مهرجان صاندانس السينمائي  مهرجان سينمائي يقام في شهر يناير من كل سنة في ولاية أوتاه بالولايات المتحدة الأمريكية أسسه سترلينغ فان واغينين الذي كان يرأس الشركة التي يملكها الممثل والمخرج روبرت ريدفورد. فهو أكبر مهرجان سينمائي خاص في الولايات المتحدة، ويعتبر المهرجان المكان الأولي الذي يعرض فيه أي عمل سينمائي حر سواء من الولايات المتحدة، أو من باقي أنحاء العالم.

ويخصص أقسام في المهرجان للمنافسة بين أفلام الدراما والأفلام الوثائقية، والأفلام الطويلة والقصيرة.

سُمّي مهرجان صاندانس بهذا الاسم نسبة إلى شخصية (The Sundance Kid) التي أداها روبرت ريدفورد، في فيلم بوتش كاسيدي وساندانس كيد.

التاريخ
يعود تاريخ المهرجان إلى عام 1978 فقد كان الهدف الرئيس من إقامة المهرجان هو جذب صناع الأفلام إلى ولاية يوتا، فقد كان المهرجان يعرف لأول مرة باسم (مهرجان الفيلم الأمريكي) وقد أسس المهرجان على الكاتب والمخرج استرلينج واجينين الذي كان يعمل رئيساً لشركة وايلدوود (Wildwood) التي يملكها الممثل والمنتج والمخرج روبيرت ريدفورد، إذ أسس المهرجان مع كل من جون إيرل، وسيرينا هامبتون كاتانيا وقد كانو يعملون معاً في لجنة المهرجان بعد أن غيّر اسمه ليصبح (مهرجان يوتا للأفلام الأمريكية). وقد أقيمت دورة عام 1978 -أولى دورات المهرجان- في مدينة سوليت ليك، بمساعدة من روبيرت ريدفورد، وحاكم الولاية. وكان المهرجان يعرض في دورته الأولى أفلاماً أمريكية خالصة.
وقبل أن يعرف المهرجان باسم صاندانس كان قد غُيّرت تسمية عدة مرات فبعد أن سمي مهرجان يوتا للأفلام الأمريكية، تم تغيير اسمه للمرة الثالثة ليصبح اسمه (مهرجان الولايات المتحدة للأفلام والفيديو)، ثم غير للمرة الرابعة ليصبح (مهرجان صاندانس لأفلام الولايات المتحدة)، قبل أن يستقر المهرجان أخيراً على اسمه المعروف حالياً.

انظر أيضًا
 في الأرض (فيلم 2021)

مراجع

تأسيسات سنة 1978 في يوتا
مهرجانات سينمائية أسست في 1978
مهرجانات سينمائية في يوتا
مواقع جذب سياحي في سولت ليك (مدينة)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة صمت (يوتا)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة ويبير (يوتا)
ولايات الولايات المتحدة الأمريكية

مهرجان صاندانس السينمائي


John William Davis (13 de abril de 1873 - 24 de março de 1955) foi um político, diplomata e advogado americano. Ele atuou como Advogado-geral dos Estados Unidos na administração de Woodrow Wilson como e embaixador do país no Reino Unido. Ele foi o candidato democrata à presidência em 1924, mas perdeu para o republicano Calvin Coolidge.

Nascidos em 1873
Mortos em 1955
Embaixadores dos Estados Unidos no Reino Unido
Advogados-gerais dos Estados Unidos
Presidentes do Council on Foreign Relations
Supremacistas brancos dos Estados Unidos

John W. Davis


Phoenix was an uncrewed space probe that landed on the surface of Mars on May 25, 2008, and operated until November 2, 2008. Phoenix was operational on Mars for  sols ( days). Its instruments were used to assess the local habitability and to research the history of water on Mars. The mission was part of the Mars Scout Program; its total cost was $420 million, including the cost of launch.

The multi-agency program was led by the Lunar and Planetary Laboratory at the University of Arizona, with project management by NASA's Jet Propulsion Laboratory. Academic and industrial partners included universities in the United States, Canada, Switzerland, Denmark, Germany, the United Kingdom, NASA, the Canadian Space Agency, the Finnish Meteorological Institute, Lockheed Martin Space Systems, MacDonald Dettwiler & Associates (MDA) in partnership with Optech Incorporated (Optech) and other aerospace companies. It was the first NASA mission to Mars led by a public university.

Phoenix was NASA's sixth successful landing on Mars, from seven attempts, and the first in Mars' polar region. The lander completed its mission in August 2008, and made a last brief communication with Earth on November 2 as available solar power dropped with the Martian winter. The mission was declared concluded on November 10, 2008, after engineers were unable to re-contact the craft.  After unsuccessful attempts to contact the lander by the Mars Odyssey orbiter up to and past the Martian summer solstice on May 12, 2010, JPL declared the lander to be dead. The program was considered a success because it completed all planned science experiments and observations.

Mission overview

The mission had two goals. One was to study the geological history of water, the key to unlocking the story of past climate change. The second was to evaluate past or potential planetary habitability in the ice-soil boundary. Phoenix'''s instruments were suitable for uncovering information on the geological and possibly biological history of the Martian Arctic. Phoenix was the first mission to return data from either of the poles, and contributed to NASA's main strategy for Mars exploration, "Follow the water."

The primary mission was anticipated to last 90 sols (Martian days)—just over 92 Earth days. However, the craft exceeded its expected operational lifetime by a little over two months before succumbing to the increasing cold and dark of an advancing Martian winter. Researchers had hoped that the lander would survive into the Martian winter so that it could witness polar ice developing around it – perhaps up to  of solid carbon dioxide ice could have appeared. Even had it survived some of the winter, the intense cold would have prevented it from lasting all the way through. The mission was chosen to be a fixed lander rather than a rover because:
 costs were reduced through reuse of earlier equipment (though this claim is disputed by some observers);
 the area of Mars where Phoenix landed is thought to be relatively uniform, thus traveling on the surface is of less value; and
 the weight budget needed for mobility could instead be used for more and better scientific instruments.

The 2003–2004 observations of methane gas on Mars were made remotely by three teams working with separate data. If the methane is truly present in the atmosphere of Mars, then something must be producing it on the planet now, because the gas is broken down by radiation on Mars within 300 years; therefore, it was considered important to determine the biological potential or habitability of the Martian arctic's soils. Methane could also be the product of a geochemical process or the result of volcanic or hydrothermal activity.

History

While the proposal for Phoenix was being written, the Mars Odyssey orbiter used its gamma-ray spectrometer and found the distinctive signature of hydrogen on some areas of the Martian surface, and the only plausible source of hydrogen on Mars would be water in the form of ice, frozen below the surface. The mission was therefore funded on the expectation that Phoenix would find water ice on the arctic plains of Mars. In August 2003 NASA selected the University of Arizona "Phoenix" mission for launch in 2007. It was hoped this would be the first in a new line of smaller, low-cost, Scout missions in the agency's exploration of Mars program. The selection was the result of an intense two-year competition with proposals from other institutions. The $325 million NASA award is more than six times larger than any other single research grant in University of Arizona history.

Peter H. Smith of the University of Arizona Lunar and Planetary Laboratory, as Principal Investigator, along with 24 Co-Investigators, were selected to lead the mission. The mission was named after the Phoenix, a mythological bird that is repeatedly reborn from its own ashes. The Phoenix spacecraft contains several previously built components. The lander used was the modified Mars Surveyor 2001 Lander (canceled in 2000), along with several of the instruments from both that and the previous unsuccessful Mars Polar Lander mission. Lockheed Martin, who built the lander, had kept the nearly complete lander in an environmentally controlled clean room from 2001 until the mission was funded by the NASA Scout Program.Phoenix was a partnership of universities, NASA centers, and the aerospace industry. The science instruments and operations were a University of Arizona responsibility. NASA's Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, California, managed the project and provided mission design and control. Lockheed Martin Space Systems built and tested the spacecraft. The Canadian Space Agency provided a meteorological station, including an innovative laser-based atmospheric sensor. The co-investigator institutions included Malin Space Science Systems (California), Max Planck Institute for Solar System Research (Germany), NASA Ames Research Center (California), NASA Johnson Space Center (Texas), MacDonald, Dettwiler and Associates (Canada), Optech Incorporated (Canada), SETI Institute, Texas A&M University, Tufts University, University of Colorado, University of Copenhagen (Denmark), University of Michigan, University of Neuchâtel (Switzerland), University of Texas at Dallas, University of Washington, Washington University in St. Louis, and York University (Canada). Scientists from Imperial College London and the University of Bristol provided hardware for the mission and were part of the team operating the microscope station.

On June 2, 2005, following a critical review of the project's planning progress and preliminary design, NASA approved the mission to proceed as planned. The purpose of the review was to confirm NASA's confidence in the mission.

Specifications

Launched mass
 Includes Lander, Aeroshell (backshell and heatshield), parachutes, cruise stage.
Lander Mass

Lander Dimensions
About  long with the solar panels deployed. The science deck by itself is about  in diameter. From the ground to the top of the MET mast, the lander measures about  tall.
Communications
X-band throughout the cruise phase of the mission and for its initial communication after separating from the third stage of the launch vehicle. UHF links, relayed through Mars orbiters during the entry, descent and landing phase and while operating on the surface of Mars. The UHF system on Phoenix is compatible with relay capabilities of NASA's Mars Odyssey, Mars Reconnaissance Orbiter and with the European Space Agency's Mars Express. The interconnections use the Proximity-1 protocol.
Power
Power for the cruise phase is generated using two decagonal gallium arsenide solar panels (total area ) mounted to the cruise stage, and for the lander, via two gallium arsenide solar array panels (total area ) deployed from the lander after touchdown on the Martian surface. NiH2 battery with a capacity of 16 A·h.

Lander systems include a RAD6000 based computer system for commanding the spacecraft and handling data. Other parts of the lander are an electrical system containing solar arrays and batteries, a guidance system to land the spacecraft, eight  and  monopropellant hydrazine engines built by Aerojet-Redmond Operations for the cruise phase, twelve  Aerojet monopropellant hydrazine thrusters to land the Phoenix, mechanical and structural elements, and a heater system to ensure the spacecraft does not get too cold.

Scientific payloadPhoenix carried improved versions of University of Arizona panoramic cameras and volatiles-analysis instrument from the ill-fated Mars Polar Lander, as well as experiments that had been built for the canceled Mars Surveyor 2001 Lander, including a JPL trench-digging robotic arm, a set of wet chemistry laboratories, and optical and atomic force microscopes. The science payload also included a descent imager and a suite of meteorological instruments.

During EDL, the Atmospheric Structure Experiment was conducted. This used accelerometer and gyroscope data recorded during the lander's descent through the atmosphere to create a vertical profile of the temperature, pressure, and density of the atmosphere above the landing site, at that point in time.

Robotic arm and camera

The robotic arm was designed to extend  from its base on the lander, and had the ability to dig down to  below a sandy surface. It took samples of dirt and ice that were analyzed by other instruments on the lander. The arm was designed and built for the Jet Propulsion Laboratory by Alliance Spacesystems, LLC (now MDA US Systems, LLC) in Pasadena, California. A rotating rasp-tool located in the heel of the scoop was used to cut into the strong permafrost. Cuttings from the rasp were ejected into the heel of the scoop and transferred to the front for delivery to the instruments. The rasp tool was conceived of at the Jet Propulsion Laboratory. The flight version of the rasp was designed and built by HoneyBee Robotics. Commands were sent for the arm to be deployed on May 28, 2008, beginning with the pushing aside of a protective covering intended to serve as a redundant precaution against potential contamination of Martian soil by Earthly life-forms.
The Robotic Arm Camera (RAC) attached to the robotic arm just above the scoop was able to take full-color pictures of the area, as well as verify the samples that the scoop returned, and examined the grains of the area where the robotic arm had just dug. The camera was made by the University of Arizona and Max Planck Institute for Solar System Research, Germany.

Surface stereo imager
The Surface Stereo Imager (SSI) was the primary camera on the lander. It is a stereo camera that is described as "a higher resolution upgrade of the imager used for Mars Pathfinder and the Mars Polar Lander". It took several stereo images of the Martian Arctic, and also used the Sun as a reference to measure the atmospheric distortion of the Martian atmosphere due to dust, air and other features. The camera was provided by the University of Arizona in collaboration with the Max Planck Institute for Solar System Research.

Thermal and evolved gas analyzer

The Thermal and Evolved Gas Analyzer (TEGA) is a combination of a high-temperature furnace with a mass spectrometer. It was used to bake samples of Martian dust and determine the composition of the resulting vapors. It has eight ovens, each about the size of a large ball-point pen, which were able to analyze one sample each, for a total of eight separate samples. Team members measured how much water vapor and carbon dioxide gas were given off, how much water ice the samples contained, and what minerals are present that may have formed during a wetter, warmer past climate. The instrument also measured organic volatiles, such as methane, down to 10 parts per billion. TEGA was built by the University of Arizona and University of Texas at Dallas.

On May 29, 2008 (sol ), electrical tests indicated an intermittent short circuit in TEGA, resulting from a glitch in one of the two filaments responsible for ionizing volatiles. NASA worked around the problem by configuring the backup filament as the primary and vice versa.

In early June, first attempts to get soil into TEGA were unsuccessful as it seemed too "cloddy" for the screens.
On June 11 the first of the eight ovens was filled with a soil sample after several tries to get the soil sample through the screen of TEGA. On June 17, it was announced that no water was found in this sample; however, since it had been exposed to the atmosphere for several days prior to entering the oven, any initial water ice it might have contained could have been lost via sublimation.

Mars Descent Imager

The Mars Descent Imager (MARDI) was intended to take pictures of the landing site during the last three minutes of descent. As originally planned, it would have begun taking pictures after the aeroshell departed, about  above the Martian soil.

Before launch, testing of the assembled spacecraft uncovered a potential data corruption problem with an interface card that was designed to route MARDI image data as well as data from various other parts of the spacecraft. The potential problem could occur if the interface card were to receive a MARDI picture during a critical phase of the spacecraft's final descent, at which point data from the spacecraft's Inertial Measurement Unit could have been lost; this data was critical to controlling the descent and landing. This was judged to be an unacceptable risk, and it was decided to not use MARDI during the mission. As the flaw was discovered too late for repairs, the camera remained installed on Phoenix but it was not used to take pictures, nor was its built-in microphone used.

MARDI images had been intended to help pinpoint exactly where the lander landed, and possibly help find potential science targets. It was also to be used to learn if the area where the lander lands is typical of the surrounding terrain. MARDI was built by Malin Space Science Systems. It would have used only 3 watts of power during the imaging process, less than most other space cameras. It had originally been designed and built to perform the same function on the Mars Surveyor 2001 Lander mission; after that mission was canceled, MARDI spent several years in storage until it was deployed on the Phoenix lander.

Microscopy, electrochemistry, and conductivity analyzer

The Microscopy, Electrochemistry, and Conductivity Analyzer (MECA) is an instrument package originally designed for the canceled Mars Surveyor 2001 Lander mission. It consists of a wet chemistry lab (WCL), optical and atomic force microscopes, and a thermal and electrical conductivity probe. The Jet Propulsion Laboratory built MECA. A Swiss consortium led by the University of Neuchatel contributed the atomic force microscope.

Using MECA, researchers examined soil particles as small as 16 μm across; additionally, they attempted to determine the chemical composition of water-soluble ions in the soil. They also measured electrical and thermal conductivity of soil particles using a probe on the robotic arm scoop.

Sample wheel and translation stage
This instrument presents 6 of 69 sample holders to an opening in the MECA instrument to which the robotic arm delivers the samples and then brings the samples to the optical microscope and the atomic force microscope. Imperial College London provided the microscope sample substrates.

Optical microscope
The optical microscope, designed by the University of Arizona, is capable of making images of the Martian regolith with a resolution of 256 pixels/mm or 16 micrometers/pixel. The field of view of the microscope is a  sample holder to which the robotic arm delivers the sample. The sample is illuminated either by 9 red, green and blue LEDs or by 3 LEDs emitting ultraviolet light. The electronics for the readout of the CCD chip are shared with the robotic arm camera which has an identical CCD chip.

Atomic force microscope
The atomic force microscope has access to a small area of the sample delivered to the optical microscope. The instrument scans over the sample with one of 8 silicon crystal tips and measures the repulsion of the tip from the sample. The maximum resolution is 0.1 micrometres. A Swiss consortium led by the University of Neuchatel contributed the atomic force microscope.

Wet Chemistry Laboratory (WCL)

The wet chemistry lab (WCL) sensor assembly and leaching solution were designed and built by Thermo Fisher Scientific. The WCL actuator assembly was designed and built by Starsys Research in Boulder, Colorado. Tufts University developed the reagent pellets, barium ISE, and ASV electrodes, and performed the preflight characterization of the sensor array.

The robotic arm scooped up some soil and put it in one of four wet chemistry lab cells, where water was added, and, while stirring, an array of electrochemical sensors measured a dozen dissolved ions such as sodium, magnesium, calcium, and sulfate that leached out from the soil into the water. This provided information on the biological compatibility of the soil, both for possible indigenous microbes and for possible future Earth visitors.

All of the four wet chemistry labs were identical, each containing 26 chemical sensors and a temperature sensor. The polymer Ion Selective Electrodes (ISE) were able to determine the concentration of ions by measuring the change in electric potential across their ion-selective membranes as a function of concentration. Two gas sensing electrodes for oxygen and carbon dioxide worked on the same principle but with gas-permeable membranes. A gold micro-electrode array was used for the cyclic voltammetry and anodic stripping voltammetry. Cyclic voltammetry is a method to study ions by applying a waveform of varying potential and measuring the current–voltage curve. Anodic stripping voltammetry first deposits the metal ions onto the gold electrode with an applied potential. After the potential is reversed, the current is measured while the metals are stripped off the electrode.

Thermal and Electrical Conductivity Probe (TECP)

The MECA contains a Thermal and Electrical Conductivity Probe (TECP). The TECP, designed by Decagon Devices, has four probes that made the following measurements: Martian soil temperature, relative humidity, thermal conductivity, electrical conductivity, dielectric permittivity, wind speed, and atmospheric temperature.

Three of the four probes have tiny heating elements and temperature sensors inside them. One probe uses internal heating elements to send out a pulse of heat, recording the time the pulse is sent and monitoring the rate at which the heat is dissipated away from the probe. Adjacent needles sense when the heat pulse arrives. The speed that the heat travels away from the probe as well as the speed that it travels between probes allows scientists to measure thermal conductivity, specific heat (the ability of the regolith to conduct heat relative to its ability to store heat) and thermal diffusivity (the speed at which a thermal disturbance is propagated in the soil).

The probes also measured the dielectric permittivity and electrical conductivity, which can be used to calculate moisture and salinity of the regolith. Needles 1 and 2 work in conjunction to measure salts in the regolith, heat the soil to measure thermal properties (thermal conductivity, specific heat and thermal diffusivity) of the regolith, and measure soil temperature. Needles 3 and 4 measure liquid water in the regolith. Needle 4 is a reference thermometer for needles 1 and 2.

The TECP humidity sensor is a relative humidity sensor, so it must be coupled with a temperature sensor in order to measure absolute humidity. Both the relative humidity sensor and a temperature sensor are attached directly to the circuit board of the TECP and are, therefore, assumed to be at the same temperature.

Meteorological station
The Meteorological Station (MET) recorded the daily weather of Mars during the course of the Phoenix mission. It is equipped with a wind indicator and pressure and temperature sensors. The MET also contains a lidar (light detection and ranging) device for sampling the number of dust particles in the air. It was designed in Canada by Optech and MDA, supported by the Canadian Space Agency. A team initially led by York University's Professor Diane Michelangeli until her death in 2007, when Professor James Whiteway took over, oversaw the science operations of the station. The York University team includes contributions from the University of Alberta, University of Aarhus (Denmark), Dalhousie University, Finnish Meteorological Institute, Optech, and the Geological Survey of Canada. Canadarm maker MacDonald Dettwiler and Associates (MDA) of Richmond, B.C. built the MET.

The surface wind velocity, pressure, and temperature were also monitored over the mission (from the tell-tale, pressure, and temperature sensors) and show the evolution of the atmosphere with time. To measure dust and ice contribution to the atmosphere, a lidar was employed. The lidar collected information about the time-dependent structure of the planetary boundary layer by investigating the vertical distribution of dust, ice, fog, and clouds in the local atmosphere.

There are three temperature sensors (thermocouples) on a  vertical mast (shown in its stowed position) at heights of approximately  above the lander deck. The sensors were referenced to a measurement of absolute temperature at the base of the mast. A pressure sensor built by Finnish Meteorological Institute is located in the Payload Electronics Box, which sits on the surface of the deck, and houses the acquisition electronics for the MET payload. The Pressure and Temperature sensors commenced operations on Sol 0 (May 26, 2008) and operated continuously, sampling once every 2 seconds.

The Telltale is a joint Canadian/Danish instrument (right) which provides a coarse estimate of wind speed and direction. The speed is based on the amount of deflection from vertical that is observed, while the wind direction is provided by which way this deflection occurs. A mirror, located under the telltale, and a calibration "cross," above (as observed through the mirror) are employed to increase the accuracy of the measurement. Either camera, SSI or RAC, could make this measurement, though the former was typically used. Periodic observations both day and night aid in understanding the diurnal variability of wind at the Phoenix landing site.

The wind speeds ranged from . The usual average speed was .

The vertical-pointing lidar was capable of detecting multiple types of backscattering (for example Rayleigh scattering and Mie Scattering), with the delay between laser pulse generation and the return of light scattered by atmospheric particles determining the altitude at which scattering occurs. Additional information was obtained from backscattered light at different wavelengths (colors), and the Phoenix system transmitted both 532 nm and 1064 nm. Such wavelength dependence may make it possible to discriminate between ice and dust, and serve as an indicator of the effective particle size.

The Phoenix lidar's laser was a passive Q-switched Nd:YAG laser with the dual wavelengths of 1064 nm and 532 nm. It operated at 100 Hz with a pulse width of 10 ns. The scattered light was received by two detectors (green and IR) and the green signal was collected in both analog and photon counting modes.

The lidar was operated for the first time at noon on Sol 3 (May 29, 2008), recording the first surface extraterrestrial atmospheric profile. This first profile indicated well-mixed dust in the first few kilometers of the atmosphere of Mars, where the planetary boundary layer was observed by a marked decrease in scattering signal. The contour plot (right) shows the amount of dust as a function of time and altitude, with warmer colors (red, orange) indicating more dust, and cooler colors (blue, green), indicating less dust. There is also an instrumentation effect of the laser warming up, causing the appearance of dust increasing with time. A layer at  can be observed in the plot, which could be extra dust, or—less likely, given the time of sol this was acquired—a low altitude ice cloud.

The image on the left shows the lidar laser operating on the surface of Mars, as observed by the SSI looking straight up; the laser beam is the nearly-vertical line just right of center. Overhead dust can be seen both moving in the background, as well as passing through the laser beam in the form of bright sparkles. The fact that the beam appears to terminate is the result of the extremely small angle at which the SSI is observing the laser—it sees farther up along the beam's path than there is dust to reflect the light back down to it.

The laser device discovered snow falling from clouds; this was not known to occur before the mission. It was also determined that cirrus clouds formed in the area.

Mission highlights
 Launch Phoenix was launched on August 4, 2007, at 5:26:34 a.m. EDT (09:26:34 UTC) on a Delta II 7925 launch vehicle from Pad 17-A of the Cape Canaveral Air Force Station. The launch was nominal with no significant anomalies. The Phoenix lander was placed on a trajectory of such precision that its first trajectory course correction burn, performed on August 10, 2007, at 7:30 a.m. EDT (11:30 UTC), was only 18 m/s. The launch took place during a launch window extending from August 3, 2007, to August 24, 2007. Due to the small launch window, the rescheduled launch of the Dawn mission (originally planned for July 7) had to be launched after Phoenix in September. The Delta II rocket was chosen due to its successful launch history, which includes launches of the Spirit and Opportunity Mars Exploration Rovers in 2003 and Mars Pathfinder in 1996.

A noctilucent cloud was created by the exhaust gas from the Delta II 7925 rocket used to launch Phoenix. The colors in the cloud formed from the prism-like effect of the ice particles present in the exhaust trail.

 Cruise

 Entry, descent, and landing

The Jet Propulsion Laboratory made adjustments to the orbits of its two active satellites around Mars, Mars Reconnaissance Orbiter and Mars Odyssey, and the European Space Agency similarly adjusted the orbit of its Mars Express spacecraft to be in the right place on May 25, 2008, to observe Phoenix as it entered the atmosphere and then landed on the surface. This information helps designers to improve future landers. The projected landing area was an ellipse  covering terrain which has been informally named "Green Valley" and contains the largest concentration of water ice outside the poles.Phoenix entered the Martian atmosphere at nearly , and within 7 minutes had decreased its speed to  before touching down on the surface. Confirmation of atmospheric entry was received at 4:46 p.m. PDT (23:46 UTC). Radio signals received at 4:53:44 p.m. PDT confirmed that Phoenix had survived its difficult descent and landed 15 minutes earlier, thus completing a 680 million km (422 million miles) flight from Earth.

For unknown reasons, the parachute was deployed about 7 seconds later than expected, leading to a landing position some  east, near the edge of the predicted 99% landing ellipse.Mars Reconnaissance Orbiter's High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera photographed Phoenix suspended from its parachute during its descent through the Martian atmosphere. This marked the first time ever one spacecraft photographed another in the act of landing on a planet (the Moon not being a planet, but a satellite). The same camera also imaged Phoenix on the surface with enough resolution to distinguish the lander and its two solar cell arrays. Ground controllers used Doppler tracking data from Odyssey and Mars Reconnaissance Orbiter to determine the lander's precise location as .The landing site is here  on the NASA World Wind planetary viewer (free installation required)Phoenix landed in the Green Valley of Vastitas Borealis on May 25, 2008, in the late Martian northern hemisphere spring (Ls=76.73), where the Sun shone on its solar panels the whole Martian day. By the Martian northern Summer solstice (June 25, 2008), the Sun appeared at its maximum elevation of 47.0 degrees. Phoenix experienced its first sunset at the start of September 2008.

The landing was made on a flat surface, with the lander reporting only 0.3 degrees of tilt. Just before landing, the craft used its thrusters to orient its solar panels along an east–west axis to maximize power generation. The lander waited 15 minutes before opening its solar panels, to allow dust to settle. The first images from the lander became available around 7:00 p.m. PDT (2008-05-26 02:00 UTC). The images show a surface strewn with pebbles and incised with small troughs into polygons about  across and  high, with the expected absence of large rocks and hills.

Like the 1970s era Viking spacecraft, Phoenix used retrorockets for its final descent. Experiments conducted by Nilton Renno, mission co-investigator from the University of Michigan, and his students have investigated how much surface dust would be kicked up on landing. Researchers at Tufts University, led by co-investigator Sam Kounaves, conducted additional in-depth experiments to identify the extent of the ammonia contamination from the hydrazine propellant and its possible effects on the chemistry experiments. In 2007, a report to the American Astronomical Society by Washington State University professor Dirk Schulze-Makuch, suggested that Mars might harbor peroxide-based life forms which the Viking landers failed to detect because of the unexpected chemistry. The hypothesis was proposed long after any modifications to Phoenix could be made. One of the Phoenix mission investigators, NASA astrobiologist Chris McKay, stated that the report "piqued his interest" and that ways to test the hypothesis with Phoenix's instruments would be sought.

Surface mission

Communications from the surface

The robotic arm's first movement was delayed by one day when, on May 27, 2008, commands from Earth were not relayed to the Phoenix lander on Mars. The commands went to NASA's Mars Reconnaissance Orbiter as planned, but the orbiter's Electra UHF radio system for relaying commands to Phoenix temporarily shut off. Without new commands, the lander instead carried out a set of backup activities. On May 27 the Mars Reconnaissance Orbiter relayed images and other information from those activities back to Earth.

The robotic arm was a critical part of the Phoenix Mars mission. On May 28, scientists leading the mission sent commands to unstow its robotic arm and take more images of its landing site. The images revealed that the spacecraft landed where it had access to digging down a polygon across the trough and digging into its center.

The lander's robotic arm touched soil on Mars for the first time on May 31, 2008 (sol ). It scooped dirt and started sampling the Martian soil for ice after days of testing its systems.

Presence of shallow subsurface water ice

The polygonal cracking at the landing zone had previously been observed from orbit, and is similar to patterns seen in permafrost areas in polar and high altitude regions of Earth. Phoenixs robotic arm camera took an image underneath the lander on sol 5 that shows patches of a smooth bright surface uncovered when thruster exhaust blew off overlying loose soil. It was later shown to be water ice.Mellon, M., et al.  2009.  The periglacial landscape at the Phoenix landing site.  Journal of Geophys. Res.  114.  E00E07

On June 19, 2008 (sol ), NASA announced that dice-sized clumps of bright material in the "Dodo-Goldilocks" trench dug by the robotic arm had vaporized over the course of four days, strongly implying that they were composed of water ice which sublimed following exposure. While dry ice also sublimes, under the conditions present it would do so at a rate much faster than observed.

On July 31, 2008 (sol ), NASA announced that Phoenix confirmed the presence of water ice on Mars, as predicted in 2002 by the Mars Odyssey orbiter. During the initial heating cycle of a new sample, TEGA's mass spectrometer detected water vapor when the sample temperature reached 0 °C.
Liquid water cannot exist on the surface of Mars with its present low atmospheric pressure, except at the lowest elevations for short periods.

With Phoenix in good working order, NASA announced operational funding through September 30, 2008 (sol ). The science team worked to determine whether the water ice ever thaws enough to be available for life processes and if carbon-containing chemicals and other raw materials for life are present.

Additionally during 2008 and early 2009 a debate emerged within NASA over the presence of 'blobs' which appeared on photos of the vehicle's landing struts, which have been variously described as being either water droplets or 'clumps of frost'. Due to the lack of consensus within the Phoenix science project, the issue had not been raised in any NASA news conferences.

One scientist thought that the lander's thrusters splashed a pocket of brine from just below the Martian surface onto the landing strut during the vehicle's landing. The salts would then have absorbed water vapor from the air, which would have explained how they appeared to grow in size during the first 44 sols (Martian days) before slowly evaporating as Mars temperature dropped.

Wet chemistry
On June 24, 2008 (sol ), NASA's scientists launched a series of scientific tests. The robotic arm scooped up more soil and delivered it to 3 different on-board analyzers: an oven that baked it and tested the emitted gases, a microscopic imager, and a wet chemistry laboratory (WCL). The lander's robotic arm scoop was positioned over the Wet Chemistry Lab delivery funnel on Sol 29 (the 29th Martian day after landing, i.e. June 24, 2008). The soil was transferred to the instrument on sol  (June 25, 2008), and Phoenix performed the first wet chemistry tests. On Sol 31 (June 26, 2008) Phoenix returned the wet chemistry test results with information on the salts in the soil, and its acidity. The wet chemistry lab (WCL) was part of the suite of tools called the Microscopy, Electrochemistry and Conductivity Analyzer (MECA).

A 360-degree panorama assembled from images taken on sols 1 and 3 after landing. The upper portion has been vertically stretched by a factor of 8 to bring out details. Visible near the horizon at full resolution are the backshell and parachute (a bright speck above the right edge of the left solar array, about  distant) and the heat shield and its bounce mark (two end-to-end dark streaks above the center of the left solar array, about  distant); on the horizon, left of the weather mast, is a crater.

End of the mission

The solar-powered lander operated two months longer than its three-month prime mission. The lander was designed to last 90 days, and had been running on bonus time since the successful end of its primary mission in August 2008. On October 28, 2008 (sol ), the lander went into safe mode due to power constraints based on the insufficient amount of sunlight reaching the lander, as expected at this time of year. It was decided then to shut down the four heaters that keep the equipment warm, and upon bringing the lander back from safe mode, commands were sent to turn off two of the heaters rather than only one as was originally planned for the first step. The heaters involved provide heat to the robotic arm, TEGA instrument and a pyrotechnic unit on the lander that were unused since landing, so these three instruments were also shut down.

On November 10, Phoenix Mission Control reported the loss of contact with the Phoenix lander; the last signal was received on November 2. The demise of the craft occurred as a result of a dust storm that reduced power generation even further. While the spacecraft's work ended, the analysis of data from the instruments was in its earliest stages.

 Communication attempts 2010
Though it was not designed to survive the frigid Martian winter, the spacecraft's safe mode kept the option open to reestablish communications if the lander could recharge its batteries during the next Martian spring. However, its landing location is in an area that is usually part of the north polar ice cap during the Martian winter, and the lander was seen from orbit to be encased in dry ice. It is estimated that, at its peak, the layer of CO2 ice in the lander's vicinity would total about 30 grams/cm2, which is enough to make a dense slab of dry ice at least  thick. It was considered unlikely that the spacecraft could endure these conditions, as its fragile solar panels would likely break off under so much weight.

Scientists attempted to make contact with Phoenix starting January 18, 2010 (sol ), but were unsuccessful. Further attempts in February and April also failed to pick up any signal from the lander.Frost-Covered Phoenix Lander Seen in Winter Images (November 4, 2009)   Project manager Barry Goldstein announced on May 24, 2010, that the project was being formally ended. Images from the Mars Reconnaissance Orbiter showed that its solar panels were apparently irretrievably damaged by freezing during the Martian winter.

Results of the mission

Landscape
Unlike some other places visited on Mars with landers (Viking and Pathfinder), nearly all the rocks near Phoenix are small. For about as far as the camera can see, the land is flat, but shaped into polygons between  in diameter and are bounded by troughs that are  deep. These shapes are due to ice in the soil expanding and contracting due to major temperature changes. The microscope showed that the soil on top of the polygons is composed of flat particles (probably a type of clay) and rounded particles. Also, unlike other places visited on Mars, the site has no ripples or dunes. Ice is present a few inches below the surface in the middle of the polygons, and along its edges, the ice is at least  deep. When the ice is exposed to the Martian atmosphere it slowly sublimates. Some dust devils were observed.

Weather
Snow was observed to fall from cirrus clouds. The clouds formed at a level in the atmosphere that was around , so the clouds would have to be composed of water-ice, rather than carbon dioxide-ice (dry ice) because, at the low pressure of the Martian atmosphere, the temperature for forming carbon dioxide ice is much lower—less than . It is now thought that water ice (snow) would have accumulated later in the year at this location. This represents a milestone in understanding Martian weather. Wind speeds ranged from . The usual average speed was . These speeds seem high, but the atmosphere of Mars is very thin—less than 1% of the Earth's—and so did not exert much force on the spacecraft. The highest temperature measured during the mission was , while the coldest was .

Climate cycles
Interpretation of the data transmitted from the craft was published in the journal Science. As per the peer reviewed data the presence of water ice has been confirmed and that the site had a wetter and warmer climate in the recent past. Finding calcium carbonate in the Martian soil leads scientists to think that the site had been wet or damp in the geological past. During seasonal or longer period diurnal cycles water may have been present as thin films. The tilt or obliquity of Mars changes far more than the Earth; hence times of higher humidity are probable.

Surface chemistry

Chemistry results showed the surface soil to be moderately alkaline, with a pH of 7.7 ±0.5. The overall level of salinity is modest. TEGA analysis of its first soil sample indicated the presence of bound water and CO2 that were released during the final (highest-temperature, 1,000 °C) heating cycle.

The elements detected and measured in the samples are chloride, bicarbonate, magnesium, sodium, potassium, calcium, and sulfate. Further data analysis indicated that the soil contains soluble sulfate (SO42-) at a minimum of 1.1% and provided a refined formulation of the soil.

Analysis of the Phoenix WCL also showed that the Ca(ClO4)2 in the soil has not interacted with liquid water of any form, perhaps for as long as 600 million years. If it had, the highly soluble Ca(ClO4)2 in contact with liquid water would have formed only CaSO4. This suggests a severely arid environment, with minimal or no liquid water interaction.  The pH and salinity level were viewed as benign from the standpoint of biology.

Perchlorate
On August 1, 2008, Aviation Week reported that "The White House has been alerted by NASA about plans to make an announcement soon on major new Phoenix lander discoveries concerning the "potential for life" on Mars, scientists tell Aviation Week & Space Technology." This led to a subdued media speculation on whether some evidence of past or present life had been discovered. To quell the speculation, NASA released the preliminary findings stating that Mars soil contains perchlorate () and thus may not be as life-friendly as thought earlier. The presence of almost 0.5% perchlorates in the soil was an unexpected finding with broad implications.

Laboratory research published in July 2017 demonstrated that when irradiated with a simulated Martian UV flux, perchlorates become bacteriocidal. Two other compounds of the Martian surface, iron oxides and hydrogen peroxide, act in synergy with irradiated perchlorates to cause a 10.8-fold increase in cell death when compared to cells exposed to UV radiation after 60 seconds of exposure.  It was also found that abraded silicates (quartz and basalt) lead to the formation of toxic reactive oxygen species. The results leaves the question of the presence of organic compounds open-ended since heating the samples containing perchlorate would have broken down any organics present. However, in the cold subsurface of Mars, which provides substantial protection against UV radiation, halotolerant organisms might survive enhanced perchlorate concentrations by physiological adaptations similar to those observed in the yeast Debaryomyces hansenii exposed in lab experiments to increasing NaClO4 concentrations.

Perchlorate (ClO4) is a strong oxidizer, so it has the potential of being used for rocket fuel and as a source of oxygen for future missions. Also, when mixed with water, perchlorate can greatly lower freezing point of water, in a manner similar to how salt is applied to roads to melt ice. So, perchlorate may be allowing small amounts of liquid water to form on the surface of Mars today. Gullies, which are common in certain areas of Mars, may have formed from perchlorate melting ice and causing water to erode soil on steep slopes. Perchlorates have also been detected at the landing site of the Curiosity rover, nearer equatorial Mars, and in the martian meteorite EETA79001, suggesting a "global distribution of these salts". Only highly refractory and/or well-protected organic compounds are likely to be preserved in the frozen subsurface. Therefore, the MOMA instrument planned to fly on the 2022 ExoMars rover will employ a method that is unaffected by the presence of perchlorates to detect and measure sub-surface organics.

Phoenix DVD

Attached to the deck of the lander (next to the US flag) is a special DVD compiled by The Planetary Society. The disc contains Visions of Mars, a multimedia collection of literature and art about the Red Planet. Works include the text of H.G. Wells' 1897 novel War of the Worlds (and the 1938 radio broadcast by Orson Welles), Percival Lowell's 1908 book Mars as the Abode of Life with a map of his proposed canals, Ray Bradbury's 1950 novel The Martian Chronicles, and Kim Stanley Robinson's 1993 novel Green Mars. There are also messages directly addressed to future Martian visitors or settlers from, among others, Carl Sagan and Arthur C. Clarke. In 2006, The Planetary Society collected a quarter of a million names submitted through the Internet and placed them on the disc, which claims, on the front, to be "the first library on Mars." This DVD is made of a special silica glass designed to withstand the Martian environment, lasting for hundreds (if not thousands) of years on the surface while it awaits retrieval by future explorers. This is similar in concept to the Voyager Golden Record that was sent on the Voyager 1 and Voyager 2 missions.

The text just below the center of the disk reads:

A previous CD version was supposed to have been sent with the Russian spacecraft Mars 94, intended to land on Mars in Fall 1995.

References

External links

LPL, LMSS, JPL and NASA links
 Phoenix mission lead home page
 Phoenix summary at JPL
 Phoenix Profile by NASA's Solar System Exploration
 NASA's Phoenix Photojournal
 NASA's Phoenix Analyst's Notebook for accessing mission data and documents
 NASA Archives of raw Phoenix mission images , most recent first
 NASA TV broadcast of Phoenix landing (YouTube copy of NASA broadcast from 8 minutes before until 2 minutes after touchdown)
 Blogs of the scientists and engineers of the Phoenix team from launch through the end of the mission.

Other links
 Complete List of Works on the Phoenix DVD
 Written Introduction to the Visions of Mars Project
 Phoenix Mission Details Video
 may 2008-2.html Mars Express Support to Phoenix Landing Includes animation of Phoenix'' descent and landing, plus KSC images of pre-flight processing and launch
 Article and news footage on the Phoenix landing
 Canadian contribution at the University of Alberta
 Mars Phoenix Blog Page
 Software Behind the Mars Phoenix Lander (Audio Interview)
 Color panorama of the landing site
 Phoenix EDL Reconstruction 1B – 9 minute video simulation based on actual EDL data
 Phoenix Mars Lander wins 2009 John L. "Jack" Swigert, Jr., Award for Space Achievement
Chris McKay: Results of the Phoenix Mission to Mars and Analog Sites on Earth

Mars Scout Program
Missions to Mars
NASA space probes
Mare Boreum quadrangle
Space probes launched in 2007
Spacecraft launched by Delta II rockets
Solar-powered robots
Derelict landers (spacecraft)
Soft landings on Mars
Astrobiology space missions
Message artifacts
2008 on Mars

Phoenix (spacecraft)


Flynn Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Flynn Township (Michigan)
 Flynn Township (Blaine County, Oklahoma)
 Flynn Township (Garfield County, Oklahoma)

Flynn Township


An Billbergia macrocalyx in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker. An Billbergia macrocalyx in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Billbergia

Billbergia macrocalyx


Le syndrome hypoglycémique auto-immun, également connu sous le nom de maladie d'Hirata, est un type rare d'hypoglycémie d'origine auto-immune. Il a été décrit pour la première fois par Hirata au Japon en 1970.

Épidémiologie

C'est la troisième cause, au Japon, d'hypoglycémie due à un hyperinsulinisme non iatrogène  mais reste exceptionnelle ailleurs. L'incidence est probablement sous évaluée, la maladie pouvant être confondue avec un insulinome.

Signes et symptômes
Les patients concernés sont généralement des adultes, connaissant de multiples épisodes d'hypoglycémie spontanée avec des symptômes neuroglucopéniques.

Causes
La cause du syndrome hypoglycémique auto-immun n'est pas clairement comprise. Il peut s'associer à une gammapathie monoclonale ou à d'autres maladies auto-immunes. Il est parfois retrouvé une prise médicamenteuse récente. Dans ce cas, l'hypothèse est une interaction entre la liaison disulfure dans la molécule d'insuline et des médicaments contenant un groupe thiol tels que le méthimazole, le carbimazole, le captopril, l'isoniazide, l'hydralazine, l'imipénem ou encore l'acide lipoïque . L'auto-immunisation médicamenteuse est mise en évidence par l'apparition d'auto-anticorps anti-insuline quelques semaines après la prise d'un médicament contenant le groupe thiol.

Il existe une participation génétique, avec une fréquence plus élevée chez les porteurs du HLA DR4.

Physiopathologie
Après un repas, la concentration de glucose dans le sang augmente, ce qui stimule la sécrétion d'insuline. Les auto-anticorps se lient à ces molécules d'insuline, les rendant incapables d'exercer leurs effets. L'hyperglycémie qui en résulte favorise une libération supplémentaire d'insuline. Au fur et à mesure que la concentration de glucose diminue, la sécrétion d'insuline diminue également et le niveau d'insuline total diminue. Lorsque les molécules d'insuline se dissocient spontanément des auto-anticorps, l'augmentation inappropriée du taux d'insuline libre pour la concentration en glucose provoque une hypoglycémie.

Un autre syndrome proche est lié à des anticorps antirécepteurs de l'insuline.

Diagnostic
Les signes cliniques habituels sont de multiples épisodes d'hypoglycémie spontanée et l'apparition d'auto anticorps anti-insuline, en l'absence d'antécédent d'administration  d'insuline exogène. Le taux d'insuline est significativement élevé, généralement jusqu'à 100 mUI/L, le taux de peptide C est nettement élevé et les anticorps anti-insuline sont positifs.

Traitement
Le traitement usuel consiste à recommander de petits repas fréquents et à éviter les sucres rapides. Les médicaments contenant un groupe thiol doivent être évités et les corticoïdes peuvent être utilisés dans les cas résistants .

L'évolution se fait vers une amélioration spontanée, ou après arrêt du médicament responsable, en quelques mois dans la plupart des cas.

Dans les formes graves, le rituximab peut être essayé. L'acarbose peut également être une option. La plasmaphérèse associée à des corticoïdes a également une certaine efficacité.

Notes et références

Maladie auto-immune
Maladie rare

Syndrome hypoglycémique auto-immun


William Arthur Johnson (born January 27, 1952), better known as Billy "White Shoes" Johnson, is an American former professional football player who was a wide receiver and return specialist in the National Football League (NFL) from 1974 through 1988.  A 75th and 100th Anniversary All-Time NFL Team selection, Johnson was one of the first players to display elaborate celebrations in the end zone.

Early life
Johnson earned the nickname "White Shoes" in high school in the Chichester School District in Boothwyn, Pennsylvania, where he dyed his shoes as part of a dare. Johnson attended Division III school Widener College in Pennsylvania, where he was a member of Alpha Sigma Phi fraternity. As a 5'9", 170-pound sophomore, Johnson was named to the 1972 Associated Press College Division All-American team. Johnson was drafted by the Houston Oilers, in the 15th round of the 1974 NFL Draft.

Professional career

Houston Oilers
Johnson joined the Houston Oilers as a kickoff returner, with his speed and quickness becoming an occasional part of the offense. As a rookie, he began celebrating touchdowns with a dance known as the "Funky Chicken", a dance based on a song from soul singer Rufus Thomas. It was one of the first touchdown celebrations in league history.

As a kick returner, Johnson returned five punts for touchdowns, along with two kickoffs, in his first four years with the Oilers, and added 12 more touchdowns on offense. He was selected to the Pro Bowl as a kick returner in 1975, and was named MVP of the game, during which he returned a punt 90 yards for a touchdown. He made another Pro Bowl appearance in 1977. In 1979, he suffered a knee injury that caused him to miss most of the next two seasons and lingered with him for the rest of his career. When he returned in 1980, he was no longer the kick returner, serving only as a backup wide receiver.

CFL and the Atlanta Falcons
Johnson played the 1981 season in the Canadian Football League with the Montreal Alouettes. He caught 65 passes for 1,060 yards and five touchdowns, and returned 59 punts for 597 yards. He returned to the NFL with the Atlanta Falcons in 1982. In 1983, he doubled as a full-time kick returner, where he scored his sixth career touchdown on a punt return, and starting wide receiver, leading the team in receptions. Johnson earned his third Pro Bowl berth that season. He missed most of 1984 due to injury, and was benched as a return man in 1985. Johnson was forced to curtail his end-zone dances after the NFL instituted a rule against excessive and premeditated celebration. He led the Falcons in receptions and receiving yards in 1985. Johnson was injured in 1986 and retired after the 1987 season, although he played one game for the Washington Redskins in 1988.

Coaching career
Johnson is an assistant varsity football coach at Duluth High School in Duluth, Georgia.

Professional softball career
Johnson appeared in 25 games for the Philadelphia Athletics of the American Professional Slo-Pitch Softball League (APSPL) in 1978, one of several men's professional softball leagues, batting .349 with four home-runs.

Honors
In 1994, Johnson was selected as the punt returner on the NFL 75th Anniversary All-Time Team. His was inducted into the College Football Hall of Fame in 1996 and the Philadelphia Sports Hall of Fame in 2018.

Johnson is the only man selected to the National Football League 75th Anniversary All-Time Team who is not in the Pro Football Hall of Fame.

Johnson is one of 29 individuals to be selected to multiple All-Decade teams.

Masters Track and Field
Johnson was a star sprinter, and competed in Masters Track and Field after his football career.

References

External links

 Career stats

1952 births
Living people
African-American players of American football
African-American players of Canadian football
American Conference Pro Bowl players
American football wide receivers
American football return specialists
Atlanta Falcons players
Canadian football return specialists
Canadian football wide receivers
College Football Hall of Fame inductees
Houston Oilers players
Montreal Alouettes players
National Conference Pro Bowl players
People from Marcus Hook, Pennsylvania
Washington Redskins players
Widener Pride football players
Players of American football from Delaware County, Pennsylvania
21st-century African-American people
20th-century African-American sportspeople

Billy "White Shoes" Johnson


Better Off Dead es el cuarto álbum de la banda alemana de thrash metal, Sodom. La canción "The Saw Is the Law" en una versión modificada, que fue lanzado en el EP The Saw Is the Law.

Lista de canciones
 1. «An Eye for an Eye» – 4:25
 2. «Shellfire Defense» – 4:23
 3. «The Saw Is the Law» – 4:11
 4. «Turn Your Head Around» – 3:23 (Tank cover)
 5. «Capture the Flag» – 6:08
 6. «Cold Sweat» – 3:10 (Thin Lizzy cover)
 7. «Bloodtrails» – 4:45
 8. «Never Healing Wound» – 2:26
 9. «Better Off Dead» – 3:44
 10. «Resurrection» – 4:50
 11. «Tarred and Feathered» – 3:02
 12. «Stalinorgel» – 4:41

Trivia
 «Resurrectión», está dedicado al padre de Angelripper.
 Los pasajes se habla en el principio de «An Eye for an Eye» es tomado de la película del 1989, The Punisher, protagonizada por Dolph Lundgren.

Créditos
 Tom Angelripper - Voz, bajo
 Michael Hoffman - Guitarra
 Chris Witchhunter - Batería

Álbumes de Sodom
Álbumes de 1990
Álbumes de thrash metal
Álbumes de SPV/Steamhammer Records
Álbumes en inglés

Better Off Dead


Mani dini veya Maniheizm, 3. yüzyılda Pers İmparatorluğu içinde, "Peygamberlerin Mührü" yani "son peygamber" olduğuna inanılmış Mani tarafından kurulmuş ve kısa sürede hızla geniş bir coğrafyaya yayılmış büyük bir dindi. Bu dinin önemli kutsal metinlerinden biri Arzhang'dı. Mani dini en parlak dönemini 8. yüzyılda Uygur Devleti'nin millî dini olarak ilan edilmesi ile yaşadı. Mani kelimesi eski Türkçe "Mengü" ve Çağatay Türkçesinde "Tanrı" demektir.

Mani dininin dünyayı görüşünde tanrısal aydınlık ile karanlık iki rakip olarak karşı karşıya durur. Bu ikisinin birbirleri ile mücadelesinde aydınlığın bir kısmı karanlığın içinde (dünyanın içinde) tutsak kalmıştır. Herhangi bir canı söndürmek, hatta bir meyveyi dalından koparmak bile tanrısal maddeye zarar verip aydınlığın tutsaklığını daha da uzatır. Işığın (aydınlığın) tutsaklığına ancak "seçilmişler"in yardımı ile son verilebilir. Seçilmişler hiçbir canlıyı incitmezler ve asla cinsel ilişkide bulunmazlar. Bu yüzden kendi başlarına geçimlerini sağlayamazlar ve "dinleyenler" onların ihtiyaçlarını temin ederler. Seçilmişlerin sindiriminde ışık ile karanlığın birbirinden ayrıldığına, dua ve şarkı yardımı ile bu elde edilen ışığın tekrar Tanrı'ya geri döndüğüne inanılır. Ancak dinleyenler de günahlarını temizlemek için birçok enkarnasyonlardan geçmeleri gerekir. İnanca göre dünyanın sonunda ışık ile karanlık ebediyen ayrılacaklardır.

O güne dek bilinen tüm dinsel sistemlerin gerçek sentezi olduğu ileri sürülmüştür. Manicilik aslında Zerdüşt düalizmi, Babilonya folkloru, Budist ahlâk ilkeleri ve Hristiyan unsurların bir karışımından oluşmaktadır. Bu bileşimde önde gelen anlayış iki ezelî ilkenin, iyi ve kötünün, çatışmasıdır. Bu bakımdan din tarihi araştırmaları, Maniciliği bir tür dinsel düalizm (ikicilik) olarak sınıflandırmışlardır. Bu din hem Doğu'ya, hem de Batı'ya doğru olağanüstü bir hızla yayılmış; Kuzey Afrika, İspanya, Fransa, Kuzey İtalya ve Balkanlar'da bin yıl süre ile dağınık ve süreksiz biçimde varlığını devam ettirmiştir. Oysa, asıl gelişimini doğduğu topraklar olan Mezopotamya, Babilonya ile İran'da gerçekleştirmiş ve Doğu'da etkisini X. yüzyıldan sonralara kadar sürdürdüğü Türkistan, Kuzey Hindistan, Batı Çin ve Tibet'e kadar yayılmayı başarmıştır.

Tarih
Mani, 14 Nisan 216 tarihinde Arşaklılar'a ait Tizpon kentinde dünyaya geldi. Fâtâk güçlü dinsel eğilimlere sahip bir kişi olmalıydı, zira bir süre sonra Ecbatana'yı terk ederek, Güney Babilonya'da bulunan "Menakkede" (Arapça Mugtasıla) adlı bir Mandeen tarîkatine katıldı ve küçük oğlunu bu inançlara göre yetiştirdi. Mani'nin babası da, din reformu taraftarı olarak önemli etkinliklerde bulunmuş ve adeta oğluna öncülük etmiştir. Mani dinsel eğitiminin yanı sıra gençlik yıllarını nakkaşlık öğrenerek geçirmiştir.

Mani'nin içinde büyüdüğü bu tarîkat hakkında pek ayrıntılı bir bilgi mevcut değildir. Bir tür su ile arınma yani "vaftiz" uygulamasına sadık oldukları biliniyor. Tarîkat üyeleri, günahlarından arınmak için her gün abdest alıyorlar ve yiyeceklerini de su ile temizliyorlardı. Ayrıca, et yemiyorlar ve şarap içmiyorlardı. Her üye kendine ayrılmış bulunan tarlada çalışmak zorundaydı. Tarîkat'in yerleşik ve tarımsal görünümü bir Yahudi tarîkati olan Esseneler'i andırıyor. Bu benzeşimi güçlendiren diğer bir öğe de, kendi dinsel inançlarını tıpkı Esseneler gibi "Yasa" (Nomos) olarak adlandırmalarıdır. Diğer önemli bir unsur da, bu tarîkatin, bir Yahudi uygulaması olan "Sabbat" gününe riayet etmesidir.

Mani Pers İmparatorluğunun I. Şapur (242–273) egemenliği altındaki döneminde, öğretilerini çok başarılı olarak halk arasında yayabilmiştir. Ancak I. Şapur'in ardından tahta çıkan hükümdar I. Behram (ya da II. Behram) onu Magerlerin bir şikayeti üzerine tutuklatıp idam ettirmiştir. Maniciler, Mani'nin bir haça çakılarak (İsa'daki gibi) idam edildiğini kayıt etmiş olsalar da, bunda bazı şüpheler vardır. Mani dini Antik Çağın sonlarında, 3. ve 4. yüzyıllarda Sasani İmparatorluğu ve çevresinde yayılmıştır. Kral I. Şapur'in bir kardeşi Mani dini'ni kabul etmiş; ancak Şapur'dan sonra gelen Fars kralları Manicilerin düşmanı olmuşlardır. 4. yüzyılda Roma İmparatorluğuna kadar yayılmış olan Mani dini, etkili misyoner uygulamaları sayesinde daha da ilerleyip Çin'e ve İspanya'ya kadar yayılmıştır. Mani dini en parlak dönemini Uygur hükümdarı Bögü Kağan'ın hüküm sürdüğü 762 yılında devlet dini olarak ilan etmesi ile yaşamıştır. Mani dini'nin misyoner uygulamalarının nasıl bu kadar başarılı olduğu sorusu günümüzün birçok tarihçilerini meşgul etmiştir: Dini yaymak için kullanılan dini ifadelerin doğuda Budizm'e ve batıda Hristiyanlığa yaklaştırılmış olması; ama buna rağmen dinin yöresel olarak ana hatlarından sapmaması buna neden olarak görülmektedir. Mani dini 5. yüzyılda özellikle Roma İmparatorluğunda hızla yayılan Hristiyanlığa ciddi bir rakip olmuş, bu yüzden Romalılar bu dinin yayılmasını önlemek için çaba göstermişlerdir. Mani dini Çin'de 14. yüzyılda ortadan kaybolmuş, ama Çin'in Ming döneminin kuruluşunda önemli bir rol oynamıştır (Ming aydınlık ya da ışık anlamına gelir). Mani dini sonunda Avrasyada birçok dinin içine işlenmiş ve böylece başka dinlerin yeni kollarının ve tarikatlarının doğmasını sağlamıştır.

Mâniler (Mani-chéens)
İran'ın Ortodoks dininin Mazdeizm olmasına rağmen "heterodoks" bütün inançlar İslâm'dan önce de sonra da mücadele etmekteydiler. Sasânîler'den sonra çok daha müsamahakâr olan İslâmîyet yönetimi altında Mâniler bir nebze özgürlük kazanmışlardı. Mâni dini vâsi bir edebiyâta sahiptir. Bizzât Mâni, eserlerinin büyük bir kısmını Süryanî dilinde yazmış ve hemen âkabinde bu eserler Pehlevî diline tercüme edilmişti. İkinci Hicrî asırda bu eserlerin Arapça'ya tercüme edilmeleriyse Mâniliğin yayılmasına büyük ölçüde hizmet etti.

"Yezdân-ı Baht" mezhebinin kurulması
"Hişam İbn-i Abd'ûl-Melik" devrinde Mâniler'in önderlerine Mihr adı verilmekteydi. Mâni reislerinden olan Zâd Hürmüzd ise ayrı bir Mâni tarikâtı kurmak amacıyla "Medain" şehrine gitti. Orada karşılaştığı Haccac'ın kâtibi Miklas'ı "Danaveryan" adı verilen tarikâtın başına geçirdi. Miklas'ın ölümünden sonra ise yerine Afrika'dan gelen "Ebû Hilâl'ûd-Deyhûrî" geçti. Me'mûn ve Mu'tâsım devirlerindeki reisleri "Ebû Ali Sâid" ve sonra da "Nâsır bin Hürmüz'ûs-Semerkandî" idi. Me'mûn devrinde Rey şehrinde ikâmet etmekte olan "Yezdân-ı Baht" Mâniler'den ayrılarak kendi mezhebini oluşturdu.

Zandikler (Zenâdike)
Mâniler'e Sasânîler Devri'nde "Zandik" adı veriliyordu. "Mes'ûdî", Zandikler'i Zerdüşt'ün kitabı Avesta'dan ayrılarak onun tefsiri olan "Zend" kitabına bağlanan topluluk olarak tanımlamaktadır. Yani tefsiri kabul ederek asıl metni reddedenler anlamında kendilerine "Zandik" adı verilmişti. İslâm devirlerinde önce Mâniler, daha sonra da Mezdekîler ayni şekilde "Zandik" (Zindik) olarak adlandırılmışlardı. Emevîler devrinde Zindik olarak adlandırılanlar nispeten azınlıktaydı. Me'mûn Horasan'a ilk geldiğinde "Mübid Mûbidân" halifenin veziri Fazl İbn-i Sehl'in yanında bulunmaktaydı. Me'mûn Zındıklar'a ve Mübidler'e karşı son derece müsamahakâr davranan bir halife olarak tanınmaktaydı.

Dünya görüşü

Mani, insanlığın dinsel kurtuluşunun tarihsel bir akış içinde en önemli aşamalarını sıralarken, kendi öncülleri arasında Enoch'u, Nuh'un oğlu Sam'ı, Buda'yı, Zerdüşt'ü ve İsa'yı saymıştır. Mani, bu yazılarda, İsa'nın yaşamının belli başlı olaylarını özetlemiş, Havariler'in çabalarını, Paul'un misyonunu, Hristiyan Kilisesi'nin yaşadığı krizi ve dünyayı düzeltmek için uğraş vermiş olan Markion ve Bardesanes gibi gnostikleri anlatmıştır Nihayet, İsa'nın müjdelemiş olduğu "Paracletos"un, yani bizzat Mani'nin döneminin geldiğini ilân etmiştir.

"Paracletos" sözcüğü, Ruhulkudüs'e verilen bir isim olarak Yuhanna İncili'nde geçmektedir. "Paracletos"un din dışı anlamı "şefaat eden, aracı, arabulucu" biçimindedir. Özellikle, İsa'nın veda konuşmalarında "Avutucu, Gerçek Ruh ve Kutsal Ruh" adı altında sıkça yer almaktadır. (Yuhanna XIV/16,26 - XV/26 - XVI/7)

Manicilik'te gerçek gizem, köktenci ve evrensel düalizmdir. Manici inanca göre bu gizem, Mani'nin ruhsal ikizi olan Paracletos tarafından Mani'ye aktarılmış ve Mani de bu gizemi öğretmekle görevlendirilmiştir. Mani, on iki yaşındayken ilk kez göksel bir ziyarete tanık olduğunu ve ilk ilâhi açıklamaları aldığını ileri sürer. Arap tarihçisi en-Nedîm'e göre bu ziyareti yapan "et-Taum" (ikiz anlamına gelen Nebatîce bir sözcük) adlı bir melektir. Bu melek Mani'nin ikizi ya da ruhsal eşi olup, onu eğitip görevine hazırlayacak olan Paracletos'tur.

Mani'ye göre Zerdüşt, Buddha ve hatta İsa'nın başarılı olamamalarının nedeni, kendi öğretilerini yazıya geçirmemiş olmalarında aranmalıdır. Bu düşünce ile Mani, herkesçe anlaşılabilen basit bir dil kullanarak kendi öğretisini yazıya dökmüştür. Manici yazıların halktan gördüğü yoğun ilgi, Maniciliğin karşısında olanların ve özellikle Hristiyan Kilisesi'nin neden bu yazıları yok etmeye çalıştıklarını açıklamaktadır. 279 Yılında, Roma İmparatoru Diocletianus, İskenderiye kentinde tüm Manici yazıların yakılmasını buyurmuştur. Buna benzer yok etme çabaları yüzyıllarca sürdürülmüştür. Halbuki, İsa'dan sonra II. yüzyılın ortalarında İran'da doğan Manicilik inancı, henüz ilk yüzyılını tamamlamadan Doğu ve Batı'ya yayılmayı başarmıştı ve doğal olarak karşısındaki en büyük rakip Hristiyanlıktı. Manicilik ile Hristiyanlık arasında uzun ve sert bir kavga cereyan etti. Hristiyanlık bu kez karşısında, akılcı yöntemleri ve başarılı diyalektik çözümlemeleri olan, Hristiyan Kilisesi modeline uygun örgütlenen ciddi bir hasım bulmuştu. Her geçen gün, Manicilik karşıtı kilise kuralları, devlet buyrukları ve düalist öğretileri kötüleyen yapıtlar çoğalıyordu. Hristiyan Kilisesi, Manicilik karşısında geçirdiği korkuyu bir daha asla unutamayacak, yüzyıllar boyunca karşılaştığı her düalist hareketi Maniciliğin bir devamı ya da hortlaması olarak kabul edecekti. Aradan uzun yıllar geçmiş olmasına karşın Vaudoislar, Katharlar, Tampliyeler Manicilik ile suçlanacaktı. Artık, Hristiyan Kilisesi'nin gözünde her sapkın inanç Manicilik olarak yaftalanacaktır. Bu suçlamadan ne Luther, ne de Calvin kendini kurtaramayacaktır. Oysa, Luther kendi yandaşları tarafından Kilise'nin Maniciliğe karşı son savunucusu olarak gösterilmiştir.

Batı'daki reformasyon hareketinden sonra, her ne kadar Kilise'nin dogmatik tutumunda önemli bir değişim olmadıysa da, Maniciliğin araştırılması ve daha iyi anlaşılması çabaları başladı. Manici belgelerinin incelenmesi, Doğu ile Batı'yı Zerdüşt ile İsa'yı birleştirmeye uğraşmış bir bilgenin varlığını gösteriyordu. Zamanla, eski İran ve Hint inançlarının daha iyi anlaşılmasıyla, Maniciliğin kaynaklarına dair yeni açıklamalar elde edildi. Maniciliğin temel öğretisi olan gnostik düalizmin eski Zerdüşt inançlarının yanı sıra, Hint öğretilerinde kök bulduğu ortaya çıkarıldı. Böylece Manicilik; köktenci düalizm, Doğu pagan inançları ve doğacı dinlerden kaynaklanan, Zerdüşt'ten yola çıkarak düzenlenmiş ve İncil kalıbına dökülmüş bir gnostik Asya inancı olarak tanımlandı.

Assyrioloji'nin gelişimi Manicilikte yeni nitelikler bulunmasını sağladı. Böylece, Maniciliğin en eski köklerinin Kalde ve Babilonya'nın eski inançlarında yer aldığı anlaşıldı. Sonuçta Mani dininin, Mezopotamya-İran düalizmi üzerine temellenen ve evrensel bir din niteliğine ulaşabilmek amacıyla Buddhizm ve Hristiyanlıktan aktarmalar yapan bir "syncretist" (bağdaştırmacı) inanç olarak Doğu'ya ve Batı'ya doğru genişlediği belirlendi. Bu genişleme, Hristiyanlığın ilk yüzyıllarında tam anlamıyla etkindi ve ancak İslâm tarafından kesin olarak durdurulacaktı. Kısacası Mani, Zerdüşt inancının da kaynağı olan Kalde-Babilonya potasında, Buddhist ahlâk ilkelerini ve Hristiyan öğretisini harmanlayan bir bilgeydi.

Ortaya çıkarılan son bulguların ışığında, Manicilik bir büyük din olarak değerlendirilebilir. Üstelik "kitaplı" bir din, bir misyoner dini, örgütlenmiş bir din, tüm büyük dinleri kendinde eritmek isteyen evrensel ve nihaî bir din. Ancak tüm bu niteliklerden daha önemlisi, her şeyin başına iki ezelî ve karşıt iki ilkeyi, Işık ve Karanlığı yerleştirmiş olan ve İsa'nın gelişini müjdelediği "Paracletos" tarafından gizemleri açıklanan köktenci bir "gnosis"tir Manicilik. Tüm yaşamı ve tüm bilgileri içerdiğini ileri süren bir toptancı gizem dinidir. İsa başarısız olmuş, Aziz Paul ile Marcion'un çabaları boşa gitmiştir. Gerçek Kilise'yi yeniden düzenlemekle görevlendirilmiş olan Paracletos-Mani zuhur etmiştir.

Maniheizmin Şî'îlik üzerine olan tesirleri, Mu'tezile ve Mazdeizm ile mücadelesi
Emevîler devrinde ve Abbâsî Halifeliği'nin başlangıcında Mâniler'e gösterilmekte olan hoşgörü zamanla Zerdüşt Mûbidleri'nin de tesirleri neticesinde şiddete dönüşmeye başlamıştı. Emevîler'in dinî tesamühünü terk eden Abbâsîler eski İran hükümdarlarının tahtlarına oturmak suretiyle onların rolünü üstlenerek öteki mezheplere karşı eski Zerdüştîliğin uygulamış olduğu şiddetin aynını göstermeye başlamışlardı.

Maniheizmin Abbâsîler Devri'nde İslâm ile giriştiği mücadele
Abbâsîliğin en önemli niteliklerinden biri, Arap unsurlardan ziyâde İranlılar'ın rolüyle Devlet ile Eglise'nin "Ehl-i Sünnet vel Cemaat" adını alan tam bir İslâm Ortadoksluğu çatısı altında birleştirilmesi olmuştu. Zenâdika'nın ittihamı rejim aleyhtarlarına karşı devletin en mükemmel silahını oluşturmaktaydı. Örneğin, İbn'ûl-Mukaffa' "Süfyan bin Muaviye" tarafından Zindiklik bahanesiyle i'dam edilmişti. "Şair Beşşar İbn-i Bürd" Hâlife Mehdî'nin sarayında uzun yıllar geçirdikten sonra veziri Yakup İbn-i Davud'un aleyhinde hicviyeler yazması nedeniyle kırbaçlanarak, şair "Ebû Nüvâs" ise Halife Emîn'e telmihan yazdığı şiirler nedeniyle zehirletilerek öldürülmüşlerdi. Her ikisi de Zindiklik ile itham edilmişlerdi.

Abbâsî Hâlifesi Ebû Câʿfer "el-Mansûr" devrinde "Mâniler" iyi muamele gördü. Hâlifenin tâbibi "Hasib" kendisinin Hristiyan olduğunu açıkça söyleyen bir "Zindik" idi. Ayni halifenin kâtibi "Yezid bin El-Feyz" de Mâni idi. "Mâniler" ve kendilerine "Dehrîler" adı verilen hür düşünceli ve materyalist feylesoflar, Hâlife Muhammed "el-Mehdî bi'l-Lâh" zamanında ise Zindiklik töhmetiyle i'dama, hapse ve i'tisafa uğradılar. "İbn-i Râvendî" yandaşı olan "Salih bin Abd'ûl-Kuddus" de H. 166 / M. 783 yılında Hâlife Mehdî tarafından i'dam ettirilmişti.

Maniheizmin Mu'tezile ile mücadelesi ve Şî'îlik üzerine tesirleri

Mâniler'in dinî eğitimlerinin İslâmiyet'in dinî âkideleri üzerine de bir hâyli tesirleri olmuştu. Bazı İslâm mezhepleri Mâniler ile mücadelelerini sürdürürlerken onlarla kaynaşarak, ya doğrudan doğruya ya da dolaylı olarak Maniheizmin tesirine tâbi oldular. İslâm âleminde Maniheizmnin gelişme devri tam olarak öncelikle Mu'tezile'nin en güçlendiği zamana ve ikinci derecede de Şî'îliğin en kudretli olduğu döneme tekabül etmektedir.
Mu'tezile reislerinin birçoğu Mâniler ile dinî ve metafizik mes'elelerle alâkalı münazaralar yapmak suretiyle mücadele ediyorlardı. Bu karşılıklı yapılan münazaralar esnasında Mâni i'tikadlarının Şî'îlik üzerine önemli tesirleri olmuştu. Hâlife Mehdî zamanında, "Ebû Muhammed Hişâm bin El-Hakem", "Ebû Ali Muhammed İbn-i Abd'ûl-Vahhab El-Cübbaî", Yahya bin Halid'in kâtibi ve Zindiklik ile de itham edilmiş olan "Ebû Muhammed Hasan bin Mûsâ El-Nevbahtî", "Ahmed bin Muhammed bin Hanbel", "Ebû Muhammed bin Zekeriya Er-Râzî" ve İbrahim'ün-Nazzam'ın tilmizlerinden "Ebû Affan Er-Rakî" gibi İslâm âlim, ve kelâmcılarının "Maniheizm" ve onun âkideleri aleyhine yazmış oldukları kitaplarda heterodoks nitelik taşıyan ve hususiyle de Mâniliğe ait bilumum mezhepleri reddetmeğe başlamışlardı. Diğer taraftan ise "İbn-i Tâlut", "Ebû Şâkir'ûd-Deysânî", İbn'il-A'da El-Harizî", "Abd'ûl-Kerîm bin Ebî'l-Evcâ", "Salih bin Abd'ûl-Kuddus", "Hammad-ı Acered", "Yahya bin Ziyâd" ve "Muti bin İlyâs" gibi müellifler "Maniheizm" âkidelerini müdaafa eden eserler yazmışlardı.

Maniheizmin Abbâsîler Devri'nde Zerdüştlük ile mücadelesi
Mâniler, Zerdüştîler ile de münazara ve mücadelelerini sürdürmektelerdi. Bu konuda yazılmış "Chikand Guomânîgu Vîgıâr" adındaki Zedüştî eser, Maniheizmi ret ve cerh etmektedir.

Gnosis
Hristiyanlığın ilk yüzyıllarında, Kilise Babaları çoğu zaman pek dikkatli ve titiz olmalarına karşın, temel teolojik konularda kararsız duruma düşmüşlerdi. Çabalarını "Günahtan Arınma" konusuna yöneltmişler, ancak Günahın asıl nedeni konusunda yetersiz kalmışlardı.

Oysa, o çağlarda Hristiyanlar için en önemli sorun günahtı. İçinde yaşadıkları, Roma İmparatorluğu'nun acımasız, sefih ve belirsiz dünyası, hiç kuşkusuz günah dolu bir dünyaydı. Öyleyse, her şeye kadir olan, iyi Tanrı tüm bu kötülüklere ve günahlara nasıl oluyor da izin veriyordu?

Gnostisizm'in temelinde bu kötülük ve günah sorununu çözme arzusu yatar. Kilise bu konuda tatmin edici yanıtlar üretemeyince, düşünürler kendi öz çözümlerini aramak zorunda kaldılar ve bu arayışın sonunda Hristiyan Düalizmi oluştu. II. yüzyılın ortalarında, Gnostik düşünce, birbirinden alabildiğine farklı ancak özde birleşen Marcion, Valentinus ve Basilides gibi düşünürlerin önderliğinde Roma dünyasını sarstı.

Gnostiklerin çözümü, görünen ve bilinen, zalim ve günah dolu evreni yaratmış olma sorumluluğunu Tanrı'dan almak biçiminde ortaya çıktı. Marcion'a göre evreni yaratan Ahd-i Atik'teki merhametsiz Jehova (Demiurgos) idi. Platon, Timaeus isimli diyaloğunda evreni Demiurgos'un yarattığını söyler. Bu Yunanca sözcük "zanaatkâr" anlamını taşımaktadır. Gnostikler, Demiurgos'u evreni tüm kusurları ile yaratan, kötü, cahil ve kıskanç, ikincil bir tanrı olarak değerlendirmişlerdir. Gnostizmin ilkelerine göre, sıradan insanlar, yalnızca Gnostiklerin kavrayıp taptığı gerçek Tanrı'ya değil, bilinçsizce Demiurgos'a tapmaktadırlar.

Çeşitli Gnostik tarîkatlerin birbirinden ne ölçüde farklı olduklarını bugün tam olarak bilemiyoruz. Ancak, bunların tümünde bir inisiyasyon töreninin, bir "gizeme ulaşma" ritüelinin uygulandığı biliniyor. Tüm bu tarîkatler, insanları içlerinde bulunan "Tanrısal Öz"ün ölçüsüne göre üç sınıfa ayırmışlar. Valentinus'a göre bu sınıflar şu biçimde sıralanıyor: önce "Pneumatikoi" (Ruhanîler) geliyor; bu kişiler Tanrı ateşi ile dolu olup kurtuluşları için yalnızca gnosis'in açıklanmasına gereksinim duyarlar. İkinci kategoride "Psikhikoi" (Psişikler) bulunur; bu kişilerin ruhlarında Tanrısal öz az da olsa bulunur ama kurtuluşları kesin değildir; kurtulmak için iyilikler yapmaları gereklidir. Sonuncu kategoriyi "Glikoi" (Maddîler) oluşturur; bunlar içlerinde hiç Tanrı kıvılcımı olmayan kişilerdir ve kaçınılmaz olarak geldikleri toza geri dönecekler.

Gnostik düşünce böylesine kesin çizgilerle belirlenmiş bir Düalizmi içerdiği için, yalnızca iyilik ile kötülüğü değil, tüm erdemlerin karşıtını da içeriyordu. Mademki, yaratılmış evren günah doluydu, o zaman ondan kaçınmak gerekliydi. Öncelikle, her şeyden elini eteğini çekmek gerekliydi. Dünya zevk ve nimetlerinde aşırıya kaçmak acınacak bir durumdu, evlenmek ve çocuk yapmaktan uzak durulmalıydı.

Ancak, Gnostik Düalizm giderek daha keskinleşecek, Işık ve Karanlık, İyi Tanrı ile Demiurgos arasındaki karşıtlık daha sertleşecekti. Demiurgos artık açıkça şeytanın ta kendisi olarak düşünülüyor ve evreni yaratanın doğrudan şeytan olduğu kabul ediliyordu.

Marcion'un temellerini attığı bu inanç zamanla ilk büyük Hristiyan Düalist kilisesini oluşturdu. Marcion'un düşünceleri o denli etkili olmuştu ki, daha sonraları ortodoks Hristiyanlık, karşısında bulduğu her türlü sapkın inanca "Marcionist" ya da "Manihaeist" sıfatını yapıştırdı.

Ancak, Marcion'un temelde Hristiyan olmasına karşın, Mani Hristiyanlık sınırlarının dışında kabul ediliyordu. Mani, bilinen yaşam öyküsüne göre, bir sapkın Hristiyandan çok, bir Zerdüştî olmalıdır. Mani'nin kendi yazdıklarına göre, tüm din önderleri; Hermes, Buddha, Zerdüşt, İsa ve hatta Platon onun öncülleridir, ancak İsa'nın yeri hepsinin üzerindedir ve panteistik bir konuma ulaşmıştır. Mani'nin inancına göre, İsa bedenleşmiş bir tanrısal varlıktır, yalnızca yayılan bir ışık değildir, o her yerde vardır; İsa, insanlık için acı çekerek insanların kurtuluşunu sağlamıştır.

Örgüt ve ritüel
Maniciliğin örgütlenmesinde de Marcion örnek olarak alınmıştır. Maniciler iki sınıfa ayrılmışlardır: gizeme ulaşmış olanlar ile sıradan inananlar ya da Mani'nin adlandırdığı gibi "Seçkinler" (ya da Yetkinler) ile "Dinleyenler". Manicilik'te kadınlar da seçkinlerin arasına kabul edilirdi. Bir tür ruhban sınıfı olan seçkinler, çok zorlu hazırlık dönemlerinden ve çetin inisiyasyon törenlerinden geçirilirlerdi. "Consolamentum" (Teselli) adı verilen inisiyasyon törenine pek önem verilirdi. Bu aşamadan sonra, seçkinler "Tanrısal Işık" ile dolarlar ve artık bu ışığı dünyevî nesnelerle kirletecek eylemlerden kaçınırlardı. Evlenmezler, mülk sahibi olamazlar, et yemezler, şarap içmezlerdi. Tarım işlerinde çalışmamalı, hatta ekmeği bile doğramamalıydılar. Günlük yiyecekleri ve yalın giysileri ile gezgin bir yaşam sürmeliydi seçkinler.

Seçkinlerin ilkeleri, Buddhist keşişlerin disiplinine şaşırtıcı ölçüde yakındı. Arada bulunan tek fark, Manici seçkinlere yerleşik yaşamın yasak olmasıydı. Seçkinlerin yaşamı oldukça zordu. Yaşamları üç mühürle bağlıydı: ağız, el ve gönül mühürleri...İlk mühür, tüm kötü yiyecekleri ve kötü sözleri yasaklardı. İkinci mühür, canlı varlıkların içinde saklı bulunan ışığa verilebilecek her türlü zararı engellemek içindi; adam öldürmek, hayvan öldürmek, hatta meyve koparmak bile yasaktı. Üçüncü mühür, Manicilik inancına ve temizliğine karşı çıkan her türlü düşünceyi yasaklamaktaydı.

Doğal olarak, seçkinlerin sayısı pek azdı. Tarihte ün kazanmış seçkinlerin son derece az sayıda olması da garipsenebilir. Maniciliğe bağlı olanların büyük çoğunluğu "Dinleyiciler"den oluşuyordu. Bunlar yalnızca Mani'nin "On Emri" ile bağlıydılar. Bu on emir sırasıyla puta tapmayı, namussuzluğu, cimriliği, her türlü öldürme eylemini, zina yapmayı, hırsızlığı, yalancılığı, büyücülüğü, ikiyüzlülüğü ve Maniciliğe ihaneti yasaklıyordu. Sıradan inananların ilk görevi seçkinlere neredeyse tapınma derecesine varan bir saygı beslemekti. Dinleyiciler sık sık seçkinlerin önünde diz çökerek kutsanma talep ederler, buna karşılık sebze ve meyve verirlerdi. Herkes için geçerli olan diğer dinsel görevler dua ve oruçtu.

Dua öğle, akşamüstü, gün batımında ve güneş battıktan üç saat sonra olmak üzere günde dört kez zorunluydu. Gündüz duaları güneşe dönerek yapılır, geceleri ise aya bakarak dua edilirdi. Ne güneşin, ne de ayın görünmediği günlerde dua yönü kuzeydi. Dua etmeden önce uygulanması kesin koşul olan bir arınma riti vardı. Arınma işlemi su ile ya da su bulunmazsa toprak ile yapılırdı. Oruç zamanlaması da tıpkı dua gibi doğrudan astronomik olgulara bağlıydı. Haftanın ilk günü güneşin onuruna (Sunday?) herkes oruç tutardı. Seçkinler, haftanın ikinci günü de ay onuruna oruç tutmakla sorumluydular. Ayrıca her yeni ayda, herkes ik gün oruç tutardı.

Maniciliğin diğer rit ve törenleri hakkında bilinenler pek az. Mani'nin ölüm yıl dönümünde gerçekleştirilen "Bema" töreni Maniciliğin en büyük kutlaması olarak biliniyor. Bu törende sürekli dua edilir ve kutsal yazılar okunurdu. Beş basamakla çıkılan bir platformun üzerine boş bir taht yerleştirilirdi. "Bema" töreninin diğer ayrıntıları ise bilinmiyor.

Ayrıca, Manicilikte vaftiz uygulamasının da bulunduğu, fakat bu konuyu içeren kutsal yazılar kayıp olduğundan, Manici vaftiz töreninin hiçbir ayrıntısı bugün bilinememektedir.

Doğu'daki etkileri

Hem Roma İmparatorluğu'nun, hem de İran'da Sasanîler'in baskısına karşın, Manicilik hızla yayıldı. İran'ın Doğusunda bulunan ülkelerde çok başarılı oldu. X. yüzyılın başlarında Arap tarihçi Bîrûnî; "Doğu Türklerinin büyük çoğunluğu, Çin ve Tibet'te yaşayanlar ve Hindistan'ın bir bölümü Mani dinine bağlıdırlar." diye yazmıştı. Son zamanlarda Turfan kazılarında ortaya çıkarılan Manici resim ve edebiyat bulguları bu açıklamayı kanıtlamıştır. Mani'nin ölümünden bir yüzyıl sonra, Manicilik Malabar kıyılarına kadar yerleşti. Karabalgasun'da bulunan ve bir zamanlar Nesturîler'e ait olduğu zannedilen Çince yazıtların, aslında Manici oldukları kuşku duyulmayacak biçimde belirlenmiştir.

Doğu'da Manicilik, IV. yüzyılın sonlarından başlayarak, Doğu İran'da sağlam bir sıçrama tahtası edinmiş ve buradan hareketle İpek Yolu boyunca Afganistan'dan Tarım Havzasına kadar yayılabilmişti. Manicilik 762 yılında Uygurlar'da devlet dini olarak kabul edilmiş ve böylelikle Çin'e doğru genişleme olanağına da kavuşmuştu. IX. yüzyılda Uygur devletinin yok olmasından sonra, Cengiz Han'a kadar Tarım havzasında varlığını sürdürmüştü. Çin içinde ise, Güney kıyılarına kadar inerek, buralarda varlığını gizli bir din olarak devam ettirmeyi başarmıştı. Çin'in Fukyen eyaletinde XVI. yüzyılda bile Maniciliğe rastlanmıştı.

Manicilik İran ve Babil'de hiçbir zaman egemen din düzeyine yükselemedi, ancak Emevîlerin yönetimi altında geniş bir hoşgörü ve refaha ulaşabildi. Maniciler kimi Emevî halifelerinden müsamaha gördüler, başkent Bağdat'ta az sayıda olmalarına karşın, Irak'ın birçok köyüne yayıldılar. Ancak, Emevîlere oranla çok daha az dinsel hoşgörü sahibi olan Abbasîler döneminde, Maniciler "zındık" olarak değerlendirilip baskı görmüşler, çeşitli suçlamalar nedeniyle cezalandırılmışlardır. Bu suçlamalar arasında düalizm, zina, aile-akraba arası cinsel ilişki ve homoseksüellik önde geliyordu. Uygulanan baskılara karşın, özellikle Irak'ta bulunan Manici topluluk etkinliğini IX. yüzyıla kadar sürdürmüştü. Ancak, devam eden Abbasî zulmü, Maniciler'in toplu halde önce Horasan'a ve daha sonra, Maniciliğin bir devlet dini olduğu Uygur ülkesine göç etmelerine yol açmıştı.

Maniciliğin, Tomas İncili, "Addas Öğretileri" ve Hermas'ın Çobanı gibi Hristiyan apokriflerini benimsemesinden dolayı, Tomas, Addas ve Hermas'ın Mani dininin ilk büyük havarileri oldukları söylentisi doğdu. Addas'ın Doğu'da, Thomas'ın Suriye'de ve Hermas'ın da Mısır'da havarilik ettikleri varsayıldı.

Manicilik, Mani'nin ölümünden önce bile, Filistin'de biliniyordu. Efrem 378 yılında, hiçbir başka ülkenin Mezopotamya kadar Manicilik'ten etkilenmediğinden yakınmaktaydı. Edessa'da (Urfa) 450 yılında güçlü bir Manici cemaat mevcuttu. Emesuslu Eusebius'un, Laodikyalı Georgios'un, Tarsuslu Diodorus'un, Antakyalı Chrysostomus'un, Salamisli Epifanus'un ve Bostralı Titus'un Maniciliğe karşı mücadele ettikleri biliniyor. Tüm bunlar, Maniciliğin Batı Asya'da Hristiyanlık için ne denli büyük bir tehlike olduğunu göstermektedir. Ancak, Maniciliğin Hristiyanlığa en fazla zarar verdiği ülke Mısır oldu. İmparator Konstantin zamanında, Maniciliği benimsemiş olan İskenderiye valisi tüm Hristiyan rahiplere görülmemiş bir sertlikle davrandı.

Doğu Roma toprakları üzerinde, Manicilik en etkin olduğu düzeye 375-400 yılları arasında ulaştı ve sonra hızla geriledi. VI. yüzyılda bir süre için yeniden önem kazandı ve toplumun yüksek sınıfları arasında kabul gördü. Bu dönemde İmparator Justinianus Manicilikle ciddi bir mücadeleye girdi ve kısa sürede Maniciliğin bu canlanma çabası da bastırıldı. Ancak, bu çabalar Maniciliği tümüyle yok edemedi. Bir süre sonra Manicilik, yeniden canlanarak, Paulisyenler ve Bogomiller adı altında Bizans İmparatorluğu'nu istilâ etti.

Batı'daki etkileri

Batı'da Maniciliğin esas yurdu Kuzey Afrika'ydı. Mani'den sonra gelen ve ikinci Paracletos olarak adlandırılan Adimantus da Afrika'da etkin olmuştu. Maniliğin Afrika'daki en büyük önderlerinden biri de, IV. yüzyılın sonlarında yaşayan Mileveli Faustus'tur. Mileve'de yoksul bir ailenin oğlu olarak doğan Faustus, gençliğinde Roma'ya yerleşmiş ve orada Maniciliğe girmişti. Derin bilgi sahibi değildi, ama etkileyici bir konuşmacıydı. Manici çevrelerde ünü çok yaygındı. 383 Yılında Kartaca'ya göç ettikten kısa süre sonra Hristiyanlar tarafından tutuklandı, fakat herhangi bir ceza görmeden salıverildi. 400 Yılında, Maniciliği öven ve Hristiyanlığı, özellikle Eski Ahid'i yeren bir kitap yazdı. Hristiyan Pederlerinden ve Maniciliğin en önemli düşmanı olan Augustinus bu kitaba tam otuz üç ciltlik bir yapıtla yanıt verdi. Faustus'un daha sonraki yaşamı hakkında bilgi mevcut değil. Ancak, Augustinus'un yirmi yıl boyunca kaleme aldığı sonraki yapıtlarında Manicilik'ten hiç söz etmemesi, bu süre içinde Maniciliğin etkisini giderek yitirdiğini gösteren bir kanıttır. Vandallar'ın Afrika'yı ele geçirmesi üzerine, Maniciler son bir girişimle, Arius mezhebine bağlı Vandallar'ı Maniciliğe çekmeye çalıştılar. 477-484 yılları arasında hüküm süren Vandalların Kralı Hunerik'in bu girişime karşı tepkisi çok sert oldu ve Kuzey Afrika'daki tüm Maniciler ya sürgüne gönderildiler ya da yakıldılar.

Maniciliğin Batı'daki merkezlerinden biri de Roma kentiydi. 311-314 yılları arasında Papalık yapan Miltiades, "Liber Pontificalis" isimli eserinde, Roma'daki Manicilerden söz etmekteydi. İmparator Valentianus'un 372 yılında çıkardığı bir ferman, Roma'daki Manicilerin kovuşturulmasını buyurmaktaydı. 384-388 yılları arasında da, Roma'da "Martari" adında yeni bir Manici tarîkat ortaya çıktı. Bu tarîkat, özgün Mani öğretisini değiştirmeyi amaçlayarak, seçkinlerin gezgin yaşamı terk etmesini ve bir tür manastır düzenine girmesini öngörmekteydi. Martariler en büyük direnci Maniciler'den gördüler.

VI. yüzyıldan başlayarak, Manicilik Batı'da neredeyse tümüyle yok oldu. Her ne kadar sağda solda, kimi gizli topluluklar ve düalist tarîkatlar varlığını sürdürdüyse de, bunların Babilonyalı peygamber Mani ile doğrudan ya da bilinçli bir ilintisi mevcut değildi. Ancak tam beş yüzyıl sonra, XI. yüzyılda Doğu'dan, Bizans ve Bulgaristan yolu ile gelen Paulisyenler ve Bogomiller Batı'yı etkilediler. Bunların düalist öğretileri, Kuzey İtalya ve Güney Fransa'da tohumlanabilecek verimli alanlar buldular ve böylece tarihte ilk kez Hristiyan topraklarına yönelik Haçlı Seferlerine yol açmış olan Kathar hareketinin temellerini attılar.
Et yemezler ve savaşmak yasaktır.Bu nedenle savaşma yetenekleri azalır.

Sonuç
Bu denli sıra dışı bir teoloji ve insanın yazgısından çok "Işık" için ilgi besleyen bir dinsel inancın, böylesine hızla yayılıp itibar görmesi oldukça yadırgatıcı bulunabilir. Ancak, gnostik efsanelerin bolluğu, ne denli akıldışı olursa olsun, bu tür yaratılış öykülerine inanmaya hazır geniş halk kitlelerinin varlığını göstermektedir. Ayrıca, III. yüzyılda Roma'nın baskıcı ve mutsuz dünyasında, tıpkı Hristiyanlık gibi, herkese kurtuluş vadeden bir inancın yayılma olasılığının ne ölçüde yüksek olduğu Manicilik örneğinden açıkça anlaşılmaktadır.

Maniciliğin kısa sürede yayılması, ne ondan önceki, ne de sonraki dinsel inançların yayılmasına benzemez. Zira Manicilik, diğer dinlerin aksine, kabul edildiği ülke ve topluluklarda hiçbir temel politik ve sosyal değişim yaratmayı öngörmemiştir. Bu durum Manici misyonerlerin görevlerini zorlaştırmış, zaten bir bileşim olarak doğan dinlerini, diğer ulusların kültürel ve toplumsal koşullarına adaptasyon gereğini yaratmıştır.

Maniciliğin tümüyle entelektüel düzeyde kalması ve toplumsal-politik değişimler yaratmakta iddiasız olması en zayıf özelliğiydi. Kısacası Manicilik anti-sosyal olması yüzünden başarısızlığa uğradı. Bu sert ve savaşçı çağlarda, uygarlıklarını barbar saldırılarına karşı koruma endişesindeki yöneticiler, bu denli edilgen bir inancı onaylayamazlardı. Toplum kurallarını hiçe sayan, başıboş dolaşmayı yüceltip çalışmayı reddeden, sadaka ile geçinmeyi buyuran, çoğunluğun kabulüne ve süregelen dinamik toplum nizamına uymayan böyle miskin bir hayat tarzı emreden Mani inancının; her ne kadar hayvanların öldürülmesine karşı çıksa da hayat bulamayacağı, bu yöndeki çabalarınınsa baskı ve zulüm göreceği kaçınılmazdı. Zaten örgütlenme yapısı da hayatını sürdüremeyecek kadar dayanıksız ve edilgendi.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 A. Adam: Das Fortwirken des Manichäismus bei Augustin. In: ZKG (69) 1958, S. 1–25.
 A. Adam: Der manichäische Ursprung der Lehre von den zwei Reichen bei Augustin. In: ThLZ 77 (1952), S. 385–390.
 Alexander Böhlig: Die Gnosis: Der Manichäismus. Neuauflage, Düsseldorf und Zürich 2002, ISBN 3-7608-1150-7.
 Alexander Böhlig: Manichäismus. In: Theologische Realenzyklopädie 22 (1992), S. 25–45 (hervorragender Überblick mit umfangreichen Literaturhinweisen).
 Iain Gardner und Samuel N. C. Lieu: Manichaean Texts from the Roman Empire. Cambridge 2004.
 Wassilios Klein: Die Argumentation in den griechisch-christlichen Antimanichaica. Wiesbaden 1991 (= Studies in Oriental Religions 19).
 Hans-Joachim Klimkeit: Mani, Manichäismus. In: Lexikon für Theologie und Kirche, 3. Aufl., Bd. 6, S. 1265–1269.
 Ludwig Koenen, Cornelia Römer: Mani. Auf der Spur einer verschollenen Religion. Herder, Freiburg 1993, ISBN 3-451-23090-9 (enthält die Übersetzung des Kölner-Mani-Kodex').
 Johannes von Oort: Mani, Manichäismus. In: Religion in Geschichte und Gegenwart, Bd. 5, S. 731–741.
 Nahal Tajadod : Mani le bouddha de lumière, catéchisme manichéen chinois, Cerf, 1991, ISBN 2-204-04064-9
 Geo Widengren: Mani und der Manichäismus. Kohlhammer, Stuttgart 1961.
 Manichaica Iranica. Ausgewählte Schriften von Werner Sundermann. Hrsg. von Christiane Reck, Dieter Weber, Claudia Leurini, Antonio Panaino. 2 Bde., Rom 2001 (Serie Orientale Roma LXXXIX, 1/2).

Dış bağlantılar
 Arbeitsstelle für Manichäismusforschung
 Tod, Wiedergeburt und Erlösung im Manichäismus
 Manikodex
 Manichäismus
 Aktuelle Literatur zum Manichäismus
 Le manichéisme en détail
 Eintrag  in der Catholic Encyclopedia (engl.)
 Eintrag  in der Encyclopædia Britannica (11. Aufl., 1911)

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Maniheizm


Ariane Elizabeth de Rothschild, rođena kao Ariane Elizabeth Langner (* San Salvador, Salvador, 14. studenog 1965.), francuska bankarica i predsjednica uprave Edmond de Rothschild Group-e od travnja 2019. godine; prva žena na čelu neke Rothschildove financijske institucije.

Životopis

Rođena je u latinoameričkoj državi Salvadoru u francuskoj obitelji. Otac joj je bio izvršni direktor u međunarodnoj farmaceutskoj kompaniji. Živjela je s roditeljima u brojnim državama do svoje punoljetnosti (Bangladeš, Kolumbija, DR Kongo).

Školovala se na Sciences Po u Parizu te na Pace Universityju u New Yorku. Još tijekom studiranja radila je za banku Société Générale u New Yorku. Po završetku studija 1990. godine, radila je za American International Group, gdje 1993. godine upoznala baruna Benjamina de Rothschilda (r. 1963.), koji je bio klijent te kompanije. Udala se za njega 1999. godine i preuzela dužnosti u kompanijama u unutar Rothschildove grupe (vinarije, farme, hoteli, restorani). Godine 2006. pridružila se nadzornom odboru La Compagnie Financière Edmond-de-Rothschild (LCF). Dvije godina kasnije postala je član uprave, a 2009. godine imenovana je potpredsjednicom uprave. Usmjerila se na okolišne i društvene utjecaje investiranja. Godine 2010. kompanija je promijenila ime u Edmond de Rothschild Group. Godine 2015. Ariane je imenovana je predsjednicom izvršnog odbora, a 2019. imenovana je predsjednicom uprave.

Privatni život

Udala se 23. siječnja 1999. godine za supruga Benjaminom, s kojim ima četvero djece:
 Noémie Alix Michèle Léonora Harley de Rothschild (r. 1995.)
 Alice Adélaïde Betty Nadine de Rothschild (r. 1999.)
 Eve de Rothschild (r. 2001.)
 Olivia de Rothschild (r. 2002.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Ariane de Rothschild izaziva švicarski konzervativizam - Financial Times

Bankari iz obitelji Rothschild (Francuska)

Ariane de Rothschild


La tangara de Carmiol (Chlorothraupis carmioli), también denominada frutero de Carmiol, tangara aceitunada (en Costa Rica), tangara olivácea (en Nicaragua) o guayabera aceitunada (en Colombia), es una especie de ave paseriforme de la familia Cardinalidae, perteneciente al género Chlorothraupis, anteriormente clasificado en la familia Thraupidae. Es nativa del este de América Central y extremo noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por la pendiente y tierras bajas caribeñas (y muy localmente por la del Pacífico), desde el este de Nicaragua, por Costa Rica, Panamá, hasta el extremo noroeste de Colombia (Chocó).

Esta especie es considerada bastante común, pero local, en sus hábitats naturales: el sotobosque y los bordes de selvas húmedas de estribaciones montañosas, en altitudes entre 300 y 1200 m.

Sistemática

Descripción original
La especie C. carmioli fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense George Newbold Lawrence en 1868 bajo el nombre científico Phoenicothraupis carmioli; su localidad tipo es: «Angostura, Costa Rica».

Etimología
El nombre genérico masculino «Chlorothraupis» se compone de las palabras del griego «khlōros» que sinifica 'verde', y «θραυπίς thraupis», un pequeño pájaro desconocido, tal vez algún tipo de pinzón; en ornitología thraupis significa «tangara»; y el nombre de la especie «carmioli», conmemora a Franz Carmiol, inmigrante alemán, residente y recolector en Costa Rica.

Taxonomía
La especie sudamericana Chlorothraupis frenata, la tangara embridada, tradicionalmente tratada como una subespecie de la presente, ya era separada como especie plena por diversos autores y clasificaciones, como Ridgely & Tudor (2009), el Congreso Ornitológico Internacional (IOC), Aves del Mundo (HBW) y Birdlife International (BLI) con base en diferencias de plumaje y vocalización y la gran separación geográfica. El Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC), en la Propuesta No 950 ratificó esta separación; así como también el Comité de Clasificación de Norte y Mesoamérica (N&MACC) en la Propuesta 2023-A-12.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen tres subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Chlorothraupis carmioli carmioli (), 1868 – pendiente y tierras bajas caribeñas y muy localmente en la pendiente pacífica en pasos bajos, desde el este de Nicaragua al sur hasta el extremo noroeste de Panamá (vecindades de Almirante Bay).
 Chlorothraupis carmioli magnirostris , 1927 – oeste de Panamá, ambas pendientes en Veraguas.
 Chlorothraupis carmioli lutescens , 1927 – desde el centro de Panamá (Coclé y Colón localmente al este hasta San Blas y noroeste de Darién, generalmente al norte y al este de los valles de los ríos Chepo y Chucunaque, y en el Cerro Tacarcuna) y adyacente extremo noroeste de Colombia (laderas del Cerro Tacarcuna, en Chocó).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Chlorothraupis carmioli en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Chlorothraupis carmioli en xeno-canto.

carmioli
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1868
Taxones descritos por George Newbold Lawrence

Chlorothraupis carmioli