İznik (Grekçe: Νίκαια Níkaia), Türkiye'nin Bursa ilinin bir ilçesi ve ilçenin merkezi olan şehir. Adını şehirden alan İznik Gölü'nün doğu kıyısında, Bursa'nın kuzeydoğusunda yer alır. 2020 yılı TÜİK verilerine göre nüfusu 44.102 kişidir.

İznik adı, şehrin eski adı olan Nikea 'dan gelmektedir. Dönemde yaygın bir dönüştürme kuralına göre Yunanca adın önüne 'sur içinde' anlamında olan is eki getirilerek İsnikea adı Türkçede İznik olmuştur.

Tarihçe

İznik'te ilk yerleşimin MÖ 2500 yıllarına uzandığı sanılmaktadır. MÖ 7. yüzyıl öncesinde burada kurulan yerleşime 'Helikare' denmekteydi. Makedonya İmparatoru III. Aleksandros'un generali I. Antigonos Monoftalmos tarafından MÖ 316 yılında kent Antigoneia adını almıştır. Aleksandros'un ölümünden sonra Antigonus ile general Lisimahos arasındaki savaşı kazanan Lisimahos kente, Antipatros'un kızı olan eşinin adını vererek şehir bu tarihten sonra Nikea () adıyla anılmaya başladı. Semavi Eyice'nin araştırmalarında ise, o bölgede Trak kavmi göçlerinden önce Helikare adında bir antik kentin ortaya çıktığını görmekteyiz demiştir. MÖ 293'te Bitinya Krallığı'na bağlanan kent, önemli mimari yapılarla süslenmiştir. Astronominin en önemli isimlerinden biri olan Hipparkos bu dönemde İznik'te doğmuştur. Bir süre Bitinya Krallığı'nın başkenti olan Nikea daha sonra Roma'nın önemli bir yerleşimi olarak varlığını sürdürür.

Şehrin Yunan mitlerinde adını alması şöyle anlatılır: Dionisos, Nicea adında Askania gölünde yaşayan bir periye âşık olur, periyi baştan çıkarıp dünyaya çocuk getirir. Dionysos Nicea'ya ithafen Askania gölünün yanına bir şehir kurup oraya çok bereketli üzüm bağları verir.

325 yılı yazı başında Hristiyanlık için çok önemli olan Birinci İznik Konsili, İznik'te toplanmıştır. İmparator I. Konstantin'in de katıldığı toplantıda Hristiyanlıkla ilgili yortu günleri ve Nikea Kanunları adı ile bilinen 20 maddelik metin bu Konsilden sonra kabul edilmiştir. 787 yılında İznik Ayasofya'sında VII. Konsül toplandı. Ayrıca IV. Haçlı Seferi sonucunda Bizans İmparatorluğu İstanbul'u kaybedince İznik'te Bizans Hanedan üyeleri tarafından İznik İmparatorluğu kurulmuş ve bu imparatorluk daha sonra İstanbul'u fethederek Bizans İmparatorluğu'nu yeniden kurmuştur.

1075 ile 1086 yılları arasında Anadolu Selçuklu Devleti'ne başkentlik yapan Nikea; 1097 yılında, Birinci Haçlı Seferi sırasında gerçekleştirilen kuşatma sonrasında tekrar Bizans İmparatorluğu'na geçti. 1105 yılında tekrar Selçukluların kontrolüne geçen şehir, 1147 yılında bir kez daha Bizans egemenliğine girdi. 1328-1331 yılları arasında gerçekleştirilen kuşatma sonrasında Osmanlı Devleti tarafından ele geçirildi. Osmanlı idaresinde İznik, sanat, ticaret ve kültür merkezi oldu. İznik Medresesi'nde birçok ünlü ders verdi. Dâvûd-i Kayserî, Ebul Fadıl Musa, Eşrefoğlu Abdullah Rûmî gibi tasavvuflar İznik'te yaşadı ve eserler verdi. Osmanlı döneminin ilk camisi, medresesi ve imareti İznik'te inşa edildi.

14., 15. ve 16. yüzyıllarda İznik bir sanat merkezi olmuş, dünyaca ünlü çini ve seramikler burada üretilmiştir.

Coğrafya
İlçenin yüzölçümü 753 km², rakımı 85 metredir. Konum olarak Bursa ilinin kuzeydoğusunda, İznik Gölü'nün doğusundadır. Bursa şehir merkezine 76 km uzaklıktadır. Marmara Bölgesi'nin Güney Marmara bölümünde yer alır. Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür. İdari olarak 1930 yılında Bursa'ya bağlandı.

İlçe 29-30' (Müşküle mahallesi batısı) ve 29-57' (Elmalı mahallesi doğusu) doğu boylamları ile 40-21' (Hisardere tepesi) ve 40-37' (Ayvaşa dağı) kuzey enlemleri arasındadır.

Ekonomi
Ağır sanayi yatırımlarının bulunmadığı İznik ovasında, zeytin, üzüm, şeftali, kiraz, erik, armut, elma, ceviz, domates, taze fasulye, brokoli, Brüksel lahanası ve toprağının olduğu kadar ikliminin de elverişli olmasından dolayı birçok sebze ve meyve yetişmektedir. Bölgedeki 3 resmî sebze ve meyve hali mevcuttur. İznik'te üretimi yapılan tarımsal ürünler içinde zeytin, çiftçi ailelerinin %70 gibi bir kısmının gelir kaynağı olarak birinci sırayı almaktadır. Yöreye has bir ürün Müşküle üzümü, ilçede hâlen yetiştirilmektedir.

İlçenin doğası, arkeolojik ve tarihî kalıntıları ile gölün doğal kıyı şeridi piknik yapmaya elverişli geniş ağaçlık alanlarıyla turizme canlılık katar. Hacı Osman köyü ve çevresinde yamaç paraşütü ve çim kayağı sporları için uygun alanların tespiti ile bu sporlara ilgi duyanlara ev sahipliği yapmaya başlamıştır.

Son yıllarda Sansarak mahallesindeki doğal şelale sayesinde dağ trekking sporu başlamıştır. Her hafta İstanbul'dan ve diğer yakın metropollerden günü birlik turlar düzenlenmektedir.

İznik Gölü'nde tatlı su ıstakozu ve yayın, sazan,  akbalık, gümüş gibi 27 değişik balık türü bulunur.  Gümüş balığının tamamı ihraç edilir; diğer ürünler bölgede tüketilir.

İznik turizm bölgesi olup tarihi, doğası ve göl manzarasıyla, son yıllarda yerli ve yabancı turistler tarafından sıkça tercih edilmektedir. İznik Aydınlar mahallesi 2021 yılında belediye meclisi kararıyla turizm alanı ilan edilmiş olup göl civarı konaklama tesisleri, bungalov evler ve turizm amaçlı ticari alanların bu bölgede yaygınlaşması başlamıştır.

Nüfus

İlçenin nüfusu 2020 tarihli sayıma göre 44.102'dir.

Tarihî binalar

 Ayasofya Müzesi, Bizans erken döneminde inşa edilen kilise, Osmanlı döneminde camiye çevrildi. 787 yılındaki Konsil bu kilisede toplandı. I. Dünya Savaşı sonrasında Yunan işgali sırasındaki bir yangınla kullanılamaz hâle gelen ve 2007 yılına kadar harap hâlde bulunan yapı, günümüzde müze olarak kullanılmaktadır.
 Roma Tiyatrosu
 I. Murad Hamamı
 Süleymanpaşa Medresesi, günümüzde turistik amaçlı çini eserlerin satıldığı atölyeler tarafından kullanılmaktadır.
 İznik Kilisesi
 Zoimesis Tes Theotokos
 Aziz Tryphonos Kilisesi
 Sarı Saltuk Türbesi
 Yeşil Cami
 İznik Müzesi, 1338 yılında Osmanlı Padişahı I. Murad tarafından annesi Nilüfer Hatun adına imaret olarak yaptırıldı. 19. yy sonlarına kadar çalışan imarethane, 1965 yılında müzeye çevrildi. Müzede İznik ve çevresindeki arkeolojik kazılarda çıkarılan eserler sergilenmektedir.
 Dikilitaş (İznik), Elbeyli mahallesi sınırlarındaki Roma eseridir.

Höyükler
 Çakırca höyük
 Üyücek höyük
 Karadin höyük
 Çiçekli höyük

Kültürel değerler
 Çinicilik (Dünyanın eşsiz ve meşhur İznik Çinileri hâlen 47 atölyesi ile işlenmeye devam etmektedir.)
 2010 yılında ilk defa İznik Festivali düzenlenmiştir.
 İznik Zeytini (Bölgenin en verimli zeytin üretimi yapılmaktadır. Özelliğini ince kabuklu ve ufak çekirdekli yapısınfan almakta ve zeytin üreticileri dünyanın her yerine zeytin ihracatı yapmaktadır.)
 İznik Zeytinyağı (Bölgedeki organik tarımın çoğalması ile birlikte en kaliteli zeytinyağı üretimine, 2007 senesinde patlama yapan zeytinyağı tesisleri ile devam etmektedir.)
 Üzüm (İnce kabuklu ve cinsine göre çekirdekli ve çekirdeksiz üretimi vardır. Meşhur Müşküle üzümü hâlen mevcuttur.)
 Tarihî Yapısı (Başkentlik yapmış olmasının yanında 1. ve 7. Konsülün İznik'te yapılması Hristiyanlık için bir nevi Hac yeridir.)

İznik tarihî camileri
 Yeşil Cami, Sadrazam Çandarlı Halil Paşa tarafından yaptırıldı. 1378-1391 yılları arasında mimar Hacı Musa tarafından inşa edilen yapı, Selçuklu mimarisinin özelliklerini taşımaktadır. Yeşil çinileriyle ünlüdür.
 Şeyh Kudbettin Camii
 Hacı Özbek Camii
 Eşrefzade Camii
 Mahmut Çelebi Camii
 Asmalı Cami
 Elmalı Köyü Tarihî Camii

Eğitim

Okullar

 Uludağ Üniversitesi İznik Meslek Yüksek Okulu
 İznik Anadolu Lisesi
 Çok Programlı Lise
 Endüstri Meslek ve  Teknik Meslek Lisesi
 İmam Hatip Lisesi
 Şehit Sedat Pelit Anadolu Lisesi
 Alpaslan İlköğretim Okulu
 Kadir Koyutürk İlköğretim Okulu
 Kılıçarslan İlköğretim Okulu
 Selçuk Orta  Okulu
 Cumhuriyet İlköğretim Okulu
 Elbeyli Ortaokulu
 Candarlı İlköğretim Okulu
 Kaynarca İlkokulu ve İmam Hatip Ortaokulu

Yerel Medya
İznik ilçesi yerel medya açısından gelişmemiş bir ilçedir. İznik'te Özel Radyoların açıldığı dönemde İlçenin tek yerel radyosu Radyo Müzik (95.8) yayına başlamış ancak sonraki dönemlerde kapanmıştır. İlçede şu an Yerel TV Kanalı ve Yerel Radyo Kanalı bulunmamaktadır. Ancak Bursa-Kocaeli-İstanbul-Yalova gibi yakın merkezlerden çeşitli radyo yayınları ilçeden dinlenebilmektedir. İlçede Günlük Yerel Gazeteler yayın yapmaktadır.

Yerel Seçimler

Genel Seçimler

Galeri

Kardeş Şehirler

Yurt Dışı
  Spandau, Berlin, Almanya
  Larisa, Nikaia, Yunanistan
  Talas, Kırgızistan
  Lorient, Pithiviers, Fransa
  Khulo, Gürcistan
  Tutin, Sırbistan
  Jingdezhen, Çin

Türkiye
  Gölcük, Kocaeli, Türkiye
  Murgul, Artvin, Türkiye
  Çiftlikköy, Türkiye

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 İznik Kaymakamlığı
 İznik Belediyesi

Bitinya kolonileri
Cittaslow

İznik


Rodolfo Hernández Suárez (Piedecuesta, 26 de março de 1945) é um engenheiro civil, empresário e político colombiano. Foi prefeito de Bucaramanga de 2016 até sua renúncia em 2019. Em junho de 2021, registrou sua candidatura à Presidência da Colômbia para as eleições de 2022.

Ele é o proprietário da empresa Constructora HG. Ele afirma ter uma fortuna de US$ 100 milhões.

Biografia
Ele nasceu em 26 de março de 1945 em Piedecuesta, Santander, 14 km a sudeste de Bucaramanga, mas desde a infância se estabeleceu em Bucaramanga. Seu pai, Luis Jesús Hernández Rojas, sua mãe, Cecilia Suárez de Hernández, de origem camponesa, Rodolfo tem três irmãos: Humberto, Alfonso e Gabriel, os dois últimos também engenheiros civis. Rodolfo é casado com Socorro Oliveros. Seu pai foi sequestrado por 135 dias pelas Forças Armadas Revolucionárias da Colômbia - Exército Popular (FARC-EP). Tem 4 filhos: Mauricio, Juliana, Luis Carlos e Rodolfo José, sua filha foi sequestrada e supostamente assassinada pelo Exército de Libertação Nacional (ELN) ou outra organização criminosa em 2004.

Fez a escola primária em Piedecuesta na escola anexa ao Normal Superior dos Homens; enquanto sua escola secundária em Bucaramanga no Colégio de Santander. Formou-se ao lado de alunos que hoje são importantes empresários, políticos e profissionais. Estudou Engenharia Civil na Universidade Nacional da Colômbia em 1970. Em 1971 desenvolveu trabalhos como engenheiro civil em projetos habitacionais locais.

Carreira no setor privado
Em 1972 fundou sua construtora chamada HG Constructora, baseada na construção de casas. Nos anos anteriores à sua atividade política, seu capital aumentou negociando territórios de expansão em Barranquilla e Villavicencio. Finalmente, ele estaria interessado em projetos regionais destinados a promover o desenvolvimento urbano em certas áreas nacionais, especificamente em Bucaramanga.

Trajetória política
A sua primeira incursão na política foi tornar-se Vereador de Piedecuesta-Santander. Em 2011, financiaria a campanha de Luis Francisco Bohórquez, político liberal que finalmente conquistaria a Prefeitura de Bucaramanga, e foi privado da liberdade em 2017. Em 2012, enquanto fazia parte do conselho de administração do Entorno Verde, ele mesmo pediria para remover os obstáculos colocados contra um aterro controlado pela referida empresa, além disso, sua cunhada Martha Lucía Oliveros, ocupou o cargo de Secretária de Desenvolvimento Social da Prefeitura de Bucaramanga em 2014.

No entanto, as relações entre Luis Francisco Bohórquez e Rodolfo Hernández foram retardadas pelo desinteresse que Bohórquez tinha pelas ideias que queria desenvolver na cidade. Acabou em último, preparando sua candidatura a prefeito nas eleições de 2015.

Prefeito de Bucaramanga
Em 2015, financiou sua própria campanha e ganhou a Prefeitura de Bucaramanga. Desde 1º de janeiro de 2016, como prefeito Hernández liderou o movimento "Lógica, Ética e Estética", que também é o lema de seu governo. Em diferentes ocasiões, ele se reuniu com líderes comunitários e jovens.

Suspensões
A Procuradoria Geral da República abriu inquérito e o suspendeu do cargo por três meses, após o atentado ao vereador daquela cidade, Jhon Claro, em 28 de novembro de 2018.

Uma segunda suspensão provisória que enfrentou foi a abertura de um inquérito disciplinar, segundo a Procuradoria Regional de Santander. O mandatário bumanguês teria que ficar fora do cargo por mais três meses. Naquela época, ele foi investigado por suposta participação na política como prefeito, em 16 de setembro de 2019. Em 17 de setembro, ele renunciou posteriormente.

Candidato à Presidência da Colômbia
Anunciou que seria candidato à Presidência da República para o período 2022-2026. Mais tarde, informou que financiaria sua campanha com recursos próprios.

Descrito como um populista de direita e comparado a Donald Trump, ele faz campanha contra a corrupção da classe política tradicional e enfatiza sua imagem de empresário de sucesso que pode transformar a Colômbia. Durante a campanha, ele acusou seus adversários de "canalhas", "ladrões", e até viciados em drogas em várias ocasiões. Ele geralmente fala de uma maneira muito coloquial e às vezes rude.

Ele muitas vezes provocou polêmica, como por ignorar a existência de certos departamentos colombianos ou por proclamar em 2016 sua admiração por Adolf Hitler. Quando perguntado em 2021 sobre essa afirmação, ele disse que estava errado e que pretendia citar Albert Einstein.

Apoia o fraturamento hidráulico (fracking) e a pulverização aérea de glifosato contra cultivos ilegais (um processo controverso devido ao seu impacto na saúde dos camponeses). Apoia o restabelecimento das relações diplomáticas com a Venezuela (suspensas em 2018 por Iván Duque), o fim do serviço militar obrigatório, a abertura de negociações de paz com os guerrilheiros do ELN. Ele se opõe à descriminalização do aborto.

Homens
Nascidos em 1945
Alunos da Universidade Nacional da Colômbia
Políticos da Colômbia
Empresários da Colômbia
Engenheiros civis da Colômbia
Católicos da Colômbia

Rodolfo Hernández Suárez


Craniosacral therapy (CST) or cranial osteopathy is a form of alternative medicine that uses gentle touch to feel non-existent rhythmic movements of the skull's bones and supposedly adjust the immovable joints of the skull to achieve a therapeutic result. CST is a pseudoscience and its practice has been characterized as quackery. It is based on fundamental misconceptions about the anatomy and physiology of the human skull and is promoted as a cure-all for a variety of health conditions.

CST was invented in the 1970s by John Upledger as an offshoot of cranial osteopathy, which had been devised in the 1930s by William Garner Sutherland.

Medical research has found no significant evidence that either CST or cranial osteopathy confers any health benefit, and attempts to manipulate the bones of the skull can be harmful, particularly for children or infants. The basic assumptions of CST are not true, and practitioners produce conflicting and mutually exclusive diagnoses of the same patients.

Effectiveness and safety
Practitioners of CST claim it is effective in treating a wide range of conditions, sometimes claiming it is a cancer cure, or a cure-all. Practitioners particularly advocate the use of CST on children. The American Cancer Society cautions that CST should never be used on children under age two. Pediatricians have expressed concern at the harm CST can cause to children and infants.

There is no evidence that CST is of use for people with autism and its use is potentially harmful.  at least two deaths had been reported resulting from CST spinal manipulation. In a small study, participants with head injuries suffered worsening symptoms as a result of CST. Additionally, if used as the sole treatment for serious health conditions, choosing CST can have serious adverse consequences; the American Cancer Society recommends those with cancer or chronic conditions should consult their doctor before starting any therapy consisting of manual manipulation.

According to the American Cancer Society, although CST may relieve the symptoms of stress or tension, "available scientific evidence does not support claims that craniosacral therapy helps in treating cancer or any other disease". Cranial osteopathy has received a similar assessment, with one 1990 paper finding there was no scientific basis for any of the practitioners' claims the paper examined. A 2019 systematic review found limited evidence that CST may bring some relief for up to 6 months for people with chronic pain. However, the conclusions of this study were disputed by the Office for Science and Society at McGill University due to the poor methodological quality of the individual studies that made up the analysis.

In October 2012, Edzard Ernst conducted a systematic review of randomized clinical trials of craniosacral therapy. He concluded that "the notion that CST is associated with more than non-specific effects is not based on evidence from rigorous randomised clinical trials." Commenting specifically on this conclusion, Ernst wrote on his blog that he had chosen the wording as "a polite and scientific way of saying that CST is bogus." Ernst also remarked that the quality of five of the six trials he had reviewed was "deplorably poor," a sentiment that echoed an August 2012 review that noted the "moderate methodological quality of the included studies."

Ernst criticized a 2011 systematic review performed by Jakel and von Hauenschild for including observational studies and including studies with healthy volunteers. This review concluded that the evidence base surrounding craniosacral therapy and its efficacy was sparse and composed of studies with heterogeneous design. The authors of this review stated that currently available evidence was insufficient to draw conclusions.

The evidence base for CST is sparse and lacks a demonstrated biologically plausible mechanism. In the absence of rigorous, well-designed randomized controlled trials, it is a pseudoscience, and its practice quackery.
Tests show that CST practitioners cannot in fact identify the purported craniosacral pulse, and different practitioners will get different results for the same patient. The idea of a craniosacral rhythm cannot be scientifically supported.

Regulation
Edzard Ernst wrote that in 2005 in the United Kingdom, a foundation of then-Prince Charles issued a booklet listing CST as one of several popular alternative therapies, but admitted that the therapy was unregulated and lacked either a defined training program or the oversight of a professional body. Ernst writes that this makes the therapists practising CST "less regulated than publicans."

History

Cranial osteopathy, a forerunner of CST, was originated by  Sutherland in 1898–1900. While looking at a disarticulated skull, Sutherland was struck by the idea that the cranial sutures of the temporal bones where they meet the parietal bones were "beveled, like the gills of a fish, indicating articular mobility for a respiratory mechanism."

From 1975 to 1983, Upledger and neurophysiologist and histologist Ernest W. Retzlaff worked at Michigan State University as clinical researchers and professors. They assembled a research team to investigate the purported pulse and further study Sutherland's theory of cranial bone movement.  Later independent reviews of these studies concluded that they presented no good evidence for the effectiveness of craniosacral therapy or the existence of the proposed cranial bone movement.

Conceptual basis
Practitioners of both cranial osteopathy and CST assert that there are small, rhythmic motions of the cranial bones attributed to cerebrospinal fluid pressure or arterial pressure. The premise of CST is that palpation of the cranium can be used to detect this rhythmic movement of the cranial bones and selective pressures may be used to manipulate the cranial bones to achieve a therapeutic result. However, there is no evidence that the bones of the human skull can be moved by such manipulations.

The fundamental concepts of cranial osteopathy and CST are inconsistent with the human skull, brain, and spine's known anatomy and physiology. Edzard Ernst has written "to anyone understanding a bit of physiology, anatomy etc. [CST] looks like pure nonsense."

In common with many other varieties of alternative medicine, CST practitioners believe all illness is caused by energy or fluid blockages which can be released by physical manipulation. They believe that the bones of the skull move in a rhythmic pattern which they can detect and correct.

The therapist lightly palpates the patient's body, and focuses intently on the communicated movements. A practitioner's feeling of being in tune with a patient is described as entrainment.

Cranial osteopathy vs CranioSacral therapy
Comparing it to cranial osteopathy Upledger wrote: "Dr. Sutherland's discovery regarding the flexibility of skull sutures led to the early research behind CranioSacral Therapy– and both approaches affect the cranium, sacrum and coccyx– the similarities end there." However, modern-day cranial osteopaths largely consider the two practices to be the same, but that cranial osteopathy has "been taught to non-osteopaths under the name CranialSacral therapy."

References

Manual therapy
Osteopathic manipulative medicine
Alternative medicine
Osteopathic techniques
Pseudoscience
Chiropractic treatment techniques
Health fraud

Craniosacral therapy


Szech ist der Nachname folgender Personen:

 Nora Szech (1980–2023), deutsche Ökonomin
 Peter Szech (1953–2014), deutscher Fußballspieler

Szech


أسطورة الكاهن الأخير هي الرواية رقم 11 من سلسلة ما وراء الطبيعة التي تصدرها المؤسسة العربية الحديثة ضمن روايات مصرية للجيب للكاتب أحمد خالد توفيق تعد السلسلة أول سلسلة روايات عربية في أدب الرعب.

أحداث الرواية

في التبت وفي القرن السادس عشر الميلادي، تذهب أم بأبنها هن-تشو-كان لدير الرهبان ليصبح نافارى، وهناك يبدأ تدريبه لينظر الرهبان إذا كان يستطيع أن يصبح نافارى أم لا، وينجح في ذلك ليبدأ تدريبه ليصبح نافارى حيث يتعلم كيف يتفادى الضربات، يدخل قبو النيران الراقصة ويسمو بتفكيره.

كان هن-تشو-كان يتقدم ليصبح راهب عظيم، وفي ذلك الوقت يطلعه الكاهن الأعظم على سر أسرارهم كتاب النافاراي المقدس : الشوكارا، ويخبره ان مهمته هي حمايته، ويبدأ هن-تشو-كان في تعلم أساليب الهجوم بعد أن تعلم أساليب الدفاع ليصبح مقاتلا لا يشق له غبار.

و يعود مرة هن-تشو-كان من تأملاته ليرى أن الرهبان قد تمت خيانتهم عن طريق جينغ-تشا، ويصبح هو الكاهن الأخير بعد أن مات كل الرهبان، ويخبره الكاهن الأعظم - وهو على وشك الموت - أنه عليه حماية كتاب النافاراي المقدس : الشوكارا، لهذا يجب أن يستخدم طريقة موجودة فيه لينتقل بالزمان والمكان حيث يهرب إلى زمان ومكان غريبان.

ليذهب هن-تشو-كان إلى قرية كفر بدر القريبة من فاقوس إحدى قرى محافظة الشرقية في عام 1967، ليعتقد الفلاحين أنه معتوه ويتصرف هو على هذا الأساس حتى لا ينكشف أمره، وبعد أن تراه فلاحة تدعى سعدية وهو يضرب دستة من اللصوص، تعتقد أنه جان فتذهب به إلى رفعت إسماعيل.

فيحكى هن-تشو-كان لرفعت قصته، فيذهب به رفعت إلى القاهرة ليظل معه، ويعلم هن-تشو-كان أن جينغ-تشا الخائن، يسعى خلفه - بعد أن أستخدم الطريقة التي أتى بها هن-تشو-كان إلى زمننا - فيقرر الاختباء في شقة رفعت، وفي يوم يذهب هن-تشو-كان ليتجول بالجوار ليفاجأ رفعت بجينغ-تشا يسأل عنه، وعندما يعود هن-تشو-كان يشتبك الأثنان في قتال مرير، وعندما يحاول رفعت الأختباء عند الجيران يكتشف أن البناية كلها محاطة بأتباع جينغ-تشا، وهنا يتوقف العجوز رفعت إسماعيل عن الكلام ليقول أنه سيكمل المغامرة في كتاب اخر وهو أسطورة النافارى.

أبطال الرواية

 رفعت إسماعيل : طبيب أمراض الدم والأستاذ الجامعي الكهل المقيم بالقاهرة، نحيل، أصلع، ذو عوينات، يعاني من كتيبة من الأمراض منها على سبيل المثال لا الحصر : القرحة المعدية، ضيق الشرايين، الربو الشعبي، التهاب الرئة، آلام المفاصل، قلق، متشائم، نحس يقع في المصائب.
 هن-تشو-كان : آخر كهنة النافاراي الناجي من المذبحة التي تعرض لها كهنة النافاراي، والمرتحل إلى القرن العشرين عن طريق كتاب النافاراي المقدس : الشوكارا.

انظر أيضاً

 أسطورة النافاراي

آراء ونقاش حول الرواية
 آراء القراء حول رواية أسطورة الكاهن الأخيرة على موقع أبجد
 لمعرفة المزيد من التفاصيل والآراء حول الموضوع راجع منتدى شبكة روايات التفاعلية

سلسلة ما وراء الطبيعة
روايات بالعربية

أسطورة الكاهن الأخير


Projekt 1400, von der NATO mit dem Codenamen Zhuk-Klasse bezeichnet, ist eine Serie von kleinen Patrouillen- und Grenzschutzbooten, die in der Sowjetunion während des Kalten Krieges entwickelt und in großer Stückzahl gebaut und in zahlreiche Staaten exportiert wurde. Der Deckname des Projekts war "Grif" (= Greif).

Entwicklung
1967 wurde die Schiffsklasse auf der "Almas-Werft" in Leningrad als Lösung für zahlreiche Aufgabenstellungen entwickelt, zu denen neben klassischen Patrouillen- und Grenzschutzaufgaben auch das Übersetzen von Lotsen, Such- und Rettungsaufgaben gehörten.

Die Seeausdauer war mit nur fünf Tagen Einsatzzeit ohne Versorgung gering ausgelegt, die Besatzung mit nur neun Seeleuten entsprechend klein.

Technik

Rumpf
Der Rumpf der ersten Versionen bestand aus Aluminiumplatten, die auf die Spanten genietet wurden. Bei späteren Baureihen wurden die Segmente dagegen vorgefertigt und verschweißt.

Im Rumpf befinden sich drei große Abteilungen und ein kleiner Bugraum. Von Achtern beginnend:
 Im Heck: Die Ruderanlage, die beiden Motoren mit Steuerstand, ein Schott trennt den Maschinenraum vom nächsten Abteil. Ein wasserdicht verschließbares Luk erlaubt den Zugang.
 Mittschiffs: zwei kleine Kabinen mit je einer Koje und eine Treppe zum Aufbau. Ein Schott ohne Zugangsluke trennt dieses Abteil vom Bugabteil ab.
 Im Bug: eine kleine Messe und weitere Kojen sowie eine eigene Treppe, welche die Messe mit dem Aufbau an Deck verbindet.

Auf den Rumpf wurde ein geschlossener Steuerstand mit den Kontrollen zur Schiffsführung gesetzt, darüber befindet sich das offene Peildeck mit alternativem Steuerstand für gutes Wetter, zwei kleinen Suchscheinwerfern und einem einfachen Ringvisier, mit dem bei bewaffneten Varianten der Klasse das Waffenfeuer gelenkt werden kann.

Antrieb
Das Antriebssystem besteht aus zwei M401A-Schiffsdieselmotoren, die als Innenbordmotoren verbaut sind. Jeder treibt über eine Welle einen Propeller an. Die beiden Propeller können die Boote auf Geschwindigkeiten von bis zu 30 Knoten beschleunigen.

Die Abgase der Motoren werden an den Schiffsseiten knapp über der Wasserlinie aus dem Schiff gedrückt.

Sensoren
Die Boote sind mit einem Radar zur Luft- und Oberflächensuche ausgerüstet. Der Sensor vom Typ "Lotsija" (NATO: "Spin Trough") ist am Mast angebracht und arbeitet im X-Band.
Auf der Mastspitze ist der Sender des Freund-Feind-Kennungssystems "Khrom" verbaut.

Varianten

Es wurden vier bewaffnete und eine unbewaffnete Version von Projekt 1400 entwickelt:

Projekt 1400
Dieses Projekt war als Grenzschutzboot für Grenztruppen des KGB konstruiert. Bewaffnung war eine Doppellafette 2-M7 mit zwei übereinander montierten 14-mm-L/93-Maschinenkanonen auf der Back. Die Waffe verfügt über einen Schutzschild an der Front, ist aber ansonsten nicht gepanzert. Die Bedienmannschaft der Waffe muss sich im Freien aufhalten. Eine Kollimator-Optik erlaubt Ziele, die bis 200 Meter pro Sekunde schnell sind, zu bekämpfen. Ziele mit Geschwindigkeiten bis 300 Meter pro Sekunde können mit einem konventionellen Ringvisier angerichtet werden.

Einige Boote wurden stattdessen mit dem 2-M1-Geschützturm ausgerüstet, in dem zwei ältere 12,7-mm-L/79-DSchK-Maschinengewehre achsparallel montiert waren. Die Konstruktion war von einem Schutzschild umschlossen, aber nach oben offen.

Auf dem Achterschiff war hinter dem Führerstand ein Suchscheinwerfer installiert.

Projekt 1400A
Diese Version trug keine Bewaffnung und dementsprechend war die Besatzungsstärke mit nur sieben Seeleuten kleiner.

Projekt 1400E
Bei dieser Version wurde die Bewaffnung, basierend auf Projekt 1400, verdoppelt. Sie trägt auf der Back und am Heck je eine Doppellafette 2-M7 mit zwei übereinander montierten 14-mm-L/93-Maschinenkanonen. Einige Boote waren stattdessen mit zwei 2-M1-Türmen mit 12,7-mm-DSchK-Maschinengewehren ausgerüstet.

Projekt 1400M
Auf der Back war hier ein geschlossener UTES-M-Geschützturm mit zwei achsparallel montierten 12,7-mm-NSW-Maschinengewehren verbaut. Der Turm verfügt über eine ROM-6-Optik, mit der Ziele mit Geschwindigkeiten bis zu 300 Metern pro Sekunde verfolgt werden können. Am Heck steht wieder ein Suchscheinwerfer.

Die Dieselmotoren wurden hier durch die verbesserte Variante M401BT ersetzt. Durch das Gewicht der Maschinenanlage erhöhte sich die Wasserverdrängung auf 36,5 t Standard und 40,0 t Maximal. Die Geschwindigkeit stieg um einen, auf 30 Knoten. Für die, hier erstmals bei Projekt 1400 verwendete, Segmentbauweise änderten sich die Pläne und die Abmessungen leicht und die Boote waren mit 21,7 Metern rund zwei Meter kürzer als die Vorgängervarianten.

Auch bei dieser Version trugen einige Schiffe eine der beiden älteren Bewaffnungsvarianten.

Projekt 1400ME
Hier wurde sowohl auf der Back als auch am Heck je ein UTES-M-Geschützturm aufgestellt.

Weitere Modifikationen
Die georgische Marine rüstete zumindest zwei ihrer Projekt-1400-Boote mit zwei Heeresflugabwehrkanonen des Typs ZSU-23-2 aus.

Boote des Projekts 1400
Etwa 300 Boote des Projekts 1400 wurden gebaut, darunter etwa 100 für den Export. Der überwiegende Teil wurde auf der Schwarzmeerwerft "More" in Feodossija gebaut, der Rest in Leningrad.
Exportiert wurden die Boote unter anderem an folgende Staaten:
 Algerien, ein Boot
 Angola, ein Boot
 Äquatorialguinea, drei Boote
 Äthiopien, vier Boote
 Benin, ein Boot
 Bulgarien, vierzehn Boote
 Guinea, sieben Boote
 Irak, fünf Boote
 Kambodscha, zwei Boote
 Kamerun, drei Boote
 Kap Verde, drei Boote
 Kongo, drei Boote
 Kuba, 40 Boote
 Mauritius, zwei Boote
 Mosambik, drei Boote
 Nicaragua, acht Boote aus Kuba
 Seychellen, zwei Boote
 Somalia, ein Boot
 Syrien, acht Boote
 Volksdemokratische Republik Jemen, vier Boote
 Vietnam, vierzehn Boote

Nach der Auflösung der Sowjetunion fielen zahlreiche Boote des Projekts 1400 und seiner Varianten an die neu entstandenen Staaten und Teilrepubliken. Allein 32 Boote gingen so in den Besitz der Ukraine über. Ein sowjetisches Boot war auch die Grif, die Estland als Museumsschiff konserviert hat.

Einsätze
Projekt 1400 und seine Versionen waren, belegt durch die Kombination aus Kurzstreckenwaffen und fehlendem Panzerschutz, nie für Auseinandersetzungen mit gegnerischen Schiffen oder Luftfahrzeugen konstruiert, die ihrerseits stark bewaffnet waren. So beschränken sich die dokumentierten erfolgreichen Kampfeinsätze auf Überraschungsangriffe auf Land- und Schiffsziele, die sich nicht verteidigen konnten.

Andere Einsätze endeten zumeist verheerend:

Golfkriege
Zu Beginn des Zweiten Golfkrieges, der von 1990 bis 1991 dauerte, verfügte der Irak über fünf Boote der Zhuk-Klasse, die ihm zwischen 1974 und 1975 von der Sowjetunion geliefert worden waren.

A-6 Intruder-Bomber versenkten am 23. und 24. Januar 1991 je ein Boot. Eines am 23., in der Nähe eines Tankers, der als Versorger für die irakischen Schiffe diente. Das zweite am 24.

Als Ende Januar, Anfang Februar 1991 Reste der irakischen Marine ausliefen, um in iranische Häfen zu flüchten, wurden sie von britischen Lynx-Hubschraubern gestellt, wobei ein drittes Zhuk-Boot durch Sea-Skua-Raketen versenkt und ein weiteres beschädigt wurde.

In den ersten Tagen der Operation Iraqi Freedom im Jahr 2003 wurden die verbliebenen Reste der irakischen Marine, einschließlich der beiden noch vorhandenen Einheiten der Zhuk-Klasse, aus der Luft zerstört.

Abchasisch-Georgischer Krieg
Am 7. Juli 1993 griffen vor Poti zwei aus Sochumi kommende Zhuk-Patrouillenboote unter dem Kommando abchasischer Separatisten, begleitet von einigen Motorbooten, die georgische Gantiadi an. Der ehemalige sowjetische Flottenkutter, von den Georgiern mit zwei ZSU-23-2-Zwillingsmaschinenkanonen und zwei Maschinengewehren improvisiert bewaffnet, konnte den Angriff abweisen und eines der Zhuks und zwei der Motorboote versenken.

Belege und Verweise

Bemerkungen

Einzelnachweise

Literatur
 Юрий В. Апальков: Корабли ВМФ СССР. Том II. Ударные корабли. Часть II. Малые ракетные корабли и катера. (etwa: Juri W. Apalkow: Schiffe der Sowjetischen Marine. – Teil II "U-Jagd-Schiffe" Abschnitt 2 "Kleine-Raketen-Schiffe und Boote".) Galea Print, 2004, ISBN 5-8172-0087-2 (russisch).
Technische Systeme:
 Norman Friedman: The Naval Institute guide to world naval weapon systems. US Naval Institute Press, 2006, ISBN 978-1557502629 (englisch).

Weblinks

  (russisch)
 Projekt 1400, Schiffliste bei russian-ships.info (russisch)
 Projekt 1400, Risszeichnungen und Fotos auf hot.ee (russisch)

Militärschiffsklasse (Sowjetunion)
Motorschiff

Projekt 1400


Čapljan (čapljika, lat. Erodium), rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice Geraniaceae. Postoji preko 100 vrsta.

Rasprostranjenost
Raste po svim kontinentima. U Hrvatskoj je prisutno nekoliko vrsta. Najčešći je Erodium cicutarium, a Erodium ciconium, Erodium malacoides i Erodium acaule rastu samo u primorju.

Vrste

Izvori

Vanjske poveznice

Iglicovke

Čapljan


Güvenlik duvarı veya ateş duvarı, (İngilizce: Firewall), güvenlik duvarı yazılımı, bir kural kümesi temelinde ağa gelen giden paket trafiğini kontrol eden donanım tabanlı ağ güvenliği sistemidir. Birçok farklı filtreleme özelliği ile bilgisayar ve ağın gelen ve giden paketler olmak üzere İnternet trafiğini kontrol altında tutar. İP filtreleme, port filtreleme, Web filtreleme, içerik filtreleme bunlardan birkaçıdır.

Birçok kişisel bilgisayar işletim sistemleri, internetten gelen tehditlerine karşı korumak için yazılım tabanlı güvenlik duvarları içerir. Ağlar arasında veri aktaran birçok yönlendirici firewall bileşenleri içerir ve, birçok firewall temel yönlendirme işlevlerini gerçekleştirebilir.

İnternet küresel kullanım ve bağlantı açısından oldukça yeni bir teknoloji iken, bugün Firewall teknolojisinin ilk örneği olarak kabul edilen güvenlik duvarı 1988'de Digital Equipment Corporation tarafından piyasaya sunulmuştur. Paket filtrelemeli güvenlik duvarı olan bu ilk firewall teknolojisi, bugün birinci nesil adıyla da anılır. Günümüzde daha yaygın olarak yeni nesil olarak adlandırılan güvenlik duvarları ise üçüncü nesile dahildir.

Güvenlik duvarının türleri
 Paket filtrelemeli güvenlik duvarları ()
 Durumlu denetim güvenlik duvarları ()
 Uygulama katmanı güvenlik duvarları ()
 Devre düzeyli geçit yolu ()

Paket filtrelemeli güvenlik duvarı

Paket filtreleri, internet üzerindeki bilgisayarlar arasında transfer edilen paket başlıklarını inceleyerek hareket eder. Bir paket güvenlik duvarından geçtiği sırada eğer başlık bilgisi, güvenlik duvarı üzerinde daha önceden tanımlanmış olan, "güvenlik duvarı paket filtresi" ile eşleşirse, ya paket atılır ya da reddedilerek kaynağa hata mesajları gönderilir.

Bu tür paket filtreleme, paketin mevcut ağ akışının bir parçası olup olmadığına bakmaz.

Paket filtrelemeli güvenlik duvarı OSI Modeli'nin ilk 3 katmanında çalışır. Paket başlığındaki bilgilerin hepsini baz alarak filtreleme işlemi gerçekleştirilebilir.

Durumlu denetim güvenlik duvarı

Veriyi kaynağından hedefine kadar takip eder. Uygulama tabakası güvenlik duvarı ise yalnızca gelen ve giden verinin başlık kısımlarını kontrol eder ve uygulama katmanındaki protokolleri kısıtlayarak güvenliği sağlar. Örneğin HTTP protokolü üzerinden bir Web sitesinin erişiminin engellenmesi buna örnek olarak verilebilir. Daha gelişmiş olanı durumlu denetim özellikte olanlar olup daha çok büyük ağların internet ve iç ağdaki trafiklerini kontrol eder.

Uygulama katmanı güvenlik duvarı
OSI Modelinde uygulama katmanı düzeyinde çalışır. En sık kullanılan güvenlik duvarı tekniğidir. Uygulama katmanındaki güvenlik duvarı, gelen paketin veri kısmına kadar olan tüm paket başlıklarını açıp kontrol edebilir ve filtreleyebilir.

Uygulama katmanında filtreleme yapmanın en önemli avantajı bazı uygulamalar ve protokollerin anlaşılır olmasıdır (FTP, DNS, HTTP gibi).

Günümüzdeki güvenlik duvarları da sadece port kapamak amaçlı kullanılmıyor. Yeni nesil güvenlik duvarları da U.T.M. (Unified Threat Management) (güvenlik duvarı, antivirüs, antispam, IDS/IPS, VPN, yönlendirici () gibi özellikleri olan) tümleşik cihazlardır. Her ne kadar bir dönem bilinen ateş duvarı markaları U.T.M. cihazlarının hantal ve başarız olduğunu iddia etse de günümüzde tüm ateş duvarı üreticileri U.T.M. cihazlarını üretmektedir.

Bilinen U.T.M. cihaz markaları Cisco ASA, Fortinet, Labris, Juniper, NetSafe-Unity, Netscreen ve Symantec serisidir. Bu cihazlar üzerinde port protokol bazısında kısıtlama yapabilir. Web filtrelemesi (terör, şiddet, silah gibi kategorilerine göre yasaklama) yapabilir. Dosya indirme gibi işlemleri durdurabilir. İyi kurulmuş bir güvenlik duvarı, bilgisayarı bir daktiloya çevirebilir.

Kaynakça

Bilgisayar güvenliği
Ağ güvenliği
Güvenlik duvarı yazılımları
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Hacker terimleri

Güvenlik duvarı


Vuze, Inc. (antes Azureus, Inc.) es una empresa formada por algunos de los desarrolladores del núcleo del cliente BitTorrent de código abierto Azureus. Con sede en San Mateo, California, se anuncia a sí misma como "la compañía detrás de Azureus".

En enero de 2007, la empresa lanzó una plataforma de entretenimiento abierto impulsado por Azureus llamada Vuze (antes Zudeo), la cual tiene como objetivo permitir a los proveedores de contenido que distribuyan fácilmente su contenido por la Internet.

La empresa afirmó que tenía "tratos de distribución con 12 empresas de televisión, películas y multimedia" y ahora parece tener tratos con más de 100 proveedores de contenido alrededor del mundo. Vuze atrae y ofrece contenido de alta calidad de una lista en crecimiento de redes de televisión globales (BBC, Showtime, Public Broadcasting Service, A&E Network, National Geographic Society, y más), estudios de producción premier y miles de creadores de contenido inconformista. Vuze también provee a los espectadores contenido en alta resolución que puede ser visto en calidad de DVD y HD, justo en el monitor de un computador o conectado a la TV.

En noviembre de 2007, Vuze presentó una petición a la Comisión Federal de Comunicaciones para restringir el tráfico de Internet regulando los ISP.  Vuze presentó su "Petición para la Elaboración de Normas" para instar a la FFC para adoptar los límites de regulación del tráfico de Internet, una práctica en la cual los ISP bloquean o disminuyen la velocidad a la que, incluyendo archivos de video, pueden ser subidos o descargados. En diciembre de 2007, Vuze aseguró $20 millones en su ronda C de financiación. La ronda fue dirigida por New Enterprise Associates (NEA), con los inversionistas Redpoint Ventures, Greycoft Partners, BV Capital, and Jarl Mohn. Como resultado de la inversión, el Cofundador y ex CEO de TiVo, Mike Ramsay se unió a la Junta Directiva de Vuze.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Oficial

Empresas fundadas en 2006
Empresas de entretenimiento de Estados Unidos
Empresas de software de Estados Unidos

Vuze, Inc.


Simon Bloch Jørgensen (født 1. september 1992) er en dansk fodboldspiller som spiller for den engelske National League South-klub Whitehawk.

Eksterne henvisninger
 Simon Bloch Jørgensen på Transfermarkt

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra B.93
Fodboldspillere fra B 1908
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem

Simon Bloch Jørgensen


The Velvet este cel de-al doilea mini album al grupului de fete sud-coreean Red Velvet. A fost lansat pe 17 martie 2016, de către S.M. Entertainment.

Albumul este succesorul spiritual al primului album de studio The Red, care a fost lansat în septembrie, 2015. Bazându-se pe conceptul grupului, în timp ce The Red este focusat pe imaginea lor vie și veselă "red", The Velvet se concentrează pe partea lor liniștită și blândă "velvet". Discul EP conține 5 melodii plus 3 remix-uri a piesei principale, "One of These Nights".

Listare de melodii

Vezi și
 SM Entertainment
 Kpop

Referinte

Formații K-pop
Trupe feminine
Albume din 2016

The Velvet (EP)


Beeckerheide ist ein Ortsteil der Mittelstadt Wegberg im Kreis Heinsberg im Bundesland Nordrhein-Westfalen.

Geografie

Lage

Beeckerheide liegt östlich von Wegberg innerhalb des Grenzlandrings.

Nachbarorte

Geschichte

Das in früherer Zeit zum Kirchspiel Beeck gehörende Beeckerheide war noch bis lange nach dem Zweiten Weltkrieg nur wenig besiedelt. Das Wohngebiet Beeckerwald entstand Anfang der 1970er Jahre und entwickelte sich zum bevölkerungsreichsten Wohngebiet der Stadt Wegberg. Die Bewohner gründeten einen Verein, die "Wohngemeinschaft Beeckerwald e.V.", der seine Aufgabe darin sieht, Tradition und Nachbarschaften zu pflegen. Zu den Aktivitäten zählen die Erbauung eines Vereinshauses Anfang der 1990er Jahre und 2004 die Einweihung des "Christlichen Zeichens" an der Ecke Kiefernweg/Tannenweg, wo jährlich im Oktober ein Erntedankgottesdienst stattfindet. Im Juni 2011 lebten in Beeckerheide 3.382 Personen.

Infrastruktur
In Beeckerheide existieren Gastwirtschaften, kleinere Geschäfte sowie einige Kleingewerbebetriebe. Ein Kindergarten steht für die Kinder zur Verfügung.

Die AVV-Buslinie 412 der WestVerkehr sowie die Linie 017 der NEW verbinden Beeckerheide mit Wegberg, Erkelenz und Mönchengladbach. Abends und am Wochenende kann außerdem der MultiBus angefordert werden.

Sehenswürdigkeiten

 Christliches Zeichen

Vereine
 Wohngemeinschaft Beeckerwald e.V.
 Motorsport AC Grenzland e.V.
 Freiwillige Feuerwehr Wegberg, zuständig auch für die Ortschaft Beeckerheide

Literatur
 Kulturführer Wegberg. Stadtmarketing-Team der Stadt Wegberg, Wegberg 2007, S. 55.

Weblinks

 Webseite der Stadt Wegberg
 Denkmale in der Stadt Wegberg
 Kirchen und Kapellen in der Stadt Wegberg

Einzelnachweise

Ort im Kreis Heinsberg
Ortsteil von Wegberg

Beeckerheide


is a village located in Myōdō District, Tokushima Prefecture, Japan. , the village had an estimated population of 1983 and a population density of 47 persons per km².The total area of the village is . Sanagōchi is the only village remaining in Tokushima Prefecture.

Geography
Sanagōchi is located in northern part of Tokushima Prefecture on the island of Shikoku. It is 9.5 kilometers from east-to-west and 4.5 kilometers from north-to-south. The area is known for its spelunking caves.

Neighbouring municipalities
Tokushima Prefecture
 Tokushima
 Naruto
 Itano
 Kitajima
 Kamiita
 Ishii

Climate
Sanagōchi has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.  The average annual temperature in Sanagōchi is 14.5 °C. The average annual rainfall is 2128 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.4 °C, and lowest in January, at around 3.9 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Sanagōchi has been declining for the past 70 years,

History
As with all of Tokushima Prefecture, the area of Sanagōchi was part of ancient Awa Province. During the Edo period, the area was part of the holdings of Tokushima Domain ruled by the Hachisuka clan from their seat at Tokushima Castle. The village of Sanagōchi was established within Myōdō District, Tokushima with the creation of the modern municipalities system on October 1, 1889.

Government
Sanagōchi has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral village council of eight members. Sanagōchi, together with the city of Tokushima, contributes ten members to the Tokushima Prefectural Assembly. In terms of national politics, the village is part of Tokushima 1st district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Sanagōchi is agricultural. The village is famous for producing  (literally "peach strawberry"), a type of strawberry which is renowned for its juiciness and hence retails for very high prices – a large strawberry can sell for upwards of 500 yen (over $6 at 2011 exchange rates). Various sweets are made using it, such as chocolate and mochi-covered strawberries, and Häagen-Dazs Japan sells Momo Ichigo ice cream.

Education
Sanagōchi has one public elementary school and one public middle school operated by the village government. The village does not have a high school.

Transportation

Railway
Sanagōchi is not served by any passenger railway station. The nearest station is Tokushima Station on the JR Shikoku Kōtoku Line and Mugi Line.

Highways

References

External links

Sanagōchi official website

Villages in Tokushima Prefecture

Sanagōchi, Tokushima


I Stævnemødets Time er en dansk stumfilm fra 1913, der er instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Alfred Kjerulf.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1913
Stumfilm fra Danmark

I Stævnemødets Time


Fox Kids, 1990-2005 yılları arasında birçok ülkede yayın yapmış çocuk kanalıdır. Kanal Fox Broadcasting Company'ye bağlı olarak kurulmuştur.

Tarihçe
Fox Kids, ilk olarak 1990 yılında ABD'de çocuklara özgü bir yayın kuşağı olarak yayına başladı. Daha sonra 1997 yılında Fox Broadcasting Company, Saban Entertainment ile bir araya gelerek Fox Kids markasını uluslararası bir çocuk kanalı haline getirme kararı aldı. Bunun ardından Fox Kids, Güney Amerika ve çeşitli Avrupa ülkelerinde yayına başladı.

Türkiye'de ise 90'lı yıllarda Show TV'de kuşak yayını yapan Fox Kids, 2000 yılından itibaren Türkiye, Romanya ve Rusya ortak yayınıyla faaliyete geçti. KabloTV ve Digitürk'te 07.00-20.00 arasında yayın yapan kanal, 2001 yılında The Walt Disney Company'e satıldı. Satış kapsamına girmeyen ABD sürümü 4Kids olarak değiştirilirken, Disney'in bünyesine geçen kanallar 2004 yılından itibaren Jetix olarak değiştirilmeye başlandı, Fox Kids'in eski programlarını yayınlayan Fox Kids Play kanalı da yerini Jetix Play'e bıraktı. Böylece Fox Kids markasının kullanımı sona erdi.

Fox'un 2012 yılında Finlandiya'daki kanalında Fox Kids'in özgün logosu ve yeni içeriklerle kuşak yayınına başlamasıyla Fox Kids markası yeniden canlandı. Daha sonra Finlandiya'ya özel bir başka bir logo kullanılmaya başlandı.

Fox Kids ve ardılı Jetix'te yayınlanan birçok serinin sahibi olan Disney, 2019'da kullanıma sunduğu video akış hizmeti Disney+ aracılığıyla bazı serileri erişilebilir hale getirdi.

Yayınlamış olduğu diziler
 80 Düş 80 Macera (Around the World in Eighty Dreams)
 402 Numaralı Sınıf
 Addams Ailesi (The New Addams Family)
 Afacan Dennis
 Afacan Louie
 Andy'nin nesi var?
 Beetleborgs
 Big Bad Beetleborgs
 Bobby'nin Dünyası
 Budgie the Little Helicopter
 Canavarlar Çiftçiliği (Monster Farm)
 Casus Köpeklerin Gizli Dosyaları (The Secret Files of the Spy Dogs)
 Çılgın Korsan Jack
 Demir Adam
 Diabolik
 Dilek İksiri (Wunschpunsch)
 Diplodolar
 Domuz Şehri
 Düğme Burun (Button Nose)
 Eek! Ciyak Kedi
 Fantastik Dörtlü
 Gökkuşağı Pırıltısı (Rainbow Brite)
 Gulliver'in Maceraları
 Happy Ness: The Secret of the Loch
 Heathcliff
 Huckleberry Finn'in Maceraları
 Jim Button
 Jin Jin and Panda Patrol
 Journey to the Hearth of the World
 Klutter (Eek! Ciyak Kedi'nin bir parçası)
 Kötü Köpek
 Küçük Deniz Kızı'nın Maceraları (Adventures of the Little Mermaid)
 Lady Lovely'ın Sihiri (Lady LovelyLocks Locks)
 Little Mouse on the Prairie
 Little Wizards
 Mighty Morphin Power Rangers
 Minikler (The Littles)
 Müfettiş Gadget ve Küçük Gadgetler (Gadget & the Gadgetinis)
 Müfettiş Gadget
 Nascar Yarışçıları (NASCAR Racers)
 Neden Neden Ailesi (The Why Why Family)
 Oliver Twist'in Maceraları (Saban's Adventures of Oliver Twist)
 Peter Pan (Peter Pan: The Animated Series)
 Peter Pan ve Korsanlar
 Pinokyo (Saban's The Adventures of Pinocchio)
 Power Rangers in Space
 Power Rangers Lost Galaxy
 Power Rangers Lightspeed Rescue
 Power Rangers Time Force
 Power Rangers Turbo
 Power Rangers Wild Force
 Power Rangers Zeo
 Prenses Sissi
 Prenses Tenko (Tenko and the Guardians of the Magic)
 Roboroach
 Sevimli Ayıcıklar (The Care Bears)
 Sonic X
 Spider-Man Animated (Örümcek Adam)
 Spider-Man Unlimited (Sınırsız Spider-Man)
 Sylvanian Ailesi
 Şeker Kampı
 The Get Along Gang
 The Adventures of Hutch the Honeybee
 Hulk
 Three Little Ghosts
 The Little Bits
 The New Addams Family
 The Terrible Thunder Lizards (Eek! Ciyak Kedi'nin bir parçası)
 The Tick (Kene)
 Tilki Vezir
 Tutenstein
 Uzay Dedektifleri Bürosu (Bureau of Alien Detectors)
 Ürkünç Indiana (Eerie, Indiana)
 Ürkünç Sürüngenler (Creepy Crawlers)
 Walter Melon
 X-Men: The Animated Series

1990'da başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2002'de sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri çocuk televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri çocuk kanalları
Kids
Fox Entertainment Group

Fox Kids


Prof. Dr. Armand Randrianasolo (n. 1958) es un botánico malgache, que desarrolla actividades académicas como curador asociado en el Centro W.L. Brown, del Missouri Botanical Garden.

En 1988, obtuvo su licenciatura en la Universidad de Antananarivo, Madagascar; su M.Sc. en 1993, en la Universidad de Misuri–San Luis, y en 1998, su Ph.D en la misma casa de altos estudios.

Algunas publicaciones
 . 2009. Four new species and one new combination in the Malagasy endemic genus Micronychia Oliv. (Anacardiaceae). Adansonia 3, 31(1): 157–168

 . 2008. Phylogenetic slipts of Malagasy and African Taxa of Protorhus and Rhus (Anacardiaceae) based on cpDNA trnL-trnF and nrDNA ETS and ITS Sequence data. Systematic Botany 33 (2): 375–383

 . 2006. New Species of Ludia (Salicaceae) from Madagascar's Eastern Littoral Forest. Novon 16: 409–416

 . 2006b. Poupartiopsis gen. nov. and its context in Anacardiaceae classification. Systematic Botany 31 (2): 337–348

 . 2006c. Operculicarya (Anacardiaceae) revisited: an updated taxonomic treatment for Madagascar and the Comoro Islands, with descriptions of three new species. Adansonia 3, 28 (2): 359–371

 . 2005. Sampling a diverse flora for novel biochemicals: an analysis of NCI collections from Madagascar. Economic Botany 59 (3): 221–230

 . 2004a. New Cytotoxic Alkyl Phloroglucinols from Protorhus thouvenotii. Planta Med. 70: 683–684

 . 2004b. A new species of Campnosperma Thwaites (Anacardiaceae) from northeastern Madagascar. Adansonia 3, 26 (2): 213–216

 ----------------------. 2003. Anacardiacaea. En: The Natural History of Madagascar. S. M. Goodman & J. P. Benstead (eds.), Chicago Press, Chicago, pp. 398–402

 ----------------------, . 2002. Application of IUCN Criteria and Red List Categories on species of five Anacardiaceae genera in Madagascar. Biodiversity and Conservation Journal 11: 1289–1300

 ----------------------. 2000. A taxonomic revision of the Malagasy endemic genus Micronychia (Anacardiaceae). Adansonia 3, 22 (1): 145–155

 ----------------------, . 1999a. A New Species of Poupartia (Anacardiaceae) from Madagascar. Novon 9: 546–548

 ----------------------, ----------------. 1999b. Revision Taxonomic of the genus Sarcolaena (Sarcolaenaceae). Ann. Missouri Bot. Gard. 86 (3):702–722

 . 1999c. Morphology and Functional Aspects of Pollen in the Sarcolaenaceae. Palaeoeco. Africa 26: 191–200

 ----------------------, . 1998a. A revision of Campnosperma (Anacardiaceae) in Madagascar. Adansonia 3, 20 (2): 285–293

 . 1998b. New Taxa and Nomenclatural Notes on the Flora of the Marojejy Massif, Madagascar. Anacardiaceae: A new species of Campnosperma. Novon 8: 170–177

 . 1998c. Systematics and evolution of three Malagasy genera of Anacardiaceae: Micronychia Oliv., Protorhus Engl. and Rhus section Baronia (Baker) H.Perrier.
Editor Univ. of Missouri--St. Louis, 410 pp.

 ----------------------, . 1994. Sarcolaena isaloensis, a New Species of Sarcolaenaceae from Isalo, South Central Madagascar. Novon 4: 290–294

 ----------------------. 1993. Systematic revision of the genus Sarcolaena (Sarcolaenaceae)''. Editor Univ. of Missouri-St. Louis, 152 pp.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Madagascar
Curadores de Estados Unidos

Armand Randrianasolo


Hakastein var en middelalderkirke under Gimsø kloster ved Skien i Telemark i Norge. Kirken blev første gang omtalt i et manuskript fra 1354.

Referencer

Kirker i Norge
Telemark

Hakastein Kirke


La cascada Powerscourt (en irlandés: Eas Chúirt an Phaoraigh y en inglés: Powerscourt Waterfall) se halla cerca de Enniskerry, condado de Wicklow, en Irlanda, en un valle bañado por el río Dargle y rodeado por las Montañas Djouce y el Pan de Azúcar Grande (Ó Cualann also Beannach Mhór; Great Sugar Loaf). Con una altura de 121 metros (397 pies), es la cascada más alta de la isla.

La cascada y el valle circundante son propiedad de Powerscourt Estate.

En agosto de 1821, durante la visita del rey Jorge IV a Irlanda, Richard Wingfield, quinto vizconde de Powerscourt, decidió  construir una presa cerca de la cascada.

Véase también
Geografía de Irlanda
Geografía de Europa

Referencias

Cascadas de Irlanda

Cascada Powerscourt


හින්දු කෝවිල් බැලිමට යාමේදි පවත්නා චාරිත්‍ර සහ ආචාර සමජචාර  පිලිබද දිගු ඉතිහාසය ඇති අතර ඒවා සංකේතය, ඉතා වැදගත් ගරු කිරිම් සහ දේවියන්ගේ ඇතිවිම පිලිබද ගෞරවය දැක්විම් යනාදියෙන් සමන්විත වේ.

හින්දු කොවිල් බැලිමෙට සහ වන්දන කිරිමට යන අය කෝවිලට යැමට පලුමව තමාගේ සපත්තු සහ අනිකුත් පාවාහන් ඉවත් කල යුතු වේ. බොහෝ කෝවිල වල පවාහන් තැබිම සදහා ප්‍රදේශයක් වෙන්කල ඇති  අතර සමහර විට ඒ සදහා කඩා මුදලක් අයකරනු ලැබේ.

හින්දු ආගම මගින් සියලුම ජිවි අතර දෙවියන් විසින් මවන ලද බව උගන්වනු ලැබේ. මෙම මානවවර්ගය සත්වරාජධානිය ඉබාගාතේ යන බල්ලන් ශුද්ධ වු ගවයින් සහ විවිධ වර්ග වල කුරුල්ලන් කෝවිල් වල එක්රැස් වි සිටිනි ආකරයඩ පොදු දර්ශනයක් වේ. බොහෝ කලක සිට මිනිසුන්ගේ හිංසන වලින් මිදිමට වු අභයභුමියක් ලෙස කෝවිල සැලකිය හැක. කෙසේ නමුත් ඉන්දියාවේ බොහෝ කොටස්වල (විශේෂයෙන් ග්‍රාමීය) එක්තරා උද්වවලදි දැඩි ආගමික බැතිමතුන් විසින් ප්‍රජකරුවන්ගේ එක්සත්වය හෝ සහභාගිත්වය නොමැතිව සතුන් බිලිපුජා කරනු ලැබේ. මෙය බොහෝ විට කෝවිලෙන් පිටත කෝවිල මිදුලෙහි සිදු කරනු ලබයි.

ප්‍රධාන කෝවිල වලට යන වන්දනාකරුවන් පුජාව සදාහ ආවේණිකව සංකේතාත්මක ද්‍රව්‍ය රැගෙන යනු ලැබේ. මේවාට පළතුරු මල්, කැවිලි හා දේවියන්ගේ ස්වභාවික ලෝකයේම කාරුන්තවයට අදාල සංකේත අයත් වේ. ඉන්දියේ කෝවිල් සමාප්‍රදායක කැඩ ගංගා ගබඩා වලින් වටවි ඇත. මේවා හින්දි බසින් ඩුකන් ලෙස කියනු ලැබේ. මේවා ආවේණික කෙසෙල් කොල වැනි කාබනික අසුරන මගින් අහුරා ති‍බේ.

කෝවිලේ ඇතුලත් වු විට අත් දෙකට එකට එකතු කර තබමින් ගෞර කිරිම කරනු ලබයි වන්දනාකරුවන් අභ්‍යන්තර ශුද්ධ ස්ථවයට ලගා වු විට ශුද්ධ වු සංස්කෘත ගාථා වන මහත්‍රාන්ත කෝවිලේ පුජකයනු පුසාරි මග පෙන්විම හා උපදෙස් යටතේ සංජ්ජායනා කරනු ලැබේ. කව්ද භාවනාය යන පුජා යනුවෙන් හැදිවෙන යාඥා කරනු ලැබේ. පුජාවන්ට දෙවියන්ග් පාවුල තබා සියලු සත්තයන්ගේ අවනත භාවය ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. මෙය මුර්ත ලෙස හැදින්වේ. මෙම මුර්තිය පිලිමයක අඩිය වන අතර එය වර්ණයත් රෙදි, මල් සහ හදුන්කුරු ආදියෙන් වටවි ඇති අතර විශාල සිනු වලින් හෝ හක් ගෙඩියෙන් පිටවන ශබ්ද වලින් සමන්විත වේ.

ශබ්ද නගා ඔබ කියවන මන්ද්‍රය ඕම්නයා විෂ්ණු නමස්කාර හෝ ශිවාට නමස්කාර වේවා යන්නයි. මෙයට පසුව ශ්ලෝක මාලාවක් හෝ ශුද්ධ ග්‍රන්ථ වන භගවන්ත ගිතා උපනිෂ්ද් හෝ වේද වල සදහන් ගාරා කියනු ලැබේ. අවසානයේ දී බැතිමතා වියස් දෙවියන් ඉදිියේ දන ගසා හෝ බිම වැතිර ගෞරව කරනු ලැබේ. කොවිලේ පුජකවරු සිටි නම් ශුද්ධ වු ආශිර්වාදතාම් ආහාර වන ප්‍රසාද් බැතිතුමාට පිලිගනු ලබයිත තවද බැතිතුමාගේ නලල මත ශුද්ධ වු රතු පැහැ සංකේතයක් ආශිර්වාදයක් ලෙස බාහෝ විට අලේපනය කර සතුටත්, සෞභාග්‍යයත් සහ සාමය පතනු ලැබේ.

අවසානයේදි බැතිමත හෝ සංචාරකයා සංකෝවත් මුර්ති ය ඔරලෝසු කටු කැරහෙක පැත්තට ගමන් කර නැවති ඇස් වසා සියලු සත්වයන් යඥා කරනු ලැබේ. බැතිමතාට ශුද්ධ වු ගංගා නදියේ. ජලය ඩදිරිමින් පුජකවරයා විසින් ඔම් ශාන්ති ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. එහි තේරුම සැමට සාමය උදාවේවා යන්නයි.

සටහන්

| Mandir - Customs and etiquette
|}
{|

හින්දු කෝවිල චාරිත්‍ර සහ ආචාර සදාචාර විධි


المقسم اٍحدى المجمعات السكنية ببلدية كرزاز التابعة لولاية بشار الجزائرية. به جميع المصالح الاٍدارية للبلدية والدائرة ويرجع سبب تسميته اٍلى وجوده بين جبلين أحدهما اٍلى الشرق والأخر اٍلى الغرب.

المصادر
 كرزاز الضاربة في أعماق التاريخ
 موقع فيتامين دز بالفرنسية

قرى ولاية بشار
كرزاز

المقسم (كرزاز)


Mirsaid Sultangaliyev (13 Temmuz 1892; Elimbetova, Başkurdistan - 28 Ocak 1940; Kazan, Tataristan ÖSSC), Orta Asya'daki Türk halklarını birleştirerek sosyalist bir Türkistan devleti kurmak istemiş Tatar lider ve düşünce adamı. Müslüman "ulusal komünizm"in kurucusudur.

Hayatı
Sultangaliyev, öğretmen olan Mir Said Haydar Galiyev'in 12 çocuğundan biri olarak 13 Temmuz 1892 tarihinde, Başkurdistan'ın Sterlitamak şehrinin Kırımsakalı kasabasına bağlı Elimbetova köyünde dünyaya geldi. İlk eğitimini doğduğu köyde alan Sultangaliyev 1907'den itibaren Kazan'da Tatar Pedagoji Enstitüsü'nde eğitimine devam etti. 1912 yazında Moskova'da Yaz Pedagoji kurslarına gitti. Tatar köylerinde öğretmenlik yaptı. Bir süre Ufa'da belediye kütüphanesinde çalışan Sultangaliyev, sonraları Ufa, Kazan, Bakü gibi çeşitli şehirlerde gazetecilik yaptı. Bakü'de Mehmed Emin Resulzade'nin çıkardığı Açık Söz'de çalıştıktan sonra Menşeviklerin yayınladığı Bakü gazetesinde "Müslüman dünyasından haberler" köşesini hazırladı. 1917 Şubat Devrimi sırasında Bakü'deydi. Yine bu dönemde pek çok yabancı eseri Tatar Türkçesine çevirdi. Çeşitli edebi çalışmalara bulundu. Bu edebi çalışmaların pek çoğu zamanın gazetelerinde yayımlandı.

Şubat Devrimi'nden sonrası

Şubat Devrimi sonrası 1 Mayıs 1917'de düzenlenen Bütün Rusya Müslümanları Kongresi (Всероссийский съезд мусульман)'ne çağrılan Sultangaliyev kongreden aldığı Müslüman Kongresi Yürütme Komitesi Sekreterliği görevi sonrası Moskova'ya sonra da Kazan'a geçti. Kazan'da ünlü Tatar Bolşevik Molla Nur Vahidov'un başkanlığındaki Müslüman Sosyalistler Komitesi'ne (MÜSKOM) katıldı. Böylece o döneme kadar Menşeviklerle birlikte yer almış olan Sultangaliyev Bolşevik saflara geçmiş bulunuyordu. Vahidov'un yardımcılığı dahil çeşitli görevler üstlendiği MUSKOM'un programı kısaca şöyleydi:
 Tatar feodalizmi ve Müslüman gericiliğine karşı mücadele
 Müslüman Türk halklarının Rus egemenliğinden kurtarılması
 Ulusal kurtuluş ve sosyalizmin bütün Doğu halklarında zaferinin sağlanması
Şubat Devrimi'nden sonra Rusya'da kurulan SR Kerenski önderliğindeki Geçici Hükûmet ile Tatar-Türk Menşevikler arasında sorunlar çıktı ve Haziran-Temmuz aylarında Tatar-Türk Menşeviklerin Kazan'da düzenlemek istedikleri çeşitli toplantılar yasaklandı. Geçici Hükûmet tarafından katılanların cezalandırılacağı açıklanan toplantı ve kongreler şunlardı:

21 Haziran 1917: Rusya Müslümanları 2. Kongresi

17 Temmuz 1917: Rusya Müslümanları Askerleri Kurultayı

18 Temmuz 1917: Rusya Müslüman Din Adamları Kurultayı

Tatar-Türk Menşevikler arasında büyük hayal kırıklığı yaratan bu yasaklamalara rağmen Rusya Müslümanları 2. Kongresi gecikmeli de olsa Temmuz ayında gerçekleştirildi. 2. Kongre'yi örgütleyenlerden birisi Sultangaliyev'di ve kurultayla ilgili haberleri Kazan Sesi gazetesi için hazırlamakla da görevliydi. Menşeviklerin yasakçı tavırları ve Vahidov'un çabalarıyla 2. Kongre ile birlikte Tatar sosyalistlerinin önderliğini Bolşevikler elde etti ve MUSKOM'un etkinliği ve gücü arttı.

Sultangaliyev Rus Bolşevikleriyle ilk tartışmasını 2. Kongre'nin akşamı Kazanlı Bolşeviklerin lideri Grassis ile yaşadı. Grassis kongrede Bolşeviklerin üstünlüğü ele geçirmesinden memnundu ancak Vahidov ve Sultangaliyev'i "milliyetçilik yapmak"la ve "enternasyonalizme inanmamak"la suçluyordu. Böylece Kazan'da Rus Bolşeviklerle Sultangaliyev ve Vahidov önderliğindeki Tatar Bolşevikler arasında mücadelenin fitili de ateşlenmiş oldu.

Ekim Devrimi ve İç Savaş Yılları

26 Ekim 1917'de Kazan'da yönetimi Bolşevikler ele geçirdi. Kazan'ı yönetecek 20 kişilik bir REVKOM (Devrim Komitesi) oluşturuldu ve tek Tatar üyesi Vahidov'du. 3 Kasım 1917'de yenilenen Kazan REVKOM'un 14 üyesi arasında Vahidov artık yer almamaktaydı. Birkaç gün sonra ise Kazan'daki Sovyet iktidarı netleşti ve SOVNARKOM (Halk Komiserleri Konseyi) kuruldu. 11 üyeli bu konseyde Vahidov yer almıyordu ancak Sultangaliyev Eğitim Halk Komiseri olarak görev almayı başarmıştı.

Sultangaliyev'in Bolşeviklerle açık bir toplantıda ilk tartışması ise 22 Şubat 1918'de Ural Sovyetleri 3. Kongresi'nde gerçekleşti. O dönem nüfusunun %65'i Tatar ve Başkurtlardan oluşmaktaydı, ancak yönetimde ağırlıklı olarak Ruslar yer almaktaydı. Sultangaliyev bu duruma 3. Kongre'de karşı çıktı ve Tatarların da Lenin'in evrensel ilke olarak belirlediği "Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı"na sahip olduğunu öne sürerek bir referandum istedi. Referandum kararı alındı ancak oy kullanma hakkı sadece proletarya temsilcilerine verildi. Sultangaliyev'e göre, Tatar ve Başkurtlar ağırlıklı olarak köylerde yaşadığı için böyle bir referandumu Rusların kazanacağı açıktı. Bunun üzerine Sultangaliyev yaptığı konuşmada "Müslüman Halklar proleter halklardır" diyerek referandumda bütün Tatar ve Başkurtların oy hakkına sahip olması gerektiğini savundu. Diğer delegeler ise "proleter halklar" kavramının Marksizme ve Bolşevik düşünceye uygun olmadığını öne sürerek Sultangaliyev'e karşı çıktı. Sultangaliyev'in ilerleyen süreçte olgunlaştırıp Marksizmi eleştiren bir içerik katacağı "proleter halklar" kavramı ilk kez bu şekilde ifade edilmiştir.

17 Ocak 1918'de Stalin'in başında bulunduğu NARKOMNATS'a (Milletler Halk Komiserliği) bağlı MÜSKOM (Müslüman Komiserliği) kuruldu ve başkanlığına Vahidov getirildi. Sultangaliyev de MÜSKOM'un Kazan temsilcisi oldu. MÜSKOM'un kuruluş amacı Tatarlar başta olmak üzere Rusya içindeki Türk halklarını Bolşevik Devrime kazanmaktı. Adeta özerk bir parti gibi eyalet ve il örgütleri kurmaya başlayan MÜSKOM kısa sürede yayıldı ve 8 Mart 1918'de Moskova'da Rusya Müslüman Emekçileri Konferansı'nı düzenledi. Konferansta Müslüman Sosyalist-Komünist Partisi isimli bir parti kurulmasına karar verildi. Bu partinin amacı Bolşevik Parti'ye henüz üye olarak kabul edilmemiş Türk Halklarından sosyalistleri örgütlemek ve Bolşevik yapmaktı. Konferansın bir diğer kararı da Müslüman askerlerden oluşan ve Kızıl Ordu'ya bağlı oluşturulacak bir Müslüman Kızıl Ordu kurulmasıydı. Lenin başta olmak üzere pek çok Bolşevik lider, MÜSKOM sayesinde Türk Halkları arasında Bolşevik örgütlenmenin hızla yayıldığını gördü ve MÜSKOM'un çeşitli talepleri kabul edildi:
 Kazan'daki Tatarların tarihsel önem atfettiği Süyüm Bike Minaresi'nin Tatarlara devri
 Petrograd Millî Kütüphanesi'nde bulunan, Osman bin Affan'a ait Kur'an'ın MÜSKOM'a hediye edilmesi
 Rusların Tataristan'ı işgalinin simgelerinden sayılan ve Rus askeri karargahına dönüştürülmüş tarihsel Ufa Kervansarayı'nın sivil idareye teslimi
Troçki komutanlığındaki Kızıl Ordu ile Çarlık yanlısı Beyaz Ordu arasındaki İç Savaş'ın kızıştığı bir dönemde MÜSKOM'un bu taleplerinin kabul edilmesi pek çok Menşevik Tatarın Bolşeviklerin yanına geçmesini sağladı. 23 Mart 1918'de NARKOMNATS, Çarlık döneminde ayrı eyaletlerde yaşamış Tatar ve Başkurtların Tatar-Başkurt Cumhuriyeti'nde birleştirilmesi kararını verdi. Sultangaliyev bu kararın Rusya'daki bütün Türk halklarının tek bir Turan Cumhuriyeti çatısı altında birleşmesinin ilk adımı olarak görmekteydi. İç Savaşın kızışması nedeniyle bu karar hiçbir zaman fiilayata geçmedi.

Mayıs 1918'e gelindiğinde Sultangaliyev komutasındaki Müslüman Kızıl Ordu 50 bin kişilik bir kuvvete ulaşmıştı ve Urallar civarında Beyaz Ordu generallerinden Kolçak'a karşı savaşan V. Kızıl Ordu'nun %75'ini oluşturmaktaydı. Aynı dönemde Vahidov MÜSKOM örgütlenmesini Rusya çapında yaygınlaştırmayı başarmış ve Türk Bolşeviklerden oluşan bir çekirdek kurmuştu: Sultangaliyev ve Galimcan İbrahimov (Tataristan), Veli İbrahimov (Kırım), Turar Rıskulov ve İsmail Sadvokasov (Kazakistan), Necmettin Samurski (Dağıstan), Neriman Nerimanov (Azerbaycan), Feyzullah Hocayev ve Ekmel İkramov (Türkistan). Anadolu'dan gelmiş olan Mustafa Suphi de aynı dönemde MÜSKOM yönetimine katıldı ve yayın organı Yeni Dünya gazetesini çıkarmaya başladı.

Sultangaliyev 23-31 Mayıs 1918 tarihleri arasında Rusya Müslüman Öğretmenler Kongresi'ni düzenledi ve kongrede Türk halkları arasında Bolşevik kadrolar yetiştirmek için Müslüman Bilim Kurulu isimli bir akademi kurulması kararı alındı. Kazan'da bir Müslüman Üniversitesi, Doğu Müzesi ve Merkez Müslüman Kütüphanesi kurmak için çalışmalar başlatıldı.

Sultangaliyev, Vahidov ile birlikte 8 Haziran 1918'de Müslüman Kızıl Ordu'ya subay yetiştirmek için Müslüman Subay Akademisi'ni kurdu. 17-23 Haziran 1918 tarihleri arasında Kazan'da Müslüman Komünistleri Birinci Konferansı'nı düzenlediler ve kongrede Müslüman Komünistleri Bolşevik Partisi'nin kuruluş kararı alındı. Rus Komünist (Bolşevik) Partisi'nden özerk olarak çalışacak bu yeni partinin Vahidov başkanlığındaki 11 kişilik Merkez Komitesi içinde Sultangaliyev de yer aldı.

6 Ağustos 1918'de İç Savaş'ın dönüm noktalarından biri yaşandı ve Sibirya'dan Moskova'ya doğru ilerlemekte olan Kolçak komutasındaki Beyaz Ordu Kazan'ı ele geçirdi. Kazan'da tutunamayan Kızıl Ordu'nun Moskova'ya kadar geri çekilmesi söz konusuydu. Vahidov Kazan'daki çatışmalar sırasında tutuklandı ve 19 Kasım 1918'da kurşuna dizildi. Müslüman Kızıl Ordu'nun komutasını devralan Sultangaliyev Kazan'a bir karşı saldırı gerçekleştirdi ve 10 Eylül'de şehri tekrar ele geçirdi. Böylece Sultangaliyev Beyaz Ordu'nun Moskova'ya yürüyüşünü durdurmuş oluyordu. Kolçak'a karşı savaşan V. ve II. Kızıl Ordu'nun komutanı Frunze, bu zafer üzerine şu açıklamayı yaptı: "Siz Türkler ihtilalin en güvenilir askerleri olduğunuzu kanlı mücadele sahalarında ispat ettiniz."Frunze, daha sonra Türkiye'ye Sovyet Büyükelçisi olarak gidecek ve o dönemde de Mustafa Kemal Paşa'ya şöyle diyecektir: "Beyaz Ordu'ya karşı Türklerle omuz omuza savaştık."

İç Savaş Sonrası

İç Savaş sonrası Rusya'daki Bolşevik iktidarın yavaş yavaş tesis edildiği dönemde Sultangaliyev, Vahidov'un bütün görevlerini üstlendi Müslüman Komiseri görevine getirildi. Böylece Sultangaliyev hem İç Savaş'ın tanınmış komutanları arasında yer almış hem de Rusya çapında yetki sahibi tanınmış bir Bolşevik yönetici haline gelmiş oluyordu. 1919'dan itibaren Sultangaliyev Rusya'daki Müslümanların fiili ve resmi önderi konumundaydı. MÜSKOM'un o dönem 26 şehirde şubesi bulunmaktaydı ve Türkçenin 4 ayrı lehçesinde basılan 10 farklı gazete çıkarmaktaydı. Müslüman Kızıl Ordu'nun mevcudu da 200 bini aşmıştı. O dönemde Kızıl Ordu'nun toplam asker sayısı ise 1 milyona ulaşmıştı.

Ancak Rusya'daki Müslüman Bolşeviklerin özerk örgütlenmesi Stalin'in müdahaleleriyle yavaş yavaş tırpanlanmaya başladı. Sultangaliyev ise özerkliği korumak için Politbüro'ya direnişe geçti ancak süreci engelleyemedi. 19 Ekim 1918'de MÜSKOM'un yerel örgütlerinin Moskova'daki Müslüman Komiserliğine, yani Sultangaliyev'e değil bulundukları bölgelerdeki Bolşevik Parti örgütlerine bağlanması kararı çıktı. Bu kararı değiştirmek isteyen Sultangaliyev 5 Kasım 1918'de 1. Müslüman Komünistleri Kongresi'ni topladı. Kongrede Stalin ile açık bir tartışmaya girişti ancak istediği kararların çıkmasını sağlayamadı. Stalin'in isteği üzerine Kongre, Müslüman Komünist Partisi'ni lağvetme ve en küçük atölye hücresine varana kadar Rusya Komünist (Bolşevik) Partisi'ne bağlama kararı aldı. MÜSKOM da lağvedildi ve Sultangaliyev'in rütbesi Tatar-Başkurt Komiserliği olarak ilan edildi. Böylece Sultangaliyev Rusya'daki bütün Müslümanların değil sadece Tatar ve Başkurtların lideri konumuna indirilmiş oluyordu.

18-23 Mart 1919 tarihleri arasında toplanan Bolşevik Parti 8. Kongresi'nde ise Sultangaliyev'in bütün karşı çıkışına rağmen ulusal komünistlerin tümünün kaldırılması kararı alındı. Stalin'in başkanı ve Sultangaliyev'in başkan yardımcısı olduğu Müslüman Örgütleri Merkez Bürosu'nun ismindeki Müslüman kelimesi de çıkarıldı ve büro Doğu Halkları Komünist Örgütleri Merkez Bürosu'na dönüştü. Müslüman örgütlenmenin resmen lağvedilmesi üzerine Sultangaliyev Nisan 1919'da gizli bir örgütlenme başlattı. Bu örgütün ismi net değildir; kaynaklarda Erk Partisi, İttihat ve Terakki Partisi, Türkistan Sosyalistleri Partisi gibi farklı isimler geçer. Sultangaliyev yıllar sonra sorgusunda verdiği ifadede Turan Sosyalist İşçi Köylü Partisi isimli bir parti vasıtasıyla SSCB'den bağımsız Turan Demokratik Halk Cumhuriyeti'ni kurmak istediklerini söyleyecektir.

Sultangaliyev, Marksizmi ve Bolşevik düşünceyi eleştiren fikirlerini derli toplu ilk olarak bu dönemde kaleme döktü. Editörlüğünü yaptığı Milletlerin Hayatı isimli dergide Sosyal Devrim ve Doğu makalesini yayınladı. Devrimin o dönem Bolşevik liderlerde hakim olan görüşteki gibi Batıya değil Doğuya doğru yayılmasını savunan bu makalesi büyük tartışma yarattı ve Sultangaliyev'e yönelik "milliyetçi" olduğuna dair eleştiriler Bolşevik Parti yöneticileri tarafından açıkça ifade edilmeye başladı. Nitekim 3 bölüm halinde yayınlamayı planladığı makalesi sansürlendi ve son bölümü dergide yer almadı. Sultangaliyev, benzer görüşleri Aralık 1919'da Lenin'in de izleyici olarak katıldığı Doğu Halkları Komünist Örgütleri Merkez Bürosu II. Kongresi'nde de dile getirdi. Batı işçi sınıfının artık devrimci olmadığı, Bolşevik Devrimin enerjisini ve dikkatini Doğu halklarına yöneltmesi gerektiğini savunduğu konuşması büyük yankı yarattı. Sultangaliyev, Bolşevik liderliğe yönelik bu eleştirel görüşleri nedeniyle yavaş yavaş gözden düşmeye başladı. Nitekim Eylül 1920'de Bakü'de düzenlenen Doğu Halkları Kurultayı'na katılması engellendi. Halbuki, kurultayı ilk öneren, planlayan ve örgütleyen Sultangaliyev'di. Sultangaliyev'in görüşlerini destekleyen pek çok delege olmasına karşın Kurultay'da Radek, Zinoviyev ve Béla Kun gibi ünlü Bolşevik liderler ağırlığını koydu ve "Doğu halklarının kurtuluşunun sadece Batı proletaryasının zaferine bağlı olduğu" kararı çıkartıldı.

Bakü'deki Kurultay'ın hemen ardından Ekim 1920 tarihinde Müslüman Kızıl Ordu da lağvedildi ve 300 bine yaklaşan bu büyük askerî güç Kızıl Ordu içinde eritildi. Sultangaliyev'in yetkileri Moskova merkezli küçük bir büronun yöneticiliğine indirildi. Ancak Sultangaliyev pek çok yetkisinin alındığı bu dönemde yine de Bolşevik Parti içindeki mücadelesini sürdürmeye kararlıydı ve Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesi (KUTV) isimli bir parti okulunun kurulmasına önayak olmayı başardı. Dünyanın dört bir tarafından devrimcinin eğitim göreceği bu okulda ders verecek 20 kişiden ve yönetici üç kişiden biriydi. KUTV'de eğitim gören pek çok isimden en ünlüleri şunlardır: Vietnam Devrimi'nin lideri olacak Ho Chi Minh, Çin Devrimi'nin önemli isimlerinden Liu Şao Çi, Türkiye'den Nâzım Hikmet ve Şevket Süreyya.

Yetkileri budanmasına karşın Sultangaliyev Rusya'daki Müslümanların ve Türk halklarının ulusal haklarının korunması için elinden geleni yapmaya devam etti ve 1921-1922 yıllarında önemli kazanımlar elde etmeyi başardı. Bunlar, Ocak 1921'de Kırım'ın özerkliğini kabul ettirmek ve Tataristan'ın resmi dilinin Rusçanın yanı sıra Tatarca olmasını da sağlamaktı. Ancak Yüksek Sovyet Milletler Meclisi'nin 25 Nisan 1922 tarihli toplantısında özerk cumhuriyetlerin yalnızca millî kimlikleri, eğitimleri ve konuştukları diller açısından değil ekonomik açıdan da özerk olması gerektiğine dair önerisini kabul ettiremedi. 22 Aralık 1922'de Sovyetler Birliği'nin kuruluşun ilan edildiği 10. Sovyet Kurultayı'nda ise Sultangaliyev'i bir başka çetin mücadele bekliyordu: O dönem Rusya'ya bağlı özerk cumhuriyetler olan Tataristan, Başkurdistan ve Türkistan'ı SSCB'nin kurucu devletlerinden biri olarak kabul ettirmek. Ancak başarılı olamadı ve ilan edilen dört kurucu devlet şunlar oldu: Rusya, Belarus, Ukrayna ve Kafkas Federasyonu. Bu karara şiddetle itiraz eden Sultangaliyev şu önemli konuşmayı yaptı:"Tarihsel olarak Türkler, Ukraynalılardan kat be kat köklü bir millettir. Türklerin üzerinde yaşadığı yüzölçümü ve Türklerin nüfus yoğunluğu Ukraynalılarla karşılaştırılamayacak düzeydedir. Kurucu devlet olarak yalnız bahsi geçen dört ülke belirlenecekse, bu bir tek Türklerin özerkliğe sahip olmayacağı anlamına gelecektir. Çarlık döneminde bile Türklerin daha çok hakkı vardı."Sultangaliyev Kongre'yi ikna edemedi, hatta Bolşevikleri Çarlık döneminde bile geri olmakla suçlaması şimşekleri üstüne çekmesine neden oldu. Stalin'in Kongre'deki konuşmasında açıkça "milliyetçi" olarak suçlanınca Sultangaliyev artık geri dönüşü olmayacak bir süreci başlatan şu cümleleri kurdu: "İç cebimde parti kartı taşırken ben bu eşitsizliği hak eden biri değilim. Siz SSCB kurma fikrini bozmak yolundasınız, Yoldaş Stalin. Sizin teklif ettiklerinizin hepsi, Lenin'in önünde göz boyayarak anlatılmış bir ikiyüzlülükten ibaret!"Sultangaliyev bununla da yetinmedi ve Lenin'in hasta olduğu için katılmadığı Kongre'nin kararlarını Lenin'e götürerek onun da fikrini almayı önerdi. Stalin'in yanıtı çok sert oldu ve Sultangaliyev'i parti düşmanlığıyla suçladı. Nitekim Sultangaliyev bu kongreden 15-20 gün sonra bütün yöneticilik görevlerinden alındı. 25 Nisan 1923 tarihinde toplanan 12. Parti Kurultayı'nda Stalin'e yönelik eleştirilerini daha da sert bir biçimde dile getirince 4 Mayıs 1923'te tutuklandı. Moskova'daki Lyubertsi hapishanesine götürüldü ve 45 gün boyunca bir hücrede kapalı kaldı. 9 Haziran 1923'te Politbüro Sultangaliyev'e verilecek cezayı belirlemek için pek çok Bolşevik Müslüman kadronun da katıldığı geniş bir toplantı gerçekleştirdi. Stalin toplantıda Sultangaliyevciliğin milliyetçilik olduğunu ve Bolşevik Devrim için önemli bir ideolojik tehdit haline geldiğini söyledi. Toplantıda Sultangaliyev'in parti üyeliğinden çıkarılması kararı alındı ancak idam önerisi bizzat Stalin'in karşı çıkması nedeniyle "Ekim Devrimi sırasındaki hizmetleri göz önünde bulundurularak" reddedildi. Bir görüşe göre Stalin, Sultangaliyev'in gizli örgütlenmesini de açığa çıkarmak için serbest bırakılmasını istemişti.

Tasfiye Edilişi ve Tekrar Tutuklanması

Sultangaliyev idamdan kurtulmuştu ancak Rus Gizli Servisi'nin (o dönemki adıyla GPU) izlediği bir muhalifti artık. Bütün yetki ve görevlerinden alındığı gibi bir süre iş de bulamadı. Editörlük ya da çevirmenlik için başvurduğu hiçbir dergi veya gazeteden olumlu bir yanıt alamadı. Demiryollarında hamallık yaparak hayatını devam ettirdi. Bu süreçte suçsuzluğunu öne sürerek partiye tekrar kabul edilmesi için yaptığı başvuruların tümü Stalin tarafından reddedildi. Resmi hiçbir göreve sahip olmayan Sultangaliyev bu dönemde Türk komünistleri arasındaki gizli örgütlenmesini gevşetmekle birlikte hiçbir zaman tamamen lağvetmedi ve fikirlerini kaleme almaya öncelik verdi. 1924'te "Asya ve Avrupa Halklarının Sosyo-Politik Ekonomik ve Kültürel Gelişme Temelleri Üzerine Tezler" isimli uzun bir makale kaleme aldı ve gizli partinin programı olarak elden ele dolaşan bir metin haline geldi.

Troçki ve Buharin gibi isimlerin de Stalin'e muhalefete geçtiği 1920'li yılların ikinci yarısında Sultangaliyev bu gruplarla ilişki kurmaktan çekinmedi. Nitekim Aralık 1928'de ikinci kez tutuklandı. Sultangaliyev'in bu ikinci tutuklanmanın ardından hayatı büyük bir muammadır. Bütün Eserleri'ndeki son yazısı 25 Temmuz 1929 tarihinde verdiği bir ifadedir. Kimi kaynaklar tutuklandıktan hemen sonra öldürüldüğünü iddia eder. Kimi kaynaklar ise 1930'lu yıllar boyunca sürgün hayatı yaşadığını, 1941 yılında İkinci Dünya Savaşı nedeniyle affedildiğini ve Tatarlardan oluşan bir ordu kurarak Nazilere karşı savaştığını öne sürer. SSCB'nin yıkılmasının ardından ortaya çıkan KGB belgelerine göre ise Sultangaliyev Ocak 1931'e kadar tutuklu kalmış ve bu tarihte Arktik Okyanusu'nun Solovk Adası'ndaki hapishaneye gönderilmiştir. Cezası Mart 1933'te sürgüne çevrilmiş ve üçüncü kez tutuklandığı 1937 yılına kadar Saratov'da sürgün hayatı yaşamıştır.

SBKP(B)'nin 30 Nisan 1990 tarihinde aldığı "iade-i itibar" kararına göre Sultangaliyev'in son tutuklanma tarihi 19 Mart 1937'dir. 8 Aralık 1939 tarihinde ölüm cezasına çarptırılmış ve 28 Ocak 1940'ta Moskova'daki Lefortovo Hapishanesi'nde kurşuna dizilerek idam edilmiştir. Ancak kimi kaynaklar bu bilgileri de güvenilmez bulmaktadır.

Sultangaliyev'in gizli örgütüne bağlı oldukları gerekçesiyle Neriman Nerimanov ve Turar Rıskulov gibi pek çok ünlü Türk komünisti Stalin döneminde tasfiye edildi, önemli bir kısmı ise idama mahkûm oldu.

Hakkında yazılmış olan eserler
 Sultan Galiyev, Mehmet Poyraz, KDY Yayınları, Ekim 2022.
 Sultan Galiyev Gerçeği, Mehmet Poyraz, Derin Tarih, Sayı:98, Mayıs 2020.
 Attila İlhan'la Sultan Galyev Üzerine Bir Söyleşi, Mustafa Armağan, Gerçek Tarih, Sayı:9, Eylül 2022.
 Sultan Galiyev'in gözüyle Ekim Devrimi'nin Açlık Sayfaları, Mehmet Poyraz, Derin Tarih, Sayı:127, Ekim 2022.
  İslâm'ın Rusya'daki Ayak İzi Sultan Galiyev / Fatih Bayhan - Mehmet Poyraz / Sebilürreşad Yayınevi / 2019.
 Doğunun Büyük Devrimcileri: Mollanur Vahidov ve Sultan Galiyev / Hakan Reyhan / Alter Yayınları.
 Doğu Halkları'nın hakkı teslim edilmeyen lideri: Sultan Galiyev / Sebîlürreşad Dergisi (Kapak ve Dosya) Ocak 2017, Ankara.
Galiyev Üzerinde El Sıkışmak / Gün Zileli / Birikim Dergisi Sayı 111-112 Temmuz-Ağustos 1998 , İstanbul
 Sosyalist Turan ve Doğu Birliği / Sultan Galiyev - Hasan Basri Gürses / Sosyalist Yayınlar.
 Destansı Kuramcı Sultangaliyev / Halit Kakınç / Bulut Yayınları.
 Sultangaliyev ve Millî Komünizm / Halit Kakınç / Bulut Yayınları.
 Kızıl Turan Sultangaliyev / Halit Kakınç / Wizart Yayınları.
 Sultan Galiyev - Bütün Eserleri / İleri Yayınları.
 Sultan Galiyev ve Sömürgeler Enternasyonali / Erol Kaymak / İrfan Yayınları.
 Sultan Galiyev ve Sovyetler Birliği'nde Millî Komünizm / Alexandre Benningsen ve S. Enders Wimbush / Anahtar Kitaplar.
 Sultan Galiyev ve Sovyet Müslümanları / Alexandre Benningsen ve Chantal Lemercier Quelquejay / Elips Kitabevi.
 Sultan Galiyev: Üçüncü Dünyacı Devrimin Babası / Alexandre Benningsen ve Chantal Lemercier Quelquejay / Sosyalist Yayınları
 Doğu-Batı Meselesi ve Sultan Galiyev / Oğuz Şaban Duman / Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yayınları.
 Sultan Galiyef: Avrasya'da Dolaşan Hayalet / Attilâ İlhan / Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
 Sırat Köprüsü - Sultan Galiyev / Renad Muhammedi / Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yayınları.
 SSCB ve Sultan Galiyev / Aclan Sayılgan / kendi yayını.
 Sultan Galiyev, İslam Dünyası ve Rusya / Masayuki Yamauchi / Bağlam Yayınları.

Dış bağlantılar
 Sultan Galiyev - "Görüşlerim"

Kaynakça

1892 doğumlular
1940 yılında ölenler
Sovyet siyasetçiler
Sovyet muhalifleri
Tatar yazarlar
Tatar sosyalistler
Bolşevikler
Sovyetler Birliği Komünist Partisi üyeleri
Sovyet Müslümanlar
Rusçadan çeviri yapanlar
Tatarcaya çeviri yapanlar

Turancılar
Büyük Temizlik kurbanı Tatarlar
İdam edilmiş SSCB'liler
İdam edilmiş siyasetçiler
Tatar çevirmenler
Ulusal komünistler

Mirsaid Sultangaliyev


Pro Evolution Soccer 2015 (ili PES 2015) je sportska videoigra koju je razvio i objavio japanski proizvođač Konami za platforme Microsoft Windows, Playstation 3, Playstation 4, Xbox 360 i Xbox One. Četrnaesto je izdanje iz serije Pro Evolution Soccer. Po prvi put u igri je korišten slogan "The Pitch is Ours".

Objava
Demo verzija igre je postala dostupna od 17. rujna 2014. Na omotu igre nalazi se Mario Götze iz Bayern Münchena, osim japanske verzije na čijem je omotu Keisuke Honda iz AC Milana.

Licence
Pro Evolution Soccer 2015 sadrži veći broj licenciranih liga od svojeg prethodnika. Igra prvi put predstavlja timove drugog ranga, s francuskom Ligue 2, kao i španjolskom Liga Adelante. Oni nadopunjuju licenciranu nizozemsku Eredivisie, francusku Ligue 1, španjolsku La Ligu te još nelicenciranih liga. Glavna UEFA-ina natjecanja Liga prvaka, Europska liga i Superkup i dalje imaju mogućnosti igranja.

Izvori

PES15
Videoigre za Windows
Videoigre za PlayStation 3
Videoigre za Xbox 360

Pro Evolution Soccer 2015


මෙකාට්‍රොනික්ස් (Machatronics) යනු යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු ශිල්පය, විද්‍යුත් ඉංජිනේරු ශිල්පය හා මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය යන විෂයන්ගේ එකතුවකි.මෙම අන්තර් ක්ෂේත්‍ර ඉංජිනේරු අධ්‍යයනයේ පරමාර්ථය වන්නේ උසස් දෙමුහුන් පද්ධති පාලන හැකිහාව ඇති ඉංජිනේරුවන් බිහිකිරීමයි .මෙය බහුතාක්ෂණයක් අන්තර්ගත කළ යාන්ත්‍රික හා ඉලෙක්ට්‍රොනික යන ක්ෂේත්‍ර ඇතුලත් ගමන් මල්ලක් ලෙසද සැලකිය හැකිය.

මෙය යාන්ත්‍රික, විද්‍යුත්, පාලන ඉංජිනේරු , පරිගණක, අණුක ඉංජිනේරු යන ක්ෂේත්‍ර කේන්ද්‍ර කොටගත් විෂය  ධාරාවකි. ඒ අනුව මෙම ප්‍රධාන විෂය ඉහත කී එක් එක් විෂය ධාරා හා සෘජු
ලෙසම බැදි පවතී. එබැවින් මෙකාට්‍රොනික්ස් ආර්ථිකමය වශයෙන් මෙන්ම වෙනත් වටිනාකම්  රැසකින්ද යුත් විෂය ක්ෂේත්‍රයකි.මේ පුලුල් විෂය ධාරාවට  Machatronics  යන නම මුල්වරට යොදනු ලැබුවේ  ටෙට්සුරෝ මෝරි නම් සසකාවා ජපන් ආයතනයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ඉංජිනේරුවන් විසිනි.ඒ වර්ෂ 1969 දීය. ඒ හැර  Machatronics යන නම වෙනුවට ඊට විද්‍යුත් යාන්ත්‍රික පද්ධති තාක්ෂණය යන නාමය හෝ පාලන හා යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු තාක්ෂණය යන නාමය හෝ භාවිත කිරීමට  හැකිවේ.

Machatronics වල පාලන ඉංජිනේරු ශිල්ප ක්‍රම පිළිබඳව වූ ප්‍රශ්න පිළිබදව හැදෑරීම ඉංජිනේරු සත්‍යාන්ත්‍රික විද්‍යාව ලෙස හැදින්වේ.
එවැනි පද්ධතියක පාලනය හෝ යාමනය කිරීමට Machatronics උපකාරී වේ. Machatronics තාක්ෂණය යොදා විවිධ උපකරණ  නිෂ්පාදනයෙන්  එම උපකරණවල සංජාත නම්‍යතාවය හා ජව සම්පන්නබව, ගුණාත්මකභාවය ආදී උසස් නිෂ්පාදන අරමුණු ඉටුකර ගැනීමට හැකිවේ.මෙකාට්‍රොනික්ස් මෙම නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සමඟ සමීප සම්බන්ධතාවයක් පවතී. වර්තමාන නිෂ්පාදන උපකරණ වල Machatronics ඒකක අන්තර්ගත පාලන සැකිල්ලක් පවතී. මෙම බොහෝ නිර්මාණ ස්ථරි බව, බහුකොන් බව, විෂමරූපී බව හා දෙමහුන්බව යන ලක්ෂණ උපයෝගි කරගෙන ඇත. කාර්මික බලපෑමක් ඇතිවිම සඳහා ගණිතමය පාලනය සහිත විධිමත් ක්‍රම මෙම නිර්මාණ තුළ අන්තර්ගත කර තිබේ.දෙමුහුන් පද්ධති ආශ්‍රිත කටයුතු වලදි, Machatronics ප්‍රයෝජනවත් වන අතර, නිෂ්පාදන පද්ධති සහ ක්‍රියා ප්‍රේරණය, ග්‍රහලෝක ගවේෂණ උපකරණ, ස්වයංක්‍රීය කැමරා, වීඩියෝ දෘඩතැටි, CD යන්ත්‍ර, රෙදි සෝදන යන්ත්‍ර වලදී මේ තාක්ෂණය යොදා ගනි.

දර්ශිය Machatronics ඉංජිනේරු උපාධි පාඨමාලාවේ අන්තර්ගත පෙළ වශයෙන් ගණිතය, යාන්ත්‍රික, යන්ත්‍ර සංරචක, නිර්මාණ, යාන්ත්‍රික නිර්මාණ, තාප ගතිය, පරිපථ හා පද්ධිති, විද්‍යුත් හා සන්නිවේදන උපාංග, පාලන සිද්ධාන්ත ක්‍රම ලේඛනය, අංක සංඥා සැකසුම්, ජීව ඉංජිනේරු, රොබෝ හා අවසාන අවුරුදු නිබන්ධනවලින් සමන්විතය.

සටහන්

{|

|-

|Mechatronics
|-

මෙකාට්‍රොනික්ස්


Metamictizarea este procesul natural prin care un compus anorganic sau mineral cristalizat  trece gradual dintr-o formă cristalină în una parțial amorfizată sau chiar amorfă, sub acțiunea radiației alfa provenite din dezintegrarea radioactivă a radioizotopilor conținuți. Compusul care suferă un astfel de proces este metamictic, iar rezultatul procesului este un compus metamict. Termenul a fost introdus în 1893 de către mineralogul norvegian Waldemar Christofer Brøgger.

Fiind un proces natural, acesta nu poate fi controlat. Într-un sens mai larg însă, și iradierea externă a unui compus poate induce metamictizarea, termenul "metamict" fiind deseori utilizat pentru a descrie starea în care se află anumite materiale supuse iradierii (externe).

Metamictizarea mineralelor

Minerale care suferă proces de metamictizare

Practic, majoritatea mineralelor care conțin uraniu și thoriu în cantități semnificative sunt supuse procesului de metamictizare. Conform lui Victor Moritz Goldschmidt, un mineral poate deveni metamict dacă sunt îndeplinite următoarele precondiții: (a) structura sa cristalină este slab ionică; (b) ionii constituenți prezintă "stări de ionizare" variabile și (c) este supus unor procese de iradiere puternice și/sau îndelungate.

Cazul cel mai cunoscut este cel al mineralului uraninit; acesta este metamictic și se transformă în timp în pehblendă. Alte minerale oxidice metamictice sunt curitul, piroclorul, thoritanul etc. De asemenea, minerale de tip silicic (allanit, gadolinit, titanit, thorit, zircon, zirconolit etc.) sau fosfatic (monazit, cheralit etc.) pot fi mai mult sau mai puțin metamictice.

Plutoniul nu este prezent în natură în cantități semnificative din punct de vedere geochimic. Cu toate acestea, 244Pu (radioizotop primordial cu timp de înjumătățire de circa 82 milioane de ani) a jucat probabil un oarecare rol în formarea mineralelor în primul miliard de ani de existență a Pământului. Pu4+ formează PuO2, izostructural cu UO2, ceea ce ar fi putut conduce la formarea de soluții solide ale uraninitului cu un conținut oarecare de plutoniu. Evident, aceste minerale primordiale au fost – la rândul lor – metamictice.

Un mineral silicic tehnogen este cernobilitul, un zircon care conține circa 10% uraniu și diverși produși de fisiune. Specimenele create în 1986 în urma accidentului de la Cernobîl sunt – în prezent – complet metamicte.

Fenomenologie

Anumite minerale conțin în mod natural uraniu și thoriu, elemente primordiale radioactive. Prin dezintegrare alfa, nucleele acestora se transformă într-un nucleu al unui alt element mai ușor și într-o particulă alfa (nucleu de heliu). Bombardarea continuă a structurii cristaline cu astfel particule conduce la metamictizare.

Prin acumularea a doi electroni proveniți de la atomii țintă (ai mineralului, gazului înconjurător etc.), nucleele de heliu se transformă în atomi de heliu. Aceștia tind să migreze către suprafața cristalină și se acumulează în timp, producând defecte de rețea. La rândul lor, produșii de dezintegrare posedă o anumită energie cinetică, ce va contribui într-un stadiu ulterior la metamictizarea cristalului.

Efecte

Efectele metamictizării sunt multiple; astfel, indicele de refracție, duritatea și greutatea specifică sunt mai reduse în formele metamicte raportat la omologii cristalizați, iar birefrigerența se modifică semnificativ. Culoarea mineralelor metamicte este deobicei verde, maro sau negricioasă. Interesant este faptul că dispersia nu este influențată.

În unele cazuri, în jurul compusului metamict înglobat într-o matrice dată se pot forma halouri, ca urmare a diferenței de rezistențență la iradiere ale celor două componente.

Compușii metamicți pot fi (foarte) radioactivi, conținând produși de dezintegrare de viață scurtă sau foarte scurtă via seriile naturale de dezintegrare radioactivă. Astfel, prezența radiului în astfel de minerale nu este atipică, la fel ca și emisia de radon și thoron; expunerea îndelungată a lucrătorilor din minele de uraniu poate conduce la boli profesionale. Din punct de vedere chimic, mineralele metamictizate conțin cantități semnificative de plumb (uneori și bismut), capete stabile ale seriilor naturale de dezintegrare.

Cuantificare

Din punct de vedere calitativ, un compus metamict poate fi recunoscut facil prin studii de spectroscopie, microscopie și difracție de raze X.

Cuantificarea cantitativă a procesului se face prin evaluarea efectelor suferite de către o cantitate macroscopică (masică sau volumică) relativ la numărul de evenimente de dezintegrare suferite (dezintegrări alfa/g sau dezintegrări alfa/cm3). Dacă acea cantitate este microscopică (atom), unitatea respectivă este dpa (engleză "displacements per atom", numărul de deplasări ale unui atom pentru o anume fluență). Se poate deci aprecia că structura devine complet metamictă după un număr dat de dpa.

Recristalizare

Recristalizarea (parțială sau totală) a structurii poate avea loc prin tratament termic (fenomen care s-a produs uneori în natură, dar care poate fi reprodus și în laborator); procesul poate avea loc cu recuperarea structurii cristaline inițiale sau cu obținerea unei noi forme, mai stabilă din punct de vedere termodinamic. Procesul este întâlnit în special în cazul meteoriților căzuți pe suprafața terestră, care suferă un proces de încălzire extremă rapidă la traversarea atmosferei, urmată de o răcire la fel de rapidă.

Chiar daca recristalizarea mineralelor a avut loc în timpul evoluției geologice a mineralului, cuantificarea compozițională a cantității produșilor de dezintegrare poate fi utilizată în datarea precisă a vârstei mineralului respectiv.

Amorfizarea compușilor anorganici ca urmare a iradierii interne/externe

În ceea ce privește compușii anorganici, aceștia pot metamictiza la iradierea internă sau externă. Fenomenul este destul de răspândit, chiar dacă – deseori – sunt utilizați termeni alternativi: alterare, amorfizare, autoiradiere, iradiere internă/externă, defect de iradiere etc.).

Materialele nucleare sunt supuse în mod frecvent metamictizării: astfel, structura combustibilului nuclear epuizat este puternic afectată comparativ cu cea a combustibilului nuclear proaspăt; de notat însă că – în acest caz – metamictizarea este doar o parte a unui complex fenomenologic fizico-chimic. De asemenea, compușii cristalini ai elementelor transuraniene suferă rapid procese de metamictizare; în cazul compușilor americiului sau ai 238Pu, tranziția cristalin/ordonat/periodic–amorf/dezordonat/aperiodic poate avea loc în primele saptamăni după sinteza acestora. Acest fapt ridică anumite semne de întrebare referitoare la utilizarea formelor cristaline ca matrici de stocaj pentru deșeuri radioactive de înaltă activitate.

Aplicații

Procesul de metamictizare sub acțiunea unor surse externe de iradiere poate fi utilizat în modificarea proprietăților optice a unor pietre prețioase. Limitarea majoră o constituie radioactivitatea remanentă a materialelor iradiate, ca urmare a procesului de activare.

De exemplu, diamantul poate căpăta nuanțe de galben sau verde în urma iradierii externe (eventual urmată de recristalitare). De asemenea, citrina (o variație a cuarțului de culoare galbenă) se găsește desul de rară în natură; ea poate fi în să obținută prin iradierea curațului obișnuit.

Note

Vezi și

 Actinide
 Cheralit
 Chimia actinidelor
 Combustibil nuclear
 Combustibil nuclear epuizat
 Curit
 Dezintegrare alfa
 Element radioactiv
 Minereu uranifer
 Monazit
 Pehblendă
 Structura cristalină
 Radioactivitate
 Thoriu
 Uraniu
 Zircon

Legături externe

  Amorphous structure of metamict minerals observed by TEM
 Metamictization of Minerals

Știința materialelor
Cristalografie
Geologie
Mineralogie
Radiații

Metamictizare


Bagrat V. Gruzijski (gruz. ბაგრატ V დიდი, transliterirano: Bagrat V Didi; umro 1393.), iz dinastije Bagration, bio je sin gruzijskog kralja Davida IX. i njegov su-vladar od 1355. godine, a nakon očeve smrti 1360. godine i samostalan vladar gruzijskog prijestolja.

Zbog njegove poštenosti i popularnosti za vrijeme vladavine, u kojoj se dokazao kao savršen vojnik, njegovi su ga multietnički podanici prozvali Bagrat Veliki. Kroničar Trapezuntskog Carstva, Michael Panaretos, koji je poznavao kralja osobno, naziva ga "istaknutim i pobjedničkim generalom".

Bio je saveznik Tohtamišu, kanu Zlatne Horde u njegovom ratu s Timur-Lenkom. U kasnu jesen 1386. godine, brojna Timurova vojska napala je Gruziju. Tbilisi je opkoljen i zauzet 22. studenog iste godine, nakon žestoke borbe. Grad je opljačkan, a Bagrat i njegova obitelj zatočeni. Iskoristivši ovu katastrofu, kraljev vazal, vojvoda Aleksandar I. od Imeretije, proglasio se neovisnim vladarom i okrunjen je za kralja Imeretije 1387. godine u samostanu Gelati.

Kako bi bio oslobođen, Bagrat je pristao prijeći s gruzijskog pravoslavnog kršćanstva na islam Timur je oslobodio Bagrata i poslao ga s trupom od 20 000 Mongola natrag u Gruziju. Njegov sin Đuro je uspio, uz Bagratovu pomoć, uništiti mongolsku vojsku i osloboditi kralja. U proljeće 1387. godine, Timur je opet izvršio invaziju na Gruziju, ali ih nije uspio pokoriti. Vijest o pobuni u Perziji i invaziji na Azerbajdžan, natjerala je Timura da se povuče.

Umro je 1393. godine, a na prijestolju ga je naslijedio sin Đuro VII.

Obitelj i djeca
Đuro VII. bio je Bagratov sin s njegovom prvom ženom, Helenom Megala Komnena, koja je umrla 1366. godine. Sljedeće godine, Bagrat se ženi s Anom Megala Komnena, kćerkom Aleksija III., carem Trapezuntskog Carstva. Ona mu je rodila četvero djece:
 Konstantina I.
 Davida
 Tamar
 Ulimpiju

Izvori

Bagrationi
Kraljevi Gruzije

Bagrat V. Gruzijski


Sucuk - Şişirilip kurutulmuş bağırsak içine baharlı et kıyması doldurularak yapılan bir tür yiyecek.

 Sucuk - Ceviz, badem içi gibi şeyler, bir ipliğe dizildikten sonra nişasta ile koyulaştırılmış kaynar üzüm şırasına batırılarak yapılan tatlı yiyecek.

Sucuk (anlam ayrımı)


جيه كرييتر  هو بيئة تطوير متكاملة بلغة جافا من شركة زينوكس. وتشبف واجهته مايكروسوفت فيجوال ستوديو.

مراجع

أدوات تطوير برمجيات جافا
بيئات تطوير متكاملة

جيه كرييتر


NGC 5930 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5930 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1787.

La classe de luminosité de NGC 5930 est II et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé. Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5845 de galaxie présentant une brillance de surface élevée.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5930 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe d'UGC 9858
NGC 5930 est une galaxie brillante dans le domaine des rayons X et elle fait partie du groupe d'UGC 9858. Selon un article publié par Sengupta et Balasubramanyam en 2006, ce groupe de galaxies compte au moins cinq membres. Les quatre autres galaxies sont  NGC 5929, UGC 9856, UGC 9857 et UGC 9858. M102 est désigné comme NGC 5866 dans l'article de Sengupta et Balasubramanyam.

Ce même groupe est aussi mentionné dans un article publié par A.M. Garcia en 1993 avec les cinq même galaxies.

NGC 5929 et NGC 5930 forment une paire de galaxies en interaction gravitationnelle.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5930 sur le site du professeur C. Seligman

5930
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie en interaction
Galaxie brillante dans le domaine des rayons X
Galaxie à brillance de surface élevée
Objet céleste découvert en 1787
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5930


Edith Wharton (1862-1937) var den første kvindelige forfatter, der vandt Pulitzerprisen. Den vandt hun i 1921 for romanen The Age of Innocence (da. Uskyldens år), og hun var desuden nomineret til Nobelprisen i litteratur i 1927, 1928 og 1930. Flere af hendes romaner er omdannet til film, TV-serier og skuespil. Blandt de mest kendte er Martin Scorseses filmatisering af Uskyldens år fra 1992 med Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer og Winona Ryder i hovedrollerne.

Wharton (født Edith Newbold Jones) var datter af George Frederic Jones og Lucretia Stevens Rhinelander. Hun voksede op i New Yorks overklasse, men tilbragte store dele af sin barndom i Europa, hvor hendes forældre yndede at rejse, og blev hurtigt flydende i både tysk, fransk og italiensk. Hun begyndte tidligt at skrive digte og noveller, og som 11-årig gav hun sig i kast med sin første roman. Gennembruddet kom i 1905 med romanen The House of Mirth (da. Munterhedens hus).

Edith Wharton skrev om en verden, som hun kendte indefra, og både Uskyldens år og Munterhedens hus er sædeskildringer, der kritisk og ironisk skildrer livet blandt New Yorks overklasse omkring forrige århundredeskifte.

Som aspirerende forfatter i en restriktiv victoriansk verden, hvor kvinder spillede en underordnet rolle, havde Wharton på egen krop mærket samfundets snærende bånd, og hun er især kendt for sine skarpe og dybtborende skildringer af selvstændige kvinder i konflikt med samfundets normer. Gennemgående temaer i forfatterskabet er materialisme, idealisme, moralitet, skilsmisse og social udstødelse. Selvom Whartons romaner beskriver et samfund for 100 år siden, er både hendes temaer og karakterskildringer tidløse.

Ethan Frome (1911) regnes for en af Edith Whartons mest vellykkede romaner og betragtes af mange som hendes mesterværk. Wharton skrev den, mens hun boede i Frankrig, og den blev udgivet to år før hun blev skilt fra sin mand Edward (Teddy) Robbins Wharton. Romanen skiller sig ud fra det øvrige forfatterskab ved at være skildret fra underklassens perspektiv, men vidner som hendes øvrige værker om stor social og psykologisk indsigt. Romanen udkom for første gang på dansk i september 2015.

Flere kritikere har argumenteret for, at Ethan Frome er inspireret af Edith Whartons eget ulykkelige ægteskab med den tolv år ældre Edward Wharton, som hun intet havde til fælles med, og som i løbet af deres ægteskab var blevet mere og mere psykisk ustabil. Parret blev skilt i 1913 på Edith Whartons foranledning, hvilket var højst usædvanligt og skandaløst for en kvinde fra hendes generation og klasse.

Efter sin skilsmisse i 1913 flyttede hun permanent til Frankrig og blev stærkt engageret i at forbedre fattige kvinders vilkår, ikke mindst under Første Verdenskrig. Efter krigen blev hun boende i Frankrig og blev, ligesom sin nære ven Henry James, kendt som en af de store "europæiske" amerikanske forfattere.

Edith Wharton var en uhyre produktiv forfatter: Udover 22 romaner og 85 noveller udgav hun også digte, bøger om design, rejser og litteratur- og kulturkritik samt et memoir.

Noter

Forfattere fra USA
Kvindernes æresgalleri i USA

Edith Wharton


L'usine Panhard-Levassor de Reims, annexe de la maison mère situé à Paris, était une usine de production de pièces mécaniques. Panhard-Levassor absorbée par le constructeur Citroën, lui même absorbé par le groupe PSA conduit à la fermeture du site en 1992 à la suite d'un nouveau plan industriel.

Localisation
L'usine Panhard-Levassor de Reims était située 83 rue Ernest Renan à Reims dans la Marne.

Historique
Peu avant 1880, les frères Marteau établissent une filature de laine peignée. Elle comporte une machine à vapeur système Corliss, environ 1000 broches en peigné et 3000 broches de métiers continus à retordre.
Cette usine est occupée à partir de 1905 par la S.A.Panhard Levassor.
Elle est très endommagée pendant la Première Guerre mondiale mais les machines avaient été rapatriées à Paris.
Elle est reconstruite vers 1920.
Panhard-Levassor avait depuis 1955 un accord avec Citroën et petit à petit Panhard passe sous la coupe de Citroën jusqu'à la fusion complète qui s'avère être une absorption pure et simple.
Après le rachat par Citroën en 1965 de la société Panhard-Levassor en difficulté, l'usine de Reims est intégrée au groupe Citroën
alors qu'elle emploie 800 ouvriers.
Elle connait alors une extension de son atelier de fabrication la même année et la construction d'un bâtiment d'usinage en 1974.
En 1976, elle passe de l'enseigne Citroën à PSA lorsque Peugeot rachète Citroën.
Elle a employée, lors de sa plus forte activité, jusqu'à 1300 salariés.
En 1992, Citroën a mis sur pied un plan social pour les 330 salariés et a fermé le site à la production.

Situation actuelle
Seuls les ateliers sont encore visibles avec la partie en béton et celle des constructions historiques avec les entrées de lumières.
Les bâtiments donnant sur l'avenue Brébant ont été détruits et remplacés par un magasin Aldi. Idem coté rue Ernest Renan, où un dépôt Métro les a remplacé.

Bibliographie
Le Monde illustré du 25 septembre 1920, 65e année la Champagne 1918-1920, p. 51.

Galerie

Articles connexes
 Panhard

Notes et références

Catégorie :Site industriel en France
Histoire de Reims
Panhard

Usine Panhard-Levassor de Reims


1992/93 නවසීලන්ත ශ්‍රී ලංකා සංචාරය 1987 සිට නවසීලන්තයට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති දෙවන ටෙස්ට් තරගමාලාවයි.

අවාසනාවකට මෙන් 1992 නොවැම්බර් 16 වන දින ක්‍රීඩකයන්ගේ හෝටලය අසල තවත් බෝම්බ පිපිරීමක් සිදුවිය. කෙසේ වෙතත්, තරගමාලාව සැලසුම් කළ පරිදි ඉදිරියට ගියේය.

ටෙස්ට් තරගමාලාව තරග 1–0ක් ලෙස ජය ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත් විය.

එස්එස්සී හි ටෙස්ට් ජයග්‍රහණය එවකට පැවති ටෙස්ට් 42 න් 3 වන ටෙස්ට් ජයග්‍රහණයයි.

මෙම තරගමාලාවේ වැඩිම ලකුණු ලාබියා වූයේ රොෂාන් මහනාම ය.

නවසීලන්තය වෙනුවෙන් කෙන් රදෆර්ඩ් වැඩිම ලකුණු රැස් කළේ ලකුණු 196 ක් ලබා ගනිමිනි.

පුහුණු තරගය

ශ්‍රී ලංකා මණ්ඩලයේ සභාපතිගේ XI එදිරිව නවසීලන්තය

ශ්‍රී ලංකා මණ්ඩලයේ සභාපතිගේ XI එදිරිව නවසීලන්තය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1වන තරගය

2වන තරගය

එදිජා තරගමාලාව
ශ්‍රී ලංකාව එදිජා තරගමාලාව 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය.

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

නවසීලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 1992


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 Crkva sv. arkanđela Gabriela u Bršadinu, završetak gradnje
 Crkva sv. Nikole u Rijeci, završetak gradnje

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1790.


Agrilus sellatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1898.

Referências

sellatus

Agrilus sellatus