Durante a invasão russa da Ucrânia em 2022, um número incomum de generais russos, incluindo as Forças Armadas Russas e a Guarda Nacional da Rússia, foram mortos em ação. Em 23 de abril de 2022, fontes ucranianas informaram que dez generais russos haviam sido mortos durante a invasão. A perda de oficiais de bandeira, mesmo que apenas dois, é rara. Isso torna a escala dessas perdas sem precedentes na era moderna (desde a Segunda Guerra Mundial).

Lista
Um general relatado morto era um tenente-general (duas estrelas), equivalente a um general de divisão nas Forças Armadas Brasileiras, e um próprio tenente-general nas Forças Armadas Portuguesas. Os seis restantes são grandes generais (uma estrela), equivalentes a generais de brigada nas Forças Armadas Brasileiras e um próprio Major-general nas Forças Armadas Portuguesas.

Em 23 de abril de 2022, o Ministério da Defesa da Ucrânia relatou um ataque a um posto de comando do 49º Exército de Armas Combinadas da Rússia em Kherson Oblast, matando dois generais e ferindo gravemente um. Os nomes dos dois generais não foram divulgados no momento do relatório.

Análise
Analistas do Instituto de Segurança e Estratégia de Jerusalém e do Instituto Francês de Relações Internacionais sugeriram que o número de generais russos mortos durante a invasão russa da Ucrânia em 2022 sugere que o baixo moral entre as forças russas e um avanço lento na Ucrânia forçaram oficiais de alto escalão colocar-se em risco em um esforço para alcançar objetivos militares. Além desses oficiais de bandeira, vários oficiais superiores foram mortos pelas forças ucranianas; em 23 de março, o oficial ucraniano Mykhailo Podoliak afirmou que suas forças haviam matado "dezenas de coronéis e outros oficiais". Naquele dia, o Times contou 5 coronéis russos mortos na Ucrânia até agora. Uma autoridade ucraniana disse ao The Wall Street Journal que uma unidade da inteligência militar ucraniana estava coletando informações sobre as posições de oficiais russos, incluindo generais, comandantes de artilharia e pilotos. As baixas de alto escalão na marinha russa incluem o capitão de 1º escalão Andrei Paliy, vice-comandante da Frota do Mar Negro. Anton Kurpin, comandante do cruzador , também foi relatado como morto, embora os russos não tenham confirmado isso.

As forças armadas russas são muito pesadas, com generais desempenhando um papel maior nas operações do dia-a-dia do que em outras forças armadas. Os comandantes do batalhão russo receberam mais autoridade apenas três anos antes da invasão. De acordo com analistas e autoridades ocidentais, a Rússia enviou cerca de 20 oficiais generais para a Ucrânia. Michael McFaul, ex-embaixador dos EUA na Rússia, descreveu o número de generais russos mortos como "um número chocante", enquanto David Petraeus, ex- diretor da CIA, observou que é "muito incomum" que tantos generais serem mortos e que os militares ucranianos estavam "pegando-os a torto e a direito". O Washington Post afirmou que os generais foram "mortos a uma taxa não vista desde a Segunda Guerra Mundial ".

As mortes de oficiais russos na linha de frente foram atribuídas a uma série de vulnerabilidades russas na Ucrânia, incluindo o uso de comunicações não seguras e o movimento de oficiais para a linha de frente para aumentar o moral e resolver questões disciplinares, como saques. O uso de telefones não seguros foi atribuído à falha do sistema de tecnologia de telefonia segura da Rússia, ERA. Em março de 2022, dois oficiais militares americanos disseram ao The New York Times que generais russos na Ucrânia frequentemente conversavam em telefones e rádios não seguros, e que em pelo menos um caso, um general e sua equipe foram mortos depois que os ucranianos interceptaram uma ligação, geolocalizada.

Ver também

 Baixas na Guerra Russo-Ucraniana
 Jornalistas mortos durante a Guerra Russo-Ucraniana
 Ordem de batalha da invasão russa da Ucrânia em 2022

Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)

Lista de generais russos mortos durante a invasão da Ucrânia em 2022


38 (ثمانية وثلاثون)هو عدد صحيح  يلي العدد 37 ويسبق العدد 39 وهو عدد طبيعي موجب.

في الرياضيات
38 ترتيبه الحادي عشر ضمن الأعداد نصف الأولية المتميزة والسابع في عائلة {2 · س}. وهو عضو الأولي في الزوج الثالث من الأعادا نصف الأولية المتميزة (38، 39).

في العلوم

 38 هو العدد الذري لعنصر السترونشيوم.

مراجع

أعداد صحيحة

38 (عدد)


الكطلان أو الكتالان هم الشعب الذي يعيش في كاتالونيا، وهي منطقة حكم ذاتي في إسبانيا، أو متحدر من اصول تنتمي لتلك المنطقة. وعادة يحسب أهل بلاد الكاتالان في جنوب فرنسا من الكتالانيين. وهم مجتمع ذات حكم ذاتي في إسبانيا.

الجغرافيا
معظم شعب الكطلان يعيش في إسبانيا حيث تعدادهم يفوق السبع ملايين نسمة. وهناك أكثر من 100,000 كطلوني يعيش بفرنسا. وحوالي 31,000 كطلوني يعيش في أندورا 20,000 في سردينيا. وخلال الأمبراطورية الإسبانية، هاجر جماعات كطلونية إلى أمريكا اللاتينية وانشاؤا مستوطنات في الشيلي وكوبا وبورتو ريكو وجمهورية الدومينيكان.

اللغة
اللغة الكطالانية هي من اللغات الرومنسية من المجموعة الغالية الأيبرية. وهي الاقرب إلى لغة قسطانية. وفيها تداخلات كثيرة من اللغات الإيطالية الغربية مثل لغة اللغة الأراغونية، الفرنسية، البرتغالية والأسبانية.

عدد المتحدثين بالكطلانية يفوق ال 7 ملايين نسمة. لكننا لا يمكننا ان نحدد العدد بدقة لانه هناك العديد من الاناس الذين يتحدثون الأسبانية بالإضافة للغتهم وكما لا يوجد احصائيه عن تواجدهم في فرنسا على أساس ان الدولة تشجع الفرنسية فقط.

لباسهم الفولكلوري
لباسهم التقليدي يعتمد على الباريتينا (قبعة صوفية على شكل كيس بلون أحمر) والفاكسيا للرجال وعلى الريت للنساء. والحذا هو الاسباردينيا.

طعامهم
الطعام الكطلاني هو من المطبخ المتوسطي. يستعملون زيت الزيتون في القلي. ويستهلكون الحليب بكثرة. ويفضلون لحم الدجاج والظان.

الكطلانيون، يتناولون الطعام ثلاث مرات في اليوم:
 الفطور: وهي وقعة خفيفة تعتمد على الفاكهة والعصير، الحليب والقهوة، والخبز مع البندورة (بام توماكيه). وعادة يقسمون الفطور إلى قسمين، الأول عند الاستيقاظ وقبل الذهاب إلى العمل والثانية خلال العمل بين الساعة العاشرة صباحا والظهيرة.
 بعد الظهر: وهي الوقعة الرئيسة ويتناولونها بين الواحدة والثانية والنصف بعد الظهر. ويتناولوا خلالها ثلاث أطباق: الطبق الأول من المعكرونة أو الخضار، والطبق الثاني من اللحوم (سمك أو ضان) والثالث من الفاكهة واللبن (الزبادي).
 مساء: بين التاسعة والحاد عشر والنصف مساء. ويتناولون كمية طعام أقل من بعد الظهر وأكثر من الصباح. وبالعادة تكون مؤلفة من طبق طعام واحد وفواكه.

الديانة
يعتنق أغلب الكتالان المسيحية دينًا على مذهب الرومانية الكاثوليكية. وتاريخيًا، كان جميع سكان كتالونيا من المسيحيين تقريبًا، وعلى وجه التحديد من أتباع الكنيسة الرومانية الكاثوليكية، وخلال التسعينات من القرن العشرينكان معظم سكان كاتالونيا من الكاثوليك غير الممارسين دينيًا. قابله أيضاً نمو موازي لللادينيين وإلى جانب الهجرة التي أدت إلى زيادة أعداد معتنقي الأديان الأخرى والطوائف المسيحيَّة الأخرى.

مراجع

مصادر
 Balcells, Albert et al. «الوطنية الكطالونية، الماضي والحاضر» (Palgrave Macmillan, 1995).
 Collier, Basil. «كطلان فرنسا» (J.M. Dent and Sons Ltd., 1939).
 Guibernau, Montserrat. «الوطنية الكطلانية - الفرنكوية والتحول والديمقراطية» (Routledge, 2004).
 Starkie, Walter. «الطريق إلى سانتياغو» (John Murray, 2003).

أشخاص من كتالونيا
رومانسيون
عرقيات مقسمة بحدود دولية
كتالونيا
مجتمع أندوري
مجموعات عرقية في إسبانيا
مجموعات عرقية في إيطاليا
مجموعات عرقية في فرنسا

كتالان


Blue River may refer to:

Rivers

Canada
Blue River (North Thompson River tributary), British Columbia
Blue River (Dease River tributary), British Columbia

China
Yangtze River, sometimes referred to as the Blue River in older English sources

New Zealand
Blue River (New Zealand), South Island

United States
Blue River (Arizona), a tributary of the San Francisco River
Blue River (Colorado), a tributary of the Colorado River
Blue River (Indiana), a tributary of the Ohio River
Blue River (Missouri River tributary), in Missouri
Blue River (Oklahoma), a tributary of the Red River
Blue River (Oregon), a tributary of the McKenzie River
Blue River (Wisconsin), a river of Wisconsin, a tributary of the Wisconsin River

Communities

Canada
Blue River, British Columbia, an unincorporated settlement
Blue River station, a Canadian National Railway station
Blue River Indian Reserve No. 1, in British Columbia

United States
Blue River, Colorado
Blue River, Indiana
Blue River, Kentucky
Blue River, Oregon
Blue River, Wisconsin

Other uses
Blue River (film), a 1995 television film
Blue River (album), by Eric Andersen, 1972
"Blue River" (song), by Elvis Presley, 1965
Blue River, a 1992 novel by Ethan Canin, basis for the film
"Blue River", a 1920s piano roll cut by Dagmar Nordstrom

See also

Big Blue River (disambiguation)
Little Blue River (disambiguation)
Blue River Township (disambiguation)
Río Azul (Spanish for Blue River), a Mayan archaeological site

Blue River


The following is an episode list for the MTV animated television series Beavis and Butt-Head. The series has its roots in 1992 when Mike Judge created two animated shorts, Frog Baseball and Peace, Love and Understanding, which were aired on Liquid Television.

Series overview

Episodes

Pilots (1992)
These originally aired as part of Liquid Television and did not include music videos.

Season 1 (1993)
Mike Judge himself is highly critical of the animation and quality of these episodes, in particular the first two—"Door to Door" and "Give Blood/Blood Drive"—which he described as "Horrible. Those first two episodes were awful, I don't know why anybody liked it... I was burying my head in the sand."

J. J. Sedelmaier Productions, Inc. (Season 1)

Season 2 (1993)

Season 3 (1993–94)

Season 4 (1994)

Season 5 (1994–95)

Season 6 (1995–96)

Season 7 (1997)
Starting this season, the show switched to a 7-minute short act, with most of the shorts running approximately 5 minutes with one music video at the end. All of the music videos this season are repeats from previous seasons, with the exception of "B&B Do Thanksgiving."

Season 8 (2011)

Season 9 (2022)
On July 1, 2020, it was announced that two new seasons of Beavis and Butt-Head had been ordered. Produced for Paramount+, the first new season of Mike Judge's Beavis and Butt-Head premiered on August 4, 2022. The season made its linear premiere on February 8, 2023 on Comedy Central.

Season 10 (2023)
On March 8, 2023, Paramount+ announced that the series would return with a new season, which premiered April 20, 2023.

Films

Miscellaneous appearances
 Appearances at the 1992 MTV Video Music Awards, 1993 MTV Video Music Awards, 1994 MTV Video Music Awards, 1995 MTV Video Music Awards, 1996 MTV Video Music Awards, 1997 MTV Movie Awards, 69th Academy Awards, MTV's 20th Anniversary, 2005 MTV Video Music Awards and 2011 MTV Video Music Awards
Appearance in a Paramount+ commercial in Super Bowl LV. They also appeared in four Super Bowl specials from 1994 to 1997.
 Appearance in the April 1993 music video for AC/DC's "Back in Black" (called the "Beavis and Butt-Head Version" on MTV's website)
 Appearance (in voice only) on the 1994 movie Airheads
 Appearance on The Brothers Grunt episode "Close Encounters of the Grunt Kind" (12/19/1994)
 Appearance in Clueless
 Appearances on Late Show with David Letterman (12/1993 and 12/13/1996)
 Appearance at the end of the Friends episode "The One Where Ross and Rachel... You Know" (during the credits roll, Joey and Chandler watch them on TV; 02/08/1996)
 Appearances on Saturday Night Live (12/14/1996 and 9/02/2003)
 Mentioned in the "Animated Videos" episode of MTV's All Time Top 10 by Daria Morgendorffer (in the style of her own series) and Jane Lane, and their music video for "Love Rollercoaster" is featured (6/28/1998)
 Appearance on Celebrity Deathmatch (2/11/2001; third-season finale)
 Appearance in Duke Nukem 3D (PC version) (Butt-Head's voice only – voiced by Randy Pitchford)
 Appearance in Duke Nukem 64 (Butt-Head's voice only – voiced by Randy Pitchford)
 Appearance on Jackassworld.com: 24 Hour Takeover (watched the music video for Steve-O's song "Poke the Puss" and provided negative commentary) (2/23/2008)
 Appearance in a promotional video for Mike Judge's 2009 film Extract
 Appearance in Austin Powers: International Man of Mystery
 Appearance in Jackass 3D
 Appearance on Jimmy Kimmel Live! (10/25/2011)
 Appearance on Two and a Half Men episode "A Possum on Chemo" (01/16/2012)
 Appearance in Sandy Wexler (during the end credits, voiced by Mike Judge)
 Appearance on Family Guy episode "Peter & Lois' Wedding" (11/10/2019 - voiced by Mike Judge)

References

External links
 Beavis and Butt-Head at the Big Cartoon DataBase
 Beavis and Butt-Head at epguides.com
 Beavis and Butt-Head (2022) at epguides.com

Lists of American adult animated television series episodes
Lists of American sitcom episodes
Lists of American teen comedy television series episodes
Lists of sex comedy television series episodes

List of Beavis and Butt-Head episodes


Organizacijska psihologija je grana primijenjene psihologije koja se bavi strukturom i funkcioniranjem organizacija te djelovanjem ljudi u njima. Pojmom organizacija nisu obuhvaćene samo industrijske organizacije nego i škole, bolnice, zatvori, vojne organizacije te druge organizacije. Usmjerena je pretežito na psihološke konstrukte kao što je zadovoljstvo radom, stavove i motivaciju djelatnika, djelotvornost i produktivnost u organizaciji.

Izvori

Psihologija

Organizacijska psihologija


El Gran Premio de Fráncfort sub-23 (oficialmente: Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt (U23)) es una carrera ciclista de un día alemana que se disputa en la ciudad de Fráncfort del Meno y sus alrededores, como su propio nombre indica limitada a corredores sub-23 y "hermana menor" del Gran Premio de Fráncfort, de hecho se disputan el mismo día: el 1 del mes de mayo.

Creado en 1998 sus primeras ediciones fueron amateur hasta que, tras no disputarse durante 3 años, desde el 2008 forma parte del UCI Europe Tour, dentro de la categoría 1.2U (última categoría del profesionalismo limitada a corredores sub-23). Su nombre ha variado tomando el mismo nombre oficial que su homónima sin limitación de edad aunque con la indicación de la limitación de edad al final de dicho nombre.

Tiene entre 140 km y 170 km en su trazado, entre 30 y 60 km menos que su hómonima sin limitación de edad aunque con similares características.

Palmarés

Palmarés por países

Véase también
 Gran Premio de Fráncfort

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de la carrera
 Gran Premio de Fráncfort sub-23 (sitiodeciclismo.net)
 Gran Premio de Fráncfort sub-23 (cqranking.com)
 Gran Premio de Fráncfort (memoire-du-cyclisme.net)

Francfort sub-23
Francfort sub-23
Deporte en Fráncfort
Francfort sub-23

Gran Premio de Fráncfort sub-23


Giv dem en Chance er en dansk dokumentarfilm fra 1948, der er instrueret af Hagen Hasselbalch og Per B. Holst efter manuskript af Hagen Hasselbalch.

Handling
Filmen viser at det internationale hjælpearbejde kan give Europas tuberkuløse børn en chance, hvis dette hjælpearbejde blot støttes i sit hjemland. Filmen er udsendt i anledning af den store FN-insamling.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1948

Giv dem en Chance


Achille (, ) is a French and Italian masculine given name, derived from the Greek mythological hero Achilles. It may refer to:

People

Artists
 Achille Beltrame (1871–1945), Italian painter
 Achille Calici (c. 1565–?), Italian painter
 Achille Castiglioni (1918–2002), Italian designer
 Achille Cattaneo (1872–1931), Italian painter
 Achille Devéria (1800–1857), French painter and lithographer
 Achille Duchêne (1866–1947), French garden designer
 Achille Empéraire (1829–1898), French painter
 Achille Formis (1832–1906), Italian painter
 Achille Funi (1890–1972), Italian painter
 Achille Glisenti (1848–1906), Italian painter
 Achille Granchi-Taylor (1857–1921), French painter and illustrator
 Achille Lega (1899–1934), Italian painter
 Achille Leonardi (c. 1800–1870), Italian painter
 Achille Locatelli (painter) (1864–1948), Italian painter
 Achille Mauzan ((1883–1952), French illustrator, painter and sculptor
 Achille Etna Michallon (1796–1822), French painter
 Achille Mollica (1832–1885), Italian painter
 Achille Peretti (artist) (1857–1923), Italian painter, sculptor and anarchist
 Achille Petrocelli (1861/62–1896), Italian painter
 Achille Pinelli (1809–1841), Italian painter
 Achille Solari (1835–1884), Italian painter
 Achille Valois (1785–1862), French designer and sculptor
 Achille Vertunni (1826–1897), Italian painter
 Achille Vianelli (1803–1894), Italian painter
 Achille Zo (1826–1901), French painter

Musicians, composers and singers
 Achille Baquet (1885–1955/1956), American jazz clarinetist and saxophonist
 Achille De Bassini (1819–1881), Italian baritone
 Achille Campisiano (1837–1908), French pianist and composer
 Achille Rivarde (1865–1940), American-born British violinist and teacher
 Achille Simonetti (1857–1928), Italian violinist and composer
 Achille-Claude Debussy (1862-1918), French impressionistic composer and pianist

Politicians
 Achille Le Tonnelier de Breteuil (1781–1864), French politician
 Achille Casanova (1941–2016), Swiss journalist and politician
 Achille Corona (1914–1979), Italian socialist politician, lawyer and journalist
 Achille Joseph Delamare (1790–1873), French senator
 Achille Larue (1849–1922), Canadian lawyer and politician
 Achille Occhetto (born 1936), Italian politician
 Achille Peretti (1911–1983), French politician
 Achille Serra (politician) (born 1941), Italian politician
 Achille Starace (1889–1945), Italian fascist leader before and during World War II

Religious figures
 Achille Grassi (1456–1523), Italian Roman Catholic bishop and cardinal
 Achille Gagliardi (1537–1607), Italian ascetic writer and Jesuit
 Achille Glorieux (1910–1999), French Catholic prelate, archbishop and diplomat
 Achille Harlay de Sancy (1581–1646), French diplomat, linguist, orientalist and Catholic bishop
 Achille Liénart (1884–1973), French Catholic cardinal and bishop
 Achille d'Étampes de Valençay (1593–1646), French military leader, a Knight of Malta and Catholic cardinal

Scientists and mathematicians
 Achille Allier (1807–1836), French archaeologist, writer and art critic
 Achille Costa (1823–1899), Italian entomologist
 Achille Ernest Oscar Joseph Delesse (1817–1881), French geologist and mineralogist
 Achille Pierre Dionis du Séjour (1734–1794), French astronomer and mathematician
 Achille Marie Gaston Floquet (1847–1920), French mathematician
 Achille Gerste (1854–1920), Belgian Catholic priest, Jesuit, philologist and linguist
 Achille Guenée (1809–1880), French entomologist and lawyer
 Achille Loria (1857–1943), Italian Jewish political economist and sociologist
 A. E. Meeussen (1912–1978), Belgian philologist
 Achille Müntz (1846–1917), French agricultural chemist
 Achille Ouy (1889–1959), French philosopher and sociologist
 Achille Urbain (1884–1957), French biologist
 Achille Valenciennes (1794–1865), French zoologist

Sportsmen
 Achille Anani (born 1994), Ivorian footballer playing in France
 Achille Campion (born 1990), French footballer
 Achille Compagnoni (1914–2009), Italian mountaineer and skier
 Achille Coser (born 1982), Italian football goalkeeper
 Achille Emaná (born 1982), Cameroonian footballer
 Achille Fould (bobsleigh) (1919–1949), French bobsledder
 Achille Varzi (1904–1948), Italian Grand Prix race car driver

Other
 Achille Ballière (1840–1905), French architect
 Achille Boitel (died 1944), French businessman and Nazi collaborator
 Achille Jubinal (1810–1875), French medievalist
 Achille Leclère (1785–1853), French architect and teacher of architecture
 Achille Majeroni (1881–1964), Italian film actor
 Achille Maramotti (1927–2005), Italian fashion designer and founder of Max Mara, an Italian fashion company
 Achille Marozzo (1484–1553), Italian fencing master
 Achille Mbembe (born 1957), Cameroonian philosopher and political theorist
 Achille Millien (1838–1927), French poet and folklorist
 Achille Millo, stage name of Italian actor, voice actor and stage director Achille Scognamillo (1922–2006)
 Prince Achille Murat (1801–1847), eldest son of Joachim Murat
 Achille St. Onge (1913–1978), American publisher of miniature books
 Achille Zavatta (1915–1993), French clown, artist and circus operator

Fictional characters
 Achille Poirot, the "brother" of Agatha Christie's detective Hercule Poirot (actually Hercule in disguise) in the novel The Big Four
 the title character of Achille Talon, a comic book series
 the title character of Achille in Sciro, a 1737 opera
 Rodrigue Achille Fraldarius, a character in Fire Emblem: Three Houses

See also
 Achilles (disambiguation)

References

Italian masculine given names
Masculine given names
French masculine given names

Achille


An Typhonium taylorii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Typhonium taylorii in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium taylorii


William Kamkwamba (født d. 5 august 1987) er en opfinder fra Wimbe, Malawi. Han er blevet kendt efter at have bygget en vindmølle fra genbrugsmaterialer, ud fra instruktioner han fandt i en biblioteksbog.

Han fortalte sin historie i to TED Talks i 2007 og 2009.

I 2009 skrev han sine erindringer sammen med Bryan Mealer, som senere er blevet adapteret til en børnebog.

Kamkwamba flyttede til USA for at studere på Dartmought College, og fik sin bachelorgrad i 2014.

Hans historie er blevet brugt som inspiration til Netflixfilmen 'The Boy who Harnessed the Wind' som udkom i marts 2019.

Kilder og henvisninger

Personer fra Malawi
Opfindere

William Kamkwamba


Darryl Morris es un personaje de la serie de televisión estadounidense Charmed.
Es interpretado por el actor Dorian Gregory.

Biografía

Darryl es un teniente (promovido de inspector) del Departamento de Policía de San Francisco. Fue compañero del inspector Andy Trudeau. Está casado con una mujer de nombre Sheila y tiene dos hijos. Su padre es Luther Morris, también policía.

Al principio sospecha de la recurrente conexión de las hermanas Halliwell con crímenes misteriosos. Sin embargo, pocos meses después de la muerte de su compañero, las hermanas le revelan que son brujas buenas que tratan de proteger y llevar justicia al mundo. En los siguientes años, él las ayuda a cubrir casos relacionados con la actividad demoníaca, y les brinda apoyo tanto logístico como emocional.
No obstante, cuando casi resulta muerto, él se aleja de las Halliwell alegando los riesgos que corre, aunque continúa haciéndoles favores y nunca revela su secreto. Su última aparición en la serie se da en el episodio final de la séptima temporada, debido a que su esposa lo obliga a mudarse a otro estado para comenzar una nueva vida.

Desaparición de la serie

Según Brad Kern, la razón por la cual Darryl no apareció en la octava temporada fue el recorte de presupuesto, que también limitó la aparición de Leo.

Notas y referencias

Personajes de Charmed

Darryl Morris


Kenneth Eugene Parnell (26 de setembro de 1931 - 21 de janeiro de 2008) foi um criminoso sexual americano condenado, estuprador de crianças e sequestrador conhecido por cometer os sequestros de Steven Stayner, de sete anos, e Timothy White, de cinco anos, em Merced, Califórnia. Ele foi condenado em 2004 por tentar comprar uma criança para fazer sexo e morreu na prisão.

Juventude
Kenneth Parnell nasceu em Amarillo, Texas, filho de Cecil Frederick e Mary Olive (Pollard) Parnell, durante a era da dust bow da região, que coincidiu com a Grande Depressão. Mais tarde, ele se mudou com sua mãe, suas duas meias-irmãs e um meio-irmão para Bakersfield, Califórnia. Parnell foi criado principalmente sem seu pai, que abandonou a família quando Parnell tinha seis anos. Ele passou grande parte de sua adolescência dentro e fora de instituições juvenis e psiquiátricas.

Em março de 1951, Parnell foi preso por sodomizar um menino e se passar por um policial ; foi condenado a quatro anos de prisão. Parnell havia atraído a criança usando um distintivo de xerife que ele comprou em uma loja de excedentes da marinha do exército. Ele escapou de uma instituição estatal em Norwalk, mas foi recapturado.

Em uma entrevista de 2000 sobre seu crime de 1951, Parnell disse que sequestrou e molestou o menino porque sua esposa estava grávida e que ele "tinha que encontrar outra saída". Ele alegou ter sido casado três vezes, mas apenas dois registros de seus casamentos foram encontrados. Parnell se casou em 1950, teve uma filha em 1951 e se divorciou em 1957. Mais tarde naquele ano, ele se casou novamente e teve outra filha. Parnell negou na mesma entrevista ter sido abusado sexualmente, embora o livro de Mike Echols, I Know My First Name Is Steven, afirme que ele foi realmente molestado aos 13 anos por um pensionista em uma casa de aluguel que sua mãe possuía em Bakersfield.

Mais de uma década após o caso de sodomia, Parnell foi condenado por assalto à mão armada em Utah. Enquanto estava preso, sua segunda esposa pediu o divórcio. Parnell afirmou ter se casado pela terceira e última vez em 1968, mas nenhum registro foi encontrado para comprovar isso.

Sequestro de crianças
Em 4 de dezembro de 1972, Parnell sequestrou Steven Stayner, de sete anos de idade, residente da Merced, com a ajuda de Edward Ervin Murphy, um colega de trabalho do Yosemite Lodge, onde Parnell trabalhava como auditor noturno. Stayner foi levado para Catheys Valley. (A cabana de Parnell estava, sem o conhecimento de Stayner, localizada a apenas algumas centenas de metros da residência de seu avô materno.) Parnell disse a Stayner que seus pais não podiam mais mantê-lo, que um juiz havia dado a custódia legal a Parnell e que seu novo nome era "Dennis".

Stayner viveu como "filho" de Parnell por sete anos, durante os quais foi repetidas vezes abusado sexualmente. Além do abuso sexual, Stayner afirmou mais tarde que a atitude de Parnell mudou de espancamentos para às vezes "mimá-lo". À medida que Steven envelheceu e entrou na puberdade, o interesse sexual de Parnell em Stayner diminuiu e Parnell procurou um novo menino para "construir sua família". Ele havia tentado outro sequestro com sua amante Barbara Mathias, mas isso não saiu como planejado. Ele também ordenou Stayner para ajudá-lo em sequestros, mas Stayner sempre falhou em pegar a criança alvo a ponto de Parnell parar de usar Stayner como cúmplice, repreendendo-o por ser um "incompetente". Anos depois, em entrevistas, Stayner admitiu sabotar intencionalmente os sequestros.

Prisão
Em 14 de fevereiro de 1980, Parnell sequestrou Timothy White, de cinco anos, de Ukiah com a ajuda de Sean Poorman, um menor e um conhecido de Stayner. Semanas depois, Stayner escapou da casa de Parnell com White; mais tarde ele disse que não queria que o menino passasse pelo abuso que ele havia sofrido. Stayner esperou até que Parnell tivesse ido para seu trabalho noturno em um motel local em 1º de março de 1980 e, carregando White nas costas, pegou carona para Ukiah. Não familiarizado com a cidade, Stayner decidiu que a melhor opção era procurar a polícia local, que originalmente o considerava um delinquente, até que uma busca exaustiva de cartazes de crianças desaparecidas e um interrogatório fragmentado confirmaram que ele também era uma criança desaparecida. Ao amanhecer da manhã seguinte, Parnell foi preso. Enquanto os investigadores estavam verificando o passado de Parnell, a condenação por sodomia de 1951 veio à tona, embora na época Stayner insistisse que Parnell não havia abusado sexualmente dele.

Julgamentos em 1981
Parnell foi julgado por sequestrar Stayner e White, mas não por abuso sexual. Ele foi condenado por ambos os sequestros e cumpriu cinco anos de sua sentença de sete anos de prisão. Edward Murphy, cúmplice de Parnell no sequestro de Stayner, foi condenado a cinco anos de prisão e em liberdade condicional após dois anos. Sean Poorman, colega de escola de Stayner que auxiliou Parnell no sequestro de White, foi condenado a uma pena em um campo de trabalho juvenil. Barbara Mathias, namorada de Parnell que viveu com ele e Stayner por algum tempo, nunca foi acusada de qualquer violação e cooperou com as autoridades nos julgamentos de Parnell.

Stayner morreu em 1989 de ferimentos sofridos em um acidente de moto.

Condenações de 2004
Em janeiro de 2003, Parnell foi preso novamente depois de tentar coagir seu cuidador a comprar para ele um menino de quatro anos. Parnell tinha, nessa época, 71 anos e problemas de saúde, sofrendo de diabetes e enfisema, além de outras doenças causadas por um derrame que ele havia sofrido anteriormente, exigindo assistência de enfermagem 24 horas por dia em seu apartamento bagunçado no bloco 2600 da Mathews Street em Berkeley.

A cuidadora, Diane Stevens, estava ciente do passado de Parnell e cooperou com a polícia na criação de uma operação policial que levaria à sua prisão. De acordo com o depoimento de Diane Stevens, Parnell solicitou que a criança tivesse um reto "limpo", indicando intenções sexuais. Ele pagou US$ 100 por uma certidão de nascimento e tinha US$ 400 consigo pela conclusão da transação quando receberia a criança em 3 de janeiro de 2003. Parnell foi preso naquele dia, posteriormente dizendo às autoridades "eu queria uma família".

Parnell foi condenado em 9 de fevereiro de 2004, sob a acusação de tentativa de compra de uma criança e tentativa de abuso sexual infantil, embora nenhuma criança tenha sido alvo. A promotoria argumentou com sucesso que auxiliares sexuais e pornografia encontradas no apartamento, juntamente com o próprio testemunho de Stevens, foram suficientes para provar que as intenções de Parnell eram de natureza criminosa. Parnell foi condenado a 25 anos de prisão perpétua sob a lei dos "três strikes" da Califórnia.

O promotor Tim Wellman discutiu amplamente seu caso perante o júri, mostrando uma apresentação de slides de Stayner marcado com "1", depois de White marcado com "2" e uma tela em branco marcada com "3" para mostrar a criança inexistente que teria sido sequestrada se a polícia não foi notificado. Wellman disse que Parnell "estava procurando um último hurra. Um último Steven Stayner, um último Timmy White."

Morte
Parnell permaneceu encarcerado até sua morte em 2008 no Centro Médico da Califórnia em Vacaville, Califórnia. De acordo com funcionários da prisão, Parnell morreu de causas naturais. Ele estava sob cuidados paliativos por muito tempo.

Representações na mídia
O relato de Stayner de seu tempo com Parnell formou a base de um livro de Mike Echols, cujo manuscrito foi adaptado como a minissérie de TV de 1989 I Know My First Name Is Steven com Arliss Howard no papel não creditado de Parnell. O livro foi publicado com o mesmo título em 1991. (A minissérie também foi lançada sob o título alternativo The Missing Years.)

Ligações externas

 homem sequestrado posando pastor lançou-ousar-escape

Suspeitos procurados
Mortos em 2008
Nascidos em 1931

Kenneth Parnell


Óbidos  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 9 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 A dos Negros
 Amoreira
 Gaeiras
 Olho Marinho
 Santa Maria
 São Pedro
 Sobral da Lagoa
 Usseira
 Vau

Dış bağlantılar
 Óbidos fotoğrafları

Óbidos


Pedro Alonso Niño, chamado El Negro, (* 1468 em Moguer, † 1505) foi um navegador espanhol.

Vida
Nascido perto da cidade de Huelva, Niño era conhecido como El Negro devido à sua ascendência africana. Participou em várias expedições portuguesas à África e acompanhou Cristóvão Colombo na sua terceira viagem. Em 1499 explorou a costa da Venezuela junto com Cristóbal Guerra, de onde retornou à Espanha com miçangas e madeiras coloridas. Acusado de roubo pelo rei, Niño foi preso, onde morreu antes de seu julgamento.

Referências

Exploradores da Espanha

Pedro Alonso Niño


Ulrich Mell (* 30. März 1956 in Neumünster, Holstein) ist ein deutscher evangelischer Theologe. Von 2001 bis 2022 war Mell ordentlicher Professor für Evangelische Theologie und ihre Didaktik an der Wirtschafts- und Sozialwissenschaftlichen Fakultät der Universität Hohenheim (Stuttgart).

Leben
Ulrich Mell studierte Pädagogik in Hannover und Kiel und evangelische Theologie in Kiel und Tübingen. Danach war er Vikar der Nordelbischen Evangelisch-lutherischen Kirche in Lübeck. Von 1983 bis 1998 war Mell wissenschaftlicher Mitarbeiter, anschließend Assistent und Oberassistent am Institut für Neutestamentliche Wissenschaft und Judaistik an der Theologischen Fakultät der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel bei Jürgen Becker (Theologe). Dort wurde er 1988 mit einer Arbeit über Neue Schöpfung bei Paulus promoviert und habilitierte sich im Fach Neues Testament 1993 mit einer Studie zur Jerusalemszene im Markusevangelium. Von 1998 bis 2001 vertrat er den Lehrstuhl Bibelwissenschaften (Altes Testament/Neues Testament) an der Pädagogischen Hochschule bzw. an der wiedergegründeten Universität in Erfurt.

Forschungsschwerpunkte
Mells Forschungsinteressen sind die Gleichnisreden des historischen Jesus, das Corpus Paulinum und das Markusevangelium sowie die Geschichte und Theologiegeschichte des Urchristentums.

Mitgliedschaften
 Wissenschaftliche Gesellschaft für Theologie

Schriften

Als Verfasser
 Neue Schöpfung. Eine traditionsgeschichtliche und exegetische Studie zu einem soteriologischen Grundsatz paulinischer Theologie (= BZNW, Bd. 56). de Gruyter, Berlin 1989, ISBN 3-11-011831-9 (überarbeitete Dissertation).
 Die "anderen" Winzer. Eine exegetische Studie zur Vollmacht Jesu Christi nach Markus 11,27–12,34. (= WUNT, Bd. 77) J.C.B Mohr (Paul Siebeck), Tübingen 1994. ISBN 3-16-146301-3 (Habilitationsschrift).
 Die Zeit der Gottesherrschaft. Zur Allegorie und zum Gleichnis von Markus 4,1–9. (= BWANT, Bd. 144). Kohlhammer, Stuttgart 1998, ISBN 3-17-015896-1.
 Biblische Anschläge. Ausgewählte Aufsätze. (= ABG, Bd. 30), Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2009, ISBN 978-3-374-02682-1.
 Christliche Hauskirche und Neues Testament. Die Ikonologie des Baptisteriums von Dura Europos und das Diatessaron Tatians. (= NTOA, Bd. 77). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2010, ISBN 978-3-525-53394-9.
 Das Evangelium in einem rhetorischen Brief. Ein Kommentar zum 1. Thessalonicherbrief (= WMANT, Bd. 166). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2023, ISBN 978-3-525-56079-2.

Als Herausgeber
 Die Gleichnisreden Jesu 1899–1999. Beiträge zum Dialog mit Adolf Jülicher (= BZNW, Bd. 103). de Gruyter, Berlin 1999, ISBN 3-11-016753-0.
 Pflanzen und Pflanzensprache der Bibel. Lang, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-631-52731-4.
 mit Ulrich Fellmeth: Pilgerwege ins "Heilige Land". Beiträge zur Religionsgeografie der Alten Kirche. Lang, Frankfurt am Main 2013, ISBN 978-3-631-60025-2.
 mit Michael Tilly: Gegenspieler. Zur Auseinandersetzung mit dem Gegner in frühjüdischer und urchristlicher Literatur (= WUNT, Bd. 428). Mohr Siebeck, Tübingen 2019. ISBN 978-3-16-156096-5.
 mit Michael Tilly: Der 1. Thessalonicherbrief und die frühe Völkermission des Paulus (= WUNT, Bd. 479). Mohr Siebeck, Tübingen 2022, ISBN 978-3-16-160690-8.
 mit Dieter Sänger, Paulus und Johannes. Exegetische Studien zur paulinischen und johanneischen Theologie und Literatur (= WUNT, Bd. 198). Mohr Siebeck, Tübingen 2006. ISBN 3-16-149064-9.

Weblinks

 Beruflicher Werdegang (Uni Hohenheim)
 Publikationsliste (Uni Hohenheim)

Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (21. Jahrhundert)
Neutestamentler
Hochschullehrer (Universität Erfurt)
Hochschullehrer (Universität Hohenheim)
Person (Kiel)
Deutscher
Geboren 1956
Mann
Absolvent der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel

Ulrich Mell


Biserica de lemn din Leurda, localitate componentă a municipiului Motru, județul Gorj, datează din anul 1839. Are hramul "Sfinții Voievozi". Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Un amplu șantier, cu caracter de reconstrucție, a avut loc între anii 1877-1897, în timpul păstoririi preotului Constantin Albișoru. Biserica a fost sfințită în data de 20 noiembrie 1897. Prin eforturile comunității, biserica a mai fost reparată în anul 1926.

În anul 2010 s-au făcut reparații capitale și s-a restaurat pictura, de pictorul Gheorghe Jilavu. Lucrările au fost realizate prin contribuția credincioșilor din Leurda și Însurăței, preot paroh fiind Gheorghe Vâlceanu. Biserica a fost resfințită în 8 noiembrie 2010, de Nicodim, Episcopul Severinului și Strehaiei.

Bibliografie
Studii regionale

Vezi și
 Leurda, Gorj

Note

Galerie de imagini

Legături externe
 CIMEC  Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă de monument

Motru-Leurda
Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XIX-lea din România

Biserica de lemn din Motru-Leurda


Cette page présente les titres musicaux numéro 1 chaque semaine en 2022 au Billboard Hot 100, le classement officiel des ventes de singles et de titres aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les dix meilleures ventes de l'année sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 10 meilleures ventes de titres de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 ' Glass Animals - Heat Waves Harry Styles - As It Was The Kid Laroi et Justin Bieber - Stay Adele - Easy on Me Ed Sheeran - Shivers Jack Harlow - First Class Latto - Big Energy Justin Bieber - Ghost Kodak Black - Super Gremlin Elton John et Dua Lipa - Cold Heart'' (Pnau remix)

Article connexe
 Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2022

Notes et références

Liens externes
Classement des singles sur Billboard.com

États-Unis
2022 aux États-Unis
Classement musical de 2022

Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2022


Pagurus acadianus é uma espécie de caranguejos heremitas destros descrita por  J. E. Benedict (1901). É nativa do Canadá.

Pagurus

Pagurus acadianus


Cranichidinae, subtribus orhideja, dio tribusa Cranichideae. Postoji više rodova

Rodovi

 Prescottia Lindl. (25 spp.)
 Galeoglossum A. Rich. & Galeotti (3 spp.)
 Stenoptera C. Presl (11 spp.)
 Gomphichis Lindl. (31 spp.)
 Porphyrostachys Rchb. fil. (2 spp.)
 Solenocentrum Schltr. (4 spp.)
 Pseudocentrum Lindl. (16 spp.)
 Baskervilla Lindl. (11 spp.)
 Ponthieva R. Br. (74 spp.)
 Pterichis Lindl. (41 spp.)
 Cranichis Sw. (79 spp.)
 Fuertesiella Schltr. (1 sp.)
 Nezahualcoyotlia R. González (1 sp.)
 Altensteinia Kunth (8 spp.)
 Aa Rchb. fil. (25 spp.)
 Myrosmodes Rchb. fil. (17 spp.)

Izvori

Cranichideae

Cranichidinae


Mustafa Kemal Atatürk'ün biyografik kronolojisidir.
 1881 — Osmanlı İmparatorluğu'nun Selanik şehrinde Ali Rıza Efendi ve Zübeyde Hanım'ın oğlu olarak doğdu.
 1893 — Selânik Askerî Rüştiyesi'ne yazıldı ve öğretmeni Mustafa Sabri Efendi, kendisine Kemal ikinci adını verdi.
 1895 — Manastır Askeri İdadisi'ne girdi.
 18 Mart 1899 — İstanbul'da Harp Okulu piyade sınıfına yazıldı.
 1902 — Harp Akademisi'ne girdi.
 11 Ocak 1905 — Kurmay yüzbaşı olarak Harp Akademisi'ni bitirdi. Merkezi Şam'da bulunan 5. Ordu'da göreve başladı.
 Ekim 1906 — Arkadaşlarıyla birlikte Şam'da gizli Vatan ve Hürriyet Cemiyeti'ni kurdu.
 20 Haziran 1907 — Rütbesi Kolağası rütbesine yükseltildi.
 Eylül 1907 — 3. Ordu'ya atanarak Selanik'e gitti.
 13 Nisan 1909 — 31 Mart Ayaklanması'nı bastırmak üzere Hareket Ordusu'nda kurmay oldu.
 1910 — Mahmud Şevket Paşa'nın kurmay başkanı olarak Arnavutluk isyanının bastırılmasında görev aldı.
 13 Eylül 1911 İstanbul'da genelkurmayda göreve atandı.
 27 Kasım 1911 Binbaşılığa yükseltildi.
 18 Aralık 1911 Trablusgarp'ta Şark Gönüllüleri komutanlığına atandı.
 9 Ocak 1912 Trablusgarp'ta Tobruk Savaşı'nı yönetti.
 27 Ekim 1913 Sofya'ya askeri ateşe atandı.
 1 Mart 1914 Yarbaylığa yükseltildi.
 Şubat 1915 Tekirdağ'da 19. Tümen'i kurdu.
 25 Nisan 1915 ANZAK askerlerini Arıburnu'nda durdurdu.
 1 Haziran 1915 Albaylığa yükseltildi.
 10 Ağustos 1915 Anafartalar Grubu komutanı olarak İngiliz ve ANZAK birliklerini  durdurdu.
 14 Ocak 1916 Edirne'de 16. Kolordu komutanı oldu.
 1 Nisan 1916 Mirlivalığa (Tuğgeneralliğe) yükseltildi.
 5 Temmuz 1917 7. Ordu Komutanlığı'na atandı.
 Ekim 1917 7. Ordu Komutanlığı'ndan ayrılarak İstanbul'a döndü.
 31 Ekim 1918 Yıldırım Orduları Grubu komutanı oldu.
 19 Mayıs 1919 Samsun'a vardı.
 28 Mayıs 1919 Havza Genelgesi'ni yayınladı.
 21/22 Haziran 1919 Amasya Tamimi'ni açıkladı.
 8 Temmuz 1919 9. Ordu Müfettişliği'nden ve askerlikten çekildi.
 23 Temmuz 1919 Erzurum Kongresi'ne başkan seçildi.
 4 Eylül 1919 Sivas Kongresi'ne başkanlık etti.
 7 Kasım 1919 Meclis-i Mebûsan için yapılan seçimde Erzurum'dan milletvekili seçildi.
 27 Aralık 1919 Heyet-i Temsiliye ile birlikte Ankara'ya geldi.
 23 Nisan 1920 Ankara'da Türkiye Büyük Millet Meclisi'ni açtı.
 11 Mayıs 1920 İstanbul Divan-ı Harp tarafından ölüm cezasına çarptırıldı.
 5 Ağustos 1921 Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce başkomutan yapıldı.
 23 Ağustos 1921 Sakarya Savaşı'nı yönetti.
 19 Eylül 1921 Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce mareşallik rütbesi ve gazi sanı verildi.
 26 Ağustos 1922 Kocatepe'den Büyük Taarruz'u yönetti.
 30 Ağustos 1922 Dumlupınar'da Başkomutanlık Meydan Savaşı'nı kazandı.
 8 Eylül 1922 İzmir'i düşmandan kurtardı.
 1 Kasım 1922 Saltanat kaldırıldı.
 29 Ocak 1923 İzmir'de Latife Hanım ile evlendi(5 Ağustos 1925'te ayrıldı).
 17 Şubat 1923 İzmir İktisat Kongresi açıldı.
 11 Ağustos 1923 İkinci Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanlığına seçildi.
 9 Eylül 1923 Halk Fırkası'nı kurdu.
 29 Ekim 1923 Cumhuriyet ilan edildi; Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı seçildi.
 3 Mart 1924 Halifelik kaldırıldı.
 20 Nisan 1924 Yeni Teşkilat-ı Esasiye Kanunu kabul edildi.
 17 Kasım 1924 Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kuruldu(3 Haziran 1925'te kapatıldı).
 25 Kasım 1925 Şapka Yasası kabul edildi.
 26 Aralık 1925 Uluslararası takvim ve saat kabul edildi.
 1 Kasım 1927 İkinci kez cumhurbaşkanlığına seçildi.
 1 Kasım 1928 Yeni Türk harflerinin kabulüne ilişkin yasa çıktı.
 12 Ağustos 1930 Serbest Cumhuriyet Fırkası kuruldu(17 Kasım 1930'da dağıldı).
 15 Nisan 1931 Türk Tarihi Tetkik Cemiyeti'ni kurdu.
 4 Mayıs 1931 Üçüncü kez cumhurbaşkanı seçildi.
 12 Temmuz 1932 Türk Dili Tetkik Cemiyeti'ni kurdu.
 8 Kasım 1934 - Yalova'ya gerçekleştirdiği geziden Ankara'ya dödü.
 24 Kasım 1934 Atatürk soyadı verildi.
 27 Ocak 1937 Hatay'ın bağımsızlığı Milletler Cemiyeti'nce kabul edildi.
 10 Kasım 1938 Dolmabahçe Sarayı'nda öldü.

Yurt gezileri

1922
 1 Ocak 1922-22 Ocak 1922 — İzmir'e yaptığı yurt gezisi.

1920
Batı Cephesini denetlemek üzerine Ankara'dan Eskişehir'e geldi.
2 Ağustos - Afyonkarahisar'a geldi.
Buradan Konya'ya geçmiştir.
6 Ağustos - Tekrar Afyonkarahisar'a geldi.
28 Ağustos - Tekrar Batı Cephesini denetlemek için Afyon'a geldi.

1921

1922
28 Ağustos - Büyük Taarruz sırasında karagahın taşınması nedeniyle Afyon'a geldi.

1923
15 Mart - Adana'ya ulaştı. Burada Türk Ocağını ziyaret etmiş ve çiftçilerle bir toplantı yapmıştır.
23 Mart - Afyon'a ulaştı. Belediye ve Türk Ocağını ziyaret etmiş burada konuşmalar yapmıştır.

1924
 29 Ağustos 1924 — 51 gün sürecek bir yurt gezisi kapsamında Afyonkarahisar'a geldi.
 30 Ağustos 1924 — Zafer Bayramı'nı eşi Latife Hanımla Dumlupınar'da kutladı.
 Eylül 1922 - Afyon, Eskişehir ve Bursa gezileri. Bursa'dan ayrılarak İstanbul üzerinden Trabzon'a ulaştı. Buradan Rize, Giresun, Ordu ve Canik illerini ziyaret etti.
 22 Eylül 1924 - Canik Ticaret Odasında bir konuşma yaparak Amasya, Tokat, Sivas ve Erzincan'a uğradı.
 30 Eylül 1924 - Erzurum'a vardı. Burada bir açılış törenine katıldı.
 6 Ekim 1924 - Kars'a ulaştı ve burada görüşmelerde bulundu. Buradan trenle Ankara'ya dönüş yolculuğuna başladı. Yol üzerinde bulunan Şebinkarahisar ilçesine de bir ziyarette bulundu. Ardından Sivas, Kayseri, Yozgat ve Kırşehir üzerinden Ankara'ya ulaştı.

1925
 Adana gezisi. Bu gezisinde Adana Lisesi'ni ziyaret etti.
 16 Ekim - Trenle İzmir'den Konya'ya giderken Afyon'da konakladı.

1926

1927

1928

1929

1930
2 Mart - Afyonkarahisar'a geldi.

1931
Adana ve çevre illere yaptığı gezisi.

1932

1933
24 Ocak - Afyonkarahisar'a geldi.
4 Şubat - Afyonkarahisar'a geldi.

1934
 16 Nisan — Eskişehir'de istasyonda halkı selamladı ve şehrin ayanıyla görüştü.
 1 Mayıs — İstanbul'a gelerek Dolmabahçe Sarayı'nda dinlendi.
 2 Mayıs — Boğazda tekne gezisi yaptı, başvekil İsmet İnönü ile Ahmet Derviş ve  Kemalettin Sami Gökçen'in mezarlarını ziyaret etti.
 3 Mayıs — Kalamış Vapuruyla başvekille birlikte Yalova'ya gitti.
 4 Mayıs — Başvekille günübirlik Bursa'ya ziyarette bulundu.
 6 Mayıs — Vapurla Derince'ye geldi. Oradan trenle Ankara'ya hareket etti.
 20 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile İzmir'e gitmek üzere trenle Ankara'dan ayrıldılar.
 21 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile İzmir'e giderken önce Eskişehir'e daha sonra Afyon'a ulaştılar. Burada iki saat kalarak dinlendiler.
 22 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile İzmir'e geldiler. Burada bir askeri tatbikata katıldılar ve Zübeyde Hanım'ın mezarını ziyaret ettiler.
 24 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile Balıkesir'e geldiler. Oradan Çanakkale'ye geçerek Gülcemal vapuruyla İstanbul'a hareket ettiler.
 25 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile İstanbul'a geldiler.
 27 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile Deniz Lisesi'ni ve Harp Akademisi'ni ziyaret ettiler.
 28 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile topçu birliklerinin tatbikatını izlediler. Cami ve müzeleri gezdiler. İran konsolosluğunu ziyaret ettiler. Akşam Topkapı Sarayı'nı gezdiler.
 29 Haziran — İran Şahı Rıza Pehlevi ile Suadiye plajında dinlendiler. Sonrasında Büyükada gezmişler ve Yat Kulübününde dinlenmişlerdir.
 1 Temmuz — İran Şahı Rıza Pehlevi ile İstanbul Üniversitesi'ni ziyaret ettiler. Daha sonra Maltepe'de atış talimlerini izlediler.
 7 Temmuz — Yalova'ya geldi.
 9 Temmuz — Yalova'ya yaptığı geziden Ankara'ya döndü.
 16 Temmuz — Kızılcahamam kaplıcaları'na gitti.
 17 Temmuz — İstanbul'a gitmek için trenle Kızılcahamam'dan ayrıldı. Saat 12'de Gerede'ye saat 17'de Bolu'ya ulaştı.
 20 Temmuz — İstanbul üzerinden Yalova'ya geldi.

1935

1936

1937
20 Kasım - Afyonkarahisar'a geldi.

1938
 Adana gezisi.

1925
 23 Ağustos - Otomobille Çankırı ve Kastamonu'ya yapacağı ziyaret için yola çıktı. Çankırı'yı ziyaretinden sonra Kastamonu'ya geçti.
 27 Ağustos - İnebolu'da Türk Ocağını ziyaret etti. Burada şapka ve kılık kıyafet inkılabı ile ilgili konuşmasını yaptı.
 30 Ağustos - Kastamonu'da Türk Ocağını ziyaretinde de inkılab ile ilgili bir konuşma yaptı.

1926

1927

Kaynaklar

Mustafa Kemal Atatürk
Kronolojiler

Mustafa Kemal Atatürk kronolojisi


البمبارة هم شعب يستوطن غربي إفريقيا وأغلبيتهم يعيشون في مالي كما يوجدون في غينيا والسنغال وبوركينا فاسو والنيجر. وهم هم أغلبية العرق الماندي وبخاصة في مالي. و 80 بالمئة منهم يتحدثون لغة البمبارة.

التسمية

يسمي البمباريين أنفسهم بالبَمانيين. وما زال الجدل قائم حول أصل التسمية. ومنهم من قال أن كلمة البَمانة تعني "الذين يرفضون الله" ومشتقة من اللغة المَنديَّة "بان" وتعني الرفض أو المعصية و"أنا" وتعني الله. إلا أن هذا غير منطقي. والبعض منهم أرجع الاسم إلى ما يعني "الذين لا يقبلون بأي سيد" (أي لا يقبلوا الخضوع). وكلمة "بمبارة هي تحريف فرنسي لكلمة بَمانة.

تاريخهم

يرجع أصل البمانة كفرع لشعب المَندينكة المؤسسين للدولة المالية في القرن الثالث عشر الميلادي. وهم جزء العرق المَندي والذين تمدنوا منذ 1500 سنة قبل الميلاد. ومن فروعهم شعب البوزو الذين أنشؤا مدينة دجينة. وبين عامي 300 و 1100 ميلادي، أسس سونسنكي المَنديون الدولة الغانية باحتلالهم مناطق السودان الغربية. وهاجروا العديد من مَنديي حوض نهر النيجر إلى الداخل بعد اضمحلال دولة الصنغاي المَندية في القرن السابع عشر الميلادي. وعندها بدء نشوء البمانة مع ظهور الدولة البمانية في 1740 م.

المراجع

 ترجمة للمقالة الإنكليزية في موقع ويكيبيديا.
 ماكنوتن، «حدادي البمانا» (Bamana Blacksmith)، مجلة الفن الأفريقي، 1979، المجلد 12، العدد 2.

الصوتیات البمبارة

مجموعات عرقية في إفريقيا
مجموعات عرقية في السنغال
مجموعات عرقية في بوركينا فاسو
مجموعات عرقية في غينيا
مجموعات عرقية في مالي

بمبارة


Pachelbelov kanon ili Canon in D je naziv za kanon njemačkoga baroknoga skladatelja Johanna Pachelbela punoga naziva "Kanon i gigue za 3 violine i basso continuo" (njem. Kanon und Gigue für 3 Violinen mit Generalbaß).

Niti datum ni okolnosti nastanka kanona nisu poznati (predloženi datumi kreću se od 1680. do 1706.), a najstariji preživjeli rukopisni primjerak djela datira iz 19. stoljeća.

Pachelbelov kanon, kao i ostala njegova djela, iako popularna tijekom njegova života, uskoro su pali u zaborav i stoljećima su bili nepoznati. Ponovno je dobio popularnost 1968. godine u izvedbi komornoga orkestra Jean-Françoisa Paillarda, a sedamdesetih godina izveli su ga mnogi ansambli; početkom osamdesetih godina njegova nazočnost kao pozadinska glazba smatrana je neizbježnom. Od sedamdesetih do danas elementi ovoga djela, osobito njegov akord, koristili su se u raznim pop pjesmama. Od 1980.-ih, često se koristi i na svadbama i pogrebnim ceremonijama u zapadnom svijetu.

Kanon je izvorno namijenjen za tri violine i basso continuo i uparen s gigueom. Oba su stavku u D-duru.

Postao je inspiracija za mnoge pop pjesme kao što su: "I Should Be So Lucky" (Kylie Minogue), "Go West" (Pet Shop Boys), "Don't Look Back in Anger" (Oasis), "C U When U Get There" (Coolio),  "All Together Now" (The Farm), "Lutka" (S.A.R.S.) itd.

Izvori

Njemačke klasične skladbe

Pachelbelov kanon


Sébastien Devred est un kayakiste et céiste international français, spécialiste du canoë-kayak freestyle. Il s'agit du freestyleur français qui compte à ce jour le plus de médailles internationales dans la discipline. Il est internationalement reconnu pour son expertise dans les deux embarcations.

Biographie
Il débute le canoë-kayak à l'âge de 13 ans sur le bassin de Tournon Saint-Martin dans l'Indre, formé par Jérôme Gaudin. Il accède à son premier titre national en 2006 en remportant la Coupe de France Freestyle Cadet, nommée le Free Kayak Tour. Seulement deux ans plus tard, il remporte le titre de champion d'Europe junior de Kayak Freestyle en 2008 en Galice. Avec sa médaille d'argent en C1 au championnat d'Europe de Bratislava en 2014, il devient le premier français médaillé à l'international dans les deux embarcations. Titulaire d'un BEES 1° de canoë-kayak et d'un BPJEPS AGFF, il est successivement moniteur de kayak sur plusieurs bases nautiques puis coach sportif.

Palmarès international

Kayak Sénior
  Championnat d'Europe K1 - 2021 - Vaires-sur-Marne (France)
  Championnat du Monde K1 - 2019 - Sort (Espagne)
  Championnat d'Europe K1 - 2018 - Bratislava (Slovaquie)
  Championnat du Monde K1 - 2017 - San Juan (Argentine)
  Championnat d'Europe K1 - 2016 - Plattling (Allemagne)
  Championnat d'Europe K1 - 2012 - Lienz (Autriche)

Canoë Sénior
  Championnat d'Europe C1 - 2021 - Vaires-sur-Marne (France)
  Championnat du Monde C1 - 2017 - San Juan (Argentine)
  Championnat d'Europe C1 - 2014 - Bratislava (Slovaquie)

Kayak Junior
  Championnat du Monde - 2009 - Thun (Suisse)
  Champion d'Europe - 2008 - Galice (Espagne)

Notes et références

Kayakiste français

Sébastien Devred


Gara Șelimbăr este o stație de cale ferată de pe linia Agnita, în comuna Șelimbăr, județul Sibiu, România.

Note

Șelimbăr

Gara Șelimbăr


Karl Vilhelm Ferdinand, Hertug af Braunschweig-Lüneburg, Fyrste af Braunschweig-Wolfenbüttel (født 9. oktober 1735, død 10. november 1806) var en tysk fyrste og preussisk generalfeltmarskal, der førte den preussisk-østrigske hær i Frankrig under Revolutionskrigene i 1792.

Han var søn af Karl 1. af Braunschweig-Wolfenbüttel og Philippine Charlotte af Preussen søster til Frederik den Store. Han var gift med Augusta af Storbritannien, søster til Kong Georg 3. af Storbritannien.

Litteratur

Personer i 1700-tallet
Hertuger af Braunschweig
Feltmarskaller fra Preussen

Karl Vilhelm Ferdinand af Braunschweig-Wolfenbüttel


Die Dreikönigskapelle ist eine profanierte Kapelle im oberschwäbischen Memmingen.

Lage
Das Eckhaus steht an der Straßenkreuzung Kalchstraße/An der Kappel im ensemblegeschützten Bereich der Stauferstadt mit der Adresse Kalchstraße 29. Westlich davon steht das Gasthaus zum Schwanen, gegenüber auf der anderen Straßenseite der Kalchstraße das Gasthaus zum weißen Ross.

Geschichte
Gegründet wurde die Kapelle im Jahre 1399. Im selben Jahr stiftete der reiche, kinderlose Memminger Bürger Nikolaus Tagbrecht bei der Kapelle eine Wohnung für vier oder mehr arme Menschen. Im Jahre 1405 wurde die Kapelle von Bischof Eberhard von Augsburg in die Laubener Pfarrkirche Unser Lieben Frauen inkorporiert. Die Kapelle wurde 1484 erneuert. Bis zur Reformation in Memmingen hatte sie einen eigenen Kaplan. Im Pfälzischen Erbfolgekrieg lagerten in und um Memmingen zehn Kompanien englischer Truppen, die überwiegend aus französischen Hugenotten bestanden. Aus diesem Grund hielt man für diese einige Zeit lang in der Kapelle einen Gottesdienst in französischer Sprache. Die Uhr, die früher auf dem Türmlein vorhanden war, wurde 1812 in das Kalchtor gebracht und dort eingebaut. Nach der Säkularisation wurde die Kapelle im Oktober 1812 an den Wirt des gegenüberliegenden Gasthauses Weißes Ross verkauft, der dort einen Pferdestall einrichtete. 1837 wurde das Haus in eine Bräuwirtschaft umgebaut. Danach wurde das Bauwerk als Wohnhaus genutzt. Das dreigeschossige Giebelhaus besitzt vier Obergeschossfenster. Am zweiten Obergeschoss befindet sich als Rest des ehemaligen Türmchens ein dreiseitiger Erker auf einer Pyramidenkonsole. Am unteren, der Kalchstraße zugewandten Teil dieser Konsole, ist die moderne, jedoch einem alten Vorbild nachempfundene Zahl 1484 zu lesen. Gegenwärtig wird das Erdgeschoss für den Einzelhandel, die oberen Stockwerke werden als Wohn- und Büroräume genutzt.

Der Altar, der früher vermutlich in der Kapelle stand, befindet sich im Strigel-Museum im ehemaligen Antoniterkloster.

Dreikönigskapellenstiftung

Aus der noch zu seinen Lebzeiten getätigten Stiftung von Nikolaus Tagbrecht ging die Dreikönigskapellenstiftung hervor. Sie bestand aus zwei Seelhäusern und einem Stadel samt Hofraite. Zusätzlich kaufte der Stifter 21 Jauchert Ackerland und das ganze Dorf Lauben bei Memmingen. Die Einkünfte daraus sollten der Stiftung zufließen, von der zunächst Wohnungen für vier arme Bürgersfamilien bereitgestellt und eine Kapelle errichtet werden sollte. Des Weiteren war vorgesehen, einen Kaplan von den Einkünften zu bezahlen, der die ewige Messe für Klaus Tagbrecht lesen und sich um den geistlichen Beistand für die Bewohner der Seelhäuser kümmern sollte. Nach dem Tod des Gründers sollte sein Vetter und Haupterbe Hans Tagbrecht als Pfleger und Ausrichter der Stiftung fungieren. Als Kontrollgremium standen ihm vier Stadträte bei, denen Hans Tagbrecht alljährlich einen Bericht vorzulegen hatte. Beim Tod von Hans Tagbrecht sollte der Stiftungsvorsitz vorzugsweise an einen seiner Nachkommen gehen. So stellte der Gründer bereits noch zu Lebzeiten die Stiftung de facto unter die Hoheit des städtischen Rates, unter welchem sie sich auch heute noch befindet. Vorsitzender der Stiftung ist der Oberbürgermeister, das Viererkollegium besteht aus dem Stiftungsausschuss des Stadtrates.

Im Jahr 2008 hatte die Stiftung einen Haushalt von 708.700 Euro im Verwaltungshaushalt und 236.190 Euro im Vermögenshaushalt, im Jahr 2010 683.200 Euro im Verwaltungshaushalt und 182.500 Euro im Vermögenshaushalt.

Siegel
Das Siegel der Dreikönigskapelle enthält Schild und Oberwappen von Nikolaus Tagbrecht, dem Stifter der Kapelle. Der Schild zeigt einen sechsstrahligen Stern über einem Sechsberg. Die Siegelumschrift lautet: SIGILLUM CAPELLAE SANCT TRIUM REGUM.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Baudenkmal in Memmingen
Abgegangenes Bauwerk in Memmingen
Erbaut im 14. Jahrhundert
Memmingen
Kirchengebäude in Memmingen
Memmingen
Kirchengebäude in Europa

Dreikönigskapelle (Memmingen)


Santa Maria della Colonna je dekonsekrirana rimokatolička crkva u baroknom stilu u središnjem Napulju, regija Kampanija, Italija. Nalazi se na Via dei Tribunali, preko puta crkve Girolamini.

Povijest
Izgradnja crkve započela je 1580. godine, kao dio vjerskog kompleksa namijenjenog sirotištu, a kasnije posvećenom kao glazbeni konzervatorij (, raspušten 1714.). Zgrada je obnovljena u 18. stoljeću, a njezino raskošno ukrašeno pročelje potječe iz 1715. godine, a izgradio ju je Antonio Guidetti. Godine 1896. crkvena je zgrada ponovno obnovljena.

Unutrašnjost ima tlocrt grčkog križa i kupolu. Interijer je uredio štukaturist Costantino D'Adamo, a kor je izradio Domenico Bertone. Crkva ima freske Paola De Matteisa. Crkva je rijetko otvorena i slabo se održava. Pripadajući kompleks u vlasništvu je Suore di Calcutta.

Uz sredstva UNESCO-a, crkva je obnovljena i otvorena za javnost u rujnu 2018.

Bibliografija
 Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004.

Izvori

Vanjske poveznice

Barokne crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju

Santa Maria della Colonna


Isla Marawahhttp://www.unesco.org/mabdb/br/brdir/directory/biores.asp?code=UAE+01&mode=all (en árabe: مروح) es una isla de superficie baja en la costa de Abu Dhabi. La isla se encuentra a 15 km al norte de la laguna de Khor al Bazm a lo largo de la costa del emirato de Abu Dhabi, en el sur del Golfo Pérsico, parte del país asiático de los Emiratos Árabes Unidos.

Marawah se encuentra a 100 km al oeste de la ciudad capital, Abu Dhabi. La isla mide 13 km de este a oeste y unos 5,5 km de norte a sur. Hay tres islas en la proximidades de Marawah: la pequeña isla de Al Fiyah hacia el oeste, la isla de Junaina al sureste, y la isla de Abu al Abyad en el este.

Véase también
 Geografía de Emiratos Árabes Unidos
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Marawah
Arqueología de los Emiratos Árabes Unidos

Isla Marawah


În matematică, prin topologie geometrică se înțelege studiul varietăților multi-dimensionale și derivatele lor.  Subiectele cele mai reprezentative sunt Teoria nodurilor și Teoria grupului benzilor.  În general, a devenir sinonim, de-a lungul timpului cu topologie de dimensiuni joase, în particular cu obiecte tri- și cuadri-dimensionale.

Topologie geometrică


In phonetics, vowel roundedness is the amount of rounding in the lips during the articulation of a vowel. It is labialization of a vowel. When a rounded vowel is pronounced, the lips form a circular opening, and unrounded vowels are pronounced with the lips relaxed. In most languages, front vowels tend to be unrounded, and back vowels tend to be rounded. However, some languages, such as French, German and Icelandic, distinguish rounded and unrounded front vowels of the same height (degree of openness), and Vietnamese distinguishes rounded and unrounded back vowels of the same height. Alekano has only unrounded vowels. In the International Phonetic Alphabet vowel chart, rounded vowels are the ones that appear on the right in each pair of vowels. There are also diacritics,  and , to indicate greater and lesser degrees of rounding, respectively.
Thus  has less rounding than cardinal , and  has more (closer to the rounding of cardinal ). These diacritics can also be used with unrounded vowels:  is more spread than cardinal , and  is less spread than cardinal .

Types of rounding

There are two types of vowel rounding: protrusion and compression. In protruded rounding, the corners of the mouth are drawn together and the lips protrude like a tube, with their inner surface visible. In compressed rounding, the corners of the mouth are drawn together, but the lips are also drawn together horizontally ("compressed") and do not protrude, with only their outer surface visible. That is, in protruded vowels the inner surfaces of the lips form the opening (thus the alternate term endolabial), whereas in compressed vowels it is the margins of the lips which form the opening (thus exolabial).  observes that back and central rounded vowels, such as German  and , are typically protruded, whereas front rounded vowels such as German  and  are typically compressed. Back or central compressed vowels and front protruded vowels are uncommon, and a contrast between the two types has been found to be phonemic in only one instance.

There are no dedicated IPA diacritics to represent the distinction, but the superscript IPA letter  or  can be used for compression and  for protrusion. Compressed vowels may be pronounced either with the corners of the mouth drawn in, by some definitions rounded, or with the corners spread and, by the same definitions, unrounded. The distinction may be transcribed  vs  (or  vs ).

The distinction between protruded  and compressed  holds for the semivowels  and  as well as labialization. In Akan, for example, the  is compressed, as are labio-palatalized consonants as in Twi  "Twi" and adwuma  "work", whereas  and simply labialized consonants are protruded. In Japanese, the  is compressed rather than protruded, paralleling the Japanese . The distinction applies marginally to other consonants. In Southern Teke, the sole language reported to have a phonemic , the labiodental sound is "accompanied by strong protrusion of both lips", whereas the  found as an allophone of  before  in languages such as English is not protruded, as the lip contacts the teeth along its upper or outer edge. Also, in at least one account of speech acquisition, a child's pronunciation of clown involves a lateral  with the upper teeth contacting the upper-outer edge of the lip, but in crown, a non-lateral  is pronounced with the teeth contacting the inner surface of the protruded lower lip.

Some vowels transcribed with rounded IPA letters may not be rounded at all. An example is , the vowel of lot, which in Received Pronunciation has very little if any rounding of the lips. The "throaty" sound of the vowel is instead accomplished with sulcalization, a furrowing of the back of the tongue also found in , the vowel of nurse.

It is possible to mimic the acoustic effect of rounded vowels by narrowing the cheeks, so-called "cheek rounding", which is inherent in back protruded (but not front compressed) vowels. The technique is used by ventriloquists to mask the visible rounding of back vowels like . It is not clear if it is used by languages with rounded vowels that do not use visible rounding.

Of the open-mid vowels,  occurs in Swedish and Norwegian. Central  and back  have not been reported to occur in any language.

Spread and neutral
The lip position of unrounded vowels may be classified into two groups: spread and neutral. Front vowels are usually pronounced with the lips spread, and the spreading becomes more significant as the height of the vowel increases. Open vowels are often neutral, i.e. neither rounded nor spread, because the open jaw allows for limited rounding or spreading of the lips. This is reflected in the IPA's definition of the cardinal , which is unrounded yet not spread either.

Roundedness and labialization
Protruded rounding is the vocalic equivalent of consonantal labialization. Thus, rounded vowels and labialized consonants affect one another by phonetic assimilation: Rounded vowels labialize consonants, and labialized consonants round vowels.

In many languages, such effects are minor phonetic detail, but in others, they become significant. For example, in Standard Chinese, the vowel  is pronounced  after labial consonants, an allophonic effect that is so important that it is encoded in pinyin transliteration: alveolar   () 'many' vs. labial   () 'wave'. In Vietnamese, the opposite assimilation takes place: velar codas  and  are pronounced as labialized  and  or even labial-velar  and , after the rounded vowels  and .

In the Northwest Caucasian languages of the Caucasus and the Sepik languages of Papua New Guinea, historically rounded vowels have become unrounded, with the rounding being taken up by the consonant. Thus, Sepik  and  are phonemically  and .

In the extinct Ubykh,  and  were phonemically  and . A few ancient Indo-European languages like Latin had labiovelar consonants.

Phonemic roundedness in English
Vowel pairs differentiated by roundedness can be found in some British dialects (such as the Cardiff dialect, Geordie and Port Talbot English) as well as in General South African English. They involve a contrastive pair of close-mid vowels, with the unrounded vowel being either   or a monophthongal   and the rounded counterpart being  . Contrasts based on roundedness are rarely categorical in English and they may be enhanced by additional differences in height, backness or diphthongization.

In addition, contemporary Standard Southern British English as well as Western Pennsylvania English contrast  with  mostly by rounding. An example of a minimal pairs is nut vs. not. The vowels are open-mid  in the former dialect and open  in the latter. In Western Pennsylvania English, the  class also includes the  class (see cot-caught merger) and the  one (see father-bother merger). In addition,  may be longer than  due to its being a free vowel: . In SSBE, these are all distinct and  is a checked vowel. In Scottish English, the two vowels tend to be realized as  and , respectively. The latter often includes the  class as the cot-caught merger is common in Scotland. If  is distinct, it is realized as , whereas  is lowered to  or raised to . This means that while nought  contrasts with nut  by rounding, not may have a different vowel . In addition, all three vowels are short in Scotland (see Scottish vowel length rule), unless followed by a voiced fricative where  (and , if they are merged) is long, as in England.

General South African English is unique among accents of English in that it can feature up to three front rounded vowels, with two of them having unrounded counterparts.

The potential contrast between the close-mid  and the open-mid  is hard to perceive by outsiders, making utterances such as the total onslaught  sound almost like the turtle onslaught .

See also
Close back compressed vowel  =  =  =  (in Japanese and Swedish)
Near-close back compressed vowel  =  (in Swedish)
Close central compressed vowel  (in Norwegian)
Mid central compressed vowel  (in Swedish)
Close front compressed vowel  (in French, German, etc.)
Mid front compressed vowel  (in French, German, etc.)
Close front protruded vowel  (in Swedish)
Near-close front protruded vowel  (in Swedish)
Close-mid front protruded vowel  (in Swedish)
Open-mid front protruded vowel  (in Swedish)
Close central protruded vowel
Mid central protruded vowel
Close back protruded vowel  (common)
Mid back protruded vowel  (common)
List of phonetics topics

Notes

References

External links

Vowels
Labial consonants

Roundedness


بينيتو فلورو سانز (بالإسبانية: Benito Floro Sanz، مواليد 2 يونيو 1952) هو مدرب كرة قدم إسباني، لعب في أبرز الأندية التي دربها هو نادي ريال مدريد من الفترة من 1992 إلى 1994.

و يعتبر بنيتو فلورو من أكثر المدربين ابتكاراً في تاريخ كرة القدم خاصة فيما يخص إستراتيجية الألعاب واستخدام أساليب اللعب الجديدة والدقة في تحليل الخصم وإمكانياته. و قد لمع نجمه ابتداءً في التسعينيات في إسبانيا عندما تمكن من ترقية فريقه المغمور من الدرجة الثالثة إلى الدرجة الثانية ومن الدرجة الثانية إلى الدرجة الأولى في غضون سنتين فقط. وقد كان هذا الإنجاز غير المسبوق منبه سريع لفريق ريال مدريد والذي عينه مدرباً له ليتوج خلال الفترة التي قضاها في ريال مدريد فوزاً بكأس ديل ري (1992-1993) والوصيف في الدوري.

كما انضم بينبتو فلورو لفريق فياريال والذي يعتبر قصة نجاح في إعادة بناء فرق كرة القدم. وقد عاد بينيتو فلورو عام 2005 إلى فريق ريال مدريد ليس كمدرب هذه المرة، ولكن ليكون مدير برنامج كرة القدم في النادي. إلا انه ما لبث وأن غادر في فترة وجيزة بعد مغادرة رئيس النادي في ذلك الوقت.

تعرض فلورو إلى بعض الانتقادات في خلال تاريخه المهني والتي كانت في كثير من الأحوال تتمركز حول قوة شخصيته مع منتعامل معهم والاعتداد بآرائه الفنية. هذا وقد درب بينيتو فلورو خارج إسبانيا في المكسيك والإكوادور واليابان و المغرب مع نادي الوداد الرياضي والآن هو مدربٌ لمنتخب كندا الوطني .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في الإكوادور
رياضيون إسبان مغتربون في المغرب
رياضيون إسبان مغتربون في المكسيك
رياضيون إسبان مغتربون في اليابان
رياضيون إسبان مغتربون في كندا
رياضيون من خيخون
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري المكسيكي الممتاز
مدربو الوداد الرياضي
مدربو ريال سبورتينغ خيخون
مدربو ريال مايوركا
مدربو ريال مدريد
مدربو فياريال
مدربو فيسيل كوبه
مدربو كأس كونكاكاف الذهبية 2015
مدربو كرة قدم إسبان مغتربون
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو كرة قدم مغتربون في الإكوادور
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو كرة قدم مغتربون في المكسيك
مدربو كرة قدم مغتربون في اليابان
مدربو كرة قدم مغتربون في كندا
مدربو كرة قدم مغتربون في كوستاريكا
مدربو منتخب كندا الوطني لكرة القدم
مدربو نادي ألباسيتي
مدربو نادي مونتيري
مواليد 1952
مواليد في خيخون

بينيتو فلورو


An Telipogon minutiflorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Telipogon minutiflorus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon minutiflorus


Jaan (Juhan) Kikkas (Valga, 5. lipnja 1892. – Tallin, 9. ožujka 1944.), estonski dizač utega srednjeteške kategorije, osvajač brončanog odličja na Olimpijskim igrama 1924.

U mladosti je trenirao biciklizam te s 29 godina prelazi na hrvanje. Već sljedeće godine osvaja 4. mjesto na Svjetskom prvnstvu. Svoj jedini nacionalni naslov osvojio je 1925. godine. U mirovini je vodio kovačnicu u Tallinu, gdje je poginuo tijekom sovjetskog zračnog napada u ožujku 1944. u 52. godini života.

Držao je pet olimpijskih i tri estonska nacionalna rekorda. Bio je član boksačkog kluba "Kalev" iz Tartua.

Izvori

 Natuknica u:  Lääne, Tiit. Eesti olümpiamedalivõitjad 1912–2006. Tallinn, 2006.

Estonski športaši
Dizači utega

Jaan Kikkas


Túnblína (fræðiheiti Stropharia pseudocyanea) er tegund blínusveppa sem finnst í Evrópu og Norður-Ameríku. Tegundin er ekki talin æt.

Tilvísanir

Strophariaceae
Sveppir á Íslandi

Túnblína


Aderus sulcatulus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1894.

Distribuição geográfica
Habita na África Ocidental.

Referências

sulcatulus
Coleópteros da África Ocidental
Insetos descritos em 1894
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus sulcatulus


[[ගොනුව:Dewalaya-sketch-
main.jpg|500px|right]]

හැඳින්වීම
සබරගමු මහ සමන් දේවාලය රත්නපුර පානදුර ප්‍රධාන මාර්ගයේ රත්නපුර සිට කිලෝ මීටර් තුනක් දුරින් ප්‍රධාන මාවතට වම් පසින් කළු ගඟ අසබඩ ඇති උස්බිමක පිහිටා ඇත. සුමන සමන් දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉඳිකර ඇති මෙම දේවාලය දඹදෙනි යුගයේ දෙවැනි පැරකුම්බා රජුගේ අණින් රජුගේ අමාත්‍ය ආර්යකාමදේව විසින් තැනවූ බව සැලකේ. ඉන් අනතුරුව ශ්‍රී පරාක්‍රමබාහු, දෙවන රාජසිංහ හා දෙවන රාජසිංහ ආදී රාජ්‍ය සමයන්හිදී ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද සමන් දෙවොල අද වන විට සබරගමු පළාතේ ඓතිහාසික ස්ථාන අතුරින් ප්‍රධාන තැනක් උසුලයි. දේවාලය ආශ්‍රිත ව ගොඩනැගුණු පුද පූජා, වත්පිළිවෙත් හා සමාජීය කුල පරම්පරා ආදිය නිසා ඓතිහාසික වටිනාකම අතින් පමණක් නොව සංස්කෘතිමය වශයෙන් ද ආවේණික වටිනාකමක් ගෙන එයි. දේවාලය ආශ්‍රිත ව පවතින ප්‍රධාන සංස්කෘතිකාංග අතර දිනපතා පූජා හා කාර්තු පුජා වැදගත් වේ.

දුරුතු, බක් හා ඉල්මහ කාර්තු වලදී නැටුම්, ගැයුම්, වැයුම් වලින් තොරව හේවිසි ශබ්ද පූජාව පමණක් පවත්වමින් දේවාල ගොඩනැගිල්ල වටා ඉතා චාම් ලෙස පෙරහැර පවත්වන අතර ඇසළ කාර්තුවේදී ඉතා උත්කර්ශවත් අන්දමින් පෙරහැර පවත්වයි. එය ඇසළ මහ පෙරහැර වන අතර මෙම ලිපිය තුළින් සාකච්ඡා කෙරෙනුයේ ඇසළ මහ පෙරහැර හා ඒ ආශ්‍රිත වත්පිළිවෙත් හා විවිධ සංස්කෘතිකාංග පිළිබඳවයි.

ඇසළ මහ පෙරහැර

දඹදෙනි සමයේ දී සමන් දේවාලය ආරම්භ කළ ද ඇසළ පෙරහැරක් පැවැත් වූ  බවට ප්‍රථම වරට වාර්තා වන්නේ හයවන  පැරකුම්බා රාජ්‍ය සමයේදීයි. මේ කාලයේ ඇරඹි ඇසළ පෙරහැර සීතාවක රාජසිංහ සමය වන විට දළඳා පෙරහැරක් බවට පත්විය. ඒ වන විට තහවුරුව පැවති මතයක් වුයේ දළඳාව හිමි තැනැත්තාට රජකම් උරුම බවයි. ඒ අනුව සීතාවක රාජසිංහ රජු දෙල්ගමු විහාරයේ වැඩසිටි දළඳා වහන්සේ ඇසළ සමය වන විට සමන් දෙවොලට වැඩමවා පෙරහැර පවත්වා ඇත. මෙම පෙරහැර ඉතා සංවිධානාත්මකව පවත්වා ඇති බව දළඳා පෙරහැර කවි නම් කාව්‍ය සංග්‍රහයෙන් මනාව පිළිඹිබු වන බවත් මේ අනුව සමන් දේවාලයේ ඇසළ උත්සවය ක‍්‍රමවත් ව ආරම්භ කරන්නට ඇත්තේ හයවන වන රාජසිංහ රාජ්‍ය සමයේ දී බවත් මඩලගම වජිරබුද්ධි හිමි පෙන්වා දෙයි. (වජිරබුද්ධි හිමි, 2007) දළඳා වහන්සේ මහනුවරට වැඩම කරවීමෙන් පසු දේවාභරණ සමන් දෙවොලට වැඩමවා (පෘතුගීසීන්ගෙන් බේරා ගැනීමට ඉඩම්ගොඩ දෙවොලේ සගවා තිබූ දේවාභරණ) පළවන රාජසිංහ රජු විසින් විධාන කරන ලද ආකාරයට නැවත දළඳා පෙරහැර පැවැත්වීමට දෙවන රාජසිංහ රජු සමය වන විට හැකිවී ඇත. එතැන් සිට දේවාභරණ පෙරහැරේ වැඩම කරවමින් උත්සවාකාරයෙන් ඇසළ උත්සවය පැවැත්වීම අද දක්වාම දක්නට ඇත.

මෙලෙස ආරම්භ කළ ඇසළ පෙරහැර සෑම වසරක් පාසාම ඇසළ මස අමාවකදාට පසු දින ආරම්භ කර එදින සිට පසළොස්වක පෝය දිනට පසු දින දක්වා දින පහළවක් පෙරහැර පවත්වයි. පෙරහැර අවසන් කිරීම සඳහා ගෙවැදීමට සුභ මොහොතක් උදාවන තුරු ඇතැම් විට දිනක් දෙකක් ඉදිරියට පෙරහැර පවත්වයි.

මෙම ඇසළ උත්සවය පෙරහැර තුනකින් සමන්විත වෙයි.

 කුඹුල් පෙරහැර
 දෙවේලේ පෙරහැර
 මහ පෙරහැර

කුඹුල් පෙරහැර

වළං කඳක් ගත් අතවැසියෙකු සමග කුඹලා (වළං තනන්නා) කළස් දෙකක් අතින් ගෙන පෙරහැර ඉදිරියෙන් ගමන් කර හඳුන්කුනමේ කළස් දෙක තබා යෑම මෙම පෙරහැරේ ප්‍රධාන සිරිතයි. එබැවින් මෙයට කුඹල් පෙරහැර යයි කියනු ලැබේ. පෙරහැර පවත්වන දින පහළවෙන් පළමු දින පහ තුළ පවත්වන්නේ කුඹල් පෙරහැරයි. මෙම පෙරහැර හළඹ ගත් පත්තිනි දේවාලයේ පෙරහැර හා ආභරණ ගත් මහ දේවාලයේ පෙරහැර සමග එක්ව සුභ මොහොතින් පිටත් වී දෙවොලේ උඩ මළුවේ පමණක් ගමන්කර ගෙවදියි. දිය කැපීමේ දිනය ප‍්‍රමාද වන්නේ නම් මෙම පෙරහැර පවත්වන දින ගණන වැඩි කරයි. රාත්‍රී තේවාවට පෙර පෙරහැර අවසන් කළ යුතු අතර කුඹල් පෙරහැර තේවාවේ පෙරහැර යන නමින් ද හඳුන්වයි. ඉතා චාම් ලෙස පවත්වන මෙම පෙරහැරට දේවාභරණ එකක් පමණක් වැඩම කරවන අතර රාජකාරිකාරයන් පමණක් සහභාගී වෙයි.

වීදි පෙරහැර

කුඹල් පෙරහැරෙන් පසුව පවත්වන්නේ වීදි පෙරහැරයි. මෙය ද දින පහක් පැවැත්වේ. මහ දේවාලයේ ආභරණ රන් දෝලියකින් හා ඇතෙකු පිටින් ද පත්තිනි දේවාලයේ හළඹ දෝලියකින් ද ගෙන යයි. ආභරණ දෙකක් වැඩම කරවයි. මෙම පෙරහැරේ ගමන් මඟ වන්නේ දේවාලයේ සතර මායිමේ පිහිටි වීදී හතරයි.

 හුණුවල වීදිය
 ගම්පහේ වීදිය
 උඩ වීදිය
 බඩල් වීදිය

වීදි වල ගමන් කරන පළමු පෙරහැර මෙය නිසා මෙම පෙරහැරට වීදි පෙරහැර යයි කියයි. මෙම පෙරහැර දෙවේලේ පෙරහැර යන නමින්ද හඳුන්වයි. එයට හේතුව වන්නේ එය දිනකට දෙවතාවක් පවත්වන බැවිනි. දේවාලයේ කපු මහතා පුජා වස්තූන් රැගෙන හස්තියා පිට ගමන් කරන අතර මහ දේවාලයේ දෝලාව උඩුවියනක් යටින් රැගෙන යයි. පත්තිනි දේවාලයේ දෝලාවත් මෙම පෙරහැරේ ම ගමන් කරයි. වීදි සතරේ ගමන් කරන අතරතුර නැට්ටුවෝ සමන් දෙවියන් ගැනත් සමනළ සිරිපා සටහන ගැනත් ස්ත්‍රෝත‍්‍ර ගායනා කරන අතර නුග ගස ළඟ හා සිංහාසන මණ්ඩපය ළඟ මඳකට නවත්වා චාරිත‍්‍ර ඉටු කොට අවසානයේ දී දේවාලයට නැවත පැමිණෙයි.

මහ පෙරහැර

තුන්වැනි දින පහ තුළ පවත්වන්නේ මහ පෙරහැරයි. මුලින් පැවති කුඹල් පෙරහැර සහ වීදි පෙරහැර යන පෙරහැර දෙකටම වඩා උත්සවාකාරනේ මෙය පවත්වයි. මෙම පෙරහැරේ ද ගමන් මඟ වන්නේ දේවාලයේ සතර මායිම් තුළ පිහිටි වීදි හතරයි. මහපෙරහැර  පෙරහැර පහකින් සමන්විත වෙයි.
 දළඳා පෙරහැර
 පත්තිනි පෙරහබිසෝ දෙවි පෙරහැර
 කුමාර දෙවි පෙරහැර
 මහ සමන් දෙවි පෙරහැර

පෙරහැරේ ඉදරියෙන් ම ගමන් කරන්නේ දළඳා පෙරහැරයි. සරසන ලද හස්තියා පිට ධාතු කරඬුව තබා ඉතා ගෞරවාන්විතව පෙරහැර අරඹයි. මහ පෙරහැර නැටුම් ගැයුම් වැයුම් වලින් පමණක් නොව විශාල අලි ඇතුන් සංඛ්‍යාවකින්ද සමන්විත වෙයි.

මහ පෙරහැරේ මුලින් ම ගමන් කරන දළඳා පෙරහැර පිටත්වීමට පෙර ඉටුකරන සිරිත් කිහිපයක් පවතී. හේවිසි පුජාව, තෙරුවන් නැමදීම, මඟුල් බෙර වාදනය, දළඳා වර්ණනාව ගායනය, කරඬුව පත්තිරිප්පුව දක්වා ගෙන ගොස් ඇතා පිට ඇති රන්සිව් ගෙයි තැන්පත් කරීම, පෙරහැර ඇරඹූ බව දැන්වීමට වෙඩිල්ලක් පත්තු කිරීම ආදී සිරිත් ඒ අතර ප‍්‍රධාන තැනක් ගනි.

දළඳා පෙරහැර පිටත්වීමෙන් පසු දේව පෙරහැර පිටත් වීමට සූදානම් වෙයි. ප්‍රථමයෙන් දේව නමස්කාරය ද පසුව වන්දිභට්ට ගායනය ද සිදු කරයි. ඉන් පසුව සිරිත් 24 ක් පවත්වයි. මඩලගම වජිර බද්ධි හිමි එම සිරිත් 24 පහත ආකාරයට හඳුන්වා දී ඇත.

01.	ආලත්ති ගායනය

දැල්වූ පහන් අතැතිව තාලයට පා තබමින් ස්ත‍්‍රීන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ආශිර්වාද ගායනය

02.	දුම් තේවාව

පෙරහැර ගමන් කරන මාර්ගයට දුම් ඇල්ලීම.

03.	සක් පීඹීම

04.	කොම්බුව

කුකුළා හඬලන ආකාරයට පුරම්පේත්තුව පීඹිම මෙයින් අදහස් කරයි.

05.	දවුල

සබරගමු නැටුම සඳහා යොදාගන්නා බෙරයයි. මෙය සබරගමුවට ආවේණික වූ වාදය භාණ්ඩයකි.

06.	තම්මැට්ටම

දවුල් පදය ඇල්ලීමට තම්මැට්ටම සහය දෙයි.

07.	හොරණෑ

08.	කොඩි

පෙරහැරේ ගෙනයන ප්‍රධාන කොඩි අටකි.

09.	පන්දම්

10.	කුඩය

ශ‍්‍රී පාද ස්ථානයට අයත් ලෙස සැලකෙන රිදී කුඩය පෙරහැරේ ප්‍රධාන භාණ්ඩයකි. ඊට අමතරව  මුතු කුඩ දෙකක් ද සමන්දෙවි හා කුමාර දෙවි පෙරහැරේ ගෙන යයි

11.	පේලිය

පෙරහැරේ ගමන් කිරිමේදී ඇතිවන බාධා ඉවත් කිරීමත් නරඹන්නන් පෙරහැර මගට පිවිසීම වැළැක්වීමත් සිදු කරමින් පෙරහැර නිසි පරිදි හසුරුවන්නා පේළි විදානේය.

12.	කවිය

පෙරහැරේ ගමන් තාලයට අනුව කවි කීම.

13.	පියවිල්ල

පාවඩ එළීම

14.	හඳුන් කිරිපැන්

රථය දක්වා පාවඩයට හඳුන් කිරිපැන් ඉසීම

15.	දෝලිය

මෙයින් සමන් දෙවියන්ගේ බිසෝ දෙවියන් අදහස් කරයි. දේවිය වෙනුවට දෝලාවෙහි ආභරණ තැන්පත් කරයි.

16.	වැඩවීම

සමන් දෙවියන් මාළිගයෙන් පිටතට වැඩම කරවීම මෙයින් අදහස් කරන අතර මෙහිදී සිදුවන්නේ ආභරණ රථයේ තැන්පත් කර රථය ඇඳගෙන යාමයි. ඒ සඳහා රථය දෙපැත්තේ වේවැල් දෙකක් බැඳ ඇති අතර ඒ සඳහා රාජකාරිකාරයන් දහ දොළොස් දෙනෙකු සම්බන්ධ වෙයි.

17.	කුමාර දෙවි වැඩවීම

18.	පළිහ දැනීම

දේව පෙරහැර  තුන මාළිගාවෙන් පිටත්වෙන විට ඊට පිටු පසින් පලිහ දෙකක් දැරීම.

19.	චාමර සැලීම

21.	අව්අතු දැරීම

අව්ව වැළකීම සඳහා භාවිතා කරන උපකරණ

22.	ආලත්ති

දෙවියන් දෙපසින් ආලත්ති සේවාව භාර කාන්තාවන් ආශීර්වාද ගායනය සිදු කරමින් ගමන් කිරීම.

23.	මාණික්කෙලා

කාන්තාවන් විසින් ඉදිරිපත් කරන නැටුමකි.දේව පෙරහැර පිටුපසින් ගමන් කරයි.

24.	මූලදෑනි

මහපෙරහැරේ අවසානයට ගමන් කරන්නේ මූලදෑනීන්ය.බස්නායක නිලමේ, මොහොට්ටාලවරුන්, ලේකම්වරු, විදානෙලා ආදී අය මෙලෙස ගමන් කරයි.

පෙරහැර ආරම්භ කිරීම - කප්සිටුවීම
	සෑම දේවාලයක මෙන් ම පෙරහැර ආරම්භ කරන්නේ කප් සිටුවීම නම් චාරිත්‍රයෙනි.මීටරයක් පමණ දිගැති ලී දණ්ඩක් සිදුරු කරන ලද ගල් පුවරුවක සිටුවා එහි පොල් මලක් බැඳ පොල් ගෙඩි 2 ක් එල්ලා තැබීම කප්සිටුවීමේදී සිදු කෙරේ.මේ සඳහා යොදා ගන්නේ කිරි ගසක ලී දණ්ඩකි.
	උදා:- රුක් අත්තන
		කිරි ගස තෝරා ගෙන එය කැපීමට පෙර හදුන් කිරිපැන් ඉස පසුව කප් ගස කපා ගොක් කොළ ආදියෙන් සරසා පෙරහැරකින් වැඩම කරවා සිංහාසන මණ්ඩපයේ තැන්පත් කරයි.ඉන් පසු වියනක් යටින් හේවිසි හබ්ද පූජා ද සහිත පෙරහැරකින් කප් ගස සිටුවන ස්ථානයට වැඩම කරවයි.කප්ගස රැගෙන පෙරහැර සිංහාසන මණ්ඩපයෙන් පිටත් වන අවස්ථාවේ සමන් දේවාලය සහ පත්තිනි දේවාලයේ කපු මහත්වරුන් දෙදෙනා ඇතුළු පිරිසද පෙරහැරින් පැමිණ සමන් දේවාල අංගනයේදී කප රැගත්පෙරහැර සමඟ එක්වේ.මෙහිදී වළං කඳක් රැගෙන එන කුඹලා ද පෙරහැරට සම්බන්ධ වේ. අනතුරුව කප් සිටුවන ස්ථානයට පෙරහැර ගමන් කර, පිරුවටයකින් ඔතා ඇති කප් ගස ඉන්මුදා කප් සිටුවන පුද්ගලයා විසින් සුභ මොහොත උදාවත් ම කප් ගස සිටුවීම සිදු කරයි.

පෙරහැර අවසන් කිරීම - දිය කැපීම
	ඇසළ උත්සවය අවසන් වන්නේ දිය කැපීමේ මංගල්‍යයෙනි.මහ පෙරහැර අවසන් වූ දා රාත‍්‍රියේ පිරිත් නිලය භාර හිමි වරුන් මහ දේවාලයට වැඩමවා පිරිත් දේශනාව ආරම්භ කරයි. ඒ අතරතුර දිය කැපීමට පෙර දේවාලයේදී සිදු කරනු ලබන චාරිත්‍ර එනම් දේවාභරණවලට පළදවා ඇති ඇඳුම් ගලවා ඉවත් කිරිම, දේවාභරණ පෙරහැරින් ගෙන ගොස් රථයේ තැනපත් කිරීම, රථය සිංහාසන මණ්ඩපය දක්වා පෙරහැරින් වැඩම කරවීම හා ආභරණ දෝලියෙහි තැන්පත් කිරීම ආදී සිරිත් ඉටු කරයි.

දිය කැපීම සිදු කරන්නේ කළු ගඟේ රත්මල් ඇල්ල නම් ස්ථනයේදීය. එය පිහිටා තිබෙන්නේ සමන් දේවාලයේ සිට සැතපුම් 7 ක් පමණ දුරින් පිහිටි අංගම්මන  නම් ගමේය. ගඟේ වතුර අඩු වැඩි වීම යන සාධකය හෝ වෙනත් බාධාවක් හෝ තිබුණහොත් මෙම දියකැපීමේ මංගල්‍ය ය සිදු කරන්නේ දේවාලයේ ඉදිරිපිට බෝඹූගල කන්ද පාමුල පිහිටි බොලපැන්  ලිඳෙහිය. ගගේ වතුර අඩු අවස්ථාවක් උදා වුවහොත් ගඟ දිය අඩු තැන් වලින් ඔරු ඇඳගෙන යමට අලි ඇතුන්ද සූදානම් කරයි. දෙවියන්ට ආලින්ති ගායනය කරමින් හේවිසි වයමින් රත්මල් ඇල්ල දක්වා පෙරහැරකින් ගමන් කිරීම සිදු කරයි. මෙයට ගඟේ  පෙරහැර යන නමද කියනු ලබයි. අඟුල් දෙකක් පෙරහැරේ ගමන් කරන අතර එම අඟුල් දෙකටම වහලවල් යොදා අලංකාරවත් ලෙස සරසා එක් අඟුලක සමන් දේවාලයේ දෝලාව
ද අනෙකෙහි පත්තිනි දේවාලයේ දෝලාවද වැඩම කරවයි. දේව අඟුල රත්මල් ඇල්ලේ යාහැකි ඉහළම තැනට ගොස් කඹ වලින් බඳිනු ලබයි. ඉන් පසුව කපු මහතාත්, බත්වඩන රාළත්, අඟුල පදවන්නාත් පමණක් අඟුලේ රැඳී සිට අන් සියලු දෙනාම ගොඩ බිමට යැවීම සිඳු කරයි. දිය කැපීම කිසිදු බාහිර පුද්ගලයෙකුට නොපෙනෙන සේ වියන් බැඳ සිදු කරන අතර එය අවසන් වීමෙන් පසු වෙඩිල්ලක් පත්තු කර පෙරහැර ආපසු ගමන් ආරම්භ කරයි. ගඟ දෙපස සිටින ජනයා ගඟට බැස අඟුල දෙපසේ සිට පූජා පවත්වන අතර කපු මහතා සඳුන් නිලක තබා ආශිර්වාද කරනු ලබයි.

බැතිමතුන්ට ආශීර්වාද කරමින් ඉතා සෙමින් ආපසු ඇදෙන ගඟේ පෙරහැර කොටාඹේ තොටුපලට පැමිණි පසු ආභරණ ඇතු පිටින් ද දිය කපා ගත් ජලය සහිත කෙන්ඩිය දෝලාවෙන් ද වැඩම කරවයි. මෙම පෙරහැර ඉදිරියෙන් පෙළ ගස්වා ඇති මහ පෙරහැරට එකතුවේ. මහ පෙරහැරේ ඉදිරියෙන්ම සිටින ගරා යකුන් දෙදෙනා දේවාභරණ ගෙන එන ඇතු ලඟට ගොස් සෙත් ශාන්ති කළ පසු වෙඩිල්ලක් පත්තු කොට මහ පෙරහැර ගමන් අරඹයි. පසුව පෙරහැර දෙකම සිංහාසන මණ්ඩපය වෙත පැමිණෙන අතර ගෙවැදීමට නියමිත නැකත් වේලාව පැමිණෙන තුරු සිංහාසන මණ්ඩපයේ දේවාභරණ තැන්පත් කර විවේක ගනියි. පසුව නැකැත් වේලාව පැමිණි පසු සංහිඳේ වීදියේ ගමන් අරඹා දිය කැපු පෙරහැර දේවාලයට ගෙවදී. ඉන් අනතුරුව ගරායකුන් නැට්මක් පවත්වයි.දියකැපීමෙන් ලබා ගන්නා ලද ජලය ඊළඟ වර්ෂයේ දිය කැපීම දක්වා ආරක්ෂා කිරීමට දේවාලය තුළ තැන්පත් කරයි.මෙම දිය කැපීමේ මංගල්‍යය සමඟ  ඇසළ උත්සවය නිමාවට පත්වෙයි.

දිය කැපීමට අගුල සැරසූ ආකාරය දැක්වෙන පැරණි කාව්‍යයක්

 රුවන් කණක මුතු මැණික් ද බබලන පත්මරාග යන ජය සිහිලැල්
 මෙවන් පසිඳු කළු ගංඟා ජල පිට මකර තොරණ සිංහාසන වල්
 සවන් බිහිරි කර පොකුර' ඔගෝසා යනෙන කැළඹි ගඟ ඉදිරිය රැල්
 සමන් දෙවිදු අඹ කෙළියට වැඩි තැන සැදුනි මෙවන් තිර දේව අඟුල්*

(ඥාණවිමල හිමි, 2001*

පින්තූර එකතුවකරමු

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

ඤාණවිමල,කිරිඇල්ලේ. සපරගමුවේ පැරණි ලියවිලි. නුගේගොඩ:මානව හිතවාදී ලේඛක පර්ශදය,2001

එම. සපරගමු දර්ශන. රත්නපුර:ශාස්ත්‍රෝදය යන්ත්‍රාලය, 1967

මාලිමගේ,අශෝක. සුමන සමන් දෙවියෝ. පිටකෝට්ටේ:කතෘ ප්‍රකාශන,2003

රත්නපාල,ඊ.එම්. සමන් දෙවියෝ. වරකාපොල:ආරිය ප්‍රකාශන,1992

රාජපක්ෂ,ශ්‍රියානි. සබරගමු මහ සමන් දේවාලය. කෝට්ටේ:කාශ්‍යප බණ්ඩාර,2001

වජිරබුද්ධි, මඩලගම. දේව පුරාණය සමන් දෙවිදු හා සමන් දෙවොල. බළංගොඩ:සුනිල් ශාන්ත වීරසේකර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය

සබරගමු මහ සමන් දේවාල‍යේ ඇසළ පෙරහැර


Polsk-Skandinavisk Forskningsinstitut (PSFI) er et privat finansieret videnskabeligt selskab, stiftet den 3. oktober 1985 i København. Målet er at inspirere, støtte og fremme forskning indenfor skandinaviske og polske historiske, politiske forbindelser, samt kulturpåvirkning.

Finansiering og stiftere
Fonden til finansiering af PSFI blev stiftet af ingeniør Tadeusz Andrzej Głowacki (født den 30. september 1917, Krakow, – død den den 20. august 2001, Stockholm), bosat i Sverige siden 1944, til ære for sine forældre Andrzej og Anna Glowacki. Fonden blev registreret efter dansk lovgivning i Danmark (Nr. 11616). Statutter blev underskrevet af Emil A.J. Ashøj, Tadeusz Glowacki og Eugeniusz S.Kruszewski på stiftelsesdagen den 3. oktober 1985.

PSFI består af en ikke erhvervsdrivende Fond med en selvsupplerende tremandsbestyrelse og et videnskabelig selskab med valgt bestyrelse.
Selskabets medlemmer er forskere/videnskabsmænd anbefalet af mindst to ordinære medlemmer og valgt af bestyrelsen. Det kræves at et medlem kan polsk og et af de skandinaviske sprog, uanset nationalitet/statsborgerskab, samt har kendskab til skandinavisk historie og kultur. Valget er på livstid.
Der er 15 ordinære og 10 korresponderede medlemmer. Desuden kan bestyrelsen udnævne støttemedlemmer.

Videnskabelig priser
Instituttet stiftede i 1995 på 50 årsdagen for Warszawa opstanden en videnskabelig pris, pro meritis-orden, som har Stanislaw Sawicki (født 1907-1944) som patron. S. Sawicki, professor ved Warszawas Universitet, var den første videnskabsmand inden for skandinavistik i Polen. Han var dansk gift og beherskede flere af de skandinaviske sprog. I september 1944 blev han myrdet af nazi-tyskerne i Warszawa.

En international jury belønner videnskabelige afhandlinger, som handler om polsk-nordiske forhold. Prisoverrækkelsen er højtidelig med deltagelse af de nærmeste medarbejder af laureatus, videnskabelige selskaber, repræsentanter af diplomatiet og lokalforvaltning.

Juryen har hædret følgende personer:
 fire historikere (2 polakker, 1 svensker, 1 ester)
 en arkæolog (polak)
 en filolog (svensker)
 2010: Lisbeth Jessen, journalist, Danmark.

Bestyrelse
Bestyrelsen pr. den 1. oktober 2014.

Formand
 Formand Eugeniusz S. Kruszewski, professor.

Bestyrelsesmedlemmer
 Gen. Sekretær Sven Ekdahl, Sponholz, professor
 Permanent sekretær for Videnskabelig S. Sawicki Pris
 Bolesław Hajduk, professor
 Sekretær for Personalanliggender Gabriela M. Majewska, professor
 Instytut Historii Uniwersytetu Gdańskiego
 Bestyrelsesmedlem Julian Bodnar CSsR

Litteratur
Polsk-Skandinavisk Forskningsinstitut har udgivet følgende litteratur.

 Kruszewski, Eugeniusz S.: Fortællinger om en svunden tid i Danmark. Polsk-skandinavisk Forskningsinstitut. København 2012 (87-89048-66-0)
 Stanisław Helsztyński, Stanisław Sawicki. W: Pamiętnik Literacki R.36:1946 Z.3/4 s. 369-374.
 Eugeniusz S. Kruszewski, Stanisław Lubicz Sawicki in memoriam 1907-2007. Kopenhaga, IPS, 2008. 84 s., portret.
 Maria Barbara Topolska, Rola polskich instytucji naukowych na obczyźnie - przeszłość i teraźniejszość. W: Materiały do dziejów polskiego uchodźstwa niepodległościowego 1939-1990. T.VIII. Londyn, PTNO, 1996, s.160-169.
 Prace Kongresu Kultury Polskiej. T.VII. Londyn, PTNO, 1988.
 A.Wąsek, M. Hetmański, Polsko-Skandynawski Instytut Badawczy. W: Kwartalnik Historia Nauki i Techniki, nr. 2/1991 s.159-162;
 Emil Ashøj (1996). Katyn skoven og dens hemmeligheder. Polsk-Skandinavisk Forskningsinstitut.

Referencer

Videnskab
Skandinavisk Forskningsinstitut
Etableret i 1985

Polsk-Skandinavisk Forskningsinstitut


Neonlys er det første album af den danske musikduo Ukendt Kunstner. Det udkom den 8. april 2013 og var selvudgivet.

Albummet har opnået certificeringen guld.

Spor
Alle sange er produceret af Jens Ole Wowk McCoy med Hans Philip som co-producer.

Hitlister

Album

Ugentlige hitliste

Årslister

Referencer

Noter

Referencer

Album fra 2013
Ukendt Kunstner-album

Neonlys (album)


James Arnold Horowitz (June 10, 1925 – June 19, 2015), better known as James Salter, his pen name and later-adopted legal name, was an American novelist and short-story writer. Originally a career officer and pilot in the United States Air Force, he resigned from the military in 1957 following the successful publication of his first novel, The Hunters.

After a brief career in film writing and film directing, in 1979 Salter published the novel Solo Faces. He won numerous literary awards for his works, including belated recognition of works originally criticized at the time of their publication.

Biography
On June 10, 1925, Salter was born and named James Arnold Horowitz, the son of Mildred Scheff and George Horowitz. His father was a real estate broker and businessman who had graduated from West Point in November 1918 and served in the Corps of Engineers with both Army and Army Reserve. The elder Horowitz attained the rank of colonel and was a recipient of the Legion of Merit.

Horowitz grew up in Manhattan, where he attended P.S.6, and the Horace Mann School – his classmates included Julian Beck. While he intended to study at Stanford University or MIT, he entered West Point on July 15, 1942, at the urging of his father – who had rejoined the Corps of Engineers in July 1941, in anticipation of war breaking out. (With others from his original Class of 1919, George Horowitz was called back to West Point after a month of duty to complete a post-graduate officer's course.) Like his father, Horowitz's time at West Point was shortened due to wartime class sizes being greatly increased and the curriculum drastically shortened. He graduated in 1945 after just three years, ranked 49th in general merit in his class of 852.

He completed flight training during his first class year, with primary flight training at Pine Bluff, Arkansas, and advanced training at Stewart Field, New York. On a cross-country navigation flight in May 1945, his flight became scattered and, low on fuel, he mistook a railroad trestle for a runway, crash-landing his T-6 Texan training craft into a house in Great Barrington, Massachusetts. Possibly as a result, he was assigned to multi-engine training in B-25s until February 1946. He received his first unit assignment with the 6th Troop Carrier Squadron, stationed at Nielson Field, the Philippines; Naha Air Base, Okinawa; and Tachikawa Air Base, Japan. He was promoted to 1st lieutenant in January 1947.

Horowitz was transferred in September 1947 to Hickam AFB, Hawaii, then entered post-graduate studies at Georgetown University in August 1948, receiving his master's degree in January 1950. He was assigned to the headquarters of Tactical Air Command at Langley AFB, Virginia, in March 1950, where he remained until volunteering for assignment in the Korean War. He arrived in Korea in February 1952 after transition training in the F-86 Sabre with the 75th Fighter-Interceptor Squadron at Presque Isle Air Force Base, Maine. He was assigned to the 335th Fighter-Interceptor Squadron, 4th Fighter-Interceptor Wing, a renowned MiG-hunting unit. He flew more than 100 combat missions between February 12 and August 6, 1952, and was credited with a MiG-15 victory on July 4, 1952.

Horowitz subsequently was stationed in Germany and France, promoted to major, and assigned to lead an aerial demonstration team; he became a squadron operations officer, in line to become a squadron commander. Inspired by Under Milk Wood, in his off-duty time he wrote his first novel, The Hunters, publishing it in 1956 under the pen name "James Salter". The film rights to the novel allowed Salter to leave active duty with the US Air Force in 1957 to write full-time. He also legally changed his name to Salter. Having served twelve years in the US Air Force, the last six as a fighter pilot, Salter found the transition to full-time writer difficult.

The 1958 film adaptation, The Hunters starring Robert Mitchum, was honored with acclaim for its powerful performances, moving plot, and realistic portrayal of the Korean War. Although an excellent adaptation by Hollywood standards, it was very different from the original novel, which dealt with the slow self-destruction of a 31-year-old fighter pilot, who had once been thought a "hot shot" but who found only frustration in his first combat experience while others around him achieved glory, some of it perhaps invented.

His 1961 novel The Arm of Flesh drew on his experiences flying with the 36th Fighter-Day Wing at Bitburg Air Base, Germany, between 1954 and 1957. An extensively-revised version of the novel was reissued in 2000 as Cassada. Salter however, later disdained both of his "Air Force" novels as products of youth "not meriting much attention". After several years in the Air Force Reserve, he severed his military connection completely in 1961 by resigning his commission after his unit was called up to active duty for the Berlin Crisis.

He moved back to New York with his family. Salter and his first wife Ann divorced in 1975, having had four children: daughters Allan (1955-1980) and Nina (born 1957), and twin sons Claude and James (born 1962). Starting in 1976 he lived with journalist and playwright Kay Eldredge. They had a son, Theo Salter, born in 1985, and Salter and Eldredge married in Paris in 1998. Eldredge and Salter co-authored a book entitled Life Is Meals: A Food Lover's Book of Days, in 2006.

Writing career
Salter took up film writing, first as a writer of independent documentary films, winning a prize at the Venice Film Festival in collaboration with television writer Lane Slate (Team, Team, Team). He also wrote for Hollywood, although disdainful of it. His last script, commissioned and then rejected by Robert Redford, became his novel, Solo Faces.

A widely acclaimed writer of modern American fiction, Salter was critical of his own work, having said that only his 1967 novel A Sport and a Pastime comes close to living up to his standards. Set in post-war France, A Sport and a Pastime is a piece of erotica involving an American student and a young Frenchwoman, told as flashbacks in the present tense by an unnamed narrator who barely knows the student, also yearns for the woman, and freely admits that most of his narration is fantasy. Many characters in Salter's short stories and novels reflect his passion for European culture and, in particular, for France, which he describes as a "secular holy land".

Salter's prose shows the apparent influence of both Ernest Hemingway and Henry Miller, but in interviews with his biographer, William Dowie, Salter states that he was most influenced by André Gide and Thomas Wolfe. His writing often is described by reviewers as "succinct" or "compressed", with short sentences and sentence fragments, and switching between first and third persons, as well as between the present and past tenses. His dialogue is attributed only when necessary to keep clear who is speaking, otherwise he allows the reader to draw inferences from tone and motivation.

His 1997 memoir Burning the Days uses this prose style to chronicle the impact his experiences at West Point, in the Air Force, and as a celebrity pseudo-expatriate in Europe had on the way he viewed his life-style changes. Although it appears to celebrate numerous episodes of adultery, in fact, Salter is reflecting on what has transpired and the impressions of him it has left, just as does his poignant reminiscence on the death of his daughter. A line from The Hunters expresses these feelings: "They knew nothing of the past and its holiness."

Salter published a collection of short stories, Dusk and Other Stories in 1988. The collection received the PEN/Faulkner Award, and one of its stories ("Twenty Minutes") became the basis for the 1996 film Boys. He was elected to The American Academy of Arts and Letters in 2000. In 2012, PEN/Faulkner Foundation selected him for the 25th PEN/Malamud Award saying that his works show the readers "how to work with fire, flame, the laser, all the forces of life at the service of creating sentences that spark and make stories burn".

His final novel, All That Is, was published to excellent reviews in 2013.

Salter's writings—including correspondence, manuscripts, and heavily revised typescript drafts for all of his published works including short stories and screenplays—are archived at the Harry Ransom Center in Austin, Texas.

In the fall of 2014 Salter became the first Kapnick Writer-in-Residence at the University of Virginia.

He died on June 19, 2015, in Sag Harbor, New York.

Awards and honors
 2014 Awarded the Fitzgerald Award for Achievement in American Literature award which is given annually in Rockville Maryland, the city where Fitzgerald, his wife, and his daughter are buried as part of the F. Scott Fitzgerald Literary Festival.
2013 Windham–Campbell Literature Prize
2012 PEN/Malamud Award
2010 Rea Award for the Short Story
1989 PEN/Faulkner Award

Reception
His friend and fellow author, the Pulitzer Prize-winner Richard Ford, said, "It is an article of faith among readers of fiction that James Salter writes American sentences better than anybody writing today," in his Introduction to Light Years for Penguin Modern Classics. Michael Dirda of the Washington Post is reported to have said that with a single sentence, he could break one's heart. In an introduction to the final interview he gave before his death, Guernica described Salter as having "a good claim to being the greatest living American novelist".

Writer Vivian Gornick had an altogether different take on his most recent writing. In her review of All That Is for Bookforum, she wrote "Certainly, it is true that most writers have only one story in them.... Then again, it is also true that it is the writer's obligation to make the story tell more the third or fourth time around than it did the first. For this reviewer, Salter's work fails on this score. In his eighties he is telling the story almost exactly as he told it in his forties." She also wrote that he was "so out of touch with the life we are actually living".

Works

Novels
 The Hunters (novel, 1957; revised and reissued, 1997)
 The Arm of Flesh (novel, 1961; republished as Cassada, 2000)
 A Sport and a Pastime (novel, 1967)
 Light Years (novel, 1975)
 Solo Faces (novel, 1979)
 Burning the Days (memoir, 1997)
 Cassada (novel, 2012)
 All That Is (novel, 2013)

Screenplays
 Downhill Racer (screenplay, 1969)
 The Appointment (screenplay, 1969)
 Three (screenplay, 1969; also directed)
 Threshold (screenplay, 1981)

Essays and short stories
 Dusk and Other Stories (short stories, 1988; PEN/Faulkner Award 1989)
 Last Night (short stories, 2005)
 There and Then: The Travel Writing of James Salter (essays, 2005)
 "My Lord You" and "Palm Court" (2006)
 "Odessa, Mon Amour" (2009) in Narrative Magazine
 Collected Stories (2013)
 "As Evening Falls" (2014) in Narrative Magazine
 Don't Save Anything (2017)

Other works
 Still Such (poetry, 1988)
 "Passionate Falsehoods". Personal History. The New Yorker August 4, 1997.
 Gods of Tin (compilation memoir, 2004; selections from The Hunters, Cassada, and Burning the Days)
 Life Is Meals: A Food Lover's Book of Days (with Kay Eldredge, 2006)
 Memorable Days: The Selected Letters of James Salter and Robert Phelps  (2010)
 Introduction to Phantoms on the Bookshelves by Jacques Bonnet, translated by Siân Reynolds (2012)

Posthumous publications
The Art of Fiction (2016), with an Introduction by John Casey.  –  the publisher states that "at age eighty-nine, Salter served as the first Kapnick Writer-in-Residence at the University of Virginia, where he composed and delivered the three lectures presented in this book"
Don't Save Anything (2017). Assembled by his wife, contains a collection on non-fiction writing.

Miscellaneous
James Salter's literature has been featured in the 2014 NSW Higher School Certificate.
He is the subject of the closing section of Katie Roiphe's 2016 book The Violet Hour: Great Writers at the End.

References
General
 "A Final Glory: The Novels of James Salter" reproduced on JSTOR
 New York State Writers Institute bio
 The Paris Review interview, Summer 1993, No. 27

Specific

Further reading

 Paumgarten, Nick, Postscript: James Salter, 1925–2015 The New Yorker, June 21, 2015

External links

 Adam Begley, "A Few Well-Chosen Words", with an extensive biography through 1990
 Obituary in The Guardian
 Obituary in The New York Times
 Works, from Answers.com
 Short biography and interview at Random House

 James Salter Papers and Additional Papers at the Harry Ransom Center
 A conversation with author James Salter Interview w/ Charlie Rose, September 19, 1997.
 James Salter author page and article archive from The New York Review of Books

 Sophie Roiphe "The Greatest Novelist You Haven't Read", Slate, March 28, 2013
Things American: Writers Remember James Salter  – twenty-four writers reflect on memorable passages from Salter's writing and how he continues to influence their own craft.

1925 births
2015 deaths
20th-century American male writers
21st-century American male writers
20th-century American novelists
21st-century American novelists
20th-century American short story writers
21st-century American short story writers
American male novelists
Jewish American novelists
American male short story writers
American erotica writers
Members of the American Academy of Arts and Letters
PEN/Faulkner Award for Fiction winners
PEN/Malamud Award winners
United States Air Force officers
American Korean War pilots
United States Military Academy alumni
Horace Mann School alumni
Iowa Writers' Workshop faculty
Writers from New Jersey
Writers from Manhattan
Novelists from New York (state)
Novelists from Iowa
United States Air Force reservists
21st-century American Jews

James Salter


Så himmelsk anderledes er en dokumentarfilm instrueret af René Bo Hansen efter manuskript af René Bo Hansen, Katarina Boberg.

Handling
Jeg elsker ham præcis, som han er, men jeg hader, at vores familie er så himmelsk anderledes! - sådan siger Rebecka, 12 år, søster til en handicappet lillebror. I hendes alder er det livsvigtigt at være 'rigtig', og hun kæmper med stirrende blikke i skolen, voksenverdenens medlidenhed og mange modstridende følelser. Ikke mindst den forbudte følelse af ikke at kunne være alle sine egne tanker bekendt. Hun elsker jo sin bror. Gennem Rebeckas dagbøger og 'magiske verden' viser filmen, at angsten for ikke at være normal findes i os alle og fortæller med indsigt og humor om at være søskende til et handikappet menneske. Filmen er blevet til i et samarbejde mellem to forældre, der begge har et handicappet barn med en rask søskende; den ene er instruktøren selv, den anden er Rebeckas mor. Filmen er dokumentarisk i sin fortællestil med dramatiserede indslag og animation.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Dokumentarfilm fra Danmark

Så himmelsk anderledes