, 1958. — Includes video and transcript. Retrieved June 13, 2020.
 "John Gates", Spartacus Educational. Retrieved October 14, 2009.
 John Gates, 78, U.S. Communist. The Seattle Times (May 26, 1992).  Retrieved August 9, 2008.
 John Gates, 78, Former Editor of The Daily Worker, Is Dead. The New York Times (May 24, 1992).  Retrieved August 9, 2008.

1913 births
1992 deaths
Journalists from New York City
American people of Polish-Jewish descent
Members of the Communist Party USA
American Marxists
American newspaper editors
Abraham Lincoln Brigade members
People convicted under the Smith Act

John Gates


Gejgeljski rajon (azerski: Göygöl rayonu), do 2008. Hanlarski rajon, je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Gejgeljski rajon se nalazi u unutrašnjosti Azerbajdžana. Središte rajona je Gejgelj. Površina Gejgeljskog rajona iznosi 1030 km². Gejgeljski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 57.191 stanovnika, od čega su 28.599 muškarci, a 28.592 žene.

Gejgeljski rajon se sastoji od 30 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Gejgeljski rajon


HUN SOLO er et prisbelønnet dansk koncertformat og musikernetværk, der har til formål at sætte fokus på kvindelige musikere og forbedre den skæve kønsbalance i musikkens verden. HUN SOLO blev grundlagt i 2016 af musikerne Kirstine Stubbe Teglbjærg og Nana Jacobi sammen med forfatter og musikformidler Anya Mathilde Poulsen. Den første HUN SOLO-koncert fandt sted den 8. marts 2016 på Kvindernes Internationale Kampdag.

HUN SOLO arrangerer koncerter med skiftende line-ups af musikere, der hver spiller et sæt på cirka 20 minutter. Oftest medvirker fem artister ved en HUN SOLO-koncert, og indtil nu har mere end 80 forskellige kunstnere været præsenteret ved HUN SOLOs koncerter.

HUN SOLO har turneret i hele Danmark flere gange, spillet på Roskilde Festival (Avalon Stage) og SmukFest i 2017, gæstet Pakistan på invitation fra Den Danske Ambassade og turneret på Færøerne. Ved udenlandske koncerter præsenterer HUN SOLO en lokal artist i sin besætning. Alle musikerne optræder også uden for HUN SOLOs regi. Blandt de artister, der har spillet med HUN SOLO, er Annika Aakjær, Dicte, Eivør, Elisabeth Gjerluff Nielsen, Fallulah, Jeanett Albeck, Kira Skov, Jenny Wilson, Lydmor, Pernille Rosendahl, Randi Laubek og Sys Bjerre.

I oktober 2018 udvidede HUN SOLO sit virke med oprettelsen af et plademærke af samme navn. Første udspil var singlen "Pige" med Nana Jacobi. Andre kunstnere på HUN SOLO Records tæller Sara Lew, Kirstine Stubbe-Teglbjærg og Katrine Stochholm (tidligere Under Byen).

HUN SOLO har modtaget flere priser for sit musikaktivistiske arbejde. I 2018 dels Ethel-prisen og dels Ildsjælsprisen fra Dansk Musiker Forbunds København-afdeling. I 2020 blev HUN SOLO hædret med GAFFAs særpris, "Tak Rock"-prisen, som gives til en aktør, der har gjort en ekstraordinær indsats for dansk musik.

Referencer

Musik fra Danmark

Hun Solo


خالد بن محمّد فرج الدوسري يعرف عمومًا بـخالد الفَرَج (1895 - 1954) شاعر وكاتب كويتي. ولد في مدينة الكويت ونشأ فيها في أسرة موفورة النعمة والجاه وهو من أسرة آل طراد. كان أسلافه في نزوى من وادي الدواسر واستقر أبوه في الزبارة وخربت فانتقل إلى مسقط ثم إلى الكويت. دَرَس خالد في مدارس الكويت، وتابع تحصيله على نفسه. عمل مدرّسًا لكنّه ما لبث أن انتقل إلى بومباي في الهند وعمل فيها بالتجارة وكاتبًا عند أحد تجارها العرب، وتعلّم الإنكليزية وبعض لغات الهند. ثم أسس مطبعة سمّاها المطبعة العمومية ثمّ زار البحرين فأقام فيها، وشارك في نهضتها الأدبية والفكرية. وكان له اتصالات مع أدباء العصر المعروفيين كأمين الرافعي وغيره. سكن دمشق قبل وفاته بسنتين وتوفي في بيروت.
شعره جيّد متنوّع الأغراض والمعاني، وقد تميّز بواقعيته، وتصويره للواقع تصويرًا ساخرًا.يعتبر من رواد أدب العربي مع أمثال أحمد شوقي وعمر أبو ريشة وغيرهم وأطلق عليه محمد علي الطاهر لقب شاعر الخليج.

نشأته
هو خالد بن محمد بن فرج بن عبد الله بن فرج الصراف الدوسري. نشأ الشاعر في بيت موفور النعمة والجاه، وتهيأت له أسباب الدرس والتحصيل التي حرم منها أقرانه؛ فتلقى دروسه الأولى في الكتاب ثم لما ظهرت عليه بوادر النبوغ واستبان أهله لهفته الصادقة في تلقي الدروس، وفروا له من الكتب والمدرسين الخصوصيين الأكفاء من قاموا على تعليمه وتنشئته تنشئة عالية. وعند افتتاح المدرسة المباركية التحق بها وأخذ يتخطى كل صفين بسنة واحدة، ولم يكن في المدرسة غير ستة صفوف فقط، وقد دعت الحاجة إلي ترشيح بعض الطلبة ليقوموا بمهنة التدريس، فكان خالد الفرج هو أول من درّس التلاميذ في المدرسة، وانكب في هذه الأثناء على متابعة الدراسة بنفسه والتنقيب في بطون الكتب وأمهات المراجع في الثقافة العربية فجنى العلم الوافر وتزود بالثقافة الواسعة مع ما كان له من ذكاء وافر وغريزة ملحة تواقة لحب الاستطلاع.

أسفاره
في سنة 1341هـ غادر الكويت إلى مدينة بومباي شأن الكويتيين الذين يذهبون إلي الهند للتجارة؛ فطاب له المقام هناك، فاستقر واشتغل كاتباً عند أحد التجار الكويتيين وأخذ يتعلم اللغة الإنجليزية واللغات الهندية، فتعرف على آداب الهند وطبائع أهلها. وأسس مطبعة سماها «المطبعة العمومية»، وفي سنة 1341هـ زار البحرين لبعض المهام، فأعجبته بأدبها ونهضتها الفكرية، فاستضاف حماها وغرم بها، وصادف وجود الدواسر وهم أبناء قبيلته وأصله الذي ينتمي إليه في مساكنهم في البديع، فاحلوه ضيفاً عليهم. ولقد كانت حياته الأدبية في البحرين غنية ثرة لتوفر الحرية له وانبساط باله هناك فشارك في مجال النهضة الفكرية بها، وكان وهو في الهند على اتصال ببعض الصحف العربية في مصر وغيرها، وقد استطاع أن يقنع أمين الرفاعي صاحب جريدة الأخبار المصرية بفتح صدر جريدته لنشر أعمال الإنجليز في البحرين والخليج العربي، وقد كتب الشاعر مقالات عن مساوئ الاستعمار الإنجليزي وندد به، وظل في البحرين لا يزور الكويت إلا نادراً، وفي سنة 1345هـ/ 1927م قام الميجور ديلي بانقلاب على الشيخ عيسى بن على آل خليفة وقبض على كافة السلطات بيد من حديد وكبت الحريات وأسر زعماء البلاد وزجهم في السجون، وثارت قبيلة الدواسر ونزحت عن البحرين غضباً لعزل الشيخ عيسى، وسكنوا الدمام في السعودية وهم أول من عمرها بقيادة زعيمهم أحمد بن عبد الله الدوسري، وطلبوا من الشاعر أن يصحبهم إلى هناك، لكنه استمهلهم ريثما يزور الكويت، فجاء الكويت واستبشرت به واحتفى به أدباؤها وأقيمت على شرفه حفلة في 4 ربيع الأول 1346 هـ فألقى قصيدته المشهورة «الغرب والشرق» التي مطلعها:

نفيه من البحرين
يذكر المؤرخ قاسم بن خلف الرويس في مقال كتبه تفاصيل نفي البريطانيين للفرج من البحرين إلى الكويت في عام 1346هـ (1927) اعتماداً على وثائق الأرشيف البريطاني المنشورة، إذ تضمن الملف السري «خطاب محمد علي الطاهر الذي تم ضبطه في بيت خالد الفرج وهو مؤرخ في 4 رجب 1345هـ، وقد تناول فيها الطاهر عدة موضوعات من بينها إخباره للفرج بأنه سيقوم بتخفيف لهجة إحدى المقالات خوفاً من قيام الإنجليز بإيقاف الجريدة أو طرده من الأراضي المصرية التي كان يقيم فيها، وقد قام الإنجليز في هذا الملف بترجمة هذا الخطاب من العربية إلى الإنجليزية». ويضيف الرويس «أن الإنجليز لم يكتفوا بنفيه من البحرين بل استمروا في مراقبته لسنوات حيث نجد إشارة في هذا الملف عن وصوله إلى الأحساء عام 1929م وكذلك مذكرة بتاريخ 17 مايو 1930م إلى الوكيل السياسي في الكويت تطلب عدم منحه تأشيرة دخول للبحرين إذا طلب ذلك وتذكر أن سبب نفيه كتابته مقالات تحريضية في الصحف المصرية».

شعره
من قصائده السياسية:
 إلى الجامعة العربية
 أنا شاعر
 السياسة
 الأمم المتحدة (فلسطين)
ومن قصائده الفلسفية:
 الله ربي
 أبناء حواء

كتب عنه
 خالد سعود الزيد. «خالد الفرج حياته وآثاره». طبع عام 1969م، والطبعة الثانية عام 1980م
 «أدباء الكويت في قرنين». الجزء الأول. صدر عام 1967م وأعيدت طباعته في نفس العام. والطبعة الثانية عام 1976م، وهو كتاب قيّم وأشهر ما عرف لخالد سعود الزيد من آثار؛ ويعتبر وثيقة أدبية تؤرخ لأكثر من جيل من أدباء الكويت.
 ديوان خالد الفرج، الجزء الأول والثاني، تقديم وتحقيق خالد سعود الزيد، صدر عام 1989م.
 خالد الفرج...بقلم الأديب عبد الله الطائي

دواوينه ومؤلفاته
كتب ملحمةً شهيرة عربياً وهي ملحمة «أحسن القصص» حول سيرة الملك عبد العزيزن وقد قال في الملك عبد العزيز:

كتاب (الخبر والعيان في تاريخ نجد) وأصل الكتاب قصيدة بائية من البحر الطويل رفعها المؤلف إلى الملك عبد العزيز في 12 شوال 1346هـ، ووصفها بأنها الحلقة الأولى من قصيدة تاريخ نجد، وتحدث المؤلف في القصيدة التي تقع في 229 بيتاً عن تاريخ نجد من عهد الإمام محمد بن سعود إلى دخول الملك عبد العزيز للحجاز عام 1344هـ.أما الحلقة الثانية من القصيدة فتتألف من 173 بيتاً رفعها الفرج للملك عبد العزيزيوم تشريفه للجبيل في 1 رمضان 1348هـ، وقد نشرت القصيدة في جريدة أم القرى. وذكر الفرج أنه علم من يوسف ياسين أن الملك عبد العزيز يرتاح إلى وضع شرح للقصيدة. ويرجح الباحث عبد الرحمن الشقير الذي قام بتحقيق ونشر كتاب (الخبر والعيان) أن الفرج انتهى من شرح القصيدة بحلقتيها عام 1350هـ أنه قدم الشرح كما قدم الأصل إلى الملك عبد العزيز.

كتاب (ديوان النبط: مجموعة من الشعر العامي في نجد) صدر في جزأين عام 1371هـ (1952)، وقدم الفرج لكل جزء بمقدمة ضمنها خلاصة تجربته في دراسة الأدب العامي.

(ديوان خالد الفرج) وهو أِشهر مؤلفاته، صدر الجزء الأول منه بإشراف الشاعر عام 1373هـ (1954)، ثم قام خالد سعود الزيد بإعادة نشره مع إضاف الجزء الثاني عام 1989م.

(علاج الأمية في تبسيط الحروف العربية) وهو عبارة عن رسالة صدرت عام 1372هـ.

وفاته
توفي في ربيع الثاني عام 1374 هجري –1954 في بيروت على أثر قرحة في المعدة.

تكريم واحتفاء
أقيمت عام 2014 بمناسبة اليوم الوطني السعودي ندوة للاحتفاء بالشاعر خالد الفرج بعنوان «خالد الفرج: الشاعر والوطن» نظمها «منتدى الثلاثاء» في القطيف بالتعاون مع دارة الملك عبد العزيز في الرياض، وشارك في الندوة كل من المؤرخ الدكتور عبد الرحمن الشبيلي والأديب عدنان العوامي.

في يوم 18 فبراير 2009 أعلنت رابطة الأدباء عن اتفاقها المبدئي مع وزارة المواصلات على إصدار طوابع بريدية تذكارية تخليداً لذكرى رواد الحركة الثقافية، وكان هو من ضمن الأسماء المطروحة.

انظر ايضاً
 الكويت
 الملك عبدالعزيز آل سعود

وصلات خارجية

 شاعر الملاحم الوطنية خالد الفرج (1898 - 1954).
 خالد الفرج في الوثائق البريطانية.
 «مع شاعر الخليج»، نشرة البعثة - العدد الثاني 1954

مراجع

خريجو المدرسة المباركية
شعراء كويتيون في القرن 20
كويتيون من أصل عماني
مهاجرون كويتيون إلى الهند
مواليد 1316 هـ
وفيات 1374 هـ

خالد الفرج


Saul Hudson veya daha iyi bilinen adıyla Slash (d. 23 Temmuz 1965, Hampshire), Guns N' Roses grubu ile ünlenen solo gitaristtir.

Yaşamı
Çocukluğundan beri ışıltılı müzik dünyasıyla iç içe olan Saul Hudson'ın annesi 70'lerin glam rock yıldızı David Bowie'nin kostümlerini tasarlamaktaydı. Slash okulundaki derslerinden daha çok gitarla ilgileniyordu. Genç yaşta gitara başlayan Slash, lise yıllarının sonlarında günde 12 saat gitar çalıyordu. Bunu ödevlerden daha mantıklı buluyordu.

Slash, Axl Rose'un kurduğu Guns'n Roses grubuna katıldı ve bu grup ilk albümünün ikinci single'ı (Sweet Child'O Mine) çıkmasından 1993 Use Your Illusion World Tour'a kadar bu grupta büyük işler başarmış ancak 1996'da Axl'ın kendisinden Geffen Records'tan gelen teklifi kabul etmesini istemesi onun Guns N' Roses grubundan ayrılmasına neden olmuştur. Slash'a göre bu teklif grubun bütün telif haklarını Axl'a verecekti. Slash'in bu kararından sonra Guns N' Roses dağılmış ancak 2000'li yılların başında başka üyelerle Axl'ın çabasıyla tekrar kurulmuştur.

80'li yılların sonu ve 90'lı yılların başlarında son derece popüler olan Hard Rock grubu Guns N' Roses'ın solo gitaristi olan Gibson Les Paul marka gitarı, kıvırcık saçları ve fötr şapkasıyla özdeşleşmiş, bunlardan ayrı düşünülemez olmuştur. Başta Slash olmak üzere aralarında sürekli bir iktidar mücadelesi olduğu söylenmiş ve Guns N' Roses grubunun da bu nedenle Izzy, Slash, Duff gibi bu grubunu temellerini oluşturan isimlerden şu anda yoksun olduğu fikri birçok insan tarafından benimsenmiştir.

Slash, başta Eric Clapton ve Jimi Hendrix olmak üzere pek çok blues gitaristinden etkilenmiş ve yazdığı sololarda da bunu yansıtmıştır. Sololarında daha çok hammer on ve pull off ve Les Paul'un ağladığını düşündüren bendler kullanan Slash'in sololarında herkese hissettirdiği duygu, onun bir rockstardan çok sanatçı ruhlu olduğunu düşündürür. Guitar World gibi dünyaca ünlü gitar dergilerinin yanı sıra her türlü müzik yayın organlarında Slash gelmiş geçmiş en iyi gitaristlerden biri olarak kabul edilmektedir.

Slash, eski eşi Perla Ferrar' dan 4 Eylül 2018 tarihinde boşanmıştır. Kız arkadaşı Meegan Hodges ile yaşıyor.

Aynı zamanda "Guitar Hero III: Legends of Rock" adlı oyunda Slash'e yer verilmiştir.

Michael Jackson'a birçok parçasında, albümünde ve konserinde eşlik etmiş, tabir-i caiz ise onun gitaristi olarak görülmüştür.

Ayrıca Japonya konserinde attığı o muhteşem solo (The Godfather Theme) unutulmazlar listesine girmiştir. 2010 yılında kendi solo albümünü çıkarmıştır. Aynı yıl solist Myles Kennedy, bas gitarist Todd Kerns, ritim gitaristi Frank Sidoris ve baterist Brent Fitz ile Slash Featuring Myles Kennedy And The Conspirators (SMKC) adlı grubu kurmuştur.

22 Mayıs'ta Apocalyptic Love adında albüm kaydetmiştir. (SMKC)

2014 yılında ise World On Fire albümü çıkmıştır. (SMKC)

2016 yılında Not In This Lifetime turnesi ile tekrar Guns N' Roses'a katılmıştır.

2018 yılında Living The Dream albümünü çıkarmıştır. (SMKC)

2021 yılında Guns N' Roses ile ABSUЯD ve Hard Skool adlı 2 single çıkarmıştır.

2022 yılında 4 adlı albümünü çıkarmıştır. (SMKC)

Diskografi

 Guns N' Roses ile
 Appetite for Destruction (1987)
 G N' R Lies (1988)
 Use Your Illusion I (1991)
 Use Your Illusion II (1991)
 "The Spaghetti Incident?" (1993)
 Slash's Snakepit ile
 It's Five O'Clock Somewhere (1995)
 Ain't Life Grand (2000)
 Velvet Revolver ile
 Contraband (2004)
 Libertad (2007)
 Solo /Slash ft. Myles Kennedy & the Conspirators
 Slash (2010)
 Apocalyptic Love (2012)
 World On Fire (2014)
 Living The Dream (2018)
 4 (2022)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Slash's Twitter
 Slash's Myspace
 Slash's Official Facebook

Yaşayan insanlar
1965 doğumlular
Hampshire doğumlu müzisyenler
20. yüzyılda Amerikalı erkek gitaristler
21. yüzyılda Amerikalı erkek gitaristler
İngiliz heavy metal gitaristleri
Amerikalı heavy metal gitaristler

Slash (müzisyen)


Werner Glastetter (* 11. August 1937 in Ettlingen; † 3. März 2023 in Bielefeld) war ein deutscher Wirtschaftswissenschaftler, Hochschullehrer und Mitglied im Sachverständigenrat zur Begutachtung der gesamtwirtschaftlichen Entwicklung.

Werdegang
Nach seiner Promotion 1965 war Glastetter von 1965 bis 1969 wissenschaftlicher Assistent am Lehrstuhl für Wirtschaftspolitik der Wirtschaftshochschule Mannheim. Anschließend war er bis 1977 wissenschaftlicher Referent im Wirtschafts- und Sozialwissenschaftlichen Institut. Während dieser Zeit war Glastetter unter anderem Berater beim Wirtschafts- und Sozialausschuss in Brüssel.

Er gehörte 1975 zu den Unterzeichnern des Memorandums "Für eine wirksame und soziale Wirtschaftspolitik" aus dem die Arbeitsgruppe Alternative Wirtschaftspolitik hervorging.

1977 wurde er auf den Lehrstuhl für Volkswirtschaftslehre (Wirtschaftspolitik) an der Universität Bielefeld berufen.

Ab August 1979 war Glastetter als Nachfolger von Gerhard Scherhorn Mitglied des Sachverständigenrates zur Begutachtung der gesamtwirtschaftlichen Entwicklung, aus dem er im August 1981 auf eigenen Wunsch hin wieder ausschied. Sein Nachfolger wurde Hans-Jürgen Krupp.

Zum Ende des Sommersemesters 2002 wurde Glastetter an der Universität Bielefeld emeritiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Wirtschaftsweiser
Ökonom (20. Jahrhundert)
Ökonom (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Bielefeld)
Deutscher
Geboren 1937
Gestorben 2023
Mann

Werner Glastetter


Uzak, yönetmen Nuri Bilge Ceylan'ın 2002 yılında çektiği bol ödüllü filmi. 2003 yılında Cannes Film Festivali'nde Büyük Ödül'ü kazanmıştır. Film, 76. Akademi Ödülleri'nde Türkiye'nin yabancı dilde en iyi film dalında Oscar aday adayı olarak seçilmiştir.

Konusu
Mahmut, geçimini reklam fotoğrafları çekerek sağlayan ancak hayallerini gerçekleştirememiş birisidir. Eşinden henüz ayrılmıştır ve İstanbul'da yaşamaktadır. Sosyal hayatı entelektüel arkadaşları ile içkili buluşmalardan ibarettir. Günlerden bir gün köylüsü Yusuf, Mahmut'un kapısı önünde belirir. Çalıştığı fabrikadaki işi kaybetmiştir ve iş aramak için İstanbul'a gelmiştir. İstanbul'da hayallerini gerçekleştirmek isteyen Yusuf, akrabası Mahmut'un yanına yerleşir. Bir gemide çalışarak dünyayı görmek isteyen taşralı Yusuf, iş arama yordamını bilmediği için avare avare dolaşmakta, bazen tanımadığı kadınların peşine takılmaktadır. Mahmut ise bozulan yalnızlığından gün geçtikçe sıkıntı çekmektedir. Mahmut'un entelektüel meşguliyeti arkasına saklanan düzenli hayatı, Yusuf'un varlığı ile bozulmaya başlamıştır. Mahmut'un hala derin duygular beslediği eski eşi, Kanada'ya göç etmektedir. Zaten bu durumdan mutsuz olan Mahmut, Yusuf'un kalışının uzamasıyla gerginleşir.

Gene sevdiği oyuncularla çalışan Nuri Bilge Ceylan, bu filmiyle Cannes Film Festivali dahil olmak üzere birçok festivalden ödülle dönmüş, adını geniş kitlelere duyurmuştu.

Oyuncular
 Muzaffer Özdemir ~ Mahmut
 Mehmet Emin Toprak ~ Yusuf
 Zuhal Gencer Erkaya ~ Nazan
 Nazan Kırılmış
 Ebru Yapıcı
 Feridun Koç
 Fatma Ceylan
 Nazlı Aydın
 Engin Hepsev
 Ercan Kesal
 Aslı Orhun
 Arif Aşçı
 Ahmet Özyurt
 Erhan Ersoy

Yapım
Nuri Bilge Ceylan'ın senaryosunu kendi yazdığı ve kendi yönettiği Uzak filmi Nuri Bilge Ceylan'ın kendi yapım şirketi olan NBC Film tarafından 2002 yılında İstanbul'da çekilmiştir. Filmin ses düzenlemesini ise Fono Film üstlenmiştir.

Aldığı Ödüller
 56. Cannes Film Festivali, 2003
 "Nuri Bilge Ceylan - Büyük Ödül"
 "Mehmet Emin Toprak - En İyi Erkek Oyuncu"
 "Muzaffer Özdemir - En İyi Erkek Oyuncu"
 39. Antalya Altın Portakal Film Festivali (2002)
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Yönetmen"
 "En İyi Film"
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Senaryo"
 "Mehmet Emin Toprak - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu"
 14. Ankara Uluslararası Film Festivali (2002)
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Yönetmen"
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Görüntü Yönetmeni"
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Kurgu"
 "Zuhal Gencer Erkaya - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu"
 24. Siyad Türk Sineması Ödülleri, 2002
 "En İyi Film"
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Yönetmen"
 "Nuri Bilge Ceylan - En İyi Görüntü Yönetmeni"
 22. Uluslararası İstanbul Film Festivali 2003
 "En İyi Film"
 "Nuri Bilge Ceylan - Dr. Nejat F. Eczacıbaşı Vakfı Yılın En İyi Türk Yönetmeni"
 "FIPRESCI Ödülü"
 Cinemaya Film Festivali 2003
"En İyi Film"

"Büyük Ödül"

 13. Orhan Arıburnu Ödülleri 2002
"En İyi Film"

"Nuri Bilge Ceylan - En İyi Yönetmen"

"Muzaffer Özdemir - En İyi Erkek Oyuncu"
 39. Chicago Uluslararası Film Festivali, 2003 - Nuri Bilge Ceylan - En İyi 2. Film
 25. Montpellier Film Festivali 2003
"Nuri Bilge Ceylan - Altın Antigone"

"Nuri Bilge Ceylan - Eleştirmenler Birliği Ödülü"

 Beyrut Film Festivali 2003
"Nuri Bilge Ceylan - En İyi Film"

"Nuri Bilge Ceylan - En İyi Senaryo"
 16. Trieste Film Festivali, 2004 - Nuri Bilge Ceylan - En İyi Film
 Mexico City Film Festivali, 2004
"Nuri Bilge Ceylan - En İyi Yönetmen"

"Nuri Bilge Ceylan - En İyi Görüntü Yönetmeni"

Kaynakça

 Uzak, Norgunk Yayıncılık, 2004. (Sinopsis, senaryo, Cannes özel bölümü, basında çıkan yazılar ve söyleşiler)

Dış bağlantılar
 Nuri Bilge Ceylan'ın resmi sitesinde Uzak
 IMDB sayfası
 Nuribilgeceylan.com

2002 çıkışlı Türk filmleri
Nuri Bilge Ceylan'ın yönettiği filmler
Türk dramatik filmleri
Altın Portakal Ödülü sahipleri
FIPRESCI Ödülü kazanan filmler
Cannes Film Festivali Büyük Ödülü alan filmler
İstanbul'da çekilmiş filmler
Nuri Bilge Ceylan'ın senaryosunu yazdığı filmler
Altın Portakal En İyi Film Ödülü kazanan filmler
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü kazanan filmler
2000'lerde Türkçe filmler

Uzak (film, 2002)


Mamborê es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2010 es de 13.961 habitantes, tiene un área de 788,1 km² y la densidad demográfica es de 17,72 hab/km².
Fue creado a través de la Ley Estatal n.º 4.425 del 28 de julio de 1960, e instalado el 3 de noviembre de 1961, separado de Campo Mourão.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Mamborê


Modesto de Souza (São Miguel dos Campos, 13 de novembro de 1894 - Rio de Janeiro, 20 de agosto de 1967), foi um ator brasileiro . Pai do também ator Jackson de Souza.

Filmografia

No teatro

Nhô Manduca (1914)
Tournée da Companhia de Eduardo Nunes (1919)
Aves de Arribação (1927)
Rancho da Serra (1929)
Meu Brasil (1930)
Sorrisos de Mulher (1931)
Casamento a Yankee (1931)
No Fim da Certo (1934)
A Princesa e o Professor (1936)
Adeus, Nobreza! (1936)
Paulo e Virgínia (1936)
Um Sogro do Barulho (1936)
Anastácio (1936-1937)
A Dança dos Milhões (1937)
Aonde Vais, Coração? (1940)
 Chuvas de Verão (1940)
Eu, Tu e Ele! (1940)
Feia (1940)
O Trophéo (1940)
Querida! (1940)
Ciumenta (1941)
Hotel da Felicidade (1941)
O Sábio (1941)
Tudo pela Moral (1941)
 Deus Lhe Pague (1942)
Mania de Grandeza (1942)
Mocidade (1942)
O Destruidor de Mulheres (1942)
O Burro (1942)
O Sábio (1942)
 Sindicato de Mendigos (1942)
Um Milhão de Mulheres (1942)
A Casa de Seu Tomaz (1943)
A Pensão de D. Estela (1943)
Boneco de Palha (1943)
Burro de Carga (1943)
Coitado do Libório! (1943)
Mania de Grandeza (1943)
Plano Massot (1945)
O Grande Alexandre (1949)
A Mulher do Seu Adolfo (1950)
Me Leva Que Eu Vou (1950)
O Grande Alexandre (1954)
Agora a Coisa Vai (1956)
Rumo à Brasília (1957)
O Sr. Puntila e Seu Criado Matti (1962)
As Aventuras de Ripió Lacraia (1963)
A Torre em Concurso (1964)
Os Azeredo Mais Os Benevides (1964)
O Berço do Herói 'censurada' (1965)
O Bravo Soldado Schweik (1967)
Sabiá 67 (1967)

Referências

Ligações externas

Atores do Brasil
Nascidos em 1894
Mortos em 1967
Naturais de São Miguel dos Campos

Modesto de Souza


S'G̱ang Gwaay Llanagaay, ofte kendt under det engelske navn Ninstints, er et canadisk mindesmærke i form af en landsby for haida-folket og en del af Gwaii Haanas-nationalparken på øgruppen Haida Gwaii ud for British Columbias vestkyst.

Landsbyen blev optaget på UNESCOs verdensarvliste i 1981.

Navnet
SG̱ang Gwaay Llanagaay, landsbyens navn på haida-sproget, er dette folks navn for Anthony Island, hvorpå landsbyen ligger, og betyder "Rød torsk ø". I slutningen af 1700- og begyndelsen af 1800-tallet blev landsbyen omtalt som Koyahs eller Coyahs, også gengivet som Quee-ah, efter høvdingen på den tid, Koyah. Navnet Ninstints, også stavet Nan Sdins, stammer fra den mest magtfulde høvding i midten af 1800-tallet og kom til at blive brugt som landsbyens navn som følge af en praksis blandt europæiske kaptajner med at referere til landsbyer ved navnet på den vigtigste person i området.

Landsbyen
Landsbyen var den mest sydligt beliggende haida-landsby, der lå lige vest for og vendte direkte mod Kunghit Island, den sydligste ø i området. Skønt denne ø i sig selv er ganske lille, bragte den god beskyttelse til landsbyen og den klippefyldte bugt, der lå ved. SG̱ang Gwaay Llanagaay er den tidligst beskrevne bebyggelse i den sydlige del af øhavet.

Stedet kan i nutiden fremvise den største samling totempæle fra haida-folket på deres oprindelige pladser. Mange af disse betragtes som glimrende kunstværker, der dog med overlæg får lov til at blive nedslidt af vind og vejr i det frodige tempererede regnskovsklima. Afbildninger af ruinerne af SG̱ang Gwaay Llanagaay er kendetegnende for haida-kulturen og Haida Gwaii og anvendes i turistfremstød for øerne og for den sags skyld for hele provinsen. Landsbyen ligger ret afsides, og man kan kun komme til stedet fra søsiden eller med fly fra den nordlige del af øerne. Til beskyttelse af det uvurderlige haida-mindesmærke har haidaerne oprettet et vagtprogram, hvor haidaer er placeret i de traditionelle landsbyer over hele Haida Gwaii, herunder i Gwaii Haanas-nationalparken. Disse vagter sikrer, at besøgende opfører sig ordentligt og sikrer en haida-tilstedeværelse i deres traditionelle territorier.

Historie
Arkæologiske fund har vist, at Haida Gwaii har været beboet i tusindvis af år, og at haidaernes territorium har strakt sig nordpå ind i Alaska.

Folket i SG̱ang Gwaay Llanagaay er nogle gange kaldt Kunghit-haidaer. Denne gruppe befolkede den sydligste del af Haida Gwaii i et område fra Lyell Island til den sydligste spids af øgruppen. Kunkghit-haidaerne havde 20-30 permanente landsbyer foruden flere mindre beboelser, der blev brugt på bestemte årstider, idet de lå tæt på ressourcer, fx laksefloder. Tidlige vidneberetninger fra John R. Swanton fortæller, at der i SG̱ang Gwaay Llanagaay var omkring tyve langhuse.

Efter europæernes ankomst var landsbyen scene for flere bemærkelsesværdige episoder. Den blev i 1787 besøgt af skindhandleren George Dixon, der bemærkede, at haidaerne mødte dem på havet og var ivrige efter at handle havodderskind med europæerne. I begyndelsen var forbindelsen derfor ganske venskabelig, og stedet blev året efter besøgt af Charles Duncan, mens to besøg i 1789, først af Robert Gray og senere samme år af hans kollega John Kendrick. I forbindelse med det sidstnævnte besøg blev samspillet mere fjendtligt.

Trods dette øgedes handlen mellem haidaerne og europæerne i årtierne, der fulgte. Af den grund flyttede mange haidaer til de lettere tilgængelige byer Masset og Skidegate, og enkelte flyttede så langt som til Victoria for at få mest mulig gavn af handlen.

De tilbageværende beboere i SG̱ang Gwaay Llanagaay blev i 1862 ramt af en koppeepidemi, der reducerede befolkningstallet markant. Dette blev fulgt at flere andre nytilkomne sygdomme, og i 1875 blev SG̱ang Gwaay Llanagaay hovedsageligt anvendt som midlertidig lejr. Omkring 1885 flyttede de tilbageværende beboere fra landsbyen permanent til Skidegate, og landsbyen har siden været forladt.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

 SGang Gwaay, Parks Canada
 S'G̱ang Gwaay, UNESCO World Heritage Site

Verdensarvsområder i Canada
Britisk Columbia

S'G̱ang Gwaay


El título de Duque de Westminster fue creado por la Reina Victoria en 1874, y otorgado a Hugh Grosvenor, III marqués de Westminster. El poseedor actual del título es Hugh Richard Louis Grosvenor, VII duque de Westminster.

La sede del título se encuentra en Eaton Hall, Cheshire.

Historia de la familia Grosvenor
Sir Richard Grosvenor, VII Baronet, fue nombrado Barón Grosvenor en 1761 y en 1784 se convirtió en Vizconde Belgrave y Conde Grosvenor bajo el reinado de Jorge III. El título de Marqués de Westminster fue otorgado a Robert Grosvenor, II conde Grosvenor en la coronación de Guillermo IV en 1831.

Los títulos subsidiarios son: Marqués de Westminster (creado 1831), Conde de Grosvenor (1784), Vizconde Belgrave, de Belgrave en el Condado de Chester (1784), y Barón Grosvenor, de Eaton en el Condado de Chester (1761). El ducado y el marquesado se encuentran en la Nobleza del Reino Unido, los restantes están en la Nobleza de Gran Bretaña. El título de cortesía del hijo mayor y heredero del Duque es Conde Grosvenor.

Baronets Grosvenor, de Eaton (1622)
 Sir Richard Grosvenor,  Baronet (1584-1645) fue miembro del Parlamento.

 Sir Richard Grosvenor, 2.º Baronet (1604–1664), hijo del  Baronet.

 Sir Thomas Grosvenor,  Baronet (1656–1700), nieto del 2.º Baronet.

 Sir Richard Grosvenor, 4.º Baronet (1689–1732), hijo mayor del  Baronet, murió sin descendencia.

 Sir Thomas Grosvenor, 5.º Baronet (1693–1733), segundo hijo del  Baronet, murió soltero.

 Sir Robert Grosvenor, 6.º Baronet (1755), hijo menor del  Baronet.

 Sir Richard Grosvenor, 7.º Baronet (1731–1802) (creado Barón Grosvenor en 1761).

Barones Grosvenor

 Richard Grosvenor,  barón Grosvenor (1731–1802) (nombrado Conde Grosvenor en 1784)

Condes Grosvenor
 Richard Grosvenor,  conde Grosvenor (1731–1802), hijo del sexto Baronet.

 Robert Grosvenor, 2.º conde Grosvenor (1767–1845) (nombrado Marqués de Westminster en 1831).

Marqueses de Westminster

 Robert Grosvenor,  Marqués de Westminster (1767–1845), único hijo del  conde.

 Richard Grosvenor, 2.º Marqués de Westminster (1795–1869), hijo mayor del  Marqués.

 Hugh Grosvenor,  Marqués de Westminster (1825–1899) (nombrado Duque de Westminster en 1874).

Duques de Westminster

 Hugh Grosvenor, I duque de Westminster (1825–1899), hijo mayor del II Marqués.
Victor Alexander Grosvenor, conde Grosvenor (1853-1884). Hijo mayor del I duque de Westminster.

 Hugh Grosvenor, II duque de Westminster (1879-1953), hijo único de Lord Grosvenor.
Edward George Hugh Grosvenor, conde Grosvenor (1904-1909), único hijo del II duque. Murió joven.

 William Grosvenor, III duque de Westminster (1894-1963), hijo único de Lord Henry Grosvenor, tercer hijo del I duque, murió soltero.

 Gerald Grosvenor, IV duque de Westminster (1907-1967), hijo mayor del capitán Lord Hugh Grosvenor, sexto hijo del I duque, murió sin descendencia masculina.

 Robert Grosvenor, V duque de Westminster (1910-1979), hermano menor del IV duque.

 Gerald Grosvenor, VI duque de Westminster (1951-2016), único hijo del V duque, murió a causa de un infarto miocardio en agosto de 2016.

 Hugh Richard Louis Grosvenor, VII duque de Westminster (1991-), único hijo varón del VI duque. Recibió el título a raíz de la muerte de su padre en agosto de 2016.

Ducado de Westminster

Ducado de Westminster


Borbe za Bokševicu bile su sukob HVO i HV s jedne strane i Armije RBiH u bošnjačko-hrvatskom sukobu u BiH.

Bokševica je strateški važna šumovita planina uz Jablaničko jezero, s brojnim vrtačama. S nje se nadzire Jablanica i prometnica prema Konjicu. 1. gardijska brigada Ante Bruno Bušić svakim je dolaskom oslobađala planinu, a nakon što bi predali domobranskim snagama odnosno pričuvnim brigadama položaje oni bi uskoro pali. Muslimanske snage dovukle su snage iz drugih udaljenih krajeva BiH, poput Crnih labudova iz Kalesije, postrojbe pod izravnim zapovjedništvom Štaba vrhovne komande (ŠVK) odnosno Generalštaba Armije RBiH, koja je sudjelovala u borbama na Zlataru i Bokševici te poslije na području Fojnice. Na kraju je Armija BiH uspjela ovladati planinom, no zbog odsudne hrvatske obrane nisu dobile potrebni zamah i nisu uspjeli ugroziti ramske prostore prema zapadu i sjeveru. Uspješno zadržavanje dalo je vremena zapadnim prostorima pod nadzorom HVO za konsolidaciju obrane u Hercegovini i Rami te je stvorilo preduvjete za operaciju Tvigi.

Koncem 1992. godine snage HVO-a su ojačavale svoje izložene bokove na desnoj obali Neretve, radi prevencije mogućeg srpskog napada na Srednju Bosnu iz Istočne Hercegovine i od snaga grupiranih južno od Sarajeva. Slabije naseljeni dio između Zapadne Hercegovine i Srednje Bosne bio je meki trbuh. Predio je strateški važan, zato što pored ovih predjela prolaze najvažnije cestovne i željezničke prometnice u BiH i nalaze se važni elektroenergetski objekti u slivu rijeke Neretve. Prijetnja da bi mogli biti ukliješteni i odsječeni bila je realna, s obzirom na ishod bitke za Kupres. Uspješan ishod operacije Lipanjske zore stvarao je preduvjete za daljnje oslobađanje istočne Hercegovine. Imajući iskustva s prijašnjom internošću većinski bošnjačko-muslimanskih predjela gdje se nisu kvalitetno pripremili za obranu, zbog čega su izgubili mnoge teritorije, Hrvati su kao i drugdje preuzeli primat u osvajanju BiH u svoje ruke. Jablanica je 1991. imala ukupno 12.619 stanovnika, od toga 73 % Muslimana, 17 % Hrvata, 4 % Srba i 6 % ostalih. Zato je HVO snage razmjestio lipnja 1992. godine na Bokševicu. Bošnjačko-muslimansko vodstvo imalo je druge planove. Plasirali su u bošnjačko-muslmanske i svjetske medije informaciju u kojoj su hrvatsku akciju okvalificirali kao nekakvu "osvajačku", a svoje vojnike indoktrinirali nekakvim "otkrivenim namjerama HVO-a" kojima je cilj "podjela Republike Bosne i Hercegovine i stvaranje Hrvatske zajednice Herceg-Bosna u kojoj muslimansko stanovništvo nebi imalo nikakvog prava." Neutemeljena informacija primila se na plodno tlo, osobito kad su uklonili sve Muslimane koji su bili za suradnju s Hrvatima i protiv ikakva sukoba. Stvorila se izvrsna podloga za skrivene namjere srpskih muslimana iz Sandžaka i BiH koji su uzurpirali državni vrh BiH. I 30 godina poslije u bošnjačko-muslimanskoj prosvjeti naučavaju da su "sva stradanja, uništenja i poniženja na teritoriji opštine Jablanica doći će sa zapada od strane HVO i HV.", olako zaboravljajući i prešućujući da su osvajačka srpska nedjela bila početak rata u BiH, u kojem su Muslimani najviše stradali, dok su ih Hrvatska i tkz Herceg-Bosna primile i propustile na sigurno. Isto tako prenosi se tvdnja gdje optužuju HZHB da lansira tezu o "humanom preseljenju" npr. Bošnjaka iz Jablanice u Vareš, a Hrvata iz Vareša u Jablanicu, "a kad to nije išlo prići će se porobljavanju milom ili silom". Bošnjačka dezinformacija pokazala se kao potpuna laž pola godine poslije, kad su uz masovne ratne zločine istjerali okružene Hrvate iz vareškog i kakanjskog kraja koji nitkom nisu bili prijetnja. Naprotiv, bošnjačko vodstvo razmišljalo je o zamjeni teritorija i pučanstva Srebrenice i Vogošće, ili o užasnom humanom preseljenju naroda, o Kaknju i Konjicu, promišljalo se strateški što ako padnu Goražde i Žepa i bude egzodus stanovništva, gdje ga smjestiti, gdje pripremiti teren za prihvat izbjeglog stanovništva, Goražde i Konjic su gradovi na rijekama i najsličniji su.
Muslimanske pripreme za napad počele su prije. Ništa ne znajući šta im se sprema, u HVO-u su lipnja 1992. godine razmjestili dio svojih snaga na Bokševici. Topništvo su razmjestili oko Jablanice i to na: Strop, Risovac, Sovićka vrata, Pisvir, Majan, Bokševica i Falanovo Brdo.
Bošnjačko-muslimanske snage su svoje podle namjere počeli sprovoditi već u kolovozu 1992. godine te zaposjele crtu i dio Bokševice stavile pod svoj nadzor. Akcija nije bila sumnjiva, zbog muslimanskih sela oko planine. Logično je bilo da postrojbe HVO-a na planini Bokševici imaju zadaću potpuna nadzora Bokševice i teritorijalne sveze sa svojim snagama u Neretvici i Srednjoj Bosni, jer nisu si mogli dopustiti ovisnost o nekvalitetno opremljene, slabo organizirane, ali brojne Armije BiH. Ubrzo ARBiH provocira sukobe s HVO u nedalekom Prozoru i prozorskim selima. Stezanje obruča oko Hrvata radilo se uz etničko čišćenje. Akcija je pripremljena vojno i propagandno. Usporedno s vojnim napadom, kretala je i agresivna propaganda. Apsurdna velikobošnjačka propaganda optuživala je malobrojnije okružene Hrvate za izazivanje sukoba i agresiju, čak i kad su Hrvati u svojim enklavama bili u potpunom okruženju, ponekad s jedne strane Srbima a s druge muslimanima.

Bošnjaci su stalno izazivali sukobe, računajući na brojčanu nadmoć tzv. ABIH. Kao i diplomacija, dogovoreno nikad nisu ispoštovali pa su primirja koristili za daljnje napade.
Početak krvave agresije i etničkog čišćenja hrvatskog naroda u općinama Konjic i Jablanica dogovoren je u Jablanici 20. ožujka 1993. godine na sastanku najviših vojnih i političkih predstavnika Muslimana Konjica, Jablanice i Hadžića, blagoslovljenog od Alije Izetbegovića, dr. Safeta Ćibe i Sefera Halilovića. 20. ožujka 1993. u hrvatskom selu Kostajnici podno Bokševice Muslimani - Bošnjaci Ismet Gabela i Sakib Boloban iz vozila u pokretu bacaju ručnu bombu na tri hrvatske djevojčice. 21. ožujka dr. Safet Ćibo zabranjuje Hrvatima da se oglašavaju na Radio-Konjicu. Pristaše zločina nad Hrvatima i Srbima već su prije bivali ovdje i dolazak zloglasnog Safeta Ćibe oslobodio je oganj kroatofobije koji je tinjao. Već nakon mjesec dana Ćibina komandiranja, 13. travnja 1993. godine, zatvorena je nadzorna točka Armije BiH u Jablanici i Hrvati nisu mogli ni ući ni izaći iz grada. Dva dana potom, 16. travnja u neposrednoj blizini Jablanice planuo je prvi oružani sukob između postrojbi Armije BiH i HVO.

Muslimanske pripreme za napad počele su u proljeće. Osvajanje je pratilo plansko etničko čišćenje od Hrvata, tako traumatizirajuće sprovedeno da se preživjeli hrvatski civili i branitelji nikad više ne požele vratiti na svoja ognjišta. Zatiranje hrvatskih sela provođeno je planski i sustavno. Svoje akcije poslije su pravdali izmišljotinama da su "HV i HVO" prvi napali i da je napad bio u travnju, prvo na Neretvicu, Konjic i Jablanicu, uz klasične ratno propagandne optužbe za palež, ubojstva, silovanja, progone, rušenja i skrnavljenja vjerskih objekata, te da Hrvatima napad nije uspio jer su se snažno oduprle bošnjačko-muslimanske snage, zbog čega su Hrvati prenijeli napade na planinu Bokševicu i njene padine - gdje su Hrvati ionako bili. Bošnjačko-muslimanska ratna propaganda ponavljala je ono što je u tom trenutku bila realnost, da se Hrvati žele spojiti sa svojim snagama u Srednjoj Bosni, što su već i bili. Izvrtala je teze, optuživajući Hrvate da žele samo za sebe zauzeti Jablanicu, Neretvicu i Konjic; tijek događaja pokazao je da se to radilo o bošnjačkim namjerama. Nihad Bojadžić je zapovijedio svojim ljudima pred napad na selo Trusinu, par km istočno udaljeno od podnožja Bokševice, da se zatre hrvatsko selo "tako da ni kokoš ne ostane živa". 16. travnja 1993. godine muslimanske snage počinile su Pokolj u Trusini, ubivši 22 Hrvata – 18 civila i 4 pripadnika HVO-a. Isti dan bio je izolirani incident - pokolj u Ahmićima koji su svjetski mediji i agencije, redom iz zemalja nesklonih Hrvatima iskoristili da potisnu napad ABiH na HVO i etničko čišćenje u Konjicu u drugi plan, istodobno prešućujući istovremeni muslimanski zločin u Trusini. Medijska prezentacija zločina u Ahmićima imala je dalekosežno štetne posljedice po interese Hrvata.
Uspješnom akcijom HVO potisnute su muslimanske snage. Bošnjaci-Muslimani iz Slatine se 17. travnja 1993. godine povlače u Jablanicu. 18. travnja 1993. godine borbeno neiskusna i brojčano slabija jedinica TO Slatina je nakon topničko-pješačkog napada HVO-a i HV povukla se na pričuvni položaj na branu HE Jablanica. Bošnjačko-muslimanske snage uspostavili su tu obrambenu crtu Brana – Tovarnica – Kosne Luke koja poslije nije bila ugrožena. 19. travnja 1993. godine pripadnici HVO-a zauzeli su sela Greviće i Tošćanicu. 24. travnja 1993. godine pod muslimanske snage pod svoj su nadzor stavile prometnicu Jablanica – Konjic kod Radešina. 24. travnja 1993. HVO pokušao je zauzeti sela s druge strane jezera u podnožju Bokševice: Rodiće, Šabančiće, Mrakovo, Žugliće, Brguliće i Glodnicu. Hrvatski napad MOS je zaustavio na Rodićkom brdu te se HVO vratio na početne položaje.
Najžešće su borbe trajale od 9. svibnja do 8. srpnja 1993. godine. Bošnjačko-muslimanske snage su napale malobrojnije Hrvate na području konjičke općine. Premda slabiji, HVO je zadržavao obrambene crte, povremeno vraćajući cijelu planinu. Naizmjence su jedna i druga strana zauzimale planinu.

Svibnja 1993. u selu Mrkosovice, pripadnici postrojbe Armije BiH kojom je zapovjedao Hasan Hakalović, strijeljali su dvojicu civila hrvatske nacionalnosti. Na području sela Ljubina i Zaslivlje, pripadnici postrojbe Armije BiH kojom je zapovjedao Fikret Prevljak, izmasakrirali su (odsječene uši i nos) tijela trojice Hrvata. Tijekom svibnja svakodnevno su se iz Kostajnice uglavnom tijekom noći preko Bokševice u pravcu općine Prozora izvlačili Hrvati koje su pripadnici Armije BiH protjerali iz njihovih sela i mjesta na području općine Konjic. Hrvati Konjica doživli su tešku sudbinu. Vrce, Obre i Kostajnica ostali su u okruženju. U Seonici u dolini Neretvice, nekoliko km sjeveroistočno od Bokševice, HVO je držao još jedan dio pri vrhu sela, a ostali su protjerani. Preko Bokševice su hrvatski civili iz Kostajnice teškim, dugim i trnovitim putem pješačili 10 do 12 sati. HVO im je pomagao prenijeti djecu i starije do sela Tošćanice, gdje su ih ukrcali na kamione i prevezli do Prozora. U Prozoru su se odmarali i nastavili put dalje u svijet. UNPROFOR je u potpunosti zakazao na području Konjica, što se tiče Hrvata. U Radešini su se postrojbe HVO-a i civili predali UNPROFOR-u koji ih je predao Armiji BiH tako da su svi zatočeni i daljnja sudbina im se ne zna.
9. svibnja je poslan vod pukovnije iz Livna 1. gardijske brigade Ante Bruno Bušić u selo Kostajnicu na smjenu. Nisu mogli izvršiti zadaću jer je nešto prije istog dana pala Bokševica. Diverzantski odred Akrepi iz Konjica i dio snaga 44. brdske brigade iz Jablanice zauzeli su dio Bokševice: kote: Bandijera, Pik, Silj (1252 m) i Ključ (1262 m) na središnjem dijelu Bokševice. Vod "Bušića" uspio je vratiti Bokševicu. Mjesne snage su se nakon toga povukle te su bošnjačko-muslimanske snage kontrolirale opet planinu. Pukovnija se opet angažirala. Digla je sve bojne osim one iz Žepča da ponovno vrate Bokševicu. Napad su poduzele 14. svibnja te su ovladali Jelovom Glavom, Bukovicom (sjeverni dio središnjeg dijela Bokševice) i Mirićima. 18. svibnja zauzeli su kotu 1315 i time su drugi put vratile Bokševicu. Muslimanska izvješća prvi put priznaju ljudske gubitke nakon tog HVO-va protunapada u kojem je vratio izgubljene položaje. Pukovnija je zamijenjena domaćim snagama, da bi odmorila ljudstvo, no, tad su ju opet zauzele snage ABIH. Stigla je zapovijed pukovniji "Bušića" da treći put vrati položaj. Napali su 10. lipnja. Snagama ABIH bio je pridodan elitni odred A BiH "Zulfikar". Ostala postrojbe angažirane na vraćanju Bokševice nisu probile bošnjačkomuslimanske obrambene crte, "Bušići" su uspjeli probiti te su sami nastavili sami, uz velike gubitke. 11. lipnja zauzeli su Bušići Tisov do ( kota 1280), Bandieru (kota 1315) i Silj ( kota 1252), sve kote na središnjem dijelu Bokševice. HVO je uspio i Bokševicu je po treći put zauzeo. U ARBiH su bili uvjereni da hrvatske snage žele zauzeti cijelu Bokševicu, a zatim Neretvicu i Jablanicu. Muslimanske snage pretrpjele su gubitke i u izvješćima priznaju poginule i ranjene. Već su se bojali da će HVO stići nadomak muslimanskih sela na jugu poluotoka na kojem je Bokševica. HVO je imao dobru topničku potporu. Muslimanska izvješća govore o 3000 granata različitih kalibara. Pola bošnjačko-muslimanskih vojnika na tim položajima izbačeno je iz stroja ali su držali obrambene crte do predvečer i onda je HVO vratio Tisov do. Nastupio je strah na bošnjačko-muslimanskoj strani i stanovnici Rodića, Šabančića, Žuglića i Mrakova bezglavo su preko noći napuštali sela. 12. lipnja bošnjačko-muslimanskim postrojbama pridružio se MUP Jablanice i SOPN Zulfikar te su se pribrali i zadržali kotu Jasenov do, južni komadić Bokševice. Pasivna obrana nije im davala rezultata te su morali čekati odlazak profesionalnih Bušićevaca. Odlaskom profesionalaca Bušića na odmor, domaće snage nisu dugo izdržale. Muslimanske snage su 14. lipnja pošle u navalu te su zauzele Tisov do i Bandjeru. Uspostavili su novu obrambenu crtu. 15. lipnja zauzele su kotu Pik. 17. lipnja 44.bbr, 45.bbr, SOPN "Zulfikar" i "Silver Fox" napale su i zauzele kote Rudeži i Gradinu, čime su ukupno zauzele dvije trećine Bokševice. Zbog potisnutosti na tek trećinu poluotoka, a znajući pokolje koje su HV i HVO počinile već prije, rodila se uznemirenost među Hrvatima u Kostajnici, Falanovu Brdu, Buturović Polju, Obrima i Bukovici. Protunapadi hrvatskih snaga nisu uspjeli. 20. lipnja A BiH ponovo je zauzela cijelu Bokševicu.

21. lipnja MOS je napao ka Silju (Anteni) i zauzeli su tamošnji antenski stub. U hrvatskom protunapadu su izgubili Silj. Brigada HVO Rama je držala bojišnicu dugu 105 km zbog čega je trpilo vojno djelovanje zbog nedostatka ljudstva.  Nakon pada Bokševice u lipnju, obrambena crta prema konjičkoj općini premještena je na Kućane te se iz napadnih aktivnosti prešlo u "stanje mirovanja", odnosno držanje dostignutih položaja. 28. lipnja MOS-ove združene postrojbe 44.bbr, MUP-a i SOPN-a napale su Silj, Ključ i Kraljev sto. Stizali su im izvješća o poginulim i ranjenim, no nastavljali su napad. Ubacili su skupine u bližu dubinu hrvatskog teritorija. 28. lipnja poslijepodne je diverzantska skupina ABIH napala ručnim bombama položaje hrvatskih branitelja na Silju i usporedno napala pješaštvom obrambene crte HVO na Kraljevom stolu (1228 m). Dvojica su vojnika HVO poginula, treći koji je radio na uređenju puta bagerom je nestao, a šest je vojnika ranjeno. Naknadno je doznato da je inženjerac brigade Rama koji je radio na bageru otet i ubijen. Tijelo mu je razmijenjeno skoro godinu poslije, 19. svibnja 1994., u Slatini. Nova crta bojišta formirana je ispod Treskavice tt 1100, južna padina Budimske ravni (863 m) i Tošćanica, na sjeverozapadnoj strani Bokševice. MOS-ovci nisu dugo gradili obrambenu crtu, nego su nastavili ka Budimskoj. Po četvrti put zapovijeđeno je HVO-u zauzeti Bokševicu. Skupina koja je dobila zadaću sastavljena je od različitih postrojbi. HVO je četvrti put napao Bokševicu 4. srpnja. Posuška bojna se borila na planini. Opet su samo "Bušići" probili neprijateljsku obranu i opet su bile mnogobrojnije žrtve na protivničkoj strani, koja godinama krije stvarno stanje gubitaka. Hrvatske postrojbe pokušale su vratiti izgubljene položaje,  uz potporu tenkova i topništva. 5. srpnja akcije je završena bez uspjeha. Iz pukovnije Ante Bruno Bušić govore da im je ovo bio najteži dio njihovog ratnoga puta. Nekoliko hrvatskih bojovnik povlačilo se preko Bokševice ka slobodnom teritoriju. Pri pokušaju evakuacije pripadnici tzv. Armije BiH su ih 6. srpnja zarobili, maltretirali i ubili. Bilo je velikih gubitaka na obje strane. Obje ratne strane kazivale su o bojištu na Bokševici kao izrazito teškom. Znajući kako se bošnjačko-muslimanska strana ophodi sa zarobljenim vojnicima i civilima, na hrvatskoj strani stali su razmišljati da valja napustiti Kostajnicu, Falanovo Brdo, Obre, Buturović Polje, Bukovicu i ostala sela u Neretvici. 8. srpnja na Budimskoj su se spojile snage 44. brdske brigade iz Jablanice sa snagama 45. brdske brigade iz Neretvice na Budimskoj. Bošnjačko-muslimanska strana priznaje 27 poginulih pripadnika ARBiH i MUP-a te desetke onih koji su ostali trajni invalidi u borbama za Bokševicu. Nekolicina je odlikovana Zlatnim ljiljanima.

Bokševica je tako izgubljena čemu su uzrok manjak suradnje i solidarnosti među snagama HV i HVO-a, kao i politički utjecaj. Zbog slabe organiziranosti, velikog manjka ljudstva teško se moglo više postići. Uz dobru pokrivenost ljudstvom i prije svega disciplinom moglo se mnogo više. Težak teren bio je pogodniji za diverzantske akcije nego za frontalno sučeljavanje. Zbog manjka discipline u HVO diverzanti su se lako ušetavali. Budući da je HVO morao dovesti pojačanja iz drugih dijelova Hrvatske, Hercegovine i Rame, ARBIH imala je prednost jer je bolje poznavala teren, a HVO koji je poznavao teren bio je odsječen. U ushićenju i bujnoj mašti bošnjačko-muslimansko vojno vodstvo i mediji stalno spominju da su pobijedili HV. Iz Hrvatske su došli samo ljudi koji potječu iz BiH i nisu bili na ovom području. Hrvatska si nije smjela dopustiti slanje svoje vojske u BiH zvanicno zbog vrlo nepovoljnih političkih neprilika, jer je već bila na udaru međunarodne zajednice. Nazočnost HV-a spominju i u rujnu 1993.,  kad je Hrvatska bila angažirana u Lici. U bošnjačko-muslimanskim ratnim izvješćima domicilne Hrvate prikazuju kao tuđince.

Nakon osvajanja Bokševice muslimansko vodstvo prišlo je pripremati se za zauzimanje Doljana (JZ od Bokševice, preko Jablaničkog jezera) i uzvisine Pisvira (1166 m i 1142 m gdje je odašiljač), koje su zauzeli 28. srpnja 1993. godine i počinile pokolj hrvatskih civila u Doljanima. Pripadnici 44. brdske brigade ABiH ubili su tad 39 Hrvata. Muslimanski izvori tek spominju da je "radi siline borbe u naselju Doljani i mogućnosti masovnog stradanja civila, njih oko 190 se izmještaju u Jablanicu." HVO je poduzeo snažni protunapad 1. kolovoza 1993. no došao je do Ilijine Grude i tu crtu nije uspio prijeći.
Pokušale su bošnjačko-muslimanske snage osvojiti predjele prema sjeverozapadu u pravcu Prozora. Napad na Crni vrh i Uzdol nije uspio, pa su se preusmjerili na bliže Kućane, nekoliko kilometara sjeverozapadno od Bokševice, dok su obrambenu crtu Glibe - Jurići - Uzdol tek provocirali pješačkom paljbom, a prema Ivancima i Šćipama u niskom letu bio je Hrvatski helikopter. Sredinom rujna HV i HVO je držao Kućane, Slatine (prema jugozapadu, s druge strane jezera) i kote Majnu (508 m), Križ (588 m) na poluotočiću koji okružuju Jablaničko jezero i potopljeno ušće Tošćanice, te Duvnice s kojih je djelovao preko potopljena ušća Tošćanice prema muslimanskim položajima kod Rodića, Šabančića, Mrakova i Žuglića, na jugozapadnoj strani "poluotoka". HVO je držao i sela Tošćanicu i Lizoperce. Rano jutro 16. rujna napale su bošnjačko-muslimanske snage sve položaje HV i HVO na tom području. Zauzeli su Kostriješ, a HV i HVO je u protunapadu vratio položaje pri čemu su poginula 4 vojnika Lašvanske bojne. Istovremeno je MOS (bošnjačko-muslimanske snage) napao položaje Križ, Majan, Tošćanicu i Hudutsko te okružio HV i HVO. 70 vojnika HVO se uspjelo izvući iz okruženja s poluotočića. U osvajanju Hudutskog 44. brigadi Armije BiH poginulo je šest vojnika. MOS je zarobio 22 vojnika HV i HVO i dvoje hrvatskih civila koje su pobili u selu Hudutskom pokraj Bokševice, od koje ga odvaja rukavac Jablaničkog jezera. Preko jezera na jugozapadu, u predjelu sela Slatine, djelovao je MOS PAM-om i PAT-om po Donjoj Slatini s uzvisine Zavratače (495 m) ponad Jablanice i Slatine te s Pisvira (1142 m, 1166 m), a na Zavratači im je pješaštvo upalo u minsko polje pri čemu je bio jedan poginuli.

Nažalost velikobošnjačka propaganda, uz potporu Hrvatskoj nesklonim velesilama iz međunarodne zajednice urodila je plodom. Međunarodni tribunal je postao igralištem velesila osobito nesklonih Hrvatima u BiH koje su ondje izložili bezočnim optužbama za agresiju.

Izvori

Vanjske poveznice
Zločin s pečatom , knjiga Ivice Mlivončića (dio o zločinima Bošnjaka nad Hrvatima u Konjicu)
HIC.hr Bošnjačko-hrvatski sukob na području općine Konjic

Bokševica
Konjic
Jablanica
Prozor-Rama

Borbe za Bokševicu


Ángel Rodríguez Chaves (Madrid, 1849-Madrid, 1909) fue un literato español.

Biografía
Nacido en Madrid en 1849, comenzó los estudios de Derecho, pero antes de terminarlos ingresó en las oficinas de los duques de Medinaceli y la gran riqueza de los archivos de aquella casa acabó de decidir su afición al la literatura, especialmente en su aspecto histórico y erudito, en el que sobresalió. Tal vez la diversidad de los géneros cultivados perjudicó la solidez de su obra, ya que su libro Recuerdos del Madrid viejo (Madrid, 1879) obtuvo un verdadero éxito y hacía esperar que el autor se dedicaría a la especialidad que con tanto acierto había iniciado. No fue así, sin embargo, pero, de todos modos, Rodríguez Chaves continuó mostrando su erudición y apego a las cosas de la corte en infinidad de artículos publicados en la mayor parte de los periódicos madrileños. Falleció en su ciudad natal en 1909.

Obra
Aparte de la obra mencionada, publicó:
Sancho Sánchez, novela
El príncipe Carlos
La corte de los Felipes
Páginas en prosa
Cuentos nacionales
Cuentos de los siglos
La puntillosa

Teatro
También escribió para el teatro:
El amor en la ausencia
Dos hojas de un libro
La flor del Vesubio
Frente a frente
Las alas de cera
El verdugo de sí mismo
Males del alma
El motín de Aranjuez, zarzuela con música de Marqués

Otros
Se dedicó también a la literatura taurina.

Referencias

Enlaces externos

Escritores de España del siglo XIX
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Ángel Rodríguez Chaves


Nike (), Yunan mitolojisinde zafer tanrıçasıdır. Roma mitolojisindeki karşılığı Victoria'dır.

Nike, çok hızlı koşma ve uçma yeteneğine sahiptir. İnsan görünümündedir. Pallas ve Stiks'in kızı, Zelus ("Şevk"), Kratos ("Dayanıklılık") ve Bia'nın ("Şiddet") kardeşidir. Nike ve çocuklarının hepsi, Zeus'un eşleridir. Bir efsaneye göre, Evrene Gaia, Nix ve Erebus'tan sonra dördüncü gelmiştir.

Dış bağlantılar
Theoi Project: Nike
Goddess Nike

Yunan tanrıçaları
Zafer tanrıçaları
Ares'in çocukları
Yunan mitolojisinde kişiselleştirmeler
Savaş tanrıçaları

Nike (mitoloji)


Louder Than Hell osmi je studijski album američke heavy metal skupine Manowar. Izdan je 1. listopada 1996. godine.

Popis pjesama
 Return of the Warlord - 5:19
 Brothers of Metal pt.1 - 3:54
 The Gods Made Heavy Metal - 6:03
 Courage - 3:49
 Number 1 - 5:11
 Outlaw - 3:22
 King - 6:25
 Today Is a Good Day to Die - 9:42
 My Spirit Lives On - 2:09
 The Power - 4:09

Osoblje
 Karl Logan — gitara
 Joey DeMaio — bas-gitara
 Scott Columbus — bubnjevi
 Eric Adams — vokali

Izvori

Vanjske poveznice
 https://www.amazon.com/Louder-Than-Hell-Definitive-History/dp/0061958298

Albumi iz 1996.
Američki glazbeni albumi

Louder Than Hell


An Paspalum vaginatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Olof Swartz. An Paspalum vaginatum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum vaginatum


دلشاد محمد سعيد ملحن وعازف كردي بارز. يعتبر ذا تاثير مهم على الموسيقى الكردية المعاصرة. ولد في محافظة دهوك في كردستان العراق في عام 1958م. اشتهر في بداية الثمانينات باغنية اسمها (نرجس نرجس) وله ألبومات رائعه

درس الموسيقى مبكراً في بغداد وكان عضواً في فرقة الإذاعة والتلفزيون الموسيقية، والتحق بالفرقة السمفونية الوطنية العراقية عازفاً للكمان ومساعداً لقائد الأوركسترا حينذاك. وفي أواسط الثمانينات أكمل دراسته الموسيقية العليا في جامعة ويلز في المملكة المتحدة. حاليا يقيم في النمسا وهو عازف كمان أول في إحدى الفرق السمفونية هناك، ويقيم أنشطته الموسيقية في عدد من المدن الأوربية.

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دهوك
أكراد العراق
خريجو الأكاديمية الملكية الموسيقية
مغنون أكراد
مواليد 1958
مواليد في دهوك
موسيقيون عراقيون

دلشاد محمد سعيد


හංසිකා මොට්වානි යනු ප්‍රධාන වශයෙන්ම දෙමළ සහ තෙලිඟු චිත්‍රපටවල රංගනයේ යෙදෙන ඉන්දියානු නිළියකි. ඇය සිය චිත්‍රපට ප්‍රවේශය සනිටුහන් කළේ දේසමුඩුරු (2007) නම් තෙලිඟු චිත්‍රපටය ඔස්සේ ය. මේ වෙනුවෙන් ඇයට හොඳම කෝඩුකාර නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය – දකුණ සම්මානය හිමි විය. අනතුරුව ඇය කාන්ට්‍රි (2008) සහ මස්කා (2009) යන ඉහළ පිරිවැයක් සහිත චිත්‍රපට ද්විත්වයෙහි චරිත නිරූපණය කළා ය. ඇය දෙමළ සිනමාව තුළ සිය වෘත්තිය ආරම්භ කළේ මාප්පිල්ලෛ (2011) චිත්‍රපටයෙනි. අන්තුරුව ඇය එංගේයුම් කාදල් (2011), වේලායුධම් (2011), ඔරු කල් ඔරු කණ්ණාඩි (2012), තීය වේලෛ සෙයියනුම් කුමරු (2013), මාන් කරාටේ (2014), අරණ්මනෛ (2014), මනිතන් (2016) සහ බෝගන් (2017) වැනි ආර්ථික වශයෙන් සාර්ථක දෙමළ චිත්‍රපට කිහිපයකට දායක වූවා ය.

මුල් කාලය
උපත ලැබුවේ මුම්බායි නගරයේය.ඇයගේ පියා ප්‍රදීප් මොට්වානි වන අතර ඔහු ව්‍යාපාරිකයෙකි.මව මොනා මොට්වනි සම පිළිබඳ විශේෂඥවරියකි.

වෘත්තිය

හන්සිකා began her television career with a serial called Shaka Laka Boom Boom.

සිනමාව
ඉන්දියානු සිනමාව
ඉන්දියාව
ඉන්දියානු බෞද්ධයෝ

ආශ්‍රේයයන්

හංසිකා මොට්වානි


Hrvatska nogometna liga - skupina Jug je bila jedna od dvije skupine Hrvatske nogometne lige (također i kao Hrvatska republička nogometna liga), trećeg ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1977./78.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak lige je bio Solin.

Ljestvica

 Solin je igrao u kvalifikacijama za Drugu saveznu ligu - Zapad. Nije uspio.
 Novi član lige je postao Metalac (Šibenik)

Rezultatska križaljka

Izvori:

Doigravanje za prvaka Hrvatske

Segesta je postala prvak Hrvatske i ostvarila plasman u Drugu saveznu ligu - Zapad.

 Izvori:

Povezani članci
 Prvenstvo Hrvatske u nogometu
 Hrvatska nogometna liga – Sjever 1977./78.
 Dalmatinska liga 1977./78.
 Riječko-pulska zona 1977./78.

Vanjske poveznice

Izvori
 Ivan Jurić: Narona / Neretva : 1919 - 1994, Metković, 1995., , str. 223
 Franjo Frntić, Dragutin Hripko i dr: Sto godina nogometa u Hrvatskoj : 1880-1980., Zagreb, 1983., str. 148
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 112-113

1977-78 jug
1977-78 Hrvatska

Hrvatska nogometna liga – Jug 1977./78.


Fred Wagner ou Frederico Wagner (São Paulo, 23 de janeiro de 1969) é um empresário brasileiro, sócio-fundador e CEO da empresa de vestuário esportivo Track&Field. Fred atua à frente da Administração da Companhia desde sua criação em 1988. Formou-se em Administração de Empresas pela FGV-SP.

Biografia
Ainda no ensino médio, junto de seus dois sócios, iniciou a produção de camisetas para vender no colégio e depois para marcas de surfwear. Em 1988, os três sócios fundaram a Fratex Indústria e Comércio Ltda, atual Track&Field Co.

Em 2020, com a reestruturação da governança, passou a integrar o Conselho de Administração e o Comitê de Estratégia e Inovação. Também é mentor da Endeavor e membro do Capítulo São Paulo do YPO, além de atuar como membro do Conselho Consultivo da empresa Gocase.com. Graduado em Administração de Empresas pela FGV-SP, possui especializações executivas no MIT Sloan e em Harvard.

O empresário é casado com a apresentadora de TV Didi Wagner, desde 1998, com quem tem três filhas: Laura, Luiza e Julia.

Empresários do Brasil
Nascidos em 1969
Empresários do estado de São Paulo
Naturais da cidade de São Paulo
Judeus do estado de São Paulo

Fred Wagner


İrfan Tansel (1909 – 16 Eylül 1999) Türk asker.

1930 yılında Harp Okulu'ndan Asteğmen rütbesi ile mezun oldu. 1932 yılında Hava Okulu'ndaki pilotaj eğitimini tamamlayarak 1. Tayyare Alayı'nda görevlendirildi.

Çeşitli hava birliklerinde pilotluk yaptıktan sonra 1944 yılında girdiği Harp Akademisi'ni 1947 yılında bitirdi ve 4. Tayyare Alayı Filo Komutanlığı görevine atandı.

1950-1952 yılları arasında Paris'te Hava Ataşesi olarak görev yaptı, 1952 yılından 1953 yılına kadar Avrupa Müttefik Kuvvetleri Teşkilat Eğitim Dairesi Teşkilat Subayı olarak Paris'te göreve devam etti. 1953 yılında 9. Hava Üs Uçuş Grup Komutanı olarak atandı. Aynı üste komutan yardımcısı ve 1955 yılında komutanlık görevlerinde bulundu.

1956 yılında aynı görevde iken Tuğgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede 3. Hava Kuvveti Komutanlığı ve 1. Hava Kuvveti Komutanlığı görevlerinde bulundu. 1958 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede 6. ATAF Kurmay Başkanlığı görevini yürüttü. 1960 yılında İzmir Askerî Valiliği görevine getirildi. 3 Ağustos 1960 tarihinde Hava Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. 1960 yılında Korgeneral rütbesine terfi etti.

1 Haziran 1961 tarihinde Millî Birlik Komitesi tarafından Washington Türk Askerî Müşavir Heyeti Başkanlığı görevine atandıysa da, kendisinin de üye olduğu Silahlı Kuvvetler Birliği mensubu hava kuvvetleri pilotlarının Türkiye Cumhurbaşkanı'nın ikâmetgahı olan Çankaya Köşkü'nün bombalama tehdidi karşısında ikinci kez 19 Haziran 1961 tarihinde Hava Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. 22 Şubat 1962 tarihinde Talat Aydemir'in darbe girişimine karşı çıktı. 1963 yılında bu görevde iken Orgeneral rütbesine terfi etti. 8 Ağustos 1964 tarihinde Türk Hava Kuvvetleri Komutanı olarak bizzat Kıbrıs'taki Rum hedeflerinin Türk jetleri tarafından bombalanmasını yönetti. 16 Ağustos 1968 tarihinde emekli oldu. 1968-1974 yılları arasında Ottawa Büyükelçisi olarak görev yaptı.

16 Eylül 1999 tarihinde İstanbul'da öldü.

Evli olup, bir çocuk babasıydı. İngilizce ve Fransızca bilmekteydi. Yugoslav 5. Derece Kuruna Madalyası, Afgan Madalyası, Milliyetçi Çin Madalyası, Güney Kore Madalyası, ABD Liyakat Madalyası sahibiydi.

Kaynakça

1909 doğumlular
1999 yılında ölenler
İstanbul doğumlu askerler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Hava pilot subaylar

İrfan Tansel


Sead-beg Kulović (1897. – 1945.), državni tajnik u NDH, iz Tuzle, iz begovske obitelji Kulovića

Životopis
Rođen je 1897. godine. Otac Esad-beg studirao je u Carigradu i Švicarskoj, bio vođa Samostalne muslimanske stranke, imao posjed od 140.000 duluma te neko vrijeme bio gradonačelnik Sarajeva. Begovsko imanje Kulovića bilo je na Bukinju, u udolini na putu za Husino. Poput ostalih bosanskih begovskih imanja, bio je zaokružen visokim jablanima, posađenih u 19. stoljeću, a posječenih 1960-ih. Imanje je bilo klasično begovsko s više stambenih i pomoćnih zgrada. Tri su zgrade bile u krugu: Konak, za goste, Kula za poslugu i Kuća, u kojoj se boravilo. Mati Rašide-hanuma, rodom je bila iz Gradačca, iz znamenite porodice Gradaščevića, a njena tetka Tahir-hanuma bila je od Tuzlića, koja joj je ostavila poklon imanje na Malinama, i kuće u Tuzli. Mati Rašide boravila je u kući na Malinama. Kulovićevo imanje bilo je napredno poljoprivredno gazdinstvo. Za nj je bio skrenut jedan rukavac Spreče, u vodeni kanal iz kojeg se pokretao mlin. Sead je studirao u Beču na Visokoj poljoprivrednoj školi. Za vrijeme Prvoga svjetskog rata neko je vrijeme bio mobiliziran, ali je raspored bio na zaštićenom mjestu. Poslije rata vratio se na Malinama i poslije agrarne reforme ostao na obiteljskom posjedu veličine oko 3.000 duluma. Sead-beg Kulović predsjedavao je prohrvatskim muslimanskim društvom Uzdanica, protuteži prosrpskom Gajretu. Kad su njemačke snage zauzele ovaj kraj, izbjegavao je javno nastupati i pojavljivati se u javnosti na proslavama. Bio je predložen za guvernera BiH, ali je odbio i umjesto sebe prihvatio Džafera Kulenovića. Kulović je bio pristaša autonomije BiH pod protektoratom Trećeg Reicha. Želja mu se ostvarila 1941. mimo ustaša i njihove politike. U NDH je bio tajnik i imao ured u Tuzli.
Načelnik Tuzle od 1941. do 1942. godine., poslije Hasanage Pašića, a prije Ćazimage Žunića. Nije napustio grad, računajući da se nitkome nije zamjerio, jer nije se materijalno okoristio niti osobno itkome naškodio. Nije otišao ni za prve partizanske vlasti 1943., ni 1944. godine kad je konačno zauzeta. Nijemci su 1943. došli sve do Bukinja i sve ih odveli u Doboj. U njemačkoj protuofenzivi radi istjerivanja partizana iz Tuzle 1943. njemački snajperist ubio je sluškinju, došli u Bukinje, Kulovići su se evakuirali za Doboj, a sluškinju Fatu. S Kulovićem su jugokomunističke vlasti lijepo postupale s njime, no odnos se poslije zaoštrio, počevši početkom 1945. kad je Nail Begić održao govor u "Bristolu". Kulović je uhićen, mjesec dana bio u zatvoru pa odveden u Sarajevo. Suprugu Švicarku Cecile pozvali su se oprosti s njim. Izvjesno je da u nekim kasnijim godinama Jugoslavije ne bi smrću platio suradnju s Hitlerovom Njemačkom. Nažalost, nakon dolaska partizana vladalo je jugokomunističko iživljavanje i prestroge presude poslije opravdavane ogromnom revanšističkom težnjom od strane onih koji su stradali tokom ustaške vladavine. Ubijen je u valu likvidacija svih nepodobnih režimu, osobito prohrvatskih muslimana koji nisu oportuno odbacili hrvatstvo i okrenuli se protiv katoličkih Hrvata. Obitelj mu je ostala obilježena. Staru majku nitko nije htio prihvatiti, niti od muslimana, osim Crnogorke Mileve, majke prijevoznika Joke Ćetkovića, koja se o njoj brinula do smrti.

Izvori

Vanjske poveznice
Baština sjeveroistočne Bosne broj 5, 2012.   Salih Strašević: Dobri beg Kulović, str. 133

Životopisi, Tuzla
Dužnosnici NDH
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Gradonačelnici gradova u BiH
Bukinje

Sead-beg Kulović