Alexandru Ziffer (n. 3 mai 1880, Eger, Ungaria – d. 8 septembrie 1962, Baia Mare) a fost un pictor maghiar activ în prima parte a secolului al XX-lea.

Familia și copilăria
A fost fiu al învățătorului Eduard Ziffer și curând după naștere familia se mută la Ujpest, orășel înglobat în capitala Budapesta. Copil precoce, la 5 ani termină clasa întâi, dovedind aptitudini muzicale evidente. Se îmbolnăvește însă de scarlatină, pierzându-și auzul în mare parte și rămâne cu un picior mai scurt. În fața acestei situații se va îndepărta de muzică și se va preocupa de desen. La Viena, unde era dus pentru tratament, copiază asiduu tablourile maeștrilor aflați în muzee. La 15 ani învață la Școala de arte decorative din Budapesta. Nu termină școala, dar pleacă la München la Academie, urmând a picta apoi la școala particulară a pictorului Raup. Se întoarce la Budapesta și se înscrie la școala particulară a lui Simon Hollósy (1857-1918). Cu aceasta se poate spune că instruirea cu profesori s-a terminat.

Familia,  afilieri și funcții oficiale
 În 1906 vine la Baia Mare, unde mai târziu își va stabili și domiciliul.
 In anul următor lucreză în Bretagne, la Moëlan.
 În 1911 se căsătorește cu pictorița germană Khäte Beckhaus.
 1926 - primește funcția de profesor la Școala liberă de pictură de la Baia Mare la care va renunța în anul următor.
 1931  - se desparte oficial de Societatea pictorilor din Baia Mare.
 1936 - este ales vicepreședinte al Sindicatului artiștilor plastici din Ardeal și Banat, creat în acel an.
 1945 - moare soția artistului.
 1949 - se căsătorește cu Cornelia Brînzei.
 1950 - i se acordă pensie personală.
 1954 - primește Ordinul Muncii.
 1957 - i se conferă titlu de Maestru emerit al artei, cel mai înalt titlu pentru artiștii plastici.
 Moare la Baia Mare la 8 septembrie 1962.
 1968 - postum apare singura lucrare monografică dedicată pictorului, pe baza căreia s-a realizat acest medalion.
 După anul 2000, Muzeul de artă din Baia Mare a cumpărat de la licitații internaționale lucrări semnate de Alexandru Ziffer și de Khäte Beckhaus-Ziffer. În presa maghiară a timpului artistul este pomenit și ca Sandor Ziffer, lucrările lui fiind prezente în licitațiile din această țară ca și din România.

Expoziții și călătorii
 1904 - expune 5 tablouri la expoziția școlii  lui Simon Hollósy.
 1906 - expune la Salonul Independenților de la Paris.
 1907 - face același lucru, dar mai expune și la Galeria de artă de la Budapesta.
 1908,1909 -  expune la societatea budapestană MIENK.
 1910, 1911 -  expune la Salonul Independenților de la Paris. Expune și la Salonul de toamnă.
 1912- participă cu 12 tablouri la expoziția jubiliară a Coloniei artistice de la Baia Mare.
 1913 - expune la  Galeria de artă de la Budapesta.
 1914 - expune la München în cadrul grupării Secession. Expune un tablou la expoziția mondială de la San Francisco.
 1918 - expoziție personală la Cluj.
 1921 - particpipă la Salonul de artă ardeleană din același oraș.
 1926 - Are o expozițiie personală la Cluj.
 1928 - participă la Salonul Oficial de la București cu un portret al poetului Ion Minulescu.
 1928- expoziție la Berlin la Galeria Gurlitt.
 1929 - expoziție la Hamburg, cu tablourile care au fost expuse la Berlin.
 1930 - expoziție personală la muzeul din Kosice (Cehoslovacia).
 1931 - expoziție personală la Satu Mare.
 1932 - expoziție personală la Baia Mare și la Satu Mare.
 1946 - expune la Cluj.
 1947 - expune la Salonul ardelean.
 1957 - retrospectivă la Baia Mare, itinerată și la Cluj.
 2009 - Expoziția Culorile avangardei, Arta în România 1910-1950, curator Erwin Kessler, care conține și tablouri realizate de Ziffer  este itinerată la Lisabona și Praga, în 2011 la Roma.
 2014 - Expoziția Pictori evrei în colecțiile Muzeului Național Bruckenthal.

Note

Bibliografie
 Ștefan Borghida, Alexandru Ziffer, București, Editura Meridiane 1968.
 Borghida István, Ziffer Sándor, Bukarest, Kriterion, 1980.
 Erwin Kessler, Retro-garda, în Culorile avangardei. Arta în România 1910-1950 (catalog de expoziție), București, 2007.

Nașteri în 1880
Decese în 1962
Pictori români
Nașteri pe 3 mai
Decese pe 8 septembrie
Pictori maghiari
Pictori din secolul al XX-lea

Alexandru Ziffer


Orgazm, cinsel uyarı sonucunda ulaşılan ve kişiye zevk veren fizyolojik ve psikolojik durumdur. Pelvis bölgedeki ritmik kas kasılması ile sonuçlanır. Orgazm, cinsel deneyimin en üst düzeyidir. Bu durum, genellikle erkeklerde ereksiyon (sertleşme) sonrası yaşanan boşalma, kadınlarda ise klitoris ve G noktasının uyarılması sonucu vajinada kasılmalar olması ile gerçekleşir. Orgazm sırasında her iki cinste de kızarma, nefes ve kalp hızının artması, istemsiz kasılmalar, bazen de titreme gibi fiziksel etkiler beraber görülür. Orgazma cinsel ilişki ya da mastürbasyon ile ulaşılabilir. Orgazm durumu 10 ila 20 saniye arası kadar sürer. Ama kullanılan bazı ilaç ve kremlerle bu süre uzatılabilir.

Kadınlar, erkeklerden daha geç orgazma ulaşmalarına karşın, eğer gerekli uyarı verilirse erkeklerden daha kapsamlı (şiddetli) orgazm durumları yaşayabilmektedirler. Öte yandan, şayet kadınlara gerekli uyaranlar sağlanırsa, erkeklerden daha çabuk ve şiddetli orgazmı yaşayabilirler. Ayrıca, erkek orgazmından farklı olarak kadınlar, cinsel ilişki esnasında birden fazla kez orgazm yaşayabilmektedirler.

İnsan orgazmı genellikle erkeklerde penisin ve kadınlarda klitorisin fiziksel cinsel uyarılmasından kaynaklanır. Cinsel uyarılma, kendi kendine uygulama (mastürbasyon) veya seks partneri (seksüel penetrasyon, sürtünme yoluyla cinsel ilişki veya diğer insan cinsel eylemi) ile olabilir. Orgazm sonrasında her iki cinste de salgılanan serotonin hormonu mutluluk vericidir ve bu deneyimin iyi hatırlanmasında etkili olur. Avusturyalı psikiyatrist Wilhelm Reich, orgazmı cinsel periyodun dördüncü basamağı olan "boşalma" terimi ile ifade eder.

İnsan orgazmını çevreleyen sağlık etkileri çeşitlidir. Cinsel aktivite sırasında, merkezî sinir sistemindeki değişikliklerin yanı sıra, prolaktin (LTH) tarafından oluşturulan rahat bir durum da dâhil olmak üzere birçok fizyolojik tepki vardır.

Orgazma ulaşmak

Orgazm zevki; vajinal seks, anal seks, oral seks, penetran olmayan seks veya mastürbasyon da dâhil olmak üzere çeşitli cinsel aktiviteler sırasında elde edilebilir. Ayrıca vibratör veya erotik elektrostimülasyon gibi bir seks oyuncağının kullanılmasıyla da elde edilebilir. Meme uçlarının veya diğer erojen bölgelerin uyarılması sonucunda orgazma ulaşmak daha nadirdir.

Bunun dışında, ergenlik döneminde erkeklerde sık olmakla beraber, kadınlarda da nadir de olsa uyku sırasında orgazm görülebilir veya zorla orgazm gibi psikolojik uyarılma yoluyla orgazm yaşanılabilir. Sadece psikolojik uyarı ile orgazm, ilk kez omurilik yaralanması olan kişilerde rapor edilmiştir.

Cinslerde orgazmın oluşması

Erkeklerde orgazm

Erkeklerde orgazma ulaşmanın en yaygın yolu, penisin fiziksel olarak uyarılmasıdır. Bunun ardından genellikle boşalma (ejakülasyon) gerçekleşir ve spermlerin bulunduğu meni sıvısı, penisin ucundan dışarıya atılır. Bu meni atılması sırasında idrar yolundaki kaslar 4 – 7 kere kasılarak kişiye haz verir. Ancak nadir de olsa erkeklerin boşalmadan orgazm olması da mümkündür. Çocuk cinselliğinin yanı sıra, ergenlik öncesi erkek çocuklar da kuru orgazm yaşarlar. Kuru orgazmlar; retrograd ejakülasyon (meninin idrar kesesine kaçması) veya hipogonadizm sonucunda ortaya çıkabilir.

Ayrıca erkekler, prostatın uyarılmasıyla da orgazma ulaşabilirler. Erkek orgazmının geleneksel görüşü iki aşamadadır: Orgazmı takip eden bir boşalma deneyimi, anında ve ardından gelen bir rahatlatıcı dönem.

Kadınlarda orgazm

Kadınlarda orgazma ulaşmanın en yaygın yolu, klitorisin uyarılmasıdır. Özellikle eski araştırma yayınlarındaki bir yanılgı, vajinanın tamamen duyarsız olduğudur. Ancak vajinanın ön duvarında ve labium minör üst birleşim yeri ile üretra arasında özellikle hassas olan bölgeler vardır. G noktası olarak tanımlanan alan, orgazmı sağlar. Vajinanın sinir uçlarının en büyük konsantrasyonu, vajinanın alt üçte birlik kısmında (girişe yakın) bir yerdedir.

Orgazm için gereken uyaranlar;

 G noktasının uyarılmış olması
 Klitorise uygulanan sabit hızlı bir titreşim

Kadın orgazm esnasında miyometriyum kasında, uyarılma sonucu aşağı doğru yani vücudun dışına doğru dalgalar halinde kasılmalar yaşar. Bu esnada erkek orgazmındaki gibi dışarıya salgı boşaltılmaz. Bu erkeğin üreme organına yani sperm üretimine has bir durumdur. Kadınlarda her ay bir adet yumurta üretir ve regl döneminde vücuttan atılır yani erkeklerdeki gibi her cinsel birleşimde vücuttan çıkarılması gereken bir salgı söz konusu değildir. Kadınlarda sadece yumurtlama dönemi gibi zamanlarda veya cinsel yönden istekli olunması durumunda vajinada akıntı/ıslaklık oluşur.

Kadınlarda orgazm yaşanması için gereken en önemli faktörler;

 Cinsel yönden istekli olmak
 Zihnen stres ve baskıdan uzak olmak (Toplumsal veya bireysel baskıyla büyümek her cinsiyetten kişiyi orgazmdan uzaklaştırabilir.)
 Kendini tanımak / Deneyimlilik (Daha önce deneyimlemiş olmak tekrar orgazm yaşamayı çok kolaylaştırır.)
 Partnerle deneyimleniyorsa uyumlu olmak (Penis ve klitorisin arasındaki uyumsuzluğun yanı sıra cinsel zevkler arasındaki uyumsuzluk da orgazma ulaşmaya engel teşkil eder.)

Sağlık
Orgazm ve bir bütün olarak cinsel aktivite, birçok ana bedensel sistemin çalışmasını gerektirebilecek fiziksel aktivitelerdir. Orgazm olamama veya bol miktarda cinsel uyarıdan sonra orgazma ulaşmada düzenli olarak zorluk, anorgazmi veya inorgazmi olarak adlandırılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kadınlarda Orgazm Sorunu

Cinsel davranış biçimleri
Öfori
İnsan cinselliği

Orgazm


Death By Kite var et københavnsk rockband, som var aktivt fra 2004 til 2009.

Bandet blev dannet af Bjørn Alexander Gøtzsche Lange (guitar, sang), som også var den primære sangskriver, Sidsel Marie Hermansen (bas og kor) og Kristian Kimer (trommer) som havde mødt hinanden som studerende på Københavns Universitet. Bandet spillede en støj- og punk-inspireret rockmusik med inspiration i bl.a. Sonic Youth, Joy Division, Placebo m.fl.

Bandet udgav debutalbummet Death By Kite på Quartermain Records i 2007 og turnerede ad flere omgange i Danmark og Europa. Dette år spillede de bl.a. på Roskilde Festival og Hurricane i Tyskland. Kimer forlod bandet i 2008, hvorefter Mikkel Holtoug tog over. Den nye besætning skrev kontrakt med A:Larm og udgav her to EP'er; Wave I og Wave II. Den tredje, Wave III, som skulle have fuldendt trilogien og fungeret som fuldlængdealbum blev aldrig færdiggjort inden bandet gik i opløsning efter en koncert på Spot Festival.

Hermansen arbejder i dag med udvikling af computerspil, Kristian Kimer underviser, Bjørn Alexander Gøtzsche Lange arbejder i reklamebranchen mens Mikkel Holtoug er producer og musiker.

Diskografi
 Death By Kite  (2007)

Eksterne henvisninger

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 2004
Ophørt i 2009
Har spillet på Roskilde Festival

Death By Kite


Toyota GR010 Hybrid é um esporte protótipo Le Mans Hypercar (LMH) desenvolvido para as regras de 2021 do Campeonato Mundial de Endurance da FIA (WEC). O carro é o sucessor do protótipo LMP1 Toyota TS050 Hybrid, que competiu no WEC de 2016 a 2020.

O GR010 Hybrid obteve três títulos na categoria de carros Hypercar do campeonato WEC de 2021 a 2023   e duas vitórias consecutivas nas edições de 2021 e 2022 das 24 Horas de Le Mans , sendo também o primeiro carro LMH da história a obter uma vitória geral na clássica prova francesa de resistência.

Desenvolvimento

O GR010 Hybrid foi revelado em 15 de janeiro de 2021 , sendo inspirado no carro conceito Toyota GR Super Sport Concept apresentado no Tokyo Auto Salon em 2018, considerado a versão de rua do GR010.  Foi projetado com motor V6 a gasolina bi-turbo de 3,5 litros com sistema híbrido, que utiliza baterias de íons de lítio.

O primeiro teste do carro ocorreu em Paul Ricard em outubro de 2020.  Um segundo teste ocorreu em Portimão em dezembro de 2020.

O programa destinado a desenvolver a versão de rua em paralelo com o programa de automobilismo foi cancelado no início de 2021.

A Lexus North America, divisão norte americana da Toyota, considerou ativamente entrar com um protótipo GR010 com o emblema Lexus no campeonato norte americano da IMSA, embora o projeto não tenha sido levado adiante.

A fabricante descarta lançar um novo hypercar em substituição ao GR010. Para a temporada do WEC 2023, Pascal Vasselon destaca que o carro para a próxima temporada será uma evolução do carro utilizado na temporada de 2022 .

Histórico da competição

2021
Para a temporada de estreia do GR010 Hybrid, a Toyota manteve sua formação de pilotos inalterada, seguindo o Campeonato Mundial de Resistência da FIA 2019-20, com Kamui Kobayashi, Mike Conway e José María López no carro #7 e Sébastien Buemi, Kazuki Nakajima e Brendon Hartley no carro # 8. Nyck de Vries permaneceu como piloto de testes, enquanto que Ryo Hirakawa se juntou ao desenvolvimento do carro.

A temporada 2021 do WEC foi exitosa para montadora japonesa Toyota e o seu GR010 Hybrid, tendo a equipe vencido todas as 6 corridas de estreia, garantindo a pole position e a volta mais rápida em 5 delas e tendo os dois carros no pódio em todas as corridas, exceto Monza, onde o carro nº 8 teve problemas de confiabilidade. Com a vitória na primeira corrida das duas rodadas na pista do Bahrain, a Toyota garantiu o Campeonato Mundial de Endurance na categoria Hypercar. Além disso, nas 24 Horas de Le Mans de 2021, a Toyota garantiria sua quarta vitória consecutiva no evento e a primeira para o carro de número 7, consagrando a vitória geral pela primeira vez , com Conway, Kobayashi e López, que se tornariam campeões do mundial de pilotos no fim do ano.

2022
Para a temporada desse ano Kazuki Nakajima anunciou sua aposentadoria de piloto, passando a ocupar função corporativa/gerencial na equipe Toyota Gazoo Racing . A Toyota manteve sua formação de pilotos baseada na temporada de 2021, com Kamui Kobayashi, Mike Conway e José María López no carro #7 e Sébastien Buemi, Kazuki Nakajima e o recém chegado japonês Ryo Hirakawa no carro # 8. Novas atualizações foram propostas no carro com foco principal no diâmetro das rodas fornecidas para categoria pela Michelin, que deixaram de ser 13 polegadas para todas rodas, passando a serem diferenciadas com 12 polegadas para as rodas dianteiras e 14 para as traseiras, sendo mudanças técnicas previstas no regulamento dos Le Mans Hypercar.  Novas atualizações de desempenho para a motorização foram propostas adequando o carro da montadora a japonesa a nova política do WEC no uso de combustível 100% renovável . A montadora japonesa venceu o campeonato de construtores na categoria Hypercar dessa temporada  e outra vitória geral nas 24 horas de Le Mans  ambas pelo trio do carro #8, sendo a segunda (consecutiva) nos Hypercar.

Resultados completos do Campeonato Mundial de Resistência (FIA WEC)

*Temporada em andamento .

Ver também

 Peugeot 9X8
 Ferrari 499P
 Porsche 963
 Le Mans Hypercar
 Campeonato Mundial de Endurance da FIA

Referências

Ligações externas
 Site oficial da Toyota Motorsport GmbH

Automóveis de corrida das 24 Horas de Le Mans
Protótipos de Le Mans
Veículos da Toyota
Veículos híbridos elétricos
Carros de corrida

Toyota GR010 Hybrid


In Indian philosophy and religions,  (, ) is "knowledge".

The idea of jñāna centers on a cognitive event which is recognized when experienced. It is knowledge inseparable from the total experience of reality, especially the total or divine reality (Brahman).

The root ज्ञा- jñā- is cognate to Slavic znati, English know, as well as to the Greek γνώ- (as in γνῶσις gnosis) and Lithuanian žinoti. Its antonym is अज्ञान ajñāna "ignorance".

In Buddhism

In Tibetan Buddhism, jñāna (Tibetan: ye shes) refers to pure awareness that is free of conceptual encumbrances, and is contrasted with vijñana, which is a moment of 'divided knowing'. Entrance to, and progression through the ten stages of jñana (Bodhisattva bhumis), will lead one to complete enlightenment and nirvana.

In Theravada Buddhism there are various vipassana-ñanas or "insight knowledges" on the path of insight into the true nature of reality. As a person meditates these ñanas or "knowledges" will be experienced in order. The experience of each may be brief or may last for years and the subjective intensity of each is variable. Each ñana could also be considered a jhāna although many are not stable and the mind has no way to remain embedded in the experience. Experiencing all the ñanas will lead to the first of the Four stages of enlightenment then the cycle will start over at a subtler level.

In Hinduism

Vedanta
Prajñānam Brahma (प्रज्ञानम् ब्रह्म), one of the Mahāvākyas, roughly means "Insight is Brahman" or "Brahman is Insight".

Yoga
Jñāna yoga (ज्ञानयोग, lit. Yoga of Knowledge) is one of the three main paths (मार्ग, margas), which are supposed to lead towards moksha (मोक्ष, liberation) from material miseries. The other two main paths are Karma yoga and Bhakti yoga. Rāja yoga (राजयोग, classical yoga) which includes several yogas, is also said to lead to moksha. It is said that each path is meant for a different temperament of personality.

In Jainism

According to the Jain texts like Tattvārthsūtra and Sarvārthasiddhi, knowledge is of five kinds:
 Mati Jñāna (Sensory Knowledge)
 Śruta Jñāna (Scriptural Knowledge)
 Avadhi Jñāna (Clairvoyance)
 Manah prayāya Jñāna (Telepathy)
 Kevala Jnana (Omniscience)

In Sikhism
Gyan or Gian refers to spiritual knowledge. Learned people are often referred to as "Giani". It is mentioned throughout the Guru Granth Sahib.

See also

 Advaita Vedanta
 Enlightenment (spiritual)
 Mahāvākyas
 Nondualism
 Mysticism
 Vidya (philosophy)
 Vipassanā-ñāṇa

Notes

References

Sources

 Anna Dallapiccola, Dictionary of Hindu Lore and Legend ()

External links
 Jnana definition and other relevant text
 What Is Jnana? (Jiva Institute)

Hindu philosophical concepts
Knowledge
Spiritual faculties
Concepts in epistemology
Vedanta
Yoga concepts
Buddhist philosophical concepts
Sanskrit words and phrases

Jñāna


Rudebox, Robbie Williams'ın 2006 yılında çıkardığı albümün adı. EMI şirketinden çıkan bir albümdür. Robbie Williams bu albümde genellikle pop tarzı söylese de albümde değişik türlerde bulunmaktadır. elektro, dans, hip hop türlerini bu albümünde deneyen Williams, bu albümle büyük başarılara adım atmıştır. Türkiye listelerinde bir ara 1 numaraya kadar yükselen bu albüm, Avrupa'nın neredeyse tamamında listelere girmeyi başarmıştır.

Başarıları

1 (Arjantin, italya, Almanya, Meksika, İsviçre & Türkiye)

2 (Finlandiya, Euro Top 20)

3 (Danimarka)

4 (Hollanda, İngiltere)

5 (İspanya & Avusturya)

9 (Yunanistan)

12 (Rusya)

13 (Avustralya)

14 (Latin Amerika)

16 (Letonya)

17 (İrlanda)

Robbie Williams albümleri
2006 albümleri
Pop albümleri
Yapımcısı Mark Ronson olan albümler

Rudebox


Sebald Heyden (n. 8 de diciembre de 1499 - f. 9 de julio de 1561) fue un musicólogo, autor y teórico de la música alemán.

Entre sus obras figuran Musicae (1532), ampliada en 1537 como Musicae, id est artis canendi libri duo y De arte canendi (1540).

Referencias

Musicólogos de Alemania
Teóricos de la música del Renacimiento
Alemanes del siglo XVI

Sebald Heynen


Maulmacher ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde besteht aus drei Wohngebäuden, sechs Nebengebäuden und einer Geflügelzuchtanlage. Sie liegt an der Wörnitz und am Wiesengraben, der dort als rechter Zufluss in die Wörnitz mündet. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt die Staatsstraße 2218 kreuzend nach Dinkelsbühl (1,1 km südlich) bzw. nach Burgstall (1,9 km nordwestlich).

Geschichte
Die Fraisch über die Maulmacher war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Das Anwesen hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl als Grundherrn.

Im Jahr 1809 wurde Maulmacher infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Dinkelsbühl zugeordnet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach Heilig Geist (Dinkelsbühl) gepfarrt (seit 1843 St. Paul (Dinkelsbühl)). Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Wörnitz

Maulmacher


Harbor Beach ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Harbor Beach (Florida)
 Harbor Beach (Massachusetts)
 Harbor Beach (Michigan)

Harbor Beach


Kate Miller-Heidke (* 16. November 1981) ist eine australische Sängerin und Songwriterin aus Brisbane.

Biografie
Miller-Heidke studierte klassischen Gesang, wobei sie ihr Studium mit dem Master Grad als Master of Music abschloss. Anschließend begann sie eine Karriere als klassische Sängerin im Stimmfach Sopran. Von 2000 bis 2004 war sie daneben Mitglied der Popband Elsewhere, die auch eine EP herausbrachte. Nachdem die Band auseinanderging, machte Miller-Heidke solo weiter. Sie nahm eigene EPs auf und trat mehrfach bei Women in Voice auf, wofür sie 2005 für den besten Auftritt des Jahres mit einem Helpmann Award ausgezeichnet wurde. Danach unterschrieb sie einen Plattenvertrag mit Sony-BMG Australia und veröffentlichte 2007 ihr Debütalbum Little Eve. Es erreichte Platz 11 der australischen Charts und brachte mit Words auch einen kleineren Singlehit hervor. Bereits im Jahr darauf erschien das Album Curiouser, das Platz 2 erreichte und mit Platin ausgezeichnet wurde. Mit dem Lied The Last Day on Earth hatte sie im Jahr darauf einen Nummer-3-Hit. Daneben ist sie weiterhin als Opernsängerin und Komponistin tätig.

Sie gewann am 9. Februar 2019 den australischen Vorentscheid Eurovision 2019: Australia Decides, die erste öffentliche Vorauswahl des Landes zum Eurovision Song Contest überhaupt, mit dem Pop-Opera-Lied Zero Gravity. Mit 261 Punkten gewann sie das erste Halbfinale und belegte im Finale mit 284 Punkten Platz 9 der Gesamtwertung. Zusätzlich erhielt sie den Marcel-Bezençon-Preis für die beste künstlerische Leistung.

Diskografie

Alben

Weitere Alben
 2002: Elsewhere (mit Elsewhere)
 2009: Live at the Hi-Fi
 2009: Fatty Gets a Stylist (mit Fatty Gets a Stylist)
 2013: Heavenly Sounds Live
 2020: Michel van der Aa featuring Kate Miller-Heidke. Time Falling, im Januar 2020 publiziert beim von Michel van der Aa gegründeten Label Disquiet Media

Singles

Weitere Lieder
 2006: Apartment
 2007: Make It Last
 2008: Space They Cannot Touch
 2011: Are You Ready
 2011: Holloway Park
 2012: I'll Change Your Mind
 2013: Sarah
 2013: Ride This Feeling
 2014: Drama (featuring Drapht)
 2014: Sing to Me
 2014: Offer It Up
 2015: I'm Growing a Beard Downstairs for Christmas (featuring The Beards)
 2016: Where?
 2016: You've Underestimated Me, Dude
 2019: Zero Gravity
 2019: Ernie

Quellen

Weblinks

 Offizielle Homepage (englisch)

Popsänger
Sopran
Interpret eines australischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Absolvent der Griffith University
Australier
Geboren 1981
Frau
Teilnehmer bei The Masked Singer Australia

Kate Miller-Heidke


Elizabeth Regina Mundi, née en 1943 à Bamenda est une sénatrice camerounaise.

Biographie

Carrière
À l'Assemblée nationale du Cameroun, elle interpelle le ministre délégué Paul Tasong sur les travaux liés à la zone industrielle de Bamenda-Nkwen.

Enlèvement

Le 30 avril 2022, lors de la crise anglophone au Cameroun, elle est enlevée par des séparatistes à Bamenda au Nord-Ouest du Cameroun. Le 30 mai 2022, Elizabeth Regina Mundi est libérée après un mois de captivité.

Notes et références

Sénateur camerounais
Femme politique camerounaise
Naissance à Bamenda
Naissance au Cameroun britannique

Elizabeth Regina Mundi


An Rhynchospora pleiantha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Shirley Gale. An Rhynchospora pleiantha in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora pleiantha


Le Snæfell est un volcan de l'Est de l'Islande.

Géographie
Stratovolcan situé au nord-est du Vatnajökull, le Snæfell, avec  d'altitude, est le pic volcanique le plus élevé d'Islande qui soit situé en dehors d'une calotte glaciaire. Il possède un petit glacier à son sommet. Il est situé sur le territoire de la municipalité de Fljótsdalshreppur.

Géologie
À l'écart des autres systèmes volcaniques de l'île, le Snæfell est le volcan central d'un système qui s'étend sur  de long pour une douzaine de large. L'édifice en lui-même domine d'environ  le plateau environnant, mais ne présente pas de caldeira. Des sources chaudes se trouvent à sa périphérie.

Histoire
Le volume de l'édifice et des structures volcaniques environnantes est de . Ils se sont formés durant les . Il n'y a pas eu d'éruption depuis la fin de la dernière glaciation, il y a . Il se peut que le système soit éteint, mais les études scientifiques n'écartent pas une reprise éruptive.

Références

Volcan sous-glaciaire
Volcan en Austurland
Volcan dans les Hautes Terres d'Islande
Volcan dans le parc national du Vatnajökull
Sommet dans le parc national du Vatnajökull
Stratovolcan

Snæfell (Fljótsdalshreppur)


Savaş felsefesi, savaşları sıradan silah ve strateji konularının dışında inceleyen, savaşın anlamı ve kökeni, savaşın insanlık için anlamı ve savaş etiği felsefesidir.

Savaş felsefesinin bazı çalışma alanları, tarih felsefesi, siyaset felsefesi ve hukuk felsefesi ile örtüşür.

Felsefenin dalları
Savaş

Savaş felsefesi


Franzendorf steht für:

 Franzendorf (Gemeinde Ludmannsdorf), Ortschaft von Ludmannsdorf, Bezirk Klagenfurt-Land, Kärnten
 Františkov u Liberce (Franzendorf über Reichenberg), Stadtteil von Liberec, Tschechien

Siehe auch:
 Franzdorf
 Franzensdorf

Franzendorf


An Festuca hephaestophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Festuca hephaestophila in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca hephaestophila


Bergamalı Galen (Claude Galen; Yunanca Galenos, Latince Galenus, İslam dünyasındaki adıyla Calinus; 129 - 216), tıp doktoru, bilim insanı ve filozof.

Antik Roma'nın en önemli hekimlerindendir. Deneysel fizyolojinin kurucusu ve Roma dünyasının ilk spor hekimi olarak kabul edilmiş ve Hekimlerin İmparatoru, Şeyhû's Seyadile (hekimlerin babası) gibi unvanlarla anılmıştır. Galen'in tıbbi görüşleri "Galenizm" olarak adlandırılır ve yüzyıllar boyunca tıpta etkisini sürdürmüştür. Tıbbın yanı sıra farmakoloji alanında da yeni teoriler geliştirmiştir. Öte yandan Galen'in İslam islam tıb dünyası üzerinde büyük etkisi olduğu bilinmektedir. Mevlana C. Rumi "Ey bizim kibir ve azametimizin ilâcı, ey bizim Eflâtun'umuz. Ey bizim Calinus'umuz." (Mesnevi 24. beyit) diye söz etmiştir.

Yaşamı

MS. 129'da dünyaya geldiği düşünülür. Doğum yeri bugün Türkiye toprakları içinde bulunan Pergamon (günümüzdeki Bergama) kentidir. Babası mimar, matematikçi ve senato üyesi Aelius Nikon'dur.

İlk eğitimini babasından aldı.  Kendisine  geometrik ve aritmetik derslerini veren babası Nikon, onu  mantık ve tıp alanlarında da eğitim görmesi için yönlendirdi. Bir söylentiye göre babası rüyasında tıp tanrısı Asklepios'u görmüş ve ondan oğlunu tıp doktoru yapması buyruğunu almıştır.

Eğitimi
Galen tıp eğitimine 146-147'de Pergamon'daki sağlık merkezi Asklepion'da başladı. Burada dört yıl öğrenim gören Galen, babasının ölümünden sonra tıp bilgisini ilerletmek için seyahat etmeye başladı (150). Önce  Smirnia (günümüzde İzmir)'ya gitti. Orada ünlü hekim Pelpos ve düşünür Albinus'tan ders aldı. Anatomiyi ünlü Heraclianus'tan öğrendi; hayvanlar üzerinde çalışmalar yaptı.. Bunun yanı sıra birçok dil öğrenerek eserler yazmaya başladı. İskenderiye'de Stratonicus ve Aeschrion'dan ders aldı. Aristocu Midilli Adası'nda Aristo okulu ve felsefecilerle tanıştı. 157 yılında Pergamon'a geri döndü.

Gladyatörlerin başhekimi
Galen, Pergamon kentinde prestijli bir görev olan gladyatörlerin başhekimliğine atandı. 157-161 arasında sürdürdüğü bu görev sırasında gladyatörler ile seyircilerin vücut yapısını karşılaştırarak sürekli beden hareketlerinin sağlıklı yaşam için zorunlu olduğu sonucuna vardı. Bilinçli beden hareketleri ile fizyoloji ve tedavi ilişkisini kuran ilk tıp doktoru olarak bugünkü spor hekimliğine öncülük ettiği savunulur. Ancak, bugünkü Hindistan'da ortaya çıkıp gelişen Yoga ve bugünkü Çin'de ortaya çıkıp gelişen Daoyin beden hareketleri, tıbbı sağıltım amaçlı olarak Galen'den yüzyıllar öncesinde zaten uygulanmaktaydı.

161 yılında Roma'ya giden Galen, 166-169 arasındaki üç yıllık dönemde Pergamon'a dönmüş,  bu dönem dışında yaşamının tamamını Roma'da geçirmiştir.

Roma İmparatorluğu saray hekimi
Galen Roma'da tedavi ettiği düşünür Eudemos'un aracılığı ile başkentin ileri gelenleri ile tanıştı Halk açık dersleri ile tanındı ve sarayın dikkatini çekti.  Doğu seferi sırasında rahatsızlanan imparator Marcus Aurelius'u peynir perhizi ile iyileştirince imparator kendisine "Romalıların imparatoru Aurelius'tan hekimlerin imparatoru Galenus'a" yazılı bir madalyon hediye etti.

166'da Bergama'ya dönen Galen, 168 yılında  İtalya'nın kuzeyindeki bir askeri harekâtta orduya eşlik etmek için Lucius Verus ve Marcus Aurelius tarafından davet edildi. Ancak ordu, veba salgını yüzünden Roma'ya dönmek zorunda kalmıştı; bu nedenle Galen, onlara Roma'da katıldı.  Kimi araştırmacılara göre Galen o yıl ani bir kararla yeniden Pergamon'a dönmüştür. Tedavisi olanaksız sandığı bir hastalıktan ötürü vücuduna acılan yaradan acı çektiği ve  Pergamon'daki Asklepion'da tedavi edildiği iddia edilir.
169'da İmparatorun çağrısı üzerine başkente dönen ve saray hekimliği görevine devam eden Galen, ömrünün geri kalanını Roma'da geçirdi. Marcus Aurelius ve daha sonraki imparatorlar Commodus ile Septimius Severus onun hastası oldu.

Tedavi çalışmalarının yanı sıra anatomi, fizyoloji, farmakoloji bilimleri ve ayrıca felsefe ile ilgilenip bu alanlarla ilgili olarak eserler yazıp dersler vermiştir. Yunan düşünür Menedot aleyhinde iki eser yazdığı bilinir. 191'de Roma'da çıkan yangında Aristo gibi filozoflarında da bulunduğu çoğu kişiye ait kitaplarla birlikte Galen'in pek çok eseri de yanmıştır.

216 yılında hayatını kaybettiği düşünülür.

Çalışmaları

Hipokrat'ın tıp bilimine tamamıyla hâkim olan Galen, bu bilim dalını orijinal ilkelere göre yeniden düzenlemiştir. Galen ününü özellikle araştırma metoduyla kazandı. Galen'e göre analizler hastalıkların incelenip iyileştirilmesinin temelini oluşturur. Anatomi çalışmalarını basit yapılı hayvanlar üzerinde yapmıştır. Berberi şebeği üzerinde yaptığı incelemeler onu insan anatomisi üzerinde çalışmaya yöneltti. Kas ve kemikleri ayrıntılı inceledi. Kafa sinirlerinin yedi çiftini ve kalp kapakçıklarını tanımladı. Toplardamar ve atardamar arasındaki farkları saptadı. O devirde atardamarın hava taşıdığı düşünülüyordu. Atardamarın hava değil, kan taşıdığını ortaya koydu. Tüm bunlara karşın kanın vücutta dolaştığını fark edemedi. İnsan sağlığının ve hastalığının dört vücut sıvısı (kan, safra, kara safra, balgam) arasındaki dengeye bağlı olduğuna inanıyordu.

Öte yandan felsefe ile de uğraşan Galen'in kafasında şekillenen düşünceler yeni yeni belirmekte olan Hristiyanlık ile bağdaşıyordu. Bu nedenle Galen'in ilmî araştırma ve tezleri kilise tarafında kabul görmüştür. İslam Ansiklopedisi'nin Callinus makalesine göre, Galen "yoktan yaran tanrı / creatio ex nihilo" görüşünü eleştirmiş, "üreten tanrı, mimar tanrı / demiurgos" görüşünü savunmuştur. Galen'in 400 yazılı eseri olduğu sanılmasına karşın günümüze 100 kadarı ulaşmıştır.

Günümüz Bergamasında Galen
Galen'in adı doğduğu şehir Bergama'da çeşitli etkinliklerle yaşatılmaktadır. Galenos adını taşıyan bir cadde bulunmaktadır. Galen'in heykeltıraş Ekin Erman tarafından yapılan güzel bir heykeli kentin Cumhuriyet Meydanında yer almaktadır.  Ayrıca 2013 yılından beri gerçekleştirilen Galenos Cup Türkiye Basketbol Ligi, profesyonel basketbol takımlarını her yıl Bergama'da bir araya getiren önemli bir organizasyon yapılmaktadır. Profesyonel sporcular, Türkiye Basketbol Ligi öncesi son hazırlık maçlarını Bergama Belediyesi Kapalı Spor Salonu'nda Galenos Cup'ta gerçekleştirmektedirler. Ayrıca İzmir Bayraklı'da adını taşıyan bir hastane bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
Hipokrat

Dış bağlantılar

Kaynakça

129 doğumlular
216 yılında ölenler
2. yüzyıl hekimleri
3. yüzyıl hekimleri
Antik Yunan hekimler
Antik Romalı hekimler
Anatomistler
Eczacılık

Galen


Die Pleasant Valley Township ist eine von 13 Townships im Scott County im Osten des US-amerikanischen Bundesstaates Iowa und Bestandteil der Metropolregion Quad Cities.

Geografie
Die Pleasant Valley Township liegt am Mississippi, der die Grenze zwischen Iowa und Illinois bildet. Die Township erstreckt sich über 72,9 km², die sich auf 67,9 km² Land- und 5,0 km² Wasserfläche verteilen. Im Scott County benachbart sind die Le Claire Township im Nordosten und die Lincoln Township im Norden sowie die keiner Township angehörige Stadt Davenport im Westen. Im Süden und im Südosten grenzt die Pleasant Valley Township an den Mississippi, der die Grenze zum Rock Island County in Illinois bildet.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 34.936 Einwohner.

Orte in der Pleasant Valley Township
In der Pleasant Valley Township gibt es drei selbstständige Gemeinden, die alle den Status City haben:

 Bettendorf
 Panorama Park
 Riverdale

Einzelnachweise

Weblinks
 city-data.com - Pleasant Valley Township

Pleasant Valley Township (Scott County, Iowa)


Onthophagus moreleti é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Baraud em 1980.

Referências

Ligações externas

moreleti
Coleópteros descritos em 1980

Onthophagus moreleti


LHS 475 é uma estrela anã vermelha do tipo espectral M3.5V localizada a 40.7 anos-luz da Terra na constelação de Octans. Hospeda um sistema planetário composto por um exoplaneta, LHS 475 b.

Sistema planetário

O exoplaneta LHS 475 b foi inicialmente encontrado em dados de trânsito do TESS, e sua confirmação usando o instrumento NIRSpec do Telescópio Espacial James Webb, que também observou seu espectro de transmissão, foi publicada em janeiro de 2023. Os dados são consistentes com um espectro sem características, como seria de esperar de um planeta sem atmosfera, mas também é consistente com alguns tipos de atmosfera, como uma atmosfera dominada por dióxido de carbono. Outras composições atmosféricas, como uma atmosfera dominada por metano, são descartadas por este espectro. O LHS 475 b tem tamanho próximo ao da Terra, com 99% de seu diâmetro, mas é muito mais quente, com uma temperatura de equilíbrio de 586 K (313 °C; 595 °F). Supondo que o planeta tenha pouca ou nenhuma atmosfera, sua temperatura diurna é estimada em 748 K (475 °C; 887 °F). O planeta completa uma órbita em torno de sua estrela em apenas dois dias e provavelmente está travado por uma maré.

Referências

Constelação de Octans
Anãs vermelhas
Sistemas planetários
Objetos astronómicos

LHS 475


Pernille Tranberg (født 29. december 1964 i Kolding) er dataetisk rådgiver og holder foredrag om og underviser i datademokrati, dataetik, dataforståelse og etisk ansvarlig brug af persondata for virksomheder, organisationer og myndigheder. Hun er optaget i Kraks Blå Bog.

Pernille Tranberg er medstifter af den europæiske tænkehandletank DataEthics.eu, der fremmer etisk ansvarlig brug af persondata og arbejder både i især Europa. Hun har blandt andet talt på TEDxOxford (2012), SXSW (2013), WMX (2017) og MyData (2017).

Karriere:
Hun er uddannet journalist på Danmarks Journalisthøjskole i Århus (1994) og Columbia University, New York (1995). Hun har været ansat på Politiken (1996-2004), som chefredaktør på TÆNK (2014-2019), redaktionel udviklingschef i Berlingske Media (2009- 2013), journalistisk fellow på Syddanske Universitet (2013) og i Erhvervsstyrelsen (2014).
Er i dag selvstændig i sit firma Digital Identitet og medstifter af non-profit tænkehandletanken DataEthics.eu.

Privatliv: Hun er gift med bassisten Flemming Muus Tranberg

Bibliografi
 Dataetiske principper og pejlemærker for virksomheder, myndigheder og organisationer (2018)
 Dataetik - den nye konkurrencefordel (2016) (med Gry Hasselbalch)
 Digitalt Selvforsvar (2015)
 Fake It - din online Identitet er guld værd, sådan passer du på den (2012) (med Steffan Heuer)
 Kolonihaveliv - facts og finurligheder (2003) (med Nina Schiøtz)
 Noget i Nettet - 12 danskeres hverdag med internet (1997)
 Besat af Børn (1997) (m Henrik Palle)

Personer fra Kolding
Personer i Kraks Blå Bog
Journalister fra Danmark

Pernille Tranberg


Cet article recense les îles et îlets de Guadeloupe en France.

Îles de Guadeloupe

Grandes îles de la Guadeloupe :

 Grande-Terre
 Basse-Terre

Îlets de la Côte-sous-le-vent :

 Tête à l'Anglais
 Îlet à Kahouanne
 Îlets de Pigeon

Îlets du Petit Cul-de-sac Marin :

 Îlet du Gosier
 Îlet à Cabrit
 Îlet à Cochons
 Îlet Boissard
 Îlet Chasse
 Îlet Feuille
 Îlet Fortune
 Grand Îlet
 Îlet Frégate de Haut
 Îlet à Nègre

Îlets du Grand Cul-de-sac marin :

 Îlet Macou
 Îlet Duberran
 Îlet de la Voûte
 Îlet à Christophe
 Îlet à Colas
 Îlet à Fajou
 Îlet Mangue à Laurette
 Îlet Caret
 La Biche
 Îlet Petite Biche
 Îlet Crabière
 Îlets de Carénage
 Îlet Blanc
 Grand îlet
 Petit îlet
 Îlet aux Fous
 îlets des petits pompons
 Îlet Le Boyer
 Haie Bébel
 Îlet Rat

Îlets de la Pointe des Châteaux

 L'Éperon
 La Roche

Autres
 Îlet à Gourde
 Le Piton

Îles des Dépendances de la Guadeloupe

Groupe d'îles de Marie-Galante :

 Île de Marie-Galante
 Îlet de Vieux Fort

Groupe d'îles de la Désirade et de Petite Terre :

 Île de la Désirade
 Îlet de Terre de Haut
 Îlet de Terre de Bas
 Baleine du Sud

Archipel des Saintes :

 Terre-de-Haut
 Terre-de-Bas
 Grand-Îlet
 Les Augustins
 Îlet à Cabrit
 La Coche
 Le Pâté
 La Redonde
 Les Roches percées

Notes et références

Lien externe
 Carte des formations superficielles du plateau insulaire de la Guadeloupe - Augris C. et al. (1992) - Échelle 1/25 000. éd. IFREMER - Conseil Général de la Guadeloupe.

Géographie de la Guadeloupe

Liste des îles de Guadeloupe


George Hughes (9 October 1865 – 27 October 1945) was an English locomotive engineer, and chief mechanical engineer (CME) of the Lancashire and Yorkshire Railway (L&YR) and the London, Midland and Scottish Railway (LMS).

Biography
George Hughes was born on 9 October 1865 and served a premium apprenticeship at the London and North Western Railway (LNWR) Crewe Works between 1882 and 1886.

At the L&YR he started in the test room, and Bulleid notes the L&YR's John Aspinall was most pleased with his work there. He progressed through various positions at the L&YR culminating in achieving in becoming chief mechanical engineer in March 1904.

He introduced the L&YR locomotive classification system around 1919.

When the L&YR amalgamated into the LNWR in January 1922 he became the CME of the combined group and was appointed the CME of the LMS on its formation at the 1923 grouping.

He retired in July 1925 after only two and a half years at the LMS. He was succeeded by Henry Fowler who had worked with him at Horwich Works before moving to the former Midland Railway's Derby Works.

He died on 27 October 1945.

Steam locomotives

L&YR
 Class 4, a superheated development of the Class 3, there were 2 versions each having different cylinder sizes and valve gear.
 Class 6, a superheated development of the Class 5
 Class 8 4-6-0 Dreadnought. As initially built these express passenger engines had significant issues, following rebuild their performance was "creditable".
 Class 28, a superheated development of the Class 27
 Railmotors
 2-10-0, a heavy mineral loco design of 1914, not built owing to the outbreak of the Great War.

LMS
 LMS Hughes Crab, a  5P4F mixed-traffic locomotive had the basic design completed before Hughes' retirement. It  was the last design from Horwich Works and Marshall gives it the accolade "The engine became at once, and remained, one of the best on the LMS". 245 were produced and Marshall comments the successful LMS Fowler 2-6-4T was also influenced by the design.
 4-6-4T Dreadnought tank, Designed for L&YR, built by the LMS.

Electric locomotives
During Hughes' time at the Lancashire and Yorkshire Railway built an electric goods locomotive in 1912 and a battery-electric shunter around 1917. The former had four 150 horsepower motors (total 600 hp) and could pick up current from the third rail on the main line or from overhead lines in freight yards.

Publications

See also
 Locomotives of the Lancashire and Yorkshire Railway
 LYR electric units

References

Bibliography

External links
 George Hughes Steam Index website article

1865 births
1945 deaths
English railway mechanical engineers
Locomotive builders and designers
Lancashire and Yorkshire Railway
London, Midland and Scottish Railway people

George Hughes (engineer)


Boynuzlugiller (Bovidae), gevişgetiren bir çift toynaklı familyası.

Bu 140 türden oluşan büyük familya sığır, koyun, keçi, manda, bizon, antilop ve ceylan gibi insanların uzun zamandır av ve ev hayvanı olarak faydalandığı birçok türü içermektedir.

Özellikler

En büyükleri olan ve 1000 kg ağırlığa varan bizondan en ufakları olan ve 5 kg ağırlığa varan dikdike kadar familyanın tüm 140 türünün ortak özelliği boynuzlara sahip olmalarıdır: Dört boynuzlu antilobun haricinde tüm boynuzlugillerin 2 adet boynuzu vardır. Bazı türlerde boynuzların boyu 1,50 m'yi bulur. Çoğu türde yalnızca erkeklerin boynuzları olur, dişilerin yoktur. Bu boynuzlar doğrudan kafatasına bağlı kemiktendir ve etrafları boynuz dokusu ile kaplıdır. Boynuzlugillerin boynuzları asla geyikgillerde ya da çatal boynuzlu antilopta olduğu gibi çatallı olmaz.

Boynuzlugillerin büyük çoğunluğu açık alanlarda yaşar ama ormanlarda veya dağlık alanlarda yaşayan türler de vardır.

Evrim tarihi
Evrim açısından boynuzlugiller çok genç bir familyadır. Kesin olarak boynuzlugillere ait olduğu tespit edilebilmiş en eski kalıntılar, Miyosen çağında yaşamış olan Eotragus cinsinden kalmadır. Bu hayvanlar bugünkü Cephalophinae familyasına ait antiloplara benzemiş, çok küçük boynuzları olmuş ve asla bir ceylandan daha büyük olmamışlardır. Daha ancak Miyosen çağında şekillenmeye başlayan familyanın bugün tanıdığımız en mühim kolları Pliyosen çağında gelişmiştir. Miyosen çağında yalnızca Avrupa, Asya ve Afrika'da yayılım göstermiş olan boynuzlugiller familyası Pleistosen çağının buzul devrinde Kuzey Amerika'ya da dağılmıştır. Güney Amerika ve Avustralya'da da hiçbir zaman yabani boynuzlugiller yaşamamıştır. Günümüzde evcil boynuzlugiller dünyanın her ülkesinde bulunmaktadır.

Sınıflandırma

 Myotragus balearicus Cins Budorcas Budorcas taxicolor Cins Ovibos Ovibos moschatus Cins Hemitragus Hemitragus jemlahicus Hemitragus jayakiri Hemitragus hylocrius Cins Capra Capra aegagrus Capra ibex Capra walie Capra caucasica Capra cylindricornis Capra pyrenaica Capra falconeri Cins Pseudois Pseudois nayaur Pseudois schaeferi Cins Ammotragus Ammotragus lervia Cins Ovis - Koyun
 Ovis aries - Evcil koyun
 Ovis orientalis Ovis orientalis anatolica - Anadolu dağ koyunu, Türkiye.
 Ovis vignei Ovis vignei cycloceros Ovis vignei punjabiensis Ovis vignei cycloceros Ovis ammon Ovis ammon hodgsonii Ovis ammon polii Ovis nivicola Ovis nivicola nivicola Ovis nivicola lydekkeri Ovis nivicola alleni Ovis nivicola borealis Ovis dalli Ovis canadensis Ovis canadensis canadensis Ovis canadensis sierrae Ovis canadensis nelsoni)
 Ovis musimonYukarıda kaynak olarak gösterilen kitabın basımı sırasında Pseudoryx ve Pseudonovibos cinsleri tanınmamaktaydı. Bu yüzden sonradan eklenmiştir. Ayrıca Sayga antilobu modern bilim dikkate alınarak keçi ve ceylanların arasına konulmuşdur.

Antiloplar belli bir gruba dahil değildir. Boynuzlugiller familyası içerisinde birçok uzun boynuzlu, zarif yapılı, tropik türler, akrabalıkları dikkate alınmadan antilop olarak adlandırılır.

 Diğer sınıflandırma yolları
Wilson'un Mammal Species of the World (1993) başlıklı kitabında, Ceylan antilobu ilk kez keçicikler grubundan çıkarılıp Peleinae adlı ayrı bir alt familyaya konulmuştur. Bu tür Zoologların görüşüne göre boynuzlugillerin yaşayan en ilkel türüdür. Ayrıca bu kitapta Çiru ve Sayga keçimsilere değil ceylanımsılara ait olarak gösterilmiştir.

Diğer bir sınıflandırma deneyimi Gentry'nin The subfamilies and tribes of the family Bovidae'' (1992) başlıklı kitabında yapılmıştır. Gentry kladistik analizlerinden ve 112 türün iskelet özelliklerini araştırdıktan sonra Duiker ve sığırların farklılıklarına rağmen yakın akraba olduklarını ve birlikte Bovinae alt familyasına yerleştirilmeleri gerektiği sonucuna varmıştır. Ayrıca impala'yı sığır antilopları'na, ceylan antilobu ile saygayıda ceylanımsılara eklemiştir.

Kladistik sınıflandırma

Boynuzlugillerin kladogramı şu şekilde yapılır:

 Bovidae
  |-- N.N.
  |    |-- Neotraginae
  |    '-- Antilopinae
  '—N.N.
       |-- N.N.
       |    |-- N.N.
       |    |    |-- N.N.
       |    |    |    |-- Cephalophinae
       |    |    |    '-- N.N.
       |    |    |         |-- Alcelaphinae
       |    |    |         '—Aepycerotinae
       |    |    '-- N.N.
       |    |         |-- Hippotraginae
       |    |         '—Reduncinae
       |    '-- N.N.
       |         |-- Tragelaphinae
       |         '—Bovinae
       '-- Caprinae

Yukarıda da açıklandığı gibi birden fazla sınıflandırma yöntemi vardır. Bu kladogram da bu farklı görüşlerin arasından yalnızca birini göstermektedir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Artiodactyla
John Edward Gray tarafından adlandırılmış taksonlar

Boynuzlugiller


Waltyerryz Soares da Silva, mais conhecido como Waltyerryz (Rio Grande do Norte, 28 de Janeiro de 1991), é um streamer casual de League of Legends e Call of Duty: Warzone, brasileiro.

Início nos games
Waltyerryz começou a frequentar LAN houses em Sant André, bairro da Vila Luzita de São Paulo, acompanhando seu irmão, Gudyê. Lá, era o mais novo e competia com jogadores mais velhos, e já mostrava seu lado provocador, característica que não abandonou até hoje como semi-profissional. Seguindo os passos do irmão, competia em Counter-Strike, más também se interessava por Warcraft III, e também no mod Defense of the Ancients (DotA), que se desenvolveu como um jogo autônomo. Entretanto, convencido de que atuar em mais de uma modalidade o impediria de atingir o melhor desempenho possível, abandonou o CS e ficou no League of Legends. Na época, também começou a fazer streaming de jogos a partir do computador e a monetizá-lo.

Vida Pessoal
Criado na periferia de Santo André-SP, no bairro jardim Santo André. Para ajudar a família, começou a trabalhar com 15 anos em ums LAN HOUSE. Desde então, não parou mais: foi atendente em um bar, Promoter, designer grafico e chegou até realizar alguns eventos.

Waltyerryz abandonou o ensino médio na sétima série. Sua meta e ser um streamer famoso, e foi nessa época que ele começou o namoro com a atual noiva Caroline Cabral Medeiro Santos. Logo depois, para se manter, passou a trabalhar como streamer. Comprou um PC parcelado e começou a streamar todos os dias, das 20h30 às 00h.

League of Legends

Graças à sua experiência em alguns jogos de MMORPG, Waltyerryz não levou muito tempo para atingir bom nível na posição de atirador no League of Legends. Em fevereiro de 2018, apenas três meses após a sua entrada no gamer, Já pegou diamante 1, jogando de suporte.

Reconhecimento
Waltyerryz é amplamente reconhecido como um dos maiores, figura do Call of duty: Warzone brasileiro. Conquistou 1 título  (2020, Dell pro Series).

Prêmios e indicações

Ligações Externas

E-Sport
Jogadores brasileiros de esportes eletrônicos

Waltyerryz


Eggemoen Station (Eggemoen stasjon eller Eggemoen holdeplass) var en jernbanestation på Randsfjordbanen, der lå i området Eggemoen i Ringerike kommune i Norge. Stationen blev åbnet som trinbræt 1. december 1951 men blev nedlagt igen 26. maj 1968. Den lå i nærheden af Hønefoss flyplass, Eggemoen og den nu nedlagte militærlejr Eggemoen leir. På stationen var der etableret et sidespor til en militær læsserampe.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Randsfjordbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1951
Jernbanestationer i Viken

Eggemoen Station


Laure Boulleau (født 22. oktober 1986) er en fransk fodboldspiller, der spiller for den franske klub Paris Saint-Germain Féminines i Division 1 Féminine. Hun spiller hovedsagelig som midtbanespiller.

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Frankrig
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain Féminines

Laure Boulleau


تأمينات مغربية (اسمها مغربية يقصد به المغاربية، غير أن الشركة تأسست قبل إحداث مصطلح المغاربي) شركة تونسية خاصة للتأمين، تأسست عام 1973، تتبع حاليًا لمجموعة جينيرالي الدولية .

انظر أيضا

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لتأمينات مغربية.

المراجع

شركات تأمين تونسية

تأمينات مغربية


Richard Bickenbach est un animateur de dessins animés américain né le  en Indiana décédé le  à San Bernardino (Californie), (États-Unis).

Biographie

Filmographie partielle
 1940 : You Ought to Be in Pictures de Friz Freleng
 1944 : Un Chaperon rouge pot de colle (Little Red Riding Rabbit) de Friz Freleng
 1947 : Le Concerto du chat (The Cat Concerto) de William Hanna et Joseph Barbera

Liens externes

Naissance en août 1907
Naissance en Indiana
Décès en juin 1994
Décès à San Bernardino (Californie)
Animateur américain
Décès à 86 ans

Richard Bickenbach


إليسيو بيريرا دوس سانتوس (بالبرتغالية:Eliseu Pereira dos Santos) الشهير باسم إليسيو (مواليد 1 أكتوبر 1983 في الأزور - البرتغال) لاعب كرة قدم برتغالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى لاتسيو الإيطالي منذ 2009 في مركز الجناح .

مسيرته الكروية
لعب إليسيو خلال مسيرته الاحترافية مع 6 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 31 هدفًا ضمن 355 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض إليسيو مسيرته مع نادي بيلينينسش في موسم 2002–03 في المرة الأولى واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم ثم في موسم 2006–07 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 52 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي فارزيم في موسم 2005–06 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 16 مباراة سجل خلالها 3 أهداف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي مالقا في موسم 2007–08 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2010–11 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا طوالها في 189 مباراة سجل خلالها 19 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي ريال سرقسطة في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 21 مباراة سجل خلالها هدفين. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي بنفيكا في موسم 2014–15 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 75 مباراة سجل خلالها 4 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
المنشطات في كرة القدم
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
برتغاليون من أصل كابفيردي
رياضيون برتغاليون تناولوا منشطات
رياضيون برتغاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برتغاليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون برتغاليون من أصل رأس أخضري
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو بنفيكا
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو كأس القارات 2017
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو كرة قدم برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب البرتغال تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بيليننسش
لاعبو نادي فارزيم
لاعبو نادي مالقا
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في آنغرا دو هروئيسمو

إليسيو


Teghari es una ciudad de la India, en el distrito de Murshidabad, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 17  a 77 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 20 495 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Teghari


Taoizm (Daoizm, Dao Öğretisi), Antik Çin'de ortaya çıkmıştır ve temeli Laozi'nın yazılı eseri Dao De Jing'e dayanan bir öğretidir. Dao (Çince: 道; pinyin: Dào) öğretinin temelidir. Çince'de yol, yürümek, konuşmak, yön, yöntem, akış vb. anlamlara işaret eder. Dao Öğretisi'nin kurucu üstadları Laozi, Çuangzi ve Liezi'dir. Bu üstadların yazıları kozmogoni yani kainat ve onun doğuşu, kainatın yasa ve ilkeleri, insan ve doğanın kainat ile bağı, toplumsal yönetişim ilişkilerinin asıl doğası üzerine kuruludur. Antik Çin'de ortaya çıkan astronomi, hekimlik ve birçok doğa bilimlerinin köksel savını oluşturmuştur. Bahar-Güz Devri (MÖ 770-481) ve takip eden Savaşan Eyaletler Devrinde (MÖ 481-221) Çin'de ortaya çıkmış Yüz Düşünce Okulu içinde yer alan en önemli birkaç akımdan biridir. Bu akımlar arasında Kongzi (Konfüçyüs) de yer almaktadır.

Dao Öğretisinin Temel İçeriği
Dao'nun ele alındığı birincil yazılı kaynak olan Dao De Jing (Dao ve Beliriş Klasiği) şunlardan söz eder:

 Dao tüm kainatın doğduğu ana gibidir ama varlığı ve adı yoktur. Geçici bir etiket olarak Dao denmektedir. Tüm kainatın dolup boşaldığı İlk kaynaktır. Boşluktur.

 Gök ve Yer boşluktan Dao'dan doğar. Biçimi olan olmayan tüm varlıklar, Yer ve Gök'ten doğar.
 Döngüsellik ilkesiyle her şey Dao'ya döner, Dao tekrar her şeyi doğurur. Hareket, değişim ve dönüşüm Yin ve Yang karşıt kopmaz birlik ilkesiyle gerçekleşir.
 İnsan ve toplumlar doğanın olağan akışına uydukları sürece yönetişime, bilgiye, öğretilere, ahlaka, erdeme gerek duymazlar.
 Wei wu wei yani doğanın olağan akışına bırakmaya çabalamak, akışa müdahale etmemek, doğanın akışından kopmuş insansal müdahalenin tamamından vazgeçmek.

Dao ve Modern Bilim
Dao Öğretisinde anlatılan birçok ilke 20. yüzyılda iyice kabul gören Kuantum Fiziği ile benzerlikler göstermektedir. Belirsizlik ilkesi, kara delikler, çoklu evrenler varsayımı bir şeyin aynı anda hem var hem yok hallerinde olabileceğini, kara deliklerin çevresindeki her şeyi önce yutup sonra geri püskürtmesi mekaniği benzerlikler arasında sayılabilir. Modern Bilim yokluk veya boşluk denilen hali "enerji yoktan var olmaz, vardan yok olmaz" ilkesi gereği kabul etmez. Dao öğretisinde varlık yani biçimi ve adı olan şeyler ile yokluk yani biçimsiz ve adsız hal bir aradadır ve bütündür.

Dao Öğretisi Din midir Tartışmaları
Dao Öğretisi, Laozi (M.Ö. 6.yy) ile başlatılır ve kaynak kitap olarak da Dao De Jing metni gösterilir. Sonraki yüzyıllar da ise Çuangzi ve Liezi Dao üzerine meseller yazmışlardır. Bunlar Laozi'ye göre çok daha rahat anlaşılır olan kısa öykülerden oluşur. Din mi felsefe mi tartışmaları ise daha yakın yüzyıllarda ortaya çıkmış bir tartışmadır. Bu tartışmayı yapanlar, kurucu üstadları daha çok filozof olarak sınıflandırmaktadırlar ve öğretiyi Dao Felsefesi olarak anmaktadırlar. Öte yandan, Zhang Ling (M.S. 34-156) ile başlayan ve savunularını Çi enerjsisinin bedende korunumunu sağlamak, hastalıklardan sakınmak için meditasyon ve benzeri yöntemleri günlük ritüel olarak uygulamakla mümkün olacağını ortaya atan "Göksel Üstadların Yolu" adındaki hareketi ise Daocu Din, Dini Dao vs. gibi adlarla anılmaktadır. Bu hareket kendi içinde de birçok alt kollara ayrılmıştır.

Çin Klasiklerini Avrupa dillerine ilk çeviren araştırmacılar 16-17. yüzyıldan itibaren Çin'e seyahat eden Hristiyan Misyonerler olmuşlardır. Çin Klasiklerini çevirirlerken kendi dini inançlarına uygun olacak şekilde Dao Öğretisi'ni bir tür din, Dao terimini ise bir tür tanrı olarak göstermişlerdir. Batı okullarında yüzyıllarca bu misyonerlerin çevirileri kaynak olarak kullanılmıştır. Aynı dönemde hatalı çevirilere yol açan diğer etken ise; Çince'nin batı dillerine çevirebilmek için gramer yapısının çözülememiş olması, hatta gramerinin olup olmadığının bile tam anlaşılmamış olmasıydı. Çincede Avrupa dilleriyle örtüşen bir gramerin olmaması, çevirmenlere yorumlu çeviri yapma yolunu açmıştır.

19. yüzyıl filozoflarından Hegel, GW Friedrich, Din Felsefesi Tarihi Ders Notları'nda, Çin hakkında ulaştığı bilgiler için özellikle Fransız misyonerlere çok şey borçlu olduğunu yazmaktadır. Burada bahsettiği kişinin misyoner Antoine Gaubil (1689-1759) olduğu ön görülmektedir. Hegel, misyonerlerin her ne kadar toplumsal yaşam ve yönetişim hakkında sunduğu bilgiler konusunda bir şüpheye düşmese de inançlar konusunda aktarılanlara şüpheyle yaklaşmıştır. Laozi'nin görüşlerinin farklı bir yaklaşım sergilediğine dikkat çekmiştir. Taoizm ya da Dao Öğretisi'nin Avrupa coğrafyasında "din" gibi algılanmasına, misyonerlerin bu öğretileri kendi inançlarına uyarlayarak aktarmaları yol açmıştır. Hegel de şüpheyi elden bırakmamasına karşın birçok diğer düşünür gibi, bu çevirilerin tek tanrıcı anlayışa uyarlanmış çevirileri üzerinden değerlendirme yapmıştır.

Avrupa dillerine hatalı olarak çevirilen bazı anahtar kavramlar ve Çin Mitolojisi
 Dao (Yol, varlığı doğuran yokluk, boşluk, tanımlanamaz kök) hatalı çevirisi "tanrı",
 Tien-Di (Gök ve Yer, kainat anlamındadır) hatalı çevirisi "cennet" veya "tanrı"
 Shen (GÇT'de Beden ve zihnin işlevsel özü ve onun faaliyeti; genel terim olarak varlığın tüm işlevsel yürütücü özü) hatalı çevirisi "akıl", "ilahi ruh" veya "tanrı"

Çin'deki düşünce akımlarında, tek tanrılı inançlarda anlatılan "tanrı" "mutlak tanrı" ya da Grek efsanelerinde geçen türden mitolojik tanrılar yer bulmamıştır. Ama, Çin efsanelerinde de evrenin oluşumunu anlatan, güneş veya ay veya takım yıldızlar, rüzgarlar, vb., için mitolojik sayılacak imgesel yaratıklar görmek mümkündür. En yaygın bilineni ise kainatı doğurduğu tasvir edilen var ile yok arasında özellikleri olan hayali figür Hundun'dur. İnanç benzeri olgular ise Çin'e Buda Öğretisi'nin gelmesiyle başladığı görülmektedir. Buda öğretisi sonradan Çin öğretileriyle harmanlanıp yer yer Budizme kaysa da Çin öğretilerinin yerini alamamıştır. Avrupalı yazarlar ve akademisyenler arasında da Dao Anlayışı, sık sık Budizmle aynı şey sanılmıştır. Bu yüzden Dao'yu anlatırken Budizmi anlatmayı yeterli görmüşlerdir. Diğer sıkça yapılan bir hata da Dao Anlayışı'nın "İnançsal Daoizm" ve "Felsefi Daoizm" şeklinde yapay olarak ikiye ayrılmasıdır. Bu girişimler genelde Dao anlayışında dinsel, inançsal bir taraf arama anlayışına dayanmıştır. Toplumda ve yönetimde yoğun etkisi görülen Kongzi (Konfüçyüsçülük) takipçilerinin de Dao'yu kendi anlayışları doğrultusunda ele aldıkları bilinmektedir. Kongzi, toplum ve devlet ilişkilerinde ileri seviye etik bir anlayışın, erdemliliğin, beş yakın bağ ilişkisinin hakim olması üzerinde çok durmuştur. Dao'yu kendine has ahlakçı bir yoruma sokmuştur. Ancak, Laozi okulu Kongzi'nin görüşlerinin Dao'ya, kendiliğindenliğe, olağan akışa müdahale etmekle eleştirmiştir: Doğru, yanlış, iyi, güzel, erdem, saygınlık gibi uydurma ve insana has kavramlarla "Dao" ya da doğanın veya evrenin işleyiş çarkı anlatılamaz, anlaşılamaz demişlerdir.

Tarihi Dönemler

Şamanik Kökler (M.Ö.3000-M.Ö.800)

Taoizmde, göçer yaşam süren şamanik toplumların izleri olduğu görüşleri de vardır. Kuzey Çin'de Sarı Nehir yakınlarında bazı kabilelerde vu denilen şamanlar yaşamaktaydı. Şamanlar veya kamlar doğal afetlerlere, hastalıklara karşı doğa ile kurdukları kendilerine has ilişkiyle deva bulabildikleri gözlemlenmiş hatta kullandıkları bazı tekniklerin (moksibüsyon-bardak çekme) Geleneksel Çin Tıbbında da yer aldığı biliniyor. Çou hanedanlığı döneminde şamanların görevleri arasında yağmuru tahmin etmek, şifacılık, önemli olaylarda kehanet de bulunmak bulunuyordu.

Klasik Dönem (M.Ö.700-M.Ö.220)

Çou imparatorluğunun siyasi ve sosyal yapıları M.Ö.770'te dağılmaya başlamıştı. Sonraki beş yüz yıl feodal beylerin birbirleriyle çatıştığı siyasi kargaşa ve iç savaştığı bir dönem olmuştu. Bu dönemde Çin'in ünlü filozofları Konfüçyüs (Kong Zi / 孔子), Mencius, Mo Zi, Sun Zi ve Taoizmin büyük düşünürleri Lao Zi, Çuang Zi ve Lieh Zi yaşamıştı.

Tao öğretisinin kurucusu Lao Zi, güneydeki feodal Çu eyaletinde Li Erh adıyla tanınan, eğitimli ve imparatorluk arşivinde çalışan bir kütüphaneciydi.

Kavramlar
Dao (Tao)

Dao, hem Laozi hem Çuangzi tarafından anlatıldığı şekliyle sözle ifade edilemez, sadece bir duruma işaret etmek için Dao ifadesi kullanılır. Ne budur ne de şu. Hep akış halinde koyu karanlık bulamaç gibidir. Başı ve sonu olmayan değişim ve dönüşümün kök ilkesidir.

Yer ve Gök (Tian Di)

Dao De jing kitabında Yer ve Gök yani Tian Di, kainat ile aynı gibidir. İçindeki her şey tüm varlıklar, biçimler, adlı şeyler ondan doğar, serpilip gelişir. Yer ve Gök ise Dao'dan doğar yani adsız olandan.

Shen

Madde ve enerji örneğinde olduğu gibi madde fiziki biçimi olanlara denir. Ancak, enerji biçimsizliğe daha yakındır. Shen, bu anlamda enerjiyi yakınlaşır. Çi'nin en saf uçuşkan biçimsiz özütüdür. Çoklukla "ruh" olarak çevirisi yapılmaktadır bu yüzden tek tanrılı dinlerde kullanılan ruh ile sıklıkla karıştırılsa da bire bir ilgisi yoktur. Çin Tıbbı'nda Shen modern psikolojinin ele aldığı bilinç, Jung'çu terim olan bilinçsizlik hallerini tümüyle barındırır. Shen sadece insanda değil tüm doğada tüm varlıklarda bulunur. Fiziki olan Shen'in beslendiği yuvası, Shen ise fiziki olanı harekete geçiren tetikleyici güç dür. Birbirini değiştirip dönüştürür.

Uygulamalar
Boş Oturuş

Dao pratikleri arasında boş boş ve hiçbir düşünceye dalmadan doğrudan doğa ile temasa geçip oturmaya denir. Burada duru bir akışa bırakılan beden, dikkat ve enerjinin; kendiliğindenliği, öylesineliği (Ziran, Spontanite) yakalaması aranır. Doğanın dili müdahale etmeden akmak olduğu görüşü savunulur. Tai Çi, yoga gibi uygulamalar kişinin kendi meditasyonu (durulma) bulması için önemsenir. Birçok çigong ve taiji uygulamaları bu temeli esas alır.

Kaynakça

 Laozi, Dao De Jing
Chuangzi, Chuangzi
Hegel G.W. Friedrich, Vorlesungen über die Philosophie der Religion, Teil II, Die orientalische Welt
Defoort Carine, Is There Such a Thing as Chinese Philosophy? Arguments of an Implicit Debate 2001
Toshihiko Izutsu, Taoculuk'daki Anahtar Kavramlar, çev. Ahmed Yüksel Özemre, Kaknüs Yay. İst.2001

Ayrıca  bakınız
 Laozi
 Dao De Jing
Yüz Düşünce Okulu
Sirke Tadanlar

Taoizm


L'embuscade de Titao a lieu le , pendant l'insurrection djihadiste au Burkina Faso. L'attaque a fait officiellement plus de 41 morts .

Contexte

Depuis la chute du gouvernement de Blaise Compaoré, le Burkina Faso est confronté à une insurrection djihadiste menée principalement par l'État islamique dans le Grand Sahara, et le groupe de soutien à l'islam et aux musulmans.

Dans la province du Loroum, frontalière du Mali, c'est Ansarul Islam, un groupe djihadiste lié à Al-Qaïda qui mène principalement l'insurrection. Cette province est stratégique, c'est aussi l'une des plus soumises aux combats entre forces gouvernementale et insurgés.

La capitale de la province est la ville de Titao, le groupe de soutien à l'islam et aux musulmans, très implanté dans la région à décréter un embargo pour soumettre la ville. C'est dans ce contexte qu'un convoi de Volontaires pour la défense de la patrie en route vers Titao, dirigée par le commandant Ladji Yoro a été attaqué.

Le , au moins douze Volontaires pour la défense de la patrie avaient déjà été tués dans une embuscade sur le même tronçon Ouahigouya-Titao . Régulièrement, les forces armées Burkinabè perdent des hommes dans cette province, considérée à juste titre avec la province d'Oudalan, comme l'une des plus dangereuses du pays.

Déroulement
Le , un convoi de marchandises, sous escorte  des Volontaires pour la défense de la patrie sous le commandement de Ladji Yoro, partent ravitailler la ville de Titao. La ville est soumise à un embargo depuis des mois par des djihadistes d'Ansarul Islam .

L'embuscade a eu lieu sur le tronçon Ouahigouya-Titao, dans la zone de You, près de la capitale provinciale Titao. Il existe peu d'informations sur la manière dont l'embuscade s'est produite du fait du peu de survivants. L'attaque, extrêmement violente a fait 41 morts, dont l'emblématique Ladji Yoro, l'un des plus hauts chefs des VDP .

L'attaque a eu lieu quelques semaines après l'attaque d'Inata qui a causé la mort d'au moins 53 gendarmes burkinabés. Le gouvernement a de nouveau décrété un deuil national de 48 heures à partir du dimanche  .

Réaction
Cette attaque a ému plusieurs personnes au Burkina Faso. A Ouagadougou, l'attaque a déclenché de violentes manifestations, dénonçant ainsi l'incapacité du gouvernement Burkinabè à faire face à la menace terroriste grandissante. Malgré l'interdiction de manifester, des centaines de personnes ont défilé dans les rues de la capitale .

Les policiers anti-émeutes (CRS) ont dispersé les manifestants à l'aide de gaz lacrymogène, puis des courses poursuites se sont engagées dans les rues du centre-ville de la capitale burkinabè .

Des barricades de fortune faites de planches en bois, de pierre et de pneus enflammés, ont été dressées en plusieurs endroits. Une dizaine de personnes ont été interpellées selon des sources sécuritaires .

"Le pouvoir est aux abois", affirme un manifestant, "Il (le gouvernement) refuse de comprendre la douleur des populations qui font face chaque jour à des attaques qui endeuillent les familles. Au lieu d'encadrer cette marche et d'entendre notre cri de cœur, voilà que ce sont des gaz qu'on nous jette", ajoute-t-il .

Notes et références

Bataille de 2021
2021 au Burkina Faso
Bataille impliquant le Burkina Faso
Décembre 2021

Embuscade de Titao


The California chaparral and woodlands is a terrestrial ecoregion of southwestern Oregon, northern, central, and southern California (United States) and northwestern Baja California (Mexico), located on the west coast of North America. It is an ecoregion of the Mediterranean forests, woodlands, and scrub biome, and part of the Nearctic realm.

Setting

Three sub-ecoregions
The California chaparral and woodlands ecoregion is subdivided into three smaller ecoregions.

California coastal sage and chaparral ecoregion: In southern coastal California and northwestern coastal Baja California, as well as all the Channel Islands of California and Guadalupe Island.
California montane chaparral and woodlands: In southern and central coast adjacent and inland California, covering some of the mountains of: the Coast Ranges; the Transverse Ranges; and the western slopes of the northern Peninsular Ranges.
California interior chaparral and woodlands: In central interior California surrounding the California Central Valley cover the foothills and the Transverse Ranges and Sierra Nevada.

Locations

Most of the population of California and Baja California lives in these ecoregions, which includes the San Francisco Bay Area, Ventura County, the Greater Los Angeles Area, San Diego County, Tijuana, and Ensenada, Baja California.

The California Central Valley grasslands ecoregion, as well as the coniferous Sierra Nevada forests, Northern California coastal forests, and Klamath-Siskiyou forests of northern California and southwestern Oregon, share many plant and animal affinities with the California chaparral and woodlands. Many  botanists consider the California chaparral and woodlands, Sierra Nevada forests, Klamath-Siskiyou forests, and Northern California coastal forests as a single California Floristic Province, excluding the deserts of eastern California, which belong to other floristic provinces. Many Bioregionalists, including poet Gary Snyder, identify the central and northern Coast Ranges, Klamath-Siskiyou, the Central Valley, and Sierra Nevada as the Shasta Bioregion or the Alta California Bioregion.

Flora
The ecoregion includes a great variety of plant communities, including grasslands, oak savannas and woodlands, chaparral, and coniferous forests, including southern stands of the tall coast redwood (Sequoia sempervirens). The flora of this ecoregion also includes tree species such as Gray or foothill pine (Pinus sabiniana), Scrub oak (Quercus dumosa), California buckeye (Aesculus californica), the rare Gowen cypress (Cupressus goveniana), the rare Monterey cypress (Cupressus macrocarpa), and a wealth of endemic plant species, including the extremely rare San Gabriel Mountain liveforever (Dudleya densiflora), Catalina mahogany (Cercocarpus traskiae), and the threatened most beautiful jewel-flower (Streptanthus albidus ssp. Peramoenus). Hesperoyucca whipplei, colloquially known as Chaparral Yucca, is commonplace throughout the lower elevations of the climate zone.

There are two types of chaparral: soft and hard chaparral. Hard chaparral is usually evergreen, located at higher elevation and is harder to walk through. Soft chaparral tends to be drought deciduous, live at lower elevations and tends to be easier to walk through.

Fauna
Species include the California gnatcatcher (Polioptila californica), Costa's hummingbird (Calypte costae), coast horned lizard (Phrynosoma coronatum), and rosy boa (Lichanura trivirgata). Other animals found here are the Heermann kangaroo rat (Dipodomys heermanni), Santa Cruz kangaroo rat (Dipodomys venustus), and the endangered white-eared pocket mouse (Perognathus alticolus).

Another notable insect resident of this ecoregion is the rain beetle (Pleocoma sp.) It spends up to several years living underground in a larval stage and emerges only during wet-season rains to mate.

Fire
Chaparral, like most Mediterranean shrublands, is highly fire resilient and historically burned with high-severity, stand replacing events every 30 to 100 years.  Historically, Native Americans burned chaparral to promote grasslands for textiles and food. Though adapted to infrequent fires, chaparral plant communities can be exterminated by frequent fires especially with climate change induced drought.  Today, frequent accidental ignitions can convert chaparral from a native shrubland to nonnative annual grassland and drastically reduce species diversity, especially under global-change-type drought. The historical fire return interval for chaparral communities used to be 30–50 years, but has now decreased to 5–10 years due to human interference.

Human influence

The region has been heavily affected by grazing, logging, dams and water diversions, and intensive agriculture and urbanization, as well as competition by numerous introduced or exotic plant and animal species. Some unique plant communities, like southern California's Coastal Sage Scrub, have been nearly eradicated by agriculture and urbanization. As a result, the region now has many rare and endangered species, including the California condor (Gymnogyps californianus).

See also

 California Chaparral Institute
 California coastal prairie
 California montane chaparral
 Chaparral
 Closed-cone pine forest
 Coast Redwood forest
 Coastal sage scrub
 Mixed evergreen forest
 Northern coastal scrub
 Oak woodland
 Sierra Nevada lower montane forest

References

 Bakker, Elna (1971) An Island Called California. University of California Press; Berkeley.
 Dallman, Peter R. (1998). Plant Life in the World's Mediterranean Climates. California Native Plant Society–University of California Press; Berkeley.
 Ricketts, Taylor H; Eric Dinerstein; David M. Olson; Colby J. Loucks; et al. (1999). Terrestrial Ecoregions of North America: a Conservation Assessment. Island Press; Washington, DC.
 Schoenherr, Allan A. (1992). A Natural History of California. University of California Press; Berkeley.

External links

World Wildlife Fund: California Chaparral and Woodlands ecoregion
California Chaparral Institute website
California Coastal Sage and Chaparral images at bioimages.vanderbilt.edu (slow modem version)
California Interior Chaparral and Woodlands images at bioimages.vanderbilt.edu — (slow modem version)
California Montane Chaparral and Woodlands images at bioimages.vanderbilt.edu — (slow modem version)

Mediterranean forests, woodlands, and scrub
Mediterranean forests, woodlands, and scrub in the United States
Ecoregions of California
Ecoregions of Mexico
01
Forests of California

Natural history of Baja California
Plant communities of California
Nearctic ecoregions
Sclerophyll forests

California chaparral and woodlands


Ana Karenjina, roman Lava Nikolajeviča Tolstoja
Ana Karenjina (1911.), ruski kratki film prema Tolstojevom romanu
Ana Karenjina (1914.), ruski film prema Tolstojevom romanu
Ana Karenjina (1935.), američki film prema Tolstojevom romanu, glumi Greta Garbo
Ana Karenjina (1948.), britansko-talijanski film prema Tolstojevom romanu, glumi Vivien Leigh
Ana Karenjina (1975.), ruski film prema Tolstojevom romanu, baletna inačica koju izvodi Boljšoj teatr, koreografija i gl. uloga Maja Pliseckaja
Ana Karenjina (1997.), američki film prema Tolstojevom romanu, glume Sophie Marceau i Sean Bean
Ana Karenjina (2012.), britanski film prema Tolstojevom romanu, glume Keira Knightley i Jude Law
Načelo Ane Karenjine
M/S Anna Karenina

Ana Karenjina (razdvojba)


The tight end (TE) is an offensive position in American football, arena football, and Canadian football. It is a hybrid that combines the characteristics and roles of both an offensive lineman and a receiver. As part of the receiver corp, they play inside the flanks (tight), contrasted with the split end who plays outside the flanks (wide). Like offensive linemen, they are usually lined up on the offensive line and are large enough to be effective blockers. On the other hand, unlike offensive linemen, they are eligible receivers and potent weapons in a team's offensive schemes.

The tight end's role in any given offense depends on the preferences and philosophy of the head coach, offensive coordinator, and overall team dynamic. In some systems, the tight end will merely act as a sixth offensive lineman, rarely going out for passes. Other systems use the tight end primarily as a receiver, frequently taking advantage of the tight end's size to create mismatches in the defensive secondary. Many coaches will often have one tight end who specializes in blocking on running plays while using a tight end with better pass-catching skills in obvious passing situations.

Offensive formations may have as few as zero or as many as three tight ends at one time.

History
The advent of the tight end position is closely tied to the decline of the one-platoon system during the 1940s and '50s. Originally, a rule (derived from the game's evolution from other forms of football) limited substitutions. Consequently, players had to be adept at playing on both sides of the ball, with most offensive linemen doubling as defensive linemen or linebackers, and receivers doubling as defensive backs. At that time, the receivers were known as either ends or flankers, with an end lining up on either end of the line of scrimmage and the flanker positioned outside and behind them, at their "flank".

As the transition from starters going "both ways" to dedicated offensive and defensive squads took place, players' roles continued to evolve, and those who did not fit the mold of the traditional positions were employed in newly created niches. Large and relatively swift players who could both block and catch well but who were too small to play as offensive linemen were used in roles that capitalized on both of their strengths. Innovative coaches, such as Paul Brown of the Cleveland Browns, pioneered blocking techniques and passing schemes to use them to best effect.

Greater use of the tight end as a receiver in the 1960s both reflected these changes and led to the emergence of stars at the position, such as Mike Ditka, Jackie Smith, and John Mackey. In addition to superb blocking, Ditka offered great hands receiving and rugged running after the catch.  Over a 12-year career, he caught 427 passes for over 5,800 yards and 43 touchdowns. Mackey brought speed and open-field running, with six of his nine touchdown catches in one season being breakaways over 50 yards.  Smith provided the position with a previously unheard-of ability to catch long balls downfield, as shown by his career average of 16.5 yards per catch.  This average leads all tight ends in the Hall of Fame and is even ahead of a significant number of wide receivers enshrined there.

Nonetheless, tight ends remained primarily blockers lined up next to an offensive tackle and given short to medium drag routes.  Starting in 1980, the Air Coryell offense began using tight end Kellen Winslow in wide receiver-type routes.  Winslow was lined up wide, in the slot against a smaller cornerback, or put in motion to avoid being jammed at the line.  Defenses would cover him with either a strong safety or a linebacker, because zone defenses were less popular. Strong safeties in those times also were favored for their run defense over coverage speed. Providing them another defender to help cover Winslow opened up holes for other receivers. Winslow would line up unpredictably in any formation, variously in a three point blocking stance, two point receiver's stance, or put in motion like a flanker or offensive back. Head coach Jon Gruden referred to such multi-dimensional tight ends as "jokers", calling Winslow the first ever in the NFL. Patriots head coach Bill Belichick notes that the pass-catching tight ends that get paid the most are "all direct descendants of Kellen Winslow", and there are fewer tight ends now that can block on the line.

In the 1990s, Shannon Sharpe's athletic prowess as a route-runner helped change the way tight ends were used by teams. Consistently double-covered as a receiver, he became the first tight end in NFL history to rack up over 10,000 career receiving yards. Tony Gonzalez and Antonio Gates, who both played basketball in college, pushed the position toward wide receiver speed and power forward strength and wingspan. At 6'6" Rob Gronkowski brought height, setting single-season tight end records in 2011 with 17 touchdowns—breaking Gates's and Vernon Davis's record of 13—and 1,327 receiving yards, surpassing Winslow's record of 1,290. Jimmy Graham that season also passed Winslow with 1,310 yards. Six of the NFL's 15 players with the most receptions that year were tight ends, the most in NFL history. Previous seasons usually had at most one or two ranked in the top.

Tight ends generally hit their peak between the ages of 25 and 30.

In the Arena Football League the tight end serves as the 3rd offensive lineman (along with the center and guard). Although they are eligible receivers they rarely go out for passes and are usually only used for screen passes when they do.

However, in Canadian football, tight ends are, in general, no longer used professionally in the CFL, but are still used at the college level in U Sports. Tony Gabriel is a former great tight end in Canadian football. There remain some tight ends in use at university level football; Antony Auclair, formerly a tight end for the Laval Rouge et Or, was a contender to be selected in the 2017 CFL Draft or possibly receive a tryout in the NFL. He was drafted by the CFL's Saskatchewan Roughriders in 2017, but instead signed with the NFL's Tampa Bay Buccaneers as an undrafted free agent that same year.

Since 2019, the NFL celebrates National Tight Ends Day on the fourth weekend of October to hightlight tight ends in the league.

Roles

Tight ends have two primary roles: (1) act as a blocker and (2) act as a receiver. Very occasionally, a tight end is also given the opportunity to rush with the ball. This typically happens when they are put in motion before the ball is snapped.

Blocking
In the National Football League (NFL), the tight end is larger, stronger, and slower than a wide receiver, and therefore able to block more effectively. Among offensive ball-handlers it is the job of the tight end, along with the fullback, to block for both running backs and receivers. Tight ends are used as blockers to protect the quarterback during passing plays, to open holes in the line, and downfield to tie up linebackers and defensive backs.

Historically, a single tight end was used, typically placed on the right side of the offensive line.  In the early 2000s two tight end formations began to be used with more frequency. Specialty plays may deploy 3- or 4-tight-end sets in "heavy" or "jumbo" packages, usually to block in short-yardage situations or to sow confusion in the defensive backfield with such an unusual formation.  When a blocker larger than a tight end is desired without sacrificing the player's ability to catch a pass the position is sometimes filled by an offensive lineman who reports to the referee that he is an eligible receiver, referred to colloquially as a "tackle eligible".

Receiving
Historically, the primary role of a tight end was blocking, with strategic use as a receiver.  Over time the emphasis of offense has shifted from running to passing, and with it the role of the tight end as a receiver expanded.  The tight end is usually faster than the linebackers who cover him and often stronger than the cornerbacks and safeties who try to tackle him. In general, there is an inherent trade-off between a tight end's speed and agility and their size, meaning more mobile tight ends tend not to be as effective as blockers.  This results in great premiums being placed on tight ends that can fill both roles effectively.  When a team cannot find both in a single player they often rotate between those who are stronger in one role better than the other depending on the type of skill required by given plays.

At the extreme end the receiving spectrum are 'hybrid' tight ends that are drafted primarily for their pass-catching abilities.  Often, these players have near-wide receiver speed, coupled with greater overall size and strength.  Plays utilizing their assets are designed to capitalize on their combination of size, speed, and wingspan, at times spreading them out on the line like wide-receivers, off the line in the slot, or putting them in motion in the backfield.

Rushing
The decline of the fullback as a rushing position has seen the occasional deployment of tight ends as ball carriers, either aligned in the backfield or out of the slot in a reverse or sweep.

Physical attributes
Most tight ends are large in size, with an average height of  and a weight exceeding . They are usually among the taller members of the team, comparable in height to many linemen.  They are also among its heavier players, with only linemen and some linebackers weighing more than averaged-sized tight ends.
As a result, tight ends are almost universally slower than wide receivers and running backs, although occasionally one with exceptional speed appears.  An example of a tight end with a speed advantage—at the expense of blocking ability—is   Vernon Davis, who achieved a 4.38 forty yard dash time.

Jersey numbers

Specific skill positions typically are issued jersey numbers in a restricted range.  High school rules nationally are determined by the National Federation of State High School Associations; tight ends are able to wear any number other than 50–79. The NCAA "strongly recommends" ends wear 80–99, but this is not required. In the NFL, numbering regulations state that tight ends are restricted to 1–49 and 80–89 (numbers other receivers tend to wear also).  The 40–49 number range is a relatively recent addition to the rules (being made in 2015); as a result, most tight ends still bear numbers in the 80–89 range.

See also
 American football positions

References

Further reading

American football positions

Tight end


ජ්‍යාමිතික මිනුම් වලදී, දිග යනු, වස්තුවක දිගුතම මානය වෙයි.    අන්තර්ජාතික රාශි ක්‍රමයෙහිදී, දිග යනු, දුරෙහි මාන සහිත ඕනෑම රාශියකි. අනෙකුත් සන්දර්භයන්හිදී,  "දිග" යනු, වස්තුවක මනිනු ලැබූ මානයක් වෙයි.

ආශ්‍රිත

දිග


Paulo Kielwagen é um quadrinista e professor universitário brasileiro. Natural de Tremembé, mudou-se para Joinville aos 8 anos. É formado em Design Gráfico e tem pós-graduação em Estratégia Corporativa. Começou sua carreira ilustrando a HQ educativa Cineducação em Quadrinhos e as histórias em quadrinhos do personagem Menino Caranguejo, de Chicolam. Também trabalhou no app Lazybug Resort, no jogo de cartas Butim e participou dos álbuns 321: Fast Comics, Clássicos Revisitados 2: Monstros Noir, Clássicos Revisitados 3: Romance e Terror, O Gralha Artbook e Um Rock Para Caçador. Também é professor da Faculdade de Design Digital da PUC-Campinas.

Em 2009, após adotar um gato para o qual deu o nome de Blue, Kielwagen criou um personagem de mesmo nome inspirado no novo bicho de estimação. Contudo, apenas em 2012 Blue passou a ter quadrinhos publicados de forma regular e com periodicidade diária no site Blue e os Gatos, título que que também passou a nomear a webcomic. As histórias giram em torno do dia a dia de Blue, a família de seu dono e os outros gatos que moram com eles.

A partir de 2013, com o número de acessos aumentando, Kielwagen começou a lançar produtos relacionados ao personagem, como canecas e camisetas, além da primeira coletânea impressa das tiras. Em 2014, uma nova coletânea, intitulada Blue: um Dia de Gato, foi viabilizada através de financiamento coletivo pela plataforma Catarse.

A terceira coletânea, intitulada Blue: Esmagatinho, focada principalmente no relacionamento de Blue com Alice, a filha de Kielwagen, então um bebê, teve 128 páginas com a republicação do terceiro ano das webcomics, além de tiras inéditas e conteúdos extras. Em 2017, foi ainda lançado o romance gráfico O Mistério de Gatuno, considerado um spin-off da série, no qual o gato Gohan (um dos companheiros de Blue nas tiras regulares) assume o papel de um ex-policial e detetive particular atrás de pistas que levem a apreensão de Gatuno, um vilão que age no submundo do crime.

Em 2008, Paulo Kielwagen ganhou, junto com Chicolam, o Troféu HQ Mix de melhor publicação independente de autor e o Prêmio Angelo Agostini de melhor lançamento pela HQ Menino Caranguejo. Em 2015, ganhou novamente o Angelo Agostini, dessa vez como melhor web quadrinho por Blue e os Gatos.

Ligações externas

Autores de banda desenhada do Brasil
Homens ganhadores do Prêmio Angelo Agostini
Homens ganhadores do Troféu HQ Mix
Naturais de Tremembé
Ilustradores de banda desenhada

Paulo Kielwagen


Kínajarpi (fræðiheiti: Tetrastes sewerzowi) er hænsnfugl af orraætt. Heimkynni hans er í fjallaskógum mið-Kína. Tegundin er lík jarpa nema að röndin á hálsi og höfði er minni. Haninn er kallaður karri, rétt eins og karlfugl rjúpunnar, en hún er líka af orraætt. Fræðiheitið er til heiðurs rússneska landkönnuðinum og náttúrufræðingnum  Nikolai Alekseevich Severtzov.

Tenglar

Orraætt

Tetrastes sewerzowi


Amadou Kaba, né le  à Pita (Guinée), est un militaire et homme politique guinéen.

Le , il est nommé conseiller au sein du Conseil national de la transition de Guinée en tant que représentant des forces de défense et de sécurité.

Biographie

Etudes
Amadou Kaba a fait ses études universitaire a l'Université Mohamed V de 1992 en 1994 puis l'école de la cavalerie blindée de 1997 en 2001.

Notes et références

Naissance à Pita
Militaire guinéen
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Étudiant de l'université Gamal-Abdel-Nasser de Conakry
Étudiant de l'université Mohammed-V de Rabat
Naissance en 1966
Général guinéen

Amadou Kaba


Elfriede Geiringer (născută Markovits; ) a fost o supraviețuitoare evreică a Holocaustului din cel de-al Doilea Război Mondial. Ea a fost cea de-a doua soție a lui Otto Frank, care era tatăl lui Anne și Margot Frank, și a contribuit alături de el la popularizarea Jurnalului Annei Frank și la informarea tineretului cu privire la Holocaust.

Biografie

Primii ani
Elfriede Markovits s-a născut la Viena (Austria), în 1905. Ea s-a căsătorit cu Erich Geiringer, iar cuplul a avut doi copii: un fiu, Heinz, născut în 1926, și o fiică, Eva, născută pe 11 mai 1929. După anexarea Austriei de către Germania Nazistă, familia Geiringer a fugit mai întâi în Belgia, apoi în 1938 în Țările de Jos, unde s-au stabilit la Amsterdam ca vecini ai familiei Frank. Eva și Anne s-au cunoscut.

Al Doilea Război Mondial
Atunci când Germania Nazistă a invadat Țările de Jos și Heinz a primit o citație pentru a fi deportat într-un lagăr de muncă, familia s-a ascuns. Ei s-au ascuns cu succes timp de doi ani și ar fi supraviețuit războiului dacă nu ar fi fost denunțați în mai 1944. Membrii familiei Geiringer au fost apoi capturați de naziști și trimiși în lagărul de concentrare Auschwitz-Birkenau. Elfriede și fiica ei, Eva, au fost eliberate în ianuarie 1945 de trupele sovietice, dar Erich și Heinz Geiringer au pierit în marșul forțat către Mauthausen, care fusese organizat chiar înainte de sosirea sovieticilor. Elfriede Geiringer și fiica ei, Eva, au revenit la Amsterdam pe 13 iunie 1945. Otto Frank le-a vizitat în apartamentul lor, la scurtă vreme.

Viața postbelică
Geiringer s-a căsătorit cu Otto Frank în noiembrie 1953, iar cei doi s-au stabilit în apropiere de Basel, Elveția. Ei și-au petrecut o mare parte a timpului informând lumea cu privire la importanța Jurnalului Annei Frank și la ororile pe care le-au experimentat evreii în timpul Holocaustului. Soții Frank au contribuit, alături de Johannes Kleiman, la înființarea muzeului memorial Casa Anne Frank din Amsterdam.

Moartea
După ce a trăit suficient de mult pentru a vedea nașterea a cinci strănepoți, Elfriede Geiringer a murit liniștită în somn pe 2 octombrie 1998, la casa ei din Londra.

În 2013 au fost publicate memoriile postHolocaust ale fiicei ei, Eva Schloss, intitulate After Auschwitz: A Story of Heartbreak and Survival by the stepsister of Anne Frank.

Note

Nașteri în 1905
Decese în 1998
Supraviețuitori ai lagărului de concentrare Auschwitz
Evrei austrieci
Evrei englezi
Supraviețuitori ai Holocaustului
Cetățeni naturalizați în Regatul Unit
Supraviețuitori ai lagărelor de concentrare naziste

Elfriede Geiringer


The Bear Stearns Companies, Inc., más conocido solo como Bear Stearns, radicado en Nueva York, fue un banco de inversión global y broker de valores, hasta su venta al banco JPMorgan Chase en 2008 durante la crisis financiera global. Sus principales áreas de negocio, según la distribución de ingresos de 2006, fueron mercado de capitales (valores, renta fija y banca de inversión, cerca del 80%), gestión de patrimonio (menos del 10%), y servicios globales de compensanción (12%).

Bear Stearns se dedicó a la titulización y emitió una importante cantidad de valores respaldados por activos, de los cuales, en el caso de las hipotecas, fue su pionero Lewis Ranieri, "el padre de los activos con hipotecas". A medida que las pérdidas de los inversores comenzaron a crecer en este tipo de mercados en 2006 y 2007, la empresa continúo aumentando su exposición a ellos, especialmente en los activos respaldados por hipotecas, que fueron clave en el desarrollo de la crisis de las hipotecas subprime. En marzo de 2008, el Banco de la Reserva Federal de Nueva York facilitó un préstamo de emergencia para intentar evitar un colapso súbito de la empresa. La compañía no pudo ser salvada y fue vendida a JP Morgan Chase por $10 por acción, un precio muy por debajo de su precio precrisis, que alcanzó un máximo durante 52 semanas de $133.20 por acción, pero no tan bajo como el precio de $2 por acción que se pactó originalmente por Bear Stearns y JP Morgan Chase.

El colapso de esta empresa fue el preludio del colapso que vivió el sector de la banca de inversión en septiembre de 2008, y la subsiguiente crisis financiera global. En enero de 2010, JPMorgan dejó de utilizar el nombre de Bear Stearns.

Su director ejecutivo, junto con los de Goldman Sachs, AIG, Lehman Brothers, Merrill Lynch y Magnetar obtuvieron, por su gestión durante la Crisis financiera de 2008, el Premio Ig Nobel de Economía de 2010.

Véase también
Lehman Brothers

Referencias

Enlaces externos

 JPMorgan Securities home page
 FRONTLINE: Inside the Meltdown Analysis- The Bear Stearns Rescue
 New York Times Timeline of Bear Stearns' history
 Bloomberg: JPMorgan Chase to Buy Bear Stearns for $240 Million

Empresas de la Ciudad de Nueva York
Empresas fundadas en 1923
Crisis financieras
Bancos de inversión
JPMorgan Chase

Bear Stearns


Samuel Ruben (born Charles Rubenstein; November 5, 1913 – September 28, 1943) was an American chemist  who with Martin Kamen co-discovered the synthesis of the isotope carbon-14 in 1940.

Early life
Ruben was the son of Herschel and Frieda Penn Rubenstein – the name was officially shortened to Ruben in 1930. Young Sam developed a friendship with neighbor Jack Dempsey and became involved with a local boys' boxing club and later, when the family moved across the Bay to Berkeley, he was a successful basketball player at Berkeley High School (Berkeley, California). After achieving his B.S. in chemistry at the University of California, Berkeley, he continued his studies there and was awarded a Ph.D. in physical chemistry in May 1938. He was immediately appointed instructor in the chemistry department, and became an assistant professor in 1941.

Research
Ruben and colleague Martin Kamen, a University of Chicago Ph.D. and researcher in chemistry and nuclear physics working under Ernest O. Lawrence at the Berkeley Radiation Laboratory, set out to elucidate the path of carbon in photosynthesis by incorporating the short-lived radioactive isotope carbon-11 () in their many experiments between 1938 and 1942.  Aided by the concepts and collaboration of C. B. van Niel, at Stanford University's Hopkins Marine Station, it became clear to them that reduction of  can occur in the dark and may involve processes similar to bacterial systems. This interpretation challenged the century-old Adolf von Baeyer theory of photochemical reduction of CO2 adsorbed on chlorophyll which had guided decades of effort by Richard Willstätter, Arthur Stoll, and many others in vain searches for formaldehyde.

In hundreds of experiments with carbon-11 produced from deuterons and boron-10 by Kamen in the Radiation Laboratory's 37-inch cyclotron, Ruben and Kamen, with collaborators from botany, microbiology, physiology and organic chemistry, pursued the path of carbon dioxide in plants, algae, and bacteria.  Their results, confused by absorption of the products on proteinaceous residues, initially failed to reveal the path of carbon in photosynthesis but succeeded in exciting the interest of scientists worldwide in the search and revelation of metabolic processes, beginning a revolution in biochemistry and medicine.

Ruben's experiments using 'heavy water', , to yield  gas had shown that the oxygen gas produced in photosynthesis comes from water.  With nuclear physicists' tenuous prediction of a "long-lived radioactive carbon isotope", Ruben and Kamen pursued several routes that could lead to identification of the carbon-14 isotope.  After several failed attempts, Kamen collected the results of a 120-hour cyclotron bombardment of graphite and trudged in the rain with it to the "Rat House", adjacent both to the chemistry department and to the cyclotron, and Ruben's desk.  At 8 am, February 27, 1940, Ruben demonstrated unequivocally that the radioactivity was from carbon-14.

Use of carbon-14 in tracer experiments was hindered by the difficulty measuring the weak beta emission of the radioactive decay and by the onset of World War II that shut off production of the isotope. In 1942 Ruben was assigned to work on war related research away from Berkeley. Further, Kamen was removed from his position at Berkeley due to allegations he was a security risk. Ruben fully realized the potential use of this isotope and was committed to working to elucidate the mechanism of photosynthetic carbon fixation using carbon-14. Instead, Ruben gave all his barium carbonate-14C to chemistry department faculty member Andrew Benson who began his long series of  fixation experiments to determine the path of carbon in photosynthesis.  Only in 1949 did chemist Willard Libby use it to invent radiocarbon dating.

Ruben's recruitment for research in the World War II wartime effort led him to interest in the mechanism of phosgene as a poisonous gas.  With C-11 phosgene () prepared by Benson, they studied the combination of phosgene with lung proteins.  Following Benson's departure from Berkeley in July 1943, Ruben died September 28, 1943, after a disastrous exposure to phosgene in a laboratory accident the preceding day.

Sam Ruben married Helena Collins West, a fellow chemistry student, during his final semester as an undergraduate at UC Berkeley, on September 28, 1935.  They had three children: Dana West Ruben (born November 11, 1938), George Collins Ruben (born April 29, 1941), who became a professor at Dartmouth College, and Connie Mae Ruben Fatt (born June 18, 1943).

References

Sources

1913 births
1943 deaths
20th-century American biochemists
Berkeley High School (Berkeley, California) alumni
University of California, Berkeley alumni
University of California, Berkeley faculty
American physical chemists
Jewish American scientists
Deaths from laboratory accidents
20th-century American Jews

Sam Ruben