Tonesprog er de af verdens sprog som bruger tonehøjde (frekvens) som en af de meningsbærende lydkontraster. I tonesprog fungerer tonehøjden som et fonem, der adskiller betydningen af to stavelser på samme måde som de forskellige vokal- og kontantfonemer. Tonesprog er sjældne i Europa, men almindelige i Sydøstasien og Afrika. De kinesiske sprog (f.eks. Mandarin, Kantonesisk) er velkendte tonesprog. Mange tonesprog skelner kun mellem høj og lav tone - et system som kaldes toneaccent. Andre sprog skelner mellem tre tonehøjder (høj, lav, neutral), og få sprog skelner mellem fire tone højder. Mange sprog har desuden konturtoner der kombinerer flere tone højder (f.eks. stigende, faldende, stigende-faldende, høj faldende, lav stigende etc.). Alle kendte sprog bruger tonefald til at indikere betydningsforskelle, men tonesprog er anderledes fordi tonekontrasterne er en del af sprogets fonologi (lydsystem).

Her under gives en lydoptagelse med stavelsen ma udtalt med de fire hovedtoner i Mandarin kinesisk. Hver stavelse er et forskelligt ord kun adskilt af forskellen i tone: mā "mor", má "hamp", mǎ "hest", mà "skælde ud".

Bibliografi

Sprogforskning

Tonesprog


Margaret Mary Beckett (nascida Jackson, 15 de janeiro de 1943) é uma política britânica que serviu como Membro do Parlamento (MP) para Derby South desde 1983. Membro do Partido Trabalhista, ela se tornou a primeira mulher secretária de Relações Exteriores da Grã-Bretanha em 2006 e serviu no gabinete do primeiro-ministro Tony Blair durante todo o seu mandato. Vice-Líder da Oposição e Vice-Líder do Partido Trabalhista de 1992 a 1994, Beckett serviu brevemente como Líder da Oposição e Líder Interino do Partido Trabalhista após a morte de John Smith em 1994.

Depois que os trabalhistas retornaram ao poder em 1997, Beckett tornou-se membro do gabinete de Tony Blair inicialmente como presidente da Junta Comercial. Mais tarde, ela atuou como líder da Câmara dos Comuns e secretária de Estado para Meio Ambiente, Alimentação e Assuntos Rurais , antes de se tornar secretária de Relações Exteriores em 2006, a primeira mulher a ocupar esse cargo e - depois de Margaret Thatcher - a segunda mulher a ocupar um dos os Grandes Ofícios de Estado . Após a renúncia de Blair como primeiro-ministro em 2007, Beckett não recebeu inicialmente um cargo do novo primeiro-ministro Gordon Brown; depois de ela ter passado um período nos backbenches, Brown a nomeou para seu gabinete como Ministra de Estado da Habitação e Planejamento em 2008, antes de ela deixar o governo pela última vez em 2009.

Links externos

Políticos do Reino Unido

Margaret Beckett


جامعة يوتا الحكومية  (وتُختصر USU) هي جامعة أبحاث حكومية تقع بمدينة لوغان في ولاية يوتا في الولايات المتحدة، وهي جامعة حكومية للبحث العلمي تمولها حكومة الولاية. تأسست عام 1888. فيها حوالي 28,796 طالب. وتختلف عن جامعة يوتا (لغة إنجليزية: University of Utah).

تأسست عام 1888 ككلية زراعية في ولاية يوتا، وركزت على العلوم والهندسة والزراعة والفنون المحلية والعلوم العسكرية والفنون الميكانيكية. تقدم الجامعة برامج في الفنون الحرة والهندسة والأعمال والاقتصاد وعلوم الموارد الطبيعية، بالإضافة إلى برامج التعليم الابتدائي والثانوي المصنفة على المستوى الوطني. كما تقدم برامج الماجستير والدكتوراه في العلوم الإنسانية والعلوم الاجتماعية ومجالات العلوم والتكنولوجيا والهندسة والرياضيات (العلوم والتكنولوجيا والهندسة والرياضيات). حصلت على اسمها الحالي في عام 1957.

تصنف الجامعة ضمن «R2: جامعات الدكتوراه - نشاط بحثي عالي». خرجت جامعة يوتا الحكومية 7 من علماء رودس، وحائز على جائزة نوبل، ومتطوع واحد في برنامج ماك آرثر للزملاء، و4 متلقين لمنحة هاري إس ترومان، و34 مستلمًا من منحة باري م.

يوجد في الجامعة تسع كليات تمنح 159 درجة جامعية، و83 درجة ماجستير، و41 درجة دكتوراه. الحرم الجامعي الرئيسي يقع في لوجان مع الجامعات الإقليمية في مدينة بريغهام، تويلي و28 موقعًا آخر في جميع أنحاء ولاية يوتا. في عام 2010، انضمت كلية إيسترن يوتا، في برايس، يوتا، إلى نظام جامعة يوتا الحكومية لتصبح كلية جامعة يوتا الحكومية في شرق يوتا. في جميع أنحاء ولاية يوتا، تدير الجامعة أكثر من 20 مركزًا للتعليم عن بعد. يمثل الحرم الجامعي الإقليمي والحرم الشرقي ومراكز التعليم عن بعد 61.6% من الطلاب المسجلين. الجامعة لديها 149000 خريج في جميع الولايات الخمسين ومن 110 دولة.

التاريخ

الخلفية والتأسيس

في 16 ديسمبر 1861، قدم جاستن موريل مشروع قانون إلى مجلس النواب الأمريكي، «لإنشاء كلية واحدة على الأقل في كل ولاية على أساس مؤكد ودائم، في متناول الجميع، ولكن بشكل خاص لأبناء الكادحين...» وقع الرئيس أبراهام لينكولن قانون Morrill Land-Grant Colleges ودخل حيز التنفيذ في يوليو من العام التالي.

في غضون ذلك، بعد زيارة عدد قليل من المدارس الزراعية الريفية في موطنه الدنمارك، قرر أنطون إتش لوند من الهيئة التشريعية الإقليمية في ولاية يوتا أن هناك حاجة في ولاية يوتا لمثل هذه المدرسة التي تدمج أعلى مستوى في البحث العلمي والأكاديمي مع الزراعة وأسلوب الحياة. بالنسبة للغالبية العظمى من السكان المحليين. عند عودته إلى الولايات، سمع لوند عن قانون موريل، وقدم رؤية للكلية من شأنها أن تتلقى دعمًا واسع النطاق بين الهيئة التشريعية الإقليمية. الآن جاء السؤال عن الموقع.

وفقًا للمؤرخ جويل ريكس في عام 1938، «تلقى بروفو حق اللجوء المجنون، وكان في سولت ليك سيتي الجامعة ومبنى الكابيتول، ورأت غالبية الهيئة التشريعية أنه ينبغي منح المؤسسات الجديدة إلى مقاطعتي ويبر وكاش». اجتمع المواطنون في لوغان بمقاطعة كاش معًا ونجحوا في الضغط على الممثلين من أجل التكريم. تم تمرير مشروع قانون إنشاء كلية الزراعة في ولاية يوتا في 8 مارس 1888، وفي 2 سبتمبر 1890، التحقت الآنسة فيندلا بيرنتسون البالغة من العمر 14 عامًا كأول طالبة لها.

خلافات التوحيد
في سنواتها الأولى، تجنبت الكلية بصعوبة حملتين رئيسيتين لتوحيد عملياتها مع جامعة يوتا. نشأ الكثير من الجدل رداً على توسيع الرئيس ويليام جي كير لنطاق الكلية خارج جذورها الزراعية. خشي المنتقدون في مدينة سالت ليك سيتي من أن يأتي هذا التوسع على حساب جامعة يوتا.

في عام 1907، تم التوصل إلى اتفاق يقصر مناهج كلية الزراعة بشكل صارم على الزراعة والعلوم المحلية والفنون الميكانيكية. هذا يعني إغلاق جميع الأقسام في لوجان، بما في ذلك قسم الموسيقى الرائع بالفعل، والذي لم يندرج تحت تلك المظلة. ونتيجة لذلك، أصبحت جامعة يوتا مسؤولة منفردة، لبعض الوقت، عن دورات في الهندسة والقانون والطب والفنون الجميلة وعلم التربية، على الرغم من الميثاق الأولي للكلية الزراعية في عام 1888 الذي نص على تقديم تعليمات في مثل هذه الأشياء. تم رفع الجزء الأكبر من قيود المناهج الدراسية خلال العقدين التاليين، باستثناء القانون والطب، اللذين ظلوا منذ ذلك الحين ملكية حصرية لجامعة يوتا.

التوسع

وسط الاضطرابات، نمت الكلية الزراعية بشكل متواضع، مضيفة برنامج الإرشاد على مستوى الولاية في عام 1914. بعد عام، مُنحت درجات الماجستير الأولى.

كلية يوتا الزراعية، تلقت أيضًا دفعة ملحوظة في الطلاب كنتيجة مباشرة للحرب العالمية الأولى. تم تحويل الكليات والجامعات في جميع أنحاء البلاد مؤقتًا إلى ساحات تدريب لفيلق تدريب الجيش الطلابي قصير العمر، تتألف من الطلاب الذين تلقوا تعليمات عسكرية ويمكنهم بعد ذلك العودة إلى تعليمهم بعد خدمتهم العسكرية. نظرًا لأن الحرم الجامعي الصغير آنذاك لم يكن بإمكانه دعم مثل هذه الأعداد الكبيرة من الطلاب الجدد، أقنع رئيس الكلية إلمر بيترسون الولاية في عام 1918 بتخصيص الأموال للمباني الدائمة من الطوب، والتي يمكن استخدامها كثكنات لطلاب SATC خلال الحرب، والتعليم بعد ذلك. على الرغم من انتهاء الحرب قريبًا، تضاعف حجم الحرم الجامعي بشكل أساسي.

شهدت عشرينيات وثلاثينيات القرن الماضي نشأة نمو كبير. تمت إضافة مدرسة التربية في عام 1928، تمهيدًا لتغيير اسم المؤسسة إلى كلية ولاية يوتا الزراعية في عام 1929. تم منح درجات الدكتوراه لأول مرة في عام 1950. في عام 1957، تم منح المدرسة مكانة جامعية كجامعة ولاية يوتا للزراعة والعلوم التطبيقية، ولكن الاسم المختصر جامعة يوتا الحكومية يستخدم حتى في الوثائق الرسمية.

في بداية الحرب العالمية الثانية، كانت ولاية يوتا واحدة من ست كليات اختارتها البحرية الأمريكية لإعطاء مدرسة ابتدائية في برنامج التدريب على الإلكترونيات غير المعتاد.  ا

في وقت معين، كان هناك حوالي 300 طالب من البحرية في الحرم الجامعي، مما زاد بشكل كبير من عدد الملتحقين المنتظمين بسنوات الحرب البالغ 1000. كان Sidney R. Stock قد طور سابقًا قسم الراديو والطيران، ودخل في البحرية كقائد ملازم للمساعدة في تنظيم التدريب على الإلكترونيات. كان عضوًا في اللجنة في واشنطن التي خططت لـ ETP، وعاد قريبًا إلى ولاية يوتا بصفته المسؤول المسؤول. استمرت مدرسة ETP الابتدائية في ولاية يوتا حتى أغسطس 1944، حيث تخرج منها حوالي 2750 طالبًا في 30 فصلًا.

خلال أواخر السبعينيات، اندلع الجدل مرة أخرى في الحرم الجامعي حول عدد السكان الإيرانيين الكبير تاريخياً بالمدرسة. عندما بدأت العلاقات الأمريكية مع إيران في التدهور على مدار العقد، بدأ الطلاب الإيرانيون في الحرم الجامعي في تنظيم احتجاجات ضد الشاه، والتي قوبلت برد فعل عنيف في المجتمع. بعد اندلاع أزمة الرهائن عام 1979، وصل مسؤولو الهجرة إلى الحرم الجامعي لمقابلة كل إيراني، وهو حدث أدى إلى نفور العديد من الطلاب الدوليين والمحليين. لبعض الوقت، انخفض عدد طلاب الشرق الأوسط بشكل حاد ولم يبدأ في الارتفاع مرة أخرى إلا مؤخرًا.

قرب نهاية القرن العشرين، بدأت ولاية يوتا في اتخاذ خطوات أكثر للتخلي عن سمعتها باعتبارها كلية إقليمية صغيرة وتحويل نفسها إلى جامعة بارزة على الصعيد الوطني. تحت رعاية الرئيس جورج إميرت، الذي خدم على رأس جامعة الولايات المتحدة من 1992 إلى 2000، زاد وقف الجامعة من 7 ملايين دولار إلى 80 مليون دولار. كما زادت المنح الدراسية والعقود والمنح بشكل كبير.

القرن 21

في الآونة الأخيرة، وخاصة في عهد الرئيس السابق ستان ألبريشت، أقامت الجامعة علاقات تعاون مع العديد من المؤسسات والحكومات الأجنبية. تستمر الجامعة في النمو من حيث الالتحاق والوقف والبحث.

تم افتتاح مكتبة Merrill-Cazier في عام 2005، وتبعتها مرافق أخرى. في عام 2010، استحوذت الجامعة على كل من Swaner EcoCenter خارج بارك سيتي بالإضافة إلى الكلية السابقة في إيسترن يوتا، مع حرمين جامعيين والعديد من البرامج الجامعية والمهنية. في عام 2012، اختتمت الجامعة بنجاح حملة لجمع التبرعات بقيمة 400 مليون دولار - وهي الأكبر على الإطلاق في الجامعة - والتي قال ألبريشت إنها ستدخل التاريخ كواحدة من أكثر اللحظات المحورية في الجامعة. اعتبارًا من عام 2019، بلغت قيمة وقف الجامعة 402.9 مليون دولار.

النظام

يعمل نظام جامعة يوتا الحكومية في جميع أنحاء ولاية يوتا. تعود أقدم جذور التعليم عن بعد لجامعة الولايات المتحدة إلى عام 1904 عندما سافر أساتذة الجامعة بالقطار من لوغان إلى بورلي، أيداهو لإلقاء محاضرات حول الألبان. في الخمسينيات من القرن الماضي، كان الأساتذة يتجولون بانتظام في جميع أنحاء الولاية لتدريس الدورات وتقديم المشورة للطلاب. تم تحديد أول حرم جامعي إقليمي، حوض وينتا، من قبل الهيئة التشريعية لولاية يوتا في عام 1967. في العام التالي، سافر «الأساتذة الطائرون» أسبوعياً للتدريس في الجامعات والمراكز المختلفة بجامعة الولايات المتحدة.

نما النظام في عام 2010 مع إضافة USU Eastern إلى ما يقرب من نصف عدد المسجلين في USU.

في عام 2012، أكمل RCDE بناء مبنى التعليم عن بعد للجامعات الإقليمية (RCDE) الذي يضم فصولًا دراسية للبث، ومكاتب RCDE، وشبكة تعليم يوتا.

بدأ الامتداد التعاوني لجامعة يوتا الحكومية في عام 1914، ويشار إليه ببساطة باسم الامتداد، ويوفر معلومات غير متحيزة قائمة على الأبحاث للمجتمعات من خلال مكاتب المقاطعات الخاصة بهم ويشكل جزءًا لا يتجزأ من مؤسسة منح الأراضي. تدير الإرشاد 30 مكتبًا في جميع أنحاء الولاية، والتي تشمل Swaner EcoCenter وThanksgiving Point وUtah Botanical Center. مع التركيز على التدريس والبحث والخدمة العامة، تشمل برامج الإرشاد 4-H، والأعمال التجارية الزراعية، والتثقيف الغذائي والتغذوي الموسع، والبستنة ورعاية الفناء، والتمويل الشخصي، وصحة الحيوان.

حرم لوغان

يقع الحرم الجامعي الرئيسي للجامعة في لوغان على مساحة ، ما يقرب من ميل واحد شمال شرق وسط مدينة لوغان، عند مصب لوجان كانيون. يقع الحرم الجامعي على «مقعد»، أو سفح يشبه الرف يطل على الوادي إلى الغرب. يرتفع جبل لوجان وسلسلة جبال بير ريفر بشكل حاد إلى الشرق المباشر. يحتوي الحرم الجامعي على أكثر من 100 مبنى رئيسي.

تشمل المباني في حرم لوغان، أول مبنى للكلية، بالإضافة إلى مكتبة Merrill-Cazier،  مكتبة الجامعة الرئيسية، والتي تضم أكثر من 1,800,000 مجلد. تضم المكتبة أيضًا منطقة خاصة واسعة للمجموعات والأرشيف، ونظام تخزين واسترجاع آلي، وأكثر من 150 محطة عمل و33 غرفة دراسة جماعية. ومن الجدير بالذكر أيضًا قاعة Manon Caine Russell-Kathryn Caine Wanlass للأداء، والتي يُقال إنها تحتوي على بعض من أفضل الصوتيات في غرب الولايات المتحدة بأكملها.

الحياة الطلابية

ولاية يوتا هي أكبر حرم جامعي عام في الولاية، ويعيش ما يقرب من 18000 طالب في الحرم الجامعي أو بجواره مباشرة. تعد الجامعة مركز النشاط في المنطقة بأكملها، ويُعتبر مجتمع الحرم الجامعي متماسكًا جدًا. يوجد 21 مبنى ا متنوعًا على نطاق واسع داخل الحرم الجامعي يضم طلابًا غير متزوجين، ويتوفر 39 مبنى على الجانب الشمالي من الحرم الجامعي لسكن المتزوجين. يعيش العديد من الطلاب في العديد من خيارات السكن خارج الحرم الجامعي القريبة.

قد يختار الطلاب في الحرم الجامعي تناول العشاء في أحد الكافيتريات، بالإضافة إلى مقهى Quadside في مكتبة Merrill-Cazier التي تقدم البانيني والحساء والمشروبات والمزيد. يوجد أيضًا مطعم Skyroom كامل الخدمات، وHub الذي يتضمن عددًا من خيارات تناول الطعام. يقع آجي آيس كريم على الحافة الشرقية للحرم الجامعي، وهو موقع جذب سياحي محلي يعود تاريخه إلى عام 1888، حيث ينتج الآيس كريم ومنتجات الجبن «المشهورة عالميًا»، بالإضافة إلى السندويشات والشوربات.

وسائل الإعلام
تشمل المجلات التي تنشرها الجامعة Utah Science وWestern Historical Quarterly والأدب الغربي الأمريكي. تنشر مطبعة جامعة يوتا الحكومية أعمالًا في دراسات التركيب والفولكلور وتاريخ المورمون ودراسات الأمريكيين الأصليين والطبيعة والبيئة والتاريخ الغربي.

يوتا ستيتسمان، أو ببساطة رجل الدولة، ومقهى هارد نيوز هي المنافذ الإخبارية الرئيسية التي تخدم الجسم الطلابي لجامعة الولايات المتحدة. ستيتسمان ورقة يديرها الطلاب مع مستشار هيئة التدريس. يتم تمويل الورقة جزئيًا من خلال رسوم الطالب 2 دولار لكل فصل دراسي وجزئيًا عن طريق بيع الإعلانات. يتم نشر ستيتسمان مرتين في الأسبوع ويتم توزيعه مجانًا في الحرم الجامعي وعلى مكاتب معينة خارج الحرم الجامعي. فاز رجل الدولة بجائزة جمعية الصحفيين المحترفين لأفضل كتابة عمودية في عام 2002 وأفضل بحث غير يومي للطلاب في عام 2005.

يُسمع راديو يوتا العام، الموجود في الجامعة في لوغان، وفي جميع أنحاء ولاية يوتا على نظام من 26 مترجمًا. يبث الاستعراض الدوري الشامل «مزيجًا من برامج المعلومات والشؤون العامة والفنون الجميلة».

KUSU هي محطة عضو في الإذاعة الوطنية العامة.

تبث محطة إذاعية يديرها الطلاب بالكامل تسمى Fusion HD3 على القناة الثالثة عالية الدقة التي تبلغ 89.5 في Cache Valley وعبر الإنترنت.

Aggie Television هي عبارة عن مجموعة خدمات كبلية تضم ما يقرب من 110 قناة تقدم مجانًا لجميع المقيمين في الحرم الجامعي.

أعلام بارزون

في 13 يونيو 1899، التقى خريجو كلية الزراعة في ولاية يوتا لإنشاء جمعية للخريجين. تقع جمعية الخريجين في مركز خريجي ديفيد هيد التاريخي، والذي تم تخصيصه في 11 يوليو 1991. توجد فصول للخريجين في أريزونا وكاليفورنيا وكولورادو وأيداهو ونيفادا وأوريجون ويوتا وواشنطن وواشنطن العاصمة. يعيش خريجو جامعة الولايات المتحدة البالغ عددهم 149000 في جميع الولايات الأمريكية وفي أكثر من 110 دولة.

ومن بين الخريجين البارزين بشكل خاص هاري ريد، زعيم الأغلبية السابق في مجلس الشيوخ الأمريكي؛ لارس بيتر هانسن، أحد الأمريكيين الثلاثة الذين فازوا بجائزة نوبل في العلوم الاقتصادية لعام 2013 ؛ ماي سوينسون، شاعر؛ ميرلين أولسن، أحد مشاهير كرة القدم المحترفين والممثل والشخصية التلفزيونية؛ أردشير زاهدي، وزير الخارجية الإيراني السابق وسفير الولايات المتحدة في عهد شاه إيران محمد رضا شاه؛ كريس كولي، المؤيد لكرة القدم لفريق واشنطن ريدسكينز؛ ماري إل كليف، رائدة فضاء ناسا، وبوبي واجنر، لاعب الوسط في سياتل سي هوكس.

ومن بين أعضاء هيئة التدريس المرموقين بشكل خاص ستيفن آر كوفي، مؤلف كتاب العادات السبع للأشخاص ذوي الفعالية العالية. مايكل بالام، التينور الشهير والمدير العام لأوبرا مهرجان يوتا؛ ليند، رائد فضاء ناسا وعضو في " The Original 19 "؛ جورج ديوي كلايد حاكم ولاية يوتا. كريستوفر كوكينوس، شاعر وكاتب غير روائي حائز على جوائز؛ هوغو دي جاريس، باحث في الذكاء الاصطناعي. راينر ماريا لاتزكي، رسام الجداريات والجص، ومؤسس معهد الفريسوغرافيا؛ ديفيد بيك، عالم فيزياء، أستاذ جامعة يوتا كارنيجي للعام، ومرشد لعلماء رودس وسبعة غولدووتر؛ ريتشارد باورز، الروائي الأمريكي ومؤلف The Echo Maker ؛ وجوزيف تينتر، عالم أنثروبولوجيا ومؤرخ.

المراجع

وصلات خارجية

 موقع ويب ولاية يوتا لألعاب القوى

جامعات وكليات أسست في 1888
تأسيسات سنة 1888 في إقليم يوتا
جامعات وكليات في مقاطعة كاش (يوتا)
مبان ومنشآت في لوغان (يوتا)
هيئات تعليمية أسست في 1888

جامعة يوتا الحكومية


Morteros est une ville du département de San Justo, dans la province de Córdoba en Argentine.

Sa population était de  en 2010.

Personnalités liées à la commune
 Rodrigo Villagra (2001-), footballeur argentin né à Morteros.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ville dans la province de Córdoba

Morteros


عبد الحميد بوزيد الشطيطي من مو اليد مدينة بنغازي سنة 1926 وانتقل مع والده إلى منطقة الكويفية في سنة 1930ولم تمضي سوى سنوات معدوده حتى حضر الشيخ علي سالم المسلاتي وكلف بإمامة المسجد العتيق وحفظ العديد من الطلبة وكان من بيهم الشيخ عبد الحميد أم الشيخ بالناس صلاة التراويح وهو ابن ال13سنه وفي سنة 1957 تقدم بطلب لإدارة التعليم وعين مدرسا في مادة التربية القرآنيه وكلف بالتدريس في دار رعاية الأحداث واستمر بهاحتى انتقاله لمنطقة البركة ببنغازي حيث أحيل للتقاعد على طلبه سنة 1992 وكلف خطيبا في عام 1970بمسجد بوعوينه صلى هناك بالناس صلاة التراويح وبعد أعوام عده نقل لمسجد الدراوي واستقر به خطيبا وإماما لصلاة التراويح حتى سنة 1986 حيث ترك أداء خطبة الجمعة لظروف خاصه بهوفي هذه الفترة بدأبإنشاء غرفه صغيره بجوار منزله لتحفيظ أبناء قريته القرآن الكريم وفعلا أنشأ دارا متواضعه سنة 1987 واستمر بها حتى عام 1990 حيث طورها بحجره حديثه مع مرافقه ملاصقة لبيته ليكمل فيها مسيرته تحفيظ القرآن الكريم لأبناء هذه المنطقة التي يقيم بها تحت إشراف ومتابعة الهيئة العامة للاوقاف واستمر في عطاءه حتى حفظ عددا كبيرامن الشيوخ الاجلاء في منطقة الكويفيه ومنهم من شارك في مسابقة القرآن الكريم على مستوى الجماهيريه واستمر في تحفيظ القرآن الكريم حتى بعد مرضه وسافر إلى خارج الجماهيريه للعلاج ورجع لكن لازمه المرض حتى فارق الحياة يوم الجمعة 13/6/2003 وودعه أولاده وطلبته ومحبيه في جنازه كبيره بعد ظهر ذلك اليوم ودفن بمقبرة الكويفيه

أشخاص من بنغازي

عبد الحميد عوض الشطيطي


මර්සුකි  දරුස්මාන් යනු ඉන්දුනීසියානු දේශපාලකයෙකි. 1999-2001 දක්වා ඉන්දුනීසියාවේ නීතිපති ලෙසත් 2002 දී කැබිනට් ලේකම් ලෙසත් සේවය කර ඇත.

මර්සුකි දරුස්මාන්


Tethysphytum,  monotipski rod crvenih algi iz porodice Hapalidiaceae. Jedina vrsta je morska alga T. antarcticum, s tipičnim lokalitetom u Rossovom moru u zaljevu Tethys

Izvori

Hapalidiaceae

Tethysphytum


HMAS Flinders (GS 312/A 312), named for Matthew Flinders (1774–1814), was a hydrographic survey ship of the Royal Australian Navy (RAN). Built by HMA Naval Dockyard at Williamstown, Victoria, Flinders was commissioned into the RAN in 1973, and was used to conduct hydrographic surveys in the waters to Australia's north, including parts of New Guinea. In 1974, the ship was tasked with assisting clean up efforts in the wake of Cyclone Tracy, which devastated large parts of Darwin. The ship was decommissioned in 1998 and sold to civilian operators, who have since converted her into a private yacht in the Cayman Islands.

Construction and design
The ship was ordered in 1970 to replace the light survey vessel . Flinders was  in length overall, with a beam of , a draught of , and a full load displacement of 740 tons. Propulsion was provided by two Paxman Ventura diesel motors connected to twin screws, providing a top speed of  and a range of  at . The hull was all-welded, and designed to Australian Shipping Board standards for coastal operations. Increased seakeeping ability was imparted through a bulbous bow, high forecastle, and a stabilising system. Most operations were intended to be in the waters of Australia and Papua New Guinea, although Flinders was also capable of limited oceanographic work. The ship's company consisted of 38 personnel, and Flinders carried light-calibre weapons for self-defence.

Flinders was laid down by HMA Naval Dockyard at Williamstown, Victoria, in February 1971. She was launched on 29 July 1972 and commissioned into the RAN on 27 April 1973. The ship cost $2,600,000.

Operational history
On commissioning, the ship was based in Cairns, and afterwards was used to undertake hydrographic surveys to Australia's north. Following the destruction of Darwin by Cyclone Tracy during the night of 24–25 December 1974, Flinders was deployed as part of the relief effort; Operation Navy Help Darwin. She sailed from Cairns on 26 December, and as the first ship to arrive, Flinders was tasked with surveying the harbour to work out the position of wrecks and the safest areas for the other RAN ships to anchor. The majority of Flinders survey work was undertaken off the Queensland coast, but in 1976 she undertook operations in the Dampier Strait, in New Guinea waters. From 1980 to 1983 she operated off the coasts of Queensland and Papua New Guinea under Commander James Bond. In 1982, Bond and Flinders discovered, surveyed and charted the Hydrographers Passage, providing a faster, more efficient route through the Great Barrier Reef for merchant shipping.

Flinders was decommissioned in 1998. In October 1999, the ship was sold at auction for A$518,460 to a New Zealand consortium. She was remodelled into a private yacht, and now operates as MY Plan B, registered in the Cayman Islands.

Citations

References

Survey ships of the Royal Australian Navy
1972 ships
Ships built in Victoria (state)

HMAS Flinders (GS 312)


An Amydrium humile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Amydrium humile in nahilalakip ha genus nga Amydrium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amydrium

Amydrium humile


Locomotiva Thomas și prietenii săi este o serie de televiziune bazată pe Seria Căilor Ferate scrisă de Wilbert Awdry, în care ne este prezentată viața unui grup de locomotive și vehicule cu trăsături umane, ce trăiesc pe Insula Sodor.

Acest articol se referă la Sezonul 19. A fost produs în anul 2015-2016 de Don Spencer și Diana Bosso.

Sezonul 19

Locomotiva Thomas și prietenii săi

Locomotiva Thomas și prietenii săi - Sezonul 19


JKP GRAS Sarajevo ( Javno komunalno preduzeće - Gradski saobraćaj Sarajevo ) je komunalna transportna tvrtka sa sjedištem u Sarajevu. Javni prijevoz obavlja se u obliku tramvajskog, autobusnog, trolejbuskog i minibuskog prometa u gradu Sarajevu i prigradskim naseljima. Osim toga, GRAS također obavlja kosi promet dizalom na Ciglaneu. Do 1992. godine GRAS je upravljao i javnim prijevozom na području današnjeg Istočnog Sarajeva, koji je potom prekinut i nakon završetka rata u BiH nije nastavljen. Osim javnog prijevoza, GRAS pruža i usluge tehničkog pregleda te ima vlastitu putničku agenciju i autoškolu .

Povijest i razvoj

Austrougarsko vrijeme
Dolaskom Austro-Ugarske na vlast u Bosni i Hercegovini počela su se brzo ulagati u infrastrukturu Bosne i Hercegovine i u javni prijevoz u glavnom gradu Bosne i Hercegovine.

28. kolovoza 1884. započela je izgradnja takozvanog "konjskog tramvaja". Prvi tramvaj u Srednjoj Europi nije prometovao u Sarajevu, ali grad je bio među pionirima tramvajskih mreža s kraja 19. stoljeća. Prvi kočijaš bio je Johan Hanke, a širina staze bila je 760 mm.

Deset godina kasnije, 1895. godine, pušten je u pogon električni tramvaj koji je do tada već pušten u rad u nekoliko drugih europskih gradova, pa su ga austrougarske vlasti uvele u Sarajevo. Za taj potez gradsko vijeće u Sarajevu naložilo je izgradnju male termoelektrane u ulici Hiseta, koja je trebala opskrbljivati električnom energijom uličnu rasvjetu i tramvaj. 1. svibnja 1895. pušten je u rad prvi električni tramvaj od željezničke stanice (preko puta današnjeg hotela Bristol ) do Latinskog mosta .

Vrijeme SFRJ
Za vrijeme Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ) GRAS je počeo djelovati kao tvrtka, a u javni prijevoz glavnog grada tadašnje Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine uvedene su razne novine.

1948. godine na području Sarajeva uveden je autobusni promet. Pet godina kasnije spojena su tvrtka "Autoprevoz" i "električni tramvaj" u gradskom prometu "GSP".

Zbog sve većeg opterećenja tramvaja nastala je ideja o takozvanom "zglobnom tramvaju", tramvajima vlastite konstrukcije i proizvodnje u vlastitom skladištu. Prvi zglobni tramvaj 1963. godine napravljen je od dva otpadna "solo" tramvaja, koji su prije toga imali nesreću, a svečano je pušten u promet na Dan Republike 1964. godine.

Krajem pedesetih i šezdesetih godina prošlog stoljeća GSP je proširio svoje aktivnosti na još tri područja, kada su 1958. i 1959. godine žičare Trebević i Jahorina pripojene GSP-u, a 1968. godine formirane su taksi službe i GSP "GSP Express". -Ovaj turistička zajednica 1969. godine.

Uoči početka Zimskih olimpijskih igara 1984. godine uveden je novi tip gradskog prometa: Trolejbus. Do početka rata u Bosni i Hercegovini postojalo je sedam trolejbuskih linija sa 65-70 trolejbusa, ovisno o zoni.

1990. godine koso dizalo na Ciglanama počelo je s radom.

Pored uvođenja različitih novih vidova prijevoza, poboljšana je i prometna infrastruktura javnog prijevoza u Sarajevu. 1960. godine puštena je u promet pruga Ilidža-Sarajevo, a pušten je u rad i tramvaj PCC (Washington). Tri godine kasnije, 1963. godine, izgrađena je okretnica u Nedžarićima. Uz to, te su godine u probni rad puštena dva CKD tramvaja, a u tramvaje je instalirana i UKT Radio veza. 11 godina kasnije, 1974. godine, uveden je novi sustav naplate, samoplaćanje. Tri godine kasnije, 1977. godine, uveden je novi sustav naplate, poluautomatski sustav naplate.

Ratno vrijeme u Bosni i Hercegovini

Tijekom rata u Bosni i Hercegovini od 1992. do 1995. i opsade Sarajeva, većina GRAS-ove prometne infrastrukture potpuno je uništena, što je značajno usporilo razvoj GRAS-a.

Tramvajski promet bio je normalan do 14. aprila 1992. godine, kada je s položaja Vojske Republike Srpske počelo granatiranje objekata i vozila GRAS-a. Nekoliko dana kasnije, 2. svibnja 1992. godine, zaustavljen je tramvajski promet. Nakon više od 600 dana, 14. ožujka 1993. godine, ponovno je uspostavljen tramvajski promet, a 27. studenog 1994. godine ponovno je započeo s radom ključni objekt za upravljanje prometom - Otprema centar u Čengić Vili.

Autobusni promet odvijao se tijekom cijelog rata i za to se vrijeme sve više prilagođavao tim uvjetima. Tako je prvih dana svibnja 1992. godine vozio samo jedan autobus, dok je 7. svibnja ponovo prometovala linija Alipašino Polje - Katedrala s još 6 autobusa. Tijekom rata u Bosni i Hercegovini broj linija i autobusa u pogonu je rastao, a 1994. godine bilo je u funkciji osam linija s deset autobusa, a odmah po završetku opsade Sarajeva broj linija popeo se na 32 sa 63 autobusa. Tijekom rata u Bosni i Hercegovini, međutim, pored povećanja linija, šteta je postala veća: uništen je velik broj autobusa, pogođeni autobusni objekti i hale, ali i šteta na autobusnim garažama, trgovinama rezervnim dijelovima i potpuno uništeni GRAS- ova pumpa za gorivo.

Trolejbusi su također pretrpjeli ogromnu štetu ratnim razaranjima nad GRAS-om. Već u ožujku 1992. trolejbusi GRAS izvučeni su na barikade, a trolejbuski promet 6. travnja u potpunosti obustavljen. Tri godine kasnije, u svibnju 1995., modificirana zračna bomba pogodila je najvrjedniji dio skladišta - održavanje trolejbusa. Uništene su sve radionice za regeneraciju i novu proizvodnju dijelova sa svom opremom i dijelovima koji su bili pohranjeni u tim radionicama. Šteta na vozilima procijenjena je na devet milijuna, a na opremi milijun maraka. Za 110. rođendan GRAS-a, 27. studenog 1995. godine, izvedena je probna vožnja na relaciji Otoka - Mojmilo .

Nakon završetka rata u Bosni i Hercegovini
Nakon završetka rata u Bosni i Hercegovini 1995. godine, u GRAS-u je započela poslijeratna obnova, čemu su pridonijele i donacije različitih zemalja. Prvi te vrste bio je 1998. godine, kada je vlada Japana donirala GRAS-u 50 autobusa, 15 minibuseva, 10 zglobnih autobusa i pet minibusa namijenjenih prijevozu invalida, kao i opremu, alate i rezervne dijelove u vrijednosti od 12,5 milijuna dolara.

U studenom 2015. godine započelo je eksperimentalno elektroničko plaćanje u autobusima na relaciji Dobrinja - Vijećnica, dok je redovni sustav elektroničkog plaćanja planiran za 2017. godinu.

Linijska mreža

Tramvaji

Tramvajska mreža sastoji se od šest linija s 27 stanica. Glavna linija traje za 5-10 minuta od 5:00 do 23:30, subotom u vremenu od 7-10 minuta od 5:15 do 00:10, a nedjeljom za 10 minuta od 5:45 do 00:10. Ostale linije služe samo kao dodatak postojećoj liniji. Te linije prometuju od 6:00 ujutro i od 17:30 do 22:30 vraćaju se u skladište.

Trolejbusi
Trolejbuska mreža sastoji se od 30 postaja s ukupno šest linija, koje rade radnim danom i subotom po 15-minutnom satu od 6:00 do 22:40, a nedjeljom po 25-minutnom od 6:40 do 22 : 30. Prije rata, trolejbuske linije bile 105 i 106 su također u funkciji, međutim tijekom rata su potpuno uništene i danas nisu u funkciji.

Autobusi
GRAS ima vlastiti vozni park autobusa različitih vrsta. Uz GRAS, autobusni javni prijevoz pruža i Centrotrans na GRAS-ovoj autobusnoj mreži. Mreža autobusnih prijevoza sastoji se od ukupno 42 stalne linije, od kojih je 31 gradska, dok su ostale linije prigradske i međuentitetske linije, dok su dvije linije sezonske.

Minibusi
GRAS ima vlastiti vozni park minibuseva koji se koriste na ukupno 41 liniji i nekoliko linija sezonskog tipa. Minibus linije se često mijenjaju, jer ovise o potrebama Grada Sarajeva.

Nagnuto dizalo
GRAS također vrši prevoz kosim dizalom, koje se nalazi u sarajevskom naselju Ciglane. Izgradnja ovog kosog dizala započela je 1987. godine, a 1990. svečano je puštena u upotrebu.

Žičara
Do početka rata u Bosni i Hercegovini 1992. godine, GRAS je prevozio i žičarom, koja je, međutim, tijekom rata bila potpuno uništena. Sarajevska žičara povezala je povijesni dio Sarajeva s turističkom zonom na Trebeviću. Žičara Trebević započela je s radom 3. svibnja 1958. godine, ukupne duljine pruge 2064,25 metara.

6. aprila 2018. obnovljena sarajevska žičara kojom sada upravlja javna tvrtka Sarajevo d.o.o

Financije
Osim prodaje karata i drugih vrsta prihoda, GRAS se također financira iz subvencija Kantona Sarajevo, koje se neprestano povećavaju. Tako npr. Kanton Sarajevo je 2000. godine subvencionirao GRAS s 8,239 milijuna KM, dok je 2010. taj iznos iznosio 12,068 milijuna KM. 1999. je do sada bila jedina godina u kojoj je GRAS imao jedan pozitivan poslovni rezultat s dobiti od 217.537 tisuća KM.

Poslovni rezultati

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica GRAS-a
 web stranica Ministarstva saobraćaja Kantona Sarajevo Službena web stranica Ministarstva saobraćaja Kantona Sarajevo
Bosanskohercegovačke tvrtke
Kopneni promet u Bosni i Hercegovini
Stranice s nepregledanim prijevodima
Tvrtke za autobusni prijevoz putnika
Javni prijevoz u Bosni i Hercegovini
Tvrtke za tramvajski prijevoz putnika
Promet u Sarajevu

GRAS Sarajevo


Afasi Komla, né le 15 mai 1980, est un entrepreneur social Ghanéen qui a été impliqué dans des processus de lutte contre la traite des êtres humains, des développements communautaires et des engagements communautaires axés sur la prévention de diverses menaces sociales. Il est à la tête du département des opérations et des projets pour Engage Now Africa, une organisation non gouvernementale dont la vision est d'autonomiser les individus, les villages et les communautés par la guérison, le sauvetage et le levage. Komla est le directeur de la division Afrique subsaharienne du projet End Modern Slavery d'Engage Now Africa, qui a pour mission principale de lutter contre les pratiques d'esclavage modernes, le travail forcé, l'exploitation sexuelle et la traite. Il est également membre du comité de gestion qui fournit une orientation stratégique et un leadership au réseau Commonwealth 8.7.

Il a également planifié et coordonné divers projets pour Alma House, Ensign College of Public Health et Forever Young International. Il est le PDG d'Equity International School à Suhum.

Enfance et formation
Afasi Komla est né à Suhum dans la région orientale du Ghana le 15 mai 1980. Son père, Daniel Kwame Afasi était un enseignant et sa mère, Felicia Amoako, était une commerçante. Komla a fréquenté l'école primaire Star of Suhum et a terminé ses études en 1995. Il a ensuite poursuivi ses études à l'école technique secondaire de Suhum où il a étudié le bâtiment et la construction. Il a réussi l'examen du certificat d'études secondaires (SSCE) en 1998. Il a obtenu un Baccalauréat en Gestion des Opérations et des Projets en 2012 et a obtenu une Maîtrise en Gestion du Développement en 2016 ; les deux diplômes ont été reçus de l'Institut Ghanéen de Gestion et d'Administration Publique (GIMPA).

Carrière
Komla a commencé à travailler en tant que directeur des transports pour la mission d'Accra au Ghana de l'Église de Jésus-Christ des Saints des Derniers Jours de 2004 à 2008. Il a également travaillé en tant que coordinateur régional pour Freedom Now Africa de 2019 à 2021.

Son travail actuel en tant que directeur de projet chez Engage Now Africa a débuté en 2008. En 2021, il a été nommé directeur de la division Afrique subsaharienne de l'organisation End Modern Slavery.

Afasi Komla est membre du comité de gestion qui fournit une orientation stratégique et un leadership au réseau Commonwealth 8.7.

Il a travaillé avec des parties prenantes et des leaders d'opinion dans les communautés Ghanéennes sur les pratiques sociales destructrices. L'un de ces engagements est son dialogue de 2020 avec les parties prenantes du sanctuaire de Koti à Tefle-Fodzoku dans la région de la Volta au Ghana sur les pratiques d'esclavage moderne et les moyens d'y remédier. Ce dialogue qui était sous le thème "Les parties prenantes agissent maintenant pour mettre fin à la traite des êtres humains au milieu du Covid-19 au Ghana", faisait partie de la célébration mondiale de la Journée mondiale contre la traite des personnes. L'objectif de cet engagement était d'obtenir des informations de première main des dirigeants communautaires sur leurs pratiques et sur la manière dont Engage Now Africa peut aider à abolir efficacement des pratiques telles que la servitude rituelle (trokosi), la traite des enfants et le travail des enfants. Cette méthode d'engagement adoptée par Komla aurait offert aux organisations qu'il représente des opportunités de rencontrer une population plus large de la communauté et de les sensibiliser aux pratiques culturelles néfastes et à la nécessité de les éradiquer.

Komla a également travaillé avec des groupes de lutte contre la traite des êtres humains, tant au pays qu'à l'étranger. En sa qualité de directeur de projets chez Engage Now Africa, son travail dans la prévention et la lutte contre la traite des êtres humains a été couvert par des agences de presse au Ghana, dont Citi Fm. Le 23 février 2021, Komla et son équipe de End Modern Slavery, en collaboration avec le Service de Police du Ghana, ont secouru quatre garçons qui avaient été victimes de la traite d'Afram Plains dans la région orientale à Agona Swedru dans la région centrale. Une personne inquiète qui se trouvait à bord du même véhicule qui transportait les victimes a appelé la hotline de End Modern Slavery pour signaler le cas. Citi Fm a rapporté que l'action rapide prise par End Modern Slavery et le service de police du Ghana a conduit à la réussite de la mission de sauvetage et aux victimes réunies avec leurs familles. Le rapport indique également que End Modern Slavery a également fourni des fonds pour soutenir les moyens de subsistance de ces victimes et de leurs familles.

En octobre 2021, Komla et son équipe de End Modern Slavery et Engage Now Africa ont collaboré avec le service de police du Ghana, l'unité de soutien à la violence domestique et aux victimes (DOVVSU) et le Ministère de la Protection Sociale dans les régions de l'est et du grand Accra du Ghana, pour sauver 14 enfants de la traite des enfants. Après avoir réintégré les victimes dans leurs familles et leurs communautés respectives, End Modern Slavery a inscrit certaines des victimes dans des écoles et a fourni aux autres qui ont choisi d'acquérir des compétences, telles que la menuiserie et la couture, les outils et le financement nécessaires pour leur permettre de démarrer leur propre entreprise.

Afasi Komla a encouragé les efforts des organisations humanitaires, en particulier Engage Now Africa, pour améliorer les moyens de subsistance des moins privilégiés dans les communautés défavorisées au Ghana et à travers l'Afrique. Il a été inclus dans des reportages pour avoir dirigé les directives visant à sauver les victimes d'abus, de travail forcé et d'autres formes de mauvais traitements. L'un de ces exemples est le rôle qu'il a joué dans l'arrestation et la condamnation d'un imam qui a profané une fille de 12 ans. Cet incident s'est produit à Kwahyia dans la région orientale du Ghana, dans un village appelé Mameng. End Modern Slavery a aidé à signaler ce cas au commandement de la police de l'Unité de Violence Domestique et de Soutien aux Victimes (DOVVSU) à Suhum, ce qui a conduit à l'arrestation de l'accusé et à la condamnation du coupable à 10 ans d'emprisonnement avec travaux forcés. Cette affaire a été présidée par Sa Seigneurie, la juge Effia Addison à la Cour de circuit de Suhum le 10 mars 2021.

Vie privée
Afasi Komla est marié à Lydia Ohenewah Afasi-Komla. Ils ont 5 enfants. Il est un membre actif de l'Église de Jésus-Christ des Saints des Derniers Jours.

Références

Personnalité ghanéenne du monde des affaires du XXe siècle
Personnalité ghanéenne du monde des affaires du XXIe siècle
Naissance en mai 1980

Afasi Komla


මෙහි දැක්වෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රදීපාගාර ලැයිස්තුව වේ. ශ්‍රී ලංකාවේ මේ වන විට සක්‍රීය ප්‍රදීපාගාර 14 ක් තිබෙන අතර ඉන් බොහොමයක්ම නඩත්තු වන්නේ ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය මගිනි.

ආශ්‍රිත

ප්‍රදීපාගාර - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාව හා සබැඳි ලැයිස්තු

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රදීපාගාර ලැයිස්තුව


An Bambusa vinhphuensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni To Quyen Nguyen. An Bambusa vinhphuensis in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bambusa

Bambusa vinhphuensis


Die indische Cricket-Nationalmannschaft (; ), deren Spieler auch unter den Spitznamen Team India und Men in Blue bekannt sind, vertritt Indien auf internationaler Ebene in der Sportart Cricket. Das Team wird vom Board of Control for Cricket in India (BCCI) geleitet und ist seit 1932 Vollmitglied im International Cricket Council. Die Mannschaft besitzt somit Teststatus.

Indien ist die sechstälteste Nationalmannschaft im Test Cricket und bestritt seinen ersten Test 1932 in England. Die größten Erfolge bisher sind der zweimalige Gewinn des Cricket World Cups (1983 und 2011), der zweimalige Gewinn der Champions Trophy (2002 und 2013), der Gewinn der World Twenty20 2007 und acht Titel beim Asia Cup (1984, 1988, 1990, 1995, 2010, 2016, 2018 und 2023). Sieben ehemalige indische Spieler wurden in die ICC Cricket Hall of Fame aufgenommen.

Geschichte

Einheimische Vorläufer
In Indien werden seit Jahrhunderten Sportarten betrieben, bei denen ein Ball mit einem Stock geschlagen wird. Vor allem Gilli Danda, ein antiker Sport, bei dem ein Spieler einen geworfenen Ball mit einem Stock schlägt, gilt als einheimischer Vorläufer des Crickets. Dieser Sport wird wahrscheinlich seit etwa 2500 Jahren in Indien betrieben. Gilli Danda wird oft mit Cricket verglichen und beide Sportarten haben viele Gemeinsamkeiten.

Anfänge

Wie in anderen Teilen der Welt brachten britische Siedler Cricket nach Indien, wo es schnell an Beliebtheit gewann. Das erste Cricketspiel, das in Indien ausgetragen wurde, ist auf das Jahr 1721 datiert. Dabei traten Seeleute der Britischen Ostindien-Kompanie gegeneinander an. Der erste bekannte Verein ist der Calcutta Cricket Club, der seit mindestens 1792 existiert. 1848 gründeten Parsen in Bombay den Oriental Cricket Club, den ersten von Indern gegründeten Verein. Nach anfänglichem Zögern luden die Europäer 1877 die Parsen ein, ein Cricket-Match zu spielen. Eine erste Tour einer indischen Mannschaft nach Europa fand im Jahr 1886 statt, zwei Jahre später bereiste das erste englische Team Indien. Gegen 1912 spielten Parsen, Sikhs, Hindus und Muslime aus Bombay zusammen mit den Europäern ein jährliches Turnier mit je vier Mannschaften. Im frühen 19. Jahrhundert spielten die ersten Inder für England. Einige dieser Spieler, wie Ranjitsinhji und KS Duleepsinhji, erfuhren von den Briten große Wertschätzung, und ihre Namen wurden mit der Ranji Trophy und der Duleep Trophy verewigt – zwei wichtige First-Class-Turniere Indiens. 1911 unternahm eine indische Mannschaft ihre erste offizielle Tour auf die britischen Inseln, spielte jedoch nur gegen englische Countyclubs, aber nicht gegen die englische Nationalmannschaft.

Auf dem Weg zum Test Cricket

Der Marylebone Cricket Club (MCC) war eifrig dabei, das Cricket im gesamten Empire zu fördern, und am 31. Mai 1926 wurde das Board of Control for Cricket in India (BCCI), zusammen mit seinen westindischen und neuseeländischen Äquivalenten, Mitglied der Imperial Cricket Conference (ICC), die zuvor nur aus dem MCC und Vertretern aus Australien sowie Südafrika bestand. Nach seinem Beitritt zum ICC durfte Indien von nun an als sechste Mannschaft offizielle Tests spielen, die als wichtigste internationale Cricketspiele gelten. Zwei Jahre später folgte die offizielle Gründung des BCCI. Indien debütierte 1932 im Test Cricket während der Englandtour im Londoner Lord's Cricket Ground, angeführt vom Kapitän CK Nayudu, der damals als bester indischer Bowler galt; es verfügte jedoch über keine starke Batter-Mannschaft und verlor das erste Test Match mit 158 Runs. 1933/34 erfolgte der Gegenbesuch Englands, was gleichzeitig Indiens erste Heimserie im Test Cricket war. Es spielte zwei Tests in Bombay (heute Mumbai) und Kalkutta, wobei die Gäste die Testserie mit 2–0 gewannen.

Die indische Mannschaft entwickelte sich in den 1930er und 1940er Jahren weiter, konnte jedoch keinen internationalen Sieg erringen. In den frühen 1940er Jahren spielte Indien aufgrund des Zweiten Weltkrieges kein Test Cricket und bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkrieges konnte Indien keines der sieben Spiele gegen England gewinnen und nur zwei Remis erzielen. Nach der Unabhängigkeit und Teilung Indiens wurden auch Matches gegen anderen Testnationen der Zeit, darunter Australien und die West Indies, bestritten. Die erste Auswärtsserie der Mannschaft als unabhängige Nation fand 1947/48 gegen Donald Bradmans Invincibles (wie die australische Mannschaft damals genannt wurde) statt. Dies war zugleich die erste Testserie der Inder gegen eine andere Mannschaft als die Englands. Australien gewann die Testserie von fünf Spielen mit 4–0, nachdem Bradman das indische Batting in seinem letzten australischen Tour-Sommer erschwert hatte. Indien spielte seine erste Heimserie nach der Unabhängigkeit 1948/49 gegen die West Indies. Die Gäste gewannen die Testserie von fünf Spielen mit 1–0, nachdem vier Tests in Remis geendet waren.

Im 24. Anlauf erzielte Indien seinen ersten Testsieg, 1952 gegen England in Madras. Im selben Jahr gewann es die erste Testserie, gegen Pakistan, das seinen ersten Test überhaupt bestritt. Indien setzte seine Entwicklung in den 1950er Jahren mit einem Sieg in der Testserie gegen Neuseeland 1955/56 fort. Bis zum Ende des Jahrzehnts konnte Indien jedoch keine weitere Testserie gewinnen, und verlor gegen starke australische und englische Mannschaften deutlich. Am 24. August 1959 verlor Indien mit einem Innings gegen England, was zum einzigen whitewash in der Testserie in England mit 0–5 führte. Im darauf folgenden Jahrzehnt entwickelte sich Indien zu einer starken Mannschaft mit einer eindruckerweckenden Gewinnserie daheim. 1961/62 gewann Indien die Testserie gegen England mit 2–0, und auch die Testserie gegen Neuseeland 1964/65. Ebenso erzielte es Unentschieden in Heimserien gegen Pakistan und gegen Australien, sowie in einer weiteren Heimserie gegen England. Im selben Zeitraum gewann das indische Team seine erste Testserie auswärts, als es 1967/68 in Neuseeland siegreich war.

Die Drehachse des indischen Batting in den 1970er Jahren war ihr spin quartet bestehend aus Bishan Singh Bedi, E. A. S. Prasanna, B. S. Chandrasekhar und Srinivasaraghavan Venkataraghavan. In dem Jahrzehnt debütierten auch zwei der besten indischen Batter, Sunil Gavaskar und Gundappa Viswanath. Indische Pitches neigten dazu, spins zu unterstützen und das spin quartet nutzte diese Tatsache zugunsten Indiens aus, was die Batting-Order der Gegner regelmäßig zusammenbrechen ließ. Diese Spieler, angeführt von Kapitän Ajit Wadekar, ermöglichten Indien 1971 den Gewinn zweier Testserien hintereinander, als das Team in der Karibik und in England siegreich war. Gavaskar erzielte 774 Runs in der Testserie gegen die West Indies, während Dilip Sardesais 112 Runs für einen ihrer Testsiege beisteuerte.

ODI-Cricket und Weltmeisterschaftserfolge

Die Einführung des ODI-Crickets 1971 brachte eine neue Dimension in das internationale Cricket. Indien galt damals jedoch nicht als starke ODI-Mannschaft und Batter wie ihr Kapitän Gavaskar waren bekannt für ihr defensives Batting. Indien betrat das ODI-Zeitalter als schwache Mannschaft und schaffte es bei den ersten beiden Weltmeisterschaften nicht über die Gruppenphase hinaus. Gavaskar versperrte seiner Mannschaft auf berüchtigte Weise den Weg und erzielte lediglich 36 Runs ohne den Verlust seines Wickets aus 174 Bällen gegen England in der ersten Weltmeisterschaft 1975; Indien erzielte nur 132 Runs für drei Wickets und verlor mit 202 Runs. Bei der Weltmeisterschaft 1979 gewann Indien keines seiner Spiele in der Gruppenphase und erlitt nacheinander Niederlagen gegen die West Indies, Neuseeland und Sri Lanka, wodurch es auf dem letzten Platz der Tabelle landete.

Im Gegensatz dazu verfügte Indien im Test Cricket über eine starke Mannschaft und erzielte vor allem daheim eine gute Gewinnbilanz, wo seine Kombination durchschlagender Batter mit herausragenden spin bowler auf dem Höhepunkt war und es mit den dominierenden Mannschaften England und Australien mithalten konnte. Indien erzielte 1975/76 den damaligen Test-Rekord im dritten Test gegen die West Indies in Port of Spain, als es 403 Runs erfolgreich übertraf, dank 112 Runs von Viswanath. Dieser Sieg über die West Indies gilt als Wendepunkt in der indischen Cricket-Geschichte, da er den westindischen Kapitän Clive Lloyd dazu brachte, das spin aufzugeben und sein Vertrauen in eine Viermann pace Offensive zu setzen. Im November 1976 erzielte die Mannschaft einen weiteren Rekord, als sie 524 Runs für neun Wickets gegen Neuseeland in Kanpur erzielte, ohne dass ein Batter ein Century erzielte. Das Team erzielte jedoch sechs Fifties und die die höchste Anzahl eines Batter waren Mohinder Amarnaths 70 Runs. Dieses Innings war das lediglich achte im Test Cricket, in dem elf Batter zweistellige Runs erzielten.

In den 1980er Jahren entwickelte Indien eine mehr offensive Batting-Mannschaft mit den Handgelenk-Bowlern Mohammad Azharuddin und Dilip Vengsarkar sowie den All-roundern Kapil Dev und Ravi Shastri. Der damalige Außenseiter Indien gewann die Weltmeisterschaft 1983, nachdem es den Favoriten und zweimaligen Weltmeister der West Indies im Finale im Lord's mit einem starken Bowling bezwingen konnte. Im Gegensatz dazu hatte die Mannschaft nun Schwierigkeiten im Test Cricket, einschließlich 28 Test Matches hintereinander ohne Sieg. 1984 gewann Indien den ersten Asia Cup in den Vereinigten Arabischen Emiraten und 1985 die World Championship of Cricket in Australien. Dennoch blieb Indien außerhalb des Subkontinents eine wankelmütige Mannschaft. Indiens Testsiege 1986 in England sollten die letzten außerhalb des Subkontinents für die folgenden 19 Jahre bleiben. Bei der Weltmeisterschaft 1987 in Pakistan und Indien erreichte Indien das Halbfinale, unterlag jedoch England. Ein Jahr später gewann es beim Asia Cup 1988 in Bangladesch seinen zweiten Titel. In den 1980er Jahren waren Gavaskar und Kapil Dev (Indiens damals beste All-rounder) auf dem Höhepunkt ihrer Laufbahnen. Gavaskar erzielte einen Test-Rekord von 34 Centuries und war damit der erste Spieler, der die Marke von 10.000 Runs erreichte. Kapil Dev erzielte mit insgesamt 434 Wickets die meisten im Test Cricket. Der Zeitraum ist auch von wechselnden Kapitänen geprägt, da Gavaskar und Kapil sich in der Position mehrmals abwechselten.

Spätes 20. Jahrhundert

Die Aufnahme von Sachin Tendulkar und Anil Kumble in die Nationalmannschaft 1989 bzw. 1990 führte zu einer weiteren Entwicklung derselbigen. Im darauf folgenden Jahr debütierte Javagal Srinath, der schnellste indische Bowler seit Amar Singh. Indien gelang dennoch in den 1990er Jahren in keinem der 33 Tests außerhalb des Subkontinents ein Sieg, während es 17 der 30 Tests daheim gewinnen konnte. Ebenso gewann es den Asia Cup 1990 auf eigenen Boden. Bei der Weltmeisterschaft 1992 in Australien und Neuseeland spielten alle neun teilnehmenden Mannschaften in einer Gruppe; Indien erzielte Siege über seinen Rivalen und späteren Weltmeister Pakistan sowie Simbabwe, dies blieben jedoch die einzigen Erfolge bei dem Turnier, worauf Indien vorzeitig die Heimreise antrat. Beim Asia Cup 1995 in den Vereinigten Arabischen Emiraten gewann das Team seinen vierten Titel. Bei der Weltmeisterschaft 1996 musste Indien gegen den Nachbarn und späteren Weltmeister Sri Lanka daheim im Halbfinale eine Niederlage hinnehmen, nachdem das Spiel abgebrochen und für den Gegner gewertet worden war, denn in den Eden Gardens von Kalkutta war es nach schlechten Leistungen der Inder zu Zuschauerausschreitungen gekommen. Anschließend durchlief die Mannschaft ein Jahr der Veränderungen, nachdem Sourav Ganguly und Rahul Dravid, die beide später noch Kapitäne der Mannschaft werden sollten, im selben Test im Lord's debütiert hatten. Tendulkar ersetzte Azharuddin Ende 1996 als Kapitän, nach einem Einsinken der persönlichen als auch der Mannschaftsleistungen trat er vom Posten des Kapitäns zurück und Azharuddin wurde Anfang 1998 wieder Kapitän. Nachdem Tendulkar vom Druck des Kapitänsamt befreit worden war, stieg er zum führenden Runscorer in Tests und ODIs auf, und Indien erzielte 1997/98 einem Heimsieg im Test gegen die damals führenden Australier. Bei der neugegründeten Champions Trophy im Jahr 1998 schied Indien im Halbfinale gegen die West Indies aus.

Nachdem Indien bei der Weltmeisterschaft 1999 nach akzeptablem Abschneiden in der Gruppenphase in der Super-Six-Runde nach nur einem Sieg gegen den Erzrivalen Pakistan als letzter ausgeschieden war, wurde Tendulkar erneut Kapitän. Prompt zeigte er schwächere Leistungen, nachdem er 1999/2000 mit 0–3 in Australien und gegen Südafrika mit 0–2 unterlegen war. Tendulkar trat als Kapitän zurück und schwor sich, die Mannschaft nie wieder anzuführen. Unter Ganguly als neuem Kapitän erlitt die Mannschaft 2000 weiteren Schaden, als der frühere Kapitän Azharuddin und der Batter Ajay Jadeja der Spielmanipulation überführt und lebenslang bzw. für fünf Jahre suspendiert wurden. Die BBC bezeichnete diesen Zeitpunkt als the Indian cricket's worst hour ("die schlimmste Stunde des indischen Crickets"). Die neue Kernmannschaft mit Tendulkar, Dravid, Kumble und Ganguly versprach, dass so etwas nie mehr geschehen werde und führte das indische Cricket aus dieser dunklen Stunde heraus. Die drei erstgenannten schoben individuelle Ansprüche beiseite und ließen Ganguly die Mannschaft zu einer neuen Ära führen.

Seit der Jahrtausendwende

Ab 2000 erlebte die indische Mannschaft große Verbesserungen unter ihrem Kapitän Sourav Ganguly und dem Trainer John Wright, dem ersten ausländischen Trainer. Indien konnte seinen Erfolg in den Heimserien gegen Australien fortsetzen, indem es die Gäste 2000/01 bezwang. Diese Testserie blieb vor allem für das Spiel in Kalkutta in Erinnerung, als Indien die dritte Mannschaft in der Geschichte des Test Crickets wurde, die ein Spiel nach einem Follow-On gewann. Nach dem ersten Innings lag Indien mit 274 Runs zurück, konnte dann jedoch noch mit 171 Runs Vorsprung gewinnen. Der australische Kapitän Steve Waugh nannte Indien die Final Frontier ("letzte Grenze"), nachdem seine Mannschaft nicht in der Lage gewesen war, eine Testserie in Indien zu gewinnen. Der Sieg im Jahr 2001 läutete für die Inder eine "perfekte" Serie unter ihrem Kapitän Ganguly ein, und sie gewannen Test Matches gegen Simbabwe, Sri Lanka, die West Indies und England. Die Englandtour ist auch für Indiens höchste ODI-Run Chase von 325 Runs im Lord's während des letzten Spieles der Natwest-Serie gegen England erwähnenswert. Bei der Champions Trophy 2002 teilte sich Indien den Titel mit Sri Lanka, als das Finale zwei Mal wegen Regens nicht ausgetragen werden konnte. Bei der Weltmeisterschaft 2003 in Südafrika scheiterte es dann erst im Finale gegen die damals dominierenden Australier. 2003/04 erzielte Indien dann ein 1–1 unentschieden gegen den damaligen Weltmeister und gewann anschließend eine Test- und ODI-Serie in Pakistan.

Gegen Ende der Saison 2004 litt Indien unter der Formschwäche und der mangelnden Fitness seiner älteren Spieler. Auf eine Niederlage in der Testserie gegen Australien folgten eine verlorene ODI- und Testserie gegen Pakistan. Nach der Testserie ersetzte Greg Chappell John Wright als Trainer der indischen Mannschaft, wobei Chappells Trainingsmethoden zu Beginn umstritten waren. Die Spannungen führten zu einem Wortgefecht zwischen Chappell und Ganguly, worauf Rahul Dravid neuer Kapitän wurde. Dies brachte eine Steigerung der indischen Leistung mit sich, mit Debütanten wie Mahendra Singh Dhoni und Suresh Raina, sowie der Reifung von Irfan Pathan und Yuvraj Singh. Eine gewonnene Testserie 2005/06 gegen Sri Lanka und ein Unentschieden in der ODI-Serie gegen Südafrika bescherten Indien den zweiten Platz in der ODI-Rangliste. Dravid, Tendulkar und Virender Sehwag wurden für die ICC World XI der Super Series 2005 gegen Australien ausgewählt. Eine erfolgreiche ODI-Serie in Pakistan im Frühjahr 2006, gefolgt von einer Niederlage in der Testserie, bescherte Indien den Weltrekord für 17 aufeinanderfolgende ODI-Siege, nachdem es als Feldmannschaft begonnen hatte. Ein Misserfolg in der Karibiktour Mitte 2006 mit 1–4 sorgte jedoch für einen Einbruch der indischen ODI-Form, während es die anschließende Testserie mit 1–0 gewann, Indiens erster Testsieg in der Karibik seit 1971. Indiens ODI-Form sank nach einem enttäuschenden Turnierverlauf bei der ICC Champions Trophy 2006 und der Niederlage in der ODI-Serie in Südafrika weiter. Darauf folgte eine anfangs gute Performance im Test Cricket, nachdem Indien seinen ersten Testsieg in Südafrika erzielt hatte, es die Testserie dennoch mit 1–2 verlor. Gangulys Rückkehr in die indische Mannschaft prägte diese Testserie.

Im Dezember 2006 spielten die Inder ihr erstes T20I in Südafrika und gewannen es, womit sie die letzte der damaligen Testnationen waren, die im T20I-Cricket debütierte (später kamen noch Afghanistan und Irland, die zuvor bereits T20Is gespielt hatten, als Testnationen hinzu). Anfang 2007 – kurz vor der Weltmeisterschaft 2007 – erzielte Indien wieder bessere ODI-Leistungen. Rekordsiege über die West Indies und Sri Lanka, zusammen mit der Rückkehr Gangulys, die starken Leistungen Tendulkars, und Debüts junger Spieler wie Robin Uthappa machten Indien laut einiger Experten zu einem der Favoriten bei der Weltmeisterschaft 2007. Das Team konnte sich nach Niederlagen gegen Bangladesch und Sri Lanka in der Gruppenphase jedoch nicht für die zweite Runde qualifizieren und schied vorzeitig aus.

Erfolge unter Dhoni

Nachdem Indien die Testserie in England im August 2007 gewonnen hatte, trat Dravid als Kapitän zurück, und Dhoni wurde neuer T20I- und ODI-Kapitän. Im September 2007 gewann Indien die erste T20I-Weltmeisterschaft in Südafrika, nachdem Pakistan im Finale mit fünf Runs bezwungen werden konnte. 2007/08 tourte es nach Australien, wo Indien die umstrittene Testserie mit 1–2 verlor, einen Monat später gewann es jedoch die Commonwealth Bank Series 2008 nach einem whitewash gegen Australien.

Im April 2009 gewann Indien seine erste Testserie in Neuseeland in 41 Jahren. Nachdem Indien im Dezember 2009 gegen Sri Lanka mit 2–0 gewonnen hatte, lag die Mannschaft auf dem ersten Platz der Test-Rangliste. Sie verteidigte diese Position nach unentschiedenen Testserien gegen Südafrika und in Sri Lanka. Im selben Jahr gewannen sie den Asia Cup. Im Oktober 2010 gewann Indien die Heimserie gegen Australien mit 2–0, womit es zwei aufeinander folgende Testserien gegen diese Mannschaft für sich entscheiden konnte. Zum Jahreswechsel holte Indien in der Auswärtsserie gegen Südafrika ein 1–1-Unentschieden heraus.

Am 2. April 2011 gewann Indien die Weltmeisterschaft daheim mit einem Finalsieg über Sri Lanka. Nach den West Indies und Australien war Indien somit die dritte Mannschaft, die einen zweiten Weltmeistertitel erringen konnte (nach 1983). Gautam Gambhir und der Kapitän Dhoni erzielten im Finale 97 bzw. 91* Runs. Indien war auch die erste Mannschaft, die eine Weltmeisterschaft vor heimischer Kulisse gewann.

Im August 2011 ging Indien in der Testserie in England mit 0–4 unter und musste dem Gegner den Spitzenplatz in der Weltrangliste überlassen. Eine weitere Enttäuschung folgte im Januar 2012 in der Testserie in Australien, ebenfalls mit 0–4. Nach den beiden niederschmetternden Testserien beendeten Dravid und VVS Laxman ihre Test-Cricket-Laufbahnen. Tendulkar zog sich nach seinem 200. Test im November 2013 zurück. Gangulys Rücktritt 2008 läutete das Ende der dominierenden Middle-Batting Order ein, über die Indien im rückliegenden Jahrzehnt verfügt hatte. 2012 begann eine unruhige Zeit für das indische Cricket, als es in der Heimserie gegen England mit 1–2 verlor. Dies war Indiens erste Heimniederlage gegen England in 28 Jahren. Darauf folgte eine 1–2-Heimniederlage in der ODI-Serie gegen den Rivalen Pakistan. Indien schied danach in der Super 8 der World Twenty20 2012 aufgrund seiner schlechteren Net Run Rate gegenüber Australien und Pakistan aus. Ebenso verpasste Indien das Finale des Asia Cup 2012, was ein enttäuschendes Jahr beendete.

Erfolg in den kürzeren Cricket-Formaten

Im Frühjahr 2013 konnte sich Indien gegen Australien revanchieren, indem es die Heimserie mit 4–0 gewann. Indien besiegte danach Australien in der ODI-Serie 2013/14 von sieben Spielen mit 3–2, ebenso gewann es das T20I-Match. Indien verlor jedoch die Auswärtsserien in Südafrika und in Neuseeland deutlich, worauf sich die Cricketspieler Kritik gefallen lassen mussten. Indien bezwang jedoch England im Finale der Champions Trophy 2013 und Dhoni wurde der erste Kapitän, der alle drei ICC-Trophäen gewinnen konnte: Cricket World Cup, Twenty20 Cup und Champions Trophy. Darauf folgte der Sieg in der West Indies Tri-Series 2013, an der Indien, die West Indies und Sri Lanka teilnahmen. 2014 tourte die indische Mannschaft nach Bangladesch und anschließend nach England. Indien gewann die ODI-Serie gegen Bangladesch mit 2–0, verlor daraufhin die Testserie gegen England jedoch mit 1–3. Die Testserie blieb für den indischen Sieg im ersten Test im Lord's in Erinnerung. Auf die Testserie folgte ein indischer 3–1-Erfolg in der ODI-Serie in England, das T20I-Match ging jedoch verloren.

2014 verpasste Indien beim Asia Cup erneut den Einzug ins Finale. Bei der World Twenty20 in Bangladesch unterlag Indien Sri Lanka im Finale mit sechs Wickets und verpasste eine weitere ICC-Trophäe. Bei diesem Turnier erschien Virat Kohli als einer der besten Batter in den kürzeren Cricket-Formaten und erhielt die Auszeichnung als "Spieler des Turniers". Indien gewann danach ODI-Serien gegen die West Indies sowie gegen Sri Lanka und verteidigte damit seinen ersten Platz in der ODI-Rangliste. Zum Jahreswechsel 2014/15 tourte Indien für eine Testserie von vier Spielen nach Australien; diese Tour blieb für MS Dhonis überraschenden Rücktritt als Kapitän nach dem zweiten Test in Erinnerung. Virat Kohli trat dessen Nachfolge an, konnte die Testserie jedoch nicht mehr umdrehen und Indien verlor mit 0–2. Kohlis erster Seriensieg als Kapitän erfolgte 2015 in Sri Lanka, womit Indien eine Siegesserie im Test Cricket einläutete.

Heimdominanz

2015 begann Indien unter seinem neuen Kapitän Virat Kohli seine Heimdominanz im Test Cricket, indem es Südafrika deutlich bezwang. Mit dieser Testserie begann eine ununterbrochene Erfolgsserie von 19 Test Matches ohne Niederlage, die erst 2017 durch Australien beendet wurde. In dieser Erfolgsserie traten auch Ravichandran Ashwin und Ravindra Jadeja als zwei der besten spin bowler und All-rounder in Erscheinung. Sie dominierten gegnerische Batter auf ähnliche Weise wie das spin quartet aus den 1970er Jahren. Auf die Erfolgsserie folgten Auswärtssiege in Sri Lanka und gegen Australien in den kürzeren Cricket-Formaten, worauf es den ersten Platz der ODI-Rangliste erreichte. Bei der Weltmeisterschaft 2015 in Australien und Neuseeland erreichte Indien unbesiegt das Halbfinale, unterlag gegen den späteren Weltmeister Australien jedoch deutlich mit 95 Runs. Indien begann das Jahr 2016 mit dem Sieg beim Asia Cup, nachdem es das gesamte Turnier über unbesiegt geblieben war und Pakistan hinter sich gelassen hatte. Indien war bei der World Twenty20 2016 im eigenen Land Titelfavorit, unterlag jedoch im Halbfinale gegen den späteren Weltmeister der West Indies. Erneut erhielt Kohli die Auszeichnung als "Spieler des Turniers".

2016 begann die "große Heimsaison" für Indien, einschließlich Heimserien gegen Neuseeland, England, Bangladesch und Australien. Indien erzielte gegen Neuseeland einen whitewash, was dem Team nach mehr als zehn Jahren wieder den ersten Platz in der Test-Rangliste einbrachte. Vor der Serie gegen England im November 2016 trat Dhoni als Kapitän in den kürzeren Cricket-Formaten zurück und Kohli wurde Kapitän in allen dreien. Indien bezwang England in allen drei Cricket-Formaten, einschließlich des 4–0 in der Testserie. Darauf folgten Siege in den Testserien gegen Bangladesch und gegen Australien, worauf Indien die Border Gavaskar Trophy zurückgewann. Ravichandran Ashwin war dabei der schnellste Cricketspieler, der 250 Wickets erzielte; er und Ravindra Jadeja belegten damals die beiden ersten Plätze in den ICC-Ranglisten für Bowler und All-rounder. Somit war Indien auch die dritte Mannschaft (nach Südafrika und Australien), die Testserien gegen alle anderen Testnationen gewinnen konnte. Zum 6. Dezember 2017 war Indien in neun aufeinanderfolgenden Testserien unbesiegt.

Indien bezwang Pakistan im ersten Spiel bei der Champions Trophy 2017 mit 124 Runs, verlor jedoch das zweite Spiel der Gruppenphase gegen Sri Lanka mit sieben Wickets, trotz 321 erzielter Runs. Im letzten Gruppenspiel gegen Südafrika, das Indien für ein Weiterkommen gewinnen musste, gewann es deutlich und traf im Halbfinale auf Bangladesch. Indien gewann das Halbfinale deutlich mit neun Wickets und spielte im Finale gegen den Rivalen Pakistan; seit 2007 das erste Mal, dass beide Mannschaften in einem Finale aufeinander trafen. In einem enttäuschenden Spiel, für das Indien als Favorit galt, gewann Pakistan deutlich mit 180 Runs, und deklassierte Indien schließlich in allen drei Aspekten des Crickets (Batting, Bowling, Fielding).

Im Juli 2017 bezwang Indien auf seiner Karibiktour die West Indies in der ODI-Serie mit 3–1, verlor jedoch das T20I-Match. Indien tourte danach nach Sri Lanka, und gewann die Testserie deutlich mit 3–0, das erste Mal das Indien einen Gegner auswärts in einer Testserie von mindestens drei Spielen bezwang.

Im darauf folgenden Jahr erzielte Indien gemischte Resultate: Es verlor Testserien in Südafrika und in England, gewann jedoch erstmals in Australien. Daheim gewann es die Testserie gegen die West Indies. Indien gewann die ODI-Serie der Südafrikatour, ebenso die Nidhas Trophy 2017/18 gegen Sri Lanka und Bangladesch. Darauf folgte der Gewinn des Asia Cup 2018 in den Vereinigten Arabischen Emiraten. Es verlor die ODI-Serie in England, worauf der Sieg gegen die West Indies und Auswärtssiege gegen Australien und Neuseeland folgten. Anfang 2019 gewann Australien die T20I-Serie mit 2–0, Virat Kohlis erste Heimniederlage in einer T20I-Serie. Bei der Weltmeisterschaft 2019 qualifizierte es sich als bestes Team der Vorrunde für das Halbfinale, scheiterte dort jedoch an Neuseeland. Nach der Weltmeisterschaft besuchte Südafrika Indien für drei Tests, die der Gastgeber alle gewann, die beiden letzten Tests gar jeweils mit einem Innings und mehr als 100 Runs. Dies war Indiens erster whitewash gegen die Proteas.

Indien gewann seine erste T20I-Serie von drei Spielen gegen Sri Lanka mit 2–0. Danach gewann Indien seine ODI-Serie von drei Spielen gegen Australien mit 2–1.

Im Juni 2021 traf Indien im Finale der ersten World Test Championship 2019–2021 auf Neuseeland, unterlag jedoch mit acht Wickets. Beim T20 World Cup 2021 in Oman und den Vereinigten Arabischen Emiraten verlor Indien in der Super 12 erstmals ein Spiel bei einem großen Turnier gegen den Rivalen Pakistan. Danach unterlagen die Inder Neuseeland, wodurch die Siege gegen Afghanistan, Schottland und Namibia nicht mehr ausreichend waren um das Halbfinale zu erreichen. In der Super 12 des T20 World Cup 2022 in Australien besiegte Indien Pakistan, die Niederlande, Bangladesch und Simbabwe, während es Südafrika unterlag. Damit schlossen die Inder ihre Gruppe auf dem ersten Platz ab und erreichten das Halbfinale, das sie jedoch gegen den späteren Weltmeister England mit zehn Wickets verloren. Im Juni 2023 bestritt Indien das Finale der zweiten World Test Championship 2021–2023 gegen Australien, unterlag jedoch mit 209 Runs. Im selben Jahr gewann die Mannschaft den Asia Cup 2023 in Pakistan und Sri Lanka. Indien ist Gastgeber des Cricket World Cup 2023.

Organisation

Das Board of Control for Cricket in India (BCCI) wurde 1928 gegründet und ist verantwortlich für die Organisation des Cricket in Indien. Seit dem 31. Mai 1926 ist Indien Vollmitglied im International Cricket Council (ICC). Der BCCI ist einer der reichsten Sportverbände der Welt. Sein Einkommen aus Medienrechten für die indischen Spiele in Zeitraum 2006–2010 belief sich auf 612 Mio. US-Dollar.

Aufgrund seiner finanziell einflussreichen Situation in der Cricketwelt leistete der BCCI bereits mehrmals Widerstand gegen das Programm des ICC und drang auf mehr Testserien zwischen Indien, Australien und England, da er sich daraus mehr Einkommen als bei Serien gegen Bangladesch oder Simbabwe verspricht. In der Vergangenheit geriet der BCCI mit dem ICC auch über Sponsoren und der Daseinsberechtigung der ICC Champions Trophy in Konflikt.

Das Board of Control for Cricket in India stellt die Indien vertretenen Cricket-Nationalmannschaften, einschließlich der für die Männer, Frauen und Jugend, zusammen. Er ist außerdem verantwortlich für die Durchführung von Test- und ODI-Serien gegen andere Nationalmannschaften sowie die Organisation von Heimspielen und -turnieren.

Kinder und Jugendliche werden bereits in der Schule an den Cricketsport herangeführt und je nach Interesse und Talent beginnt dann die Ausbildung. Wie andere Cricketnationen verfügt Indien über eine U-19-Nationalmannschaft, die an der entsprechenden Weltmeisterschaft teilnimmt. Die zweite Nationalmannschaft Indiens bildet India A, deren Spiele über First-Class- bzw. List-A-Status verfügen.

Trikots

First-Class Cricket

Für Test Cricket trägt Indien traditionelle weiße Cricket-Kleidung. Zu ihrer weißen Kleidung tragen indische Feldspieler einen dunkelblauen Hut oder einen weißen Sonnenhut mit breiten Rand und dem Logo des BCCI auf der Stirnseite. Cricket-Helme sind ebenfalls dunkelblau gehalten. Einige der Spieler zeigen zusätzlich die Flagge Indiens auf ihren Helmen.

Auf der weißen Cricket-Kleidung sind wenige Logos; das Logo des BCCI ist auf der linken Brust, während das Logo des Sponsors (aktuell Dream11) auf der rechten Brust ist. Das Logo des Ausrüsters (Adidas) erscheint auf dem Ärmel des Wurfarms des Spielers.

Kürzere Cricket-Formate

Seitdem Farben im internationalen Cricket auf der Kleidung Einzug hielten, ging die indische Mannschaft dazu über, blau als Hauptfarbe zu verwenden. Aufgrund der blauen Trikots wird die Mannschaft auch Men in Blue genannt. Über die Jahre hinweg wechselte die zweite Farbe, wobei Gelb und Orange am meisten Verwendung fanden. Mit der Einführung der World Cricket Series 1979 war jede Mannschaft dazu angehalten, eine Hauptfarbe und eine Zweitfarbe zu bestimmen und die indische Mannschaft entschied sich für Hellblau als Hauptfarbe und Gelb als Zweitfarbe. Seitdem fanden verschiedene Schattierungen von Blau Verwendung. Für die Weltmeisterschaft 1992 wurden die Mannschaftsfarben vom Trikotausrüster ISC in ein dunkleres Blau geändert. Die Trikots bei der Weltmeisterschaft 1996 zeigten ein helleres Blau und Gelb mit einem Streifen mit zehn verschiedenen Farben (die verschiedene Nationen symbolisieren sollten), während bei der Weltmeisterschaft 1999 eine noch helle Schattierung von Blau Verwendung fand und ein dunkleres Gelb vom damaligen Ausrüster aller Mannschaften, Asics, verwendet wurde. Das ICC benennt für seine Turniere keinen allgemeinen Ausrüster für alle Mannschaften mehr.

Über die Jahre hinweg gab es verschiedene Trikot-Designs und eines davon zeigte den Schriftzug India in Gelb diagonal über angedeutete Farbtupfer der Flagge Indiens. 2005 wurde Nike Trikotausrüster Indiens und entwarf für die Weltmeisterschaft 2007 neue Trikots mit der hellsten Schattierung Blau, die bis dahin von der indischen Mannschaft verwendet worden war und Goldgelb als zweite Farbe. Ein neuer dreifarbiger Akzent war auf der rechten Seite des Trikots. 2009 fand ein dunkleres Feroza-Blau Einzug und Orange ersetzte Gelb als Zweitfarbe.

Nike stellte ein neues Trikot mit einem dunkleren Ultramarinblau vor und 2010 wurde ein neuer dreifarbiger Akzent auf beiden Seiten des Trikots gezeigt. Eine rötliche Schattierung Orange war die Zweitfarbe auf dem Trikot. 2014 wurde ein neues Trikot vorgestellt mit einem etwas dunkleren Blau und einem minimalen Akzentdesign auf den Schultern. Für die Weltmeisterschaft 2015 entwarf Nike ein Trikot mit einer ähnlichen Schattierung Blau und ohne Akzente; die Trikots wurden aus recycelten Plastikflaschen hergestellt. Für die Weltmeisterschaft 2019 entwarf Nike ein Trikot mit zwei Schattierungen Blau. Die Vorderseite des Trikots ist in einer ähnlichen Blauschattierung wie vorherige Trikots gehalten, während die Seiten, Ärmel und der Rücken in einem helleren Blau gefärbt sind. Minimale Farbtupfer in Orange sind ebenfalls an den Seiten angebracht. Für das Spiel gegen England bei der Weltmeisterschaft 2019 trug das Team, nach den Regeln des ICC, ein alternatives Trikot mit Orange auf dem Rücken und den Schultern sowie Dunkelblau auf der Vorderseite. Dies war das erste Mal, das Indien in einer anderen Hauptfarbe als Blau spielte. Das Spiel gegen England fand in einem besonderen Rahmen statt, #OneDay4Children, das vom ICC zwischen den beiden bestplatzierten ODI-Mannschaften 2019 organisiert wurde. Dies war bisher auch das einzige Mal, dass Indien in den alternativen Trikots spielte.

Nachdem Nationalmannschaften dazu übergegangen waren, für T20I- und ODI-Spiele verschiedene Trikots zu tragen, entwarf Nike 2016 das erste T20I-Trikot mit einer ähnlichen Schattierung und einem modernistischen Design für die indische Mannschaft. Einander abwechselnde dünne Streifen in Orange und Grün waren jeweils auf der rechten Oberseite und linken Unterseite des Trikots. 2017 stellte Nike ein neues ODI-Trikot mit einer helleren Blauschattierung für den Oberkörper und ein dunkleres Blau für die Ärmel vor. Der dreifarbige Akzent kehrte als ein einzelner dünner Streifen auf beiden Seiten der Brust zurück. Die Hüte sind wie die Trikots ähnlich gestaltet. Die breitrandigen Sonnenhüte sind für gewöhnlich weiß, während die Cricket-Helme dunkelblau sind.

Wie bei den First-Class-Trikots ist das Logo des BCCI auf der linken Brust, während das Logo des Trikotausrüsters (Adidas) auf der rechten Brust ist. Das Logo des offiziellen Sponsors (derzeit Dream11) ist in der Mitte des Trikots, meist über dem Schriftzug INDIA, und auch auf dem Wurfarm des Spielers. Auf den T20I-Trikots erscheint das Logo des Sponsors zusätzlich über der Spielernummer auf dem Rücken. Bei ICC-Turnieren erscheint das Turnierlogo auf der rechten Brust und das Sponsorlogo darf nur auf dem Ärmel des Wurfarms erscheinen. Das Logo des Trikotausrüsters erscheint in dem Fall auf dem anderen Ärmel des Spielers. Der Name des Spielers und seine Nummer sind auf dem Rücken angebracht.

Stadien

Indien verfügt über kein offizielles Heimstadion für seine Nationalmannschaft, sondern bestreitet seine Heimspiele in verschiedenen Stadien Indiens.

Indien verfügt über mehrere in der Cricket-Welt bekannte Stadien. Die meisten dieser Stadien fallen unter die Aufsicht des Verbandes des jeweiligen Bundesstaates bzw. Unionsterritoriums und werden demnach nicht vom Zentralverband BCCI beaufsichtigt. Bombay Gymkhana war das erste indische Cricketstadion, in dem ein offizielles Cricket-Spiel einer indischen Mannschaft stattfand. Dabei spielten 877 die Parsen gegen eine europäische Auswahl. 1933 wurde in demselben Stadion der erste Test in Indien gespielt, dies blieb jedoch der einzige Test in diesem Stadion. Der zweite und dritte Test der Testserie 1933/34 fanden im Eden Gardens und Chepauk statt. Im Feroz Shah Kotla Ground in Delhi wurde 1948 der erste Test nach der Unabhängigkeit Indiens gespielt, der gegen die West Indies im Remis endete, und der erste von fünf der Testserie gegen die West Indies war. Seitdem absolvierte es Tests in 27 verschiedenen Stadien. In den letzten Jahren nahm die Anzahl indischer Stadien auf Weltniveau zu, darunter vielseitige Stadien in Ahmedabad, Chandigarh, Chennai, Dharamsala, Hyderabad, Indore, Mohali, Mumbai, Nagpur, Pune, Rajkot und Ranchi.

Seit der Eröffnung des Narendra Modi Stadium in Ahmedabad mit einer Kapazität von mehr als 132.000 Zuschauern im Jahr 2020 verfügt Indien über das größte Cricket-Stadion. Im Eden Gardens in Kalkutta wurden die meisten Tests gespielt, das Stadion verfügt auch über die dritthöchste Kapazität eines Stadions weltweit (nach dem Melbourne Cricket Ground mit 100.000 Sitzplätzen) mit mehr als 80.000 Sitzplätzen. Es geht auf das Jahr 1864 zurück und ist eines der geschichtsträchtigen Stadien Indiens, hier wurden bereits einige historische Spiele und solche mit umstrittenen Ausgang ausgespielt. Ein weiteres bekanntes Stadion ist der 1883 erbaute und in den letzten Jahren renovierte Feroz Shah Kotla Ground.

Das 1974 fertiggestellte Wankhede Stadium verfügt über eine Zuschauerkapazität von 33.000 und ist das beliebteste Stadion in Mumbai. Hier wurden bislang 24 Tests bestritten. Es ist der inoffizielle Nachfolger des Brabourne Stadiums, das ebenfalls in Mumbai liegt. Mumbai gilt aufgrund seiner Fans und Talente als Indiens "Cricket-Hauptstadt", weshalb im Stadion regelmäßig wichtige Test Matches bestritten werden. Das M. A. Chidambaram Stadium in Chepauk gilt ebenfalls als wichtiges geschichtsträchtiges Stadion; es wurde im frühen 20. Jahrhundert erbaut und hier erzielte Indien seinen ersten Testsieg.

Die indische Mannschaft hat bisher auf heimischen Boden 27 Stadien für die Austragung von Testspielen verwendet:

Darüber hinaus trug Afghanistan Heimtests in Indien aus:

Fankultur
Im Laufe der Jahre gründeten sich mehrere offizielle Fangruppen, einschließlich der Swami Army oder Bharat Army, das indische Äquivalent zur englischen Barmy Army, die bei der indischen Australientour 2003/04 äußerst aktiv war. Sie sind bekannt für eine Reihe populärer indischer Lieder, die der Nationalmannschaft gewidmet sind.

Rivalität mit Pakistan

Insbesondere Begegnungen mit Pakistan genießen aufgrund der Teilung Indiens und den darauf folgenden Indisch-Pakistanischen Kriegen große Aufmerksamkeit unter den Anhängern beider Nationalmannschaften. Je nach Lage der diplomatischen Beziehungen zwischen beiden Ländern sind Cricket-Spiele zwischen den beiden Nationalmannschaften regelmäßig emotional aufgeladen. Sie generieren oft ein überdurchschnittliches Zuschauerinteresse bei den Fans beider Seiten und auch unter neutralen Beobachtern. Im Besonderen gilt dies für One-Day International Matches im Rahmen des Cricket World Cups, bei denen es zu ausverkauften Stadien und einer sehr aufgeladenen Stimmung kommt, unabhängig davon, wo der World Cup stattfindet. Fernsehübertragungen der Begegnungen beider Mannschaften während Cricket World Cups werden von bis zu einer Milliarde Menschen verfolgt und gehören zu den meistgesehenen Fernsehereignissen weltweit. Während diesen Länderspielen kommt es auch zu Treffen zwischen den jeweiligen Präsidenten und Ministerpräsidenten der beiden Länder, die mithilfe des großen gemeinsamen Interesses für den Sport eine Annäherung der beiden Länder zu erreichen versuchen, wofür sich der Begriff "Cricket-Diplomatie" etabliert hat. Ein Beispiel hierfür ist die Begegnung der beiden Premierminister Yousaf Raza Gilani (Pakistan) und Manmohan Singh (Indien) beim Halbfinale des Cricket World Cup 2011 in Mohali, Indien. Nach dem Spiel besprachen beide Regierungschefs mehrere strittige Punkte, darunter die gemeinsame Untersuchung der Anschläge in Mumbai 2008.

Internationale Touren

Wie es seit dem Beginn des internationalen Crickets üblich ist, unternimmt die indische Cricket-Nationalmannschaft zum Teil monatelange Touren ins Ausland, um gegen andere Nationalteams sowie gegen Regionalauswahlen und Cricketclubs anzutreten. Ebenso empfängt man daheim durch Indien tourenden Nationalteams. Im heimischen Sommer ist man entweder Gastgeber oder tourt durch andere Cricketnationen der Nordhemisphäre und im heimischen Winter tourt man durch die Cricketnationen der Südhemisphäre. Dabei spielt Indien im Test Cricket seit 1951/52 gegen England in Indien um die Anthony de Mello Trophy, seit 1996/96 gegen Australien um die Border-Gavaskar Trophy, seit 2007 gegen England in England um die Pataudi Trophy, seit 2015/16 gegen Südafrika um die Freedom Trophy und seit 2017 gegen Bangladesch um die Ganguly-Durjoy Trophy.

Spieler

Bekannte Spieler

Sieben ehemalige indische Spieler wurden aufgrund ihrer herausragenden Leistungen in die ICC Cricket Hall of Fame aufgenommen:

Spielerstatistiken
Insgesamt haben für Indien 308 Spieler Tests, 252 Spieler ODIs und 106 Spieler T20I gespielt. Im Folgenden sind die Spieler aufgeführt, die für die indische Mannschaft die meisten Runs und Wickets erzielt haben.

Runs

Wickets

Mannschaftskapitäne
Bisher haben insgesamt 36 Spieler als Kapitän für Indien bei einem Testmatch fungiert, 27 für ein ODI und elf für ein T20I.

Bilanz
Die Mannschaft hat die folgenden Bilanzen gegen die anderen Vollmitglieder des ICC im Test-, ODI- und T20I-Cricket (Stand: 19. September 2023).

Internationale Turniere

World Test Championship
 2019–2021: 2. Platz
 2021–2023: 2. Platz
 2023–2025: qualifiziert

Cricket World Cup
 1975: Vorrunde
 1979: Vorrunde
 1983: Sieger
 1987: 3. Platz
 1992: Vorrunde
 1996: 3. Platz
 1999: Super 6
 2003: 2. Platz
 2007: Vorrunde
 2011: Sieger
 2015: Halbfinale
 2019: Halbfinale
 2023: qualifiziert

Champions Trophy
 1998: Halbfinale
 2000: 2. Platz
 2002: Sieger (geteilt)
 2004: Vorrunde
 2006: Vorrunde
 2009: Vorrunde
 2013: Sieger
 2017: 2. Platz

T20 World Cup
 2007: Sieger
 2009: Super 8
 2010: Super 8
 2012: Super 8
 2014: 2. Platz
 2016: Halbfinale
 2021: Super 12
 2022: Halbfinale
 2024: qualifiziert

Asia Cup
 1984: Sieger
 1986: nicht teilgenommen
 1988: Sieger
 1990: Sieger
 1993: Turnier abgesagt
 1995: Sieger
 1997: nicht teilgenommen
 2000: 3. Platz
 2004: 2. Platz
 2008: 2. Platz
 2010: Sieger
 2012: 3. Platz
 2014: 3. Platz
 2016: Sieger
 2018: Sieger
 2022: 3. Platz
 2023: Sieger

Literatur

Weblinks

 Offizielle Webseite (englisch)
 Bharat Army (englisch)
 Indien auf Cricinfo (englisch)
 Eintrag Indiens beim ICC (englisch)

Einzelnachweise

Cricket-Nationalmannschaft
Cricket
Gegründet 1932
Cricket (Indien)

Indische Cricket-Nationalmannschaft


Diane Solomon ist eine US-amerikanische Sängerin.

Nach einem Studium in Oregon kam sie in den frühen 1970er Jahren nach London, weil sie an der Royal Academy of Dramatic Art studieren wollte. Nach einem Auftritt bei einer privaten Feier wurde sie allerdings von einem Fernsehproduzent angesprochen und so präsentierte sie, nach erfolgreichen Probeaufnahmen, einige Ausgaben lang die Musiksendung The Diane Solomon Show bei BBC One. Auch hatte sie Musikauftritte im britischen Fernsehen und brachte vier Alben auf den Markt.

Sie nahm am Eurovision Song Contest 1985 zusammen mit Franck Olivier, Malcolm Roberts, Ireen Sheer, Margo und Chris Roberts für Luxemburg teil. Trotz des großen Aufgebots konnte die Gruppe mit Children, Kinder, Enfants nur Platz 13 erreichen.

Nach einer zweijährigen, krankheitsbedingten Pause in den 1990er Jahren begann sie sich für Ernährung und Homöopathie zu interessieren. In diesen Bereichen wurde sie dann als Beraterin in ihrem Wohnort in Connecticut tätig.

Weblinks

Einzelnachweise

Musiker (Vereinigte Staaten)
Sänger
Interpret eines luxemburgischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Diane Solomon


Anna Roswitha Seebacher, née le  à Schladming, est une fondeuse autrichienne.

Biographie
Membre du club SC Sparkasse Radstadt-Salzburg, elle court sa première compétition officielle junior en 2009, puis elle dispute les Championnats du monde junior entre 2012 et 2014, n'obtenant aucun résultat significatif en individuel, alors qu'elle est cinquième en relais en 2013 à Liberec.

En 2017, elle fait ses débuts en championnat du monde à Lahti ( du dix kilomètres classique). Cet hiver, elle signe son premier top dix dans la Coupe OPA, finit deux fois dans le top vingt aux Championnats du monde des moins de 23 à Soldier Hollow et devient championne d'Autriche sur dix kilomètres.

Lors de la saison 2017-2018, elle est appelée pour sa première manche dans la Coupe du monde à Davos, puis prend part également aux Jeux olympiques à Pyeongchang, où elle finit  du dix kilomètres libre. Elle arrête sa carrière avec l'équipe nationale en 2018.

En 2019, elle participe à des courses de longue distance, dont pour la première fois la Dolomitenlauf, comptant pour la Worloppet Cup, qu'elle finit troisième.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Seebacher

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Seebacher

Championnats d'Autriche
Championne sur la poursuite en 2015.
Championne sur le dix kilomètres classique en 2017.
Championne sur le dix kilomètres et le skiathlon en 2018.

Références

Liens externes

Naissance à Schladming
Naissance en mars 1994
Fondeuse autrichienne
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018

Anna Seebacher


ජෝර්ජියානුවන් යනු ජෝර්ජියාව සහ කොකේසස් කඳුකරයට ආවේණික වූ පුරාණ ස්වදේශික ආදිවාසීන් වන අතර ඔවුන් වසර 4000 කට ආසන්න ඉතිහාසයකට උරුමකම් කියති. ඔවුන් ක්‍රී.ව. 319 සිට කිතුනුවන් වේ. ඔවුන් ජෝර්ජියානු භාෂාව කතා කරති.

මූලාශ්‍ර
W.E.D. Allen (1970) Russian Embassies to the Georgian Kings, 1589–1605, Hakluyt Society, ISBN 978-1-4094-4599-9 (hbk)
Eastmond, Anthony (2010), Royal Imagery in Medieval Georgia, Penn State Press
Suny, R. G. (1994), The Making of the Georgian Nation, Indiana University Press, ISBN 978-0253209153
Lang, D. M. (1966), The Georgians, Thames & Hudson
Rayfield, D. (2013), Edge of Empires: A History of Georgia, Reaktion Books, ISBN 978-1789140590
Rapp, S. H. Jr. (2016) The Sasanian World Through Georgian Eyes, Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature, Sam Houston State University, USA, Routledge
Toumanoff, C. (1963) Studies in Christian Caucasian History, Georgetown University Press

ජෝර්ජියානුවන්


Atgiller (Equidae), at ve benzeri memelileri içeren, Tek toynaklılar takımına ait bir familyadır. Familyaya ait tek mevcut cins Equus (atlar, eşekler, zebralar...) olmasına rağmen, familya, Eosen'den bu zamana yaşamış birçok cinsi barındırır.

Equus cinsinin türleri

Yaşayan türleri

Nesli tükenenler

†E. alaskae -
†E. altidens -
†E. bressanus -
†E. calobatus -
†E. complicatus -
†E. conversidens -
†E. crenidens -
†E. cumminsii -
†E. enormis -
†E. excelsus -
†E. francisci -
†E. fraternus -
†E. fromanius -
†E. giganteus -
†E. holmesi -
†E. idahoensis -
†E. jubatus -
†E. laurentius -
†E. leidyi -
†E. litoralis -
†E. mosbachensis -
†E. nearticus -
†E. niobrarensis -
†E. occidentalis -
†E. pacificus -
†E. pectinatus -
†E. pseudaltidens -
†E. robustus -
†E. sanmeniensis -
†E. scotti -
†E. semiplicatus -
†E. simplicidens -
†E. stenonis -
†E. sussenbornensis -
†E. verae -

Anatomi

Kaynakça

John Edward Gray tarafından adlandırılmış taksonlar

Atgiller


Borussia VfB Neunkirchen je njemački nogometni klub iz Neunkirchena (Saarska) koji igra u Saar ligi.

Klub je poznat po tome što je u njemu svoju nogometnu karijeru započeo nigerijski igrač Jay-Jay Okocha.

Njemački nogometni klubovi

Borussia Neunkirchen


Atalet momenti veya eylemsizlik momenti (SI birimi kilogram metrekare - kg·m²), dönmekte olan bir cismin, dönme hareketine karşı durmasına eylemsizlik momenti denir. Eylemsizlik momenti, toplam dönme hareket gücüne karşı direnç oluşturur ve bu yüzden cisim, tam verimde dönemez.

Tanım

Eylemsizlik momenti katı(bükülmez)cisimlerin, kendi rotasyon hareketlerindeki değişime karşı eylemsizliğini gösterir. Duran bir cismin eylemsizliği cismin kütlesi olduğu gibi, dönen bir cismin eylemsizliği de eylemsizlik momentidir. Eylemsizlik momenti kavramı iki başlık altında incelenir. Alan eylemsizlik momenti ve kütlesel eylemsizlik momenti:

 Alan eylemsizlik momenti (Kesit/Polar atalet momenti): Rastgele seçilen bir koordinat sistemine göre bir cismin iki boyutu (yüzeyi) ele alınmış olsun. Bu yüzey, rastgele seçilen koordinat sisteminin bir eksenine dik olsun. Yüzeyin şekil değiştirmeme isteğinin yüzeyi içine alan eksenlere göre tanımlanmış haline alan eylemsizlik momenti denir. Cismin seçilen yüzeyine dik eksen z ekseni olsun. Yani incelenen düzlem x-y düzlemi üzerindedir. Bu şekliyle alan eylemsizlik momenti x eksenine ve y eksenine göre ayrı ayrı tanımlanabilir.
 Eylemsizliğin bulunması istenen yüzey homojen ve tek boyutlu ise ; iki boyutlu ise ; üç boyutlu ise  kullanılır.
 Alan eylemsizlik momenti formülü, malzemelerin burulması ve eğilmesiyle ilgili hesaplamalarda kullanılır. Özet olarak, yüzey şeklini değiştirmeye çalışan kuvvete koyduğu tepkidir. Birimi metre4 dür. Yani yüzeyin ufak bir değişimine olan tepki çok fazla yansıyacaktır.
 Kütlesel Atalet Momenti: Hareketin çeşitli koordinat sistemlerinde (kartezyen koordinat sistemi, yarı kutupsal koordinat sistemi, doğal koordinat sistemi) vektörel olarak tanımlanmasıyla, yer vektörünün zamana göre iki kez türevi alınmasıyla ivmenin vektörel olarak büyüklüğü belirlenmiş olur. Bu ivmeye ait kütle eylemsizlik momenti oluşturur. Bu da  formülasyonu ile gösterilmektedir.
 Kütlesel atalet momentini tanımlamak için hareketli cismin dinamik (hareketli) ve statik(durgun) hallerdeki durumlarına uygun olan, cisim üzerinden noktalar belirlenmelidir.
 Genel olarak statik cisimler tek noktaya indirgenir. Yani, durgun halde L uzunluğunda homojen bir silindirin ağırlık ve kütle merkezi olan tam ortasına indirgenir ve sanki cisim orada toplanmış gibi düşünülür. Fakat dönme veya salınım hareketi yaptığında bir noktaya göre tanımlamak bazı durumlarda dinamik özellikleri yansıtmayabilir. Bu nedenle, çubuğu iki noktaya ya da dönme veya salınım hızı arttıkça üç noktaya indirgenebilir. Hareketin karmaşıklığı arttıkça kütlenin indirgendiği nokta sayısı da arttırılabilir. Fakat dört noktadan fazlası problemin çözümünden sapmayı arttırır.

Hesaplanması
 kütleli noktasal bir cisim  uzaklığındaki bir eksen etrafında dönerse bu cismin eylemsizlik momenti  olarak tanımlanır. Eğer cisim çok sayıda parçacıktan oluşmuşsa her bir parçacığın  si toplanarak cismin eylemsizlik momenti bulunur. Yani cisim sonsuz küçüklükteki  kütlelerinden meydana geliyorsa bu cismin eylemsizlik momenti
 olur.
Örneğin  boyundaki  kütleli düz bir çubuğun kütle merkezinden geçen eksene göre eylemsizlik momenti şöyle hesaplanır:
  boyundaki küçük bir parçanın kütlesi  ise
 Eksen çubuğun kütle merkezinden geçtiği için integralin sınırları  ve  olur. Bulduğumuz  yi formülde yerine koyarsak
  ve  sabit olduğundan integralin dışına çıkar, integrali çözersek
 bulunur.

Paralel eksenler teoremi
Paralel eksenler teoremi, kütle merkezinden geçen eksene göre eylemsizlik momenti bilinen bir cismin bu eksenden  uzaklıktaki eksene göre eylemsizlik momentini bulmaya yarar. Bu teoreme göre

Örneğin bir çubuğun ucuna göre eylemsizlik momenti paralel eksenler teoremi kullanılarak şu şekilde hesaplanır:
Çubuğun kütle merkezine göre eylemsizlik momenti , çubuğun ucu, merkezden  uzaklıkta. Denklemde bunları yerine koyarsak

Bu sonuç bir çubuğu; merkezinin etrafında döndürmenin, ucunun etrafında döndürmeye göre daha kolay olduğunu gösterir.

Kütleyle olan benzerliği
Kütle, bir cismin öteleme hareketindeki eylemsizliğidir. Eylemsizlik momentiyse dönme hareketindeki eylemsizliktir. Bu ikisi arasındaki benzerlik hareket formüllerinde görülebilir.

: hız
: açısal hız
: kütle
: ivme
: açısal ivme

Bâzı cisimlerin eylemsizlik momentleri

Aşağıdaki hesaplamalarda cisimlerin homojen oldukları kabul edilmiştir.

NOT: Dönme ekseni aksi belirtilmedikçe kütle merkezi olarak kabul edilecektir. Ix dönme eksenin x ekseni,Iy dönme eksenin y ekseni, Iz dönme eksenin z ekseni olduğunu gösterir.

Kaynakça

Dönme
Fiziksel nicelikler
Mekanik

Eylemsizlik momenti


Josef Ludwig Brems OPraem, auch Josef Brems, (* 7. August 1870 in Testelt, Ortsteil von Scherpenheuvel-Zichem, Belgien; † 5. April 1958 in Kopenhagen, Dänemark) war römisch-katholischer Bischof und Apostolischer Vikar von Dänemark.

Leben
Josef Ludwig Brems trat nach seinem Abitur in die Ordensgemeinschaft der Prämonstratenser ein. Er studierte Theologie und empfing am 9. März 1895 von Kardinal Benedetto Lorenzelli die Priesterweihe. Danach arbeitete er in verschiedenen Pfarreien in Norddeutschland und Dänemark.

Am 10. Oktober 1922 ernannte ihn Papst Pius XI. (1922–1939) zum Titularbischof von Roskilde und übertrug ihm das Amt des Apostolischen Vikars von Dänemark. Am 25. Januar 1923 konsekrierte ihn Kardinal Désiré-Joseph Mercier, Erzbischof von Mecheln, zum Bischof. Mitkonsekratoren waren Thomas Heylen OPraem, Bischof von Namur, und Arnold Diepen, Bischof von 's-Hertogenbosch. In seiner Amtszeit war er Mitkonsekrator bei Charles Alphonse Armand Vanuytven OPraem zum Titularbischof von Megara (Apostolischer Vikar von Buta (Belgisch-Kongo)) und Georges Désiré Raeymaeckers OPraem zum Titularbischof von Mariamme (Apostolischer Vikar von Buta (Belgisch-Kongo)).

1938 wurde er emeritiert und lebte bis zu seinem Tod am 5. April 1958 in Kopenhagen. Er war Kommandeur 2. Klasse des Dannebrogordens.

Weblinks
 Apostolische Nachfolge: Ernennungen 1922 , Titularsitze , Europa 1 , Nekrolog 1958

Titularbischof
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Prämonstratenser
Bischof (Bistum Kopenhagen, römisch-katholisch)
Kommandeur 2. Grades des Dannebrogordens
Belgier
Geboren 1870
Gestorben 1958
Mann

Josef Ludwig Brems


L'animal politique (en grec ancien : ζῷον πoλιτικόν) est un concept de philosophie politique selon lequel l'homme est par nature un animal social, qui vit en société. Il s'agit d'un concept majeur d'Aristote.

Concept
Aristote définit l'homme comme un  dans la Politique. Il vit véritablement lorsqu'il est en société, de telle sorte qu'il peut y déployer ses capacités et y vivre heureux. L'homme qui ne vit pas en société est perçu par Aristote comme étant en quelque sorte déviant de sa nature. Il écrit qu'à ce titre, l'homme qui vit seul n'est pas homme, il est ou bien un animal, ou bien un dieu.

Il faut préciser que animal politique ne veut pas dire seulement animal social. Animal social veut dire vivre en communauté (comme le font les abeilles par exemple); animal politique veut dire en plus que nous sommes faits pour vivre dans une Cité (forme antique de l'Etat) et que nous partageons des valeurs avec nos semblables.

Cette définition de l'homme renvoie donc à sa théorie de la Cité, qui est selon lui un produit  de la nature, et non d'une convention ou d'un artifice. Cette derniere position était à l'époque défendue par les sophistes, et, plus tard durant l'Antiquité, par Épicure, qui faisait du contrat social le fondement de la Cité.
Pour Aristote, la preuve que la vie politique est naturelle à l'homme c'est que nous possédons le langage qui est la faculté permettant de discuter et de se mettre d'accord sur des valeurs communes, ce qui est à la base de l'État.

Postérité

Chez Marc-Aurèle
Marc Aurèle, philosophe stoïcien, admet que l'homme est un animal politique par nature dans ses Pensées pour moi-même. Il écrit que .

Chez Hobbes
Thomas Hobbes a lu et connaît bien la Politique d'Aristote. Il se montre toutefois radicalement en rupture avec le Stagirite sur la question du caractère politique et sociable de l'homme. Dans le De Cive, Hobbes soutient que .

Chez Spinoza
Baruch Spinoza, dans son Éthique (4ème partie), reprend la définition d'Aristote. Il écrit que les passions tristes des hommes font que, en effet, il leur arrive fréquemment de rentrer en conflit ; mais qu'.

Chez Comte
Auguste Comte, qui a lu Aristote, reprend la théorie de l'animal politique pour l'adapter au positivisme. Dans ses Discours sur l'esprit positif, il écrit que : .

Chez Marx
Karl Marx reprend et accepte la définition de l'homme comme animal politique dans son Introduction à la critique de l'économie politique. Il écrit que .

Notes et références

Concept de philosophie politique

Animal politique


Shadow of the Vampire er en metafiktionel sort humor-horrorfilm fra 2000, instrueret af E. Elias Merhige og skrevet af Steven A. Katz. I filmen, som er en imaginær gengivelse af optagelsen af den klassiske vampyrfilm Nosferatu fra 1922 instrueret af F.W. Murnau, medvirker blandt andre John Malkovich, Willem Dafoe og Udo Kier. Dafoe blev nomineret til en Oscar for bedste mandlige birolle for rollen som Max Schreck.

Medvirkende
 John Malkovich som F.W. Murnau, instruktøren af Nosferatu
 Willem Dafoe som Max Schreck, der spiller grev Orlok
 Udo Kier som Albin Grau, okkultist; producenten, grafiske chef, og kostumedesigner
 Cary Elwes som Fritz Arno Wagner, filmfotografen
 Catherine McCormack som Greta Schroeder, der spiller Ellen Hutter/Mina Harker
 Eddie Izzard som Gustav von Wangenheim, der spiller Thomas Hutter/Jonathan Harker
 John Aden Gillet som Henrik Galeen, manuskriptforfatteren
 Nicholas Elliott som Paul
 Ronan Vibert som Wolfgang Muller
 Sophie Langevin som Elke
 Myriam Muller som Maria

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Storbritannien
Gyserfilm fra USA
Amerikanske film fra 2000
Vampyrfilm

Shadow of the Vampire


Havgræs har flere betydninger:
 Ægte havgræs – en blomsterplante som gennemfører hele sit livsforløb i havet, og som tåler oceanisk saltvand
 Havgræs (slægt) – planteslægten Ruppia (brak- eller saltvandsplanter som ikke er ægte havgræsser efter definitionen ovenfor)
 Havgræs-familien – plantefamilien Ruppiaceae hvis eneste slægt er Ruppia

Havgræs


ස්වභාවික පරිසරයේ අපූර්වත්වය තීව්ර කරමින් තම නිර්මාණ කුසලතාවය හා තාක්ෂණික ඥානය මෙහෙයවා පුරාණ හෙළයන් විසින් කරන ලද මාහැඟි උද්‍යාන අලංකරණයක් අනුරාධපුර ඉසුරුමුණියේ සිට මීටර් 200ක් පමණ උතුරු දෙසට පිය නැගූ විට හමුවේ.එය රන්මසු උයනයි.මෙය රජවරුන්ගේ පරිහරණය සඳහා තැනූ බව පෙනේ.වසභ රජතුමාගේ කාලයේ අනුරාධපුර නගරයේ වන උයන් හා පොකුණු කරවා ඒවා පස් පියුමින් අලංකරණය කොට මසුන් හා හංසයන්ද ඇතිකළ බව මහාවංශ ගත්කරුවරුන් පවසයි.ස්ථානයේ බෑවුම් සහිත තත්ත්වය හා තිසා වැවේ ඉවුරේ ශාන්ත පරිසර තත්ත්වය සැලකිල්ලට ගෙන උයන සැලසුම් කර ඇත.තිසා වැවෙන් ලබා ගත් ජලය උයන ඔස්සේ ක්‍රමානුකූලව ගලා යාමට නළ පද්ධතියක් ඉදි කර පොකුණු කිහිපයක්ද තනවා තිබේ.ග්‍රීෂ්ම කාලයට ගැලපෙන කුඩා එළිමහන් ගෙවල්, මණ්ඩප,ස්නානාගාර හා වැතිර සිටීම සඳහා ගල් යහන් ආදිය තනවා උයන ඉතා අලංකාරව පවත්වාගෙන ගොස් ඇත.
රන්මසු උයන (හෝ මගුල් උයන) ශ්‍රී ලංකාවේ ඉසුරුමුණි විහාරයට ආසන්නව ඇති පෞරාණික ජල උයනකි.  අක්කර 40 ක පමණ භූමි භාගයක පැතිරී ඇති මෙම උද්‍යානය, ලක්දිව අතීත උද්‍යාන කලාව සහ සියුම් ජල කළමණාකරණ තාක්ෂණය විදහා දක්වන අද්විතීය නිර්මාණයක් ලෙස සැළකේ.

පිහිටි ගල් පර්වත හා ගල් පුවරු යොදාගනිමින් ඉදිකිරීම් සිදු කොට ඇති මෙහි අලංකාර පොකුණු, ස්නානාගාර යනාදී උද්‍යානයක දැකගත හැකි සියළුම අංගෝපාංගයන් දැකගත හැකි වේ. මෙම උයනේ පොකුණු වලට ජලය ගෙන යන ගඩොලින් තැනූ ඇල මාර්ග අදටත් නොනැසී පවතී.

ඉතිහාසය
මහමෙවුනා උයන සාංඝික කල පසු වෙනත් රාජකීය උයනක අනිවාර්ය වුවමනාව පැන නැගුණු බැවින් මහා විහාර භූමියට දකුණු දෙසින් රන්මසු උයන ඉදිකල බව බැවසෙයි. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 3 වන සියවසේදී දේවානම්පියතිස්ස රජතුමා විසින් මෙම උද්‍යානය ඉදිකරන ලදී. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 10 වන සියවසට අයත් සිව්වන මිහිදු රජුගේ වෙස්සගිරි සෙල්ලිපියේ රන්මසු උයන් ලෙස මෙම උද්‍යානය විස්තර කොට තිබේ.

වෙස්සගිරි සෙල්ලිපියෙහි විස්තර වන අන්දමට තිසා වැවේ ජලය ප්‍රධාන සොරොව්ව හරහා පළමුව රන්මසු උයන වෙත ගෙන එන අතර, එතැන සිට කෙළ ගෙයට (කදලී ගෘහ) උද්‍යානයේ පොකුණට (උයන් ගෙය) සහ මහනෙල් පොකුණට (මහනෙල් ගෙය) ටද ගෙනගොස් අවසානයේ ඉසුරුමුණි විහාරය අවට ඇති කුඹුරු වලට ගලා බසින බැව් කියවේ.

එ මෙන්ම දේවානම්පියතිස්ස රජ සමයේ සිට අනුරාධපුරයේ රජකළ රජවරුන්ගේ විනෝද උයන වූයේ රන්මුසු උයනයි. ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රේම වෘතාන්තයක් වන්නේ සාලිය හා අශෝකමාලා පෙම් පුවතයි. දුටුගැමුණු රජතුමාගේ පුත් සාලිය කුමරු හට අශොකමාලාවන්   හමුවූයේද මෙම උයනේ දී බව පැවසේ.

රන්මසු උයනේ රූප සහිත සංඛේත චක්‍රය

රන්මසු උයනට අයත් අංක 34 නම් ලෙනෙහි විශ්ව චක්‍රය ලෙස හඳුන්වනු ලබන රූප සහිත විශේෂ සංඛේත චක්‍රයක් දැකගත හැකිවේ. මීටර 1.8 ක පමණ විශ්කම්භයක වෘත්තයකින් යුතු මෙහි විවිධ ජ්‍යාමිතික හැඩතල හා සත්ව රූප දක්නට ලැබේ. වෘත්තයේ පිටත කොටසේ ජලජ සත්ව රූප පිහිනා යන අයුරින් දක්වා ඇත. එම සත්වයින් අතර මතස්‍යයින්, හක් බෙල්ලන්, කැස්බෑවන් හෝ ඉබ්බන්, කකුළුවා, මුහුදු අශ්වයා, මුහුදු සිංහයා හා දැල්ලෙකු යැයි සිතිය හැකි ජලජ ජීවීන් වේ.

මෙහි සටහන් වෘත්තය මධ්‍යයේ සම සතරැස් කොටුවක් තුළ වෘත්ත හතක් වේ. ඒ වටා විවිධ පරිමාවෙන් යුතු කොටු දක්වා තිබෙන අතර සෑම කොටුවක් මැද කිසියම් ජ්‍යාමිතික හැඩතලයක් බැගින් දැක්වේ. එම හැඩතල අතර කොටස් හතරකට බෙදන ලද කුඩා වෘත්ත කිහිපයක්ද, ඡත්‍රයකට සමාන සංඛේතද, හඳුනාගත නොහැකි හැඩතලද වේ.

මෙම චක්‍රයේ ඉහල කොටසේ පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂරයෙන් සටහන්, පනති පනශ යනුවෙන් පාඨයක් වේ. එහි තේරුම පනස් තුනක් යන්න වේ. මේ චක්‍රයේ ඇති සත්ව රූප හා ජ්‍යාමිතික හැඩතල වල එකතුව එක සමාන වන අතර සත්ව රූප විස්ස හා ජ්‍යාමිතික හැඩතල තිස්තුනක එකතුවද පනස් තුනක් වේ. ඒ අනූව සෙල්ලිපියේ අන්තර්ගතය හා චක්‍ර සටහනේ එකතුවද එකිනෙක ගැලපෙයි.

චක්‍රය පිළිබඳ ඉදිරිපත්ව ඇති මත
එච්.සී.පී. බෙල්
මෙමගින් ලෝක ධර්මතාවය පිළිබඳ බෞද්ධ අර්ථයක් ඉස්මතු කෙරේ. මධ්‍යයේ දැකගත හැකි චතුරස්‍රය මැද පිහිටි වෘත්ත හත සප්ත මහා සාගරය ලෙසද, එහි ඇතුලත පිහිටි තිත මහාමේරුවද, අනෙකුත් සංඛේත මගින් හිරු හා සඳුද, ජලජ සත්වයන් මගින් ජලජ ලෝකයද නිරූපණය කරන බැව් පවසයි.

ඇතැම් විට මෙය ලෝකයේ පැරණිතම සිතියමක් බවටද අනුමාන කෙරේ.

සෙනරත් පරණවිතාන
එච්.සී.පී. බෙල් මහතාගේ අදහස අනුමත කරයි.

මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ
මහායාන තාන්ත්‍රයානිකයින්ගේ යන්ත්‍රයක් බව පවසයි.

සෙනරත් දිසානායක
මෙම ලෙන ඉදිරිපිට කොටා ඇති ආසන හා සම්බන්ධ කර ගනිමින් චක්‍රය දෙස බලා එක්තරා අකාරයක භාවනාවක් සිදුවන්නට ඇති බව ප්‍රකාශ කරයි. සත්ව රූප හා ජ්‍යාමිතික රූප පනස් තුන ගණන් කරමින් මානසික ඒකාග්‍රතාවය වර්ධනය කිරීම වෙනුවෙන් වූ මානසික අභ්‍යාසයක යෙදීම මහි අදහස බැව් තව දුරටත් ප්‍රකාශ කරයි.

පුරාවිද්‍යා සංරක්ෂණය
කාලාන්තරයක් මුළුල්ලෙහි වනාන්තරයෙන් වැසී පැවති මෙම භූමිය ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1901 දී එච්.සී.පී. බෙල් මහතා විසින් සොයාගන්නා ලදුව ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1940දී එහි සංරක්ෂණ කටයුතු සිදු කරන ලදී. වර්ථමානයේ මෙය පුරාවිද්‍යා රක්ෂිත භූමියක් ලෙස ප්‍රකාශිතය.

ආශ්‍රිත සබැදි

අනුරාධපුරය
අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

රන්මසු උයන