Three Peaks may refer to:

Sports and challenges
 Three Peaks Challenge, a fell run above Cape Town, South Africa
 Three Peaks Bike Race, an ultra-distance bikepacking race across the Alps and the Pyrenees in Europe

United Kingdom
 National Three Peaks Challenge, a mountain endurance challenge in Great Britain
 Three Peaks Yacht Race, a sailing and running race in the United Kingdom
 Yorkshire Three Peaks, the mountains of Whernside, Ingleborough, and Pen-y-ghent, visited on the Three Peaks Walk
 Three Peaks Race, a fell race over those three peaks
 Three Peaks Cyclo-Cross, an annual cyclo-cross event

Australia
 Australian Three Peaks Race, a sailing and running event in Tasmania
 SCODY 3 Peaks Challenge, a one-day road cycling event in northeast Victoria

Other
 Three Peaks (film), a 2017 film

See also
 Tri Peaks (disambiguation)
 Trimountain (disambiguation)
 Tre Cime di Lavaredo, a mountain in the Auronzo Dolomites of northeastern Italy
 Five Peaks Challenge

Three Peaks


Mammuthus lamarmorai ist ein Vertreter der Gattung der Mammute (Mammuthus), der endemisch im späten Mittel- und im Jungpleistozän von vor rund 450.000 bis möglicherweise 40.000 Jahren auf der Insel Sardinien lebte. Er erreichte eine Schulterhöhe von lediglich 1,4 m und wog etwa 750 kg. Überwiegend wurde dieses Zwergmammut bisher in feinkörnigen Ablagerungen im Westteil der Insel gefunden.

Merkmale
Von Mammuthus lamarmorai liegen mehrere Fossilreste vor, die sowohl Schädel- und Zahnfunde als auch Reste des Körperskelettes umfassen; allerdings ist bisher kein vollständiges Skelett bekannt. Es handelt sich um eine verzwergte Form der Mammute. Von den wenigen bekannten Molaren stellt nur einer einen hintersten Zahn dar. Er ist 13 cm lang und 6,9 cm breit und besitzt mindestens elf Schmelzfalten auf der Kauoberfläche. Ein Oberarmknochen erreicht eine Länge von 46 cm. Die wenigen aufgefundenen Stoßzahnfragmente zeigen einen nur kleinen Durchmesser von maximal 3,5 cm. Die Länge des Oberschenkelknochens lässt auf eine Schulterhöhe von 1,4 bis 1,5 m schließen. Das Gewicht dieses Zwergmammuts dürfte nicht über 750 kg gelegen haben. Die nur geringe Größe von Mammuthus lamarmorai geht auf eine Inselverzwergung zurück, die eintrat, als die ursprünglich großwüchsigen Vorfahren Sardinien erreichten und aufgrund eines geringeren Nahrungsangebotes und fehlender potentieller Fressfeinde ihre Körpergröße reduzierten.

Funde
Die meisten Funde von Mammuthus lamarmorai wurden an der Westküste bzw. im westlichen Inselteil Sardiniens entdeckt und umfassen überwiegend Einzelfunde, aber auch zusammengehörige Skelettelemente. Die bedeutendsten Fossilien stammen aus Funtana Morimenta, einem Steinbruch südsüdwestlich von Gonnesa im Tal des Rio Morimenta, wo diese bereits Ende des 19. Jahrhunderts entdeckt worden waren. Diese Fossilien lagerten in der Funtana-Morimenta-Formation, einer aus äolischen Sedimentgesteinen aufgebauten Formation, die sich unterhalb einer von Konglomeraten dominierten Gesteinseinheit (Thyrrenisches Konglomerat) befindet. Diese Gesteinsbildung ist weitläufig über die Westküste Sardiniens verbreitet und wird allgemein der letzten Warmzeit zugeschrieben, die im nordalpinen Bereich die Bezeichnung Eem-Warmzeit (vor 126.000 bis 115.000 Jahren) trägt. Die Funde umfassen vor allem Elemente der Wirbelsäule und des Bewegungsapparates, so unter anderem einen vollständigen Fuß, eine nahezu vollständige Hand, Oberarmknochen und Speiche, aber auch Überreste von Stoßzähnen. Alle Funde gehören höchstwahrscheinlich zu einem einzigen Individuum. Weitere Funde sind aus San Giovanni di Sinis nahe Oristano bekannt, wo ein Backenzahn in ebenfalls vor der Eem-Warmzeit abgelagerten Sedimenten gefunden wurde, ebenso wie ein weiterer Molar aus Campu Giavesu bei Sassari, der allerdings deutlich größer ist. Funde aus dem Jungpleistozän, die mehrere Zähne umfassen, sind vor allem aus Tramariglio in der Nähe der Stadt Alghero bekannt und kamen ebenfalls aus durch Wind abgelagerten Sedimenten, allerdings oberhalb des Thyrrenischen Konglomerats zu Tage. Aus der gleichen Region wurde auch ein unteres Schienbeinfragment berichtet, das in sandigen Küstenablagerungen eingebettet war. Deren Alter wird mit rund 57.000 bis 29.000 Jahren vor heute angenommen.

Im Februar 2020 wurde in Alghero der Abdruck eines Stoßzahns dokumentiert. Aufgrund der Größe des Fundes und seiner Herkunft von Sardinien ist eine Zuordnung zu Mammuthus lamarmorai naheliegend, allerdings nicht zweifelsfrei belegbar.

Systematik
Mammuthus lamarmorai ist ein Vertreter der Mammute, die nahe mit dem Asiatischen Elefanten (Elephas maximus) verwandt sind. Das Auftreten dieser Mammutform bereits im späten Mittelpleistozän macht eine Abstammung vom klassischen Wollhaarmammut (Mammuthus primigenius) eher unwahrscheinlich, da dieses erst später sein erstes Auftreten in Europa hatte. Zu jener Zeit lebte lediglich das Steppenmammut (Mammuthus trogontherii) auf dem Kontinent. Dass dieser der Urahn von Mammuthus lamarmorai war, lässt auch die Form der Backenzähne mit ihren nur elf, relativ dünnen Schmelzfalten annehmen, die damit auch deutlich archaischer als jene des Wollhaarmammuts erscheinen. Neben dem Kreta-Zwergmammut (Mammthus creticus) ist Mammthus lamarmorai die einzige bekannte verzwergte Mammutform auf den Inseln des Mittelmeers, die ansonsten von kleinwüchsigen Vertretern der Gattung Palaeoloxodon bewohnt waren.

Die Erstbeschreibung erfolgte 1883 durch Charles Immanuel Forsyth Major, der die Bezeichnung Elephas lamarmorae verwendete. Er veröffentlichte keinerlei Abbildungen, sah aber aufgrund von Ähnlichkeiten eine deutliche Verbindung zum Südelefanten (Mammuthus meridionalis), den er wiederum als Elephas meridionalis bezeichnete. Die Reste stammten aus dem Steinbruch Funtana Morimenta und werden heute im Naturhistorischen Museum Basel aufbewahrt, wohin sie Major persönlich verbrachte. Aufgrund neuer Zahnfunde aus der Mitte des 20. Jahrhunderts wurde die nahe Verbindung zu den Mammuten deutlich, weswegen sich die Bezeichnung Mammuthus lamarmorae durchsetzte. Aufgrund einer Anpassung an die Internationalen Regeln für die Zoologische Nomenklatur erfolgte im Jahr 2012 eine Abänderung in Mammuthus lamarmorai, der heute gültige Artname. Der Artname lamarmorai ehrt dabei den sardischen General und Naturforscher Alberto La Marmora (1789–1863), der bereits 1858 den Aufschluss Funtana Morimenta untersucht hatte.

Stammesgeschichte
Der Ursprung von Mammuthus lamarmorai ist noch relativ unklar – die frühesten Funde stammen aus dem späten Abschnitt des Mittelpleistozäns, worauf ihre Assoziation mit dem Riesenhirsch Praemegaceros cazioti hinweist, und sind damit circa 450.000 Jahre alt. Eine Besiedlung Sardiniens durch das Steppenmammut sollte daher im Übergang vom Alt- zum Mittelpleistozän oder im frühen Mittelpleistozän erfolgt sein. Wahrscheinlich geschah dies während einer der pleistozänen Kaltzeiten, in denen der globale Meeresspiegel durch das in den kontinentalen Eisschilden gebundene Wasser deutlich niedriger war und die Tiere die Insel schwimmend erreichen konnten. Ob einzelne Mammutpopulationen nur einmal Sardinien erreichten, ist unklar, möglicherweise lässt der etwas größere Zahn von Campu Giavesu durchaus auch mehrere Migrationswellen möglich erscheinen, wie das bei Funden von verzwergten Formen der Gattung Elephas von den Mittelmeerinseln Sizilien und Malta ebenfalls nachgewiesen ist.

Einzelnachweise

Rüsseltiere
Ausgestorbenes Rüsseltier
Proboscidea

Mammuthus lamarmorai


L'éthylmercure est un cation de formule chimique . Il est formé un groupe éthyle lié à un ion mercure(), ce qui en fait une espèce organométallique. La principale source d'ion éthylmercure est le thiomersal.

L'éthylmercure est un substituant qu'on peut trouver lié à un chlorure, à un thiolate ou à d'autres groupes organiques. Le thiomersal est par exemple formé d'un résidu d'acide thiosalicylique lié à l'éthylmercure. Dans l'organisme, l'éthylmercure se rencontre souvent sous forme de dérivés avec un thiolate lié à l'atome de mercure. Dans ces composés, la géométrie moléculaire de Hg() est linéaire ou parfois trigonale. Compte tenu de l'électronégativité comparable du mercure et du carbone, la liaison  est covalente.

La toxicité de l'éthylmercure est bien documentée. Comme le méthylmercure, il est diffusé dans tous les tissus de l'organisme à travers la barrière hémato-encéphalique et le placenta. L'évaluation de ses effets sur le système nerveux humain a été réalisée par extrapolation à partir des relations dose-réponse du méthylmercure. Cependant, l'éthylmercure est éliminé du cerveau et de l'organisme plus rapidement que le méthylmercure, ce qui peut rendre ces extrapolations excessivement prudentes.

Notes et références

Composé organomercuriel
Cation

Éthylmercure


Lawrence Pazder (April 30, 1936 – March 5, 2004) was a Canadian psychiatrist and author. Pazder wrote the discredited biography, Michelle Remembers, published in 1980, with his patient (and eventual wife) Michelle Smith, which claimed to detail satanic ritual abuse.

Background
Pazder was born in Edmonton, Alberta, on April 30, 1936, and completed his undergraduate medical training at the University of Alberta in 1961.  He received a diploma in tropical medicine from the University of Liverpool in 1962, practicing medicine in Nigeria from 1962 to 1964. Pazder returned to Canada in 1964 and completed his psychiatric training at McGill University in 1968. During his professional career, Pazder worked at two Victoria, British Columbia hospitals in addition to his private psychiatric practice. Pazder saw patients at his private psychiatric practice in Victoria until his sudden and unexpected death of heart failure in March 2004.

Pazder considered himself to be a devout Catholic. As part of his church activities Pazder founded the Anawim Companions Society in Victoria to provide a day home for people in need as a result of poverty. Pazder also had an interest in African religions and religious ceremonies.

Pazder and his first wife Marylyn had four children together and were married for many years, until he developed a relationship with his patient Michelle Smith. Court documents filed in the divorce proceedings indicated that between March 1977 and June 1979 Pazder disappeared with Smith (co-author of Michelle Remembers) for lengthy periods of time. In 1979 after a rejected attempt at annulment, Pazder divorced his first wife and later married his former patient and co-author, Smith.

Pazder died in his home of heart failure on March 4, 2004.

Michelle Remembers and satanic ritual abuse

In 1973 Pazder first started treating a woman named Michelle Smith in his private psychiatric practice in Victoria. In 1976 when Pazder was treating Smith for depression (related to her having had a miscarriage), Smith confided she felt that she had something important to tell him, but could not remember what it was. Soon thereafter, Pazder and Smith had a session where Smith allegedly screamed for 25 minutes non-stop and eventually started speaking in the voice of a five-year-old. The book claims that Pazder used hypnosis on Smith to recover memories of alleged satanic ritual abuse, that would have occurred during 1954 and 1955 when Smith was five years old, at the hands of her mother (Virginia Proby) and others, whom Smith alleges were members of a Satanic cult in Victoria. As Pazder believed he was on the verge of uncovering a vast satanic conspiracy, he eventually would spend many hours at a time treating Smith during a 14-month period. So convinced of the problem of satanic ritual abuse, Pazder and Smith travelled to the Vatican in 1978 to alert the Catholic church about the previously unknown dangers to children posed by Satanic cults worldwide. Pazder and Smith co-authored Michelle Remembers about the chronicles of the therapy sessions and purported recovered memories, using scientifically discredited methods.  Michelle Remembers was the first published survivor account of alleged satanic ritual abuse and was a publishing success, earning Pazder and Smith a $100,000 hard-cover advance and $242,000 for paperback rights.

After the publication of Michelle Remembers, Pazder was considered to be an expert for the topic of satanic ritual abuse. With the sudden development of satanic ritual abuse cases during the 1980s (likely due to the publication of Michelle Remembers), Pazder's supposed expertise was requested. In 1984, Pazder acted as a consultant in the McMartin preschool trial. Pazder also appeared on the first major news report on Satanism (broadcast on May 16, 1985), by ABC's television series 20/20. In the report titled "The Devil Worshippers", Pazder discussed the clues that he felt indicated satanic practices. Pazder also participated in the first national seminar at which law enforcement were introduced to the satanic ritual abuse of children (in Fort Collins, Colorado, on September 9–12, 1986). Subsequently, Pazder was part of the CCIN (Cult Crime Impact Network) and lectured to police agencies about satanic ritual abuse during the late 1980s along with other speakers such as Mike Warnke. By 1987 Pazder reported that he was spending a third of his time consulting on satanic ritual abuse cases.

Pazder is credited with coining the term 'ritual abuse' to describe the type abuse that Smith alleged. At a professional conference in Richmond, Virginia in 1987, Pazder defined ritual abuse of children as "repeated physical, emotional, mental, and spiritual assaults combined with a systematic use of symbols and secret ceremonies designed to turn a child against itself, family, society and God." Pazder alleged that "the sexual assault has ritualistic meaning and is not for sexual gratification." Pazder claimed that "The pure group of 'orthodox satanists' is never seen or identified in public, yet it is this group of invisible satanists who plant the seeds and encourage all the more visible satanic groups".

Further investigations into the allegations made in Michelle Remembers found no evidence to support them and satanic ritual abuse is considered to be a moral panic.

References

1936 births
2004 deaths
20th-century Canadian non-fiction writers
Canadian conspiracy theorists
Canadian expatriates in Nigeria
Canadian male non-fiction writers
Canadian psychiatrists
Canadian Roman Catholics
Satanic ritual abuse
Writers from Edmonton
Writers from Victoria, British Columbia

Lawrence Pazder


Leonardo Anthony Cimino (* 4. November 1917 in Manhattan, New York City; † 3. März 2012 in Woodstock, New York) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Leonardo Anthony Cimino wurde als Sohn von Leonilda und Andrea Cimino, einem Schneider, in Manhattan geboren. Seine Eltern waren italienischer Abstammung. Ursprünglich wollte Cimino Violinist werden, wozu er auch an der renommierten Juilliard School Musik studierte. Doch während seines Studiums entdeckte er die Schauspielerei und den Tanz für sich, sodass er bereits als 18-Jähriger sein Theaterdebüt als Nebendarsteller in dem Stück Middle Man, neben dem Schauspieler Ernest Truex, gab. Doch die Schauspieljobs blieben aus, sodass er Ende der 1930er Jahre sich für ein weiteres Studium in Schauspiel, Regie und Moderner Tanz am Neighborhood Playhouse entschied.

Als der Zweite Weltkrieg ausbrach, meldete er sich zur United States Army und war an der Operation Neptune beteiligt. Er gehörte zur zweiten Angriffswelle bei der Invasion der Normandie. Nach dem Krieg kehrte er in die USA zurück und beendete sein Studium, darunter auch sein Tanzstudium mit der berühmten Choreografin Martha Graham. 1946 hatte er sein Broadway-Debüt. Sein Leinwanddebüt gab er 1949 in der Fernsehserie The Big Story. Von da an war er parallel in über 40 Filmen und Broadwayshows zu sehen. So spielte er kleine Nebenrollen in Filmen wie Der Wüstenplanet, Hudson Hawk – Der Meisterdieb und Waterworld.

Cimino starb an den Folgen einer chronisch-obstruktiven Lungenerkrankung.

Filmografie (Auswahl)
 1949: The Big Story (Fernsehserie, eine Folge)
 1961: Give Us Barabbas!
 1961: Die jungen Wilden (The Young Savages)
 1963: Preston & Preston (The Defenders, Fernsehserie, eine Folge)
 1964: Heirate mich, Gauner! (The Confession)
 1970: Wenn es Nacht wird in Manhattan (Cotton Comes to Harlem)
 1972: Wenn es dunkel wird in Harlem (Come Back, Charleston Blue)
 1973: Jeremy
 1982: Amityville II – Der Besessene (Amityville II: The Possession)
 1983: V – Die außerirdischen Besucher kommen (V)
 1984: Der Wüstenplanet (Dune)
 1987: Mondsüchtig (Moonstruck)
 1987: Monster Busters
 1988: Das siebte Zeichen (The Seventh Sign)
 1991: Die Rache der Mafia (Dead and Alive: The Race for Gus Farace)
 1991: Hudson Hawk – Der Meisterdieb (Hudson Hawk)
 1993: Ein ganz normales Wunder (Household Saints)
 1995: Waterworld
 1999: Das schwankende Schiff (Cradle Will Rock)
 2001: Die 18 Farben des Todes (18 Shades of Dust)
 2007: Tödliche Entscheidung – Before the Devil Knows You're Dead (Before the Devil Knows You're Dead)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1917
Gestorben 2012
Mann

Leonardo Cimino


Flora Brasiliae Meridionalis (abreviado Fl. Bras. Merid.), es una obra en tres volúmenes con 24 partes que fue escrita por Augustin Saint-Hilaire  en 1825-1832 y que contiene 592 láminas en color, donde se describe la flora de Brasil. En las parte 5 y 22 fueron coautores Antoine-Laurent de Jussieu y Jacques Cambessèdes.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica de Francia del siglo XIX
Libros de 1825
Ciencia de 1825
Francia en 1825
Flora de Brasil

Flora Brasiliae Meridionalis


Yerleşim yerleri
 Akçay, Ağrı - Ağrı ili merkez ilçesine bağlı köy
 Akçay, Elmalı - Antalya ili Elmalı ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Edremit - Balıkesir ili Edremit ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Piraziz - Giresun ili Piraziz ilçesine bağlı köy
 Akçay, İskenderun - Hatay ili İskenderun ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Kağızman - Kars ili Kağızman ilçesine bağlı köy
 Akçay, İnebolu - Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Akçay, Derik - Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Ünye - Ordu ili Ünye ilçesinde akarsu
 Akçay, Sapanca - Sakarya ili Sapanca ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Terme - Samsun ili Terme ilçesine bağlı mahalle
 Akçay, Şırnak - Şırnak ili merkez ilçesine bağlı köy

Diğer
 Akçay (nehir)
 Akçay (soyadı)
 Akçay 1, Antalya'da yer alan höyük
 Akçay Muharebesi

Akçay


An Limnodea arkansana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Nuttall, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Chester Dewey. An Limnodea arkansana in nahilalakip ha genus nga Limnodea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Limnodea

Limnodea arkansana


Sébastien Gardillou (n. 30 septembrie 1975, în Limoges) este un antrenor francez de handbal, actualul antrenor secund al echipei naționale a Franței și fost antrenor principal al echipei de club OGC Nice Handball.

Gardillou a făcut parte ca analist video din echipa Franței care a câștigat medalia de argint la Jocurile Olimpice din 2016, de la Rio de Janeiro, și ca antrenor secund din echipa care a câștigat medalia de aur la Campionatul Mondial din 2017, desfășurat în Germania.

Carieră
Sébastien Gardillou a jucat handbal la două echipe din localitatea natală, ASPTT Limoges și Capo Handball Limoges, înainte să devină antrenor la ASPTT Limoges.

După ce a antrenat diferite categorii de echipe franceze, unele alături de Olivier Krumbholz, Gardillou a fost cooptat de Metz Handball în vara anului 2010. Încă din primul său an la Metz, antrenorul a câștigat cu echipa titlul de campion al Franței. Al doilea sezon a fost mai dificil pentru club, care n-a mai câștigat nici un trofeu. Antrenorul a fost concediat la sfârșitul sezonului 2011-2012 și a semnat un contract cu OGC Nice Côte d'Azur Handball, promovând-o apoi în prima divizie și reușind s-o mențină acolo până în 2016, când contractul său a luat sfârșit.

Între 2005 și 2010, Sébastien Gardillou a fost analistul video al echipei naționale a Franței. El a reluat această funcție în martie 2016, la solicitarea lui Olivier Krumbholz, fiind în același timp și antrenor cu portarii.

Palmares

Club
Campionatul Franței:
 Câștigător: 2011

Cupa Ligii Franței:
 Câștigător: 2011

Echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de argint: 2016 (analist video)

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2017 (antrenor secund)

Campionatul European:
 Medalie de bronz: 2006 (antrenor cu portarii)

Referințe

Legături externe
Sébastien GARDILLOU pe pagina oficială a Ligii Franceze de Handbal

Nașteri în 1975
Antrenori de handbal francezi
Handbaliști francezi
Sportivi francezi în viață
Medaliați olimpici cu argint francezi

Sébastien Gardillou


O Moinho de Vento das Quintas, igualmente conhecido como Moinho de Vento da Lage ou Moinho de Vento da Lagem, é um edifício histórico na freguesia de freguesia de São Luís, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O imóvel consiste num moinho de vento típico da região mediterrânica, de torre fixa e capelo giratório. Apresenta uma planta circular, e um volume de forma cónica. É uma das poucas estruturas de moagem ainda existentes na freguesia de São Luís, em conjunto com os moinhos da Agonia, Pereira e Toca do Mocho. Encontra-se nas imediações das povoações da Carrasqueira e de Vale Bejinha, num local isolado e de ambiência rural, numa área protegida no âmbito do Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina, e Rede Natura 2000. A Norte do moinho destaca-se igualmente o Monte das Quintas, que conta com uma capela.

O moinho foi construído em 1923, data que está gravada no piso junto à entrada. Em 2013 ainda estava funcional, tanto utilizando o vento como um motor auxiliar, e vendia farinha para várias padarias na região. Em 2009, tanto este moinho com o das Verdeigueiras abasteciam a padaria de Portimão, no Algarve, onde a farinha era misturada com outras industriais, produzindo a chamada farinha espoada.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Ermida de Santa Catarina (São Luís)
Ermida de São Domingos (São Luís)
Fábrica do Miranda
Fábrica de Moagem de Sabóia
Igreja Paroquial de São Luís
Moinho de Água da Assenha
Moinho de Vento da Agonia
Moinho de Vento da Longueira
Moinho de Vento de Odemira
Moinho de Vento da Pereira
Moinho de Vento da Toca do Mocho
Moinho de vento das Verdigueiras

Bibliografia

Leitura recomendada

Ligações externas

Património edificado em Odemira
Fundações em Portugal em 1923
Moinhos de vento de Portugal

Moinho de Vento das Quintas


An Carex humida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yui Liang Chang ngan Ya Ling Yang. An Carex humida in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex humida


Vagn Eichner Hovard (født 28. juli 1914 på Frederiksberg, død 6. september 1998 i Søllerød) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1936 i Berlin samt 1948 i London. Vagn Hovard spillede for Københavns Hockeyklub og opnåede i alt 5 landskampe i perioden 1936-1948.

Ved OL i 1936 blev Danmark delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt i nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan.

I 1948 blev Danmark nummer 13 og sidst efter tre nederlag og et uafgjort resultat i den indledende pulje; dermed var Danmark elimineret fra turneringen.

Referencer

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1948

Vagn Hovard


Olaylar
 Osmanlı Devleti ile Venedik Cumhuriyeti arasında bir barış ve ticaret antlaşması imzalandı.
 Savoie Dükalığı kuruldu (dağılışı 1718).

Doğumlar
 II. Mütevekkil, Abbasi hanedanına mensup İslam halifesi (ö. 1497)
 Amirdovlat, Ermeni asıllı Osmanlı tabibi (ö. 1496)
 Mara Hatun, Osmanlı padişahı II. Murad'ın eşi, Sırp despotu Đurađ Branković'in kızı (ö. 1487)

Ölümler
 Gigliola da Carrara, Padova lordu Francesco Novello da Carrara'nın kızı, Ferrara markizi (d. 1379)

Ayrıca
 1416'da Osmanlı İmparatorluğu

1416


Claudia Ruth Wenger (* 31. Oktober 1897 in Basel; † 30. Mai 1994 in Weimar) war eine Schweizer Konzertsängerin (Sopran) und Malerin, die sich als Künstlerin auch Claudia nannte.

Leben
Ruth Wenger war die zweite Tochter der Schweizer Malerin und Kinderbuchautorin Lisa Wenger (1858–1941) und des Fabrikanten Théo Wenger (1868–1928), dem Besitzer der "Schweizer Besteckfabrik" Wenger. Eine der drei Töchter ihrer älteren Schwester Eva (1891–1959) war die Künstlerin Meret Oppenheim.

1919 lernte Ruth Wenger den 20 Jahre älteren Schriftsteller Hermann Hesse im Tessin kennen, während sie mit ihren Eltern den Sommer in Carona verbrachte. Beide liebten sich sehr, hatten aber Zweifel, ob diese Liebe durch eine Heirat besiegelt werden sollte, denn zu verschieden waren die Interessen und charakterlichen Eigenheiten der beiden. Sie sahen sich häufig, aber kurz, entweder in Carona oder in Basel, wo Ruth Wenger Gesang, Flöte und Klavier studierte. Sie heiratete Hesse am 11. Januar 1924 nach dessen Scheidung von seiner ersten Frau Maria Bernoulli (1868–1963), einer der ersten Fotografinnen der Schweiz.

Das Paar lebte meistens mehrere hundert Kilometer voneinander entfernt. Ruth lebte vor allem für ihre zahlreichen Haustiere, was Hermann Hesse wenig interessierte. Die Ehe wurde für drei Jahre aufrechterhalten, bis Ruth nach einem kurzfristigen Liebesverhältnis mit dem Maler Karl Hofer im Januar 1927 die Scheidung einreichte, die am 24. April 1927 in Basel ausgesprochen wurde. Hesse stimmte der Scheidung unwillig und nicht bedingungslos zu. Ruth Wengers Enkel, der Regisseur Leander Haußmann, äußert sich in einem Interview 2022 dazu folgendermaßen: "Die Ehe blieb kinderlos - falls sie überhaupt je vollzogen wurde. Meine Oma ließ sich jedenfalls scheiden, weil Hesse nie mit ihr schlief."

Später heiratete sie den Schauspieler Erich Haußmann und wurde 1935 Mutter eines Sohnes, Ezard Haußmann. Ezard wurde in einem Schweizer Klosterinternat mit der Unterstützung von Hermann Hesse erzogen, nachdem seine Eltern während des Zweiten Weltkrieges in Frankreich verhaftet worden waren. Durch persönliche Beziehungen von Ruth Haußmann zu DDR-Kulturminister Johannes R. Becher siedelte die Familie 1956 in die DDR um.

Literatur
 Bärbel Reetz: Hesses Frauen. Insel, Berlin 2012, ISBN 978-3-458-35824-4, S. 147–235.

Einzelnachweise

Sänger
Maler (Schweiz)
Ehepartner einer berühmten Person
⚭Ruth Wenger
⚭Ruth Wenger
Schweizer
Geboren 1897
Gestorben 1994
Frau

Ruth Wenger


Reshad de Gerus, né le  à Sainte-Marie en France, est un pilote automobile français. Après avoir débuté le sport automobile en karting, il a participé à des courses de monoplace dans des championnats tels que le Championnat de Formule 3 FIA, l'Euroformula Open, la Formula Renault Eurocup et la Formule 4. Il participe à des épreuves d'endurance au volant de sport-prototypes dans des championnats tels que l'European Le Mans Series.

Carrière
En 2021, Reshad de Gerus poursuit sa progression dans les différents championnats de monoplace et intègre l'écurie tchèque Charouz Racing System afin de participer au Championnat de Formule 3 FIA. À cause d'un désaccord avec les décideurs de l'écurie, il ne peut finir le championnat au sein de celle-ci. Après cela, il effectue quelques manches du championnat Euroformula Open.

En 2022, après de nombreuses saisons dans divers championnats en monoplace, Reshad de Gerus réoriente sa carrière sportive en s'engageant avec l'écurie française Duqueine Team afin de participer au championnat European Le Mans Series au volant d'une Oreca 07 dans la catégorie LMP2. Il a comme co-équipiers le pilote britannique Richard Bradley et le pilote mexicain Memo Rojas.

Résultats en monoplace

Palmarès

Résultats en Formule 4

Résultats en Championnat de France de Formule 4 (catégorie junior)

Résultats en Championnat de France de Formule 4

Résultats en Formula Renault Eurocup

Résultats en Euroformula Open

Résultats en Championnat de Formule 3 FIA

Résultats en European Le Mans Series

Notes et références

Liens externes

  Reshad de Gerus sur driverdb.com
  de Gerus/ Reshad de Gerus sur motorsportmagazine.com

Naissance en juillet 2004
Pilote automobile français
Pilote des European Le Mans Series

Reshad de Gerus


قصر اللِمْسَة قرية تقع في معتمدية الوسلاتية بولاية القيروان في الوسط التونسي. ترقيمها البريدي هو 3124. كان اسمها في العهد الروماني لِيمِيسَا .

المراجع

قرى ولاية القيروان
مواقع أثرية في تونس

قصر اللمسة


An Fimbristylis thermalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sereno Watson. An Fimbristylis thermalis in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fimbristylis

Fimbristylis thermalis


Raion de Romny () é um raion da Ucrânia localizado no Oblast de Sumy. Tem a cidade de Romny como centro administrativo, sendo que possuía uma população estimada em  habitantes no começo de 2022.

Após uma grande reorganização dos raions feita no ano de 2020, o distrito de Romny passou a ter uma área de  e incorporou a si dois antigos raions: Lypova Dolyna e Nedryhailiv.

Ligações externas

Romny

Raion de Romny


ප්‍රති සබ්මැරීන යුධ කටයුතු සඳහා වර්ණාවලියේ ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවයේ දී ඇතැම් ආරක්ෂිත නෞකාවන් විශේෂනය වී ඇත. සබ්මැරීන වේගය දෙවන ලෝක යුද්ධයේ අවසානයත් සමඟ (ජර්මනියේ XXI වර්ගයේ සබ්මැරීන බලන්න)ශීඝ්‍රයෙන් වැඩි වූ අතර ඒ සමඟ ආරක්ෂිත නෞකාවන් හා සබ්මැරීන අතර වේග පරතරය ද අඩු විය. එබැවින් ආරක්ෂිත නෞකාවන් වාණිජ යාන්ත්‍රණයක් මඟින් බල ගැන්වුණු සාපේක්ෂව අඩු වේගයක් සහිත යාත්‍රා වර්ගයක් බවට පත් නොවීය. Whitby class වැනි වඩා වේගවත් ආරක්ෂිත නෞකා ගොඩ නැංවීමට පශ්චාත් යුධ සමයේ දී කටයුතු යෙදිනි. එවැනි නැව් තුළ විචල්යග ගැඹුරු සෝනාර් වැනි වැඩි දියුණු කළ සෝනාර් උපකරණ අඩංගු වූ අතර ටොපීඩෝ වැනි විශේෂඥ ආයුධ ද ලිම්බෝ වැනි ඉදිරි විදුම් ආයුධ ද ASROC Ikara වැනි මිසයිල වාහක ප්‍රති සබ්මැරීන ටොපිඩෝවන් ද අඩංගු විය. මතුපිට සිට ගුවනට මෙන්ම මතුපිට සිට මතුපිටට ද විදිය හැකි මිසයිල මඟින් ප්‍රහාරක හා ආරක්ෂක හැකියාවන් පවත්වා ගැනීමට ඒවාට හැකි විය. (Sea Sparrow හෝ Exocet පිළිවෙලින්) එවැනි විශේෂඥ ASW(Anti Submarine Warfare) නෞකාවකට උදාහරණයක් නම් රාජකීය නාවික හමුදාවේ 22 වන ආකාරයේ ආරක්ෂිත නෞකාවයි.

ASW කටයුතු සඳහා විශේෂයෙන්ම බොහෝ නූතන ආරක්ෂිත නෞකාවන් ගොඩ බැස්සවීමේ පර්යන්තයක් හා අහස්යාත්රාංයගනය හෙලිකොප්ටර ක්‍රියා කරවීම සඳහා සතුව ඇත. මේ මඟින් ආරක්ෂිත නෞකාවන් ද නොහඳුනන උප මතුපිට ගැටුම්වලට ලක් වීම නිශේධනය කරන අතර එබැවින් අවදානම් ප්‍රහාරයන් හා න්‍යෂ්ටික බල ගැන්වුණු මතුපිට යුධ නෞකාවන්ට වඩා වේගවත් නූතන සබ්මැරීන සඳහා විශේෂයෙන්ම උචිත වේ. හෙලිකොප්ටරය සැලසුම් කොට ඇත්තේ මව් නෞකාව ආරක්ෂිත දුරක පවතිද්දී මෙම අරමුණ සඳහාය. මෙම ක්රිසයාව සඳහා sonobuoys වැනි විශේෂිත සංවේදක හෙලිකොප්ටරයේ සවි කර ඇත. ඊට අමතරව අවපාත සෝනාර් හා චුම්භක වෙනස් වීම් හඳුනාගන්නා උපාංග ටොපිඩෝ හෝ depth – chorges වැනි විභව අවදානම් හා මෙහෙයුම් නිශ්චිත ඉලක්ක හඳුනා ගැනීම සඳහා යොදා ඇත. පුවරු මත වූ රේඩාර් හා හෙලිකොප්ටර සිතිජයෙන් එහා ඉලක්ක පරීක්ෂා කිරීමට යොදා ගත හැකි අතර අවශ්ය් නම් ප්රසති මතුපිට යුධ කටයුතු සඳහා යොදා ගැනීමට පෙන්ගුයින් හා sea skua වැනි ප්රවති නාවික මිසයිල සවි කළ හැක. වෙරළ හා නෞකාවන් අතර නෞභාරයන්, තැපැල් කටයුතු, මිනිසුන් ගෙන යාම වැනි කටයුතු සදහා යොදා ගත් ඩිංගි බෝට්ටු හා Jackstay Rig වැනි යාත්රානවල භාවිතයන් විශාල වශයෙන් ප්ර තිස්ථාපනය කරමින් පරීක්ෂණ කොට ගලවා ගැනීමේ කටයුතු සඳහා හෙලිකොප්ටරය භාවිතා වේ. හෙලිකොප්ටර භාවිතයෙන් ආරක්ෂිත නෞකාවට එහි ක්රිඳයා පටිපා‍ටියෙන් බැහැර නොවී වඩාත් වේගයෙන් හා අඩු අවදානමක් ඇතිව එවැනි කටයුතු සිදු කර ගත හැක.
en:Frigate#Anti-submarine_role

ප්‍රති සබ්මැරීන ආරක්ෂිත නාවුක යුධ කටයුතු


Kamilo Dočkal (Brodek u Přerova, Češka, 30. prosinca 1879. – Zagreb, 7. kolovoza 1963.) bio je hrvatski katolički svećenik češkoga podrijetla, kanonik, crkveni i kulturni povjesničar, kulturni djelatnik i violinist.

Dočkal je rođen u mjestu Brodek u Přerova u današnjoj Češkoj. Kao petogodišnjak s roditeljima seli se u Ivanovčane kod Bjelovara. Gimnaziju je pohađao u Bjelovaru, Varaždinu i Zagrebu, a teologiju završio u Zagrebu 1902. kada je postao katolički svećenik. Mladu misu služio je u Bjelovaru 1902. godine. Nastavio je studirati filozofiju i teologiju u Beču na Visokom znanstvenom institutu za dijecezanske svećenike na Sv. Augustinu, stekavši doktorat znanosti 1906.

Djelovao je kao kateheta u realnoj gimnaziji u Zagrebu od 1906. do 1914. Kasnije je bio tajnik zagrebačkoga nadbiskupa Antuna Bauera i magistar znanosti na Bogoslovnom sjemeništu od 1914. do 1920. Godine 1920. postao je rektorom istoga sjemeništa, službovao je do 1935. Na Bogoslovnom fakultetu u Zagrebu predavao je povijest Crkve od 1915. do 1919., a zatim od 1919. do 1921. predavao je pastoralnu teologiju, homiletiku i katehetiku.

Godine 1920. Dočkal postaje kanonikom. Sudjelovao je na kongresu u Velehradu u Češkoj. Napisao je nekoliko knjiga i rasprava u kojima osvjetljava nastojanja i rezultate rada na jedinstvu kršćana. Dočkal je prikupljao i slike, kipove i crkveno ruho na području Zagrebačke nadbiskupije. Od prikupljenih umjetnina napravio je samostalnu zbirku i 1939. utemeljio Dijecezanski muzej u Zagreb, postavši ujedno i njegovim prvim ravnateljem.

Više od desetljeća istraživao je povijest pavlina u Hrvatskoj. Skupljao je Građu za povijest pavlinskih samostana u Hrvatskoj (rukopis koji se čuva u Arhivu HAZU-a). Istraživao je i povijest hrvatskih instituta u Bologni (Collegium hungarico-illyricum an. 1553. Bononiae fundatum) i Beču (Collegium Croaticum Viennae an. 1627. fundatum). Dočkal je pisao i za nekoliko časopisa: "Katolički list", "Mladost", "Ćirilometodski vjesnik", "Bogoslovska smotra" i "Život".

Bio je i violinist te član Društvenog orkestra Hrvatskog glazbenog zavoda, a od 1929. član njegova ravnateljstva. Učio je violinu kod Vaclava Humla. Bio je i komorni glazbenik. Bio je predsjednik Hrvatskog katoličkog kasina, gdje je osnovao gudački orkestar. Dočkal je pisao glazbene kritike za časopise: "Hrvatska", "Novine", "Hrvatska straža" i "Sveta Cecilija".

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Češki katolički kler
Hrvatski crkveni povjesničari
Česi u Hrvatskoj
Životopisi, Bjelovar
Životopisi, Zagreb

Kamilo Dočkal


Salutări din Ada-Kaleh este un film românesc din 1970 regizat de Mircea Popescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1970 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1970

Salutări din Ada-Kaleh


Le dème de Véria, en  / Dímos Vérias, est un dème du district régional d'Imathie, en Macédoine-Centrale, Grèce. Le dème actuel résulte de la fusion, en 2010, des anciens dèmes d'Apóstolos Pávlos, de Dovrás, de Makedonída, de Vergína et de Véria.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville de Véria s'élève à .

Le siège du dème est la ville de Véria.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale

Dème de Véria


ජනවර්ග ඉතිහාසය යනු, ඉතිහාසගත වාර්තා මගින් යම් ජන වර්ගයක, ගෝත්‍රයක, සංස්කෘතිය හෝ සිරිත් විරිත් පිළිබඳව හැදෑරීමය.  මෙමගින් දැනට පවතින හෝ නොපවතින ජන වර්ගවල ඉතිහාසය පිළිබඳවද සොයා බැලේ.

ජනවර්ග ඉතිහාසය හැදෑරීමේදී පොත්පත් හා ලේඛනවලට අමතරව සිතියම්, සංගීතය, චිත්‍ර, ඡායාරූප, කතන්දර, භාෂා විලාශය, ස්වභාව සෞන්දර්ය, ස්ථානාත්මක සොයාබැලීම්, පුරාවිද්‍යාත්මක සමීක්ෂණ, කෞතුකාගාර වස්තූන්, සිරිත් විරිත්, භාෂාව හා ස්ථාන නාම ආදිය පිළිබඳවද සොයා බැලේ.

විමර්ශනයන්හි වැදගත්කම

ජනවර්ග ඉතිහාසඥයන් ලේඛනවලින් ඔබ්බට ගිය විමර්ශනයක යෙදීම තුළින් ඔවුන්ට ඉතා ගැඹුරු අධ්‍යයන වල යෙදීමේ අවස්ථාව ලැබේ.  මොවුහු ජන වර්ගවල ඇතුලාන්තයද ගැඹුරින් විමසා බලන හෙයින් ඒවායේ ඉතිහාසය සහ විවිධ චාරිත්‍ර විධික්‍රම අතර අන්තර් සබඳතා, ඉතිහාසයේ අපැහැදිලි තැන් පිළිබඳ නිවැරදි අවබෝධයක් ලබාගත හැකිය. විශේෂයෙන්ම ඉන්දියානු ජනවර්ග පිළිබඳව හැදෑරීමේදී මෙම ක්‍රමය ඉතා ප්‍රයෝජනවත් ය.

ජනවර්ග ඉතිහාසයේ අර්ථදැක්වීම කෙමෙන් දියුණු වූවකි. සාමාන්‍ය ඉතිහාසය හැදෑරීමට වඩා ජනවර්ග ඉතිහාසය හැදෑරීමේදී භාවිතා වන පර්යේෂණ ක්‍රම හා මූලාශ්‍ර නිසා එය වඩාත් ප්‍රතිඵලදායකය (විලියම් ෆෙන්ටන්) පසුකාලීනව ඇක්ස්ටෙල් විසින් හඳුන්වා දුන් පරිදි ජනවර්ග ඉතිහාසය යනු ජනවාර්ගික හා ඉතිහාස මූලාශ්‍ර ඇසුරින් යම් සංස්කෘතියක හෝ සමාජයක සිදුවූ වෙනස්කම් අධ්‍යයනය කිරීමයි.

ෂෙෆලීන් හඳුන්වාදුන් පරිදි, ජනවර්ග ඉතිහාසය මඟින් මිනිසුන්  සමාජයීය සිද්ධීන් ග්‍රහණය කරගන්නා ආකාරය සහ ඒවා සංස්කෘතියට ඈඳෙන ආකාරය පිරික්සා බලයි.  අවසානයේදී සිමන්ස් විසින් පළ කළ මතය වන්නේ ජනවර්ග ඉතිහාසය යනු හැකිතාක් මූලාශ්‍ර උපයෝගී කරගනිමින්, හැකිතාක් දිගු කාල පරාසයක් තුළදී යම්කිසි සංස්කෘතියක් පිළිබඳ කෙරෙන ගවේෂණාත්මක පර්යේෂණයක්ය යන්නයි. එය වඩාත් අලංකාර වන්නේ දැනට ජීවත් වන අයගේ මතකයන් සහ වචන ද එකතු වූ විටයි.

ජනවර්ග ඉතිහාසය


عتيق رحيمي  (ولد 1962م، كابل) هو كاتب أفغاني، يكتب باللغتين الفارسية والفرنسية كما هو مخرج أفلام، من أسرة ليبرالية، وبعد الاجتياح السوفييتي لأفغانستان، وانهيار النظام السياسي غادر إلى فرنسا، حيث أتم دراسته وحصل على الدكتوراه في الاتصالات البصرية، وفي عام 2008 حاز على جائزة غنكور، الجائزة الفرنسية الأدبية الأبرز، عن روايته «حجر الصبر».وجائزة الادب الفارسي في إيران في 2010 عن روايته الأرض والرماد.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة السوربون من أفغانستان
صانعو أفلام وثائقية أفغان
فرنسيون من أصل أفغاني
كتاب وكاتبات أفغان
كتاب وكاتبات فرنسيون في القرن 21
مخرجو أفلام أفغان
مخرجون فرنسيون
مغتربون أفغان في باكستان
مواليد 1962
مواليد في كابل (مدينة)

عتيق رحيمي


An Lankesterella alainii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark Anthony Nir. An Lankesterella alainii in nahilalakip ha genus nga Lankesterella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lankesterella

Lankesterella alainii


Ruslan Ponomariov, (Ukraynaca: Руслан Пономарьов; Rusça: Русла́н Пономарёв) (d. 11 Ekim 1983, Horlivka, Ukrayna) Ukraynalı ünlü satranç oyuncusu. Ocak 2007'de FIDE Elo rating listesinde, 2723 puanla Dünya çapında 14. sırada, Ukrayna'da ise Vassili Ivançuk'un arkasından 2. sırada yer almaktadır. FIDE listelerindeki en yüksek puanı Nisan 2002'de ulaştığı 2743 puandır.

Ponomariov Ukrayna'nın Horlivka kentinde doğmuştur. 1994 yılında Dünya 12 yaş altı Şampiyonasında 3. sıraya yerleşmiştir. Bir yıl sonra ise aynı turnuvada birinci olmuştur. 1996 yılında 12 yaşında iken Avrupa 18 yaş altı şampiyonu olan Ponomariov 1998 yılında 14 yaşında büyükusta unvanı aldı. Ponomariob şimdiye kadar bu unvana sahip olan en genç satranç oyuncusudur.

Ponomariov'un daha sonraki dikkate değer başarıları arasında 1998'de Donetsk Bölgesi birinciliği, Avrupa Kulüp Kupası 2000'de 5/7 lik skor, Torshavn 2000'de 7,5/9'lik skor, 2001 İstanbul Satranç Olimpiyatları'nda 8,5/11 lik skorla Altın madalya ve Kramatorsk 2001 Vali kupasında 7/10'luk skor ile kazandığı şampiyonluk sayılabilir.

2002 yılında FIDE Knock-Out Dünya Şampiyonasında vatandaşı Vassiliy İvançuk ile final oynadı ve 4,5-2,5'luk bir sonuçla 18 yaşında FIDE dünya şampiyonu oldu. Böylece bu başarıyı yakalayan en genç satranç oyuncusu unvanı da ele geçirdi. Aynı yıl çok zor olan Linear turnuvasında Garry Kasparov'un arkasından ikinci oldu.

2003 Corus Turnuvasını ise daha az bir başarı ile 6/13 lük sonuçla 14 kişi içinde 11. olarak bitirdi. Katılanlar arasında en yüksek 3. Elo rating'ine sahip olmasına rağmen. Aynı yıl katıldığı Linear'de ise 5,5/12 lik puanla 7 kişi içinde 5. oldu.

Eylül 2003'te Kasporov ile Yalta'da 14 oyundan oluşan bir maç planlanmıştı. Kazanan Vladimir Kramnik ile Peter Leko'nun oynayacağı maçın galibi ile oynayacak idi. Ancak Ponomariov bu turnuvaya katılmaktan vazgeçmiştir. 2004 yılında Knock-Out Dünya Şampiyonluğunu Rüstem Kasımcanov'a devretmiştir.

Ponomariov'un 20. yaş gününde bir başka ilki gerçekleştirdi. Bulgaristan'ın Filibe şehrindeki Avrupa Takımlar Şampiyonası sırasında maç sırasında Ponomariov çalan cep telefonu yüzünden diskalifiye edildi.

Dış bağlantılar
 Ruslan Ponomariov'un FIDE rating kartı
 Chessgames.com da Ponomariob hakkında
 Ponomariov hakkında birçok meteryal

1983 doğumlular
Ukraynalı satranç oyuncuları
Dünya satranç şampiyonları
Yaşayan insanlar

Ruslan Ponomaryov


Kalibrasyon, dilimize Fransızcadan giren bu sözcük, Metroloji Bilimi içerisindeki tanımı; belirlenmiş koşullar altında bir ölçü aleti veya ölçme sisteminin gösterdiği veya bir ölçüt/ölçeğin ifade ettiği değerler ile, o sistemi ölçen/referans olarak değerleri bilinen cihaz/sistem arasındaki ilişkiyi oluşturan işlemler dizisi olarak tanımlanır. Kalibrasyon bir ölçme aleti veya düzeneğinin doğru sonuçlar verecek şekilde ayarlanması işlemi değildir.

 Kalibrasyonun sonucu, ölçeğin, ölçü aletinin veya ölçme sisteminin hatasını kestirmeye, veya belirli bir skalanın işaretlerine değerler verilmesine olanak sağlar.
 Kalibrasyon işlemi başka metrolojik özellikleri de belirleyebilir.
 Kalibrasyon sonucu,kalibrasyon sertifikası veya kalibrasyon raporu adı verilen bir doküman ile kaydedilebilir.

Özel ekipmanlarla, hassas olarak yapilip orijin kabul edilen referans cihaza uygunlugu, bir rapor veya sertifika ile kayit altına alınan ölçme aleti veya ölçüm cihazina ait bu belgelerin üzerinde, mutlaka aletin/cihazin marka, model, seri numarası ve sapma buyuklugu bulunur.
Ayrıca, sertifikanın izlenebilirliğini takip edebilmek için, Rapor veya Sertifika numarası da içermektedir.

 Kalibrasyon sonucu bazen, bir kalibrasyon faktörü veya bir kalibrasyon eğrisi şeklindeki bir dizi kalibrasyon faktörü olarak ifade edilebilir.

Kalibrasyon işleminde, kalibre edilen ölçü aletinin hata miktarı, kendisinden daha yüksek doğruluk u (en az 10 kat), bir ölçü aleti referans alınarak belirlenir. Kalibrasyonda referans alınan ölçü alet(ler)inin kalibrasyon sertifikası üzerinden ulusal veya uluslararası temel referanslara izlenebilir olması gerekir. Böylelikle kalibre edilen ölçü aletinin de temel referanslara izlenebilirliği sağlanmış olur.

Kalibrasyon işlemi bir deneysel çalışma olup, deneysel bir çalışmadan beklenen tüm gereklilikler karşılanmalıdır. Yani çalışmalar kontrollü bir ortamda, özenli ve yazılı çalışma alışkanlığına sahip eğitimli kişilerce yapılmalı, çalışmanın yapıldığı ortam özellikleri, kullanılan ekipman, uygulanan yöntem, ölçüm belirsizliği ve sonuçlar kalibrasyon raporunda belirtilmelidir.

Kalibrasyon sonucu ölçü aletinin hatasının, kullanıldığı proses veya varsa ilgili standartlarda belirtilen limitlerin dışına çıktığı belirlenmişse bu hatanın ayarlanarak giderilmesine çalışılır. Ancak ayar sonrası kalibrasyonun tekrarlanması ve son durumun raporlanması zorunludur.

Ölçü aletleri, ölçüm prensip ve teknolojileri ile kullanıma,  bulunduğu ortam şartlarına bağlı olarak, etkilenirler ve zamanla yaşlanırlar.
Bu nedenle belirli periyotlarla kalibrasyonun tekrarlanması gerekir. Söz konusu periyodlar deneyimli kullanıcılar tarafından cihaz özellikleri ve kullanım koşulları göz önüne alınarak belirlenmeli, periyodun sıklığı, kalibrasyon raporunda belirlenmelidir.

Kalibrasyonun, kalite yönetim sistemlerinin bir beklentisi olmasının nedeni, işletmeler için bir ihtiyaç olmasındandır. Eğer işletme içinde bir büyüklüğü ölçme ihtiyacı varsa, orada kullanılan ölçü aletinin istenilen doğrulukta ölçüm yapıp yapmadığının belirlenmesi ihtiyacı da vardır.

Ölçüm
Standartlar
Metroloji

Kalibrasyon


Brljansko jezero (također poznato po imenama Ćorića jezero i Bjelober) je umjetno akumulacijsko jezero u Dalmaciji na rijeci Krki. Dobilo je ime po slapu Brljanu. Ima površinu 0,286 km². Akumulira vode rijeke Krke za potrebe hidroelektrane Miljacka.

Izvori

Jezera u Hrvatskoj
Krka

Brljansko jezero


سلطنة وداي (بين عامي 1501 و1912)، كانت سلطنةً أفريقيةً في شرق بحيرة تشاد في تشاد الحالية وجمهورية أفريقيا الوسطى والسودان. نشأت سلطنة وداي في القرن السابع عشر تحت قيادة السلطان الأول عبد الكريم الذي أطاح بشعب التنجر الحاكم في المنطقة. احتلت السلطنة أرضًا كانت في السابق تحت سيطرتها و سلطنة دارفور (في السودان حاليًا) في الشمال الشرقي من سلطنة باقرمي.

نبذة تاريخية

أصل السلطنة
كانت وداي –حكمت من قبل قبيلة البرقو والتي كانت تعرف لدي سكان دارفور باسم برقو أيضًا . دارت معارك مع بينهم وبين مملكةالتنجر ما قبل ثلاثينيات القرن السادس عشر، وتأسست نحو عام 1501. ادعى المهاجرون العرب في المنطقة بأنهم من نسل الخلفاء العباسيين، وتحديدًا من نسل صالح بن عبد الله بن عباس. استقر يامي -وهو قائد عباسي- مع المهاجرين العرب في دبا، بالقرب من أوارا (وارا) والتي أصبحت عاصمة إمبراطورية وادي لاحقًا.

احتشدت مجموعات صغيرة أخرى في المنطقة تحت الراية الإسلامية لعبد الكريم العباسي المنحدر من أسرة عباسية نبيلة في عام 1635، وبدؤوا بغزو المنطقة الشرقية، وأطاحوا بشعب التنجر الحاكم الذي قاده ملك يدعى داود آنذاك. أمّن عبد الكريم -ابن يامي العباسي- سلطته وعزز من مركزه من خلال الزواج من ميرام آيسا ابنة ملك التنجر داود، ثم عقد مواثيق زواج أخرى مع السلالات والقبائل المحلية، مثل قبائل المحاميد وبني هلبا. أصبح عبد الكريم أول كولاك (سلطان) لسلالة استمرت حتى وصول الفرنسيين.

تميّز تاريخ وداي بالحروب مع سلطنة دارفور لفترة طويلة من القرن الثامن عشر، وعانت البلاد من جفاف رهيب استمر لعدة سنوات تحت حكم يعقوب العروس (بين عامي 1681 و 1707) -حفيد عبد الكريم- في أوائل القرن الثامن عشر الميلادي.

مراجع

وصلات خارجية
 الصادق أحمد آدم. نشأة مملكة وداي الإسلامية 1501 – 1909
 الأمانة العامة لقبيلة البرقو. سلطنة وداي الملكية (دار برقو)

الألفية 2 في تشاد
انحلالات سنة 1909 في إفريقيا
إفريقيا الاستوائية الفرنسية
إمبراطوريات سابقة
إمبراطوريات سابقة في إفريقيا
تاريخ تشاد
تاريخ جمهورية إفريقيا الوسطى
تاريخ وسط إفريقيا
تأسيسات سنة 1635 في إفريقيا
دول إفريقيا ما قبل الاستعمار
دول وأقاليم انحلت في 1909
دول وأقاليم أسست في 1501
دول وأقاليم أسست في 1635
سياسة تشاد
ممالك الساحل

سلطنة وداي


Strenz ist:
 Strenz, Ortsteil der Gemeinde Lüssow im Landkreis Rostock in Mecklenburg-Vorpommern
 Neu Strenz, Ortsteil der Stadt Güstrow im Landkreis Rostock in Mecklenburg-Vorpommern

Strenz ist der Familienname folgender Personen:
 Karin Strenz (1967–2021), deutsche Politikerin (CDU)

Strenz


Le Goldberg Baroque Ensemble est un ensemble polonais de musique baroque et classique fondé en 2008 et basé à Gdańsk, adepte de l'interprétation historiquement informée, soit l'interprétation sur instruments anciens (ou copies d'instruments anciens).

Historique
L'ensemble, qui tire son nom de celui de Johann Gottlieb Goldberg, élève de Jean-Sébastien Bach né à Dantzig (Gdańsk), est fondé en 2008 par Andrzej Szadejko, qui le dirige depuis lors.

L'ensemble se spécialise dans l'interprétation de la musique ancienne de Gdańsk et de la Baltique.

Les musiciens qui le composent, de nationalité polonaise ou non, ont étudié des centres européens renommés spécialisés dans la pratique historique (Schola Cantorum Basiliensis, Royal Academy of Music de Londres et Conservatoire Royal de La Haye) et jouent sur des instruments anciens ou des copies d'instruments anciens.

Les chanteurs, regroupés sous le nom de Goldberg Vocal Ensemble, s'impliquent dans des projets de chant a cappella.

Distinctions
Plusieurs enregistrements réalisés par le Goldberg Baroque Ensemble ont été nominés pour le prix de l'Industrie polonaise du disque.

Discographie sélective

Série Héritage musical de la ville de Gdańsk
De 2008 à 2011, le Goldberg Baroque Ensemble a réalisé quatre enregistrements pour les labels polonais Dux et Sarton dans la série Héritage musical de la ville de Gdańsk (Muzyczne Dziedzictwo Miasta Gdańska) qui présente des œuvres musicales dont les partitions sont conservées dans la collection de la bibliothèque de Gdańsk de l'Académie polonaise des sciences :
 Cantates de l'Avent à Gdańsk, Goldberg Ensemble, dir. Andrzej Szadejko (Dux, première mondiale)
 Christmas Cantatas of 18th Century Gdańsk, Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko (Sarton, première mondiale)
 Lent Cantatas of 18th Century Gdańsk, Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko (Sarton, première mondiale)
 Passio Christi de Johann Balthasar Christian Freislich, Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko (Sarton, première mondiale)

Série Musica Baltica
À partir de 2017, le Goldberg Baroque Ensemble réalise des enregistrements dans la série Musica Baltica du label MDG (Musikproduktion Dabringhaus Und Grimm), dans certains cas avec le Goldberg Vocal Ensemble :
 2017 : Musica Baltica 1 - Baroque Cantatas from Gdańsk de Meder, Du Grain, Freislich et Pucklitz, Goldberg Vocal Ensemble et Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko
 2018 : Musica Baltica 4 - Sacred Cantatas de Johann Jeremias du Grain, Goldberg Vocal Ensemble et Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko
 2018 : Musica Baltica 5 - Harpsichord Concertos de Johann Gottlieb Goldberg, Goldberg Baroque Ensemble, Alina Ratkowska, clavecin et direction
 2021 : Musica Baltica 7 - Sacred Music de Johann Valentin Meder, Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko
 2021 : Musica Baltica 8 - Secular Cantatas de Johann Balthasar Christian Freislich, Goldberg Baroque Ensemble, dir. Andrzej Szadejko

Références

Liens externes

Ensemble de musique baroque
Orchestre polonais
Formation de musique classique fondée dans les années 2000

Goldberg Baroque Ensemble


Salyut 3, Sovyetler Birliği tarafından 25 Haziran 1973'te fırlatılan uzay istasyonu. Aslında çok gizli Almaz programına dahil askeri bir uzay istasyonuydu, bunu gizlemek için Salyut programına dahilmiş gibi isimlendirildi.

Bir ABD uzay aracının saldırısına karşı Salyut 3'ün kendisini koruyabilmesi için istasyona 23 mm'lik (bazı kaynaklara göre 30 mm'lik) bir Nudelmann makineli tüfeği yerleştirildiği belirtilmektedir. Söylendiğine göre tüfek, istasyonun uzun ekseni üzerine yerleştirilmiştir. Kendi başına hareket ettirilemediğinden, istasyonun doğrultusu değiştirilerek nişan alınmaktadır. Nişan alma ekranı ve ateş düğmesi, istasyonun kontrol masasındadır. Tüfeğin etkili menzili bir kilometre civarında olup, kurşunların bir sonraki yörüngede istasyona dönmemesi için asla yörünge düzlemi üzerinde ateşlenmemesi gerekmektedir. Son Salyut 3 ekibi istasyondan ayrıldıktan sonra, tüfek uzaktan kumandayla ateşlenerek denenmiştir.

Sovyetlerin yörüngede böyle bir savunma silahına ihtiyaç duyma nedeni, ABD'nin insanlı Sovyet uydularına karşı da kullanılabilecek olan askeri Ay Örümceği benzeri planları olabilir.

Özellikleri
 Uzunluk: 14,55 m
 Azami çap: 4,15 m
 Yaşanabilir hacim: 90 m³
 Fırlatmadaki ağırlık: 18.900 kg
 Fırlatma roketi: Proton (üç kademeli)
 Güneş paneli sayısı: 2
 İkmâl taşıyıcıları: Soyuz feribotu
 Kenetlenme kapısı sayısı: 1
 İnsanlı görev sayısı: 2
 Uzun süreli insanlı görev sayısı: 1
 Ana motor sayısı: 2
 Ana motor gücü (beheri): 400 kgf (3,9 kN)

Yanaşan uzaygemileri ve mürettebatı

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi, Salyut 3 maddesi
 Oberg, Jim, Nature of Space Power
 Ay Örümceği'nin askeri kullanımı

3
Uzay istasyonları

Salyut 3


Araf, cennet ve cehennemin arası.

Din
 A'raf Suresi, Kur'an'da bir sure

Edebiyat
 Araf, Elif Şafak tarafından yazılmış bir roman
 Araf (Puhdistus), Sofi Oksanen tarafından yazılmış bir roman

Film
 Araf (film, 2006), yönetmenliğini Biray Dalkıran'ın yaptığı 2006 yapımı korku filmi
 Araf (film, 2012), yönetmenliğini Yeşim Ustaoğlu'nun yaptığı 2012 yapımı dram filmi

Müzik
 Araf (şarkı), Mor ve Ötesi'nin 2010'da çıkardığı albüm'den bir parça.

Araf (anlam ayrımı)


An Paspalum scrobiculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Paspalum scrobiculatum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum scrobiculatum


Altınoba, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Dış bağlantılar

Göksun'un mahalleleri

Altınoba, Göksun


An Arundinella cannanorica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.J.Nair, Sreek. ngan N.Chandrasekharan Nair. An Arundinella cannanorica in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arundinella

Arundinella cannanorica


Ernst Siegfried Mittler (né le  à Halle-sur-Saale et mort le  à Berlin) est un éditeur prussien.

Biographie
Mittler commence à l'âge de 14 ans une formation de libraire dans sa ville natale. Après quatre ans, il se rend à Leipzig en 1803, où il suit également une formation de typographe. De 1804 à 1811, il travaille dans l'entreprise de librairie de son frère aîné Johann George Mittler à Leipzig. Il s'installe ensuite à Berlin en 1814, où il travaille d'abord dans les librairies C. F. Amelang et Schlesinger. Un an plus tard, cependant, il crée sa propre entreprise. Dès 1816, Mittler peut reprendre la maison d'édition de son beau-père Wilhelm Dieterici (1758-1838). En 1787, il a déjà publié les œuvres du roi Frédéric II et en 1789 fonde sa propre imprimerie et maison d'édition.

Les deux sociétés se sont développées sous la direction de Mittler. Dès 1820, sa société ouvre une succursale à Posen et en 1827 une autre à Bromberg. Dans la maison d'édition qui porte désormais son nom, les livres publiés se concentrent sur les publications militaires. Les publications sur la franc-maçonnerie jouent également un rôle de premier plan. Dans les années suivantes, cependant, Mittler vend son entreprise et ses succursales afin de pouvoir se concentrer sur l'édition et l'impression. Il déménage au 68-70  à Berlin. En 1848, le fils de Mittler, Ernst Siegfried Wilhelm, devient associé de l'entreprise, c'est pourquoi le nom de la maison d'édition changz en "E. S. Mittler & Sohn". Bien que ce fils soit décédé en 1853, ce nom est conservé. En 1866, Mittler devient libraire à la cour.

Ernst Siegfried Mittler meurt à Berlin en 1870 à l'âge de 85 ans. Il est inhumé au cimetière III de la Jérusalem et Nouvelle Église face à la porte de Halle. La tombe est conservé.

Après sa mort, son petit-fils Theodor Töche, devient associé en 1862, continue à diriger la maison d'édition.

Travaux
L'importance de Mittler et de sa maison d'édition réside principalement dans le fait qu'il promeut la littérature militaire spécialisée. Toutes les publications de l'état-major allemand paraissent dans la société fondée par Mittler jusqu'à la fin de la Seconde Guerre mondiale. Il en va de même pour les revues militaires les plus importantes telles que la Militär-Wochenblatt, la  et la . Aujourd'hui encore, le Bureau de recherche historique militaire à Potsdam, par exemple, publie des ouvrages aux éditions E. S. Mittler & Sohn.

Bibliographie

 Theodor von Troschke: Ernst Siegfried Mittler – Ein Lebensbild. Mittler, Berlin 1870.

Liens externes

 Courte biographie. (PDF) Dans : Sebastian Panwitz : Bio-bibliographie sur les éditeurs et maisons d'édition de Berlin. Projet Berliner Klassik de l'Académie des sciences de Berlin-Brandebourg, p. 13 (PDF).
 Courte biographie sur berlingeschichte.de

Références

Éditeur prussien
Libraire du XIXe siècle
Personnalité du monde des affaires du XIXe siècle
Personnalité de la franc-maçonnerie allemande
Naissance en juin 1785
Naissance à Halle-sur-Saale
Naissance dans le duché de Magdebourg
Décès en avril 1870
Décès à Berlin
Décès à 84 ans

Ernst Siegfried Mittler


Calommata yuanjiangica est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Atypidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yunnan en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Yuanjiang et à Kunming.

Description
La femelle holotype mesure

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Li et Xu en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le xian de Yuanjiang.

Publication originale
 Li, Xu, Zhang, Liu, Yang & Li, 2022 : « Multilocus species delimitation and phylogeny of the genus Calommata (Araneae, Atypidae) in southern China. » Zoologica Scripta, , , .

Liens externes

Notes et références

Atypidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Yunnan

Calommata yuanjiangica


Le Carrier Air Wing One (CVW-1) est une escadre aérienne embarquée de l'US Navy basée au Naval Air Station Oceana, en Virginie, avec la plupart de ses différents escadrons également basés au NAS Oceana. Des escadrons supplémentaires sont basés à la Base navale de Norfolk en Virginie, au Marine Corps Air Station Beaufort en Caroline du Sud, au Naval Air Station Whidbey Island dans l'État de Washington et au Naval Air Station Jacksonville en Floride. Le Carrier Air Wing One est affecté à l' basé à Norfolk.

Historique

Le Carrier Air Wing One existe depuis plus longtemps que toute autre escadre aérienne de porte-avions de l'US Navy, à l'exception du Carrier Air Wing Three (CVW-3), toutes deux ont été créées le . Depuis sa création, le CVW-1 a servi à bord de vingt porte-avions différents, a effectué 42 déploiements majeurs et avait la majorité des escadrons de la côte Est en tant que membres du «First and Foremost» de la Marine. Il était à l'origine le "Ranger Air Group", servant à bord de l'  pendant les premières années de l'aviation de transport. Le groupe aérien a également opéré à bord des trois autres transporteurs en service à ce moment-là et au-delà - ,  et

Quelques missions effectuées

 Seconde guerre mondiale : Campagne d'Afrique du Nord
 Crise du canal de Suez
 Guerre du Golfe : Opération Bouclier du désert et Opération Tempête du désert
 Guerre d'Afghanistan : Opération Medusa, Opération Mountain Fury, Opération Enduring Freedom
 Guerre d'Irak : Opération New Dawn

Les unités subordonnées
Les escadrons du CVW-1 embarqués sur l' de novembre 2019 à juin 2020.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Station Oceana
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 CVW-2 - Site GlobalSecurity.org

Carrier Air Wing One
Aéronautique navale
Fondation en 1938

Carrier Air Wing One


Alberto Di Stasio () este un actor și regizor italian.

Biografie
Născut într-o familie de cântăreți de operă, a studiat la Accademia d'arte drammatica Silvio d'Amico din Roma. A lucrat ca actor cu mari regizori de teatru italian, alternând spectacolele de teatru tradițional cu spectacolele de teatru experimental ale școlii romane. Ca regizor a participat la festivaluri naționale și internaționale, a pus în scenă piese ale unor autori contemporani, cum ar fi Mishima, Pinter sau Muller. A fost director artistic al Teatrului Trianon din Roma. A colaborat din 1997 la Università degli Studi Roma Tre, în cadrul departamentului de literatură comparată.

El a jucat în serialul de televiziune Boris și în filmul făcut după el, Boris - Il film, regizat de Luca Vendruscolo, James Ciarrapico și Mattia Torre, unde a interpretat rolul Sergio Vannucci.

Filmografie

Filme de cinema
 Mamma Ebe, regie: Carlo Lizzani (1985)
 La signora della notte, regie: Piero Schivazappa (1986)
 Il mostro di Firenze, regie: Cesare Ferrario (1986)
 Diavolo in corpo, regie: Marco Bellocchio (1986)
 Festival, regie: Pupi Avati (1996)
 Elvjs e Merilijn, regie: Armando Manni (1998)
 Femmina, regie: Giuseppe Ferlito (1998)
 Mio figlio ha 70 anni, regie: Giorgio Capitani - film TV (1999)
 Mozart è un assassino, regie: Sergio Martino (1999)
 Heaven, regie: Tom Tykwer (2002)
 L'inverno, regie: Nina Di Majo (2002)
 Per sempre, regie: Alessandro Di Robilant (2003)
 Vaniglia e cioccolato, regie: Ciro Ippolito (2004)
 Taxi Lovers, regie: Luigi Di Fiore (2005)
 Boris - Il film, regie: Giacomo Ciarrapico, Mattia Torre și Luca Vendruscolo (2011)
 Pecore in erba, regie: Alberto Caviglia (2015)
 Il tuttofare, regie: Valerio Attanasio (2018)

Filme de televiziune
 La piovra 2, regie: Florestano Vancini - serial TV, episoadele 2 și 3 (1987)
 Lo scialo, serial TV (1988)
 Quel treno per Vienna, regie: Duccio Tessari - film TV (1988)
 Classe di ferro, regia Bruno Corbucci - serial TV - episoadele 2, 8, 9 și 10 (1989)
 Il colore della vittoria, regie: Vittorio De Sisti - film TV (1990)
 La ragnatela, regie: Alessandro Cane - miniserial TV (1991)
 La ragnatela 2, regie: Alessandro Cane - miniserial TV (1993)
 L'avvocato Porta, regie: Franco Giraldi - serial TV (1997-2000)
 S.P.Q.R., regie: Claudio Risi - serial TV - episodul 7 (1998)
 Cuore di donna, regie: Franco Bernini - film TV (2002)
 Le cinque giornate di Milano, regie: Carlo Lizzani - miniserial TV (2004)
 Papa Luciani - Il sorriso di Dio, regie: Giorgio Capitani - film TV (2006)
 Boris, regie: Giacomo Ciarrapico, Mattia Torre și Luca Vendruscolo - serial TV (2007-2010)
 Rex 3 - serial TV - 1 episod (2011)

Note

Legături externe

 Alberto Di Stasio, pe AllMovie, All Media Network.
 Alberto Di Stasio, pe filmportal.de.

Nașteri în 1950
Nașteri pe 26 mai
Actori italieni din secolul al XXI-lea

Alberto Di Stasio


Túngumál er plata eftir Íslenska tónlistarmanninn Bubba Morthens sem kom út 6. júní 2017. Platan er undir suður-Amerískum áhrifum, líkt og Von, plata Bubba frá 1992, en í staðinn fyrir Kúbu leitaði Bubbi alla leið til Chile. Þegar ég fór að spekúlera í að gera þessa plötu þá hugsaði ég með mér að það væri gaman að vinna með áhrifin frá Suður-Ameríku, en ekki sem eftiröpun heldur miklu fremur að bræða saman áhrifin í sköpun sem yrði minn hljóðheimur og mín sýn á þessi áhrif. Þetta er kveikjan að þessari plötu, Túngumál.

Bubbi MorthensBassaleikarinn sem Bubbi fékk til að spila á Túngumáli var Guðmundur Óskar Guðmundsson, eða Góskar. Hann var með aðst-ðu í sama húsi og Bubbi nýtti. Þeir þekktust fyrir, en Guðmundur spilaði í hljómsveit með Bubba til að kynna plötur sem Bubbi vann með Berki og Daða Birgissonum á árunum 2011-13. Bubbi fékk hann með í hljómsveitina sem spilaði undir á plötunni og bað hann svo að gera með sig plötu síðla árs 2018.

Lagalisti

 Ég er maður margra galla
 Rökkurljós
 Ástin fer alltaf sína leið
 Skilaðu skömminni
 Sól bros þín (kom einnig út á smáskífu)
 Cohen blús
 Ég hef enga skoðun (kom einnig út á smáskífu)
 Skýin hafa enga vængi
 Það er þannig sem það er
 Konur
 Bak við járnaðan himinn
 Guð Blessi Ísland

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 2017

Tungumál (plata)


التزجيج هو عملية تحويل المادة إلى مادة صلبة غير متبلورة شبيهة بالزجاج خالية من أي بنية بلورية، إما عن طريق التخلص السريع من الحرارة أو إضافة المزيد من الحرارة أو خلطها مع إضافات.

التزجيج في العالم القديم
لا يمكننا الإنكار في أن الإنسان القديم قد أبدع في مجالات شتى، وتم الاستفادة من هذه الإبداعات قد ساهمت بشكل كبير في تطوير العالم الحديث. ومن هذه الاكتشافات ((التــزجيــج))
فمن مكون ات التزجيج الطبيعية التي كان الا نسان يستخدمها في العالم القديم هي الصلصال، ويدخل في تركيبها عدد من المواد : الشمع والسيلكا، فكان الا نسان القديم أول من ابتدأ هذا الابتكار

طالع أيضا
 تلبد

مراجع

تغيرات الطور
زجاج
علم الأحياء البردي
عمليات كيميائية

تزجيج


După-amiază în Drumul Taberei este un film românesc din 2010 regizat de Vlad Trandafir. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Bogdan Marhodin, Sergiu Costache.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010

După-amiază în Drumul Taberei


Baglipeye () est un village situé dans le raion de Kelbadjar en Azerbaïdjan.

Géographie
Le village est situé sur la rive du Tartar, à  au nord-est de Kelbadjar.

Histoire
De 1993 à 2020, le village, alors appelé Nor Erkej (en ), était une communauté rurale de la province de Chahoumian dans la république du Haut-Karabagh.

À l'issue de la deuxième guerre du Haut-Karabakh de l'automne 2020, un accord est conclu entre l'Arménie, l'Azerbaïdjan et la Russie. Conformément à celui-ci, les troupes arméniennes évacuent la région de Kelbadjar qui est restituée à l'Azerbaïdjan le 25 novembre.

Références

Voir aussi
Barmagbina (Kelbajar)
Yanchagbiné (Kelbajar)

Localité dans le raion de Kelbadjar

Baglipeye (Kelbajar)


Toruń (Türkçe: Torun) (Almanca: Thorn), Polonya'nın kuzey kesiminde Vistül Irmağı üstündedir. Haziran 2014 sayımlarına göre şehirde 203.148 kişi yaşamaktadır. Mikolaj Kopernik'in doğum yeri olan bu Orta Çağ şehri, UNESCO Dünya Tarihî Miras Sit Alanı listesinde yer almaktadır.

Toruń eskiden Toruń Voyvodası (1975-1998) ve Pomeranya Voyvodası'nın (1921-1939) başkentiydi. Toruń, 1999'dan beri Bydgoszcz-Toruń iki kutuplu kentin 45 km uzaklıktaki Bydgoszcz'la yığılması sonucu Kuyavi-Pomeranya Voyvodası'nın iki başkentinden biri olmuştur. Eylül 2004'te Bydgoszcz'taki Tıp Akademisi Toruń'deki Nicolaus Copernicus Üniversitesi'ne Collegium Medicum adı altında katılmıştır.

Tarihi

Torun ve çevresinde bilinen ilk yerleşimler M.Ö 1100 yılına kadar ulaşmaktadır. Erken Orta Çağda, 7. Yüzyıldan 13. Yüzyıla kadar, Eski Sılavların yerleşim yeri olmuştur.

1231 baharında Töton Şövalyeleri, Vistül Irmağı'nı aşarak, şehre bir hisar inşa etmişlerdir. 28 Aralık 1233 yılında, Töton Şövalyeleri olan Hermann von Salza ve Hermann Balk, Torun ve Chełmno şehirlerinin kuruluş bildirgelerini imzalamışlardır. 1280 yılında şehir Hansa Birliği'ne katılarak önemli Orta Çağ ticaret şehirlerinden biri haline gelmiştir.

Görülecek Yerler

Torun, Orta Çağ Gotik mimarisini yansıtan, tamamen tuğladan yapılmış, antılsal kiliseler, tarihi belediye binası ve şehir duvarlarını barındırmaktadır. En önemli anıtları arasında:

 Torun Katedrali (14-15. Yüzyıl)

 Aziz Mary Kilisesi (14. Yüzyıl)
 Aziz James Kilisesi (14. Yüzyıl)
 Tarihi Belediye Binası
İnşasına 1274 yılında başlandı, 1391 ve 1399 yılları arasında genişletilme, tamiri yapıldı ve 16. Yüzyıl sonunda yeniden genişletildi. Orta Avrupa'daki en önemli tarihi belediye binalarından biridir.
 Şehir Surları

İnşasına 13. Yüzyılda başlandı, 14-15. Yüzyıllar içerisinde genişletildi. Çoğunluğu 19. Yüzyılda yıkıldı fakat Vistül ırmağı kıyısında buluanan bazı kapı ve kuleler günümüze kadar ulaşmıştır.
 Bir 15. Yüzyıl Gothik Evi (Müze olarak hizmet vermekte)
Kopernik'in doğduğu rivayet edilen ev.
 Torun Kalesi (13. Yüzyıl)
Töton Şövalyeleri Kalesi Harabeleri olarak da bilinmektedir.
  Yıldız Simgeli Ev''' (), Gothik mimari öncesi,

Torun, Polonyadaki en çok Gotik mimari evi barındıran şehirdir. Birçok Gothik bina boyması ya da ahşap içiliği 16 Yüzyıla kadar uzanmaktadır.

Ulaşım

Torun, kara yolu taşımacılığında çok büyük olmasa dahi bazı sorunları barındırmaktadır. Yeni yapılan geniş yollar ve yol düzenlemeleri de bu sorunu çözememektedir. Sorunun başlıca sebebi, şehrin transit bir yol olmasıdır. Ayrıca Vistul nehri üzerinde 2 adet kara yolu köprüsü bulunmasına karşın, yaklaşık 4 km doğuda yer alan yeni köprü (4 Haziran 2013) çok tercih edilmemesi sebebiyle, özellikle yoğun saatlerde, tarihi merkeze yakın olan köprü de trafik yoğunluğu görülebilmektedir.

Torun toplu taşıma hizmetleri, beş tramvay ve 40 otobüs hattıyla tüm şehirde ve komşu bazı şehri kapsıyacak şekilde hizmet vermektedir.

Üç ana istasyonuyla (Toruń Główny, Toruń Miasto ve Toruń Wschodni), şehir büyük bir demiryolu kavşağıdır.

Dış bağlantılar
 Belediye resmi sitesi (İngilizce)

Hansa Birliği üyeleri

Toruń


Kärdla, Hiiu ilinin kuzeydoğusunda Tareste Körfezi'nin yanında bulunur. Adanın kuzeydoğusunda 455 milyon yaşında meteor kraterleri bulunur. Kasabanın içinden birçok akarsu geçer ve birçok artezyen kuyusu bulunur. İlk olarak 1564'te İsveç'lilerce bir köy olarak kurulan Kärdla, daha sonra, 1830'da bir giyim fabrikasının açılması ile hızla büyümeye başladı. Bu büyümenin etkisi ile 1849 yılında bir liman inşâ edildi. Fakat hem liman, hem de fabrika II. Dünya Savaşı'nda yıkıldı. Kärdla 1938 yılında resmen bir ilçe ilân edildi.

Dış bağlantılar

 Kärdla'nın resmî websitesi (Sadece Estonca)

Kaynakça

Estonya'daki şehirler
Hiiu ilindeki yerleşim birimleri

Kärdla


An Eleocharis grisea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Eleocharis grisea in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis grisea


جبل مجاور للقرائن لونه أشقر يخالطه حمرة، ويقع شمال وادي العنبري على يمين الذاهب إلى مدينة شقراء.

قال الشاعر المشهور جرير:

ومعروف أن جريراً قد عاش في منطقة اليمامة ولا يعرف بها إلا كميتان اثنان هما:
 جبل كميت مدينة مرات.
 جبل كميت القرائن.

وأثناء حملة إبراهيم باشا على بلدان نجد عام 1233هـ - 1817م، أطلق أحد أهل القرائن كلمة مشهورة ذهبت مثلاً انتشر عندهم وقد كتبه الأديب عبد الكريم الجهيمان في أمثاله وهذا المثل هو: (لو في كميت ماء حربنا الباشا)، أي لو كان في جبل كميت المجاور لبلدتهم ماء لتحصنوا فيه وحاربوا إبراهيم باشا، ولكنهم قليلون، ومواردهم قليلة، ولا قبل لهم به.

ويوجد في جهة كميت الجنوبية محل صغير يسمى (جصة معمر) يؤخذ منه حجر جيري لونه أبيض يسمى (صالوخ) يستعمل لتبييض ألواح الكتاتيب في العصر السابق، ويمكن إزالته بالماء.

مراجع

انظر أيضا
 قائمة جبال السعودية

جبال منطقة الرياض
محافظة شقراء

جبل كميت (القرائن)


1. travnja
General Tihomir Blaškić otputovao iz Zagreba u Den Haag, gdje će se svojevoljno pojaviti pred Međunarodnim sudom za ratne zločine počinjene na prostorima bivše Jugoslavije.
Američki analitičari otkrili nove dokaze o zločinima bosanskih Srba nad Srebreničanima i to na temelju svjedočanstva pripadnika paravojske bosanskih Srba Dražena Erdemovića i snimaka iz zraka načinjenih iz špijunskog zrakoplova U-2.
Istražitelji Međunarodnog suda za ratne zločine na tlu bivše Jugoslavije (ICTY) stigli u BiH.

2. travnja
Europski upravitelj za Mostar Hans Koschnick obilježio završetak svog mandata otvaranjem zdravstvenog centra u istočnom dijelu grada.

3. travnja
U avionskoj nesreći američkog zrakoplova boienga 737 na predjelu Velji Do pokraj Dubrovnika poginulo svih 32 putnika, a među njima i američki ministar trgovine Ronald Brown, kao i fotoreporter Slobodne Dalmacije Nikša Antonini.
Predsjedatelj Prvostupanjskog vijeća Međunarodnog suda za ratne zločine počinjene na tlu bivše Jugoslavije (ICTY) Claude Jorda obznanio odluku kojom se potvrđuje utemeljenost optužnice i raspisuje međunarodna tjeralica za trojicom oficira bivše JNA (Radićem, Mrkšićem i Šljivančaninom), optuženih za tragediju Vukovara u jesen 1991.

4. travnja
Predsjednik Republike dr. Franjo Tuđman, sazvao izvanrednu sjednicu hrvatske Vlade u povodu tragične nesreće zrakoplova kojim je letio američki ministar trgovine Ronald Brown.

6. travnja
S mjesta gradonačelnika Vukovara srpski parlament smijenio Slavka Dokmanovića.

7. travnja
Kardinal dr. Franjo Kuharić svim ljudima dobre volje, kako je naglasio u čestitci, ljudima različitih uvjerenja, različitih vjerskih i političkih i drugih opredjeljenja, čestitao sretan Uskrs.
Na izvanrednoj sjednici hrvatske Vlade, kojom je predsjedao dr. Tuđman, istaknuto kako je cijeli let američkog zrakoplova, koji se srušio u neposrednoj blizini Dubrovnika, u hrvatskom zračnom prostoru protekao po propisima međunarodnog zrakoplovstva, ali je pilot skrenuo lijevo od propisane crte prilaza.

8. travnja
Uređaji u Zračnoj luci Dubrovnik bili ispravni, zaključak zajedničke hrvatsko-američke komisije koja je ispitivala uzroke nesreće američkog zrakoplova boeing 737-200, koji se srušio 3. travnja u neposrednoj blizini Dubrovnika.

9. travnja
U Senju uhićena četveročlana skupina međunarodnih terorista, koji su upali na teritorij Hrvatske s ciljem da u Opatiji ubiju Fikreta Abdića Babu,nesuđenog predsjednika samoproglašene republike na području Velike Kladuše.
Jedan od zapovjednika srpskog logora u Čelebićima, Zdravko Mucić, uhićen 18. ožujka u Beču, proveden na zahtjev ICTY-a u Den Haag, gdje će mu se suditi za ratne zločine.

10. travnja
Britansko ministarstvo vanjskih poslova samo 48 sati nakon što su se Srbija i Makedonija međusobno priznale poslalo Beogradu nagradu u obliku - priznanja SRJ i uspostave punih diplomatskih odnosa.

22. travnja
Uoči dvodnevnog polugodišnjeg zasjedanja Međunarodnog monetarnog fonda i Svjetske banke, guverner Narodne banke Hrvatske Marko Škreb sudjelovao u Washingtonu u radu 12-eročlane izborne skupine MMF-a, u kojoj je i Hrvatska.

23. travnja
Međunarodni sud za ratne zločine počinjene na prostoru bivše Jugoslavije (ICTY) potvrdio postojanje tajnih optužnica za ratne zločine u BiH.
U Washingtonu završila godišnja politička manifestacija američkih Hrvata Hrvatski dani na Hillu, gdje su lobirali za interese svoje domovine u Kongresu i administraciji.

24. travnja
Parlamentarna skupština Vijeća Europe dobila u Strasbourgu preporuku Vijeća ministara Vijeća Europe da primi Republiku Hrvatsku u tu najstariju instituciju, a potvrda Vijeća ministara očekuje se za 15-ak dana.
Na poziv njemačkog ministra vanjskih poslova Klausa Kinkela, na Petersbergu blizu Bonna sastali se bošnjački i hrvatski predstavnici iz BiH kako bi se što prije oživotvorila Federacija, jer su nastali problemi zbog koncepcije Muslimana koji ne priznaju ravnopravnost Hrvata, već zagovaraju tzv. građansku državu.

25. travnja
Visoko povjereništvo UN za izbjeglice (UNHCR), koje je prema odredbama Mirovnog sporazuma o BiH ovlašteno za organiziranje povratka izbjeglica u BiH, do sada nije potvrdilo da postoje uvjeti da taj proces počne u većim razmjerima.

26. travnja
Prema riječima dr. Granića, susret na Petersbergu bio vrlo važan, a postignut konkretan dogovor o jedinstvenoj federalnoj policiji, te - što je bilo osobito teško - dogovor o sastavu prijelazne vlasti u Bugojnu, Varešu, Čapljini i Stocu.

27. travnja
Rat u BiH mogao je biti završen 17 mjeseci ranije, da vodeći djelatnici UN-a Boutros Ghali i Yasushi Akashinisu minirali namjeruglavnog tajnik NATO-a Manfreda Wörnera - objavio bivši glasnogovornik UN-a u Zagrebu Michael Williams.

28. travnja
Veleposlanik BiH pri UN-u u New Yorku Muhamed Šaćirbegović odbacio u Sarajevu optužbe kako se na području BiH pod nadzorom Armije BiH nalaze bilo kakve iranske snage.

29. travnja
Srbija podnijela žalbu Međunarodnom sudu pravde u Haagu da joj nema pravo suditi po navodima tužbe za ratne zločine koju je tom sudu uložila BiH, a protiv SRJ. Ovo je prvi puta da je jedna zemlja pred tim sudom optužena za ratne zločine.

30. travnja
U središtu Mostara službeno otvoren obnovljeni Carinski most, a nazočne, uz prisutnost oba gradonačelnika - Brajkovića i Oručevića - pozdravio upravitelj EU Perez Casado.

Izvori

1996/4

Kronologija Domovinskog rata: travanj 1996.


Wilhelm Brasse (* 9. Oktober 1934 in Osnabrück) ist ein ehemaliger deutscher Politiker (CDU, REP) aus Bremen. Er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Brasse war als Bezirksleiter eines Mineralölkonzerns in Bremen tätig.

Politik
Brasse war Mitglied der CDU Bremen. Er trat im Juli 1987 zur rechten Partei Die Republikaner über. Zuvor waren schon die CDU-Bürgerschaftsabgeordneten Thorolf Oeing und Rudolf Polley der REP beigetreten.

Er war von 1971 bis 1987 für die CDU und ab 1987 für die REP insgesamt 16 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Bd. 1). Lit, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
CDU-Mitglied
REP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1934
Mann

Wilhelm Brasse (Politiker)


Key exchange (also key establishment) is a method in cryptography by which cryptographic keys are exchanged between two parties, allowing use of a cryptographic algorithm.

If the sender and receiver wish to exchange encrypted messages, each must be equipped to encrypt messages to be sent and decrypt messages received. The nature of the equipping they require depends on the encryption technique they might use. If they use a code, both will require a copy of the same codebook. If they use a cipher, they will need appropriate keys. If the cipher is a symmetric key cipher, both will need a copy of the same key. If it is an asymmetric key cipher with the public/private key property, both will need the other's public key.

Channel of exchange
Key exchange is done either in-band or out-of-band.

The key exchange problem
The key exchange problem describes ways to exchange whatever keys or other information are needed for establishing a secure communication channel so that no one else can obtain a copy. Historically, before the invention of public-key cryptography (asymmetrical cryptography), symmetric-key cryptography utilized a single key to encrypt and decrypt messages. For two parties to communicate confidentially, they must first exchange the secret key so that each party is able to encrypt messages before sending, and decrypt received ones. This process is known as the key exchange.

The overarching problem with symmetrical cryptography, or single-key cryptography, is that it requires a secret key to be communicated through trusted couriers, diplomatic bags, or any other secure communication channel. If two parties cannot establish a secure initial key exchange, they won't be able to communicate securely without the risk of messages being intercepted and decrypted by a third party who acquired the key during the initial key exchange.

Public-key cryptography uses a two-key system, consisting of the public and the private keys, where messages are encrypted with one key and decrypted with another. It depends on the selected cryptographic algorithm which key—public or private—is used for encrypting messages, and which for decrypting. For example, in RSA, the private key is used for decrypting messages, while in the Digital Signature Algorithm (DSA), the private key is used for authenticating them. The public key can be sent over non-secure channels or shared in public; the private key is only available to its owner.

Known as the Diffie-Hellman key exchange, the encryption key can be openly communicated as it poses no risk to the confidentiality of encrypted messages. One party exchanges the keys to another party where they can then encrypt messages using the key and send back the cipher text. Only the decryption key—in this case, it's the private key—can decrypt that message. At no time during the Diffie-Hellman key exchange is any sensitive information at risk of compromise, as opposed to symmetrical key exchange.

Identification
In principle, the only remaining problem was to be sure (or at least confident) that a public key actually belonged to its supposed owner. Because it is possible to 'spoof' another's identity in any of several ways, this is not a trivial or easily solved problem, particularly when the two users involved have never met and know nothing about each other.

Diffie–Hellman key exchange
In 1976, Whitfield Diffie and Martin Hellman published a cryptographic protocol called the Diffie–Hellman key exchange (D–H) based on concepts developed by Hellman's PhD student Ralph Merkle. The protocol enables users to securely exchange secret keys even if an opponent is monitoring that communication channel. The D–H key exchange protocol, however, does not by itself address authentication (i.e. the problem of being sure of the actual identity of the person or 'entity' at the other end of the communication channel).  Authentication is crucial when an opponent can both monitor and alter messages within the communication channel (AKA man-in-the-middle or MITM attacks) and was addressed in the fourth section of the paper.

Public key infrastructure
Public key infrastructures (PKIs) have been proposed as a workaround for the problem of identity authentication. In their most usual implementation, each user applies to a "certificate authority" (CA), trusted by all parties, for a digital certificate which serves for other users as a non-tamperable authentication of identity. The infrastructure is safe, unless the CA itself is compromised. In case it is, though, many PKIs provide a way to revoke certificates so other users will not trust them. Revoked certificates are usually put in certificate revocation lists which any certificate can be matched against.

Several countries and other jurisdictions have passed legislation or issued regulations encouraging PKIs by giving (more or less) legal effect to these digital certificates (see digital signature). Many commercial firms, as well as a few government departments, have established such certificate authorities.

This does nothing to solve the problem though, as the trustworthiness of the CA itself is still not guaranteed for any particular individual. It is a form of argument from authority fallacy. For actual trustworthiness, personal verification that the certificate belongs to the CA and establishment of trust in the CA are required. This is usually not possible.

There are known cases where authoritarian governments proposed establishing so-called "national CAs" whose certificates would be mandatory to install on citizens' devices and, once installed and trusted, could be used for monitoring, intercepting, modifying, or blocking the encrypted internet traffic.

For those new to such things, these arrangements are best thought of as electronic notary endorsements that "this public key belongs to this user". As with notary endorsements, there can be mistakes or misunderstandings in such vouchings. Additionally, the notary itself can be untrusted. There have been several high-profile public failures by assorted certificate authorities.

Web of trust
At the other end of the conceptual range is the web of trust system, which avoids central Certificate Authorities entirely. Each user is responsible for getting a certificate from another user before using that certificate to communicate with the user. PGP and GPG (an implementation of the OpenPGP Internet Standard) employ just such a web of trust mechanism.

Password-authenticated key agreement
Password-authenticated key agreement algorithms can perform a cryptographic key exchange utilizing knowledge of a user's password.

Quantum key exchange

Quantum key distribution exploits certain properties of quantum physics to ensure its security. It relies on the fact that observations (or measurements) of a quantum state introduces perturbations in that state. Over many systems, these perturbations are detectable as noise by the receiver, making it possible to detect man-in-the-middle attacks. Beside the correctness and completeness of quantum mechanics, the protocol assumes the availability of an authenticated channel between Alice and Bob.

See also
 Key (cryptography)
 Key management
 Diffie–Hellman key exchange
 Elliptic-curve Diffie–Hellman
 Forward secrecy

References

 The possibility of Non-Secret digital encryption J. H. Ellis, January 1970.
 Non-Secret Encryption Using a Finite Field MJ Williamson, January 21, 1974.
 Thoughts on Cheaper Non-Secret Encryption MJ Williamson, August 10, 1976.
 New Directions in Cryptography W. Diffie and M. E. Hellman, IEEE Transactions on Information Theory, vol. IT-22, Nov. 1976, pp: 644–654.
  Martin E. Hellman, Bailey W. Diffie, and Ralph C. Merkle, U.S. Patent #4,200,770, 29 April 1980
 The First Ten Years of Public-Key Cryptography Whitfield Diffie, Proceedings of the IEEE, vol. 76, no. 5, May 1988, pp: 560–577 (1.9MB PDF file)
 Menezes, Alfred; van Oorschot, Paul; Vanstone, Scott (1997).  Handbook of Applied Cryptography Boca Raton, Florida: CRC Press. . (Available online)
 Singh, Simon (1999) The Code Book: the evolution of secrecy from Mary Queen of Scots to quantum cryptography New York: Doubleday Cambodia

Cryptographic primitives
Cryptographic protocols
Public-key cryptography

Key exchange


El Sistema Integrado de Cobros Electrónicos (SICE) es la empresa encargada de administrar la boletería del Sistema Integrado Guatemalteco de Autobuses de los sistemas Transurbano y Transmetro (Guatemala) de la Ciudad de Guatemala. Se encuentra en la Avenida Reforma, 11-49 Zona 10, Segundo Nivel.

Historia
Debido a la creación del Transurbano por parte del Gobierno de la República y la Asociación de Empresarios de Autobuses Urbanos AEAU en 2009, cuyo propósito era eliminar el efectivo de las unidades del servicio de transporte urbano de pasajeros utilizando boletaje electrónico prepago, se necesitó de la creación de una empresa que se encargara de proveer a los usuarios los medios necesarios (tanto tarjetas electrónicas, como puntos de recarga), y a los autobuses, de sistemas electrónicos para procesar dichos pagos. El sistema prepago también se implementa en el Transmetro.

Forma de Cobro
El cobro del pasaje se realiza a través de tarjetas RFID Prepago. En cada autobús (en el caso del Transurbano) o cada estación (en el caso del TransMetro), hay un validador, en el cual, al aproximar la tarjeta libera el molinete, descontando el valor del pasaje cada vez que se aproxima.

Tarjetas
Existen diversas tarjetas con las cuales el sistema realiza el cobro para diferenciar a los pasajeros, las cuales son:

Tarifas
Luego de la reglamentación de las tarifas al transporte público en 1998 y los problemas que surgieron años después debido al alza en los combustibles, se decidió subsidiar el transporte. Por esta razón es que el valor del pasaje sigue siendo de Q.1.10 aunque con algunas variaciones.

Tarifas Centra Norte

Equipo de Cobro
El equipo de cobro que utiliza el Sistema Integrado Guatemalteco de Autobuses fue diseñado, fabricado e instalado por la empresa brasileña de sistemas de recaudo electrónico Empresa1. Los distintos aparatos son:

Validador para autobús y molinetes
Es el dispositivo que permite leer la tarjeta, por medio de ondas electromagnéticas a distancia (Contact Less) y que a su vez ordena al molinete liberarse.

Grabadores de tarjeta
Dispositivo con el que se recarga la tarjeta. Modifica mediante ondas electromagnéticas los datos almacenados en la tarjeta. Se utiliza un grabador MCR - 20.

Puntos de recarga y adquisición de la tarjeta SIGA

Puntos de Recarga

Los puntos de recarga se encuentran en tiendas, farmacias, tiendas de conveniencia, unidades móviles de SICE en puntos estratégicos de la ciudad, etc.

Además, en los Centros de Atención al Cliente Siga -CACS- Listados a continuación.

Referencias

Transporte de Guatemala


Anakronizm kişi, nesne veya olayların kendi gerçek zaman ve mekânlarından kopartılıp farklı bir çerçeveye oturtulması olarak değerlendirilmektedir. Anakronizm; edebiyatta kasıtlı olarak abartı, propaganda, komedi veya şok amacıyla da kullanılabilir. Bir yazar, sanatçı veya icracı; teknoloji, terminoloji ve dil; gelenek ve tutumlar ve hatta farklı tarihsel dönemler arasındaki moda farklılıklarının farkında olmadığında kasıtsız anakronizmler meydana gelebilir. Ünlü Yusuf hikâyesi'nde Mısırlı tüccarlar tarafından bulunarak kuyudan çıkarılan Yusuf, Mısır'a götürülür ve birkaç dirheme asillere satılır. Oysa dirhem, Yunanca kökenli Drahmiden türetilen ve İslam'ın çıkış yıllarında da Sasanilliler tarafından kullanılan bir para birimdir. Yusuf Dönemi'nde Mısır'da resmî olarak kullanılan bir para birimi yoktur.

Yunancadaki "karşısında" anlamına gelen ανά ile "zaman" anlamına gelen χρόνος kelimelerinin birleştirilmesiyle oluşturulan kavram, Türkçeye Fransızca anachronisme sözcüğünden geçmiştir.

Köşe yazarı Emre Aköz, herhangi bir şeyin, kasıtlı veya kasıtsız olarak, başka bir tarihe taşınması demek olan ve bilgi hatalarından çok, dönemler arasındaki zıplamalar anlamına gelen Yunanca kökenli "Anakronizm" sözcüğüne Türkçe bir karşılık bulabilmek için okuyucuları arasında bir soruşturma başlattı, bu arada kendisi de zaman-bozum sözcüğünü önerdi.

Örnekler

Sinema
 1987 yapımı Alex Cox filmi Walker'ın konusu 1850'lerde geçmesine rağmen filmin çekildiği yıllarda Nikaragua'da yaşanan benzer olaylara dikkat çekmek için bilerek anakronizme başvurulmuştu. Acid Western türündeki bu filmde 1850'lerin dekorunda zaman zaman görüntüye o yıllarda olmaması gereken Marlboro sigarası paketi, Coca Cola şişesi, Zippo çakmak, Newsweek dergisi vb girer, hatta birdenbire bir Mercedes otomobil ve helikopter ortaya çıkıverir.
 1999 Türkiye yapımı tarihsel parodi filmi Kahpe Bizans'ta taraflar bir kalenin burcunda kılıçlarla kıyasıya bir mücadele içindeyken üzerlerinden uçak geçer. Oysa uçak Doğu Roma'nın çöküşünden yüzlerce yıl sonra icat edilmiştir. Yine bilerek başvurulan bu anakronizm mizah amaçlıdır.
 Don Siegel'ın Türkiye'de El Torida adıyla gösterilen "Two Mules for Sister Sara" adlı 1971 yapımı filminde Clint Eastwood'un bolca kullandığı bir patlayıcı olan dinamit, filmin konusunun geçtiği yıllarda (1861-1866) henüz kullanıma sunulmamıştı. İsveçli kimyager Alfred Nobel dinamiti 1866'da icat etmiş, 1867'de de patentini almıştı. Filmde dinamitin adı da zikrediliyordu. Oysa isim patenti de buluş patentiyle aynı anda alınmıştı.

Televizyon
 TV dizisi Muhteşem Yüzyıl'da olaylar 1520 ilâ 1566 yılları arasında geçmesine rağmen çok daha sonraki yıllara ait nesneler ve coğrafi adlara yer verilmiştir. Örneğin Pargalı İbrahim Paşa birçok sahnede masa başında çalışırken gösterilmiştir. Oysa Osmanlı Sarayı'na masanın girmesi Abdülmecid'in (1823-1861) saltanatına rastlar. Sarayın mutfağında aşçı yamağı domates doğrarken gösterilmiştir. Oysa anavatanı Güney ve Orta Amerika olan bu meyve Kristof Kolomb'un Amerika'yı keşfinden sonra Avrupa'da tanınmış ve yetiştirilmeye başlamıştır. Domatesin Osmanlı topraklarına girişi ise 1835'ten sonradır. Ayrıca, daha eski dönemlerdeki isimleri Karaamid, Amidiye veya Diyar-ı Bekir olan Diyarbakır'dan Muhteşem Yüzyıl'da "Diyarbakır" diye bahsedilmiştir, Kanuni Sultan Süleyman'ın Şehzade Mehmet'i ziyaret için gittiği Manisa Sarayı'nda yerlerde parke olduğu görülmüştür. Oysa parke (parquet de menuiserie) ilk kez 1684'te Versailles Sarayı'nda ortaya çıkmıştır.

Resim
 İtalyan Barok dönemi ressamı Cesare Gennari'nin Klasik Yunan mitolojisinde yer alan Orfe söylencesiyle ilgili tablosunda bir keman resmedilmiştir. Oysa Keman 16. yüzyıldan önce yoktu.
 19. yüzyılda yaşamış Romen ressam Constantin Lecca'nın 1506'daki bir olayı resmeden "Moldavyalılar ve Muntenyalılar kardeş oluyorlar" adlı tablosunda görülen bayraklar 19. yüzyılda ortaya çıkmışlardı.
 Leonardo da Vinci'nin 1498 tarihli Son Akşam Yemeği adlı tabloda İsa ve havarileri masada portakal yerken resmedilmişlerdir. Oysa bu meyve Avrupa'ya Hindistan'dan 15. yüzyılda Portekizli tacirler tarafından getirilmişti ve tablonun konusunun geçtiği çağda ve yerde henüz bilinmiyordu.

Kaynakça

Felsefi akımlar
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Kronoloji
Kurgu

Anakronizm


رهاب الاحتجاز أو رهاب الأماكن المغلقة  هو الخوف الناتج عن وجود الشخص في مكان ضيق أو مغلق. وهو يعتبر أحد الأمراض الناجمة عن القلق وعادة يتسبب في حدوث نوبات ذعر. تشير إحدى الدراسات إلى أن حوالي 2-5% من سكان العالم يعانون من نوع شديد من هذا الرهاب ولكن نسبة قليلة منهم فقط هم الذين يتلقون العلاج.

الأعراض الأساسية لرهاب الأماكن المغلقة

يعتقد بوجود علامتين أساسيتين: الخوف من التقييد والخوف من الاختناق. المصابين برهاب الأماكن المغلقة يعانون من الخوف من التقييد في واحد (على الأقل) من الأماكن التالية: الغرف الصغيرة، الغرف المقفلة، الأنفاق، الأقبية، المصاعد، قطارات الأنفاق، الكهوف، والمناطق المزدحمة. إضافة إلى ذلك، فإن الخوف من الاحتجاز قد يدفع المصابين إلى الخوف من أمور بسيطة مثل الجلوس على كراسي الحلاق أو الانتظار في طابور أو التواجد في اطار اجتماعي مثلا في المقاهي لمجرد الخوف من الاحتجاز في مساحة محددة. ومع ذلك، فإن المصابين بهذا الرهاب لا يخافون بالضرورة من هذه الأماكن بحد ذاتها، بل من ما قد يحصل لهم إذا احتجزوا في هذه الأماكن.

عندما يحتجز المصابين بهذا الرهاب في حيز محدد، فإنهم غالباً ما يبدأون بالخوف من الاختناق، معتقدين أن هنالك نقص في الهواء في ذلك الحيز. إن تداخل الأعراض المذكورة أعلاه قد يؤدي إلى نوبات ذعر شديدة، لذلك فإن أغلب المصابين برهاب الأماكن المغلقة يبذلون قصارى جهدهم لتجنب تلك الحالات.

أيضاعندما يبتعد المصاب عن منزلة تأتى إلية نفس الإعراض لأنة فقد المكان الأكثر أمانا لة ، وتظهر علية الإعراض إيضا عند ركوبة السيارة لمسافات طويلة أو ركوب اى نوع من الناقلات البحرية مثل المراكب والسفن ، وأيضا القطارات.

انظر أيضا
 رهاب القطط

مراجع

أعراض
احتجاز
اضطرابات القلق
اضطرابات عصابية ومرتبطة بالكرب وجسدية الشكل
اضطرابات عقلية وسلوكية

رهاب الاحتجاز


Esterzili (sardinski: Istersìli, Stersìli) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 731 metar i ima populaciju od 643 stanovnika. Prostire se na teritoriju od 100,74 km². Gustoća naseljenosti je 6 st/km².Susjedne općine su: Escalaplano, Nurri, Orroli, Sadali, Seui i Ulassai.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Esterzili


Sezonul al cincilea al serialului Samurai Jack este ultimul sezon al seriei animate. Sezonul îl însoțește pe Jack într-o călătorie care va termina povestea lui. A avut loc premiera pe Toonami, în cadrul programului Adult Swim la data de 11 martie 2017. Anunțarea sezonului a venit în decembrie 2015, la unsprezece ani după ce serialul a fost încheiat inițial la Cartoon Network. Genndy Tartakovsky, creatorul seriei, s-a întors ca producător executiv al acestui sezon.

Episoade

</onlyinclude>

Samurai Jack

Legături externe
Samurai Jack pe IMDb
Adult Swim

Cartoon Network

Samurai Jack (sezonul 5)


Viktor Alesandrovici Sideak (în ; ) este un fost scrimer sovietic specializat pe sabie. De la Jocurile Olimpice din 1968 până la cele din 1976 a cucerit șase medalii olimpice, inclusiv patru de aur. A câștigat și 11 medalii la Campionatul Mondial, inclusiv șapte de aur.

Carieră
S-a născut în Rusia, dar a crescut în Donețk, unde s-a apucat mai întâi de box, apoi de scrimă sub conducerea Gennadiei Galiakbarova. La începutul anilor 1960 s-a alăturat echipei Ucrainei, unde s-a făcut cunoscut datorită mâinii stângi și a stilului său agresiv și a devenit un sparring-partner pentru campionii sovietici.

A luat parte la Jocurile Olimpice din 1968 cu echipa sovietică, cucerind medalia de aur pe echipe. În anul următor a devenit dublu campion mondial și s-a mutat la Minsk. La Jocurile Olimpice din 1972 a fost primul sabrer sovietic care a câștigat titlul olimpic la individual. La proba pe echipe Uniunea Sovietică era considerată marea favorită. În turul întâi cu Italia, Sideak a fost rănit la ochiul de lama ruptă a căpitanului italian Michele Maffei. În ciuda rezervelor exprimate de medicii germani, Sideak s-a prezentat la finală, din nou împotrivă Italiei, cu un bandaj ocular. De astă dată echipa sovietică a pierdut și s-a mulțumit cu argintul. La Jocurile Olimpice din 1976 s-a clasat pe locul trei la individual, fiind bătut numai de colegii săi Viktor Krovopuskov și Vladimir Nazlîmov, iar echipa sovietică și-a adjudecat medalia de aur.

Sideak a fost și campion olimpic pe echipe la Olimpiada din 1980 de la Moscova. Apoi s-a retras din activitate competițională și a devenit antrenor de scrimă. La mijlocul anilor 1990 a activat la Circul "Fides" din Livorno, Italia, unde l-a pregătit, printre altele, pe viitorul campion olimpic Aldo Montano, al căruia tata, Mario Aldo Montano, fusese adversarul în anii 1970.

Referințe

Legături externe

  Prezentare la Federația Rusă de Scrimă

Scrimeri olimpici sovietici
Medaliați olimpici cu aur sovietici
Medaliați olimpici cu argint sovietici
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1968
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1972
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1976
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1980
Sabreri

Viktor Sideak


Sutilija je brdo kod Segeta Gornjeg, pored Trogira.

Na brdu je nekoliko zaštićenih kulturnih dobara. S obzirom na dominiranje zapadnom stranom trogirskog Malog polja, na strateški važnom položaju s kojeg je moguće nadzirati okolno kopno i pomorje Kaštelanskog zaljeva i Šoltanskog kanala, u željezno doba podignuto je veliko gradinsko naselje. Na istočnoj i jugoistočnoj padini Sutilije nalaze se rimski kamenolomi, čiji je kamen bio važan u rimsko doba i na glasu, što je zabilježio Plinije Stariji i zapisao da je rimski Trogir bio poznat po kamenu, 'Tragurium, civium Romanorum marmore notum'. U malim kâvama i danas se vide tragovi vađenja kamenih blokova. U 12. stoljeću podignuta je na sljemenu romanička crkva sv. Ilije oko koje je groblje.

Izvori

Vanjske poveznice
Sutilija - Zaboravljeni željeznodobni grad, Građanska akcija Trogir na Facebooku, objavljeno 2. ožujka 2019.

Brda u Hrvatskoj

Sutilija (Seget Gornji)