El XXII Campeonato Mundial de Balonmano Femenino se celebró en Dinamarca entre el 5 y el 20 de diciembre de 2015 bajo la organización de la Federación Internacional de Balonmano (IHF) y la Federación Danesa de Balonmano.

Un total de veinticuatro selecciones nacionales de cuatro confederaciones continentales compitieron por el título de campeón mundial, cuyo anterior portador era el equipo de Brasil, vencedor del Mundial de 2013.

El equipo de Noruega conquistó su tercer título mundial al derrotar en la final a la selección de los Países Bajos con un marcador de 23-31. En el partido por el tercer lugar el conjunto de Rumania venció al de Polonia.

Sedes

Grupos

Primera fase
 Todos los partidos en la hora local de Dinamarca (UTC+1).
Los primeros cuatro de cada grupo pasan a los octavos de final. Los equipos restantes juegan entre sí por los puestos 17 a 24.

Grupo A

 Resultados

 (¹) – Todos en Herning.

Grupo B

 Resultados

{| width=750 class="wikitable"
|- bgcolor="lightsteelblue"
!width=15%|Fecha
!width=10%|Hora
!width=60% colspan=3|Partido¹
!width=15%|Resultado
|-
|align=center| 05.12
|align=center| 16:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 42-21
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 05.12
|align=center| 18:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 22-27
|-
|align=center| 05.12
|align=center| 20:45
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 37-23
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 06.12
|align=center| 16:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 39-30
|-
|align=center| 06.12
|align=center| 18:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 24-37
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 06.12
|align=center| 20:45
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 30-31
|-
|align=center| 08.12
|align=center| 16:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 23-38
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 08.12
|align=center| 18:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 29-24
|-
|align=center| 08.12
|align=center| 20:45
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 28-28
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 09.12
|align=center| 16:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 23-45
|-
|align=center| 09.12
|align=center| 18:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 27-29
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 09.12
|align=center| 20:45
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 47-28
|-
|align=center| 11.12
|align=center| 16:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 29-32
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 11.12
|align=center| 18:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 31-20
|-
|align=center| 11.12
|align=center| 20:45
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 25-49
|}
 (¹) – Todos en Næstved.

Grupo C

 Resultados

{| width=750 class="wikitable"
|- bgcolor="lightsteelblue"
!width=15%|Fecha
!width=10%|Hora
!width=60% colspan=3|Partido¹
!width=15%|Resultado
|-
|align=center| 05.12
|align=center| 16:00
|align=center|  ||-||<center>
|align=center| 23-15
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 05.12
|align=center| 18:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 30-20
|-
|align=center| 05.12
|align=center| 20:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 24-24
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 07.12
|align=center| 16:00
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 11-26
|-
|align=center| 07.12
|align=center| 18:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 22-22
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 07.12
|align=center| 20:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 33-13
|-
|align=center| 08.12
|align=center| 16:00
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 35-17
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 08.12
|align=center| 18:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 20-12
|-
|align=center| 08.12
|align=center| 20:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 24-21
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 10.12
|align=center| 16:00
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 19-23
|-
|align=center| 10.12
|align=center| 18:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 29-16
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 10.12
|align=center| 20:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 40-28
|-
|align=center| 11.12
|align=center| 16:00
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 22-29
|- bgcolor="efefef"
|align=center| 11.12
|align=center| 18:15
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 21-20
|-
|align=center| 11.12
|align=center| 20:30
|align=center|  ||<center>-||<center>
|align=center| 19-37
|}
 (¹) – Todos en Kolding.

 Grupo D

 Resultados

 (¹) – Todos en Frederikshavn.

 Fase final
 Todos los partidos en la hora local de Dinamarca (UTC+1).

 Octavos de final

 Cuartos de final

 (¹) – El primero y el tercero en Kolding, los otros dos en Herning.

 Semifinales

 (¹) – En Herning.

 Tercer lugar

 Final

 (¹) – En Herning.

 Partidos de clasificación
5.º a 8.º lugar

Séptimo lugar

Quinto lugar

 (¹) – En Herning.

 Medallero
<center>

Estadísticas

Clasificación general

Máximas goleadoras

Fuente:

Mejores porteras

Fuente:

Equipo ideal

 Mejor jugadora del campeonato —MVP—: Cristina Neagu ().

Fuente:

Referencias

Enlaces externos
 Pág web del evento  .
 Pág web de la IHF .

2015
Balonmano en Dinamarca
Balonmano en 2015
Deporte en Dinamarca en 2015
Competiciones deportivas mundiales celebradas en Dinamarca

Campeonato Mundial de Balonmano Femenino de 2015


Das Geschirrtuch oder Küchentuch ist Teil der Tischwäsche, es wird als Hand-, Teller-, Gläser-, Messer- und Wischtuch im privaten Haushalt oder von den Servicekräften im Gastgewerbe benutzt.
Anders als das Handtuch wird es aus einem deutlich dünneren Baumwoll- oder Leinenstoff gefertigt und dient dem Abtrocknen von frisch gespültem Geschirr und Besteck.

Zum flusenfreien Polieren von Gläsern wird ein Gläserpoliertuch verwendet.

Diese beiden Küchenhelfer sollten strapazierfähig, saugfähig und lange haltbar sein. Bevorzugt werden kochfeste, flusenfreie Stoffe, meist aus Leinen oder Halbleinen (Kettfaden aus Baumwolle, Schussfaden aus Leinen). Gängige Größen sind beim Geschirrtuch 50 cm × 70 cm bis 50 cm × 90 cm, beim Gläserpoliertuch 50 cm × 60 cm bis 50 cm × 80 cm.

Als Servicetuch wird hingegen eine Handserviette bezeichnet.

Weblinks

Einzelnachweise

Heimtextilie

Geschirrtuch


Malta a participat pentru prima dată la Jocurile Olimpice la ediția din 1928 de la Amsterdam și de atunci a trimis o delegația la 15 ediții de vară și o ediție de iarnă, unde a fost reprezentată de un singur sportiv, schioara alpină Élise Pellegrin. Malta nu a câștigat nici o medalie până în prezent.

Medalii după Olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Referințe
  Malta la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Noii Zeelande  pe Sports Reference

Malta la Jocurile Olimpice


Električna snaga (oznaka P) je brzina promjene električne energije E s vremenom t. Ako je tok energije stalan, električna se snaga može iskazati količnikom:

Kako je električna energija razmjerna električnom naponu U, jakosti električne struje I i vremenu t, ona je pri stalnoj istosmjernoj struji:

a iz toga slijedi da je električna snaga jednaka umnošku električnoga napona i električne struje:

Mjerna jedinica električne snage je umnožak volta i ampera, koji se naziva vat (W). Električna snaga izvora jednaka je brzini kojom će se u izvoru pretvorbom stvarati električna energija, a snaga trošila brzina je kojom će u trošilu električna energija obavljati rad. Zato se snaga trošila može izraziti i kao brzina obavljanja rada. Posebno za elektrotermička trošila, kojima je glavno obilježje radni (takozvani omski) električni otpor R. Primjenom Ohmova zakona za istosmjernu struju može se dobiti da je snaga trošila:

Snaga izmjenične struje

Snaga istosmjerne struje jednaka je umnošku njene jakosti I i napona U, to jest:

To isto vrijedi i za izmjeničnu struju ako je jakost i napon u fazi, to jest φ = 0.

Veličina koja se dobije množenjem napona i jakosti izmjenične struje je

a zove se prividna snaga. Ako struja i napon nisu u fazi, te je 0° < φ < 90°, onda je (stvarna) radna snaga manja od prividne, pa njena veličina ovisi o faznom pomaku φ između jakosti i napona. U tom je slučaju radna snaga izmjenične struje:

Omjer između radne P i prividne S  snage zove se faktor snage ili kosinus φ, pa je:

Ako je fazni pomak φ = 90°, onda je radna snaga izmjenične struje jednaka nuli.

Nazivna snaga
Nazivna snaga je snaga za koju je električni uređaj konstruiran (dimenzioniran) kako bi uz nju trajno radio (nazivno stalno opterećenje). Kratkotrajno preopterećenje je vrijeme u kojem uređaj može biti podvrgnut opterećenju višemu od nazivnoga bez opasnosti od oštećenja. Kod poluvodičkih elektroničkih elemenata i sklopova (dioda, tranzistor, pojačalo, pretvornik; integrirani sklop), je statička i dinamička opteretivost, što odgovara snazi, ovisna o mikroenergijskome rasporedu.

Pri izmjeničnoj električnoj struji električna je snaga promjenljiva, a njezina trenutačna vrijednost jednaka je umnošku trenutačnih vrijednosti električnog napona i struje. Za sinusne je struje snaga:

gdje su: U i I efektivne vrijednosti napona i struje, a φ kut faznoga pomaka, pa je cos φ faktor snage, koji ovisi o vrsti trošila priključenoga na izvor napona.

Na grafičkom prikazu sinusne izmjenične struje, umnoškom vrijednosti sinusoide napona i sinusoide struje dobije se krivulja trenutačnih vrijednosti snage. Vrijednosti električne snage mjenjaju se dvostruko brže od frekvencije izmjenične struje. Ovisno o kutu faznoga pomaka φ, razlikovat će se položaj krivulje trenutačnih vrijednosti snage prema vremenskoj osi koordinatnoga sustava. Tri su svojstvena položaja: za omski otpornik φ = 0, za idealnu električnu zavojnicu φ = 90° te za stvarno trošilo, na primjer električni motor, 0 < φ < 90°. Krivulja snage za kut faznog pomaka φ = 0 ima samo pozitivne ordinate, a za φ ≠ 0 ima i pozitivne i negativne ordinate. Posebno, krivulja snage čisto jalovog trošila (induktivnoga: φ = 90°, ili kapacitivnoga: φ = – 90°) simetrična je s obzirom na vodoravnu os koordinatnog sustava, što znači da joj je negativna polovica jednaka pozitivnoj.

Površina što je zatvara krivulja snage s vremenskom osi predstavlja električnu energiju, jer je to umnožak snage i vremena. Za kut faznog pomaka φ = 0 sva je energija pozitivna, što znači da se u toplinskom trošilu (otporniku) sva energija iz izvora pretvara u toplinu. Za φ = 90° energija je u jednoj polovici perioda toliko pozitivna koliko je u drugoj negativna, pa je ukupna utrošena energija jednaka nuli, uz cos 90° = 0 slijedi P = U I cos φ = 0. Sinusna struja, koja je prema naponu vremenski pomaknuta za jednu četvrtinu perioda T, što odgovara faznomu kutu od 90°, naziva se jalovom strujom, jer ne obavlja koristan rad. Ako je 0 < φ < 90°, tada je dio energije predan trošilu veći nego dio što se vraća u izvor, to jest energija u trošilu pretvorena je u neki koristan rad. Srednja se snaga, a time i dio energije pretvoren u rad, smanjuje ako se fazni pomak povećava.

Radna snaga
Radna snaga ili aktivna snaga je snaga o kojoj ovisi rad trošila. Dana je izrazom:

a mjeri se mjernom jedinicom vat (W).

Prividna snaga
Prividna snaga je umnožak napona i struje i određena je izrazom:

a mjeri se mjernom jedinicom voltamper (VA).

Jalova snaga
Jalova snaga ili reaktivna snaga je snaga koja se ne pretvara u  koristan rad trošila, a potrebna je u elektroenergetskoj mreži za stvaranje izmjeničnog magnetskog polja kojega u svojem radu koriste neki električni strojevi izmjenične struje (električni motori, transformatori i prigušnice). Određena je izrazom:

a mjeri se mjernom jedinicom voltamper reaktivni (VAr). Budući da kod prijenosa električne energije jalovi dio opterećuje mrežu, treba ga održavati na najnižim mogućim vrijednostima. U uređajima za kompenzaciju jalove snage, najčešće energetskim kondenzatorima, koristi se pojava međusobnog poništavanja induktivne i kapacitivne jalove snage. Ako se grafički s pomoću dužina prikažu radnu snaga P = UIcos φ i S = UI, te veličine zatvaraju kut φ, pa se dužinom Q = UIsin φ može sastaviti pravokutan trokut u kojem je jalova snaga veličina okomita na radnu snagu.

Snaga trofaznog sustava

Snaga trofaznog sustava jednaka je zbroju snaga pojedinih faza.

Za simetrično opterećeni trofazni sustav sve su tri snage pojedinih faza jednake pa je ukupna radna snaga svih triju faza određena izrazom:

Gdje je:

  - radna snaga trofaznog sustava (za sve tri faze zajedno)
 - fazni napon
  - fazna struja
  - linijski napon, napon između dvije linije (žice) trofazne struje, obično 400 V (nekoć je bio 380 V)
  - linijska struja, struja koju se može izmjeriti da teče svakom pojedinom žicom (linijom) prema trošilu
  - faktor snage, potrebno ga je odrediti za svaki sustav, često piše na pločici trofaznog motora

Vrijednosti  i  nije moguće odrediti ako ne znamo radi li se o zvijezda Y-spoju ili o trokut Δ-spoju. Zato je najbolje koristiti u oba slučaja važeću formulu s linijskim vrijednostima  i  jer njih možemo izmjeriti izvana.

Na jednak se način mogu odrediti prividna i jalova snaga takva sustava.

Izvori

 Elektroenergetika
Elektromagnetizam

Električna snaga


Jason Cope es un actor sudafricano, más conocido por su trabajo en la película District 9, dirigida por Neill Blomkamp.

Carrera
En District 9, Cope tiene una gran variedad de personajes diferentes, incluyendo al alien Johnson Christopher y al personaje Gray Bradnam, uno de los narradores de la película. También realizó la mayoría de los trabajos de voz de fondo en la película, aportando la mayor parte las voces de la policía, el piloto y otras voces de fondo, además de la voz del camarógrafo Trent. Para la creación del personaje de Christopher Johnson se utilizó un proceso similar al de la creación del personaje de Gollum interpretado por Andy Serkis en la trilogía cinematográfica de El Señor de los Anillos de Peter Jackson, usando una imagen generada por computadora inspirada en el desempeño del actor.

Cope es nieto del escritor sudafricano Jack Cope. Se formó como mago a los nueve años y trabajó brevemente como actor de reparto en un circo de Sudáfrica a los trece años. Continuó desempeñándose profesionalmente a tiempo parcial hasta que completó sus estudios. Más tarde, al terminar la preparatoria, viajó a Londres para convertirse en un artista callejero.

A los veinte años regresó a Sudáfrica para dedicarse al stand-up comedy.

Filmografía

 2013 - Spud 2: The Madness Continues — Sparerib
 2013 - Dredd — Zwirner
 2012 - Mermaids: The Body Found — Dr. Rodney Webster
 2011 - Spoon — Conway
 2010 - Spud — Sparerib / Sr. Wilson
 2009 - District 9 — Grey Bradnam / Christopher Johnson
 2008 - Doomsday — Guardia
 2008 - Ella Blue — Howard Weaver
 2007 - Big Fellas — Fabio / Wimpie
 2007 - Flood — Sobreviviente
 2006 - Bunny Chow — Cope
 2006 - Alive in Joburg — Alien

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Sudáfrica

Jason Cope


'Crépuscule' est un cultivar de rosier obtenu en 1904 par le rosiériste français Francis Dubreuil (1842-1916). Il est toujours commercialisé dans les catalogues internationaux grâce à ses qualités florifères et la couleur dorée d'un coucher de soleil de ses fleurs.

Description
Ce rosier de Noisette fort romantique est réputé pour la couleur abricot pâle de ses fleurs et leur forme lâche, très originale et élégante  ainsi que pour ses qualités florifères. Ses roses moyennes (7 cm de diamètre), semi-doubles, sont modérément parfumées.

Son buisson s'élève à 250 cm, voire plus, et s'étale à 250 cm. Il faut le tailler court avant le début du printemps. Il peut aussi se cultiver en petit grimpant. Il a une bonne remontée d'automne. Il supporte la mi-ombre, pouvant se planter au pied d'un grand arbre.

'Crépuscule' est présent dans de nombreuses grandes roseraies publiques du monde. Il fait très bel effet en rosier-tige conduit en pleureur.

Références

Bibliographie
.

Liens externes
 Description sur Help Me Find

Cultivar de rosier
Rosier de Noisette

Crépuscule (rose)


Alexandre Vialatte () a fost un scriitor, critic literar și traducător francez.

Biografie
Alexandre Vialatte a fost fiul unui ofițer; el a avut un frate mai mare, Pierre, și o soră, Madeleine. Originară din Auvergne și formată la Ambert, familia s-a mutat în diferite orașe ca urmare a mutării tatălui în diferite garnizoane: Toulouse, Brive și în cele din urmă înapoi la Ambert în 1915, după demobilizarea sa din motive de sănătate.

Copil visător și plin de imaginație, tânărul Alexandre a iubit desenul, caligrafia, poezia, dar și exercițiile fizice, sportul, înotul și echitația. După ce s-au descoperit aptitudinile sale pentru matematică, el a fost destinat să urmeze o carieră militară și s-a pregătit pentru admiterea la Școala navală. În 1913, el a format o prietenie cu frații Paul și Henric Pourrat. Prietenia cu primul a fost întreruptă de moartea sa, în 1923, și se va transfera către cel de-al doilea care, cu 14 ani mai în vârstă și deja scriitor, va deveni pentru Vialatte o figură de referință și un mentor în domeniul literar. Vialatte și-a petrecut tinerețea în regiunea Auvergne, efectuând drumeții frecvente în munții din Livradois și Forez. Până la moartea lui Henric, prietenia lor a dat naștere la o vastă corespondență.

Germania și limba germană
Vederea sa rea (un ochi rănit în timpul unui accident din copilărie) l-a determinat pe Vialatte să renunțe la urmarea Școlii navale după cursul de matematici speciale. S-a gândit o perioadă să urmeze cursuri de matematică, apoi s-a înscris la Facultatea de Litere de la Clermont-Ferrand, unde a urmat cursuri de limba germană. În 1922 s-a aflat în Germania ca translator civil atașat pe lângă autoritățile militare. La Spire, a fost responsabil cu realizarea de traduceri administrative și predarea de cursuri de limba franceză. Apoi, la Mainz, în același an, el a devenit redactor la La Revue rhénane grație recomandării lui Jean Paulhan, care l-a cunoscut prin Henri Pourrat. În La Revue rhénane a scris primele sale cronici (publicate în 1985 în volumul Bananes de Königsberg). El a devenit secretar de redacție și a rămas în Germania până în 1928, revenind frecvent în Franța. A urmat un an de serviciu militar la Berlin în 1924-1925. Continuând să transmită cronici la La Revue rhénane, e a devenit, de asemenea, redactor la Les Nouvelles littéraires, Le Crapouillot și La Nouvelle Revue française.

A prins gustul traducerii, în care a văzut un exercițiu constant și o instruire literară permanentă. Când l-a descoperit pe Franz Kafka în 1925, după publicarea romanului Castelul, el a început imediat să-l traducă și să-l facă cunoscut pe scriitorul încă necunoscut pe atunci, pe care îl considera în parte ca un umorist. Vialatte a rămas traducător de germană, traducând până în 1954 operele a cincisprezece autori, printre care Nietzsche, Goethe, Brecht, Thomas Mann, Hugo von Hofmannsthal, Ernst Ludwig, Gottfried Benn. Revenit în Franța în ianuarie 1928, s-a instalat provizoriu la Firminy, unde a finalizat primul său roman, Battling le ténébreux ou la Mue périlleuse, pe care începuse să-l scrie la Mainz. Romanul a fost acceptat de Jean Paulhan și a fost publicat de editura Gallimard, obținând premiul fundației Blumenthal. În același an, a întâlnit-o pe Hélène Gros-Coissy, asistentă socială la uzinele Michelin. Cei doi s-au căsătorit. Născută la Briançon, dar originară din Dauphiné, ea a antrenat cuplul întrun nou ciclu de drumeți în Dauphiné și în Alpi. Fiul lor, Pierre, s-a născut în 1930. Dar, în ciuda legăturii sufletești care a rămas indestructibilă, cuplul a trăit foarte puțin împreună. Cu toate acestea, atunci când Hélène a fost transferată la Paris în 1934, Vialatte a urmat-o și s-a stabilit și el în acest oraș, unde a rămas singur după ce ea a fost repartizată în Auvergne.

Până la război, Vialatte a scris nuvele și articole pentru ziare, a tradus cărți și a lucrat la mai multe romane. El a frecventat comunitatea artistică din Montparnasse, unde s-a întâlnit cu Brâncuși și Dubuffet. Din septembrie 1937 până în iunie 1939 a fost profesor de limba franceză la liceul franco-egiptean din Heliopolis, în apropiere de Cairo. Mobilizat în septembrie 1939, a fost luat prizonier în Alsacia în iunie 1940. Înfrângerea i-a provocat o cădere nervoasă care a determinat internarea lui în spitalul de psihiatrie din Saint-Ylie (Jura). După o tentativă de sinucidere, a ieșit din spital în 1941. A povestit această experiență în Le Fidèle Berger, roman despre un soldat care înnebunește și este salvat de gândul la femeia iubită. Romanul, publicat în 1942, a fost interzis o perioadă de cenzura germană. Prietenul lui Henric Pourrat a menționat:  . Romanul a fost remarcat, de asemenea, de Jean Grenier, care a scris : "Această poveste a unui acces de nebunie, pe care ar trebui să-l numim mai precis, fără îndoială, psihoză halucinatorie, este admirabil prin densitate și unitate".

În 1945, el a fost din nou corespondent în Germania, la Bergen-Belsen, unde a relatat informații despre procesul criminalilor de război. El a scris o nouă serie de cronici germane, pe un ton diferit față de cele precedente, cu care acestea vor fi grupate împreună 40 de ani mai târziu. Pe parcursul acestui sejur l-a întâlnit la Baden-Baden pe sculptorul Philippe Kaeppelin. Pe 27 decembrie 1946, fratele său, Pierre, a murit de tuberculoză. La începutul anului 1947, Vialatte s-a întors definitiv în Franța. A continuat să scrie la N.R.F., apoi a lucrat la romanul Les Fruits du Congo, pe care l-a finalizat la Ambert. Manuscrisul a fost trimis juriului pentru acordarea premiului Charles Veillon, care l-a premiat pe 5 februarie 1950. Publicat de editura Gallimard în anul următor, romanul a fost propus la premiul Goncourt, care i-a fost acordat în cele din urmă romanului Rivage des Syrtes a lui Julien Gracq. Les Fruits du Congo a fost un eșec comercial. Ca urmare, Vialatte nu a mai publicat opere de ficțiune în timpul vieții sale.

Jurnalist și cronicar
În cei douăzeci și cinci de ani după întoarcerea sa la Paris, Vialatte a continuat să frecventeze lumea literară. Activitatea sa jurnalistică i-a ocupat cea mai mare parte a timpului. În 1957 el a scris cel de-al doilea capitol al unui roman colectiv: Le roman des 12. Ceilalți unsprezece autori erau Jean Dutourd, Jules Romains, Pierre Bost, Jean-Louis Curtis, Louise de Vilmorin, Paul Vialar, André Beucler, André Berry, Yves Gandon, Michel de Saint-Pierre și Gilbert Sigaux. Soția lui, Hélène, afectată de boală din 1953, a murit la spitalul din Val-de-Grâce pe 2 decembrie 1962. Vialatte a fost foarte afectat de această dispariție. El a continuat să scrie: scrisori, cronici, romane pe care nu le-a mai trimis editurilor, dar care au rămas în cutii de carton care s-au pierdut. Descoperite după moartea sa, ele vor fi publicate progresiv în ciuda faptului că erau neterminate. Ca și cronicile, această publicare s-a datorat în mare parte eforturilor depuse de fiul său, Pierre Vialatte, la dorința prietenilor lui, cum ar fi Ferny Besson (care era bunica paternă a viitorului ministru Éric Besson, al cărui naș era Vialatte), și a redactorilor Bernard de Fallois și Pascal Sigoda.

Într-o duminică din februarie 1969, el era practic necunoscut atunci când a fost invitat de Remo Forlani la emisiunea de televiziune L'Invité du dimanche. Pe parcursul a trei ore, într-un decor de mese de cafenea cu pereții din carton care semăna cu apartamentul său din Paris, Vialatte a purtat un dialog cu Forlani și i-a întâlnit pe unii dintre prietenii lui celebri: Alexandre Astruc, Mario Ruspoli, Jacques Dufilho. El i-a evocat pe Kafka, Dickens sau Buffon, precum și catalogul Manufrance, care era plin de creații frumoase. A prezentat activitatea câtorva artiști: Dubuffet, Chaval, desenatorul Georges Allary, sculptorul Philippe Kaeppelin. A citit cronici și fragmente din romanele sale, a rostit proverbe din creația proprie. Decorul a fost completat cu sculpturi realizate de Kaeppelin și cu un bar fantezie ținut de Yves Afonso în rolul unui barman ce delira. Jacqueline Gauthier și Georges Moustaki au cântat cântecele din Les Fruits du Congo. Emisiunea a fost dezordonată, desfășurată pe un ton glumeț, conform cu spiritul vialattian.

În 1971, Vialatte a fost internat în spital mai întâi la Necker și apoi la Laennec. El a murit la Paris pe 3 mai 1971 și a fost înmormântat la Ambert. Pe locul gării din Ambert, un monument al lui Vialatte sculptat de către prietenul său, Philippe Kaeppelin, reamintește că Alexandre Vialatte a fost un fiu al orașului.

Opera

Romane și nuvele
 Battling le ténébreux ou la Mue périlleuse, Gallimard, 1928. Reeditare în col. L'Imaginaire, 1982
ISBNISBN 12-07-021362-5
 Badonce et les Créatures, La Cigale, 1937. Reeditare: Julliard, 2003
ISBNISBN 12-260-01655-3
 Le Fidèle Berger, Gallimard 1942. Reeditare în col. L'Imaginaire, 2000
ISBNISBN 12-07-075782-X
 Le Roman des douze, Julliard, 1957 (Collectif - 1 chapitre d'A.V.)
 Les Fruits du Congo, Gallimard, 1951. Prix Charles Veillon. Réédition en coll. L'Imaginaire, 1994
ISBNISBN 12-07-072298-8
 L'Auberge de Jérusalem, Le Dilettante, 1986
 La Maison du joueur de flûte, Arléa, 1986
 La Dame du Job, Arléa, 1987
 La Maison de M. Inhaber, Le serpent à plumes, 1989
 Le Fluide rouge, Le Dilettante, 1990
 Salomé, Les Belles Lettres, 1992
 Camille et les Grands Hommes, Les Belles Lettres, 1994
 La Complainte des enfants frivoles, Le Dilettante, 1999
 Les Amants de Mata Hari, Le Dilettante, 2005
 Fred et Bérénice, Le Rocher, 2007
 Le Cri du canard bleu, Le Dilettante, 2012

Poezii
 La Paix des jardins, La Différence, 1990

Varia
 La Basse Auvergne, J. de Gigord, Collection Gens et pays de chez nous, 1936
 L'Auvergne absolue, Julliard, 1983
 Jean Dubuffet et le grand magma, (avec Jean Dubuffet), Arléa, 1989
 Légendes vertigineuses du Dauphiné, Bartillat, 1995
 Correspondance avec Jean Paulhan (1921-1968), Julliard, 1997
 Correspondance avec Ferny Besson (1949-1971), Plon, 1999
 Correspondance avec Henri Pourrat (1916-1959), Presses universitaires Blaise Pascal (en cours, 7 volumes parus depuis 2001)
 Alexandre Vialatte et les Cahiers du Sud, Au Signe de La Licorne, 2012

Cronici
 Dernières Nouvelles de l'homme, Julliard, 1978. Rééd.en volume Compact puis Pocket
 Et c'est ainsi qu'Allah est grand, Julliard, 1979. Rééd.en volume Compact puis Pocket
 L'éléphant est irréfutable, Julliard, 1980. Rééd.en volume Compact puis Pocket
 Almanach des quatre saisons, Julliard, 1981. Rééd.en volume Compact puis Pocket
 Antiquité du grand chosier, Julliard, 1984. Rééd.en volume Compact puis Pocket
 Bananes de Königsberg, Julliard, 1985. Rééd.Pocket
 La Porte de bath-Rabbim, Julliard, 1986. Rééd.Pocket
 Éloge du homard et autres insectes utiles, Julliard, 1987. Rééd.Pocket
 Les Champignons du détroit de Behring, Julliard, 1988. Rééd.Pocket
 Chronique des grands Micmacs, Julliard, 1989. Rééd.Pocket
 Profitons de l'ornythorinque, Julliard, 1991
 Chronique des immenses possibilités, Julliard, 1993
 Pas de H pour Natalie, Julliard, 1995
 Dires étonnants des astrologues, Le Dilettante, 1993
 L'Oiseau du mois, Le Dilettante, 1993
 Les Proverbes bantous, avec Michel Perrin, Au Signe de la Licorne, 1998
 Kafka ou l'Innocence diabolique, Les Belles Lettres, 1998 repris et augmenté : "Mon Kafka" en 2001
 Chroniques de La Montagne, Robert Laffont, 2000 Coll. Bouquins 2 vol.
 Chroniques des Arts ménagers, Au Signe de la Licorne, 2001
 Chroniques de Flammes et Fumées, Au Signe de la Licorne, 2001
 Mon Kafka, 10/18, 2001 (reprend et augmente Kafka ou l'innocence diabolique, 1998)
 Au coin du désert, Le Dilettante, 2002
 1968 Chroniques, Julliard, 2008 (origines diverses ; préface de Philippe Meyer)
 Lettres à Maricou, Au Signe de la Licorne, 2009
 Critique littéraire, Arléa, 2010

Traducere
 Friedrich Nietzsche (trad. de l'allemand par Alexandre Vialatte), Le Gai Savoir [« Die fröhliche Wissenschaft »], éditions Gallimard, coll. « Idées », 1950 (1re éd. 1882), 384 p.

Note

Anexe

Bibliografie critică
 Cahiers Alexandre Vialatte (publication annuelle initiée en 1974 - 26 numéros) par L'association des amis d'Alexandre Vialatte
 Ferny Besson, Alexandre Vialatte ou la Complainte d'un enfant frivole, J.-C. Lattès, 1981.
 Pierre Jourde, L'Opérette métaphysique d'Alexandre Vialatte, Honoré Champion, 1996
 Denis Wetterwald, Alexandre Vialatte, Le Castor Astral, 1996
 Pascal Sigoda (dir.), Alexandre Vialatte, éditions de l'Âge d'Homme, « Les Dossiers H », 1997 (avec de nombreux textes de Vialatte).
 Pierre Jourde (dir.), Géographie de Vialatte, de l'Auvergne à la Rhénanie, Honoré Champion, 2000
 Denis Wetterwald, Alexandre Vialatte, des maisons d'enfance aux maisons d'en face, Eds Christian Pirot, 2001

Legături externe
 Association des amis d'Alexandre Vialatte
 Vialatte à la Revue rhénane

Nașteri în 1901
Decese în 1971
Critici literari francezi
Traducători francezi
Scriitori francezi din secolul al XX-lea
Franz Kafka

Alexandre Vialatte


الدكتور أسعد أحمد علي من مواليد سنة 1937 ، هو مرشد الاتحاد العالمي للمؤلفين باللغة العربية خارج الوطن العربي ورئيس مجمع البلاغة العالمي.

ولد في مدينة اللاذقية في سورية وتلقى تعليمه في جبلة وحماة وتخرج من كلية الحقوق بجامعة دمشق، ثم نال الدكتوراه في الأدب والدكتوراه في الفلسفة الإلهية من الجامعة اليسوعية، ودكتوراه في الفن والعرفان من جامعة طهران.

يعمل أستاذ في المنهج والبلاغة والنقد في كلية الآداب والعلوم الإنسانية بجامعة دمشق وقد سبق له وأن عمل مدرساً في لبنان، وهو عضو في جمعية البحوث والدراسات.

أشرف على العديد من رسائل الماجستير والدكتوراه في جامعات دمشق وبيروت والأردن.

وهو أديب متميز، برزت اجتهاداته في العرفان واللغة، وشاعر أيضاً من شعراء الرمزية وخطيب لامع له من الأبحاث والدراسات ما يتجاوز الألف، وتنشر له الكثير من الصحف والمجلات.

ترجمت بعض مؤلفاته إلى اللغة الإنجليزية وأشاد به أكثر من مؤلف أجنبي ناقلين إبداعاته في العرفان والتراث والمستقبل، ويعرف عن الدكتور أسعد علي أن له مشروع يدعى (قاموس علي لألف سنة قادمة)، وقد بثت له القناة الفضائية السورية برنامج بعنوان (حضارة الأمثال وسحر البيان) ضمن برنامجها (هذا الصباح).

مؤلفاته

دواوينه الشعرية
 عاصفة – سنة 1967
 لأنك حبيتي أو أسطورة الصحراء – سنة 1974.
 زنجية في بلاد السويد - السنة 1971
 أوانس وعوانس - السنة 1977

مراجع

وصلات خارجية

 إنسان الجنة
 أسعد علي 8
 نهج البلاغة ذو الفقر
 المرآة 12
 السعادة 99
 الرحمة
 مريم الأولى
 لخاطر آدم
 الكتاب الأول (قيد الإنشاء) خاص بمؤلفات الدكتور أسعد علي المطبوعة والمسموعة والمرئية

شعراء سوريون في القرن 20
شعراء سوريون في القرن 21
مواليد 1937
شعراء بالعربية في القرن 21

أسعد علي


أيه-7 كورسير II  هي طائرة هجوم أرضي تحت صوتية (أي لا تطير بسرعات فوق صوتية)، قادرة على الإقلاع من على متن حاملات الطائرات أمريكية. صممت الطائرة بواسطة شركة لينج-تمكو-فاوت. صممت الطائرة لتحل محل الإيه-4 سكاي هوك. دخلت الخدمة خلال حرب فيتنام. كما استخدمها كلا من سلاح الجو الأمريكي والقوات الجوية للحرس الوطني الأمريكي لتحل محل الإيه-1 سكاي رايدر والإف-100 سوبر سابر والإف-105 ثاندرشيف. كما صدرت الطائرة لليونان خلال السبعينات، والبرتغال وتايلاند في الثمانينات. جسم الطائرة وتصيمها العام كان مبنيا على الطائرة الفوق صوتية الناجحة إف-8 كروسادر. كانت الكورسير من أوائل الطائرات الحربية التي طبقت فيها عدة تقنيات حديثة مثل نظام الملاحة بالقصور الذاتي.

التطوير والتصميم
في عام 1962، بدأت البحرية الأمريكية العمل على تصميم طائرة أثقل من الإيه-4 سكاي هوك وليكون لها مدى أكبر وحمولة أكبر. تم التركيز أيضا على دقة إصابة الأهداف وذلك لتخفيض التكلفة لكل هدف. تم انهاء كل المتطلبات في عام 1963، وفي عام 1964 أعلنت البحرية فتح باب التقدم بالتصميمات أمام شركات صناعة الطائرات الأمريكية. على عكس من نظرية القوات الجوية الأمريكية والتي قضت بعدم دخول الخدمة الا للطائرات الة مثل الإف-105 ثاندر تشيف والإف-100 سوبر سابر، شعر صناع القرار في البحرية أن طائرة تحت صوتية من الممكن أن تحمل أقصى حمولة لأكبر مسافة. فكانت النظرية أن الطائرة البطيئة تستطيع حمل كمية كبيرة من الأسلحة مع أن حمولتها من القنابل تبطئ سرعتها بينما طائرة سريعة بأجنحة صغيرة وحارق خلفي ستحرق وقوداً أكثر.

مواصفات الطائرة

مراجع

استحداثات 1967
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات مقاتلة أمريكية
طائرات ممركزة على حاملة طائرات
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات هجومية أمريكية 1960–1969
عتاد حرب فيتنام العسكري

إيه-7 كورسير


Santarém may refer to:

Places
 Santarém, Pará, Brazil
 Santarém District, a district in Portugal
 Santarém, Portugal, the seat of the above district
 Roman Catholic Diocese of Santarém, Portugal

Other
 Santarém cheese, a Portuguese goat cheese
 Santarém, an alternative name for the Portuguese wine grape Periquita
 João de Santarém, a 15th-century Portuguese explorer

Santarém


Bozkurt, Türk, Moğol ve Altay mitolojisinde kutsal hayvan ve ulusal sembol. Boskord ve pusgurt olarak da söylenir. Bozkaskır, çalkurd sözcükleri yine aynı anlama gelir. Moğollar börteçine (börteşına, börtöşono) derler. Gökkurt veya "gökbörü / kökbörü" tabiri de yine niteleyici olarak kullanılır.

Türk mitolojisindeki yeri ve önemi
Yol gösterici, kutlu kurt, tüm Türk ve Moğol boylarının ortak ongunudur. Bazı Türk ve Moğol boyları, soylarının bu kutlu varlıktan türediğine inanırlar. Çoğu zaman soyun bir kolu Gökkurt'tan, diğer kolu ise Gökgeyik'den gelmektedir. Kurt sürülerinin başında bulunup idare eden kurtlara da Gökkurt denilir. Kaskır ve Börü kelimeleri de değişik lehçe ve şivelerde kurt demektir. Bozkurt gökyüzünü temsil eder. Alageyik ise yeryüzünün simgesidir. Göktürklerin gök (mavi) bayraklarında kurtbaşı resmi vardır. Savaşçılığı ve savaş ruhunu, özgürlüğü, hızı, doğayı ve aklı, sahayı okuyabilme gücünü temsil eder. Türk ulusunun başına bir iş geldiğinde, bir tehdit belirdiğinde ortaya çıkar ve yol gösterir. Çadırların önüne tepesinde altından kurtbaşı bulunan direkler dikilir. Savaş Ruhu (Tanrısı) kurt görünümüne bürünür. Altıncı yüzyıla ait bir taş anıtta kurttan süt emen bir çocuk betimlenmektedir. Erenler, evliyalar zaman zaman kurt kılığına girerler. Bozkurda "Gök Oğlu" da denir. Halk kültüründe Bozkurt dişinin cepte taşınmasının nazardan koruyacağına inanılır. Yakut metinlerinde Bosko olarak bahsedilir. Kırgızlarda, bozkırda gezerken kurt görmek uğurdur. Rüyada kurt görmek de yine hayra yorulur. Hamile kadının nazardan korunması için yastığının altına kurt dişi veya derisi koyulur. Kurdun koyun sürüsüne dalması veya ahıra girmesi bereket sayılırdı. Başkurt rivayetlerine göre kurt onların atalarının önüne düşerek yol göstermiştir. Bu nedenle kendilerine başlarında kurt bulunan anlamına gelen Başkurt denmiştir. Hilal taktiği (veya Turan/Türk taktiği) adı verilen yarım çember ile düşmanı ortaya alıp çemberi kapatma stratejisinin kurtlardan görülerek ilk defa Türkler tarafından uygulanmıştır.

Bozkurt, Türklerin ulusal sembolüdür. Tarih öncesi dönemlerden beri Türklerce kutsal sayılmıştır. Bozkurt'un kutsal sayılmasının ve Türklerin ulusal sembolü olmasının en önemli nedeni, Türklerin bir bozkurdun soyundan geldiklerine inanmalarıdır. Bozkurt, bugün Türk milliyetçiliğinin sembolüdür. Atatürk tarafından da ulusal sembol ilan edilmiş ve birçok yerde kullanılmıştır. Cumhuriyet'in ilk yıllarında Türk parası üzerine bozkurt resimleri basılmıştır.

Kao-ch'e'nin yaratılış destanı

Türeyiş Destanı adıyla bilinen hikâye aslında Kao-ch'e'nin yaratılış destanıdır. Çin vakayinamelerinden Vey Kitabı ve Kuzey Hanedanlar Tarihi 'nde yer almaktadır. Bu destanda erkek kurt rol oynamaktadır.

Hiung-nu tanyusunun güzel iki kızı varmış. Tanyu onları Tanrı'ya sunmaya karar vermiş. Ülke sınırı üzerinde yüksek bir kule yaptırmış ve Tanrı'dan kızlarını kendisine eş olarak alması için yalvarmış. Onları götürüp kuleye bırakmış. Yaşlı bir kurt kulenin dibindeki mağaraya yerleşmiş. Kızlardan biri kurdun Tanrı olduğunu zannetmiş. Ablasının karşı çıkmasına rağmen kuleden inmiş. Kurdun karısı olup çocuğunu doğurmuş.

Aşina'nın yaratılış destanı

Bozkurt Destanı adıyla bilinen hikâye aslında Aşina'nın yaratılış destanıdır. Çin vakayinamelerinden Chou Kitabı, Kuzey Hanedanlar Tarihi ve Sui Kitabı 'nda yer almaktadır. Bu destanlarda dişi kurt rol oynamaktadır.

Destan 1
Ülke, komşu ülke tarafından yok edilir. Bu kıyımdan sadece 10 yaşlarında bir oğlan sağ kalır. Askerler küçük olduğundan onu öldürmeye kıyamaz ve ayaklarını (Sui Kitabı 'nda kollarını da) keserek bataklık bir yere bırakır. Orada bir dişi kurt çocuğu etle besler. Çocuk ergenlik çağında(13-14 yaşında) kurtla birlikte olur ve küçük çocuk kurdu hamile bırakır. Komşu ülke yeniden adamları göndererek onu öldürtmek ister. Adamlar kurdu da öldürmek ister. Kurt Karahoca ülkesindeki Kuzey Dağı'na (Sui Kitabı 'nda Karahoca'nın kuzeybatısına) kaçar. Dağda bir mağaranın içinde çayırlarla kaplı ve yüzlerce mil genişliğinde dört tarafı dağlarla çevrili bir düzlük var. Kurt mağaranın içine saklanır ve on erkek çocuk doğurur. On erkek büyür. Dışarıdan kız alıp evlenirler ve eşlerini hamile bırakırlar.Bundan sonra her biri bir soy sahibi olur. Bunlardan biri de Aşina'dır. Bunların oğulları ve torunları çoğalır. Birkaç nesil geçtikten sonra mağaradan çıkarlar. Daha sonra Cücenlere demirci olurlar.

Destan 2
Türkler önce Hiung-nu'nun kuzeyindeki Suo ülkesinden çıkmıştır. Kabilenin büyüklerinden Abangbu on yedi kardeşinin biriydi. Bunlardan biri Yizhinishidou kurttan doğmuştur. Bangbugiller kötü huylu oldukları için ülkesi yok edildi. Nishidou rüzgârları ve yağmurları çağırabilirdi. Yaz tanrısının kızı ve kış tanrısının kızı olmak üzere iki eşle evlendi. Dördüz erkek çocuğu doğdu. Bunların biri Baihong (büyük beyaz kuş) oldu. Başka biri ise Afushui (nehir) ile Jianshui (nehir) arasında Qigu adını aldı. Başka biri ise Chuzheshui (nehir)'de. Diğeri Jiansichuzheshishan (dağ)'da ikamet etti ve bu kişi Daer'dir. Dağın tepesindeki Abangbu'nun kabilesinde soğuk çiy vardı....

Vusun ile ilgili destan

Çin vakayinamelerinden Shi-chi ve Han Kitabı 'nda yer alan Vusun ile ilgili destanda karga ve dişi kurdun bir çocuğu beslediği aktarılmaktadır.

Vusun kralı Kun-mo (昆莫)'nun babası Hiung-nu tarafından saldırıya uğramış ve öldürülmüş. Kun-mo bırakılmış. Karga etle ve kurt ise sütle beslemiş. Hiung-nu tanyusu Kun-mo'nun Tanrı olduğunu zannederek yanına alıp büyütmüş.

Ergenekon Destanı

Ergenekon Destanı adıyla bilinen hikâye Göktürk destanıdır. Komşuları tarafından tuzak kurularak yok edilen Türklerden geriye kalan birkaç kişinin saklanmak için dağlık bir alanda yol araması ile başlar. Dağların arasında gizlenmiş bir ova bulan bu Türkler, oraya yerleşir ve çoğalır. Yüzyıllar sonra oraya sığmaz hale gelince, çıkmak isterler. Ancak çıkışı bulamazlar. Bunun üzerine çevredeki dağların demir madeninden yapıldığını fark ederler ve demiri eriterek çıkarlar. Çıkışta kendilerine Börte Çene adında bir erkek kurt rehberlik eder.

Türk topluluklarında Börü (Bozkurt)

Tuva Türklerinde
Kam algışları (şaman duaları) içinde "Kök börü" ve "Kuğu börü" (doru (kuba) renkli kurt) şeklinde kurt tanıtması bulunur. Tanrı'nın habercisi olarak eski Tuva sözlü geleneğinde bozkurt bulunurdu.

Kırgız Türklerinde
Eski Kırgız Türkleri büyük kahramanlardan, bahadırlardan, "börü" veya "Kök börü" olarak adlandırırlardı. Kazak, Kırgız ve kurt kardeştir şeklinde bir de halk arasında söz vardı. Kurt, büyüklük yiğitlik manalarındadır. Destanlarda bahadırlar için "gök yeleli kurt" deyimi kullanılmıştır. Manas Destanında Manas Han, kurt gözlü, kır bıyıklı (Börü közdüü, ku murut) olarak tarif edilir. Manas atamızın okları için de "börü tildü, çal yıba" (kurt dilli kır ok) denilir. Manas'ın oğullarına Kökbörü sultanım diye hitap edilirdi.

Kıpçak Türklerinde
Kıpçak Türkleri veya Kumanlarda bozkurdun önderlik rolü II. yüzyıl ortalarına kadar gitmektedir. Kurttan yardım istendiğine dair kayıtlar bulunmaktadır.

Kaşkayı Türklerinde
Kaşkayı Türklerinde Kurdun uğur getirdiğine inanılır. Sürülerin birer koruyucusu var ve bu koruyucu kurttur. Bu yüzden kurda kurşun atmak uğursuzluk getirir ve sürünün yok olmasına neden olur. Çocukların nenni/beşiğinden kurt eli asılır, ayrıca çocuk cesur olsun diye kurt ciğeri yedirilir. Kaşkayı halılarının etrafında bütün halıyı çevreleyen bir desen bulunur ki bu desenin adı Alakurt'tur. Alakurt bir kale şeklinde olan halıyı korumaktadır. Kaşkayı Türklerinde Kurtla ilgili bazı atasözleri de bulunmaktadır. "Onun kurdu ulamış" deyimi birinin şanslı olduğu durumlarda söylenir. Düşte/rüyada kurt görmek uğurlu sayılır.

Dipnotlar

Ayrıca bakınız
 Kurt Ana
 Kurt Ata

Dış bağlantılar
Doğu ve Batı Mitolojilerinde Kurt

Türk mitolojisi
Moğol mitolojisi
Altay mitolojisi
Göktürkler
Efsanevi karakterler
Türkiye'nin ulusal sembolleri
Aşina ailesi
Edebiyat karakterleri
Milliyetçi semboller
Efsanevi kurtlar

Bozkurt (mitoloji)


Brotas es un municipio brasileño del estado de Bahía, en la microrregión de la Chapada Diamantina, a 590 km de la capital. La población estimada en 2004 era de 13 861 habitantes

Economía
La economía de Brotas, en otra época próspera por la extracción de diamante y oro, así como por la creación de ganado, pasó por varias crisis. Merece importancia la agricultura en la década de 1950, con una cosecha récord de tabaco en la localidad de Laguna de Dentro. La agricultura y la ganadería hoy son explotadas en la región apenas para la subsistencia así como la extracción de cristales de cuarzo, actividad muy difundida en las décadas de 1970 y 1980.

Datos geográficos
 Latitud: 12º00'02" S
 Longitud: 42º37'44" W
 Altitud: 900 m (media)
 Cuenca hidrográfica: São Francisco
 Región: Chapada Diamantina
 Ríos principales: arroyo de las Tejas/Brotas, río Pau Louro

Clima
 Tipo climático: semiárido y seco a subhúmedo
 Temperatura media anual
 min.: 16, 1 °C
 media: 20,6 °C
 máx.: 25,4 °C
 Período lluvioso: noviembre a marzo
 precipitación anual:
 min.: 309 mm
 media: 723 mm
 máx.: 1593

Referencias

Enlaces externos

 Origen de Brotas en la página del IBGE

Localidades de Bahía

Brotas de Macaúbas


ديربي الشرقيّة أو ديربي المنطقة الشرقية هو أحد الديربيات الكرويّة في السعودية حيثُ يجمع في الغالبِ بين ناديين من المنطقة الشرقيّة. تعودُ جذور ديربي الشرقيّة إلى أوائل السبعينات حينما كان نادي القادسية منافسًا شرسًا لنادي الاتفاق قبل أن يتسيّد هذا الأخير وبشكلٍ كبيرٍ زعامة المنطقة في الثمانينات، لكن ومع تتويج القادسية بطلًا لآسيا وسقوط نادي النهضة (أحد أندية الدمام)، بدأ الاتفاق يلْقى مواجهة من قبل القدساويين على زعامة المنطقة على صعيد الإنجازات والتنافس في المباريات.

التاريخ

يتسلح الاتفاق بالتاريخ عندما يحل ضيفاً على جاره القادسية في الراكة برسم الجولة العاشرة. وتحمل مباراة الليلة الرقم 65 في تاريخ مواجهاتهما الدورية، إذ التقيا من قبل 64 مرة، فاز الاتفاق في 34 مباراة وفاز القادسية في 12 مباراة وحسم التعادل 18 مباراة، وسجل هجوم الاتفاق 107 أهداف فيما سجّل هجوم القادسية 67 هدفا.

وتعود أول مباراة دورية بينهما إلى 29 ديسمبر 1977 وانتهت بفوز الاتفاق 2-1 سجِلها حميد الحسن «هدفين» للاتفاق وفريد المعيدي للقادسية، أما آخر مباراة فتعود إلى 28 مارس 2019 وانتهت بفوز الاتفاق أيضا 3-2 سجِلها الأوروجوياني برايان أليمان وهزاع الهزاع والتونسي أحمد العكايشي للاتفاق، والبرازيلي بيسمارك فيريرا ومواطنه إلتون خوزيه للقادسية.

وفي دوري المحترفين تعتبر مباراة الليلة الثالثة عشرة بينهما، حيث تقابلا من قبل في 12 مباراة فقط، فاز الاتفاق في 6 مباريات منها ثلاث مباريات على ملعبه وثلاث على ملعب منافسه، وفاز القادسية في 3 مباريات كانت اثنتان على ملعب منافسه ومباراة على ملعبه، فيما تعادلا في ثلاث مباريات كانت الأولى والثالثة على ملعب القادسية والثانية على ملعب الاتفاق، وسجّل الاتفاق 18 هدفا خلال تلك المباريات 11 هدفا على ملعبه و 7 أهداف خارجه في حين سجل القادسية 15 هدفا، 5 أهداف على ملعبه و 10 على ملعب منافسه.

ولم يلتقِ الفريقان في الدوري التصنيفي نظراً لوجود كل منهما في مجموعة، ولكنهما تقابلا في الدوري المشترك مرتين، كانت الأولى في 25 نوفمبر 1981 وانتهت بفوز الاتفاق 2-1 سجلها سامي جاسم ومحمد أبو حيدر للاتفاق وعبد الرحمن سالم للقادسية، بينما كانت الثانية في 11 يناير 1982 وانتهت بالتعادل 1-1 سجل للقادسية حمد الدوسري وللاتفاق سامي جاسم.

وحضرت النتائج الكبيرة في ست مباريات وكان النصيب الأكبر منها للاتفاق الذي تغلب بنتيجة 5-1 عامي 1996 و 2007، و 4-0 عام 2003 و 4-2 عامي 2000 و 2003 فيما فاز القادسية بنتيجة 4-2 عام 2003.

وتواجدت الصافرة الأجنبية في 3 مباريات، أدار الأولى الحكم التشيكي بافل كرالوفيتش وانتهت بالتعادل 1-1، في حين قاد الثانية الحكم الويلزي سيمون لي أيفانس وانتهت بفوز الاتفاق 2-1. أما المواجهة الثالثة فأدارها المجري فيكتور كاساي وانتهت للقادسية بثنائية، بينما قاد المواجهة الرابعة السلوفيني دامير سكومينا وانتهت بفوز الاتفاق 3-2.

ويتصدر قائمة هدافي الفريقين مهاجم الاتفاق جمال محمد برصيد 11 هدفاً، يليه حمد الدوسري من القادسية برصيد 9 أهداف ثم زميله صالح القنبر برصيد 8 أهداف ثم سعدون حمود وصالح بشير من الاتفاق برصيد 7 أهداف لكل منهما، وأخيرا يوسف السالم الذي لعب للفريقين وسجّل معهما 7 أهداف.

مواجهات الفريقيين

ديربي الدمام
ديربي الدمام هو الديربي الكرويّ الذي كان يجمعُ بين نادي الاتفاق ونادي النهضة، وعلى الرغم من التنافس الشديد لهم في الجماهيرية في وقت سابقٍ إلا أنّ فارق الفوز كان لصالح الاتفاق بشكل كبير فالنهضة لم يُحقّق سوى انتصاراتٍ قليلةٍ جدًا على الاتفاق في الدوري عدى عن عدم امتلاك الفريقِ لأيّ بطولة. انتهى ديربي الدمام بسقوطِ النهضة للدرجة الأولى ومن ثم الثانية واختفاء جماهيره، فأصبح الديربي الشرقاوي أقوى من ناحية الإعلام والتنافس.

المراجع

دربيات كرة قدم سعودية

ديربي الشرقية


Awadhi (Devanagari: अवधी) ist eine indoarische Sprache, Teil des Hindi-Urdu-Dialektkontinuums in Nordindien. Es wird vor allem in der Avadh(Oudh)-Region des Bundesstaates Uttar Pradesh gesprochen, auch wenn seine Sprecher auch in Bihar, Madhya Pradesh, der Hauptstadt Delhi und dem Süden Nepals zu Hause sind. Außerdem wird der Fidschi-Hindi-Dialekt der indischstämmigen Fidschianer als Variante des Awadhi betrachtet, obwohl er außerdem noch Einflüsse des Bhojpuri aufweist.  Awadhi in etwas veränderter Form (beeinflusst durch Brij Bhasha, Bundeli und Bagheli) wird auch in der etwas südlicher gelegenen Vatsa-Region gesprochen, die unter anderem die Städte Kanpur und Prayagraj umfasst. Es wird außerdem in den meisten karibischen Staaten gesprochen, wohin viele Bewohner von Uttar Pradesh von der Regierung Britisch-Indiens als Arbeitskräfte verbracht wurden. Nach dem indischen Zensus von 2001 hat es 38,3 Millionen Muttersprachler und steht damit auf Platz 29 der meistgesprochenen Sprachen der Welt. Einen offiziellen Status hat Awadhi aber nicht; so zählt es nicht zu den Amtssprachen Indiens und wird meist als Dialekt des Hindi verstanden.

Awadhi ist auch unter den alternativen Namen Abadhi, Abadi, Abohi, Ambodhi, Avadhi, Baiswari, Kojali und Kosali bekannt.

Einzelnachweise

Weblinks
Indoarische Sprachen

Awadhi


Michel Giacobini (1873.–6. ožujka 1938.), francuski astronom

Otkrio je više kometa. Među njima su 21P/Giacobini-Zinner (roditeljsko tijelo meteorskom pljusku Giacobinida), 41P/Tuttle-Giacobini-Kresak i 205P/Giacobini. Potonji je otkrio u nici 4. rujna 1896., ali taj komet nije viđen kad se trebao vratiti 7 godina poslije te ga se smatralo izgubljenim te zato označen D/1896 R2. 10. rujna 2008. amaterski lovci na supernove Koichi Itagaki i Hiroshi Kaneda ponovo su ga otkrili, kad mu je bio 17. cikluks povratka.

Dobio je Lalandeovu nagradu 1900. godine. Radio je u opservatoriju u Nici do 1910., kad je zatražio premještaj u pariški opservatorij. Francuska akademija znanosti nagradila ga je 1905. i 1908. godine Valzovom nagradom.

1903. godine nagrađen je nagradom Francuskoga astronomskog društva Nagradom Julesa Janssena, najvišom nagradom koju to društvo dodjeljuje.

Dragovoljno se javio u vojsku u Prvome svjetskom ratu. Pretrpio je posljedice zbog napada plinovitim bojnim otrovom. Oporavio sei nastavio s astronomskom djelatnošću poslije rata.

Njemu u čast nazvan je asteroid glavnog pojasa (1756) Giacobini.

Izvori

Vanjske poveznice
 Nice Kratki životopis  (fra.)
 VIAF
 ISNI
 SUDOC
 NTA

Francuski astronomi
Otkrivači kometa

Michel Giacobini


Constantin Berariu (n. 21 martie 1870, Ducatul Bucovinei - d. 12 noiembrie 1929, Cernăuți) a fost un poet, traducător și profesor de drept român.

Constantin Berariu este autorul unuia dintre cele patru proiecte legislative privind Constituția României (în 1922) - variantă care, însă, nu a fost adoptată.

Legături externe
 https://crispedia.ro/constantin-berariu/
 https://www.art-emis.ro/personalitati/un-carturar-bucovinean-constantin-berariu

Nașteri în 1870
Nașteri pe 21 martie
Decese în 1929
Decese pe 12 noiembrie
Juriști români
Profesori universitari români
Români bucovineni

Constantin Berariu


Karim Findi (Abdulkarim Findi) (1946, Duhok, Kúrdistan-hérað - Írak) er rithöfundur og kúrdneskur rithöfundur.
 Árið 1974 útskrifaðist hann við enskudeild háskólans í Mosul.
Hann hefur gefið út margar bækur um fjölmörg efni, svo sem (stjórnmál, landafræði, tungumál, bókmenntir og sögu) á mismunandi tungumálum (ensku, kúrdísku, arabísku).

Hann var einn af stofnendum Kúrdistans blaðamannasamtaka.

Árið 1997 var hann aðalritstjóri tímaritsins KARWAN, sem gefið var út af menntamálaráðuneytinu, KRG. Hann var ritari KARWAN AKADIMI / Karwan Academic tímaritsins, gefið út af menningarmálaráðuneytinu, KRG. Hann starfaði sem aðalritstjóri tímaritsins DICLE / Dijla frá stofnun þess til lokaútgáfu þess (nr. 42), sem var fyrsta tímaritið með rómönsku stafrófinu (latínska) kúrdnesku, gefið út af KRG

- Menntamálaráðuneytið

Útgefnar bækur
- Safn af Bakir bag Al-Arizee ljóðum, safnað og greind, 1982, (á kúrdísku máli).

-Mairo, umritað úr latneskum stöfum í arabíska stafi, 1985, (á kúrdísku).

- Gulchin, umritað úr Akleerky goti í arabíska stafi, 1988, (á kúrdísku máli).

- Kaflar Eylul byltingarinnar í Kúrdistan - Írak. Skrifað, 1995 (á arabísku).

- Leiðsögumaður Duhok Governorate, 1997. (á arabísku og ensku).

-Kúrdískir ættbálkar í norðurhluta Mossel-ríkis, þýddir úr ensku yfir á kúrdnesku, 1996, (á kúrdísku máli).

-Khani-hátíð, undirbúin, 1996, (á kúrdísku máli).

- Amedi á mismunandi tímum, gagnrýnendur og greiningar, 1997, (á arabísku).

- (P.D.K) Á meðan Barzani fjarverandi (1946-1958), 1998, (á kúrdísku máli).

- Gullna fagnaðarárið í Peshmarge. Umrituð úr suðurhluta yfir í norður (Kirmanji) mállýsku og úr arabískum bókstöfum í latínustöfa, 1999, (á kúrdnesku).

- Barzani gefst aldrei upp, umritaður úr arabísku bókstöfum Suður-Kirmanji yfir í latneska stafi Northern Kirmanji, 2001, (á kúrdísku máli).

- Badinan-kastali og sumir af sögulegum stöðum hans, 2012, (á arabísku).

- Badinan kastali, 2012, (á arabísku).

- Kúrdíska tungumálið á Badinan svæðinu, 2012, (á kúrdísku og arabísku).

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1946

Karim Findi


Bruce Bernard Smith (born June 18, 1963) is an American former football defensive end who played in the National Football League (NFL) for 19 seasons, primarily with the Buffalo Bills. He played college football at Virginia Tech, where he was a twice All-American, and was selected first overall by the Bills in the 1985 NFL Draft.

Considered one of the greatest defensive ends of all time, Smith is the NFL's all-time career leader in quarterback sacks with 200. Smith also received 11 Pro Bowl selections and eight first-team All-Pro honors, while appearing in four consecutive Super Bowls with the Bills. He was inducted to the College Football Hall of Fame in 2006 and the Pro Football Hall of Fame in 2009.

High school and college careers
Smith is a native of Norfolk, Virginia, where he graduated from Booker T. Washington High School.  Following an all-state high school career, Smith accepted an athletic scholarship to Virginia Tech.  Known as "The Sack Man" as a Hokie, Smith finished his college career in 1984 as the most honored player in Hokie history.  Foreshadowing his future success in pursuing quarterbacks in the NFL, he had a career total of 71 tackles behind the line of scrimmage, for losses totaling 504 yards. Smith had 46 career sacks, including an NCAA-leading 22 during a junior season in 1983 that saw him named First-team All-America by the AFCA (Coaches) and Newspaper Enterprise Association. In 1984, Smith capped off his tenure in Blacksburg with the Outland Trophy, given to the nation's top lineman, and a consensus selection to the All-America Team.  His accomplishments at Virginia Tech earned him a spot in the Virginia Tech Sports Hall of Fame.

Professional football career

Buffalo Bills
Following this stellar collegiate career, Smith was drafted by both the Buffalo Bills with the first pick of the 1985 NFL Draft and by the United States Football League Baltimore Stars in the 1985 USFL Territorial Draft, and he decided to sign with the Bills. In his rookie year, he had just 6.5 sacks while starting thirteen games. After a rookie season in which his poor training habits limited his effectiveness, inspiration from teammate Darryl Talley and finding love with a college counselor whom he eventually married inspired him to improve his game. He quickly became known as a sack specialist, with fifteen in 1986. He had his first Pro Bowl and All-Pro selection the following year while having twelve sacks in twelve games. He recorded a touchdown that season in the December 13 game against the Indianapolis Colts on a fumble recovery in the end zone. It was his first and only touchdown in his career. He continued his run in 1988 with eleven sacks in twelve games. This was the first season for Smith in the playoffs and he would make the most of it with three sacks in two postseason games, although the Bills lost in the AFC title game to the Cincinnati Bengals.

In March 1989, as a restricted free agent, Smith signed an offer-sheet with the Denver Broncos for $7.5 million over five years. Smith had excelled as their defensive leader, but the Bills were concerned about him with his substance abuse problem (since he had been suspended four games the previous year for it) and thus had him followed by undercover detectives in November, which stuck with him months later. Faced with the choice between Smith and two draft choices from Denver, the Bills picked Smith. Now, as the highest-paid defensive player in the league, Smith would stay with the Bills for a considerable amount of time. He responded by playing in all sixteen games of the season and recording thirteen sacks to make his third straight Pro Bowl. He broke the record for sacks by a Bill all-time during the year (51), and he would continue to raise the total for years to come.  Some conjecture that his 171 sacks in Buffalo set a standard that "may be unreachable" for future Bills. He recorded half a sack in the divisional round playoff game that year, which the Bills lost to the Cleveland Browns 34–30.

The next year, his defensive performance helped bring the Bills to Super Bowl XXV when he set a personal high in sacks with nineteen (three short of the then record for sacks in a season). He did not have a sack in either of the first two playoff games for the Bills, but Smith saved his efforts for Super Bowl XXV against the New York Giants. He sacked Jeff Hostetler in the end zone in the second quarter, becoming only the fifth player to record a Super Bowl safety (which gave the Bills a 12–3 lead in the second quarter). Later, Smith forced New York to turn the ball over on downs by tackling running back Ottis Anderson for a two-yard loss on a fourth-down conversion attempt.  Only a failed last-second field goal attempt that narrowly went wide right kept the team from its first NFL championship.

In 1991, though Smith's knee problems forced him out for most of the season, the Bills once again reached the Super Bowl. In 1992, in much better health, Smith was again a first-team All-Pro and was voted to the Pro Bowl while recording a team-leading fourteen sacks, and he repeated his sack total the following year. He led the league in forced fumbles twice with five (1994, 1996).

By 1996, though the Bills' run of Super Bowl appearances had ended, Smith was still putting up prolific numbers, with ninety tackles and fourteen sacks. In 1997, Smith had 65 tackles and fourteen sacks and by 1998, although he was getting older, he still had a respectable fifty tackles and ten sacks.

In the final postseason game of his career, he recorded a best in sacks with 2.5 in the wild card round game for the Bills against the Tennessee Titans, although they lost 22–16 on a last-second controversial play.
Smith, along with Andre Reed and Thurman Thomas, was dumped from the Bills roster in an emergency salary cap measure after the 1999 season.

Washington Redskins
Smith signed with the Washington Redskins as a free agent. Although he was now playing in mostly passing situations, he posted 58 tackles and ten sacks in his first season. He pressed onward in pursuit of Reggie White's all-time sacks record (198, achieved in 15 seasons), which he passed in Week 14 of the 2003 NFL season by sacking New York Giants quarterback Jesse Palmer in a 20–7 win at Giants Stadium. Smith finished his career with 200 career sacks, the only person ever to reach that mark.

Smith had hinted in interviews that 2003 would be his final season, but never completely ruled out continuing to play.  However, on February 24, 2004, the Redskins released Smith, saving $6.5 million in salary cap space.

NFL career accomplishments
Smith was a first-ballot inductee to the NFL Hall of Fame. In his 19 NFL seasons, Smith played in 279 games, amassing a record 200 sacks, two interceptions, 46 forced fumbles, and 15 fumble recoveries, one of which he returned for a 33-yard touchdown. Of his 19 seasons in the NFL, 13 of them were seasons where he had at least ten sacks, a testament to his consistency year in and year out. He was also named to an All-Pro team ten times.  As Smith spent most of his career in a 3–4 defensive scheme, a defensive scheme not geared toward creating sack opportunities for defensive ends, many consider the record particularly impressive.  Indeed, Smith's peers elected him to the Pro Bowl every season from 1987 to 1998 (with the exception of his injury-shortened 5-game 1991 season). In 1987, he was named the Pro Bowl MVP. Smith was twice named the AP's NFL Defensive Player of the Year (1990, 1996), twice the NEA's (1990, 1993) and four times the UPI's AFC Defensive Player of the Year (1987, 1988, 1990, 1996).

Honors
1995, inducted into the Virginia Tech Sports Hall of Fame in his first year of eligibility.
1999, while still an active NFL player, Smith was ranked number 58 on The Sporting News''' list of the 100 Greatest Football Players.
2005, he was inducted into the Virginia Sports Hall of Fame, honoring players from around the state of Virginia.
2006, Smith was voted into the College Football Hall of Fame.
2008, he was part of the inaugural class to be inducted into the Hampton Roads Sports Hall of Fame, an institution honoring athletes, coaches and administrators who made contributions to sports in Southeastern Virginia.
2008, inducted onto the Buffalo Bills Wall of Fame in 2008.
2009, enshrined in the Pro Football Hall of Fame, his first year of eligibility.
2016, the Bills announced they were retiring Smith's #78. No player had worn the number since Smith left the team. His number was retired in a halftime ceremony on September 15, 2016 during a game against the New York Jets.

NFL career statistics

Post-football life
Smith lives in Virginia Beach, Virginia. Having returned to his home state, Smith works as a large-scale hotel designer, undertaking many projects with Armada Hoffler. Most recently, he returned to Blacksburg, the site of his collegiate successes, where he purchased the Red Lion Inn.  He built a Hilton Garden Inn Hotel with 137 sleeping rooms and is working on redeveloping the site (Smith's Landing, hotel and restaurant complex).  A Baptist, he is a member of Queen Street Baptist Church in Norfolk. Smith and his wife Carmen (who he married in 1990) have a son, Alston (born 1994).

Smith also works with Thurman Thomas in their new business venture, Legends Energy Group. They promote energy programs across North America.

Smith, Andre Reed, Thurman Thomas, and Jim Kelly were the subject of the 30 for 30 film Four Falls of Buffalo'' in 2015.

Notes

References

External links

 Pro Football Hall of Fame
 Virginia Tech Hall of Fame
 Pro Football Reference

1963 births
Living people
All-American college football players
American Conference Pro Bowl players
American football defensive ends
Buffalo Bills players
College Football Hall of Fame inductees
National Football League first-overall draft picks
Players of American football from Norfolk, Virginia
Pro Football Hall of Fame inductees
Virginia Tech Hokies football players
Washington Redskins players
National Football League Defensive Player of the Year Award winners
National Football League players with retired numbers

Bruce Smith


Uni Jógvansson Arge (født 21. januar 1971 i Tórshavn) er en færøsk journalist, forfatter, musiker og tidligere fodboldspiller og håndboldspiller.

Som fodboldspiller har han primært spillet for HB Tórshavn, hvor han er den indtil dato mest scorende spiller for klubben med 182 mål i 231 kampe. Han var i en sæsonen 1999-2000 tilknyttet Aarhus Fremad, men opnåede ingen kampe for klubben. Han spillede i perioden 1992-2002 på det færøske fodboldlandshold, hvor han opnåede 37 kampe, hvori han scorede 8 mål, herunder Færøernes første mål i en VM-kvalifikationskamp (mod Cypern) i april 1993 samt Færøernes mål mod Spanien i 1996.

Han har endvidere spillet håndbold, og nåede at spille 105 kampe for håndboldklubben Kyndil fra Tórshavn, hvor han scorede 693 mål.

Uni Arge er uddannet journalist fra Journalisthøjskolen i Aarhus og har i flere år arbejdet som journalist. Han udgav i 2004 bogen Komin er nú onnur øld om livet på Færøerne og i 2011 bogen Framtíðin kallar (Fremtiden kalder).

Han har tillige udgivet musik. Arge udgav i 2007 albummet Mitt í sjónum, i 2009 Meldurtíð og i 2014 Meðan vindurin strýkur. Alle sange på albummerne er skrevet og komponeret af Arge, der synger og spiller guitar.

Han har endvidere medvirket i filmene:
 Lítla Dímun - gimsteinurin í sjónum, 71 min., 2014
 Gjógv - millum Norðhavið og Skarðið, 53 min., 2016
 Stríðsmenn í Havn - Havnar Arbeiðsmannafelag 100 ár, 80 min., 2017
 Ein dagur í sjúkrarøktini, 55 min., 2018
 Nýggjár í Vági - ein filmur um samanhald, 45 min., 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Færøerne
Håndboldspillere fra Færøerne
Journalister fra Færøerne
Skuespillere fra Færøerne
Guitarister
Sangere fra Færøerne

Uni Arge


Plymouth County er navnet på 2 counties i USA:

 Plymouth County, Iowa
 Plymouth County, Massachusetts

Plymouth County


Ewald Georg von Kleist (c. 1700–1748), also known as Ewald Jürgen von Kleist, was the inventor of the Leyden jar.

A member of the von Kleist family, Ewald was born in Wicewo in Farther Pomerania. His father was district administrator  (1657–1716). He studied jurisprudence at the University of Leipzig and the University of Leyden and may have started his interest in electricity at the latter university under the influence of Willem 's Gravesande. From 1722–1745 or 1747 he was dean of the  in Kamień Pomorski, in the Kingdom of Prussia, after which he became president of the royal court of justice in Koszalin. He was a member of the Academy of Sciences in Berlin.

On 11 October 1745 he independently invented the Kleistian jar, which could store electricity in large quantities. He communicated this discovery to a group of Berlin scientists in late 1745, and the news was transferred in a confused form to Leyden University where it was further investigated. This became more commonly known as the Leyden jar after  graduate student Pieter van Musschenbroek of Leyden.

References

1700 births
1748 deaths
People from Tychowo
18th-century German lawyers
18th-century German inventors
Deans (Christianity)
18th-century German Lutheran clergy
18th-century German physicists
Ewald Georg
People from the Province of Pomerania
Leipzig University alumni
Leiden University alumni

Ewald Georg von Kleist


Nasrullah (1940-1959), est un cheval de course pur-sang anglais. Né en Irlande, entraîné en Angleterre pour le compte de l'Aga Khan III, Il fut un excellent 2 ans avant de devenir un étalon majeur, tant en Europe qu'aux États-Unis.

Carrière de course
Élevé par l'Aga Khan III dans son haras irlandais, Nasrullah est envoyé à l'entraînement chez Frank Butters à Newmarket et, en raison des restrictions dues à la guerre, il fera toute sa carrière sur l'hippodrome de Newmarket, sur lequel de nombreuses courses ont été relocalisées. Pour ses premiers pas, ce poulain au très beau modèle termine troisième puis s'impose dans les importants Coventry Stakes, une course habituellement disputée durant le meeting de Royal Ascot, sous la selle du plus grand jockey de son époque, Gordon Richards. Il y devance à cette occasion Straight Deal, qui un an plus tard sera sacré dans le Derby d'Epsom. Le mois suivant, Nasrullah s'impose dans les Great Bradley Stakes face à un seul concurrent, mais surtout remporte les Middle Park Stakes, une victoire qui lui assure la première place chez les poulain dans les classements des ratings en fin d'année, mais concède une livre à la pouliche Lady Sybil.

Nasrullah aborde la saison classique dans la peau d'un favori du Derby. Tout commence par une victoire facile dans les Chatteris Stakes, et pourtant l'inquiétude monte autour de son comportement d'avant-course, puisque le poulain se montre très nerveux et fait des siennes pour se rendre au départ. Ce mauvais caractère lui joue des tours dans les 2000 Guinées, où il se bagarre avec son jockey pour se rendre au départ, s'épuise dans cette vaine bataille et ne peut résister aux attaques après avoir mené, finissant quatrième. Pas rancunier, Gordon Richards, qui avait le choix entre plusieurs montes, décide de rester le partenaire de Nasrullah malgré ses facéties et s'en sort mieux avec lui dans le Derby, où il termine troisième tout près. En août, Richards a encore des difficultés à maintenir son poulain concentré, mais face à deux adversaires cela suffit pour renouer avec la victoire dans les Cavenham Stakes. Dans le St. Leger, c'est peut-être la distance (même si elle a été raccourcie de 120 mètres à la faveur de sa délocalisation de Doncaster à Newmarket) qui a rebuté Nasrullah, mais le poulain déçoit. Pourtant il réussit parfaitement sa sortie de scène en s'adjugeant les Champion Stakes, en prenant sa revanche sur Kingsway.

Résumé de carrière

Au haras
Le meilleur est à venir pour Nasrullah, dont la carrière d'étalon est acquise par le haras irlandais Brownstown Stud pour 19 000 guinées. Le temps de ses six saisons de monte, son prix de saillie passe d'ailleurs de 198 à 500 guinées et il obtient un titre de champion sire en 1951 – mais cette année-là, il a déjà franchi l'Atlantique. Parmi ses meilleurs produits européens, on peut citer :

 Nathoo - Irish Derby
 Musidora - 1000 Guineas, Oaks
 Belle of All - Cheveley Park Stakes, 1000 Guineas, Coronation Stakes
 Nearula - Middle Park Stakes, 2000 Guineas, St James's Palace Stakes, Champion Stakes
 Never Say Die - Derby, St. Leger, tête de liste des étalons en 1962.
 Noor - 3e Derby, Santa Anita Handicap, Hollywood Gold Cup, membre du Hall of Fame des courses américaines.

Les talents d'étalon de Nasrullah n'ont pas échappé aux éleveurs américains, et en particulier le grand haras Claiborne Farm qui débourse $ 370 000 en 1950 pour le faire venir dans le Kentucky. De là, Nasrullah va rayonner sur l'élevage mondial en donnant non seulement des champions, mais surtout des étalons eux-mêmes influents, qui vont assurer sa postérité dans nombre de pedigrees, encore aujourd'hui. Cinq fois tête de liste des étalons américains entre 1955 et 1962), il est notamment le père de :

 Bold Ruler - son successeur à Clairborne Farm, vainqueur des Preakness Stakes, cheval de l'année aux États-Unis en 1957, membre du Hall of Fame, et surtout l'un des plus grands étalons du 20e siècle, père notamment du crack Secretariat et huit fois champion sire, un record.
 Nashua - Preakness Stakes, Belmont Stakes, cheval de l'année 1955, membre du Hall of Fame, père de mère de chef de race Mr. Prospector.
 Never Bend - 2 ans de l'année aux États-Unis, tête de liste en Angleterre et en Irlande, père du crack et grand étalon Mill Reef (d'où Reference Point et Shirley Heights, père de Darshaan) et du grand étalon Riverman (d'où Triptych et Irish River).
 Red God - père du champion et grand étalon Blushing Groom (d'où Arazi, Nashwan, Rainbow Quest)
 Jaipur - Belmont Stakes, 3 ans de l'année 1962
 Bald Eagle - Washington, D.C. International, cheval d'âge de l'année aux États-Unis (1960)
 Nasram - King George VI and Queen Elizabeth Stakes

Nasrullah meurt le 26 mai 1959, il est enterré à Claiborne Farm.

Origines
De naissance royale, Nasrullah est un fils de l'immense Nearco, champion italien invaincu en quatorze courses et présent dans la plupart des pedigrees des pur-sang de haut niveau contemporains qui, lorsqu'il ne sont pas issus de Nasrullah via Mr. Prospector ou d'un autre de ses proches descendants, le sont de Northern Dancer, l'étalon du siècle, petit-fils de Nearco via Nearctic.
Mumtaz Begum, la mère de Nasrullah, est quant à elle une fille du Derby-winner et influent étalon Blenheim (lui aussi installé à Clairborne Farm) et surtout de la grande Mumtaz Mahal, championne et poulinière hors normes. Cette fille de l'invaincu The Tetrarch (qui passe parfois pour le meilleur 2 ans anglais du siècle), appartenant à l'Aga Khan III, fut une sprinteuse de grand talent (lauréate entre autres des Champagne Stakes, des King George Stakes et des Nunthorpe Stakes) et surtout une reproductrice fondatrice, mère du sprinter Mirza II et aïeule, au fil des générations, de champions tels que Abernant, Royal Charger, Migoli, Petite Étoile (dont la lignée s'étend jusqu'à Zarkava), Octagonal, Verry Elleegant, Habibti, Risen Star, Oh So Sharp, Shergar, Golden Horn, Cracksman ou encore Alpinista.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1940
Animal né en Irlande
Animal né en 1940
Animal mort en 1959
Étalon pur-sang anglais
Famille 9-c

Nasrullah


Tay Eich (* 1. April 1955 in Berlin) ist ein Hamburger Rechtsanwalt, Vereinsfunktionär sowie ehemaliger Bundestagsabgeordneter (Die Grünen).

Ausbildung und Beruf

Nach dem Besuch eines Gymnasiums in Hamburg studierte Eich Rechtswissenschaft an der Universität Hamburg. Er legte das Zweite Staatsexamen ab und ist seitdem in Hamburg als Rechtsanwalt tätig.

Politik

Eich war eine der führenden Personen der Hamburger Bunten Liste. Von 1985 bis 1987 gehörte er dem Landesvorstand der Hamburger Grün-Alternativen Liste (GAL), der Nachfolgepartei der Bunten Liste, an. Daneben war er Mitglied der Bundesprogrammkommission der Grünen. Anfang der 1990er-Jahre schloss er sich der Ökologischen Linken um Jutta Ditfurth an und wurde Redakteur der Zeitschrift ÖkoLinX.

Am 20. Februar 1989 rückte Eich über die Hamburger Landesliste der Grünen für Thomas Ebermann in den Deutschen Bundestag nach, dem er bis zum Ende der 11. Wahlperiode im Dezember 1990 angehörte. Im Bundestag war Eich Stellvertretendes Mitglied des Verteidigungsausschusses sowie Stellvertretendes Mitglied des Ausschusses für innerdeutsche Beziehungen.

Daneben war Eich Mitglied der Parlamentarischen Versammlung des Europarates und der Versammlung der Westeuropäischen Union.

Vereinstätigkeit
Tay Eich war von 2010 bis zum 7. Januar 2014 stellvertretender Aufsichtsrats-Vorsitzender des FC St. Pauli.

Literatur
 Rudolf Vierhaus, Ludolf Herbst (Hrsg.), Bruno Jahn (Mitarb.): Biographisches Handbuch der Mitglieder des Deutschen Bundestages. 1949–2002. Bd. 1: A–M. K. G. Saur, München 2002, ISBN 3-598-23782-0, S. 171.

Weblinks
Datenhandbuch des Deutschen Bundestages

Einzelnachweise

Bundestagsabgeordneter (Hamburg)
Mitglied der Parlamentarischen Versammlung des Europarats für Deutschland
Mitglied der Parlamentarischen Versammlung der WEU
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Rechtsanwalt (Deutschland)
Politiker (Hamburg)
Deutscher
Geboren 1955
Mann
Politiker (20. Jahrhundert)

Tay Eich


The Battle of Kula Gulf (Japanese: クラ湾夜戦) took place in the early hours of 6 July 1943 during World War II. The battle involved United States and Japanese ships off the eastern coast of Kolombangara in the Solomon Islands. It took place during the early stages of the New Georgia campaign when a Japanese force landing reinforcements at Vila was intercepted by a force of US Navy cruisers and destroyers. One US light cruiser was sunk during the engagement while two Japanese destroyers were sunk and two more were damaged. The Japanese withdrew after the engagement, having landed 1,600 troops.

Background

In mid-1943, in the wake of the Guadalcanal campaign, the Allies launched their next offensive in the Solomon Islands, landing troops on the island of Rendova on 30 June as a preliminary step to seizing the major Japanese airstrip at Munda on New Georgia. The US landings on Rendova took place to set up an initial beachhead from which to move troops across Blanche Channel to New Georgia. After Rendova had been secured, the move to Zanana on the mainland took place on 2 July, after which US forces began the westward advance on Munda. In order to support this effort and to cut off Japanese reinforcements from moving down the Munda trail from Bairoko, the Allies decided to land a force on the north shore of New Georgia on 5 July. Meanwhile, the Japanese sought to reinforce the Munda area, moving troops and supplies via barge from the Shortlands, via Kolombangara.

The night before the battle in the Kula Gulf, Rear Admiral Walden L. Ainsworth's Task Group 36.1 (TG 36.1) conducted a cruiser bombardment of Vila on Kolombangara Island and Bairoko. This operation was undertaken to support a landing at Rice Anchorage on the northern shore of New Georgia, by U.S. Marine and U.S. Army troops tasked with capturing Enogai and Bairoko.

At the same time as the Marines were landing at Rice Anchorage, two U.S. Navy destroyers, USS Strong and Chevalier, entered Bairoko Harbor to provide naval gunfire support. In the early hours of the morning a Type 93 torpedo hit Strong on her port side aft, resulting in the loss of the destroyer. A total of 241 survivors were rescued by Chevalier while O'Bannon attempted to return fire; 46 U.S. sailors lost their lives during the attack. The torpedo came from a salvo of 14 torpedoes fired by a group of four Japanese destroyers, led by , traveled a distance of , and is believed to be longest successful torpedo attack of the war. After firing their torpedoes the Japanese destroyers departed the area without being detected. Such was the distance of the shot, the U.S. commander believed that his force had been attacked by a Japanese submarine.

Battle
Ainsworth's task group consisted of the light cruisers , , and , plus four destroyers, Nicholas, O'Bannon, Radford and Jenkins. On the afternoon of 5 July, they were returning to the Coral Sea to resupply when Admiral William Halsey was informed of another "Tokyo Express" mission down "the Slot" in the Solomon Islands, from Buin, on Bougainville. Ordered to intercept the Japanese, Ainsworth changed course, and proceeded northwest past New Georgia Island. Chevalier had been damaged picking up survivors from Strong, and left the area; they were replaced by Radford and Jenkins, who left Tulagi at 16:47 hours and 18:37 hours on 5 July respectively, after replenishing.

The American ships passed Visu Visu Point, on the northwest coast of New Georgia, just after midnight on 6 July. About an hour later, Ainsworth's task force was off the east coast of Kolombangara, about half a mile from Visu Visu Point, and roughly northeast of Waugh Rock, when they came into contact with a Japanese naval reinforcement group consisting of two transport units carrying troops, escorted by a support unit, under Admiral Teruo Akiyama. The Japanese force consisted of ten ships in total, all of which were destroyers. The support unit was made up of three ships from the 3rd Destroyer Squadron, while the first transport unit (designated the 30th Transport Division) was made up of three destroyers, and the second transport unit (designated the 11th Transport Division) consisted of four destroyers.

The Japanese ships were carrying 2,600 ground troops and were bound for Vila, which was being used as a staging point for moving reinforcements to Munda. When the battle began, Akiyama's force was divided into two parts: the three escorts of the support unit (Niizuki, Suzukaze and Tanikaze) trailing the main column consisting of the four ships from the second transport unit (Amagiri, Hatsuyuki, Nagatsuki and Satsuki). Meanwhile, the three ships of the first transport unit, Mochizuki, Mikazuki and Hamakaze, were unloading at Vila, about  away.

The escorts of the Japanese support unit were the first to be engaged. The U.S. ships, having tracked their opponents with radar, opened fire at 01:57 hours, firing 612 shells in 21 minutes and six seconds, quickly sinking the destroyer Niizuki and killing Admiral Akiyama. However, Helena had expended all of her flashless powder the previous night, and she was forced to use smokeless powder, thus illuminating herself to the Japanese ships with every salvo. Two of the Japanese destroyers launched their Long Lance torpedoes and hit Helena, fatally damaging her. After heading away from Vila following first contact, the main Japanese force broke away behind a smokescreen. In the process,  was hit by a single 6-inch shell, and ran aground near Bambari Harbor, on Kolombangara,  north of Vila, while  was damaged slightly by two shells, which failed to explode.

Around 03:30 hours, Ainsworth began retiring towards Tulagi, while the Japanese headed for Buin. Two American destroyers, Radford and O'Bannon, remained behind to rescue survivors, as did the Japanese destroyer, . At about 05:00, Amagiri and Nicholas exchanged torpedoes and gunfire; hit four times, Amagiri withdrew. The beached Nagatsuki was abandoned by her crew in the morning, and was later bombed and destroyed by American aircraft. Mikazuki and Hamakaze completed unloading, and departed through the Blackett Strait, while Mochizuki lingered for another hour before leaving through the Kula Gulf along the coast of Kolombangara, clashing briefly with Nicholas, around 06:15 before withdrawing behind a smoke screen.

Aftermath

US losses during the battle amounted to one light cruiser sunk and 168 killed, all of whom were from Helena, while the Japanese lost two destroyers sunk and two destroyers damaged, with 324 men killed. The breakdown of casualties for the Japanese by ship was as follows: Niizuki (300 killed), Amagiri (10 killed), Nagatsuki (eight killed and 13 wounded), and Hatsuyuki (six killed). The Japanese succeeded in landing 1,600 troops at Vila, as well as 90 tons of supplies. For his actions leading the column of cruisers at Kula Gulf and earlier in the campaign, Captain Robert W. Hayler of the Honolulu received his second Navy Cross.

The destroyers Radford and Nicholas returned to rescue survivors from Helena. While rescuing over 750 men, Radford and Nicholas had to reengage the Japanese three times; they were awarded the Presidential Unit Citation for their rescue. Amagiri escaped and later rammed and cut in half the motor torpedo boat , captained by future President of the United States John F. Kennedy (1917–1963), in the Blackett Strait, southwest of Kolombangara on 2 August. Hatsuyuki and Satsuki returned to Buin via the Blackett Strait.

Following the engagement in the Kula Gulf, the Japanese continued to move reinforcements south to New Georgia. On 9 July, 1,200 troops were moved to Kolombangara successfully without opposition. Another effort on 12/13 July, however, resulted in the Battle of Kolombangara. Meanwhile, ashore, US troops had secured Enogai on the northwestern coast on 10–11 July, while around Munda the Japanese stubbornly resisted US efforts to advance towards the airfield, which stalled and was eventually halted by a Japanese counterattack on 17 July.

Namesake
The U.S. Navy escort aircraft carrier —in commission from 1945–1946, 1951–1955, and 1965–1969—was named for this battle.

Notes

References

Further reading

External links

Description by Vincent P. O'Hara
Order of battle
Article on Japanese destroyer Niizuki.

Kula Gulf
Kula Gulf
Kula
1943 in the Solomon Islands
Kula Gulf
1943 in Japan

Battle of Kula Gulf


Rangsit er en thailandsk by i provinsen Pathum Thani.

Indbyggertallet er 78.826, per 2012.

Byer i Thailand

Rangsit (by)


Hugo Boss, poznato i po skraćenici BOSS, njemačka je tvrtka luksuzne modne industrije koja proizvodi skupocjenu odjeću, obuću i modne dodatke a poznata je i po parfemima. Jedan je od najpoznatijih simbola bogatstva, mode i Njemačke.

Osnovao ju je Hugo Ferdinand Boss u Metzingenu 1924. godine te je izvorno proizvodila odijela i uniforme. Nakon Drugo svjetskog rata i Bossove smrti okreće se proizvodima tzv. visoke mode za imućnije potrošače.

Najpoznatija je tvrtka modne industrije na svijetu te u vlasništvu posjeduje više od 1 100 poduzeća izapošljava 13 800 radnika. Ostvaruje prosječan godišnji prihod izeđu 2,5 i 3 milijarde američkih dolara.

Tvrtka svake dvije godine dodjeljuje Nagradu Hugo Boss jednom umjetniku iz bilo kojeg područja umjetnosti.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice tvrtke

Moda
Baden-Württemberg
Njemački proizvođači obuće
Njemački proizvođači odjeće

Hugo Boss


Tonespor er en film instrueret af Lejf Marcussen.

Handling
Til tonerne af finalen i Carl Nielsens 5. symfoni har Lejf Marcussen skabt et animeret, visuelt forløb af konkrete former. Disse 'tonespor' har ikke til formål at styre oplevelsen af musikken, men at understøtte kompositionen og drage dens udtryk ind i det visuelle medie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1983

Carl Nielsen
Musikfilm fra Danmark

Tonespor


අමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය (APA) යනු අමරිකාව කේන්ද්‍රකරගෙන පවතින මනෝ විද්‍යඥයන්ගේ ප්‍රධානතම සංවිධානයකි එසේම මෙය ලොව ඇති විශාලතම මනෝවිද්‍යා සංවිධානයයි. මෙම සංගමයේ සාමාජිකයින් සංඛ්‍යාව ඇමරිකාවතුල පමනක් 36,000 ඉක්මවයි මෙහි සාමාජිකයන් ප්‍රධාන වශයෙන් ඇමරිකානුවන් වන අතර වෙනත් ජත්‍යන්තර ජාල සමග සම්භන්ධය,මෙම සංගමය මගින් මනෝ විද්‍යාෙව් දියුණුව වෙනුවෙන් විශාල වැඩකොටසක් සිදුකරයි.මොවුන් විසින් විවිධ ප්‍රකාශන වාර්තා පර්යේෂනණ සිදුකරයි.මනසික රෝග හදුනාගැනීම හා වර්ගීකරණය කරන Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). යන මානසික රොග වර්ගීකරණය මෙම සංගමයෙ මගින් මනෝ විද්‍යාවට හදුන්වාදුන් සංකල්පයකි.මෙමගින් මානසික රෝග සොයා ගැනීම හා වර්ගීකරණය පහසුවී ඇතිවා සේම ඒ සදහා  ප්‍රතිකාර ලබාදීමද පහසු වී ඇත.

මෙහි මූලස්ථානය ඇරිකාවේ වර්ජීනියා ප්‍රාන්තයේ එලින්ටන්හි (Arlington County) පිහිටා ඇත.

ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යඥයන්ගේ සංගමය හා ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යා සංගමය එකම පොදු නමකින්  එනම්  APA යන නමින් හදුන්වයි.

ඉතිහාසය
1844  දී පිලබෙල්පියා(Philadelphia) හි විවිධ සංවිධාන සමග පැවති හමුවක දී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ රක්ෂාස්ථනයක් ඇරඹීය,මේ සදහා රෝහල් හා උන්මතතකාගාර සෞඛ්‍ය නිළධාරීන් දායකත්වය දැරීය.

මෙම ආයතනය ගොඩ නැගීම මගින් රෝහල් වල සිටින රෝගීන් ගේ උපස්ථාන කටයුතු වලට සහාය වීමත්  මෙම විෂයට අදාල පර්යේෂණ සිදුකිරීමටත් අවස්ථාව සැළසිණ

මෙම ආයතනයේ නාමය 1892 සිට The American Medico-Psychological Association ලෙස වෙනස් කැරිණ .

1921, මෙම ආයතනයේ නාමය වර්තමානයේ පරිදි ඇමරිකානු මනෝවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය( American Psychiatric Association) ලෙස වෙනස් කැරිණි.මනෝ විද්‍යා විෂයේ සංවර්ධනයට විශාල දායකත්වයක් සපයන ප්‍රධානතම ආයතනය ලෙස මෙම සංගමය ප්‍රකටය.

DSM මානසික රෝග වර්ගීකරණය සංවර්ධනය
1948 දී ඇමරිකානු මනෝවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය  විසින්  මනසික රෝග ප්‍රමිතිගත වර්ගීකරණයක් සකස්කිරීමට කුඩා කර්‍යයබලකායක් පත්කරනු  ලැබීය.එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස  1952 දී DSM. වර්ගීකරණය ප්‍රකාශයට පත්කළේය.1965  දී 10 නෙකුගෙන් යුත්  ඔවුන්ගේ නව කාර්‍යය බලකාය විසින් මෙය DSM-II දක්වා දියුණු කළහ. 1968 දී මෙම නවතම වර්ගීකරණය එළිදැක්වීය.පසුව 1980 දී  DSM-III වර්ගීකරණය නිකුත් කළහ, පසුව මෙය චිකිත්සකයන් 600 ගේ පමණ දායකත්වයෙන් පිටු 494 කින් යත්  256 ක්වූ රෝග විනිශ්ච ප්‍රවර්ගයන් සහිතව එළි දැක්වීය.මෙම ග්‍රන්තයේ පිටපත් මිලියන බාගයක් පමණ විකිණුනු බව දැක්වේ.මෙම සංගමය විසින් තවදුරටත් DSM-III-R නමින් නැවත සංස්කරණයක් හා 1987 දීද DSM-IV නම් නවතම වර්ගීකරණයක් 1994 දීද නිකුත් කැරිණි.වසර 2000 වනවිට මෙහි පිටපත් මිලියනයක් පමණ අලෙවි වීමෙන් පසුව  DSM-IV-TR  සංස්කරණයක්ච වසර 2000 දී එළිදැක්වීය.DSM-5  වර්ගීකරණය 2013 මැයි 18 දින නිකුත්විය.

1970 දී සමලිංගිකත්වය මානසික රෝගයක් ලෙස හදුන්වා දීමට විරුද්ධව ව්‍යාපාරයක් ආරම්භවිය.මෙතෙක්  DSM  මානසික රෝග වර්ගීකරණය තුල සමලිංගිකත්වය මානසික රෝගයක් ලෙස හදුන්වා තිබිණි.සමලිංගික වර්‍යාවන් සිදු කිරීම මානසික ව්‍යාධි තත්වයක් නිසා සිදු කරන්නේය මතයට විරුද්ධව නැගුනු විරෝධය හමුවේ මනෝවිද්‍යාඥයන් 1970 සිට 1973 දක්වා වූ වාර්ෂික හමුවේ දී සමලිංගිකත්වය මානසික රෝගයක් ලෙස තවදුරටත් සළකන්නේද නැද්ද යන්න පිළිබද දීර්ඝ වශයෙන් සාකච්ඡා සංවාද විවාද ඇතිවිය.පසුව මෙය පිළිබද ඡන්ද විමසීමක් සිදු කළේය.මෙහිදී  58% නගේ මතය වූයේ සමලිංගිකත්වය තවදුරටත් මානසික රෝගයක් ලෙස නොසලකා මෙම වර්ගීකරණයෙන් ඉවත් කිරීමටයි.එහි ප්‍රථිපලයක් ලෙස සමලිංගිකත්වය  DSM මානසික රෝග වර්ගීකරණයෙන් ඉවත් කරනලදී.

සංවිධානය හා සාමාජිකත්වය
ඇමරිකානු මනෝවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයහි නිලබලයෙන් ප්‍රධානත්වය හිමිවන්නේ එහි සභහපතිවරයාටය.මීට අමතරව අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලය මගින් තීන්දු තීරන ගනී.

මෙහි සාමාජිකයන් ලෙස වෛද්‍ය විශේෂඥයන් හා පුහුණුවන විශේෂඥයන්ගෙන් සමන්විතය.මනෝ විද්‍යාඥයන් විසින් වැඩසටහන් මෙහෙයවීම සිදුකරයි.මේ හා සම්භන්ධ විවිධ ආයතන පවතී.මෙමගින් ඔවුන්ගේ පරීක්ෂණ සදහා සහාය දක්වයි.

මෙම සංගමය මගින් සෑම වර්ෂයකටම අදාල වර්ෂික හමුවක් පවත්වනු ලබයි.

ප්‍රකාශන
මෙම සංගමය විසින් විවිධ ප්‍රකාශන පළකරණු ලබයි එයින් කිහිපයක් මෙසේය  APA position statements, ප්‍රායෝගික සායනික උපකාර(clinical practice guidelines), සහ DSMමානසික රෝග වර්ගීකරණයයේ විස්තර(descriptions of its core diagnostic manual) (the DSM).

මෙමගින්  ඔවුන්ගේ විවිධ තොරතුරු රැගත් සගරා කිහිපයක්ද විශේෂයෙන් විවිධ මානසික රෝග හා ඒවාට ප්‍රතිකාර නව සොයාගැනීම් මෙම ප්‍රකාශනවල ඇතුලත්ය.

ප්‍රධාන තේරී්ම් නිර්දේශ 5
ඇමරිකානු අභ්‍යන්තර ඖෂධ මණ්ඩල සමායොජකත්වයෙන් ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය විසින් ප්‍රධාන තේරීම් නිර්දේෂ පහක් වෛද්‍යවරුන් හා රෝගීන් වෙත හදුන්වා දුන්හ. මෙම ලැයිස්තුව පර්යේෂන සභාව මගින් සම්පාධනය කළහ. ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය විසින් නව බෙහෙත් මිශ්‍රණ රෝගීන් උදෙසා නිකුත් කළහ.
 මානසික රෝගියකු සදහා ප්‍රතිකාර ලබාදීමේ දී අත්‍යවශ්‍ය ඇගයුම් නිර්දේශ හා එම ප්‍රතිකාරයේ ප්‍රතිදාන තත්වයන් පිළිබද හරිහැටි අවධානයක් නොකර ප්‍රතිකාරයන් නියම නොකල යුතුය.
 අනුපිළිවෙලට ලබාදෙන ප්‍රතිකාර තවත් ප්‍රතිකාර සමග සමගාමීව නොදිය යුතුය.
 තදබල මානසික රෝගී තත්වයන් ප්‍රදර්ශනය කරන රෝගීන්ට ප්‍රතිකාරයක් ලෙස මුල් වරට මැදිහත්වීමක් ලෙස ප්‍රතිකාර ලබා නොදිය යුතුය.
 තදබල මානසික රෝගී තත්වයන් ප්‍රදර්ශනය කරන වයෝවෘද්ධ රෝගීන්ට මෙම ඖෂධ ලබා නොදිය යුතුය.
 මෙම ප්‍රතිකාර පළමු මැදිහත්වීමක් තදබල මානසික රෝගී තත්වයක් ප්‍රදර්ශනය කරන කුඩා දරුවන්ට ලබා නොදිය යුතුය.

වැදගත් පුද්ගලයන්ක
 2013-2014 අතර ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයේ සභාපතීත්වය දැරූ ජෙෆ්රි ලෙබමන් මෙම නවීන මනො විද්‍යා පුතිකාර ගවේශන කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියා විය. .
 ඇඩොල් මේයර් 1927-1928 අතර ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සභාපතිවරයා වූ අතර ඹහු මෙහි සිටි ද්ප්තිමත්ම විද්‍යාඥයෙකු විය
 DSM වර්ගීකරණයේ තුන්වන සංස්කරණයේ ප්‍රධානියාලෙස රොබට් ස්ටයිපර් ක්‍රියා කළේය.
 ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයේ තවත් දීප්තිමත් සභාපතිවරයෙකු ලෙස හර්ඩ් පාර්ඩර් දැක්විය හැක.

ඖෂධ සමාගම්
රොබට් විටැකර් විසින් 2010 දී රචිත Anatomy of an Epidemic (2010) ග්‍රන්තයෙන් 1980 සිට  ඖෂධ සමාගම් හා ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය අතරඇති සම්බන්ධතාවය විස්තරකරයි. ඇමරිකානු මනොවිද්‍යඥයන්ගේ සංගමයට අරමුදල් සැපයෙන්නේ මෙම ඖෂධ සමාගම් මගිනි ඖෂධ සමාගම් විසින් ඇරිමකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයට නව සොයාගැනීම් සිදු කිරීමට මනෝ විද්‍යා දැනුම බෙදාහැරීමට දේශපාලන බලඅධිකාරියේ සහය ලබා ගැනීමට සහාය දක්වයි. එසේම මාධ්‍ය ආවරණයන් සදහාද සහාය දෙයි.

2008 දී පළමු වරට සිනෙටර් චාල්ස් ඇරිකානු මනෝවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයට ඖෂධ සමාගම් වෙතින් ලබාදුන් අරමුදල් හෙළි කළේය.ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමයට ඕෂධ සමාගම් වෙතින් අරමුදල් ලෙස 28%  ලැබෙන අතර මේවා අධ්‍යාපනික අවශ්‍යතා හා ප්‍රකාශන නිකුත් කිරීමට මෙය යොදා ගන්නා බව ඔවුන් ප්‍රකාශ කර ඇත.

බලන්න
 Presidents of the American Psychiatric Association
 American Psychiatric Association Foundation
 American Board of Psychiatry and Neurology
 American Group Psychotherapy Association
 American Journal of Psychiatry
 American Psychoanalytic Association
 List of psychiatrists
 Royal College of Psychiatrists

යොමුව

බාහිර සබැදුම්

 Paul Lowinger papers, Kislak Center for Special Collections, Rare Books and Manuscripts, University of Pennsylvania. Paul Lowinger was a psychiatrist and founder of the Institute of Social Medicine and Community Health, and his papers are largely concerned with his work as a psychiatrist and activist, with significant portions devoted to his work with the American Psychiatric Association.

මනෝ විද්‍යාව

අැමරිකානු මනෝවිද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය


دائرة الخروب هي منطقة في ولاية قسنطينة، الجزائر. سميت على اسم عاصمتها الخروب. اعتبارًا من تعداد عام 1998، فهي ثاني أكثر المناطق اكتظاظًا بالسكان في المحافظة بعد قسنطينة. تعتبر دائرة الخروب أكبر دائرة بالشرق الجزائري تليه كل من عين مليلة وعين بيضاء وقالمة رابعا.

تضم دائرة الخروب البلديات التالية:

 الخروب: بلدية تضم مدينة الخروب - قطار العيش - صالح دراجي - حي المريج - حي علوك عبد الله - المدينة الجديدة ماسينيسا - حي الجذور - حي 900 مسكن - حي 1600 مسكن والمدينة الجديدة علي منجلي.
 أولاد رحمون: بلدية تضم مدينة اولاد رحمون - بونوارة - القراح
 عين أسمارة: بلدية تضم مدينة عين سمارة - حي بوالصوف - حي زواغي

أعلام
 أمير بلايلي

مراجع

الخروب (قسنطينة)|الخروب

دائرة الخروب


نسرين الحكيم (16 يوليو 1976 -)، ممثلة سورية.

سوريا

عن حياتها
من مواليد مدينة دمشق. تدرس نسرين في كلية الإعلام قسم الصحافة والإعلام، والدها الممثل والمخرج مظهر الحكيم وشقيقتها الممثلة أماني الحكيم، شاركت بالعديد من الأعمال في الدراما.

أهم المشاركات الفنية

المسلسلات
 قيامة البنادق 2013
 قتل الربيع
 أسرار المدينة
 بكرا أحلى
 إسـأل روحـك.
 أيام اللولو
 أهـل الغـرام
 قلوب صغيره - عام2009.
 الوزير وسعاده حرمو 2006
 خماسية بيت عامر
 ليالي الصالحية

في الإذاعة

 حكم العدالة
 وعد الزيزفون

الدوبلاج
 نساء حائرات
 الارض الطيبة
 تتار رمضان
 قصر الحب
 لغز الماضي
 زهرة القصر

روابط خارجية

مصادر

نسرين الحكيم
أشخاص على قيد الحياة
ممثلات سوريات
مسلمون سنة سوريون
ممثلات أفلام سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلات مسرح سوريات
ممثلات من دمشق
مواليد في دمشق
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976

نسرين الحكيم


Srebrna krila debitantski je studijski album hrvatskog pop-rock sastava Srebrna krila, koji je u veljači 1979. godine objavila diskografska kuća Jugoton.

Popis pjesama

Albumi iz 1979.
Albumi sastava Srebrna krila

Srebrna krila (album)


A Tour de France de 2024 será a centésima décima primeira edição do Tour de France (Volta a França) que começará em Florença, Itália, em 29 de julho e terminará com a última etapa, um contrarrelógio individual, de Mônaco a Nice, em 21 de julho.

Duas modificações maiores foram aplicadas para esta edição devido ao decorrer dos jogos olímpicos de Paris de  a : a saída foi antecipada do calendário habitual (29 de junho) e a chegada é prevista em Nice (Alpes Marítimos) e não em Paris como é a tradição desde a 3.ª edição (1905).

Pela primeira vez a grande saída da Volta acontecerá em Florença, na Itália. Devido aos preparativos para os Jogos Olímpicos e Paralímpicos de Paris 2024, o Tour terminará em Nice com um contrarrelógio individual - foi em 1989 a última vez que um contrarrelógio foi a última etapa do Tour de France. Também será a primeira vez desde 1905 que o Tour não terminará em Paris.

Pela primeira vez, a grande saída está organizada na Itália em Florença.

Quatro país serão visitados : Itália, San Marino, a França e Mónaco.

Preparação da corrida

Em outubro de 2022, o ministro do Interior Gérald Darmanin evoca na France Inter a provável cronologia da saída do Tour de France de 2024 comparando ao calendário habitual devido à mobilização das forças de segurança necessária para os Jogos Olímpicos de Verão.

Em novembro de 2022, o ministro dos desportos Amélie Oudéa-Castéra adianta que a saída da 111.ª edição da corrida de ciclismo terá necessidade de estar adiantada.

A chegada a Nice bem como um provável Grande saída de Florença (em Itália) estão confirmados durante uma mesa de imprensa mantida por Amaury Sport Organisation e a cidade de Nice em .

Em 3 de dezembro de 2022, Christian Prudhomme, diretor da Volta a França, o Príncipe Albert II e o antigo corredor ciclista norueguês Thor Hushovd, anunciam que a última etapa lançar-se-á de Mônaco para reunir Nice num contrarrelógio individual acidentado de aproximadamente .

A grande saída de Itália está confirmada a 21 de dezembro de 2022.

Percurso

O começo da corrida desenvolve-se durante três dias em Itália, uma primeira para a prova, com uma grande saída em Florença (Toscana). A primeira etapa liga Florença a Rimini (Emília-Romanha) com incursão em San Marino; uma segunda entre Cesenatico e Bolonha (sempre em Emília-Romanha);  uma terça entre  Placência e Turim (Piamonte); e uma quarta etapa que estreia no Piamonte a destino da França

Pela primeira vez desde 3.ª edição, a chegada da corrida não seria julgada em Paris mas em Nice (Alpes Marítimos), com paragem na última etapa com um contrarrelógio individual que liga Mónaco a Nice, uma primeira desde a edição 1989.

Etapas

Referências

2024
2024 no ciclismo
Desporto na França em 2024

Tour de France de 2024


හිරෝෂිමා ප්‍රාන්තය ජපානයේ හොන්ෂු හි පිහිටා ඇත.
අගනුවර හිරෝෂිමා නගරයයි.

ප්රසිද්ධ ස්ථානය
පරමාණු බෝම්බ ගෝලාකාර
මියජිමා
ටොමොනුරා
හිරෝෂිමා බලකොටුව
ෂුකේයන්

නගර ලැයිස්තුව
හිරෝෂිමා
ෆුකුයාමා නගරය

මූලාශ්රය

හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික්කය


An Thalassia testudinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Banks, Daniel Carl Solander ngan K.D.Koenig. An Thalassia testudinum in nahilalakip ha genus nga Thalassia, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thalassia

Thalassia testudinum


රාජා රවීන්ද්‍ර විමලසිරි (1969 අගෝස්තු 19) යනු ක්‍රිකට් විනිසුරුවරයෙකු සහ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු වේ. 2013 වර්ෂයේ පටන් ඔහු එක් දින ජාත්‍යන්තර තරග 6 කට සහ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර තරග 9 කට සහභාගී වී තිබේ.

මූලාශ්‍ර

1969 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ

රවීන්ද්‍ර විමලසිරි


39799 Hadano este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39799 Hadano este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Hadano de Atsuo Asami. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

39799 Hadano


අයිෆෝන් යොමුව:
 අයිෆෝන්, ඇපල් සමාගම විසින් නිෂ්පාදිත ස්මාර්ට්ෆෝන් මාදිළියකි.
 අයිෆෝන් (ප්‍රථම), මෙම වර්ගයේ ප්‍රථම මාදිළිය.
 අයිෆෝන් 3ජී, 3ජී සහ GPS හඳුන්වාදෙන ලදී.
 අයිෆෝන් 3ජීඑස්, මාලිමාවක්, වේගවත් මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයක් සහ වීඩියෝ සැටහුම් කලහැකි මෙගා පික්සල 3.0 ක කැමරාවකින් සමන්විතය.
 අයිෆෝන් 4, ද්විතීය කැමරාවක්, ඉහළ විභේදනයක් සහිත තිරයක් සහ මෙගා පික්සල 5.0 ක පසුපස කැමරාවකින් සමන්විතය.
 අයිෆෝන් මෙභෙයුම් පද්ධතිය,   iOS සඳහා 2010 ජූනි මාසය තෙක් භාවිතා කල නම, ඇපල් සමාගම විසින් නිෂ්පාදිත ජංගම දුරකතන සඳහා වන මෙභෙයුම් පද්ධතිය.

 Linksys අයිෆෝන්, Cisco විසින් නිෂ්පාදිත VOIP දුරකතනයක් සහ අන්තර්ජාල සන්නිවේදන උපකරණයක්.

අයිෆෝන් (වක්‍රෝත්තිහරණය)


ولاية تشين (ချင်းပြည်နယ်) هي إحدى ولايات ميانمار، واقعة في غرب البلاد. تبلغ مساحتها 36,019 كم مربع (13,907 ميل مربع)، ويحدها إقليم ساجينغ وشعبة ماجواي من الشرق، ولاية راخين من الجنوب، وبنغلاديش من الجنوب الغربي، وولايات ميزورام الهندية من الغرب ومانيبور إلى الشمال. بلغ عدد سكان ولاية تشين حوالي 478,801 نسمة في تعداد عام 2014. عاصمة الولاية هي هاخا. الولاية هي منطقة جبلية بها روابط نقل قليلة. وهي قليلة السكان ولا تزال من أقل المناطق نمواً في البلاد، وتعاني من أعلى معدلات الفقر في البلاد بنسبة 73% وفقًا للأرقام الصادرة من الاستطلاع الرسمي الأول. هناك 53 لغة وقبيلة مختلفة في الولاية. هناك تسع بلدات في ولاية تشين. في عام 1926، أصبحت جزءًا من مناطق باكوكو ضمن بورما البريطانية حتى 4 يناير 1948.

انظر أيضاً

 الموتام

مراجع

تأسيسات سنة 1974 في ميانمار
تقسيمات ميانمار
دول وأقاليم أسست في 1974

ولاية تشين


El Vizcondado de Perellós es un título nobiliario español creado el 13 de enero de 1391 por el rey de Aragón Juan I a favor de Raimundo de Perellós,  II vizconde de Rueda, Consejero y Camarlengo del rey, Capitán General y Almirante, Señor del castillo y lugar de Roda, en Cataluña.

Vizcondes de Perellós

Historia de los Vizcondes de Perellós

Raimundo de Perellós, I vizconde de Perellós.

Rehabilitado en 1917 por:

José María de Arróspide y Álvarez (1887-1936/9), XII vizconde de Perellós, III duque de Castro-Enríquez, XI conde de Plasencia, XVIII vizconde de Rueda (por rehabilitación a su favor en 1917), barón de Bétera (por rehabilitación a su favor en 1917), barón de la Daya (por rehabilitación a su favor en 1917).
 Casó con María de los Dolores de Arróspide y Ruiz del Burgo.

Tuvieron por hijos a:
María del Carmen de Arróspide y Arróspide, XIX vizcondesa de Rueda. Casó con José de Silva y Goyeneche.
María de los Dolores de Arróspide y Arróspide, XIII vizcondesa de Perellós, que sigue.
María del Dulce Nombre de Arróspide y Arróspide, Baronesa de Bétera. Casó con Buenaventura Patiño y Fernández-Durán.
María del Pilar de Arróspide y Arróspide, Baronesa de la Daya. Casó con Carlos Doiz de Espejo y González de la Riva.
Francisco de Arróspide y Arróspide, IV duque de Castro-Enríquez, XII conde de Plasencia. Casó con María del Carmen Valera y Ramírez de Saavedra.

María de los Dolores de Arrróspide y Arróspide (.-1953), XIII vizcondesa de Perellós.
Casó con Francisco Patiño y Fernández-Durán, XIV conde de Guaro. Le sucedió, en 1956, su hijo:

José Luis Patiño y Arróspide, XIV vizconde de Perellós.
Casó con María de la Encarnación Cobián y Cubas. Le sucedió su hija:

María Cristina Patiño y Cobián, XV vizcondesa de Perellós''', desde 2011.

Referencias

Perellós

Vizcondado de Perellós