Anna Maria Quaini veya Mina Mazzini, OMRI, bilinen adıyla Mina, (d. 25 Mart 1940) İtalyan şarkıcı, televizyon sunucusu, aktris, prodüktör. 1960'lar ortasından 70'ler ortasına kadar İtalyan televizyon varyete gösterilerinin ve pop müziğin baskın isimlerinden biriydi. Sanatçı, üç oktavlık vokal aralığı, kıvrak soprano sesi ve özgür kadın imajıyla bilinir.

Performans açısından, modern tarzlarla geleneksel İtalyan ezgileri ve swing müziğini bir araya getiren Mina, bu haliyle İtalyan müzik tarihinin en çok yönlü sanatçıları arasında yer alır. Sanatçı, İtalyan listelerini on beş yıl boyunca domine etmesinin yanında ülke çapında erişilmesi zor bir popülerliğe erişti. Aynı şekilde sanat hayatı boyunca 77 albüm ve 71 teklisi İtalyan müzik listelerinde yer edindi.

Mina'nın 1959'daki ilk defa televizyon ekranında belirmesi İtalya'da kadın rock and roll sanatçılar adına bir ilkti. Yüksek sesli ve senkoplu şarkı söyleyişi, ona Bağıran Kraliçe lakabını kazandırdı. Bunun yanında yabani jestleri ve vücut sallamaları nedeniyle halk onu Cremona Kaplanı olarak da anmaya başladı. Ancak bir süre sonra daha hafif bir pop tınısına geçince, Mina'nın liste başı şarkıları ona 1962'de Batı Almanya'da, 1964'teyse Japonya'da en iyi uluslararası sanatçı unvanını kazanmasına neden oldu. Mina'nın işlenmiş şehvetli tavırları ilk defa 1960'ta Gino Paoli'nin "Il cielo in una stanza" adlı şarkısında görüldü ve "This World We Love In" adıyla 1961'de Amerikan müzik listelerinde kendini gösterdi.

Mina, 1963'te evli bir aktörle olan ilişkisinin ve hamileliğinin açığa çıkmasının baskın Katolik ve burjuva değerleriyle örtüşmediği gerekçe gösterilerek İtalyan televizyon ve radyosunda yasaklandı. Yasaklamanın ardından İtalyan yayın servisi RAI, sanatçının din, sigara ve cinsellik konularında açıksözlü tutumunu sürdüren şarkılarını engellemeye devam etti. Mina, bu dönemde sarıya boyalı saçları, kazınmış kaşları ve sigara içen seksi tavırlarıyla "kötü kız" imajı yarattı.

Mina'nın ses tınısı kolayca ayırt edilebilir ve güçlüdür. Şarkılarının genel teması, kederli aşk hikâyeleri olup genel olarak yüksek dramatik tonlarda ifade edilmiştir. Sanatçı, 1960'lar boyunca, özellikle şarkıcı-söz yazarı Lucio Battisti ortaklığıyla yaptığı işlerde, İtalyan pop müziğiyle blues, R&B ve soul müziklerini harmanladı. Dönemin popüler İtalyan söz yazarları da Mina'nın ses yeteneğini daha çarpıcı bir şekilde ifşa etmek adına vokal aralığı geniş, alışılmadık akor dizisi içeren materyaller üretti. Bunlar arasında en belirgin olarak Bruno Canfora'nın bestelediği "Brava" (1965) ve Ennio Morricone'nin bestelediği serialist "Se telefonando" (1966) yer almaktadır. İkinci şarkı, yurt dışında pek çok şarkıcı tarafından uyarlandı. Shirley Bassey, 1973'te Mina'nın "Grande grande grande" şarkısını uyarlayarak şarkının ABD, Birleşik Krallık ve diğer İngilizce konuşan ülkelerin müzik listelerinde yer almasını sağladı. Aynı şekilde sanatçının easy listening tarzında seslendirdiği "Parole parole" adlı düet 1974'te Dalida ve Alain Delon sayesinde dünya çapında bir hit oldu. Mina, her ne kadar 1978'den sonra umumi olarak gözükmese de, hemen hemen her yıl yeni albümler yayımlamaya devam etti.

Erken dönem
Anna Maria Mazzini Busto Arsizio, Lombardiya'da bir işçi sınıfı ailede dünyaya geldi. Aile bir süre sonra iş için Cremona'ya taşındı. Mina bu dönemde Amerikan rock and roll ve caz kayıtlarını dinlemeye başlayarak Milano'daki Santa Tecla ve Taverna Messicana adlı rock and roll kulüplerinin sıkı bir ziyaretçisi oldu. 1958'de liseyi bitirmesinin ardından muhasebe okumak üzere üniversiteye başladı.

Kariyer

Bağıran Kraliçe (1958-1961)
Versilya'ya yaz tatili için giden Mazzini, 8 Ağustos 1958'de La Bussola gece kulübündeki bir konserden sonra ailesini eğlendirmek için "Un'anima tra le mani" şarkısı eşliğinde doğaçlama bir gösteri yaptı. Bunu izleyen gecelerde, kulübün sahibi Sergio Bernardini, onu sahneye çıkarmak için yanında tutmaya başladı.

Eylül'de, Happy Boys'un geri vokali olarak solo kariyerine başladı. Eylül 1958'de Rivarolo del Re Tiyatrosu'nda 2500 kişinin önünde konser verdi ve yerel eleştirmenlerden olumlu eleştiriler aldı. Kısa süre sonra Davide Matalon ile anlaşma imzalayarak küçük bir kayıt şirketi olan Italdisc'e katıldı. İlk teklisi "Non partir"/"Malatia" İtalyan dinleyiciler için Mina adı altında satışa sunuldu. Aynı sırada, "Be Bop A Lula"/"When" adlı tekli de Baby Gate adıyla uluslararası pazara sürüldü. Baby ismi sıradan bir İtalyan kadınına göre uzun kalan 178 cm'lik boyuna bir gönderme olarak seçilirken Gate kısmı ise The Golden Gate Quartet'e bir göndermeydi. Aralık'ta Milano'daki Sei giorni della canzone festivali için yaptığı gösteri La Notte gazetesi tarafından "bir yıldızın doğuşu" başlığıyla tasvir edildi. Bu Mina'nın Happy Boys ile son gösterisiydi çünkü ailesi onun Türkiye'ye yapılacak bir turne için okulunu aksatmasını kabul etmemişti.

Gruptan ayrılmasından bir ay geçmeden Mina bir şarkıcı, saksofoncu, piyanist, kontrbasçı ve gitaristten oluşan Solitari adlı yeni bir grubun kurulmasına önayak oldu. Grupla ilk hit şarkıları, swing tarzındaki "Nessuno"nun aşırı gürültülü, senkoplu bir uyarlamasıydı ve Milano Buz Sarayı'ndaki ilk rock festivalinin bir parçası olarak Şubat 1959'da seslendirildi. 1 Mart ve 4 Nisan'da sırasıyla Lascia o raddoppia? ve Il musichiere adlı yarışma programlarında televizyonda sergilenen şarkı İtalyan eleştirmenler tarafından övgüler topladı. Yeni yıldız adayı olarak Mina, deneyimli menajer Elio Gigante ile anlaşma imzaladı. İzleyen yıllarda Gigante, Mina'nın büyük balo salonlarındaki gösterilerini organize etti. İtalya'da ilk defa bir numaraya ulaşan hit şarkısı, Eylül 1959'da yayımlanan yüksek tempolu "Tintarella di luna" idi ve sanatçının ilk musicarellosu (müzikal komedi filmi) olan, Juke box - Urli d'amore dahilinde seslendirilmişti. 1959 yılında Matalon, Baby Gate ismini atarak sanatçının sadece Mina olarak anılmasını sağladı.

Büyüme (1960-1965)
Bir sonraki yıl Mina, Sanremo'daki Festival della canzone italiana'ya iki şarkıyla katıldığında ilk defa yavaş tempolu duygusal aşk şarkılarına göz kırpmış oluyordu. Şarkılardan "È vero", İtalya'da sekiz numaraya yükseldi. Gino Paoli'nin "Il cielo in una stanza" adlı şarkısı, sanatçının rock and roll bağırıcısından kadınsı bir cantautoriye evrilmesinin ilk adımıydı. Şarkının "Aşk her zaman her yerde büyüyebilir" teması Paoli yatağında mor tavana bakarak yattığı bir anda belirmişti. İtalyan yıl sonu müzik listesinde bir numarada boy gösteren şarkı, Amerikan müzik listesine "This World We Love In" ismiyle giriş yaptı. Şarkının video performansları Io bacio... tu baci ve Appuntamento a Ischia adlı musicarello'lar ile 1990'daki Goodfellas filminin soundtrack'inde kendine yer buldu.

1961 Sanremo müzik festivali sırasında Mina iki şarkı seslendirdi. "Io amo, tu ami" burada dördüncü olurken "Le mille bolle blu" beşinci geldi. Sonuçlardan memnun olmayan sanatçı bir daha bu festivale katılmama kararı aldı.

Şarkıları ve filmlerinin yurt dışında da başarıya eriştiği bir dönemde, İspanya ile Japonya'ya turne amacıyla gitti ve 1961'de bir Venezuela kanalında şarkı söyledi. 1962'nin başında da İspanyol televizyonunda ve Paris Olympia salonunda sahne aldı. Almanca söylediği "Heißer Sand" adlı şarkının 12 Mart 1962'de Peter Kraus'un TV gösterisinde tanıtılması şarkının Almanya'da bir haftada 40.000'lik rekor bir satışa erişmesine yol açtı. Kayıt burada bir numaraya eriştiği gibi 1962 yılının yarısından fazlası süre boyunca Alman listelerinden inmedi.Mina. Ready Steady Girls website. 21 Şubat 2008 tarihinde erişildi. Mina, Alman listelerinde sonraki iki yıl boyunca altı tekliyle daha yer aldı. Temmuz 1962'de Almanya, Avusturya ve İsviçre'nin Almanca konuşan kısmında yapılan  bir dinleyici anketine göre Mina dünyadaki en popüler sanatçı olarak seçildi. Mayıs 1962'de Buenos Aires'te gösteri yaptı. Aynu sırada mambo ritimli "Moliendo Café" ve surf pop türündeki "Renato" adlı şarkıları sırasıyla İtalya'da bir ve dört numaraya kadar yükseldi. "L'eclisse twist", "Renato"nun arka yüzünde belirdi ve Michelangelo Antonioni'nin Eclipse adlı filminin müzikleri arasında kendine yer buldu.

1963'te evli aktör Corrado Pani ile olan ilişkisini örtbas etmek istemeyince ve birliktelik hamilelikle sonuçlanınca Mina'nın TV ve radyo kariyeri İtalyan halk yayın organı RAI tarafından kesintiye uğratıldı. Mina'nın satışları bir düşüş göstermeyince, halkın talebiyle RAI engellemeyi kaldırma yoluna gitti. 10 Ocak 1964'te La fiera dei sogni adlı programa katılarak "Città vuota" adlı şarkıyı seslendirdi. Bu şarkı Gene McDaniels'ın "It's a Lonely Town (Lonely Without You)" şarkısının bir uyarlaması olup sanatçının RiFi etiketiyle satışa sunulan ilk şarkısıydı. Yine Jody Miller'ın "He Walks Like a Man" şarkısının uyarlaması "È l'uomo per me", İtalya'da yılın en çok satan teklisi oldu. Yeni melodik tavrı 11 Aralık 1964'te Il macchiettario adlı TV programında seslendirdiği "Io sono quel che sono" ile bir kez daha göz önündeydi. "Suna ni kieta namida" adlı Japonca şarkısı Japon müzik listelerinde bir numaraya yükselince ülkede en iyi uluslararası sanatçı unvanını edindi.

Studio Uno adlı cumartesi gecesi kuşağı Mina'nın yeni sarışın ve kaşsız imajını vitrine koydu. Bu gösterilerde "Un bacio è troppo poco" ve Nino Ferrer'in "C'est irreparable" şarkısının uyarlaması olan "Un anno d'amore" şarkılarını da seslendirdi.Artist: Nino Ferrer . Secondhandsongs.com. 25 Mayıs 2010 tarihinde erişildi. Aynı seride Bruno Canfora tarafından Mina'nın ses yeteneğini sergilemek adına yazılmış olan "Brava" isimli ritmik caz şarkı da seslendirildi. Aynı yıl Studio Uno adlı albümü İtalyan albüm listesinde bir numaraya yükseldi. 1965'teki kayıtları arasında "Spirale Waltz"in scat singing uyarlaması da yer almaktaydı. Bu şarkı Onuncu Kurban adlı filmin tema müziği olarak kullanıldı.

 Bağımsızlık (1966-1968)
Maurizio Costanzo ve Ghigo De Chiara 1966 ilkbaharında Aria condizionata adlı TV programı için "Se telefonando" şarkısının söz yazımını üstlendi. Sözler tema olarak karanlık ve Hal David modundaydı. Serialist besteci Ennio Morricone'ye müziğin bestelenmesi için istek yollandı. Mina ve üç söz yazarı RAI'nin Via Teulada, Roma'da yer alan prova odasında buluştu. Morricone sadece üç notadan olan kısa bir müzik temasını bir piyanoda tekrar etmeye başladı (kendi terimiyle mikro-hücre). Daha önceden Marsilya'da bir polis sireninden kaydettiği melodinin küçük bir parçasıyla beraber Mina, birkaç tekrarın ardından eline söz kağıdını alarak şarkıyı daha önce biliyormuş gibi söylemeye başladı. Bu şekilde bestelenen "Se telefonando", sekiz geçişli tonalitesiyle nakarat boyunca gerilim etkisi yaratan bir pop şarkıydı. Morricone'nin aranjmanı, sofistike bir melodik trompet kombinasyonu, Hal Blaine tarzı davullar, bir yaylı seti, bir 1960'lar Europop kadın korosu ve yoğun sabsonik trombonlar içermekteydi.

"Se telefonando", Mayıs 1966'da bir Studio Uno bölümünde, Ağustos ayında ise Aria condizionata'''da sunuldu. Tekli, İtalyan müzik listelerinde yedi numaraya kadar yükselirken yıl sonu listelerinde 53. sırada yer aldı. Şarkı, Studio Uno 66 albümünde "Ta-ra-ta-ta" ve "Una casa in cima al mondo" ile beraber yer buldu. Albüm, ülkede yılın en çok satan beşinci albümü oldu.

1966'da Mina İsviçre Yayın Servisi'nde ve Lugano'daki Radiosa Orkestrası'nda çalışmaya başladı. Daha sonra da babasıyla ortaklaşa olarak bağımsız kayıt şirketi PDU'yu kurdu. Bu şirket altında yayımlanan ilk kayıt Dedicato a mio padre (Babama Adandı) oldu. Mina'nın Brezilya müziğine olan yükselen tutkusu bir Chico Buarque şarkısı olan "La banda" ile kendini gösterdi ve şarkı İtalya'da üç numaraya kadar yükseldi. Sanatçı İtalyan televizyonunda sahne almaya devam etti. Bu dönemde NATO donanma bandosuyla beraber 1967'deki varyete serilerinden Sabato sera kapsamında "Zum zum zum"u tanıttı. Aynı seride Adriano Celentano düeti olan "La coppia più bella del mondo" da yer almaktaydı. "Sono, come tu mi vuoi" adlı şarkının başlığı Luigi Pirandello'nun aynı isimli oyunundan alınmıştı. Şarkının sözleri basının bir sanatçının özel hayatına yönelttiği manik ilgi hakkındaydı. Sabato sera serisinde tanıtılan bir diğer hit şarkı ise "L'immensità" idi ve Augusto Martelli tarafından yeniden notaya geçirilmişti. Şarkı İspanya ve Latin Amerika ülkelerinde "La inmensidad" adıyla piyasaya sürüldü.

RAI, Senza rete ("Unplugged") serisinin üçüncü bölümünü Napoli'deki Auditorio A'da 18 Temmuz 1968'de yayınladı. Bu programda Mina, bir süre önce hayatını kaybeden Luigi Tenco'ya saygı konseri verdi. Sanatçı, Tenco'nun "Se stasera sono qui" şarkısını Pino Calvi'nin notalarıyla sert bir soul müziğe uyarlayarak seslendirdi Mina, kariyerinin onuncu yılını La Bussola'da Augusto Martelli'nin orkestrasıyla beraber bir konserle kutladı. Konser Mina alla Bussola dal vivo adıyla kaydedilip yayımlandı.Canzonissima 1968, Rai Uno tarafından Eylül 1968'den Ocak 1969'a kadar yayınlanan yeni bir altın saatler varyete gösterisiydi. Bu gösteri, Mina, Walter Chiari ve Paolo Panelli tarafından sunuluyordu. Orkestrasyon, kondüktör Bruno Canfora ve Augusto Martelli tarafından yürütüldü. Carlos Imperial'ın bossa nova tarzındaki "Nem Vem Que Não Tem" şarkısının gülen, konuşan, saygısız sözler barındıran bir sürümünü ("Sacumdì Sacumdà") burada seslendiren Mina, RAI tarafından engellenmenin eşiğine geldi. Şarkı, "Anyone Who Had a Heart"ın daha yoğun bir uyarlaması olan "Quelli che hanno un cuore" ile beraber bir müzikal fantezi olarak yorumlandı. Bir başka Dionne Warwick şarkısının uyarlaması da Paolo Limiti ve Elio Isola tarafından uyarlanan "La voce del silenzio" idi ve bu seri boyunca tanıtıldı. Yine "Niente di niente" adlı şarkı da the Delfonics'in "Break Your Promise" şarkısının bir uyarlamasıydı. Bu seride "Fantasia", "La musica è finita", "Un colpo al cuore" gibi diğer şarkılar da yer almaktaydı. "Un colpo al cuore", 1968 yılında İtalya'nın en çok satan 68. şarkısı oldu. Bu serideki her bölüm, Mina'nın bir Bruno Canfora bestesi olan "Vorrei che fosse amore"yi söylemesi eşliğinde kapatılıyordu. Bu şarkı da 1968'in en çok satan 50. şarkısı oldu. Seriden derlenen şarkılardan oluşan bir albüm Canzonissima '68 adıyla yayımlandı.

 Mogol-Battisti (1969-1973)

Üç aylık bir aradan sonra Mina, Nisan ayında Luigi Clausetti ve Pietro Soffici tarafından bestelenip Mogol tarafından yazılan "Non credere" şarkısını kaydetti. Şarkı, ülkenin yıl sonu listelerinde üç numarada yer aldı. Mogol ve söz yazarı arkadaşı Lucio Battisti, "Non credere"nin başarısından sonra birkaç şarkı üzerinde daha Mina ile çalıştı. Bu birliktelikte Premiata Forneria Marconi, enstrümanlarda yer aldı. Bu takım, "Io e te da soli", "Insieme", "Amor mio", "Io vivrò senza te", "E penso a te" gibi şarkıları besteledi. Bu repertuvarın ilk tanıtımlarından biri canlı olarak yayınlanan Senza rete gösterisinde 20 Ocak 1970'te yapıldı. Mogol-Battisti birlikteliğiyle üretilen materyaller, sonraki beş albümün çekirdeğini oluşturdu. Bunlardan ...bugiardo più che mai...più incosciente che mai... Mina'nın bağımsız olarak yayımlanan albümlerinden İtalya listelerinde bir numaraya erişen ilk albüm oldu. Aynı albüm 1969'un en çok satan albümüydü. ...quando tu mi spiavi in cima a un batticuore..., 1970 listesinde yedi numarada kendini gösterirken, Del mio meglio... 1971'in en çok satan ikinci albümü, Mina 1972'nin en çok satan albümü oldu. Bu son iki albüm Mina'nın kızı Benedetta'ya olan hamileliği sırasında verdiği aralıklarda kaydedildi.

Mina'nın geri dönüşü RAI'nin 1972'de Teatro 10 adlı varyete serisiyle beraber oldu. Gösterilerin en göze çarpan kısımlarından biri de Battisti'nin şarkılarının yine besteciyle beraber seslendirilmesiydi. Bu gösteriler sırasında nuevo tango tarzında bir Ástor Piazzolla düeti olan "Balada para mi muerte" yer almaktaydı. Şarkı bandoneón'da, Arjantinli grup Conjunto 9 ile beraber seslendirildi. Aranjmanı Pino Presti tarafından yapılan "Grande grande grande" yine İtalya'nın en çok satan ikinci şarkısı oldu. Bu başarı Enrico Riccardi'yi Battisti tarzında bir kompozisyon olan "Fiume azzurro"yu yapmaya itti. Bu şarkı da yıl sonu listelerinde kendine yer buldu.Teatro 10 serisinin sekizinci ve son bölümü "Parole parole", bir Alberto Lupo düetiydi. Easy listening tarzında bir diyalog olan şarkı Mina'nın vokaline Lupo'nun hitabetinin eşlik ettiği bir eserdi. Böylece bir kadının biten bir aşka olan dövünmesine ve erkek figürün ezbere söylediği yalanlara dayanan bir konsept yaratılmıştı. Şarkıda Lupo'nun ona söylediği iltifatlara burun kıvırıp alay eden Mina, bütün bunları sadece parole (kelimeler) olarak adlandırıyordu. Nisan 1972'de yayımlanan şarkı İtalya'da bir numarayı gördü. Sonrasında pek çok İtalyan ve Fransız düetlerde uyarlandı.

Mina umumi kariyerinin 16 Eylül'de La Bussola Club'ta yapılacak bir konser sonrasında biteceğini duyurdu. Bunun üzerine binlerce insan gece kulübünün önünde belirdi.Settimana 13 Ottobre 1972  Hit Parade Italia. İtalyanca. 31 Temmuz 2010 tarihinde erişildi. Bu gösteride Gianni Ferrio'nin Orkestrası tenör saksofonda Gianni Basso'yu, trompette Oscar Valdambrini'yi içermekteydi.

Kariyerine "E poi..." ve "L'importante è finire" gibi hit şarkılarla sürdürdü. Daha sonra da 1974 filmi La sculacciata için "Fa presto, fa piano" adlı tema müziğini kaydetti.

 1974'ten sonra
Mina'nın son TV gösterisi 16 Mart 1974'te Milleluci serisinin son bölümünde yapıldı. Mina bu seriyi Raffaella Carrà ile beraber sunmaktaydı. Seriler sırasında "I Don't Know How to Love Him", "Mack the Knife", "Night and Day" ve "Someday (You'll Want Me to Want You)" gibi farklı tarzdan şarkılar denedi. Harmonikada Toots Thielemans ile beraber "Non gioco più" ("Oyun Bitti") adlı blues tarzı şarkıyı da seslendirdikten sonra sanatçı, umumi performanslarını sonlandırdığını açıkladı. Televizyonda ise son performansı "Ancora ancora ancora" oldu. Bu gösteri de 1 Temmuz 1978'de "Mille e una luce"nin yine son bölümünde seslendirildi. Son konserlerini, on üç adet, tamamı satılan konser serisiyle La Bussola'da 1978'de verdi. Ancak bu da hastalığı gerekçe gösterilerek kısaltıldı. Son halk gösterisi 23 Ağustos 1978'de Bussoladomani Tiyatrosu'nda gerçekleşti. Bu da Mina Live '78 adı altında kaydedilerek yayımlandı.

Mina, bu süreçten sonra oğlu Massimiliano Pani'nin prodüktörlüğünde hemen hemen her yıl yeni bir albüm piyasaya sürdü. 1972'den 1995'e kadar her yıl bir çifte albüm yayımladı. 1972'den sonra da LP ve CD'leri tasarımcılar Luciano Tallarini, Gianni Ronco ve fotoğrafçı Mauro Balletti tarafından hazırlandı. 1980'lerin ortalarından sonra albüm kapakları sadece Balletti tarafından yapıldı. Mina'nın PDU etiketiyle yayımlanan bütün albümleri İtalyan albüm listelerinde öyle ya da böyle yer buldu. Yaptığı işlerin büyük bir kısmı bilinen şarkıların uyarlamalarını içeriyordu. Buna paralel olarak The Beatles, Frank Sinatra, Renato Zero, Domenico Modugno, Napoli ve dini müzik konularına adanan albümler yaptı. Sahneyi bıraktıktan sonra en büyük başarıları düetleri oldu. 1985'te Riccardo Cocciante ile düet olarak seslendirilen "Questione di feeling", yılın en çok satan 13. teklisi olurken Avrupa'da da hit şarkı oldu. Yine Adriano Celentano ile beraber kaydettiği düet albümü Mina Celentano, 1998'de İtalya'da en çok satan albüm oldu. 1989'dan sonra yayımladığı bütün kayıtlarda Danilo Rea'nın caz tarzında çaldığı piyanolar yer almaktadır.

Mina'nın TV gösterilerinden uzakta durma molası 2001'de kendi kayıt sürecinin videolarını yayımlamasına kadar devam etti. Bu videolar Wind adlı internet sitesinde 30 Mart'ta paylaşıldı. Bu, milyonlarca insanın bir gecede bu siteyi ziyaret etmesiyle sonuçlandı. Bu videolar DVD olarak Mina in Studio adıyla piyasaya sürüldü. Bu olaydan sonra Mina'nın teklileri İtalyan listelerinde kendini tekrar göstermeye başladı. Zucchero tarafından yazılan "Succhiando l'uva" (2002) adlı şarkı 3 numaraya kadar yükseldi. "Don't Call Me Baby Can't Take My Eyes Off You" (2003) şarkısının uyarlaması, 4 numarayı gördü. "Alibi" (2007) adlı tekli de 6 numarada kendine yer buldu. Üç CD'lik The Platinum Collection albümü İtalyan albüm listesinde 1 numarayı gördü. Aynı başarıyı Olio (1999), Veleno (2002), Bula Bula (2005) ve Todavía gibi diğer albümler de gösterdi. Mina'nın daha sonra yayımladığı eserler Mick Hucknall, Fabrizio De André, Piero Pelù, Adriano Celentano, Lucio Dalla, Joan Manuel Serrat, Chico Buarque, Tiziano Ferro, Giorgia ve Seal ile düetler içermekteydi. Son yıllarda Mina, La Stampanın ilk sayfasında haftalık olarak köşe yazısı yazdığı gibi Vanity Fairin İtalyan sürümünde bir sayfada hayran mektuplarını yanıtlamaktadır.

 Müzikal tarz ve imaj
 Ses
Mina'nın sesi kıvrak bir soprano olup üç oktavlık aralığa sahiptir. İlk yıllarında swing'e yatkın ve anti melodik bir sesle performansını sergilese de ("Tintarella di luna", 1959), daha sonraları yüksek dramatik tonlara erişmiştir.

 Bağıran Kraliçe
İtalya'da oldukça popüler bir hal alan rock and roll akımına 1958'de kapılan Mina, Amerikan kayıtlarını dinliyor ve sık sık Derby Club, Santa Tecla ve Taverna Messicana gibi Milanolu rock and rock kulüplerini ziyaret ediyordu. Mina'nın erken dönem repertuvarı İngiliz ve Amerikan rock ve caz şarkılarının sakar bir taklidiydi. Bu dönemde yüksek sesli, senkoplu sesiyle söylediği şarkılardan "Nessuno", sanatçının üstün ritim algısını sergilemektedir. 1958 başlarında, Domenico Modugno'nun ellerini havaya kaldırarak Nel blu dipinto di blu şarkısını söylemesinden etkilenen Mina, televizyondaki ilk yıllarında buna başını, ellerini ve kalçalarını sallayarak eklemeler yaptı. Yazar Edoardo Sanguineti, İtalyan medyasının sanatçıyla ilk defa karşılaştığı zaman verdiği tepkiyi şöyle tasvir etti:
TV sunucularından Mario Riva onu urlatori (bağıranlar) arasından biri olarak tanımladı,Tintarella di Luna  Hit Parade Italia zira sesinin ayırt edilmesi kolay bir tını ve gücü bulunmaktaydı. Daha sonra halk onu Mina, Bağıran Kraliçe olarak adlandırdı. Abartılı jestleri sayesinde ayrıca Cremona Kaplanı olarak da nam saldı.

 Olgunluk
Mina, yeni şuh tarzını 1960'ta "Il cielo in una stanza" ile tanıttı. Üç yıl sonra Corrado Pani ile yaşadığı birliktelik, boşanmanın yasadışı olduğu ve tek anneliğin utanç verici kabul edildiği İtalyan değer yargılarıyla örtüşmüyordu. Dolayısıyla, Katolik Kilisesi ile burjuva değer yargılarıyla örtüşmeyen ve konformist olmayan seçimleri, İtalyan kadınlarının özgürlüğünü temsil etti. İtalyan TV ve radyolarından bu sebeplerden dolayı engellenmesi, daha sonraları Mina'nın bağımsız "kötü kız" imajını sağlamlaştırmaya yaradı. Bu durumu sanatçı şarkılarındaki tema seçimleriyle de destekledi. Bunun bir örneği de bir kızın şeytanla karşılaşmasını anlatan "Sacumdì Sacumdà" şarkısını canlı olarak sergilemesinden sonra RAI'nin hoşnutsuzluğunu belirtmesiydi. Yine RAI tarafından etik dışı bulunan şarkılar arasında "Ta-ra-ta-ta" (doğrudan sigaradan bahsetmekteydi), "La canzone di Marinella" ve "L'importante è finire" (aşksız seks yapmayı ima ediyorlardı) yer almaktadır. Mina'nın bu hareketi cinsellik, umumi sigara içiciliği, boyalı sarı saçlar, tıraş edilmiş kaşlar ve aşırı makyaj ile destekleniyordu.

Mina şarkılarının ana teması genel olarak hüzünlü aşk şarkılarıydı. O, bu temalara, jest ve vücut dilini kullanarak dramatik bir şekilde hayat veriyordu. Mina'nın performansları tipik olarak yoğun bir ifade ediş, belli belirsiz varyasyonlar ve özgün cümleler içeriyordu. Müzik eleştirmeni Gherardo Gentili, sanatçının yorumcu kişiliğini şöyle tanımladı:

Mina'nın vokal aralığını ifşa etmek amacıyla Bruno Canfora, "Brava"yı bestelerken, Ennio Morricone "Se telefonando" adlı şarkıyı birçok tonalite geçişi eşliğinde besteledi. Birçok şarkı Mina için özel olarak bestelendi ve RAI'nin başarılı orkestralarıyla beraber Studio uno, Sabato sera, Canzonissima ve Teatro 10 gibi varyete gösterilerinde seslendirildi. Carmen Villani ile beraber Mina, klasik İtalyan pop ve swing müziğini, blues, R&B ve soul ile birleştirme yoluna gitti. Özellikle "Se stasera sono qui" ve "Deborah" adlı şarkılar bu tutumuna birer örnektir. Mina, aynı zamanda "Balada para mi muerte" ile nuevo tango gibi yeni müzikleri İtalyan pop müziğiyle tanıştırdı.

 Mogol-Battisti
1969'da müzikal tarzını değiştirdiğinde Mina, saçını eski kısa halinden uzun sarı kıvırcık hale dönüştürerek siyah bir mini etek giymeye başladı. "Insieme" ve "Io e te da soli" gibi Mogol ve Lucio Battisti döneminin ilk şarkıları Mina'nın blues ve soul müzik konusundaki yeteneklerini sergiliyordu. Bu birliktelik sırasında ise müzikal olarak middle-of-the-road pop'a doğru yönelmeye başladı. Battisti'nin ezgileri daha sofistike olup karmaşık akor düzeni barındırmaktaydı. Bu şarkılar genel olarak ritimdeki sık değişiklikler, duraklamalar, ses ve orkestra arasındaki diyaloglar şeklinde kendini gösteriyordu. Bir diğer yenilikse ritmik bir temel olmaksızın enstrümantal olarak yapılan girişlerdi.

 Mina Latina
Bossa nova müziğinin hayranı olan Mina, kariyerinin başından itibaren İspanyolca ve Portekizce kayıtlar yaptı. Bu sebepten dolayı İspanya ve Latin Amerika ülkelerinde günümüzde hâlen var olan bir hayran kitlesi elde etti. İspanyol yönetmen Pedro Almodóvar, film müziklerinde pek çok kez Mina'nın müziklerine yer verdi. 2001'de sanatçı Colección Latina adlı bir derleme yayımlayarak İspanyol klasiklere ve kendi şarkılarının İspanyolca uyarlamalarına yer verdi. 2003'te Mina şarkıları baz alınarak hazırlanan Mina... che cosa sei? müzikali Arjantin'de sahnelendi ve Elena Roger tarafından oynandı. Bu çalışma, 2003 ve 2004'te En İyi Müzikal de dahil olmak üzere dört Premios ACE ödülüne aday gösterildi ve yine Premio Clarín kapsamında en iyi müzikal ödülünü kazandı. 2007'de Mina İspanyolca ve Portekizce şarkılar içeren Todavíayı yayımladı. Bu albüm İspanyol albüm listesinde 36 numaraya yükselirken İtalya'da 1 numarayı gördü. Albüm bunun yanında Joan Manuel Serrat, Miguel Bosé, Diego Torres, Chico Buarque ve Diego El Cigala ile düetler içeriyordu.

 Aranjörlerle iş birlikleri
 Tony De Vita ("Tintarella di luna", "Piano", "Il cielo in una stanza")
 Ennio Morricone ("Se telefonando")
 Bruno Canfora ("Vorrei che fosse amore", "Brava", "Sono come tu mi vuoi")
 Augusto Martelli ("E se domani", "Un anno d'amore", "Non credere")
 Detto Mariano ("Insieme")
 Gianpiero Reverberi ("Amor mio", "Io e te da soli")
 Gianni Ferrio ("Parole parole", "Non gioco più")
 Pino Presti ("Grande grande grande", "E poi", "L'importante è finire", "Fiume azzurro", "E penso a te")
 Alberto Nicorelli ("Ancora ancora ancora")
 Paul Buckmaster ("Questione di feeling")
 Massimiliano Pani ("Sensazioni", "Acqua e sale", "Brivido Felino")

 Kalıt
Mina 77 albüm ve 71 tekli ile İtalyan listelerinde kendisini gösterdi 1965'ten başlayarak beş on-yılın her birinde İtalyan albüm listesinin zirvesini gören albümlere sahip tek sanatçıdır. Cumhurbaşkanı Carlo Azeglio Ciampi, 1 Haziran 2001'de  Mina'ya İkinci Sınıf İtalyan Şövalye Nişanı takdim etti.

Büyük Britanyalı şarkıcı Dusty Springfield, Mina'ya performanslarında gönderme yaptı. Pek çok Mina şarkısı dünya çapında farklı dillerde hit oldu. Bunlardan ilki Matt Monro tarafından "Softly, as I Leave You" olarak uyarlanan "Piano" olup Birleşik Krallık müzik listesinde 10 numaraya kadar yükseldi. 1964 yılında aynı şarkı Frank Sinatra sürümüyle Amerikan müzik listesinde 27 numaraya erişti. "Se telefonando" İtalya ve diğer ülkelerde pek çok kez uyarlandı. Bu uyarlamalar başta Françoise Hardy olmak üzere, Iva Zanicchi (1966), Delta V (2005), Vanessa and the O's (2007) ve Neil Hannon (2008) tarafından söylendi. "Grande grande grande", Shirley Bassey tarafından "Never Never Never" adıyla 1973'te kaydedilerek ABD, Birleşik Krallık, Avustralya, Güney Afrika ve Singapur listelerinde kendine yer edindi. Bir sene sonra Dalida ve Alain Delon, "Parole parole"nin Fransızca sürümünü kaydetti ve şarkının uluslararası bir üne kavuşmasını sağladı. Meksikalı şarkıcı José José, "Sono, come tu mi vuoi"nin İspanyolca sürümünü "Soy como quieras tú" adıyla kaydetti. İngiliz müzisyen Elvis Costello, Mina'nın "Un bacio è troppo poco" şarkısının müziğinden bir kısmı alarak When I Was Cruel albümünde kullandı. Tanita Tikaram, Mina'nın "And I Think of You - E penso a te" şarkısını İngilizce kaydederek The Best of Tanita Tikaram albümüne dahil etti. Süperstar olarak da bilinen Türk şarkıcı  Ajda Pekkan'ın da bir düzineden fazla Mina şarkısını uyarlayıp kaydettiği bilinmektedir. Bunlar arasında "Parole parole" (Palavra), "Senza fiato" (Son Yolcu), "Il cigno dell'amore" (Düşünme Hiç), "Giorni" (Ya Sonra), "Mi mandi rose" (Kim Olsa Anlatır) ve "Ancora, ancora, ancora" (Aldatma) yer almaktadır. 2010 yılında, Chicago'lu grup La Scala, Mina'nın "Tu farai" adlı şarkısını Gretta Rochelle vokalleri eşliğinde rock türünde yorumladı.

İspanyol sanatçı Mónica Naranjo, 1999'da Mina'nın İspanyolca uyarlamalarının bulunduğu Minage adlı albümü piyasaya sürdü. Albümde "Ancora, ancora, ancora", "Io é te da soli", "Fiume azzurro" ("Sobreviviré" adıyla) ve "L'immensità" yer almaktaydı. Mina ayrıca "Él se encuentra entre tú y yo" şarkısında düet olarak albüme dahil oldu.

Mina'nın 70. yaşı şerefine la Repubblica gazetesi bir okuyucu anketi yaparak tüm zamanların en iyi Mina şarkısını seçti. 30.000 kişinin katıldığı oylamada "Se telefonando" listenin zirvesinde yer aldı.

 Özel hayat
Mina, ergenliğinin ilk yıllarında Cremona'da burjuvazi elitleri tarafından sıklıkla ziyaret edilen Canottieri Baldesio spor kulübünde yüzücülük yaptı. İlk erkek arkadaşı 16 yaşında yüzme havuzunda tanıştığı, US Cremonese futbol takımında defans olarak oynayan bir gençti.

Mina 1962'de aktör Corrado Pani'ye âşık oldu. Pani'nin, ayrı yaşadığı karısından hâlen boşanmadığı hâlde Mina ile başladığı birlikteliği İtalyan halkını şaşırttı. İkilinin oğlu Massimiliano Pani 18 Nisan 1963 tarihinde dünyaya geldi. Mina bu birlikteliği gizlemeyi reddedince İtalyan televizyon ve radyolarından engellendi. Ancak satışları düşmeyince halk isteği sayesinde RAI 10 Ocak 1964'te bu yasağı kaldırdı. Bir yıl içinde de Pani ile olan birlikteliği son buldu.

Mina'nın erkek kardeşi Alfredo Mazzini 1965'te bir trafik kazasında öldü. Bir yıl sonra da babasıyla beraber İsviçre'nin Lugano şehrine yerleşti. Ancak sanatçının ilişkileri İtalya'da kaldı zira aktör Walter Chiari'ye açık olarak duygusal bir ilgisi bulunmaktaydı. Daha sonraları bir başka aktör Gian Maria Volonté ile başladığı ilişki, Volontè'nin bir aktrisle ilişkilerinin olduğu ortaya çıkınca bitti. Mina 1960'lar sonunda besteci Augusto Martelli üç yıllık bir birlikteliğe başladı ancak beklenenin aksine evlilik gerçekleşmedi. Mina'nın ikinci kocası Il Messaggero'da gazeteci olarak çalışan Virgilio Crocco'ydu. 1970'teki bu evliliğin sonucunda yasal olarak Anna Maria Mazzini Crocco adını aldı. Kızları Benedetta Mazzini 11 Kasım 1971'de dünyaya geldi. Crocco ise 1973'te bir trafik kazasında öldü.

Mina, şu anki kocası olan İsviçreli kardiyolog Eugenio Quaini ile 1981'de nişanlandı. 1989 yılında İsviçre vatandaşlığı elde etti. İkili, 10 Ocak 2006'da Lugano'da evlendi. Ülkedeki yasal zorunluluk nedeniyle de Anna Maria Quaini adını aldı. Buna rağmen umumi olarak Mina Mazzini adını taşımakta olup resmi internet sitesi de bu şekildedir.

 Diskografi

 Tintarella di luna (1960)
  Il cielo in una stanza (1960)
 Due note (1961)
 Moliendo café (1962)
 Renato (1962)
 Stessa spiaggia, stesso mare (1963)
 20 successi di Mina (1964)
 Mina (1964)
 Mina Nº 7 (1964)
 Studio Uno (1965)
 Mina interpretata da Mina (1965)
 Mina & Gaber: un'ora con loro (1965)
 Mina canta Napoli (1966)
 Studio Uno 66 (1966)
 Mina 2 (1966)
 Sabato sera - Studio Uno '67 (1967)
 4 anni di successi (1967)
 Dedicato a mio padre (1967)
 Mina alla Bussola dal vivo (1968)
 Le più belle canzoni italiane interpretate da Mina (1968)
 Canzonissima '68 (1968)
 I discorsi (1969)
 Mina for You (1969)
 Incontro con Mina (1969)
 ...bugiardo più che mai...più incosciente che mai... (1969)
 Mina canta o Brasil (1970)
 ...quando tu mi spiavi in cima a un batticuore... (1970)
 Del mio meglio (1971)
 Mina (1971)
 Cinquemilaquarantatre (1972)
 Dalla Bussola (1972)
 Altro (1972)
 Del mio meglio n. 2 (1973)
 Frutta e verdura (1973)
 Amanti di valore (1973)
 evergreens (1974)
 Mina® (1974)
 Baby Gate (1974)
 Del mio meglio n. 3 (1975)
 La Mina (1975)
 Minacantalucio (1975)
 Singolare (1976)
 Plurale (1976)
 Del mio meglio n. 4 (1977)
 Mina quasi Jannacci (1977)
 Mina con Bignè (1977)
 di tanto in tanto (1978)
 Mina Live '78 (1978)
 Del mio meglio n. 5 (1979)
 Attila (1979)
 Kyrie (1980)
 Del mio meglio n. 6 Live (1981)
 Salomè (1981)
 Italiana (1982)
 Del mio meglio n. 7 (1983)
 Mina 25 (1983)

 Catene (1984)
 Del mio meglio n. 8 (1985)
 Finalmente ho conosciuto il conte Dracula... (1985)
 Si, buana (1986)
 Del mio meglio n. 9 (1987)
 Rane supreme (1987)
 Oggi ti amo di più (1988)
 Ridi pagliaccio (1988)
 Uiallalla (1989)
 Ti conosco mascherina (1990)
 Caterpillar (1991)
 Sorelle Lumière (1992)
 Mina canta i Beatles (1993)
 Lochness (1993)
 Mazzini canta Battisti (1994)
 Canarino mannaro (1994)
 Pappa di latte (1995)
 Canzoni d'autore (1996)
 Cremona (1996)
 Napoli (1996)
 Minantologia (1997)
 Leggera (1997)
 Mina Gold (1998)
 Mina Sanremo (1998)
 Mina Celentano (1998)
 Mina Studio Collection (1998)
 Mina Gold 2 (1999)
 Olio (1999)
 Mina n° 0 (1999)
 Mina per Wind (2000)
 Mina Love Collection (2000)
 Dalla terra (2000)
 Colección latina (2001)
 Sconcerto (2001)
 Veleno (2002)
 In duo (2003)
 Napoli secondo estratto (2003)
 Napoli primo, secondo e terzo estratto (2003)
 The Platinum Collection (2004)
 Una Mina d'amore (2004)
 Bula Bula (2005)
 L'allieva (2005)
 Platinum Collection 2 (2006)
 Ti amo... (2006)
 Bau (2006)
 Todavía (2007)
 Sulla tua bocca lo dirò (2009)
 Riassunti d'amore - Mina straniera (2009)
 Riassunti d'amore - Mina con archi (2009)
 Riassunti d'amore - La calma (2009)
 Riassunti d'amore - Per quando ti amo (2009)
 Riassunti d'amore - Mina Cover (2009)
 Facile (2009)
 Caramella (2010)
 Piccola streenna (2010)
 Piccolino (2011)
 12 (American song book) (2012)
 Christmas song book (2013)

 Filmografi
 Juke box - Urli d'amore (1959)
 Teddy Boys della canzone (1960)
 Urlatori alla sbarra (1960)
 Madri pericolose (1960)
 Io bacio... tu baci (1961)
 Mina... fuori la guardia (1961)
 Das haben die Mädchen gern (1962)
 Appuntamento in Riviera (1962)
 Silvester Show (1964)
 Per amore... per magia... (1967)

 DVD
Mina, 1965'te gıda şirketi Barilla ile bir anlaşma imzalayarak 1971'deki on makarna reklamında oynadı. Bu seri Piero Gherardi ve Valerio Zurlini tarafından yönetildi. 2005'te sanatçının Barilla için yaptığı reklamlar VHS ve DVD formatında Nei caroselli Barilla adıyla piyasaya sürüldü. 16 Eylül 1972'de La Bussola Club'ta verdiği konser de PDU kayıt şirketi tarafından Mina alla Bussola Live '72 adıyla piyasaya sürüldü. Polivideo TV şirketi tarafından kaydedilen konser, Sky Italia'da 1 ila 21 Ocak 1973 tarihleri arasında bir seri olarak gösterildi.

 Bibliyografi
 Mina, come sono - Gianni Pettenati (Virgilio 1980)
 Mina, la voce - Mario Guarino (Forte 1983)
 Unicamente Mina - Flavio Merkel ve Paolo Belluso (Gammalibri 1983)
 La leggendaria Mina (PDU Italiana Edizioni Musicali S.r.l./Curci 1983)
 Mina. Storia di un mito raccontato - Nino Romano (Rusconi 1986)
 Mina nelle fotografie di Mauro Balletti (Campanotto 1990)
 Mina - Le immagini e la storia di un mito (Eden 1992)
 Mina - Mito e mistero - Nino Romano (Sperling & Kupfer 1996)
 Mina - I miti - Antonella Giola, Daniela Teruzzi & Gherardo Gentili (Arnoldo Mondadori 1997)
 Mina - I mille volti di una voce - Romy Padovano (Arnoldo Mondadori 1998)
 Divina Mina - Dora Giannetti (Zelig 1998)
 Mina - Roberta Maresci (Gremese 1998)
 Mina - Una forza incantatrice - Franco Fabbri & Luigi Pestalozza (eds. Euresis 1998)
 Mina - La sua vita, i suoi successi - Gianni Lucini (Sonzogno 1999)
 Mina, il mito (Tempo Libro 1999)
 Studio Mina - Flaviano De Luca (ed. Elle U Multimedia 1999)
 Mina disegnata fotografata - Authors' copyright- 2001
 Mina: Gli anni Italdisc 1959–1964 - Marco Castiglioni, Fulvio Fiore, Maurizio Maiotti, Stefania Fiore, Barbara Alari and Maurizio Maiotti (Satisfaction 2001)
 Mina 1958–2005 Ancora insieme - Marcello Bufacchi (Riuniti 2005)
 Mina talk. Vent'anni di interviste. 1959–1979 - Fernando Fratarcangeli (Coniglio 2005)
 Mina... il fascino della tigre'' - Ghea Irene (Lo Vecchio 2006)

Dış bağlantılar

 Mina Resmi İnternet Sitesi

Kaynakça

1940 doğumlular
Varese ili doğumlular
İtalyan kadın şarkıcılar
İsviçre'deki İtalyan göçmenler
Latin müziği
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
20. yüzyıl kadın şarkıcıları

Mina (şarkıcı)


Jimmy Donaldson (født 7. maj 1998), bedre kendt som MrBeast, er en amerikansk YouTuber, influencer og filantrop. Han har over 205 millioner abonnenter på YouTube.

Karriere
Donaldson er kendt for sine "opmærksomhedsskabende stunts". Mange af videoerne er sponsoreret. Derudover er Donaldson også kendt for at donere store beløb til mere eller mindre tilfældige mennesker, som han finder ifm. indspilningen af hans videoer. I et interview med YouTuberen Keemstar sagde han at han lider af Chrons sygdom.

Den 10. november, 2020 åbnede den første Fast Food kæde med navnet "Mrbeast Burger" i Wilson, North Carolina. Den 19 december, 2020 uploaded Mrbeast en video hvor han fortæller at han havde åbnet yderligere 300 Virtuelle Mrbeast Burger restauranter i USA. Mrbeast burger blev hurtigt populær efter at det blev annonceret, og ramte #1 trending på youtube, og ramte toppen på Apple App Store & Google Play Store

Referencer

YouTubere fra USA

MrBeast


The Electric Age šesnaesti je studijski album thrash metal sastava Overkill. Diskografska kuća Nuclear Blast Records objavila ga je 27. ožujka 2012. godine.

Popis pjesama

 "Come and Get It" - 6:17
 "Electric Rattlesnake" - 6:19
 "Wish You Were Dead" - 4:19
 "Black Daze" - 3:55
 "Save Yourself" - 3:43
 "Drop the Hammer Down" - 6:25
 "21st Century Man" - 4:12
 "Old Wounds, New Scars" - 4:11
 "All over but the Shouting" - 5:30
 "Good Night" - 5:36

Osoblje

Overkill

 DD Verni - bas-gitara, vokali, inženjer
 Bobby "Blitz" Ellsworth - vokali
 Dave Linsk - gitara, vokali, inženjer, snimanje
 Derek Tailer - vokali
 Ron Lipnicki - bubnjevi

Izvori

Albumi sastava Overkill
Albumi iz 2012.

The Electric Age


Selimiye, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Hatay'ın Dörtyol ilçesi Erzin bucağına bağlıyken, 26 Mart 1948'de Adana'nın Ceyhan ilçesine bağlandı. Selimiye; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Ceyhan'ın mahalleleri
Evrifaessa Bot tarafından oluşturulan mahalle maddeleri

Selimiye, Ceyhan


Kailaras es una localidad de la India, en el distrito de Morena, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 192  a 464 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 28 060 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Kailaras


Nürnberg Uluslararası Askeri Ceza Mahkemesi veya Nürnberg mahkemeleri, Ekim 1945'te, ABD, Birleşik Krallık, Fransa ve Sovyetler Birliği'nin açtığı dava. Almanya'nın Nürnberg şehrinde yapıldığı için bu isimle anılmıştır. Nazi liderlerine karşı suçlama 4 noktada toplanıyordu: Barışa karşı suç (uluslararası sözleşme ve anlaşmaları çiğneyerek savaşı planlama, başlatma ve yürütme), insanlığa karşı suç (sürgün, imha ve soykırım), savaş suçları (savaş hukukunu çiğneme) ve ilk üç noktada listelenen suç eylemlerinin ''ortak bir plan ve komplo süreci ile gerçekleştirilmesi.'' 216 oturum süren yargılamalar 1 Ekim 1946 tarihinde sona erdi ve üçü beraat eden, 22'si için idam cezası istenen 24 sanık şu cezalara çarptırıldı: Daha hafif suçlamalarla yargılananlardan 4 kişi 10 ile 20 yıl arasında hapis cezası aldı: Karl Dönitz, Baldur von Schirach, Albert Speer ve Konstantin von Neurath. Üçü ömür boyu hapse mahkûm edildi: Rudolf Hess, Walter Funk ve Erich Raeder. On ikisi hakkında idam cezası verildi ve bunlardan Hans Frank, Wilhelm Frick, Juluis Streicher, Alfred Rosenberg, Ernst Kaltenbrunner, Joachim von Ribbentrop, Fritz Saucker, Alfred Jodl, Wilhelm Keitel ve Arthur Seyss 16 Ekim 1946 tarihinde idam edildi. Firardaki Martin Bormann'a yokluğunda idam cezası verildi. Hermann Göring ise asılmasına saatler kala zehir içerek kendi hayatına son verdi.

Sanıklar işledikleri suçları, duruşma sırasında 1.200 kez adı geçen Adolf Hitler'e yüklemeye çalışmışlardır. Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich, Adolf Eichmann ve Martin Bormann gibi hayatta olmayan ve ölmüş olan diğer kişiler de suçlanmıştır. Çoğu sanık Nazi sistemi içinde kendi önemsizliğini savunurken, Hermann Göring tam tersi bir yaklaşım benimsemiş, kendisini Hitler'in sadık bir adamı olarak sunmuş ve idam edilecek olsa da Alman halkının sonunda sadakatini takdir edeceğini ummuştur.

Mahkeme Nazilerin Sovyet savaş esirlerine işledikleri suçların savaş suçu ve insanlığa karşı suçlar kapsamında olduğuna hükmetmiştir. Kimilerince "galiplerin adaleti" olduğu ileri sürülerek eleştirilmiştir.

Nürnberg ilkeleri

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'ndan geçen 177 (II) numaralı kararın, (a) paragrafında, Uluslararası Hukuk Komisyonu "Nürnberg Uluslararası Askeri Ceza Mahkemesi'nin tüzüğünde ve davanın yargılanma sürecinde tanınan uluslararası hukuk ilkelerini belirlemek"le görevlendirildi. Bu amaçla aşağıdaki metin komisyonun ikinci oturumunda kabul edildi:

I. İlke Uluslararası hukuka göre suç kabul edilen bir eylemde bulunan şahıs, bundan sorumludur ve cezalandırılması olasıdır.

II. İlke Uluslararası hukuka göre suç kabul edilen bir eyleme karşı bir ceza öngörülmese de, bu şahsı uluslararası hukuk önünde işlediği suçun sorumluluğundan kurtarmaz.

III. İlke Uluslararası hukuka göre suç kabul edilen bir eylemde bulunan şahıs, devlet başkanı ya da sorumlu hükûmet memuru olmaları, işbu şahısları uluslararası hukuk önünde sorumluluktan kurtarmaz.

IV. İlke Bir şahsın üstü ya da hükûmetinin emrine uygun davranması, ahlakî irade bir şahıs için her zaman bir olanak olduğundan, uluslararası hukuk önünde sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

V. İlke Uluslararası hukuka göre suç işlediği iddia edilen şahıs, gerçeklere ve hukuka uygun olarak adil yargılanma hakkına sahiptir.

VI. İlke Aşağıda sıralanan suçlar uluslararası hukuk önünde cezaî suçlar olarak belirlenmiştir:

(a) Barışa karşı işlenen suçlar
(i) Saldırgan ya da uluslararası antlaşma, sözleşme ve garantileri ihlal eden bir savaşı planlama, hazırlık ya da kışkırtma,

(ii) Ortak plana işbirliği yapma ya da (i) maddede belirtilen eylemlerin başarılması karşı komplo;

(b) Savaş suçları

Yasaların ya da savaş adetlerinin ihlalleri, örneğin: köle işçilere ya da herhangi bir amaçla sivil halka ya da işgal altındaki bölge halkına, savaş tutsaklarına, denizdeki insanlara, kötü davranma ya da onları, rehineleri öldürme, sınırdışı etme; kamu ya da özel mülklerin yağmalanması, kent, kasaba ve köylerin ahlaksızca yıkımı ya da askerî gereklilikle açıklamayacak biçimde tahrip edilmesi;

(c) İnsanlığa karşı işlenen suçlar
Cinayet, kitle imha, köleleştirme, sürgün ve sivil halka yapılan diğer insanlık suçları ya da siyasî, etnik ya da dinî nedenlerle eziyet ya da savaş suçu ya da insanlığa karşı işlenen suçlarla ilgili idam ya da eziyet ya da eylemler sürdürülmesi.

VII. İlke Savaş suçu ya da insanlığa ya da barışa karşı işlenen suçların eyleme geçirilmesinde suç ortaklığı, VI. İlkede belirtildiği üzere uluslararası hukuka göre bir suçtur.

Katılımcılar
Her dört ülke tarafından birer baş hakim, değişimli hakim ve savcı temin edilmiştir. Mahkemenin hakimleri:

  Albay Rt Hon Sir Geoffrey Lawrence (Birleşik Krallık baş hakimi ve mahkeme başkanı)
  Sir Norman Birkett (Birleşik Krallık değişimli hakimi)
  Francis Biddle (ABD baş hakimi)
  John Parker (ABD değişimli hakimi)
  Profesör Henri Donnedieu de Vabres (Fransız baş hakim)
  Robert Falco (Fransız değişimli hakim)
 Tümgeneral Iona Nikitchenko (Sovyet baş hakim)
 Yarbay Alexander Volchkov (Sovyet değişimli hakim)

Mahkemenin baş savcıları:
  Robert H. Jackson (Amerika Birleşik Devletleri, yardımcı avukatı Telford Taylor)
  Sir Hartley Shawcross (Birleşik Krallık, yardımcıları Binbaşı Sir David Maxwell-Fyfe, Sir John Wheeler-Bennett ve Anthony Marreco)
 Korgeneral R. A. Rudenko (Sovyetler Birliği)
  François de Menthon ve Auguste Champetier de Ribes (Fransa)

Mahkeme
Uluslararası Askeri Mahkeme, 19 Kasım 1945'te Nürnberg Adalet Sarayı'nda açıldı. Birkaç kategoride üst düzey askeri görevli bulunmaktadır.

Verilen iddianame:
 Barışa karşı işlenen suça veya komploya ortak olmak
 Barışa karşı savaş yürütme, saldırganlık ve diğer suçları başlatmak ve planlamak
 Savaş suçları
 İnsanlığa karşı suçlar

Suçlanıp beraat eden (B), Suçlu bulunan(S), Yargılanmayan(-):

İdamlar Mahkeme binasının spor salonunda gerçekleştirildi (1983 yılında yıkılmıştır). Söylentilere göre cesetlerin Dachau'ya götürülüp orada yakılması uzun sürmesine rağmen, aslında Münih'te bir krematoryumda yakıldı ve küller Isar Nehri üzerine dağıtılmıştı. Fransız hakimler, Göring, Keitel ve Jodl'un kurşuna dizilerek vurulmasını önerdi; Bu kural, ordu mahkemeleri için standarttır, fakat Biddle ve Sovyet hakimleri, askeri subayların askeri etkenlerini ihlal ettiğini ve daha büyük onurlu sayıldığı düşünülürse, vurularak öldürülmeye değmediklerini savundular. Diğer mahkûmlar 1947'de Spandau Hapishanesi'ne nakledildiler.

Asılarak ölüm cezasına çarptırılan 12 sanığın ikisi asılamadı: Martin Bormann, gıyaben ölüme mahkûm edildi (Mayıs 1945'te Berlin'den kaçmaya çalışırken öldü) ve idamında önceki gece intihar eden Hermann Göring infaz edilmedi. Kalan 10 sanık ölüm cezasına çarptırıldı.

Filmler

Nürnberg Mahkemesi birçok filme konu olmuştur.

 Nürnberg Duruşması (Judgment at Nuremberg) (1961): Başrolünde Spancer Tracy'nin oynadığı, Stanley Kramer'in yönettiği sinema filmi. 2 Oscarlı bu film aynı zamanda Amerikan Film Enstitüsü tarafından tüm zamanların en iyi mahkeme filmi seçilmiştir. IMDB
 Nürnberg (Nuremberg) (2000): Yves Simoneau'un yönettiği, başrolünde Alec Baldwin'in oynadığı tarihi drama. 3 adet Altın Küre kazanmıştır. IMDB
 Nürnberg: Göring'in Son Bekleyişi (Nuremberg: Goering's Last Stand) (2006): Peter Nicholson'un yönettiği, Hannes Hellmann'ın başrolünü oynadığı film. Bu film de birçok ödül kazanmıştır. IMDB

Bibliyografya

Kaynakça

Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar

Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi


O Memorial Necrópole Ecumênica é um cemitério vertical brasileiro, considerado o mais alto do mundo pelo Guinness. Localizado em Santos, no estado de São Paulo, teve sua construção iniciada em 1983 e finalizada em 1991. Foi o primeiro cemitério vertical da América Latina.

Esse imóvel de 14 andares abriga mais de  túmulos. Há planos para expandi-lo ainda mais, de modo que possa comportar  túmulos e alcance 108 metros de altura, o que equivaleria a aproximadamente 30 andares.

Sua construção é relacionada a uma crescente urbanização e ao subsequente aumento de preço dos imóveis em regiões centrais.

Em julho de 2003, o futebolista Pelé adquiriu um lóculo no nono andar do Memorial Necrópole Ecumênica. O jogador afirmou que o ambiente sequer se assemelhava a um cemitério e transmitia-lhe paz espiritual e tranquilidade. Coincidentemente, é possível ver a Vila Belmiro a partir de seu lóculo.

Ver também

 Morte e funeral de Pelé
 Verticalização (urbanismo)

Cemitérios de Santos
Lugares no Guinness Book of Records

Memorial Necrópole Ecumênica


Limanja ist eine deutsch-türkische Musikband aus Ludwigsburg, Deutschland. Der Bandname ist aus "grup-Liman" entstanden, was auf Türkisch so viel wie "Die Band vom Hafen" heißt.

Musikalischer Stil
Limanja spielt Pop- und Rockmusik – je nach Song mit Einflüssen aus Funk, Reggae oder Ska. Das Charakteristische ist jedoch der orientalische Einfluss durch die Saz (türkische Langhalslaute) und der türkische Gesang. Durch diese Elemente lässt sich die Band in Deutschland mehr in Richtung World Music, Ethno und Urban einordnen.

Mitglieder
Die Gründungsmitglieder von Limanja aus 2010 sind Nazim Sabuncuoglu (Gesang und Gitarre), Hüseyin Temiz (Saz), Robert Wittmaier (Schlagzeug), Stephan Schelens (Bass) und Deniz Dag (Violine). Die aktuelle Besetzung ist wie folgt:

 Gesang, Gitarre – Nazim Sabuncuoglu
 Schlagzeug – Baris Sabuncuoglu
 Bass – Martin Goes
 Saz – Serkan Ates
 Violine – Klaus Marquardt

Diskografie
 2021 Video Release zur Single "Ham Çökelek"
 2011 Video Release "Uykusuz – Sleepless"
 2010 Album Release "Yoldayiz – Auf dem Weg"

Preise und Auszeichnungen
 2014 1. Platz Deutscher Rock- und Pop Preis in der Kategorie "Bestes Weltmusikalbum"
 2010 Manfred Rommel Preis verliehen vom deutschtürkischen Forum Stuttgart
 2010 Ehrung durch die Stadt Ludwigsburg
 2010 1. Platz Deutscher Rock- und Pop Preis in der Kategorie Fusion
 2010 1. Platz Deutscher Rock- und Pop Preis in der Kategorie Experimental
 2010 nominiert für den Deutschen Rock- und Pop Preis in der Kategorie Alternative
 2007 1. Platz Deutscher Rock- und Pop Preis in der Kategorie "Bestes Arrangement"
Der Deutsche Rock- und Pop Preis wird jährlich in mehreren Kategorien vom Deutschen Rock- und Pop Musiker Verband verliehen.

Weblinks
 Homepage von Limanja

Einzelnachweise

Deutsche Band

Limanja


Ø, Gade (dansk) eller Oehe (tysk) er en halvø og et gods beliggende ved ved Sliens munding i Østersøen i det østlige Sydslesvig. Administrativt hører godset og holvøen under Masholm kommune i Slesvig-Flensborg kreds i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. I kirkelig henseende hører stedet under Kappel Sogn. Sognet lå i den danske periode indtil 1864 i Kappel Herred, Slesvig.

Øen var som del af Gelting Skov dansk krongods. Den er allerede nævnt i Valdemars Jordebog fra 1231 som Gaath, som senere blev til Gath eller Gode (1463). En landspids på øen hed tilsvarende Gohoved. Navnet er afledt af oldnordisk gat. Der fortælles om, at øen blev benyttet som jagtdistrikt under Christian 4. Dengang fandtes der endnu vildsvin og kronhjorte på øen. Mod syd lå Sliminde med landsbyen Mindesby og tilhørende Gammelborg. Mod syd lå fiskerbyen Masholm. I 1798 blev øen gjort landfast med en dæmning mod Vormshoved, hvormed Vormshoved Nor (også Ø Nor eller på tysk Oeher Noor) blev skabt.

Selve godset opstod, da Bukhavn gods blev delt i 1561. Under godset hørte landsbyerne Vormshoved, Gundelsby og Hasselbjerg (alle tre byer tilhører i dag Hasselbjerg kommune), fiskerbyen Masholm samt kådnersteder Bobæk og Juholt. Det ved Masholm beliggende kådnersted Eghoved (Eckshöved) blev senere afbrudt. Der berettes om, at fogden på Ø i 1600-tallet blev slået ihjel af gårdens undergivne på grund af plagerier. I årene 1696 til 1701 var godset gottorpsk, men blev snart derefter solgt - og bevarede på den måde sin status som selvstændig adelsgods med birkerettigheder. Efter 1780 blev avlsgården i Hasselbjerg parcelleret. I årene 1807 til 1852 havde godset samme ejer med Olpenæs gods. Som følge af patrimonialjurisdiktionens afskaffelse i 1853 kom Ø som alle andre godser i det østangelske godsdistrikt under det nyoprettede Kappel Herred.

Efter 1949 dannedes fuglereservatet Ø-Sliminde. Fuglereservatet har stor betydning som rasteplads for gennemtrækkende og overvintrende fugle.

Eksterne henvisninger
 Ø gods / Gut Oehe
 Miljø-Oplevelsescenter Masholm-ø-Sliminde

Referencer

Slien
Herregårde i Slesvig-Holsten
De to adelige godsdistrikter i Angel

Ø (Sydslesvig)


Klaus Geyer ist ein ehemaliger deutscher Diplomat.

Leben
Nach dem Abitur und einem anschließenden Studium der Rechtswissenschaften an der Freien Universität Berlin sowie zusätzlichen Studienaufenthalten in Paris trat Klaus Geyer 1979 in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst 1981 zunächst Verwendung als Rechts- und Konsularreferent an der Botschaft in Jugoslawien und danach von 1984 bis 1987 im Auswärtigen Amt in Bonn.

Von 1987 bis 1991 war er Mitarbeiter an der Ständigen Vertretung der Bundesrepublik Deutschland bei der Deutschen Demokratischen Republik in Berlin (Ost) sowie im Bundeskanzleramt und zwischen 1991 und 1992 dann wieder im Auswärtigen Amt. Im Anschluss an eine Verwendung an der Botschaft in den Niederlanden von 1992 bis 1995 war er bis 1999 wieder Mitarbeiter im Auswärtigen Amt in Bonn, ehe er daraufhin bis 2002 als Gesandter an der Botschaft im Iran tätig war.

Nach einer abermaligen Tätigkeit im Auswärtigen Amt in Berlin war Geyer zwischen 2006 und 2009 als Nachfolger von Hartmut Blankenstein Botschafter in Oman.

Von 2009 bis 2012 war Klaus Geyer bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand Generalkonsul in Montreal.

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Oman
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Klaus Geyer (Diplomat)


An Tainia cordifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Tainia cordifolia in nahilalakip ha genus nga Tainia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tainia

Tainia cordifolia


Zombielars er en norsk dramaserie for de ældste børn, der handler om at være anderledes. Serien vises på NRK Super og første sæson havde premiere i juni 2017.

Serien vandt Gullruten 2019 i kategorien bedste børne- eller ungdomsprogram og har i derudover været nomineret til Gullruten 2018 i samme kategori og bedste manus TV-drama (Thomas Seeberg Torjussen) og til Gullruten 2019 i kategorierne bedste manus TV-drama (Thomas Seeberg Torjussen) og beste originalmusik (John Erik Kaada).

Referencer

Tv-serier fra Norge
NRK
Tv-serier fra 2010'erne

ZombieLars


Biyomedikal mühendisliği, geleneksel mühendisliğin analitik deneyimlerinden yararlanarak, biyoloji ve tıpta karşılaşılan problemlerin çözümü için çalışan ve teşhis, izleme ve tedavi dahil olmak üzere sağlık bakımı konusunda genel anlamda ilerlemeler sağlamayı hedefleyen, mühendisliğin tasarım ve problem çözme becerilerini tıbbi biyolojik bilimlerle birleştirerek mühendislik ve tıp arasındaki boşluğu kapatmayı amaçlayan bir mühendislik dalıdır.  Öğrencilerin bu mühendislik dalını seçmelerindeki etkenler; insanlara hizmet etme hazzı, canlı sistemlerle yapılan çalışmalarda görev alma ve en ileri teknolojileri tıbbi bakımın kompleks alanlarında uygulayabilme heyecanı olarak özetlenebilir.

Biyomedikal mühendis, doktor, hemşire, terapist ve teknisyen gibi tıbbın diğer profesyonelleriyle bir arada çalışır. Biyomedikal mühendislerin çalışma konuları, cihazların ve yazılımların tasarımından, pek çok teknik kaynaklardan bilgileri derleyip yeni prosedürler geliştirmeye ve klinik problemleri çözme amacıyla araştırmalar yapmaya kadar geniş bir alana yay teşhis ve tedavi amacıyla kullanılan mekanik ve elektronik cihaz ve sistemlerin tasarım, üretim, geliştirme, teknik işletme ve bakım-onarım faaliyetleri de yer alır. Bilgisayarlı tomografi, manyetik rezonans, nükleer tıp ve ultrasonik görüntüleme sistemleri, pet görüntüleme, renkli ultrasonik fiber endeskoplar, çeşitli tipte lazer cihazları, bu alanda kullanılan örnek cihazlardandır.

Kaynakça

Biyomedikal mühendisliği


El otdel de Yeisk () fue una división administrativa territorial del óblast de Kubán del Imperio ruso y del óblast de Kubán-Mar Negro de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia dentro de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, que existió entre 1869 y 1924. Tenía una superficie de 14 568.6 verstas cuadradas. En 1897 tenía 277 300 habitantes. Su centro administrativo era la ciudad de Yeisk (entre 1902 y 1920 lo fue Umánskaya).

Ocupaba la parte septentrional del óblast, fronteriza con el óblast del Voysko del Don, en la zona de los ríos Yeya y Kugo-Yeya, llegando al oeste hasta el mar de Azov. Correspondería a los actuales raión de Yeisk, raión de Starominskaya, raión de Leningrádskaya, raión de Pávlovskaya, raión de Krylovskaya y partes de los raiones de Shcherbínovski, Kushchóvskaya y Tijoretsk del krai de Krasnodar.

Sus principales localidades eran (población en 1897) eran: Dolzhanskaya, Yeisk (35 414), Yekaterínovskaya (11 290), Kamyshevátskaya (4 835), Kanevskaya (10 260), Kisliakóvskaya (7 958), Kópanskaya (3 512), Krýlovskaya, Kushchóvskaya (5 831), Nezamayevskaya (9 525), Novodereviánkovskaya (6 449), Novoleushkovskaya (5 934), Novominskaya (6 586), Novorozhdéstvenskaya (7 866), Novoshcherbinóvskaya (7 268), Pávlovskaya (8 050), Starodereviánkovskaya (3 371), Staroleushkovskaya (3 869), Starominskaya (13 495), Staroshcherbinóvskaya (11 519), Umanskaya (11 317), Chelbaskaya (4 643), Shkurinskaya (5 000) y Yasénskaya (4 262).

Historia

El otdel fue establecido en 1869 como uyezd de Yeisk (a partir de 1888, otdel, "división, distrito") con centro en Yeisk. En 1902, el centro fue trasladado a Umánskaya, hasta marzo de 1920, con el establecimiento del poder soviético en el Kubán, que lo devolvió a Yeisk, ahora siendo parte del óblast de Kubán-Mar Negro. El 2 de junio de 1924 se disolvió esta administración y el otdel que se dividiría en seis raiones del krai del Sudeste.

División administrativa

El 26 de enero de 1923 se dividía en 17 vólosts:

Dolzhánskaya,
Yekaterínovskaya,
Kalnibolotskaya,
Kanevskaya,
Kamyshevátskaya,
Krýlovskaya,
Kushchóvskaya,
Nezamáyevskaya,
Novodereviánkovskaya,
Novoleushkóvskaya,
Novomínskaya,
Novoshcherbínovskaya,
Pávlovskaya,
Staromínskaya,
Staroshcherbínovskaya,
Umánskaya,
Chelbáskaya

Enlaces externos y referencias

 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ейский отдел.
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenova, I. Y. Bondar, N. S. Vertysheva — Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.
 Mapa del otdel de Yeisk

Yeisk
Óblast de Kubán-Mar Negro

Otdel de Yeisk


An Carex kohtsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Carl Richter. An Carex kohtsii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex kohtsii


Harald Genzmer (født 9. februar 1909 i Bremen, død 16. december 2007 i München) var en tysk komponist, pianist og lærer.

Genzmer studerede komposition og klaver på Berliner Hochschule für Musik hos Paul Hindemith.

Han deltog ved OL 1936 i Berlin i kunstkonkurrencerne. Her deltog han i disciplinen komposition for solo eller kor med værket Der Läufer, der fik bronzemedalje; også de to øvrige medaljer tilfaldt tyske komponister.

Genzmer underviste fra 1938 på blandt andet Volksmusikchule Berlin-Neukölln, Münchner Musikhochschule og Musikhochschule in Freiburg.

Genzmer har skrevet otte symfonier,
orkesterværker, balletmusik, kammermusik, klaverkoncerter, korværker, vokalmusik, klaverstykker etc.

Udvalgte værker
 Bremer Symfoni (1942) - for orkester
 Symfoni nr. 1 (1957, Rev. 1970) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1958) - for strygeorkester
 Kammersymfoni (1970) - for kammerorkester
 Symfoni nr. 3 (1986) - for orkester
 Symfoni nr. 4 (1995) - for orkester
 Symfoni nr. 5 (1999) - for orkester
 Sinfonietta nr. 1 (1955) - for strygeorkester
 Sinfonietta nr. 2 (1970) - for orkester
 Sinfonietta nr. 3 (2002) - for strygeorkester
 Klaverkoncert - for klaver og orkester
 Cellokoncert - for cello og klaver
 Miniaturen - for strygeorkester

Referencer

Eksterne henvisninger
 Om Harald Genzmer på musicweb-international.com

Komponister fra Tyskland
Pianister fra Tyskland
Lærere fra Tyskland
Deltagere for Tyskland ved sommer-OL 1936
Olympiske bronzemedaljevindere fra Tyskland

Harald Genzmer


Juan de la Cruz Machicado Sihuayro, o simplemente Machicado, es un pintor peruano. Nació en 1935 en la localidad de Yunguyo, departamento de Puno, fallece el 1 de agosto del 2018 en Cusco. Realizó sus estudios secundarios en el Colegio Nacional de San Carlos y posteriormente en Cusco y Lima. Estudió pintura en la Escuela Regional de Bellas Artes Diego Quispe Tito, Cusco, y  cursó estudios de especialización en la Escuela de Bellas Artes del Perú, con sede en Lima.

En el año 1975 obtuvo el Premio Nacional de Pintura en el Festival Internacional de la Primavera en Trujillo.

Ha realizado una exitosa serie de exposiciones en USA, Japón, Argentina, Bolivia y España.

Falleció el primero de agosto de 2018 en Cusco.

Referencias

Enlaces externos
 Obras del artista Consultado el 14/04/2015
 Presencia de Juan de la Cruz Machicado concita interés en círculos de arte , reportaje en el diario Los Andes de Puno. Consultado el 02/02/2012
 Juan de la Cruz Machicado: Maestro neoindigenista falleció en Cusco.

Puneños (Perú)
Fallecidos en Cuzco
Pintores de Perú del siglo XX
Carolinos del Glorioso Colegio Nacional de San Carlos de Puno

Juan de la Cruz Machicado


(1977) Shura es un asteroide que forma parte del cinturón de asteroides y fue descubierto por Tamara Mijáilovna Smirnova desde el Observatorio Astrofísico de Crimea, Naúchni, el 30 de agosto de 1970.

Designación y nombre
Shura fue designado al principio como .
Posteriormente, se nombró en honor de Aleksandr Anatólevich «Shura» Kosmodemyanski, héroe de la Unión Soviética, muerto en la Segunda Guerra Mundial.

Características orbitales
Shura orbita a una distancia media de 2,781 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 2,982 ua. Su inclinación orbital es 7,766° y la excentricidad 0,07247. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1694 días.

Véase también
 Lista de asteroides del (1901) al (2000)
 Cuerpos menores del Sistema Solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Tamara Smirnova
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Astrofísico de Crimea
Objetos astronómicos descubiertos en 1970
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1977) Shura


Skutull er málgagn alþýðuflokksmanna á Ísafirði. Blaðið var stofnað 1923 og var fyrsti ritstjóri þess séra Guðmundur Guðmundsson. Meðal ritstjóra Skutuls í gegnum tíðina eru Hannibal Valdimarsson, Vilmundur Jónsson landlæknir og Sighvatur Björgvinsson, fyrrum ráðherra og formaður Alþýðuflokksins.

Heimildir

Ytri tenglar
Skutull á Tímarit.is

Stofnað 1923
Íslensk tímarit

Skutull (tímarit)


An Stenia nataliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto Vásquez, Christoph Nowicki ngan R.Müll.. An Stenia nataliana in nahilalakip ha genus nga Stenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenia (Orchidaceae)

Stenia nataliana


Holmenkollen Station (Holmenkollen stasjon) er en metrostation på Holmenkollbanen på T-banen i Oslo, og den der ligger nærmest skihopbakken Holmenkollbakken. Stationen ligger 277,7 meter over havet.

Historie
Indtil 1916 var den nuværende Besserud Station banens endestation og hed da Holmenkollen. Da banen blev forlænget til Frognerseteren, blev stationsnavnet ændret, så det kom tættere på Holmenkollbakken. I de første år efter forlængelsen hed stationen dog Holmenkollen Sanatorium.

Holmenkollen Station blev moderniseret omkring 2000 og var sammen med fire andre blandt de på stationer på Holmenkollbanen, der var indrettet til tog med mere end to vogne, med en perronlængde på 65-70 meter.

Trods den forholdsvis nylige modernisering blev stationen moderniseret og opgraderet yderligere i forbindelse med Ski-VM i 2011. Arkitektfirmaet Reiulf Ramstad AS fik til opgave at tegne den nye Holmenkollen Station. Den gamle stationsbygning fra 1916 blev flyttet men blev integreret i det nye stationsmiljø. Byantikvaren var involveret i denne del af arbejdet.

Stationen genåbnede 6. december 2010 og var da forstørret til at kunne tage tog med seks vogne. Derudover var det ikke længere muligt at krydse sporene i niveau.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1916
Erik Glosimodt

Holmenkollen Station


Reddish is an area in Metropolitan Borough of Stockport, Greater Manchester, England.  south-east of Manchester city centre. At the 2011 Census, the population was 28,052. Historically part of Lancashire, Reddish grew rapidly in the Industrial Revolution and still retains landmarks from that period, such as Houldsworth Mill, a former textile mill.

Reddish Vale is a country park.

History

Toponymy
Reddish is recorded as Redich (1205, 1212), Redych, Radich (1226), Radish, Rediche (1262), Redditch (1381), Redwyche, Radishe and Reddishe (16th century). The name either means "reedy ditch" (OE hrēod-dīc) or "red ditch" (OE rēad-dīc). Ekwall (1922) allows either form, stating "red" is less probable; Mills (1991) and Arrowsmith (1997) only give the "reed" option. The ditch referred to is possibly the Nico Ditch, an earthwork of uncertain origin bordering Reddish, Manchester and Denton. Folklore has it that the names Gorton and Reddish arose from a battle between Saxons and Danes. John Higson wrote in 1852

The neigh'ring trench is called the Nicker DitchFlowing with blood, it did the name conveyTo th' bordering hamlet, Red-Ditch. Near here, Wherethe last 'tween the foes was fought,Where victory was won, that memorableEminence proudly was distinguishedBy the name of Winning Hill. The streamletAforemention'd gains appellationOf Gore Brook, also the contiguousHappy hamlet through which it floweth stillBears, in glorious commemoration,And e'er shall, the honour'd name of Gore Town.

Farrer and Brownbill dismiss this interpretation as "popular fancy".

1066 to late 18th century

Reddish does not appear in the Domesday survey; this is in common with most of the then southeast Lancashire area. A corn mill is known to have existed at the junction of Denton Brook and the River Tame from about 1400 onwards. The two main mediaeval houses were Reddish Hall at  (demolished 1780, but visible on maps dated 1840) and Hulme Hall at , later known as Broadstone, then Broadstone Hall (demolished 1945). The Reddish family were major landowners in the area from at least 1212 to 1613 when title passed by marriage to the Coke family. It passed down the family to Thomas Coke, 1st Earl of Leicester, who sold his land in Reddish at the end of the 18th century, and in 1808 it was bought by Robert Hyde Greg and John Greg. There were Hulmes in Reddish in the 13th century, and the land passed through the family until about 1700 when it was given to a charitable trust.

Very few buildings in Reddish pre-date the 19th century. Canal Bridge Farm, close to Broadstone Mill, is dated to the mid to late 18th century (the name is later). Hartwell dates a small group of farm buildings and cottages at Shores Fold, near the junction of Nelstrop Road and Marbury Road, to the sixteenth and late seventeenth to early 18th century. These would have been on the traditional Reddish – Heaton Norris border, but are now firmly inside Heaton Chapel.

Industrial Revolution
The Stockport Branch Canal passed through Reddish and opened in 1797. It seems to have had little effect by 1825, when Corry's description of Reddish, in full, was "The population of Reddish is but thin". Booker states that in 1857 Reddish was almost entirely agricultural, being made of meadow and pasture (); arable land (); wood and water (); and buildings and streets (). At that time, Reddish contained "neither post-office, schoolmaster, lawyer, doctor, nor pawnshop". The population increased over tenfold in the next fifty years with the Industrial Revolution.

The water-powered calico printworks in Reddish Vale on the River Tame is known to have been working before 1800. Industrial development followed the line of the canal and was steam-powered throughout. A variety of manufacturers moved into Reddish during this period.

Robert Hyde Greg and John Greg, sons of Samuel Greg of Quarry Bank Mill, who owned about a third of Reddish by 1857, opened Albert Mills for cotton spinning in 1845. Moor Mill, manufacturing knitting machines, was built around the same time. William Houldsworth's Reddish Mill for cotton spinning was opened in 1864. Hanover Mill was built in 1865 for cotton spinning, but in 1889 was converted to make silk, velvet, woven fur etc.

The Reddish Spinning Company, partly owned by Houldsworth, opened in 1870. Furnival & Co, making printing presses, opened in 1877. Andrew's Gas Engine works opened in 1878. The Manchester Guardian's printworks opened in 1899. Craven Brothers, a manufacturer of machine tools and cranes, opened the Vauxhall Works on Greg Street, in 1900.  Broadstone Spinning Company opened a large double mill in 1906/7. These major employers were accompanied by numerous smaller concerns, including dyeworks, bleachworks, wire ropeworks, brickworks, screw manufacturers, makers of surveying equipment, and a tobacco factory.

A small number of closures of major industrial employers took place in the first half of the 20th century, due to the ebb and flow of trade. Andrew's Gas Engine Works was taken over in 1905 by Richard Hornsby & Sons of Grantham, the business was transferred to Grantham and the Reddish works closed some time during the great depression following WWI. Cronin indicates that the works were still in operation in 1930. The Atlas wire rope works closed in 1927.

Reddish took its share of the decline in Lancashire cotton production and finishing. Broadstone Mills ceased production in 1959; Reddish Mills closed in 1958 with the loss of 350-400 jobs; Spur Mill followed in 1972; and the long-lived Reddish Vale printworks closed by 1975; Albert Mill continued to trade as R. Greg and co under new ownership, but finally closed in 1982. Ashmore wrote in 1975 that "Stockport has ceased to be a cotton town."

The decline of Broadstone Mills was accompanied by high farce. In November 1958 the company sold a number of spinning mules as scrap for just over £3,000. By agreement, the machines remained in the mill over the winter. A small number had been broken and removed by April 1959, when the government announced a compensation package for firms that agreed to scrap spinning capacity. As the title in the mules had passed to the scrapman, it was decided that the company was not entitled to compensation amounting to over £60,000, despite the fact that the machinery was still on its premises. Actions in the High Court and the Court of Appeal in 1965 were fruitless.

Some of the mills vacated by the spinners found other uses. The Reddish Spinning Company's mill was taken over by V. & E. Friedland who became the world's largest manufacture of doorbells; an extension to the mill won several architectural awards. The mill is now residential. Broadstone Mill was partly demolished, but now houses small commercial units. Regeneration efforts at Houldsworth Mill were instrumental in Stockport Council winning British Urban Regeneration Association's award for best practice in regeneration. £12 million has been spent to convert the mill into mixed use. The area around Houldsworth mill is now designated as a conservation area.

Brewing, pubs and clubs
Reddish has been home to at least three breweries. Richard Clarke & Co brewed in the area for over 100 years, before being taken over, and later closed, by Boddingtons in 1962. David Pollard's eponymous brewery opened in the former print works in Reddish Vale in 1975, moving out to Bredbury in 1978; the business went into liquidation in 1982. The small 3 Rivers Brewery started brewing in Reddish in 2003 but had ceased brewing when the company was wound up in 2009.

The pub stock is not well-regarded: "Never offering the best selection of pubs in the borough, it is now easily the worst area for real ale availability ..." is a typical description. It has been suggested that this may be a consequence of Robert Hyde Greg's disapproval of alcohol, (due to the alcoholism of an uncle of his father, see also Samuel Greg).
The pubs are supplemented by several working men's and political clubs. The Houldsworth WMC was awarded a blue plaque by Stockport MBC in December 2006. Reddish WMC was founded by in 1845 by millowner Robert Hyde Greg as a Mechanics' Institute and Library. Its members claim it to be the oldest club registered with the CIU.

Governance
The extents have been well-defined for at least several hundred years. Reddish was a township in the ancient parish of Manchester, but lay outside the Manor of Manchester. This had the effect that boundaries of Reddish were described by the boundaries of the Manor of Manchester, with the exception of that with Cheshire, which was the River Tame. The manor boundaries were surveyed and recorded in 1322, and the relevant part was:

following the said water [Tame] to the mid [stream] between the county of Chester and Assheton unto the Mereclowe at Redyshe so following Mereclowe unto Saltergate, from thence following the ditch of Redyshe unto Mikeldiche, following that unto Peyfyngate, following that unto Le Turrepittes between Heton Norreyes and Redishe, from thence following Le Merebroke unto the confluence of the waters of Tame and Mersey

"Mere" means boundary in this context. The description was traced into early 20th century features by Crofton and can be cast as

following the middle of the Tame as far as Denton Brook at Reddish; and so following Denton Brook and a tributary as far as Thornley Lane South; and then following Thornley Lane as far as Nico Ditch; and following Nelstrop Road as far as the turf-pits between Heaton Norris and Reddish (these are lost); and from there following Black Brook as far as near the conjunction of the waters of the Tame and Goyt.

However, Black Brook cannot be le Merebroke as it does not flow to the Tame, but joins Cringle Brook, which flows into the Mersey several miles away via Chorlton Brook. With this exception, Crofton's interpretation of the 1322 boundaries matches those shown on Ordnance Survey maps of the 19th century.

Reddish became an urban district in 1894. By 1901 the neighbouring County Borough of Stockport had effectively run out of land, and was overflowing into abutting districts. In 1901, after petitioning the Local Government Board, Stockport expanded into several areas including the whole of Reddish, described by Arrowsmith as Stockport's "greatest prize". Stockport gained Reddish's tax income and building land, and in return Reddish received several civic amenities. A council school opened in 1907, and a combined fire station, free library, and baths opened in stages during 1908 (Cronin identifies a small building at the rear as a mortuary). The council opened new municipal parks at Mid Reddish (on land presented by Houldsworth) and at South Reddish. A park at North Reddish followed, described in 1932 as "recently laid out, provid(ing) a number of horticultural features combined with recreation facilities, and illustrat(ing) the layout of a modern recreation park". At that time, the Stockport Canal and the Reddish Iron Works made up two of the park's boundaries.

The separate civil parish was merged into Stockport parish in 1935. Reddish's position north of the Tame means it was historically part of Lancashire. On the merger with Stockport in 1901 the boundary between Lancashire and Cheshire was moved to place it in Cheshire. In 1974 Stockport and several adjacient territories became a unified metropolitan borough in the newly created metropolitan county of Greater Manchester.

Parliamentary representation
The parliamentary constituency of Denton and Reddish has been represented by Labour MP Andrew Gwynne  since 2005.  At the 2010 general election, Gwynne got 51% of votes, and the second-placed Conservative candidate 25%.  The seat has been held by Labour since its creation in 1983.

Council representation
Reddish is divided into two wards (Reddish North and Reddish South) for the purpose of electing councillors to Stockport Metropolitan Borough Council. Each ward returns three councillors.

As of May 2020, Roy Driver, David Wilson and Kate Butler (all Labour) represent Reddish North; Janet Mobbs, Jude Wells (both Labour) and Gary Lawson (The Green Party) represent Reddish South. The 2021 local election saw Reddish South's first independent candidate, Daniel Zieba, who came fourth, beating the Liberal Democrats.

Geography

Reddish borders Heaton Chapel and Brinnington of Stockport; Denton of Tameside; and Gorton and Levenshulme of the City of Manchester.

Reddish is a densely populated area and is near to affluent parts of Greater Manchester, such as Heaton Chapel and Heaton Moor. Reddish continues to be an attraction to many people in the Greater Manchester area to work, live and relax.

Climate

Reddish has a mild climate. The main population is situated along a linear stretch parallel with Reddish Vale. Reddish Vale and the lower lying land in the valley is often cooler and effectively a 'frost pocket'. It is still mild comparatively speaking; temperatures on a clear night will likely be colder than the land at the top of valley floor or, roughly speaking, along Reddish Road/Gorton Road. The effects of a Fohn Wind are often present here, where the warm air rises from the valley floor, tempering the air at the top and thereby reducing overnight lows, more particularly in winter.

As a comparison, temperatures on any given clear night throughout the year can be between 1-3 degrees C warmer than the Manchester weather station, situated at the nearby Woodford Aerodrome, but on a cloudy night are almost equal. Daytime highs are similar and predominately almost exacting to Woodford, though fluctuations due to localised weather patterns can produce variations.

Again, on a cloudy day, the temperatures can be slightly cooler than Woodford. Dependent on the prevailing weather patterns and the wind direction, temperatures can be either lower by around 1 degree C and occasionally (more noticeably on a warm sunny day) and in the absence of early morning mist/fogs(common in Woodford and Reddish Vale) can be up to 2 degrees C warmer than Woodford.

Due to its suburban nature and geographical location, close to the municipal centres of Stockport and Manchester, it benefits from an 'urban heat island' effect.

Most of Reddish would be equivalent to Usda Zone 8B/9A in recent years and, with the influence of global warming, with typical annual minimum lows of around -5/-6C.

Summer high temperatures average around 20-21C and peak at around 28C in any given year, occasionally to around 32C.
Overnight lows average around 12-14C typically.

Winter high temperatures average around 6-9C. Winter overnight lows typically average around 3C.

Many tender plants can grow here and in the Stockport/Manchester area in general; the municipal planting consists of much New Zealand flora, such as Phormiums and Cordylines and Mediterranean plantings such as European Fan Palms and Canary Island date palms and Yuccas in residential gardens are commonplace.

Weather data specifically for South Reddish can be found here : https://web.archive.org/web/20110710210003/http://www.everyoneweb.com/palmsnexotics/

Demography

The most recent data is from the United Kingdom Census 2001. The census data below is based on the North Reddish and South Reddish wards. The modern South Reddish ward contains a small area that was traditionally part of Heaton Chapel and Heaton Norris; some of Reddish has been transferred to Heaton Chapel.

White British is the predominant ethnicity. For the North Reddish ward, just under 97% of the population of 16,120 were identified as white (including Irish and other white), 1.48% as mixed-race, 0.73% as black, 0.6% as Chinese and 0.43% as Asian. For the South Reddish ward, just under 96% of the population of 13,935 were identified as White, 1.28% as mixed race, 1.28% as Asian, 0.86% as Black and 0.84% as Chinese.

The housing stock remains mainly terraced and semi-detached. For the North Reddish ward, the 6,914 housing units were divided into 8% detached house, 46% semi-detached, 36% terraced and 10% flats. For the South Reddish ward, the 6,598 housing units were divided into 5% detached house, 29% semi-detached, 44% terraced and 22% flats. There are no tower blocks in Reddish, unlike several neighbouring areas.

Some housing built by factory owners for their employees remains. Greg Street, Birkdale Road and Broadstone Hall Road South have mid-19th century terraces built by the Gregs for the workers at their, now demolished, Victoria and Albert Mills. Furnival Street was built in 1886 to house workers at the (demolished) Furnival's ironworks The largest collection is that built by Houldsworth near to his Reddish Mill, even though only Liverpool Street and Houldsworth Street remain after clearance in about 1974. The houses on Houldsworth Street, directly facing the mill, are grander and would have been for the higher placed workers.

Economy
The shopping area around Houldsworth Square contains about eighty small shops and has been chosen as one of eight areas to benefit from the Agora Project, an EU-funded project to reverse the decline in local shopping areas.

Stockport MBC describes Reddish as one of the eight major district centres in the borough that offer "local history, modern convenient facilities and traditional high street retailing". The other seven are
Bramhall, Cheadle, Cheadle Hulme, Edgeley, Hazel Grove, Marple and Romiley.

Reddish is home to many tertiary services. Houldsworth Square, named after local Victorian era mill-owner William Houldsworth), has many shops and banks serving the local population. There are schools, such as Reddish Vale Technology College in South Reddish, which in 2006 became the only school in Greater Manchester to be announced by the Government as a 'Trust Pathfinder' school. In 2014, the school was judged by OFSTED as "an inadequate school" and was later put into special measures.

Affluence
There are several measures of overall wealth and poverty. The Human Poverty Index calculates a value based on longevity, literacy, unemployment and income. High values indicate increasing poverty. The parliamentary constituency scores 14.4, close to the UK average of 14.8. This compares well with neighbours Manchester Gorton (20.5) and Stockport (14.2), but poorly with the other Stockport constituencies of Hazel Grove (10.9) and Cheadle, placed third best in the UK with a value of 7.9.

On a narrower level, the estimated household weekly income for the period April 2001 to March 2002 for North and South Reddish wards was £440 and £400 respectively. In comparison with nearby wards, this is higher than Gorton North, Gorton South and Brinnington (at £350, £330 and £340 respectively), slightly lower than Denton West (£480) and significantly lower than Heaton Moor and Heaton Mersey (£590). The averages for the North-West region and the UK were £489 and £554 respectively (2001–4).

Landmarks
Reddish is home to several listed buildings and structures. All the Grade I and Grade II* listings are part of Houldsworth's community.

*Grade I
St. Elisabeth's Church and wall at St. Elisabeth's Church (Grade II*)
 Grade II*
Houldsworth Mill, Houldsworth Street. Designed by Abraham Henthorn Stott. Opened 1860s, closed as a cotton mill 1958.
Houldsworth Working Men's Club, Leamington Road. Designed by Abraham Henthorn Stott. Opened 16 May 1874.
St Elisabeth's C of E Primary School (Houldsworth School), Liverpool Street. Wall at St. Elisabeth's C of E Primary School, Liverpool Street. Designed by Alfred Waterhouse. Consecrated 1883.
St. Elisabeth's Church Rectory and wall at St. Elisabeth's Church Rectory, Liverpool Street. Designed by Alfred Waterhouse.
 Grade II
Broadstone Mill House, Broadstone Road
Clock and drinking fountain, Houldsworth Square
North Reddish Infant & Junior School, Lewis Road
Tame Viaduct, Reddish Vale
40 Sandy Lane
Shoresfold Farmhouse and numbers 2 and 4 Marbury Road
 Locally listed
Bull's Head Building, formerly the Bull's Head pub, Gorton Road. Now occupied by Manchester Vacs, a retailer and repairer of vacuum cleaners.

Transport

Buses
The B6167 was designated a Quality Bus Corridor in 2004 and a number of modifications made. As of 2006, any improvements have not been quantified. The main bus route is the high frequency service 203 operated by Stagecoach Manchester, which runs from Stockport via Reddish and Gorton to Manchester city centre. Less-frequent services run to Ashton via Gorton & Droylsden; Ashton via Denton; Manchester via Didsbury and Rusholme; Hazel Grove; and Wythenshawe.

Canal
The Ashton Canal and the Stockport Branch Canal were built to join Manchester and Stockport to the coal mines in Oldham and Ashton-under-Lyne. The branch was dependent on the main for its utility, and hence its planning, passing through parliament, and construction came after that of the main. The main opened in 1796 and the branch in 1796. The branch was just under five miles (8 km) long; it left the Ashton Canal at Clayton, passed through Gorton & Reddish and terminated just over the boundary in Heaton Norris, adjacent to what was then the main turnpike between Manchester and Stockport. The Beat Bank Branch Canal was planned as a sub-branch and was intended to cross Reddish Vale to a colliery at Denton, but the scheme was abandoned by 1798. By 1827, the canal was bringing coal to Stockport from as far as Norbury and Poynton.

The canal was purchased by the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway in 1848. Traffic declined and the canal was described as derelict as early as 1922. Commercial traffic ceased in the 1930s; the canal was declared officially closed in 1962 and filled in.

Roads
The B6167 is the main road through Reddish; it allows access to the A57 for Manchester or the M60/M67 junction at the north, and to Stockport and the M60 to the south. The road, currently designated Sandy Lane, Reddish Road, Gorton Road and Reddish Lane, was turnpiked by the Manchester, Denton and Stockport Trust following an Act of 1818.

Railway
Reddish North railway station lies on the Hope Valley Line between Sheffield, New Mills Central and Manchester Piccadilly. Services are generally half-hourly on Mondays to Saturdays, hourly on Sundays.

Reddish South railway station only has a weekly return parliamentary service on Saturday mornings, running between Stockport and Stalybridge.

The history of the development of rail infrastructure in the UK is complicated, with lines and stations being built by a myriad of railway companies and joint ventures. Routes did not always follow the best path; they were created, altered or blocked through lobbying of parliament by interested parties intent on protecting their interests and preventing competition. Due to their strategic position between Manchester and London, Stockport and Reddish played their parts. Reddish played host to three railway lines, two railway stations and a traction depot. To improve readability, the names of the stations and lines are the latest (or last) used.

Reddish South
The West Coast Main Line running between Manchester Piccadilly and London via Crewe was opened in 1840-2 by the Manchester and Birmingham Railway (M&B), crossing the Mersey valley on a large viaduct at Stockport. In 1849, a line was opened from the north side of the viaduct via Reddish South and Denton stations to join the Woodhead Line (Piccadilly to Sheffield) of the Sheffield, Ashton-Under-Lyne and Manchester Railway (SA&MR) at Guide Bridge. A short branch went to Denton Colliery. The station at Reddish South contained a large goods yard and trade through the station played an important role, alongside the canal, in the industrialisation of the area.

The M&B became part of the London and North Western Railway (LNWR) by 1849; the SA&MR became part of the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway (MS&L) in 1847. At this stage, both companies used Piccadilly as their Manchester terminus. The LNWR held a monopoly on the important London route.

Reddish North
In 1862, the MS&L built a line from Hyde Junction to near Compstall on the River Goyt. In 1865, this was extended over the river to New Mills and later joined the Midland Railway's Derbyshire lines. By 1867, Midland trains were running from London to Piccadilly via this (considerably longer) route, providing competition to the LNWR. In 1875, the Sheffield and Midland Railway Companies' Committee, a joint venture between the MS&L and the Midland, opened a new more direct route from near Romiley to Piccadilly giving Reddish its second station, Reddish North.

Reddish Electric Depot
The Midland was given notice to leave Piccadilly in the same year that Reddish North opened and construction of Manchester Central railway station started. The Fallowfield Loop line was opened in 1892, to allow access from the Woodhead Line to Manchester Central and Trafford Park, passing through a corner of Reddish. Stations were built just outside Reddish at Hyde Road and Levenshulme South. In 1936, the MS&L's successor, the London and North Eastern Railway, planned to electrify the Woodhead Line and the Fallowfield Loop line, primarily for shipping coal from Yorkshire, but World War II interrupted progress.

After the war, the railways were nationalised as British Rail (BR). The electrification plan was put in place as the Manchester-Sheffield-Wath electric railway, opening in 1954 using a 1500 V DC system.

Reddish Electric Depot  was constructed to maintain the Class 76 & Class 77 locomotives and Class 506 electric multiple units; the depot was also used to house the prestigious Midland Pullman in the early 1960s. The building was 400 ft (120 m) long. However, electrification was not continued beyond the depot to Trafford Park. Shortly afterwards, BR adopted the 25 kV AC system for electrification, with the effect that the Woodhead Line "passed very quickly from ultra-modern to obsolescent".

Local passenger services stopped using the Fallowfield Loop line in 1958, although through trains continued until 1969. The Beeching Report of 1963 recommended that the Woodhead Line be retained and the Hope Valley line, serving Reddish North station, to be closed; in 1966, BR controversially implemented the reverse.

The depot continued to service locomotives and electric multiple units until the Woodhead Line was closed in 1981. Despite rumours that the depot would be used to service the Manchester Metrolink, the depot fully closed in 1983; it was quickly vandalised and has since been demolished. The Fallowfield Loop line closed completely in 1988 and the track was taken up. The site has since been redeveloped as a housing estate.

Education
Reddish's only secondary school is Reddish Vale High School. Sited on the edge of the green belt, the school has its own farm and is characterised by OFSTED as "an inadequate school" as of 2014. It teaches about 1,400 pupils from the ages of 11 to 16, but does not have a sixth form.

As of 2007, Reddish has ten nursery and primary schools, including some church schools (Roman Catholic and Church of England). It has been proposed to close three of these and build a new school. The site chosen was formerly a clay pit for a brickworks and later a landfill site. Much of the landfill took place before modern controls and there is local concern about the suitability of the site.

Community facilities
Of the 1907 facilities provided by Stockport, only the library is still open. The baths closed in 2005; there is a campaign to reopen them, but it does not have the backing of the council. The ground floor of the fire station is used as a community centre. The mortuary closed in the 1980s.

Religion
Reddish falls in the Diocese of Manchester for the Church of England, and the Diocese of Salford for the Roman Catholic Church.

 St Agnes, Gorton Road; (Church of England). 1908, brick, some good glass.
 Bethel Christian Centre/Reddish Community Church/Bethel Apostolic Church, Sykes Street; (Apostolic Church).
 Christ Church, Lillian Grove; (Methodist/United Reformed Church).
 St Elisabeth, Lemington Road; (Anglo-Catholic - Church of England); 1883 Victorian Gothic building by Alfred Waterhouse. Paid for by Houldsworth
 Holy Family, Thornley Lane North; (Roman Catholic).
 St Joseph, Gorton Road (Roman Catholic).
 St Mary, Reddish Road; (Church of England). Reddish's first church, built 1862-4 at a cost of £2500 in the "decorated English style". The parish was carved from Heaton Norris, and is still known as Heaton Reddish.
 Reddish Christian Fellowship, Broadstone Road; sited in an end-of-terrace house.
 Stockport Seventh-day Adventist Church, Coronation Street; (Seventh-day Adventist Church); modern building.

Notable people
 Norman Foster was born in Reddish in 1935 and went on to study architecture at the University of Manchester. Foster is one of the leading architects in the world and is noted for buildings including 30 St Mary Axe, the new Wembley Stadium, Hearst Tower, Torre Caja Madrid and Deutsche Bank Place. His work under-construction includes APIIC Tower, Hermitage Plaza, the new Camp Nou stadium, home of FC Barcelona and 200 Greenwich Street, the second tower of the World Trade Center in Lower Manhattan.
Paul Morley, music journalist, critic and author of The North (And Almost Everything In It) grew up in Reddish.
 David Carr, incorrectly believed (due to a mix-up in samples) to have been the first human to contract AIDS, was born in Reddish.
 Clifford Poole, who worked as a music educator and composer in Ontario, Canada, was born in Reddish.

See also

Listed buildings in Stockport

References

Bibliography

Notes

External links

 Heatons and Reddish Area Committee at Stockport MBC

Areas of Greater Manchester
Geography of the Metropolitan Borough of Stockport

Reddish


Od sezone 2002./03. nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine je počelo s jedinstvenom nacionalnom ligom i ligaškim sistemom, a treći ligaški rang su činile Druga liga Federacije BiH i Druga liga Republike Srpske.

Druga liga Federacije BiH

Centar

Centar 1-A

 Izvori:
 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015.
 ''70 godina NK "Sloga"
 posavinasport.com

Druga liga Republike Srpske

Poveznice

Izvori

2002-03
2002-03 3

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 3. ligaški rang 2002./03.


Pony-Express bzw. Pony Express bezeichnet:
 einen historischen US-amerikanischen Post-Kurierdienst per Pferd, siehe Pony-Express
 einen Film von Jerry Hopper, siehe Pony-Express (Film)
 eine US-amerikanische Fernsehserie, siehe Pony Express (Fernsehserie)
 ein Brettspiel, siehe Pony Express (Spiel)
 ein Lucky-Luke-Comic, siehe Der Pony-Express

Siehe auch:

it:Pony express

Pony-Express (Begriffsklärung)


Le dialecte de Nanchang, appelé en Chine, ( ou , en référence à la ville de Nanchang), également appelé dialecte nanchangduchang ( en référence à Nanchang et au xian de Duchang voisin) ou dialect changjing () est une dialecte du gan, une des langues han, parlé dans la province du Jiangxi, ainsi que dans le xian de Pingjiang, dans la province voisine du Hunan.

Tons
Le gan est une langue tonale, comme dans toutes les langues han. Elle possède 5 tons, représentés par 7 symboles tonals en alphabet phonétique international en raison de la consonne finale.

Les  et  tons sont identiques respectivement aux  et , à la différence que la syllabe se termine par une consonante finale  ou .

Langue en Chine
Langue chinoise
Culture dans la province du Jiangxi
Culture dans la province du Hunan
Inventaire de langues
Koinè
Nanchang

Dialecte de Nanchang


Systellognatha, infrared kukaca obalčara dio podreda Arctoperlaria. Sastoji se od dvije živuće natporodice, i jedne fosilne porodice.

Infrared je raširen po svim kontinentima osim Australije

Porodice i rodovi
 Perloidea Latreille, 1802
 Pteronarcyoidea Newman, 1853
 †Petroperlidae

Izvori

Obalčari

Systellognatha