Canadian Government Railways  was the legal name used between 1915–1918 for all federal government-owned railways in Canada.

The principal component companies were the Intercolonial Railway of Canada (IRC), the National Transcontinental Railway (NTR), the Prince Edward Island Railway (PEIR), and the Hudson Bay Railway (HBR). There were also several minor branch railways in the province of New Brunswick that were acquired by CGR during this time.

The deepening financial crisis in Canada's railway industry toward the end of the First World War saw the majority of major railways across the country nationalized by the federal government. The CGR played a vital role in Canada's wartime effort, moving vast numbers of troops and supplies. A notable role was the relief and reconstruction in Halifax after the 1917 Halifax Explosion and one CGR employee, Vince Coleman became a celebrated hero in the explosion.

The first system to be taken over was the bankrupt Canadian Northern Railway (CNoR) on September 6, 1918, whereby the government-appointed Board of Management for CNoR was instructed to take responsibility for all CGR operations as well. Later that year, the federal government created the Canadian National Railways (CNR) as a means to simplify the funding and administration of the nationalized railway system, which was formally brought about by an order issued on December 20, 1918, by the Privy Council.

The Grand Trunk Pacific Railway (GTPR) was nationalized after defaulting on loan payments March 7, 1919, and entered the CNR fold on July 12, 1920. GTPR's parent company, the bankrupt Grand Trunk Railway (GTR) was nationalized on May 21, 1920, and was absorbed into the CNR on January 30, 1923.

Although the CGR only existed for a short period of time before evolving into the Canadian National Railway, it was a very visible Canadian railway in World War One due to the large scale of wartime railway operation.  Large amounts of rolling stock were lettered for the CGR, although in many regions, such as the Maritimes, the public continued to refer to its trains and facilities by their old name of the Intercolonial. The CGR moniker ceased to be used after 1918, but the CGR itself existed on paper until the late 20th century, largely due to real estate leases and other agreements. A Privy Council order dated July 22, 1993, authorized the sale of CGR to the Crown corporation CN for one Canadian dollar.

See also

 History of rail transport in Canada
 List of defunct Canadian railways

References

Defunct Manitoba railways
Defunct Ontario railways
Defunct Quebec railways
Defunct New Brunswick railways
Defunct Nova Scotia railways
Defunct Prince Edward Island railways

Canadian Government Railways


SMS  was a  dreadnought battleship of the German Imperial Navy built during World War I. Launched in October 1915 and completed in March 1917, she was the last battleship completed for use in the war; two of her sisters— and —were incomplete when the war ended. The ship mounted eight  guns in four twin turrets, displaced  at full combat load, and had a top speed of . Along with her sister ,  was the largest and most powerfully armed battleship built by the Imperial Navy.

Upon commissioning into the High Seas Fleet,  was made the fleet flagship, replacing .  saw little action during her short career; the only major sortie in April 1918 ended without any combat. Following the German collapse in November 1918,  was interned with the majority of the High Seas Fleet at Scapa Flow by the British Royal Navy. On 21 June 1919, Rear Admiral Ludwig von Reuter ordered the scuttling of the fleet. However, British sailors in the harbor managed to board  and beach her to prevent her sinking. The ship was refloated, thoroughly examined, and eventually sunk in extensive gunnery testing by the Royal Navy in 1921.

Design

Design work on the  class began in 1910 in the context of the Anglo-German naval arms race, with initial discussions focused on the caliber of the main battery; previous German battleships had carried  guns, but as foreign navies adopted  and  weapons, the German naval command felt the need to respond with larger guns of their own. They considered , , and  guns. Admiral Alfred von Tirpitz, the State Secretary of the  (Imperial Naval Office), was able to use public outcry over the Agadir Crisis to pressure the  (Imperial Diet) into appropriating additional funds for the  (Imperial Navy) to offset the additional cost of the larger weapons. The design staff settled on the 38 cm caliber since the 40 cm was significantly more expensive and the 38 cm gun marked a significant improvement over existing German guns.

 was  long at the waterline, and  long overall. She had a draft of between .  displaced  at her designed displacement, which did not include a full load of combat supplies, fuel, and other operational necessities; at full combat load, she displaced up to . s displacement was more than  greater than that of the preceding  ships, making her the largest battleship built by the Imperial Navy.  was powered by three sets of Schichau steam turbines, with steam provided by fourteen water-tube boilers, of which eleven were coal-fired and three were oil burning. The propulsion system was rated at  and produced a maximum of  on trials. Her design speed was , but  achieved a maximum speed of . Upon commissioning, she carried a crew of 42 officers and 1,129 enlisted men.

The ship was the first German warship armed with eight  SK L/45 guns. The main battery guns were arranged in four twin gun turrets: two superfiring turrets each fore and aft. Her secondary armament consisted of sixteen  SK L/45 guns, four  SK L/45 guns and five 60 cm (23.6 in) underwater torpedo tubes, one in the bow and two on each beam. The ship had an armored belt that was  thick and an armored deck that was  thick. Her forward conning tower had  sides, and the main battery turrets had 350 mm thick sides and  thick roofs.

Service history
 was ordered under the provisional name  in 1912, under the fourth and final Naval Law, which was passed that year. Construction began at the Schichau-Werke dockyard in Danzig under construction number 913. The ship was laid down on 20 December 1913 and launched on 30 October 1915. Work was delayed considerably by the start of World War I, first by the Russian advance into East Prussia that threatened the shipyards in Danzig and was checked at the Battle of Tannenberg. Once work in the yards resumed, resources were diverted to complete the battlecruiser  and the ex-Russian light cruisers  and . Work on the ship resumed in earnest after those projects were completed, and  was ready for sea trials by 19 October 1916; the tests were conducted between December and January 1917 and the ship was commissioned into service on 14 March. s two sister ships,  and , both lay incomplete at the end of World War I and were subsequently scrapped, leaving  the last battleship built for the Imperial Navy. Most of her crew, including her captain, Victor Harder, came directly from , which had been sunk at the Battle of Jutland in June 1916.

After her commissioning into the High Seas Fleet,  was placed in the role of flagship for the commander of the fleet, Vice Admiral Franz von Hipper, a position she held until the end of the war. At the end of August 1917,  took Kaiser Wilhelm II to visit the fortified island of Helgoland; the ship was escorted by the battlecruiser  and the light cruisers  and . After the conclusion of the visit,  returned the Kaiser to Cuxhaven. The ship struck the sea bottom outside Cuxhaven, though no major damage was done. The ship saw little activity for the rest of the year, as significant elements of the fleet were detached for Operation Albion, the assault on the Gulf of Riga; with the fleet divided, it could not take any offensive action in the North Sea, and so  remained idle until the fleet reassembled.

Advance of 23 April 1918

In late 1917, light forces of the High Seas Fleet began interdicting British convoys to Norway. On 17 October the light cruisers  and  intercepted one of the convoys, sinking nine of the twelve cargo ships and the two escorting destroyers before turning back to Germany. On 12 December, four German destroyers ambushed a second British convoy of five cargo vessels and two British destroyers. All five transports were sunk, as was one of the destroyers. Following these two raids, Admiral David Beatty, the commander of the Grand Fleet, detached battleships from the battle fleet to protect the convoys. The German Imperial Navy () was now presented with an opportunity for which it had been waiting the entire war: a portion of the numerically stronger Grand Fleet was separated and could be isolated and destroyed. Hipper planned the operation: the battlecruisers of I Scouting Group, along with light cruisers and destroyers, would attack one of the large convoys, while the rest of the High Seas Fleet would stand by, ready to attack the British dreadnought battleship squadron.

At 05:00 on 23 April 1918, the German fleet departed from the Schillig roadstead. Hipper, aboard , ordered wireless transmissions be kept to a minimum, to prevent radio intercepts by British intelligence. At 06:10 the German battlecruisers had reached a position approximately  southwest of Bergen when the battlecruiser  lost her inner starboard propeller, which severely damaged the ship's engines. The crew effected temporary repairs that allowed the ship to steam at , but it was decided to take the ship under tow. Despite this setback, Hipper continued northward. By 14:00, Hipper's force had crossed the convoy route several times but had found nothing. At 14:10, Hipper turned his ships southward. By 18:37, the German fleet had made it back to the defensive minefields surrounding their bases. It was later discovered that the convoy had left port a day later than expected by the German planning staff.

On 24 May,  again steamed to Helgoland, this time to take the commander in chief of the fleet, Admiral Reinhard Scheer, and Grand Duke Friedrich von Baden to visit the island. Only  joined the ship on this voyage. In August,  was dry docked for maintenance, and on the 7th of the month, Hipper replaced Scheer as the fleet commander.  was refloated on 24 August in preparation for what was to be the last major training exercise of the fleet, conducted on 6 September.

Mutiny and Scapa Flow

As the fleet flagship,  was to have taken part in a final fleet action days before the Armistice, an operation which envisioned the bulk of the High Seas Fleet sortieing from their base in Wilhelmshaven to engage the British Grand Fleet. In order to obtain a better bargaining position for Germany, Admirals Hipper and Scheer intended to inflict as much damage as possible on the British navy, whatever the cost to the fleet. Consequently, on 29 October 1918, the order was given to depart from Wilhelmshaven to consolidate the fleet in the Jade roadstead, with the intention of departing the following morning. However, starting on the night of 29 October, sailors on  mutinied. Early on the 30th, the crew of , which was directly behind , joined in the mutiny. Both ships surrendered after two torpedo boats arrived and threatened to open fire, and the battleships' crews were taken ashore and incarcerated. The mood of s crew was reported as "dangerous". The rebellion then spread ashore; on 3 November, an estimated 20,000 sailors, dock workers, and civilians fought a battle against the authorities in Kiel in an attempt to secure the release of the jailed mutineers. Meanwhile, on 9 November, the Socialists' red flag was hoisted aboard , which finally convinced Hipper and Scheer to abandon the plan.

 was not originally intended to be surrendered under the terms of the Armistice, but was substituted for the battlecruiser , which lay incomplete and could not put to sea. As a result, instead of joining the High Seas Fleet when it departed for Scapa Flow on 21 November 1918,  left Germany on 7 January 1919, and after arriving, most of her crew were taken off the by the light cruiser  to be returned to Germany. The Royal Navy inspected the ship on 9 January, but many of the technical instruments, including gunnery equipment, had been removed before the ship left Germany. The fleet remained in captivity during the negotiations in Versailles that ultimately produced the treaty that ended the war. A copy of The Times informed Rear Admiral Ludwig von Reuter that the Armistice was to expire at noon on 21 June 1919, the deadline by which Germany was to have signed the peace treaty. Reuter came to the conclusion that the British intended to seize the German ships after the Armistice expired. To prevent this, he decided to scuttle his ships at the first opportunity. On the morning of 21 June, the British fleet left Scapa Flow to conduct training maneuvers; at 11:20 Reuter transmitted the order to his ships.

Many of the men aboard  had been selected to help unload a supply ship that morning, and so were unavailable to open the seacocks, leaving the remaining crewmen insufficient for the task. As a result,  was the last major warship to begin the scuttling process, and British forces in the harbor managed to secure the ship, cut her anchor chains, and run her aground before she could sink in deeper water. Then-Lieutenant Commander Bruce Fraser led the British sailors who boarded .  was the only capital ship not successfully sunk in the scuttling. The ship was refloated on 19 July, after which she was towed to the British naval base at Invergordon.

British service

After the ship arrived in Invergordon,  was carefully examined by Royal Navy technicians. Naval engineers inspected the hull, including the screws, bilge keels, and rudders, to determine the water resistance of the hull form. The ship was found to have been approximately as efficient as the British s. The ship's armor system was extensively investigated; the British team concluded that the ship had not been modified to incorporate the lessons from the Battle of Jutland of 31 May – 1 June 1916.

The main battery turrets and ammunition magazines were also the subject of intense scrutiny; among the tests conducted was a trial to see how fast the magazines could be flooded—the result was 12 minutes. The gunnery school HMS Excellent ran loading trials on the main battery guns. It was found that the guns could be prepared to fire in 23 seconds, 13 seconds faster than in the s. The ship's watertight bulkhead and underwater protection systems also particularly interested the inspection team; they paid close attention to the ship's pumping and counter-flooding equipment. Early in the inspection, a dockyard worker was killed and several others injured after a candle ignited fumes in the hull, causing an explosion. Edmund Abbott, a Royal Navy lieutenant, was awarded the Albert Medal for his attempts to rescue the injured.

After the inspection was concluded, it was determined to expend  as a gunnery target. In January 1921 the first round of gunnery tests was ordered. The gunners at HMS Excellent fired the new armor-piercing (AP) shells that had been introduced after the Battle of Jutland. This round of tests was used to determine the most efficient ratio of explosives in the detonator caps; the shells fired at Jutland had a tendency to fragment when striking heavy armor rather than penetrate. The monitor  moored some  away from  to fire her  guns from point-blank range.  was made to list to starboard by the removal of coal and armor from the port side, to simulate the effect of a shell striking armor from a plunging angle. The forward-most gun turret had by this time been removed. Terror fired 17 shells of various types into the ship. The Royal Navy concluded after these tests that the new shells were sufficiently powerful to penetrate heavy armor, and were much more effective than the previous versions that had been employed at Jutland. Following the tests, heavy seas caused the ship to sink in the shallow water; after three months she was again raised and docked for repairs. The ship was readied for a second round of testing by August 1921.

The second series of tests was scheduled for 16 August 1921. The monitor  fired a mix of shell types into  with her 15 in guns. This time, the shells did not perform as well against s heavy armor; one of the AP shells failed to explode and two semi-AP shells appear to have broken up on impact. Six aerial bombs were also detonated on the ship, though they had been placed on board and were detonated remotely. The bombs did not perform as well as had been expected. Immediately following the second round of gunnery trials,  was scuttled. The ship sank in Hurd Deep in a depth of approximately 180 m (600 ft).

The most important finding of the trials on  was that the  thick medium armor was completely useless against large-caliber shells. As a result, the British navy adopted the "all or nothing" armor pioneered by the United States Navy. The "all or nothing" armor theory consisted of protecting the ship's vitals with extremely heavy armor, while leaving the rest of the ship completely unprotected. This system was used on Britain's first post-war class of battleships, the .

Notes

Footnotes

Citations

References

Further reading

1915 ships
Bayern-class battleships
Ships sunk as targets
Maritime incidents in 1919
Maritime incidents in 1921
Shipwrecks in the English Channel
World War I battleships of Germany
Ships built in Danzig
World War I warships scuttled at Scapa Flow
Ships built by Schichau

SMS Baden


Pseudoerythrocladia, monotipski rod crvenih algi iz reda Erythropeltales čija porodična pripadnost još nije utvrđena. Tasksonomski je priznat kao zaseban rod a jedini predstavnik je slatkovodna alga P. kornmannii, opisana 2010. godine

Vrste

Izvori

Erythropeltales

Pseudoerythrocladia


Las Escuelas de Deportes para la Infancia y la Juventud (, Detsko-yunosheskaya sportivnaya shkola - DIUSSH; ; , Ditiacho-yunatska sportivna shkola) son un tipo de institución educativa para los niños originarias de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. Las escuelas de deportes eran la base del poderoso sistema de educación física y deportiva de la Unión Soviética. Los principales órganos y características de este sistema permanecieron en el sistema de educación deportiva de la Federación Rusa y otros estados postsoviéticos, así como otros países como la República Democrática Alemana o la República Popular de China. Muchos atletas populares como Nikolái Andriánov, Neli Kim, Aleksandr Popov, Víktor Krovopúskov, Vladislav Tretiak, Valeri Jarlamov, Anatoli Aliábiev y Serguéi Bubka, iniciaron su senda al Olimpismo en estas escuelas.

Unión Soviética

Establecimiento y primeros años

El sistema de escuelas deportivas fue fundado en la década de 1930. En 1934 se construyó el Estadio de los Jóvenes Pioneros en Moscú, la primera institución extracurricular especializada en deportes de la Unión Soviética. Al año siguiente se estableció el primer colectivo infantil, Yuni dinamovets, por parte de la sociedad deportiva Dinamo, que constituyó un prototipo de escuelas de deporte a través de las sociedades deportivas.

En 1935-1936 abrieron las primeras escuelas de deportes en Moscú, Leningrado y otras ciudades de la Unión Soviética. Sus reglamentos eran aprobados por el Soviet Central de Sociedades y Organizaciones Deportivas de la Unión Soviética. En la década de 1940 se abrieron decenas de nuevas escuelas gestionadas por la sociedad deportiva Dinamo, la sociedad deportiva Spartak, CSKA, sociedades deportivas de sindicatos, el OSOAVIAJIM y por el sistema de educación. El estatus de las escuelas deportivos fue reformado a menudo tras la Gran Guerra Patria, siendo transferidas entre la jurisdicción del sistema de educación y el de sociedades deportivas.

Escuelas de la Reserva Olímpica

Tras la adhesión de la Unión Soviética al movimiento olímpico en 1951 aparecieron las Escuelas Especializadas de Deportes para la Infancia y la Juventud de la Reserva Olímpica (en ruso: Специализированная Детско-Юношеская Спортивная Школа Олимпийского Резерва, СДЮСШОР,Spetsializirovannaya Detsko-Yunosheskaya Sportivna Shkola Olimpiskogo Rezerva, SDIUSSHOR), que tenían la función de preparar a los jóvenes atletas para el deporte de alto nivel. El número de estas escuelas creció, del mismo modo que lo hicieron las disciplinas impartidas en ellas. No sólo incluían deportes olímpicos, también se practicaban deportes nacionales así como educación para el turismo, la orientación y otros deportes.

Internados deportivos

Varias de las escuelas de Reserva Olímpica eran escuelas-internado de deportes (спорт-интернат). En ellas los niños vivían, estudiaban y recibían el entrenamiento avanzado. Podían estar dedicadas a uno o varios deportes. En estas escuelas los niños pasaban la mayor aporte de su tiempo libre estudiando la práctica de los deportes o perfeccionando sus habilidades. Estaban orientadas al entrenamiento de alto nivel de niños procedentes de localidades remotas, a los que se proveía de un alojamiento, alimento y educación, además del mejor entrenamiento deportivo posible.

Estructura

La administración de las escuelas de deportes guardaba relación a la división del país, pues había escuelas de deportes de raión, de ciudad, de óblast, centrales y de república. Para entrar en una escuela de deportes, un niño debía contar con la recomendación de su escuela secundaria. Se realizaban además selecciones a los niños en algunas escuelas durante las clases de la escuela general, pudiendo también presentarse por propia iniciativa. Variando en relación con las características de las diferentes disciplinas deportivas, la edad de admisión de un niño o joven estaba comprendida entre los ocho y los catorce años. Se organizaban grupos de acuerdo a categorías de atletas: Deportistas Juveniles de Segunda Clase, Deportistas Juveniles de Primera Clase, Deportistas de Segunda Clase, Deportistas de Primera Clase, Candidatos a Maestro del Deporte de la Unión Soviética, Maestros del Deporte de la Unión Soviética. El periodo de estudios para cada grupo era de uno a dos años, con diferentes normativas aplicadas cada año.

Auge

En 1971 había 3 813 escuelas deportivas en la Unión Soviética que entrenaban a alrededor de 1.3 millones de niños y jóvenes. 2 434 escuelas con un millón de estos alumnos dependían del sistema de educación y 1 245 con 340 000 alumnos lo hacían del sistema de sociedades deportivas. En 1991, eran alrededor de 6 000.

Escuelas de Deportes en estados postsoviéticos

Rusia

Tras la disolución de la Unión Soviética, el sistema de educación deportiva en Rusia pasó por dificultades pero consiguió mantener su red de escuelas deportivas y además se crearon los Clubes de Entrenamiento Físico (DYuKFP).

En 2005 estaban operativas 4,951 escuelas deportivas y DYuKFP en el sistema de educación (2 944, de los cuales 1 917 eran Escuelas de Deportes, 464 Escuelas Especializadas de Deportes para la Infancia y la Juventud de la Reserva Olímpica, 556 DYuKFP y 7 centros de educación física) y en el sistema de la Agencia Federal Rusa de Educación Física y Deporte (Rossport). Dos millones de niños y jóvenes acuden a las escuelas del sistema de educación, en más de 13 000 de departamentos de 122 disciplinas deportivas. Las instituciones de Rossport entrenan a alrededor de un millón de jóvenes atletas.

En la siguiente tabla vienen desglosados por sujeto federal los datos de establecimientos deportivos dependientes del sistema de educación en Rusia.

Ucrania

En octubre de 2011 funcionaban en Ucrania 1 687 escuelas de deportes para niños y jóvenes de diferentes formas de propiedad, públicas y privadas, a las que acude más de medio millón de alumnos de 6 a 18 años. También participan 6500 niños con discapacidades. 191 de ellas tienen estatus de Escuelas Especializadas de Deportes para la Infancia y la Juventud de la Reserva Olímpica (en ucraniano: спеціалізованої школи олімпійського резерву, Spetsializovanpo shkoli olimpiskogo reservy).

República Democrática Alemana

Las Kinder- und Jugendsportschule (KJS) fueron las escuelas de deportes para niños y jóvenes con talento en la República Democrática Alemana en las que se les entrenaba para las competiciones europeas, mundiales, internacionales y olímpicas. Para ser admitido, se debía pasar una prueba de evaluación y aptitudes y la selección de los centros de formación y entrenamiento llevada a cabo por la Federación Gimnástica y Deportiva Alemana (Deutscher Turn- und Sportbund, DTSb), la cual fue dividida en varias secciones.

Orígenes

Poco después de su establecimiento, la dirección política de la RDA apreció la importancia de la relación entre los deportes de competición y la práctica del deporte en la infancia y la juventud. La experiencia en el deporte de la Unión Soviética desde los década de 1930 con las escuelas de deporte fueron la base para la introducción de las KJS en la RDA. Las primeras escuelas se establecieron en el año escolar 1952/1953 como fruto de la colaboración del Ministerio de Educación y la DTSb en Berlín, Brandemburgo, Halberstadt y Leipzig y difirieron en sus estructuras del modelo soviético. El siguiente año escolar se construyeron ocho escuelas más, y para finales de 1959 su número creció a 23. Inicialmente las KJS fueron concebidas como escuelas con horario ampliado a disciplinas especializadas de gimnasia (3 o 4 horas semanales), así como al entrenamiento (2 horas semanales). En el centro se hallaban las instalaciones necesarias para la práctica de la gimnasia, el atletismo, la natación, el salto de trampolín y otras disciplinas deportivas. Solo superaba la escuela quien lograba éxitos deportivos así como académicos.

Desarrollo

Mediante resolución del 6 de junio de 1963 la Secretaría del Comité Central del Partido Socialista Unificado de Alemania el objetivo y la estructura de los KJS fueron redefinidos de acuerdo a la experiencia tanto de los estudiante como el maestro con el objeto de desarrollar métodos que mejoren el rendimiento.

Los trabajos definieron la decisión de coordonar las lecciones y el entrenamiento óptimamente y la deción de que las sociedades deportivas fueran en adelante responsables de los contenidos del entrenamiento dado en las KJS locales y centros de deporte. La mayoría de KJS trabajaban conjuntamente con una o varias sociedades deportivas o estaban conectadas a ellas.

La atención médica de los alumnos, su alimentación orientada al deporte y el alojamiento en internados eran también responsabilidad de las KJS. A mediados de la década de 1970 más de un 50 % de los jóvenes deportistas vivía internado en la KJS. Cada escuela tenía un médico y una enfermera asignados y se les hacía una revisión médica anual.

Eran promocionados especialmente deportes de verano como el boxeo, la esgrima, el fútbol, la gimnasia artística, el balonmano, el judo, el piragüismo, el atletismo, el ciclismo, la gimnasia rítmica, la lucha, el remo, la natación, la vela, el voleibol y el salto. Cuando la importancia de los deportes de invierno se incrementó, se promovió asimimso el biathlon, el bobsleigh, el patinaje artístico sobre hielo, el patinaje de velocidad sobre hielo, la combinada nórdica, luge, esquí de fondo y salto de esquí. En general se promovían más los deportes olímpicios que los que no lo eran, por ejemplo, a pesar de los éxitos internacionales el balonmano de campo, el piragüismo en eslalon o el pentatlón moderno no tenían el mismo grado de apoyo oficial

En 1989 había 25 escuelas deportivas para niños y jóvenes: cuatro en Berlín, dos en Leipzig, dos en Karl-Marx-Stadt y una en Dresde, Halle, Rostock, Potsdam, Erfurt y Fráncfort del Óder con más de 10.000 estudiantes. Alrededor de 1.460 profesores enseñaban en las escuelas, con más de 430 educadores destinados a las actividades recreativas y educativas en los colegios de internados. Casi todos los participantes de los equipos de Alemania Oriental en los Juegos Olímpicos de 1988 en invierno y verano había completado su carrera escolar en uno de los centros KJS.

Entrenamiento

Todo se subordinaba a los logros deportivos. Las horas de dedicadas a la educación física en general fueron dejando lugar al entrenamiento específico en los respectivos deportes a partir de la década de 1970. De este modo, se podía disponer del tiempo completo dedicado a deportes para el entrenamiento del joven deportista, que tenía dos horas diarias, e incluso una tercera en otro deporte recreacional o relajante. Los sábados se realizaba otro entrenamiento, ya que en la RDA era día lectivo. En diversos deportes se alargaba el horario lectivo de los alumnos.

Desarrollo tras la Reunificación

Tras el cambio político las antiguas KJS fueron reestructuradas y reconvertidas en escuelas o institutos que enfocados al deporte. Muchas escuelas perdieron alumnado y encontraron dificultades para proseguir su funcionamiento. Este declive se ha visto superado y actualmente muchas han recuperado su funcionamiento. 21 de las KJS pudieron convertirse en Escuelas de Deporte de Élite, teniendo buenos resultados en el trabajo con los centros deportivos de la antigua República Federal Alemana.

Escuelas deportivas surgidas de la KJS

 Altenberg: Bergstadtgymnasium
 Berlín: Coubertin-Gymnasium
 Berlín: Flatow-Oberschule
 Berlín: Werner-Seelenbinder-Schule
 Chemnitz: Sportgymnasium, Sportgymnasium Chemnitz
 Cottbus: Lausitzer Sportschule Cottbus
 Dresde: Sportgymnasium
 Erfurt: Sportgymnasium
 Frankfurt (Oder): Sportschule
 Halle: Sportgymnasium und Sekundarschule
 Jena: Sportgymnasium "Johann Christoph Friedrich GutsMuths"
 Klingenthal: Skisport-Gymnasium
 Leipzig: Sportgymnasium
 Luckenwalde: Oberschule mit Sportbetonung
 Magdeburg: Sportgymnasium und Sekundarschule "Hans Schellheimer"
 Neubrandenburg: Sportgymnasium, Sportgymnasium Neubrandenburg
 Oberhof: Sportgymnasium
 Oberwiesenthal: Eliteschule des Wintersports
 Potsdam: Sportschule Potsdam "Friedrich Ludwig Jahn", Sportschule Potsdam "Friedrich Ludwig Jahn"
 Rostock: CJD Jugenddorf-Christophorusschule
 Schwerin: Sportgymnasium, Sportgymnasium Schwerin

Escuelas de Deportes en otros países

La experiencia soviética de educación deportiva de niñosy jóvenes fue aplicada en varios países de Europa Oriental. Se establecieron sistemas similares de educación deportiva en la República Popular de China (actualmente unas 3 000 escuelas), la República Popular Democrática de Corea y la República de Cuba.

Otras escuelas deportivas en países asiátivos como la Singapore Sports School de Singapur y la Bujit Kalil Sports School de Kuala Lumpur, Malasia, se establecieron tras la disolución de la Unión Soviética (1991).

Enlaces externos y referencias

 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Детско-юношеская спортивная школа.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en inglés de Wikipedia, Sports school.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en alemán de Wikipedia, Kinder- und Jugendsportschule.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ucraniano de Wikipedia, Дитячо-юнацька спортивна школа.

 Hoffmann, Nils: Der Ausbau der Kinder- und Jugendsportschulen (KJS) der DDR unter besonderer Betrachtung des Konflikts um einen "humaneren Kinderhochleistungssport" zwischen dem Ministerium für Volksbildung und dem DTSB ("La retirada del sistema de Escuelas de Deportes para la Infancia y la Juventud, especialmente el conflicto entre el ministerio de educación y la Liga Alemana de Gimnasia y Deportes (DTSB) sobre un sistema de educación más humano")  (en alemán)
 "Perspectiva sobre el Sistema de Escuelas para la Infancia y la Juventud", Pr.Horst Röder, hasta 1989 Vicepresidente del DTSB de la RDA (en alemán)
 Las escuelas en la Gran Enciclopedia Soviética (en ruso)
 Tabla con el número de escuelas desglosado por sujeto federal en Rusia en 2004 doc (en ruso)
 Naul, Roland; Hardman, Ken (2002). Sport and Physical Education in Germany ("Deporte y educación física en Alemania"), Routledge. pp. 61. ISBN 0419253904] (en inglés)
 Про затвердження Положення про дитячо-юнацьку спортивну школу" ("Sobre la aprobación de las Escuelas de Deportes para la Infancia y la Juventud"). Consejo de Ministros de Ucrania, 5 de noviembre de 2008.

Deporte en la Unión Soviética
Deporte en la República Democrática Alemana
Deporte en Rusia
Deporte en Ucrania
Educación en la Unión Soviética
Educación en la República Democrática Alemana
Educación en Rusia
Educación en Ucrania

Escuela de Deportes para la Infancia y la Juventud


Legendre dönüşümü, bir fonksiyonu başka değişkenlerle ifade etmenin bir yoludur. Örnek olarak bir f(x) fonksiyonunun Legendre dönüşümü incelenebilir.

 fonksiyonunun tam diferansiyeli alınırsa,

Dönüşüm için bir g fonksiyonu tanımlansın bu,

şeklinde verilsin. g fonksiyonunun tam diferansiyeli,

biçiminde verilir. Dolayısıyla g fonksiyonu f fonksiyonundan farklı olarak x ve y değişkenleriyle değil, u ve y değişkenleriyle ifade edilmiş olur. Bu g fonksiyonu tanımı f' in bir Legendre dönüşümüdür. Bunun dışında iki eşitlik arasında bir ilişki de gözlenebilir. x ve y değişkenlerinin çarpanları u ve v için ilk denlemden,

 ve

ifadeleri yazılabilir. Legendre dönüştürülmüş fonksiyon için aynı şekilde ifadeler yazılırsa,

 ve

ifadeleri elde edilir. Legendre dönüşümleri özellikle istatistik mekanikte kullanılır. Helmholtz ve Gibbs serbest enerjileri birer Legendre dönüşümüdür. Bunun dışında Lagrange mekaniğinden Hamilton mekaniğine geçiş yapılırken yazılan Hamilton denklemleri de aslen birer Legendre dönüşümüdür.

Dönüşümler

Legendre dönüşümü


Akdeniz Üniversitesi, Antalya'da kurulu bir devlet üniversitesidir. 20 Temmuz 1982 yılında Batı Akdeniz bölgesi Antalya'da kurulmuştur. Türkiye'nin köklü üniversitelerinden biridir. Kampüsünün geniş ve yeşil bir araziye sahip olması ve Konyaaltı Sahili'ne yakınlığı ile Boğaziçi Üniversitesi'nden sonra Türkiye'nin en güzel ikinci kampüsü seçilmiştir.

Akdeniz Üniversitesi, Isparta'daki birimlerini 1992 yılında kurulan Süleyman Demirel Üniversitesine; Burdur'daki birimlerini 2006 yılında kurulan Mehmet Akif Ersoy Üniversitesine; Alanya'daki birimlerini ise 2015 yılında kurulan Alanya Alaaddin Keykubat Üniversitesine devretmiştir.

Tıp Fakültesi, Hukuk Fakültesi, Turizm Fakültesi ve İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi ile ülkenin önde gelen öğretim kurumlarından biridir. İlk yüz naklinin yapıldığı üniversite, tıp tarihinde bir devrim yaratmıştır. Türkiye'nin en iyi 7. devlet üniversitesidir. Akademik çalışmaları baz alındığında en çok akademik makale veren 5. üniversitedir. Kamu Personeli Seçme Sınavı kapsamında elde ettiği başarı Türkiye ortalamasının üstündedir.

24 fakülte, 7 enstitü, 3 yüksekokul, 1 konservatuvar, 12 meslek yüksekokulu ile 57 adet araştırma ve uygulama merkezinde eğitim ve araştırma faaliyetlerine devam etmektedir. Ayrıca Avrupa Üniversiteler Birliği ve Kafkasya Üniversiteler Birliği üyesidir.

2021-22 eğitim-öğretim yılında 21513 ön lisans,	37389 lisans, 3893 yüksek lisans ve 1540 doktora öğrencisi olarak toplamda 64335 öğrenci öğrenim görmekteydi. 2022 yılı itibari ile üniversite kapsamında 540 profesör, 314 doçent, 491 doktor, 674 öğretim görevlisi ve 810 araştırma görevlisi olmak üzere toplam 2829 akademik personel görev yapmaktaydı.

Akademik birimler

Fakülteler
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Edebiyat Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 Hemşirelik Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 Kemer Denizcilik Fakültesi
 Kumluca Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Manavgat Sosyal ve Beşeri Bilimler Fakültesi
 Manavgat Turizm Fakültesi
 Mimarlık Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Serik İşletme Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
 Su Ürünleri Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Uygulamalı Bilimler Fakültesi
 Ziraat Fakültesi

Enstitüler
 Akdeniz Uygarlıkları Araştırma Enstitüsü
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Güzel Sanatlar Enstitüsü
 Prof. Dr. Tuncer Karpuzoğlu Organ Nakli Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü

Yüksekokullar
 Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu
 Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi (TÖMER)
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Konservatuvar
 Antalya Devlet Konservatuvarı

Meslek Yüksekokulları
 Adalet Meslek Yüksekokulu
 Demre Dr. Hasan Ünal Meslek Yüksekokulu
 Elmalı Meslek Yüksekokulu
 Finike Meslek Yüksekokulu
 Göynük Mutfak Sanatları Meslek Yüksekokulu
 Korkuteli Meslek Yüksekokulu
 Kumluca Meslek Yüksekokulu
 Manavgat Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Serik Gülsün-Süleyman Süral Meslek Yüksekokulu
 Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu

Akademik bilgiler

Akademik yıl
Akdeniz Üniversitesinde akademik yıl Güz ve Bahar dönemi olarak iki döneme ayrılmıştır. Güz dönemi Eylül-Ocak, Bahar dönemi Şubat-Haziran aylarını kapsamaktadır.

Öğrenci işleri
Öğrencilerin kayıt, kabul, sınav ve değerlendirme işlemleri 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu ve bu kanuna dayalı olarak çıkarılan Yükseköğrenim Kurulu kararlarına ve yönetmeliklerine göre yapılmaktadır. Bu konuda Öğrenci İşleri Dairesi Başkanlığı tarafından hazırlanan kitapçık kayıt sırasında öğrencilere sunulmaktadır.

Kayıtlar
Akdeniz Üniversitesi'ne giriş ve kayıtlarla ilgili her türlü başvuru, Öğrenci İşleri Dairesi Başkanlığı'na yapılır. Öğrenciler, her dönem başında ilan edilen süreler içinde kayıtlarını yenilemek zorundadırlar. Akdeniz Üniversitesinde her öğrencinin kendi bölümünden bir danışmanı vardır. Dönem kayıtlarında öğrenci, akademik danışmanına başvurabilir. Danışman, öğrencinin diğer sorunları ile de yakından ilgilenir.

Yatay geçiş
T.C. vatandaşları ve yabancı uyruklu öğrencilerin bir yükseköğrenim kurumundan diğerine veya aynı üniversitenin bir bölümünden diğerine geçişleri Yükseköğretim Kurulu'nca belirlenen "Yükseköğretim Kurumları arasında öğrencilerin Yatay Geçiş Esasları"na uygun olarak yapılır. Akdeniz Üniversitesi içinde fakülte, yüksek okul veya bölümler arasında yatay geçişler "Yükseköğretim Kurumları Arasında Ön lisans ve Lisans Düzeyinde Yatay Geçiş Esaslarına İlişkin Yönetmelik" çerçevesinde yapılır.

Öğrenci toplulukları
Üniversitede, aşağıdaki öğrenci toplulukları bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alanya
Türkiye'deki devlet üniversiteleri
Antalya ilinde bulunan üniversiteler
Burdur ilinde bulunan üniversiteler
Isparta ilinde bulunan üniversiteler
Kafkasya Üniversiteler Birliği
1982'de kurulan üniversiteler

Akdeniz Üniversitesi


Lazar Baraković (1941. – Subotica, 5. siječnja 2018.), istaknuti privatni poduzetnik, inovator i djelatni član hrvatske zajednice u Subotici, hrvatski političar i lokalni dužnosnik

Životopis
Rođen 1941. godine. Bio je primjerni, ugledni i humani građanin Subotice. Dokazao se u privatnom poduzetništvu. Aktivan i u hrvatskoj zajednici. Dugo je godina bio član Demokratskog saveza vojvođanskih Hrvata, čijeg je predsjedništva bio članom od 2004. do 2006. godine. Od 2007. je godine bio dopredsjednik druge hrvatske stranke u Subotici Demokratske zajednice Hrvata. Bio je subotički gradski vijećnik i obnašao dužnost dogradonačelnika Subotice. Predsjedavao je Upravnim odborom Novinsko-izdavačke ustanove Hrvatska riječ.
Promicao je zajedništvo hrvatske zajednice u Srbiji. Podupirao je manifestacije Hrvata HosanaFest, Dužijancu, Veliko prelo i dr.

Bio je diektor proizvodnje i prodaje u tvrtci, osnovanoj 1993. godine a koja je 1989. počela kao obrt za proizvodnju dijelova i poljoprivrednih strojeva. Tvrtka je postala po proizvodnji univerzalnih pneumatskih sijačica, dijelova za razne poljoprivredne strojeve i uslugama popravka poljoprivrednih strojeva.

Nagrade
Dobio je nagrade:
 Listopadska nagrada grada Subotice 1986.
 Prvosvibanjska nagrada  1990.
 više puta nagrađivan za inovacije i unapređenje tehnologije

Izvori

Životopisi, Subotica
Hrvatski političari iz Vojvodine
Inovatori
Srbijanski poduzetnici

Lazar Baraković


153P/Ikeya-Zhang o también 153P/2002 C1 (Ikeya-Zhang) es un cometa periódico descubierto el 1 de febrero de 2002 por los astrónomos aficionados japonés Kaoru Ikeya y chino Zhang Daqing independientemente uno de otro, recibiendo en ese momento la denominación C/2002 C1.

Presenta la particularidad de que es el cometa cuyo periodo orbital, de 366,51 años, es el mayor de todos los cometas periódicos conocidos.

Descubrimiento y clasificación
Tras su descubrimiento, las primeras estimaciones ya daban como resultado que el cometa tenía un periodo orbital mayor que los 155 años del cometa 35P/Herschel-Rigollet que era hasta entonces el mayor conocido. Fue inmediatamente relacionado con dos cometas avistados en 1532, C/1532 R1, y 1661, C/1661 C1, descubierto este último por Johannes Hevelius el 3 de febrero de ese año tras el paso del cometa por el perihelio. Fue lanzada la hipótesis de que los tres avistamientos se refiriesen a un mismo objeto, de hecho Edmond Halley ya relacionó en 1705 los cometas de 1532 y 1661, y que fuesen partes de un cuerpo que se hubiese fragmentado con anterioridad. La relación con el cometa C/1532 R1 fue pronto desestimada mientras que las simulaciones orbitales daban como resultado su identidad con el cometa C/1661 C1. Al haberse verificado el segundo paso por el perihelio de este cometa, fue clasificado y numerado como cometa periódico por el Minor Planet Center el 24 de julio de ese año. La relación con avistamientos en el pasado no solo se ha limitado al cometa de 1661. También se han comprobado la identidad de este comenta con la de dos cometas avistados en los años 877 y 1273. El próximo paso por el perihelio de este cometa se espera para 2362.

Referencias

Cometas periódicos

153P/Ikeya-Zhang


Ural - Altay Dil Ailesi (Turanca olarak da bilinir), 19. yüzyılda ve bazı ülkelerde 20. yy ortalarına kadar yaygın biçimde kabul edilen, Ural ve Altay dillerini bir arada toplayan hipotezdir. Günümüzde ise dilbilimciler arasında bu dillerin birbiriyle alakası olmadığı ve Ural-Altay dil ailesinin gerçek olmadığı konusunda fikir birliği vardır.

Zaman içerisinde teoriye olan destek azalmış ve Altay dillerinin birbirleriyle akraba olmadığı, Türkçe ve Moğolca gibi Altay dil ailesinde sınıflandırılmış dillerin arasındaki tipolojik benzerliklerin aynı atadan gelmelerinden değil, yoğun ödünçlemeler ve uzun temaslar sonucu oluştuğu dilbilimciler tarafından kabul edilen genel görüş olmuştur. 1960'lı yıllardan bu yana Ural-Altay dil ailesine nazaran Ural dillerinin kendi başlarına ayrı bir dil ailesi olduğu, Altay dillerinin ise aralarında genetik bir ilişki bulunmadığı gerekçesiyle bir dil ailesi olamayacağı en yaygın görüş konumundadır. Günümüzde çoğu dil bilimci Ural ve Altay ailelerindeki sondan eklemelilik, cümlede özne-nesne-yüklem sıralaması ve dillerin dilbilgisel olarak cinsiyetsiz olması gibi benzerlikleri "tarihsel orijin" veya "yakınsama" ile sonuçlanmış karşılıklı etkileşim ile açıklamaktadır.

Güneş dil teorisi gibi günümüzde kabul görmeyen teorileri de desteklemiş Türk dilbilimci Talat Tekin bu dil ailesinin Altay kolunun Azerice,Türkçe, Moğolca, Mançuca ve Tunguzca'dan, Ural kolunun ise Macarca, Fince ve Estonca'dan oluştuğunu savunmuş ve Korece ile Japonca'nın da Ural-Altay dil ailesine ait olduğunu iddia etmiştir.

Ural Kolu

Ural Kolu dilleri üç ana gruba ayrılmaktadır. Bunlar, Fin/Ugor dilleri, Samoyed dilleri ve Yukagir dilleri. Ural dilleri günümüzde yaklaşık 50 milyon insan tarafından konuşulmaktadır.

1. Fin/Ugor dilleri
Fin/Ugor dilleri kendi arasında iki gruba ayrılır:

a. Fin dilleri: Bu diller dört grupta incelenir. Yandaki alanda görülen haritada mavi alan bu grubun yayıldığı coğrafi alanı göstermektedir:

 1. Perm dilleri: Komi, Komi-Permyak, Udmurt.
 2. Finno/Volga dilleri: Mari, Erzya, Moksha, Merya, Muromian, Meshcherian.
 3. Fin/Baltık dilleri: Fince (şive ve lehçeleri: Meänkieli, Kvencr ve Dış İngrî), Karelce, Lude, Olonets Karelce, Livonca, Veps, Võro, Votî ve Estonca.
 4. Sami dilleri: Sami/Lâpon lehçelerinden oluşur. Bunlar: Güney Sami, Ume Sami, Lule Sami, Pite Sami, Kuzey Sami, Kainuu Sami, Kemi Sami, Akkala Sami, Inari Sami, Kildin Sami, Skolt Sami, Ter Sami.
b. Ugor dilleri: Macarca, Hantıca, Mansice Bu dillerin yayıldığı coğrafi alan yeşil ile gösterilmiştir.

2. Samoyed Dilleri
İki dilden oluşmaktadır: Kuzey Samoyedçe ve Güney Samoyedçe. Konuşulduğu alan yandaki haritada turuncu renkte gösterilmiştir.

Kuzey Samoyedçenin lehçeleri; Enets, Nenets, Yurak, Nganasan, Tavgy/Tawgi ve Yurats'tır. Güney Samoyedçe lehçeleri ise Kamasça/Kamas, Mator ve Selkup.

3. Yukagir Dilleri
İki lehçeden oluşmaktadır. Kuzey Yukaghir ve Güney Yukaghir. Konuşulduğu alan pembe renkte yandaki haritada gösterilmiştir.

Altay dilleri

Altay kolu dillerini konuşan insanların sayısı 700 milyonu bulur ve Ural dağlarının güneyinden Japon denizine kadarki bölgede konuşulur. Bu dil ailesi üç ana gruba ayrılır; Türk dilleri, Moğol dilleri ve Tunguz dilleri. Son zamanlarda yapılan karşılaştırmalı çalışmalarla birlikte Japonca ve Korece de bu kola dahil edilmiştir.

1. Türk dilleri

 a. Bulgar grubu: Çuvaşça.
 b. Kıpçak grubu: Karaimce, Kumukça, Karaçayca, Balkarca, Kırım Tatarcası, Tatarca, Başkurtça, Nogayca, Karakalpakça, Kazakça, Kırgızca, Urumca, Mişerce
 c. Oğuz grubu: Türkiye Türkçesi, Azerbaycan Türkçesi, Türkmence, Gagavuzca, Horasan Türkçesi, Kaşgayca, Aynullu, Salarca, Afşarca, Songori,
 d. Uygur grubu: Özbekçe, Uygurca, Yugurca, Aynuca, Tarançi,Ili Turki, Lop.
 e. Sibirya grubu: Yakutça, Dolganca, Tuvaca, Tofaca, Hakasça, Altayca, Şorca, Çulimce, Fuyü Gırgıs.
 f. Argu grubu: Halaçça. Galaçça-Xalac

2. Moğol dilleri
 b. Moğol oluşur: Khalkha (Halha Moğolcası) Mongolian, Urdus, Oirat (Kalmyk), Darkhat, Buryat, Khamnigan Mongol, Dagur veya Daur, Monguor, Kangjia, Bonan, Dongxiang, Doğu Yugur (Shira Yugur) ve Moghol.

3. Tunguz dilleri
 c. Tunguz dilleri: Evenki (Tunguzca), Solon, Manegir, Nanai, Akani, Birar, Kile, Samagir, Orok, Ulch, Oroch, Udege, Mançuca ve Şibe dili.

Tartışmalı diller

Japon dili ve Kore dilinin de Altay grubuna dahil olduğu da bilim çevrelerinde kabul görmektedir. Samuel Martin ve Miller'ın 1960'lardan sonraki çalışmaları sonucunda Japonca Altay dilleri arasında gösterilir.

 Japon dilleri: Japonca, Amami, Okinawan, Miyako, Yaeyama, Yonaguni
 Kore dili.

Benzerlikler

Hint-Avrupa dil ailesinde güçlü bir şekilde görülen farklı dillerdeki rakamların sessel benzerliği, varsayımsal Altay dil ailesinde bulunmaz ve Ural dil ailesinde de zayıftır:

Bibliyografya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Is it really true that Finno-Ugric and Turkic are NOT related?
 LINGUIST List 5.908

Dil aileleri

Ural-Altay dil ailesi


سعيد عبد الفتاح عاشور مؤرخ مصري وأكاديمي، له أكثر من عشرين كتاباً في تاريخ أوروبا العصور الوسطى والتاريخ العربي الإسلامي.

سيرته

ولد سعید عبد الفتاح عاشور – الذي هو في الأصل من مدینة طنطا –
في حي الروضة بالقاهرة لأخ توأم هو سعد عبدالفتاح عاشور في یوم 30 یولیو 1922 م بعد ثلاث سنوات فقط من اندلاع
ثورة 1919 م ضد الاحتلال البریطاني لأرض الكنانة، وقد نشأ في أسرة
علمیة. إذ أن والده أ.د. عبد الفتاح عاشور الأستاذ بكلية دار العلوم (جامعة القاهرة)، وكان لوالده الأثر البالغ في تكوین شخصیته من خلال كونه ابناً لأستاذ
جامعي بارز. المؤرخ عاشور له أكثر من اثنين وعشرين كتاباً عن تاريخ العصور الوسطى في أوروبا والمشرق العربي الإسلامي. نشر العديد من الأبحاث والمقالات العلمية على مدى تاريخه العلمي الطويل. ترأس عاشور وعمل أستاذا لكرسي العصور الوسطى لعدة عقود في أقسام التاريخ بالجامعات العربية مثل جامعة القاهرة، وجامعة بيروت العربية، وجامعة الكويت وجامعة بغداد وجامعة الموصل وجامعة الجزائر وجامعة السلطان قابوس وجامعة كمبردج وغيرها. حاضر وأشرف على الأبحاث، وعمل أستاذاً زائراً في العديد من الجامعات المصرية والعربية والبريطانية.
أجمع المؤرخون العرب في مؤتمرهم الكبير الذي عقد عام 1991 في القاهرة على انتخابه رئيساً
«لاتحاد المؤرخين العرب_مصر»، وهو المنصب الذي ظل يحتفظ به بإجماع الأعضاء الذين لقبوه بشيخ المؤرخين العرب حتى اعتزاله وتقاعده لظروفه الصحية العام 2005.

أعماله
يدين المشتغلون بالتاريخ في مصر والعالم العربى للأستاذ الدكتور سعيد عبد الفتاح عاشور بما قدمه خلال خمسة وثلاثين عاماً من كتبٍ ومؤلفاتٍ وبحوثٍ ودراساتٍ وتحقيقاتٍ في تاريخ العصور الوسطى أثرت المكتبة التاريخية العربية، وفتحت آفاقاُ جديدة لجميع المشتغلين قي هذا الميدان

«وإذا كان في عطائه العلمى في مجال البحث التاريخي وتحقيق النصوص لم يقف عند حد، فلقد كان سلوكه الشخصي يصدر عن قيمٍ جامعيةٍ أصيلةٍ، ومثلٍ أخلاقيةٍ عالية. عرفه تلاميذه قي قسم التاريخ بكلية الآداب بجامعة القاهرة وفي غيرها نموذجاً مشرفاً للعالم المعلم، وتخرج على يديه في مصر والكويت ولبنان والعراق والمملكة العربية السعودية والسودان والجزائر والمملكة المتحدة آلاف الدارسين الذين اقتبسوا من علمه وخلقه، وأفادوا من بحوثه وكتبه ودراساته»
ولد سعيد عاشور بحي الروضة بالقاهرة في 30 يوليو/تموز 1922، وكان أبوه أستاذاً بدار العلوم، فنشأ في بيئةٍ محافظةٍ لأسرةٍ مصريةٍ من الطبقة الوسطى، وهي الطبقة التي كان ينتمي إليها رجال التعليم وموظفو الحكومة والمهنيون ذلك الوقت.
أظهر سعيد عاشور نبوغاً وجديةً فكان من أوائل الخريجين في جميع مراحل التعليم التي تدرج فيها حتى نال شهادة التوجيهية (الثانوية العامة) عام 1940م. التحق بكلية الآداب، والتي كان عميدها ذلك الوقت الأستاذ أحمد أمين المؤرخ والأديب المعروف.

اختار دراسة التاريخ حيث تتلمذ على أيدي زمرةٍ من أعلام وشوامخ مؤرخي مصر مثل حسن إبراهيم حسن، ومحمد مصطفى زيادة، وعزيز سوريال عطية، وزكي علي ومحمد شفيق غربال ومن المستشرقين جوجيه ودايتون، وغيرهم ممن يضيق المقام عن ذكرهم. وفي عام 1944 حصل على شهادة الإجازة (الليسانس) بتقدير جيد جداً، وسجل رسالته لدرجة الماجستير بعنوان «قبرس والحروب الصليبية» تحت إشراف الأستاذ الدكتور محمد مصطفى زيادة، وباختياره موضوع تلك الرسالة ربط حياته ومستقبله بالدراسة والبحث في العصور الوسطى والحروب الصليبية والتي استأثرت بأهم مؤلفاته وأضخمها في سنواتٍ لاحقة.

سافر إلى العراق عام 1946م حيث قضى عامين كمساعدٍ لأستاذه الدكتور محمد مصطفى زيادة الذي كان انتدب مع ثلاثةٍ من الأساتذة المصريين لوضع أسس جامعة بغداد وزار بغداد من جديد عام 1996 و1998.

وفي عام 1949 حصل على درجة الماجستير بتقدير جيد جداً مع مرتبة الشرف، وهو العام نفسه الذي رزق فيه بأول مولودٍ له.

واصل دراسته العليا حتى حصل على درجة الدكتوراة بإشراف الأستاذ الدكتور محمد مصطفى زيادة عام 1955م بتقدير ممتاز وكان موضوعها «الحياة الاجتماعية قي مصر في عصر سلاطين المماليك».

وفي سنة 1955م عين الدكتور سعيد عاشور مدرساً لتاريخ العصور الوسطى بقسم التاريخ بكلية الآداب في جامعة فؤاد الأول (جامعة القاهرة حالياً).

أسهم عام 1956 ضمن وفدٍ من الأساتذة في تأسيس وافتتاح الدراسة بفرع جامعة القاهرة في الخرطوم، وقام بالتدريس بذلك الفرع لفصلٍ دراسى واحد.

عمل أستاذاً زائراً في جامعة الرياض سنة 1961م لعامٍ واحد، وجامعة الجزائر سنة 1973، وجامعة بيروت العربية خلال الفترة من 1973 إلى 1975، وجامعة الكويت في الفترة من 1975 إلى 1985، كما اشترك في اللجنة التأسيسية التي خططت لإنشاء جامعة السلطان قابوس في عُمان في الفترة من 1983 إلى 1985، وجامعة كمبردج بالمملكة المتحدة لعامين 1985م إلى 1987م، وخلال تواجده فيها زار عددا من الجامعات البريطانية كجامعة أكسفورد وجامعة لندن وجامعة إكستر وفي الأخيرة دعاه عبد الحي شعبان لزيارة الجامعة وألقاء محاظراته فيها وألإطلاع على مناهجها في دراسة التاريخ.

مؤلفاته
يرى عماد عبد السلام رؤوف  أنه كان «...صاحب مدرسة متميزة في تاريخ العصور الوسطى»، حيث عدل عن منهج السرد التاريخي الذي كان سائداً قبله، واهتم بالبحث والتحليل للروايات التاريخية والكشف عن طبيعة العلاقات بين الشرق والغرب في العصور الوسطى، وهو ما يبدو جلياً في مؤلفاته التي يأتي في مقدمتها:

 «كتاب: الحركة الصليبية_ صفحة مشرقة في تاريخ الجهاد الإسلامي في العصور الوسطى ».
 «كتاب: أوروبا العصور الوسطى_ التاريخ السياسي والنظم والحضارة».

وهما مؤلفان موسوعيان يتألف كل منهما من مجلدين كبيرين وقد أصبحا منذ صدورهما المراجع الرئيسة التي لا غنى عنها لكل باحث في تاريخ العصور الوسطى في العالم العربي والإسلامي.

 «كتاب: الناصر صلاح الدين، والذي يعد من أهم» الدراسات الأكاديمية«عن القائد صلاح الدين الأيوبي».

وبالإضافة لمؤلفاته العديدة في التاريخ والحضارة العربية الإسلامية وتاريخ العصور الوسطى الأوربية، اهتم د. سعيد عاشور اهتماماً كبيراً بتحقيق التراث ونشر المخطوطات والتي كان من أهمها تحقيق ونشر كتاب «السلوك لمعرفة دول الملوك» للمقريزى مؤرخ العصور الوسطى الأشهر، حيث قام بتحقيق ونشر الجزئين الثالث والرابع في 6 مجلدات (2804 صفحات) ، كذلك قام بتحقيق ونشر مجموعة كبيرة من كتب التراث الهامة: «كنز الدرر» لابن أيبك الدواداري، «نهاية الأرب» للنويرى و«الجوهر الثمين» لابن دقماق.

أما عن بحوثه المنشورة في الدوريات والمجلات العلمية أو المؤتمرات المحلية والدولية فقد بلغت أكثر من أربعين بحثاً أثرت الدراسات الخاصة بتاريخ العصور الوسطى وفتحت آفاقاً جديدة في دراسة تلك الفترة متحررة من الآراء والأفكار النمطية للمستشرقين الأجانب، وفي تقييمه لكتاب جغرافية الباز الأشهب، لجمال الدين فالح الكيلاني، دعم سعيد عبد الفتاح عاشور، موقف صاحب الأطروحة المذكورة أن، عبد القادر الجيلاني، ولادة جيلان (العراق) التابعة لمدينة المدائن قرب بغداد لا جيلان (إيران) ، وبلغت عدد الرسائل الجامعية – ماجستير ودكتوراه- التي أشرف عليها الدكتور عاشور خلال تاريخه العلمي الطويل، ما يزيد عن أربع وأربعين رسالة ، علما بأنه من المعروف أن د.سعيد عبد الفتاح عاشور لم يتوقف عن الإشراف على الرسائل الجامعية حتى تقاعده سنة 2005، وكثير من طلابه وصل درجة الأستاذية وانتشروا في الجامعات المصرية والعربية واحتلوا أكبر المناصب العلمية والإدارية.

مواقفه

وعرف عن الدكتور سعيد عاشور مواقفه القومية والإنسانية الشجاعة، والتي إنبرى فيها مدافعاً عن زملائه من أعضاء هيئة التدريس، أو طلبته في جامعة القاهرة، ولا زال البعض يذكر له ذلك الموقف الرائع في فبراير 1968 حينما تطوع في شجاعة نادرة وقي جو عاصف مشحون بالتوتر السياسى والنفسى، في التوسط بين الطلبة الثائرين على الأوضاع التي أدت إلى نكسة 1967 والذين اعتصموا بكلية الهندسة جامعة القاهرة من جهة، وكبار مسئولى الدولة من جهة أخرى، حين نجح في تهدئة الخواطر وتأمين سلامة الطلبة وخرج بهم في موكب مشرف للاجتماع مع كبار المسئولين في مجلس الأمة (أصبح مجلس الشعب فيما بعد) حيث التقوا أنور السادات ولبيب شقير وأعضاء المجلس ليطرحوا أفكارهم وتساؤلاتهم ومطالبهم، وتم إنهاء الاعتصام بصورة سلمية ومرضية للطرفين.

جوائز وتكريمات

نال الدكتور سعيد عبد الفتاح عاشور العديد من الأوسمة والجوائز الأدبية والثقافية من أهمها جائزة الدولة التشجيعية في العلوم الاجتماعية عام 1965، وفي العام نفسه نال وسام الجمهورية، وحصل على جائزة الدولة التقديرية للعلوم الاجتماعية عام 1996.
وخلال عمله أستاذا زائرا بجامعة كامبريدج منحته إدارة الجامعة «الدكتوراه الفخرية» نظرا لجهودة الرصينة في مجال تخصصه والرائد في تاريخ الحروب الصليبية.
وفي كلمة مؤثرة للأستاذ الدكتور حسنين محمد ربيع أستاذ تاريخ العصور الوسطى والعميد السابق لكلية الآداب، جامعة القاهرة، جاءت في مقدمة الكتاب الذي صدر تكريماً له من جامعة القاهرة بمناسبة بلوغه السبعين، قال «...لقد كان علمه موقفاً، وكانت ثقافته رؤية، وكان منهجه تأصيلاً، وكانت كتابته تأسيساً، وكانت استاذيته التزاماً، ولسوف يعيش في وجداننا قيمة باقية تفجر في نفوسنا ينابيع الخير والعطاء».

قال أحمد الطيب ، شيخ الأزهر ، إن هناك مؤرخا مصريا اسمه الدكتور سعيد عبد الفتاح عاشور، رحمه الله، كان أستاذًا في كلية الآداب وهو شيخ وسيد مؤرخى فترة الحملات الصليبية، ترك لنا تراثًا كبيرًا جدًا، للأسف الشديد لا ينشر ولا يسلط الضوء عليه، حيث كتب كتابًا بعنوان الناصر صلاح الدين في سلسلة اسمها «أعلام العرب»، وهو يدحض ويكشف زيف ما يقوله هؤلاء المغرضين ضد صلاح الدين الأيوبى، وكل ما يقولونه يحقق خطط سياسات أجنبية ، لقد ظلم هذا المؤرخ الكبير كثيرا لعدم تسليط الضوء عليه من قبل الإعلام.

كتب pdf
 كتاب: الناصر صلاح الدين _سعيد عبد الفتاح عاشور.
 كتاب: «الحركة الصليبية_ صفحة مشرقة في تاريخ الجهاد الإسلامي في العصور الوسطى»(سعيد عبد الفتاح عاشور)''.
 كتاب: أوروبا العصور الوسطى_التاريخ السياسي _سعيد عبد الفتاح عاشور.
 كتاب: أوروبا العصور الوسطى_ النظم والحضارة_سعيد عبد الفتاح عاشور.

مصادر

 عنوان الوصلة
 عنوان الوصلة

أعضاء هيئة تدريس جامعة القاهرة
أعضاء هيئة تدريس جامعة بيروت العربية
علماء مصريون
كتاب وكاتبات مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مصريون حائزون على وسام الجمهورية
مصريون مغتربون في الكويت
مصريون مغتربون في المملكة العربية السعودية
مصريون مغتربون في سلطنة عمان
مصريون مغتربون في لبنان
مغتربون مصريون في الجزائر
مغتربون مصريون في المملكة المتحدة
مواليد 1340 هـ
مواليد 1922
مؤرخون مصريون في القرن 20
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009

سعيد عبد الفتاح عاشور


Foucault ismi aşağıdaki maddelerle ilgilidir.
 Jean Bernard Léon Foucault, Fransız fizikçi
 Foucault sarkacı, Dünya'nın dönüşünü kanıtlayan deneysel düzenek
 Foucault Sarkacı (kitap), Umberto Eco'nun bir kitabı
 Foucault (krater), Ay üzerinde bir krater
 Michel Foucault, Fransız filozof

Foucault


William Martin Conway, primul baron Conway de Allington (), cunoscut între anii 1895 și 1931 ca Sir Martin Conway, a fost un critic de artă, politician, cartograf și alpinist englez, care a efectuat expediții atât în Europa, cât și în America de Sud și Asia.

Conway a ocupat mai multe posturi universitare în cursul timpului, iar în perioada 1918-1931 a fost reprezentant al universităților engleze în calitate de membru conservator al Camerei Comunelor.

Începând din 1872 a practicat alpinismul și a efectuat expediții montane în insula Spitsbergen din 1896 până în 1897 și în Anzii Bolivieni în 1898. Este autor al unor cărți despre artă și explorare, printre care Mountain Memories (1920), Art Treasures of Soviet Russia (1925) și Giorgione as a Landscape Painter (1929).

 Context și educație
Conway s-a născut la Rochester, Anglia, în 12 aprilie 1856, ca fiu al reverendului William Conway, care a adevenit mai târziu rector al Bisericii Sf. Margareta de la Abația Westminster. A fost educat la Repton și la Trinity College din Cambridge, unde a studiat matematica și a devenit un prieten apropiat al lui Karl Pearson. A devenit interesat de xilogravuri, gravuri și cărți tipărite în perioada de început a tiparului și este autorul lucrării de referință History of the Woodcutters of the Netherlands in the Fifteenth Century, care a fost publicată în 1884.

 Alpinism
Conway a fost membru al Clubului Alpin, îndeplinind funcția de președinte între 1902 și 1904.

În 1892, în cursul unei expediții de explorare și alpinism întreprinse sub patronajul Royal Society, al Royal Geographical Society și al British Association, a efectuat o ascensiune a vârfului secundar al muntelui Baltoro Kangri, obținând un record mondial de altitudine cu o înălțime de 7.010 m. Cu toate acestea, măsurătorile ulterioare au modificat înălțimea vârfului la 6.804 m. În anii 1896-1897 a explorat interiorul insulei Spitsbergen, iar în anul următor a explorat și cercetat Anzii Bolivieni, urcând pe vârfurile "Sorata" (cunoscut astăzi ca Ancohuma, 6.427 m) și Illimani (6.438 m). El a încercat, de asemenea, să escaladeze vârful Aconcagua (6.959 m), oprindu-se la aproape 15 metri înainte de vârf, și a explorat Țara de Foc, făcând o încercare de escaladare a vârfului piramidal Sarmiento (2.246 m). La expoziția de la Paris din 1900 a primit medalia de aur pentru cercetări montane și a fost distins în 1905 cu medalia fondatorilor Societății Regale de Geografie.

A fost președinte al Clubului Alpin în perioada 1902-1904 și a devenit primul președinte al Alpine Ski Club la ședința de constituire din 1908.

În 1924 Conway a evaluat dovezile prezentate de membrii Expediției britanice de alpinism din 1924 și a crezut că George Mallory și Andrew Irvine au atins vârful Everest.

 Cariera academică

Din 1884 până în 1887 Conway a fost profesor de artă la University College din Liverpool, iar în perioada 1901-1904 a fost profesor de arte plastice la Universitatea Cambridge. El a fost făcut cavaler în 1895 pentru eforturile sale de a cartografia o suprafață de 5180 km2 din lanțul Karakorum al Himalayei cu trei ani mai devreme.

În 1889 a publicat într-o carte cercetările sale cu privire la opera artistică a lui Albrecht Dürer. El a fost asistat în acest demers de polimata Lina Eckenstein, care era sora unui coleg alpinist.

 Cariera politică
Conway a fost implicat câtva timp în politică, coabitând cu ambele partide principale cu speranța obținerii unui titlu de cavaler și al unui rang de baron; a obținut ambele ranguri. A fost menționat ca posibil candidat liberal pentru circumscripția Wolverhampton South la începutul anului 1900, dar și-a retras candidatura "datorită unor circumstanțe interne". A fost ales membru al Parlamentului din partea coaliției liberal-conservatoare, ca reprezentant al circumscripției universităților englezești, în 1918, servind în această calitate până în anul 1931, când a fost înnobilat ca baron Conway de Allington.

Conway a fost primul director general al Muzeului Imperial de Război și curator al National Portrait Gallery. Colecția sa de fotografii a constituit baza Bibliotecii Conway a Institutului de Artă Courtauld din Londra. El a fost, de asemenea, responsabil cu restaurarea Castelului Allington.

A murit la Londra la 19 aprilie 1937. Titlul său nobiliar a fost desființat la moartea sa.

 Lucrări

 Lucrări academice
 History of the Woodcutters of the Netherlands in the Fifteenth Century, 1884
 Early Flemish Artists, 1887
 The Literary Remains of Albrecht Dürer, 1889
 The Dawn of Art in the Ancient World, 1891, cu privire la arta egipteană, caldeeană și asiriană
 Early Tuscan Artists, 1902
 The Crowd in Peace and War, 1915
 Art Treasures of Soviet Russia, 1925
 Giorgione as a Landscape Painter, 1929

 Lucrări despre călătorii și alpinism
 Climbing and Exploration in the Karakoram Himalayas, 1894
 The Alps from End to End, 1895
 The First Crossing of Spitsbergen, 1897
 The Bolivian Andes, 1901
 Aconcagua and Tierra Del Fuego: A Book of Climbing, Travel and Exploration, 1902
 No Man's Land, a History of Spitsbergen from its discovery in 1596 to the beginning of the Scientific Exploration of the Country, 1906
 Mountain Memories, 1920
 Palestine and Morocco, 1923

 Autobiografii
 The Sport of Collecting, 1914
 Episodes in a Varied Life'', 1932

Note

Legături externe

 William Martin Conway and Egyptian Excavations

Nașteri în 1856
Decese în 1937
Alpiniști englezi
Knights Bachelor
Absolvenți Trinity College, Cambridge
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1918-1922
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1922-1923
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1923-1924
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1924-1929
Membri ai Parlamentului Regatului Unit între 1929-1931

Martin Conway


Ruthild Eicker (* 8. Dezember 1959; bürgerlich: Ruthild Eicker-Grothe) ist eine deutsche Sängerin in der Stimmlage Alt, Pianistin, Arrangeurin und Musikproduzentin bei Wir singen für Jesus und Chorleiterin von Voices for Christ und Kids for Christ sowie Komponistin christlicher Lieder und Popmusik.

Leben
Als Tochter des Gesangsduo Elsa & Ernst August Eicker erhielt Ruthild bereits ab dem fünften Lebensjahr Orgel- und später Klavierunterricht und trat mit ihren Eltern und der jüngeren Schwester Cornelia gemeinsam als Familienquartett Die Eickers auf. Auf diese Weise wuchs sie in die musikalische Chorarbeit ihrer Eltern Wir singen für Jesus mit hinein; zunächst im Wir singen für Jesus Kinderchor ihrer Mutter und als Kindersolistin neben ihrer Schwester Cornelia, später dann als Solistin, Pianistin und Arrangeurin im "erwachsenen" Wir singen für Jesus Chor unter der Leitung ihres Vaters. Während dieser Zeit studierte sie Allgemeine Musikerziehung am Institut Wuppertal der Musikhochschule Rheinland, heute: Hochschule für Musik und Tanz Köln, mit den Fächern Klavier, Musikpädagogik und Gesang.

Als Sängerin beteiligte sich Ruthild Eicker neben ihrer Arbeit bei Wir singen für Jesus auch an Projekten und Konzepten christlicher Produzenten wie Jochen Rieger und beim Janz Team. 1979 veröffentlichte sie ein eigenes Album unter dem Titel Es ist ein guter Weg in Kollaboration mit ihrer Schwester Cornelia Eicker, arrangiert und produziert von Dirk Schmalenbach und seiner Rockgruppe Eden.

Ruthild Eicker schrieb mit rund 15 Jahren ihre ersten Lieder wie "O Herr, ich danke dir" und "Gib doch Gottes Liebe Raum", beide wurden von der Musikproduzentin Margret Birkenfeld und ihrem Wetzlarer Mädchenchor auf Schallplatte aufgenommen. Heute schreibt Ruthild Eicker Songs der christlichen Popmusik. Mit ihrem Musical Das lebendige Buch tourte sie mit ihren Chören Kids for Christ und Voices for Christ durch Deutschland. Das Bühnenspektakel erschien 1997 als Audio- und Videoaufnahme bei Gerth Medien und ERF und war wegbereitend für die Etablierung zeitgenössischer Musikelemente wie Rap, Rock und Tanz für die christliche Musik in Deutschland im Allgemeinen und insbesondere der Kindermusik. Das Musical wurde 2004 fortgesetzt mit Die gute Nachricht, wiederum treten hier Musikstile der gesamten Popmusikbandbreite auf.

Ruthild Eickers Interpretation des Negro Spirituals Go Down Moses mit dem Wir singen für Jesus Chor wurde 1993 von Günter Schmitz in seinem Hörspiel Mose in Ägypten, der dritten Folge seiner Hörspielreihe Abenteuer zwischen Himmel und Erde, kurz in die Handlung eingeblendet.

Im Jahr 2000 setzte der Bach-Chor Siegen mit seinem Album Anno Domini ein Konzept von Ruthild Eicker über die Entwicklung geistlicher Musik in zwei Jahrtausenden um.

Ruthild Eicker ist verheiratet mit Michael Grothe und lebt in Halver, wo sie auch seit 1986 die Musikschule Eicker betreibt.

Lieder
Bekannte Lieder und Songs von Ruthild Eicker sind:
 Straßen aus Gold
 Unterwegs
 Eine Reise durch die Zeit
 O Herr, ich danke dir
 Gib doch Gottes Liebe Raum
 Die gute Nachricht
 Gottes neue Welt

Diskografie

 als Sängerin

 Eigene Konzeptproduktionen

 Erweiterte Diskografie

Weblinks

 Internetpräsenz von Wir singen für Jesus

Einzelnachweise

Sänger
Deutscher
Geboren 1959
Frau

Ruthild Eicker


Memorat bir insanın yaşadığı ve çeşitli sebeplerle izahı yapılamayan olağanüstü an ya da hikâye manasını taşır.

İzahının yapılamamasının sebeplerinin başında çok kişisel yaşanımlar olmaları gelmektedir. Çoğu kez bir tanığı bulunmamakla birlikte bazen olay sadece tanıklar için olağanüstüdür. Mesela öleceğini söyleyen bir insanın ölüvermesi gibi. Bu ölüme tanık olanlar için olağanüstü bir durumdur.

Memorat konusu "halk inançları" ve "efsaneler" araştırmalarının bir alt bölümü olarak ele alınmaktadır. Özkul Çobanoğlu tarafından hazırlanan "Türk Halk Kültüründe Memoratlar ve Halk İnançları" (Akçağ, Ankara 2004) adlı eserde memoratlar Türkçede ilk kez bağımsız olarak ele alınmıştır. Bu konuda başka bir kaynak olarak Fuzuli Bayat, Türk Şaman Metinleri (Efsaneler ve Memoratlar), Piramit Yayınları, İstanbul 2004. adlı eser anılabilir.

Karabasan, cinler, yatırlar, büyü, nazar, UFO gibi konular memorat olarak da tanımlanabilirler. Bunun yanı sıra giydiğiniz bir elbisenin size uğur getirmesini anlatılabilir, ancak izahı olmaz.

Kaynakça

Memorat


An Cyperus nervosostriatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Bertram Turrill. An Cyperus nervosostriatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus nervosostriatus


Gynotroches es un género de árboles tropicales monotípico perteneciente a la familia Rhizophoraceae.  Su única especie: Gynotroches axillaris Blume, se encuentra en Asia y Australia.

Descripción
Es un árbol del dosel superior que alcanza un tamaño de hasta 44 m de altura y 80 cm de diámetro. Con estípulas de 15 mm de largo, a veces peludas. Las hojas son opuestas, simples, y dentadas a veces. Las flores pequerñas de color blanco amarillento. El fruto es una drupa de 3 mm de diámetro, de color amarillo-rojizo-negro.

Distribución
Se encuentra en Birmania, Tailandia a Nueva Guinea, el Pacífico occidental y Australia.

Taxonomía
Gynotroches axillaris fue descrita por Carl Ludwig Blume y publicado en Bijdr. Fl. Ned. Ind. 5: 219, en el año 1825
Sinonimia
Dryptopetalum coriaceum Arn.
Gynotroches dryptopetalum Blume
Gynotroches lanceolata Merr.
Gynotroches micrantha Blume
Gynotroches parvifolia Merr.
Gynotroches puberula Merr.
Gynotroches reticulata A.Gray
Microtropis coriacea Wall.

Referencias

Rhizophoraceae

Gynotroches


Ioan V. Maftei-Buhăiești (n. 20 iulie 1941, Buhăiești, România – d. 30 august 2016, București) a fost un scriitor, ziarist, epigramist, dramaturg, actor, regizor, poet și profesor de matematică român, comparat și asemănat adesea cu Ion Barbu ("...Ion Barbu și-a găsit un elevat urmaș, care în momentele de grație îlocuieste ecuația cu versul și calculele cu visarea", considera Tudor Opriș). Solomon Marcus îl prețuia pentru "dinamismul său intelectual". A fost fondatorul Trupei Artistice "Anton Pann" București și a scris piese de teatru, epigrame, poezii și fabule în amintirea lui Anton Pann, Mihai Eminescu, Constantin Brâncoveanu și lui Ion Luca Caragiale. Maftei-Buhăiești a dedicat mai multe creații prietenului său Cassian Maria Spiridon și membrilor Trupei Artistice "Anton Pann".

Activitate

Funcții
A fost Inspector General de Matematică la Ministerul Învățământului; Președintele Sindicatului Profesorilor de Matematică din România; Președintele Asociației Ordinului Pedagogic din România; membru în conducerea Federației Române de Șah; profesor la Colegiul Național "C.A. Rosetti" București, Colegiul Național "Edmond Nicolau" București și la Colegiul Național "Sfântul Sava" din București.

A fondat:
Trupa Artistică "Anton Pann", București; Trupa de Teatru "Ion Luca Caragiale", Voluntari, Jud. Ilfov; Trupa Artistică "Barbu Delavrancea", București; Festivalul Național de Creație și Interpretare Artistică de Copii și Adolescenți; Clubul de Creație și Interpretare "Păstorel Teodoreanu".

Afilieri
Membru al Uniunii Scriitorilor din România; membru al Uniunii Epigramiștilor din România; membru al Societății Literare "Costache Negri" din Galați; membru al Asociației Literare "Păstorel" din Iași; membru al Clubului "Cincinat Pavelescu" din București; membru al Asociației Clubul Epigramiștilor Olteni; membru al Societății Scriitorilori Români; membru al Cenaclului "Mircea Eliade"; membru al Cenaclului "Literatorul" din București; membru al Cenaclului Literar ING, din București.

Redactor colaborator la revistele
Poezia, Convorbiri Literare, Porto Franco, Nord Literar, Booklook, Meridianul Cultural Românesc, Sud, Mișcarea literară, Amurg sentimental, Vatra Veche etc.

Autor de piese scrise și jucate

 Duelul caracterelor;
 Patul blestemelor;
 Destinul semnelor;
 Privighetoarea;
 Pastilă albastră buclucașă;
 Rugul brancovean

Dramatizări scrise, jucate și televizate

 O vizită de neuitat, după schița Vizita de Caragiale
 Buciumul și aspirațiile domnului Spirache, după Tudor Mușatescu
 Extaz și agonie, după nuvela Două loturi de Caragiale

Aprecieri
Creațiile lui Maftei-Buhăiești au fost apreciate de personalități și scriitori precum: Ion Lucian, Solomon Marcus, Radu Gologan, Mihai Haivas, Tudor Opriș, Doina Bârcă, Gabriela Ciubotaru, Ana Dobre, Geo Călugăru, Mihai Batog Bujeniță, George Corbu, Ioan Mazilu-Crângașu sau Sterian Vicol, Vasile Larco, Vintilă Anastasiu, Octavian Petrescu și Florentin Popescu, cel din urmă scriind că "...fără a fi un emul peste timp a lui Ion Barbu, își creează propria platformă a universului său liric și de autor dramatic".

După deces, mai mulți scriitori au realizat poezii în memoria lui Maftei-Buhăiești, printre care: "A fost prea-n multe!..." de Nicolae Vasile

Publicații

 Probleme de matematică date la concursurile și examenele din 1984, Editura IPBT, 1986 (in colaborare cu Titu Andreescu)
 Exerciții și probleme de geometrie plană pentru gimnaziu (cu Mihai Haivas, Constantin Chirilă, Roxana Diaconescu, Claudiu Popa), editura Universitara, 2009
 Probleme date la olimpiada de matematică pentru licee, Editura Științifică, 1992
 Rugă și incantație, Editura Universitară, 2008
 Visuri in oglinda, Editura Universitară, 2008 (colaborare cu Karin Schafer)
 Semințele iubirii, Editura Universitară, 2009
 Catrene cu tâlc, Editura Universitară, 2009
 De la lume la lume...: piesă în 4 tablouri, Editura Universitară, 2009
 Muguri de viata (poezii si teatru pentru copii si adolescenti), Editura Universitară, 2009
De vorbă cu timpul, Editura Universității, București, 2010
 Simfonia umorului, Rocad Center, 2010
 Trepte (Vol.I,II,III,IV), Amurg Sentimental, 2010-2011
 Sub zodia racului: poezii, epigrame, teatru, critice, răvașe, cuvinte rare, Amurg Sentimental, 2011
 Surâsul epigramei,  Rocad Center, 2011
 Mic tratat la chipul din oglindă, Timpul, 2011
 Întru amintirea lui Anton Pann: teatru scurt (scenete moralizatoare), fabule, distihuri și strofe felurite, din zestrea lui Anton Pann, Amurg Sentimental, 2012
 Întâlnire cu Păstorel: teatru scurt și epigrame, Rocad Center, 2012
 Dor de cuvinte: antologie, Amurg Sentimental, 2013
 De primăvara liliacului: antologie, Amurg Sentimental, 2013
 Flacăra credinței brâncovene, Amurg Sentimental, 2014
 Din oglinda visului etern: antologia slujitorilor de cuvinte neaoș românești, Amurg Sentimental, 2014
 Licărul stelelor în iarbă, Timpul, 2015
 Valuri fără maluri: versuri satirico-umoristice, Pim, 2015
 Teatrul, o altă mască a lumii, Volum aniversar de teatru, Editura Amurg Sentimental, București, 2016
 Restituiri în alb și negru (75 de ani sub... Zodia Racului), 2016

Alte referințe:

 Florentin Popescu: Dintre sute de volume - Ioan Maftei Buhăiești, Aproape de rug, Bucureștiu literar și artistic, Anul IIL, nr. 4 (19), aprilie 2013
 Eminescu, geniul stelelor. Omagiu: Ioan V. Maftei-Buhăiești, Editura Armonii Culturale, 2015
 Vasile Larco: De vorbă cu timpul, Plumb, Anul VI, nr. 46, ianuarie 2011
 Doina Barcă: Ioan V. Maftei-Buhăiești, Restituiri în alb și negru; Indepenedența Română, 10 august 2016
 Ion Machidon: SCRISOARE CĂTRE POETUL DORU IOAN LAZĂR, România Mare, 4 mai 2021
 Ionel Iacob-Bencei, Nelu Vasile: Ionii epigramei românești - Ioan V. Maftei-Buhăiești, Editura Napoca Star, Cluj-Napoca, 2017
 Valentin Huțanu: Spectacol de teatru, în premieră la Iași, 18 decembrie 2008, bzi.ro

Bibliografie / informații suplimentare

 Nicolae Vasile, Ioan Ganea-Christu: Ingineri scriitori si publicisti: Dicționarul scriitorilor și publiciștilor români care sunt și ingineri - Ioan Maftei, Editura AGIR, 2017, pag. 170-181

Note

Legături externe
 WorldCat Identities
Trupa Artistică Anton Pann București
Epigrame, BZI.ro
 Citatepedia.ro

Nașteri în 1941
Decese în 2016
Actori români
Dramaturgi români
Scriitori români
Membri ai Uniunii Scriitorilor din România

Ioan Maftei-Buhăiești


O termo " sinthoma " () foi introduzido por Jacques Lacan no seu seminário Le sinthoma (1975-1976). Segundo Lacan, sinthoma é a forma latina (1495 Rabelais, IV,63) de soletrar a origem grega da palavra francesa symptôme, que significa sintoma. O seminário é uma continuação da elaboração de sua topologia, estendendo o foco do seminário anterior (RSI) no Nó Borromeu e uma exploração dos escritos de James Joyce. Lacan redefine o sintoma psicanalítico em termos de sua topologia do sujeito.

Em "A Psicanálise e seus Ensinamentos" (Escritos) Lacan vê o sintoma como inscrito em um processo de escrita, não como mensagem cifrada como era a noção tradicional. Em seu seminário "L'angoisse" (1962-63) afirma que o sintoma não exige interpretação: em si não é um chamado ao Outro, mas um puro gozo dirigido a ninguém. Há aí um deslocamento da definição linguística do sintoma – como significante – para sua afirmação de que "o sintoma só pode ser definido como a maneira pela qual cada sujeito goza (jouit) do inconsciente na medida em que o inconsciente determina o sujeito. " Ele passa de conceber o sintoma como uma mensagem que pode ser decifrada por referência ao inconsciente estruturado como uma linguagem a vê-lo como o traço da modalidade particular de gozo do sujeito.

Essa mudança da linguística para a topologia constitui o status do sinthoma como inanalisável. O seminário amplia a teoria do nó borromeano, que no RSI (Real, Simbólico, Imaginário) havia sido proposto como estrutura do sujeito, acrescentando o sinthoma como quarto anel à tríade já mencionada, atando um nó que constantemente ameaça se desfazer. Como o sentido (sens) já está figurado dentro do nó, na intersecção do Simbólico e do Imaginário, segue-se que a função do sinthoma — enlaçando o Real, o Imaginário e o Simbólico — está além do sentido.

Ver também
 Matema

Fontes
 Os Seminários de Jacques Lacan
 Como Ler Lacan– Londres: Granta Books, 2006
 Joyce/Lacan/Sinthome de Jack W. Stone
 A Nora que Joyce conheceu - David Hayman– Lacanian Ink 13
 Joyce através do Vidro Lacan - Patrick Healy– Lacanian Ink 11
 De Joyce-o Sintoma - Slavoj Zizek– Tinta Lacaniana 11

Filosofia da sexualidade
Estruturalismo
Pós-estruturalismo
Terminologia psicanalítica
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Diversidade)

Sinthoma


العدد الممركز المخمس هو عدد ممركز مضلع يمثل شكل مخمس، بحيث يكون له نقطة مركزية والنقاط الأخرى موزعة على طبقات حول النقطة المركزية بشكل خماسي أضلاع منتظم.

 يعطى العدد الممركز المقابل للمخمس للعدد n بالعلاقة:

.

 تعطى الأعداد الأولى من سلسلة الأعداد الممركز المخمسة كالتالي:
1 - 6 - 16 - 31 - 51 - 76 - 106 - 141 - 181 - 226 - 276 - 331 - 391 - 456 - 526 - 601 - 681 - 766 - 856 - ...

مراجع

وصلات خارجية

أعداد شكلية

عدد ممركز مخمسي


Dragon Ball (jpnドラゴンボール Doragon Bōru; hrv. Zmajeva Kugla) je manga serija koju je napisao i ilustrirao Akira Toriyama. Izvorno serijalizirana u časopisu "Weekly Shōnen Jump" od 1984. do 1995., pojedinačna poglavlja potom su prikupljena u četrdeset i dva tankōbon (meki uvez) sveska, koje je od 1985. do 1995. objavio "Shūeisha". Inspirirajući se kineskim književnim klasikom Journey to the West, Dragon Ball prati avanture protagonista Son Gokua od njegovog djetinjstva do odrasle dobi, dok trenira borilačke vještine i istražuje svijet u potrazi za sedam čarobnih kugli, sposobnih prizvati zmaja koji može ispuniti želju. Tijekom svog putovanja Goku sklapa mnoge prijatelje i suočava se s brojnim antagonistima koji ugrožavaju mir svemira.

Manga je adaptirana u dvije anime serije u produkciji Toei Animation: Dragon Ball i Dragon Ball Z, koje su se emitirale u Japanu od 1986. do 1996. godine. Osim toga, Toei je snimio dvadeset dugometražnih filmova i tri televizijska specijala, kao i nastavak Dragon Ball GT i midquel Dragon Ball Super. Od 2009. do 2015. godine Toei je emitirao Dragon Ball Kai, revidiranu i ispravljenu verziju Dragon Ball Z-a u kojoj su uklonjene snimke i scene koje nisu prisutne u mangi. Mnoge tvrtke proizvele su različite vrste prodaje vezane uz seriju, koja je iznjedrila ogromnu medijsku franšizu koja uključuje: spin-off mangu, animirane i igrane filmove, kolekcionarske kartaške igre, akcijske figure, soundtrackove i brojne videoigre.

Od svoje objave, Dragon Ball je postao jedan od najpopularnijih manga i anime serije ikad. Njegove količine prodane su u više od 230 milijuna primjeraka širom svijeta, što ga čini trećom mangom ikad po broju prodaja. Kritičari i stručnjaci pohvalili su njegov stil, karakterizaciju i humor. Dragon Ball se univerzalno smatra jednom od najboljih manga ikad napravljenih i jednom od najutjecajnijih, a mnogi uspješni mangake (karikaturisti) navode je kao izvor inspiracije za svoja djela.

Što se tiče animirane serije, Nova TV emitirala je Dragon Ball od 9. srpnja 2002. do 8. prosinca 2002. s hrvatskim titlovima, koristeći japansku verziju. Sve epizode su emitirane. Počevši od  9. prosinca 2002. godine Nova TV započela je emitiranje Dragon Ball Z-a također s hrvatskim titlovima. Nije poznato koja je verzija korištena. Serija je vjerojatno završila 2003.

Konačno, 2011. godine RTL Televizija počela je emitirati Dragon Ball Z. Red Studio dobio je njemačku verziju i stvorio hrvatsku sinkronizaciju te je sinkronizirano samo 105 epizoda. Hrvatska sinkronizacija nije bila dobro prihvaćena jer je previše stvari prevedeno s američke engleske verzije. I ne samo to, neki glumci posuđuju glasove mnogim likovima zbog smanjenja proračuna.

Radnja i vrijeme
Zemlja, poznata kao Dragon World (ドラゴンワールド) i označena kao "Planet 4032-877" od strane nebeske hijerarhije, glavna je postavka za cijelu seriju Dragon Ball, kao i povezane medije kao što su Dr. Slump, Nekoajin i Jaco Galaktički ophodni policajac. Uglavnom ga naseljavaju Zemljani (地球人, Chikyūjin), izraz koji se koristi isključivo za sve inteligentne rase porijeklom s planeta, uključujući ljude, antropomorfna bića i čudovišta. Polazeći od serije Dragon Ball Z, razne izvanzemaljske vrste kao što su Saiyanci (サイヤ人, Saiya-jin) i Namekianci (ナメック星人, Namekku-seijin) odigrale su istaknutiju ulogu u franšiznim medijima.

Son Goku, dijete s repom majmuna i neizmjernom snagom, jednog dana susreće djevojku po imenu Bulma. Ona je u potrazi za sedam zmajevih kugli, moćnim čarobnim predmetima koji, ako se skupe, omogućuju da pozovete zmaja Shenrona, stvorenje koje ispunjava svaku želju onome tko ga je prizvao. Bulma zatim nagovara Gokua da joj pomogne u potrazi za kuglama i da njih dvoje odu na dugo putovanje, tijekom kojeg održavaju brojne sastanke. Goku zatim prolazi trening Master Roshia i sudjeluje u brojnim izdanjima Tenkaichi turnira, svjetskog prvenstva u borilačkim vještinama koji se održava svake tri godine. Tijekom svog odrastanja i razvoja suočava se s brojnim neprijateljima, uključujući Piccola, sina i reinkarnaciju demonskog stvorenja, čime postaje najjači borac na Zemlji.

Sada odrasla osoba, Goku otkriva da pripada izvanzemaljskoj rasi Saiyan, okrutnog naroda boraca koji su ga poslali na Zemlju još uvijek u povijenoj odjeći kako bi osvojio planet. Međutim, ubrzo nakon dolaska pretrpio je ozljedu glave, čime je izgubio pamćenje na misiju i njegovo agresivno ponašanje. Ipak, mladić odlučuje nastaviti braniti svoj usvojeni planet od napada sve jačih neprijatelja. Na taj se način, zajedno sa svojom obitelji i prijateljima, suočava s Friezom, Cellom i Majin Buuom, stojeći kao zaštitnik Zemlje i cijelog svemira.

Dragon Ball Super utvrđuje da je franšiza smještena u multiverzum sastavljen od dvanaest numeriranim svemira, od kojih svakim vlada niz dobronamjernih i zlobnih božanstava, odnosno nazvanih Supreme Kais i Gods of Destruction koji su imenovani višim bićem zvanim Grand Zeno, koji bdije nad multiverzumom zajedno s Grand Priestom, ocem svih Anđela. Gotovo cijela serija Dragon Ball, osim dijelova Dragon Ball Super, odvija se u Svemiru 7. Godine u vremenskoj liniji nazivaju se "Dobi", a većina priče događa se između 749. i 790. godine života. Svemir 7 sadrži nekoliko planeta, uključujući izmišljenu Zemlju, gdje ljudi borave, i Planet Vegeta, matični svijet Saiyanaca, moćnu i destruktivnu rasu. Mnoge druge rase također nastanjuju Svemir 7, uključujući Anđele, Demone, Androide, Tufflese i Namećane. Ljudi su među najslabijim rasama u svemiru.

Manga
Prvo poglavlje Dragon Balla, koje je napisao i ilustrirao Akira Toriyama, serijalizirano je u Japanu u broju 51 časopisa Weekly Shōnen Jump iz 1984.,, koji je nominalno objavljen 3. prosinca, ali je zapravo bio dostupan za kupnju 20. studenog 1984.

Naknadna poglavlja objavljena su na tjednoj bazi, a serija je završila 1995. godine, u broju 25 Shōnen Jumpa te godine, datirana 5. lipnja, ali zapravo objavljena 23. svibnja 1995., kada je Toriyama, iscrpljen od besprijekorne publikacije, odlučio da je vrijeme za pauzu. 519 poglavlja prikupljeno je u četrdeset i dva tankōbon sveska od strane Shūeisha izdavačke kuće i objavljeno između 10. studenoga 1985. i 4. kolovoza 1995. Godine 2002. poglavlja su ponovno tiskana u zbirku od trideset i četiri kanzenbanska sveska, više kvalitete i malo prepisani završetak, nove naslovnice i dodatne ilustracije boja, iz serijaliziranog izdanja. Između 2013. i 2016. godine Shūeisha je oživio izdanje mange u potpunosti u boji, nazvan "Dragon Ball Full Color Edition" i dostupan u papirnatom i digitalnom formatu.

Sjevernoameričko izdanje mange uredio je Viz Media. Izdavačka kuća počela je objavljivati pojedinačna poglavlja u raznim mjesečnim časopisima počevši od 1998. godine, a zatim ih je skupljala u svescima od 2000. nadalje. S vremenom je objavljivanje poglavlja prekinuto samo u korist knjiga. Počevši od 17. sveska, manga je promijenila naslov u Dragon Ball Z, kako bi pratila slijed anime serije izvedene iz djela i eliminirala potencijalni izvor zbunjenosti za čitatelje. Serija je cenzurirana 2000. godine, nakon prosvjeda nekih roditelja, ali peticija koja je prikupila više od 10.000 potpisa, pokrenuta samo godinu dana kasnije, uvjerila je Viz Media da zaustavi cenzuru i umjesto toga podigne zabranu djeci mlađoj od 13 godina. Sljedeća tri sveska nakon toga su ponovno tiskana bez cenzure.

Prvo europsko izdanje Dragon Balla objavila je u svibnju 1992. u Španjolskoj Planeta DeAgostini. Glénat je uredio francusko izdanje objavljeno 1993. u Francuskoj. Količine su slijedile jedna drugu na tromjesečnoj osnovi, sve do završetka serije u rujnu 2000. Verzija na njemačkom jeziku objavljena je u listopadu 1997., a prvih pet svezaka uredio je Carlsen Comics i postala prva manga koja je objavljena u Njemačkoj koja je zadržala izvorni japanski osjećaj čitanja. Uslijedila su daljnja međunarodna izdanja od studenoga 1992. do studenoga 1995. na Tajvanu, od kolovoza 2000. do rujna 2003. u Švedskoj, od prosinca 2000. do listopada 2003. u Brazilu, te od ožujka 2001. do ožujka 2008. u Nizozemskoj i Belgiji. Ostale zemlje u kojima je manga izvezena i prevedena su Poljska, Ujedinjeno Kraljevstvo, Argentina, Australija i Novi Zeland.

Spin-off
Još jedna manga koju je napisao Ōishi, tri poglavlja Dragon Ball: Episode of Bardock koja se vrti oko Bardocka, Gokuovog oca, objavljena je u mjesečniku V Jump iz kolovoza i listopada 2011. godine.

Posljednje poglavlje Toriyamine manga serije Jaco The Galactic Patrolman iz 2013. godine otkrilo je da je postavljena prije Dragon Balla, a pojavilo se nekoliko likova. Jacove prikupljeni svesci sadrže bonus poglavlje Dragon Balla koje prikazuje Gokuovu majku.

U prosincu 2016. spin-off manga pod nazivom Dragon Ball Side Story: The Case of Being Reincarned as Yamcha započela je u Shūeishinom digitalnom časopisu Shōnen Jump+. Napisao i ilustrirao Dragon Garow Lee, radi se o srednjoškolcu koji se nakon nesreće budi u tijelu Yamche u mangi Dragon Ball.

Crossover
Toriyama je također stvorio kratku seriju, Neko Majin (1999. - 2005.), koja je postala parodija na Dragon Ball. Godine 2006. u mangi Super Kochikame (Kōen 超こち亀, Chō Kochikame) pojavio se crossover između Kochire Katsushika-ku Kameari i Dragon Balla Toriyame i autora Kochikame Osamua Akimota. Iste godine, Toriyama se udružio s Eiichirom Odom kako bi stvorio crossover poglavlje Dragon Ball i One Piece pod nazivom Cross Epoch. [46]

Anime

Serija

Zmajeva Kugla (Dragon Ball)

Toei Animation producirao je anime televizijsku seriju temeljenu na prvih šesnaest svezaka mange, jednostavno nazvane Dragon Ball. Anime prati priču od susreta Bulme i Gokua do poraza Piccola tijekom 23. turnira u Tenkaichiju. Serija je emitirana u Japanu na Fuji Television od 26. veljače 1986. do 12. travnja 1989., s ukupno 153 epizode.

Zmajeva Kugla Z (Dragon Ball Z)

Umjesto da nastavi anime kao Dragon Ball, Toei Animation odlučio je nastaviti adaptaciju pod novim imenom i zamolio Toriyamu da smisli prikladan naslov. Dragon Ball Z (ドラゴンボールZ Doragon Bōru Zetto?), često skraćeno kao DBZ, događa se pet godina nakon događaja iz prve serije i temelji se na posljednjih 26 svezaka mange. Emitiran je u Japanu na Fuji Television od 26. travnja 1989. i nastavio se emitirati 291 epizodu, sve do završetka 31. siječnja 1996.

Zmajeva Kugla GT (Dragon Ball GT)

S obzirom na uspjeh prve dvije serije, Toei Animation odlučio je stvoriti i treću, pod nazivom Dragon Ball GT (ドラゴンボールGT Doragon Bōru Jī Tī?). Za razliku od prva dva animea, ne temelji se na Toriyaminoj mangi Dragon Balla, već ga je Toei stvorio kao nastavak originalne serije, uzevši događaje s Gokuovog treninga s Ub-om. Međutim, mangaka je osobno intervenirala u stvaranje likova, logotipa i naslova serije. Anime je emitiran na Fuji Television od 7. veljače 1996. do 19. studenog 1997. godine, ukupno 64 epizode.

Zmajeva Kugla Z Kai (Dragon Ball Z Kai)

Kako bi se proslavila 20. godišnjicu druge serije, stvoren je redizajn Dragon Balla Z visoke razlučivosti pod nazivom Dragon Ball Kai (ドラゴンボール改 Doragon Bōru Kai?). Prvih 98 epizoda, koje pokrivaju događaje od Raditzovog dolaska do cellovog poraza, emitirao je Fuji Television od 5. travnja 2009. do 27. ožujka 2011.; dok je 6. travnja 2014. emitirana prva epizoda Majin Buu sage, posljednjeg narativnog luka koji će priču dovesti do zaključka s ukupno 159 epizoda.

Zmajeva Kugla Super (Dragon Ball Super)

Dragon Ball Super (ドラゴンボール超スーパー Doragon Bōru Sūpā?) je anime serija koja se emitirala od 5. srpnja 2015. do 25. ožujka 2018. Radnja se događa sredinom Dragon Balla, pozicionirajući se između 517. i 518. poglavlja mange, i reboot filmova Dragon Ball Z: Battle of Gods i Dragon Ball Z: Resurrection 'F'. Toriyama je potvrđen kao nadzornik projekta i uključen je u pisanje i oblikovanje likova.

Super Dragon Ball Heroes

U 2018. godini najavljen je anime za promociju Super Dragon Ball Heroes igračkih kartica i serije videoigara s premijerom 1. srpnja iste godine.

Filmovi
Proizvedeno je 19 animiranih filmova smještenih u svemir Dragon Balla. Prva tri dugometražna filma temelje se na prvoj anime seriji, dok preostali uključuju petnaest filmova Dragon Ball Z-a i specijal za desetu godišnjicu animea, također temeljen na prvoj seriji. Filmovi su alternativne priče o događajima televizijskih serija ili spin-offovima koji nisu povezani s glavnom vremenskom linijom. Iznimka su Dragon Ball Z: Battle of Gods (2013.) i Dragon Ball Z: Resurrection 'F''' (2015.), koji su smješteni na kraju događaja pripovijedanih u mangi i u kojima se Toriyama osobno uključio u proizvodnju istih.

Legenda filmova:
{| class="wikitable"
!Broj
!Originalni naziv
!Američki naziv
!Datum
|-
|bgcolor="lime"|1
|Dragon Ball ;ドラゴンボール 神龍の伝説 ;Doragon Bōru Shenron no Densetsu|Dragon Ball: Curse of the Blood Rubies|20. prosinca 1986.
|-
|bgcolor="lime"|2
|Doragon Bōru Majin-jō no nemuri hime ;ドラゴンボール 魔神城のねむり姫|Dragon Ball: Sleeping Princess in Devil's Castle|18. srpnja 1987.
|-
|bgcolor="lime"|3
|Doragon Bōru: Makafushigi Dai-Bōken ;/ドラゴンボール 魔訶不思議大冒険|Dragon Ball: Mystical Adventure|9. srpnja 1988.
|-
|bgcolor="lightblue"|4
|Doragon Bōru Zetto ;ドラゴンボールZ|Dragon Ball Z: Dead Zone|15. srpnja 1989.
|-
|bgcolor="lightblue"|5
|Doragon Bōru Zetto: Kono Yo de Ichiban Tsuyoi Yatsu ;ドラゴンボールZ この世で一番強いヤツ|Dragon Ball Z: The World's Strongest|10. ožujka 1990.
|-
|bgcolor="lightblue"|6
|Doragon Bōru Zetto: Chikyū Marugoto Chōkessen ;ドラゴンボールZ 地球まるごと超決戦|Dragon Ball Z: The Tree of Might|7. srpnja 1990.
|-
|bgcolor="lightblue"|7
|Doragon Bōru Zetto Sūpā Saiyajin da Son Gokū ;ドラゴンボールZ 超スーパーサイヤ人だ孫悟空|Dragon Ball Z: Lord Slug|9. ožujka 1991.
|-
|bgcolor="lightblue"|8
|Doragon Bōru Zetto: Tobikkiri no Saikyō tai Saikyō ;ドラゴンボールZ とびっきりの最強対最強|Dragon Ball Z: Cooler's Revenge|20. srpnja 1991.
|-
|bgcolor="lightblue"|9
|Doragon Bōru Zetto Gekitotsu!! Hyaku-Oku Pawā no Senshi-tachi ;ドラゴンボールZ 激突!!100億パワーの戦士たち|Dragon Ball Z: The Return of Cooler|7. ožujka 1992.
|-
|bgcolor="lightblue"|10
|Doragon Bōru Zetto Kyokugen Batoru! San Dai Sūpā Saiyajin ;ドラゴンボールZ 極限バトル! 三大超サイヤ人|Dragon Ball Z: Super Android 13!|7. srpnja 1992.
|-
|bgcolor="lightblue"|11
|Doragon Bōru Zetto Moetsukiro!! Nessen Ressen Chō-Gekisen ;ドラゴンボールZ 燃えつきろ!&#33熱戦・烈戦・超激戦|Dragon Ball Z: Broly – The Legendary Super Saiyan|6. ožujka 1993.
|-
|bgcolor="lightblue"|12
|Doragon Bōru Zetto: Ginga Giri-Giri!! Butchigiri no Sugoi Yatsu;ドラゴンボールZ 銀河ギリギリ!&#33ぶっちぎりの凄い奴|Dragon Ball Z: Bojack Unbound|10. srpnja 1993.
|-
|bgcolor="lightblue"|13
|Doragon Bōru Zetto Kiken na Futari! Sūpā Senshi wa Nemurenai;ドラゴンボールZ 危険なふたり!超戦士はねむれない|Dragon Ball Z: Broly – Second Coming|12. ožujka 1994.
|-
|bgcolor="lightblue"|14
|Doragon Bōru Zetto Sūpā Senshi Gekiha!! Katsu No wa Ore da;ドラゴンボールZ 超戦士撃破!&#33勝つのはオレだ|Dragon Ball Z: Bio-Broly|9. srpnja 1994.
|-
|bgcolor="lightblue"|15
|Dragon Ball Z Fukkatsu no Fusion!! Goku to Vegeta;ドラゴンボールZ 復活のフュージョン!&#33悟空とベジータ|Dragon Ball Z: Fusion Reborn|4. ožujka 1995.
|-
|bgcolor="lightblue"|16
|Dragon Ball Z Ryū-Ken Bakuhatsu!! Gokū ga Yaraneba Dare ga Yaru;ドラゴンボールZ 龍拳爆発!&#33悟空がやらねば誰がやる|Dragon Ball Z: Wrath of the Dragon|15. srpnja 1995.
|-
|bgcolor="lime"|17
|Doragon Bōru Saikyō e no Michi;ドラゴンボール 最強への道|Dragon Ball: The Path to Power|4. ožujka 1996.
|-
|bgcolor="lightblue"|18
|Doragon Bōru Zetto: Kami to Kami;ドラゴンボールZ 神と神|Dragon Ball Z: Battle of Gods|30. ožujka 2013.
|-
|bgcolor="lightblue"|19
|Doragon Bōru Zetto: Fukkatsu no 'Efu';ドラゴンボールZ 復活の「」|Dragon Ball Z: Resurrection 'F'|11. travnja 2015.
|-
|bgcolor="orange"|20
|Doragon Bōru Sūpā: Burorī;ドラゴンボール超スーパー ブロリー|Dragon Ball Super: Broly|14. studenoga 2018.
|-
|bgcolor="orange"|21
|Doragon Bōru Sūpā: Sūpāhīrō;ドラゴンボール超:スーパーヒーロー|Dragon Ball Super: Super Hero|22. travnja 2022.
|}

 OVA, Kratki filmovi i TV specijali
Fuji TV emitirao je tri televizijska specijala temeljena na seriji u Japanu. Prvi Dragon Ball Z: Bardock – The Father of Goku emitiran 17. listopada 1990.. Dragon Ball Z: The History of Trunks temelji se na posebnom poglavlju mange koji opisuje alternativnu budućnost, emitiran je 24. veljače 1993. Posljednji specijal, Dragon Ball GT: A Hero's Legacy, emitiran 26. ožujka 1997. Dvodijelni crossover, koji traje ukupno jedan sat, između Dragon Balla Z, One Piece i Toriko, pod nazivom Dream 9 Toriko & One Piece & Dragon Ball Z Chō Collaboration Special!!, emitiran 7. travnja 2013.

OVA Dragon Ball Z: Atsumare! Goku World, u trajanju od 26 minuta, napravljen je 1992. godine povodom izlaska Terebikko igraće konzole i na zabavan način ilustrira neke od glavnih Gokuovih avantura, počevši od prvog treninga s Master Roshiem, do dolaska Trunksa. OVA u dvije epizode pod nazivom Dragon Ball Z Gaiden: Saiyajin zetsumetsu keikaku preuzet je 1993. godine iz istoimene videoigre. Remake pod nazivom Dragon Ball: Plan to Eradicate the Super Saiyans objavljen je kao poseban sadržaj za videoigru Dragon Ball: Raging Blast 2, počevši od 11. studenog 2010.

 Ostali mediji

 Igrani Filmovi
Neslužbena igrana adaptacija serije objavljena je 1990. godine u Južnoj Koreji pod nazivom Deuraegon Bor (드래곤볼). Sličan film na kineskom jeziku, pod nazivom Dragon Ball - The Film (新七龍珠 神龍的傳說S, Xīn qī lóng zhū shén lóng de chuán shuōP), nastao je u Tajvanu 1991.

20th Century Fox stekao je prava na film Dragon Ball u ožujku 2002. godine, a 2007. godine započeo je proizvodnju američke adaptacije pod nazivom Dragonball Evolucija. Dugometražni igrani film redatelja Jamesa Wonga i produkciju Stephena Chowa premijerno je prikazan u Japanu 10. ožujka 2009., dok je u američkim kinima objavljen 10. travnja.

Povodom Jump Super Anime Tour-a, koji je proslavio 40. obljetnicu tjednika Shōnen Jump, kratki film Dragon Ball: Ossu! Kaette kita Son Goku na nakama-tachi!!, koji se emitirao na internetu od 24. studenog 2008. 20-minutna animirana adaptacija spin-off manga Naho Ōishia Dragon Ball: Episode of Bardock, prikazana je 17. i 18. prosinca 2011. na Jump Festu 2012. i objavljena na DVD-u 3. veljače 2012., kao prilog u časopisu Saikyō Jump.

 Igre i videoigre
Dragon Ball je generirao brojne videoigre različitih žanrova i za različite konzole. Prve igre u seriji uključuju sustav kartanja koje prae događaje u mangi i objavljen je za Nintendo Entertainment System. Pojavom konzola Super Nintendo Entertainment System, Sega Mega Drivea, Sega Saturna i PlayStationa većina videoigara prešla je na borbene igre ili RPG (Igra uloga); među naslovima je serija Dragon Ball Z: Super Butōden. Za igre razvijene za PlayStation 2 i PlayStation Portable, likovi su prvi put stvoreni u 3D-u s animacijom "Cel-shading". Ove videoigre uključuju seriju Dragon Ball Z: Budokai i Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi. Dragon Ball Z: Burst Limit bila je prva Dragon Ball igra koja je razvijena za PlayStation 3 i Xbox 360. MMORPG pod nazivom Dragon Ball Online bio je aktivan u Koreji, Hong Kongu i Tajvanu od 2009. do 2013., kada su poslužitelji bili isključeni.

Tvrtka Bandai proizvela je dvije kolekcionarske kartaške igre temeljene na anime seriji Dragon Ball. Prva, koja je rađena prema Dragon Ball Z i Dragon Ball GT, izašla je 2000. godine, a ukinuta je 2006. godine s 18 ekspanzija. Druga se temelji na sve tri animirane adaptacije, a nastala je od srpnja 2008. do 2013., ukupno pet ekspanzija.

Likovi Dragon Balla pojavljuju se i u nekim crossover videoigrama, kao što su J-Stars Victory Vs, gdje su prisutni Goku, Vegeta i Frieza, te Jump Force'', gdje su uvijek prisutni Goku, Vegeta i Frieza plus Trunks iz budućnosti, Piccolo, Cell i Good Buu.

Tematski parkovi
"Dragon Ball Z: The Real 4D" debitirao je u Universal Studijima u Japanu na ljeto 2016. godine. U njemu se vodi bitka između Gokua i Frieze. Za razliku od većine Dragon Ball animacija, atrakcija je animirana u CGI-u. Druga atrakcija pod nazivom "Dragon Ball Z: The Real 4-D at Super Tenkaichi Budokai" debitirala je u Universal Studijima u Japanu na ljeto 2017. godine, u kojoj je prikazana bitka između junaka i Brolya.

Izvori

Vanjske poveznice

Dragon Ball


ميكيو أوكي  (8 يونيو 1934 - 11 يونيو 2023) سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني مؤقتًا.

مراجع

أشخاص من شيمانه
أعضاء مجلس المستشارين الياباني
خريجو جامعة واسيدا
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
مواليد 1934
مواليد في إزومو (شيمانه)
وزراء حكومة اليابان
وفيات 2023

ميكيو أوكي


Hoogland est un nom propre néerlandais qui peut faire référence à :

Toponyme

 Hoogland, village situé dans la commune d'Amersfoort et la province d'Utrecht aux Pays-Bas ;
 , aire administrative du  de Cap-Nord en Afrique du Sud.

Patronyme

 Herman Hoogland (1891-1955), damiste néerlandais ;
  (1959-), philosophie néerlandais ;
 Jeffrey Hoogland (1993-), coureur cycliste néerlandais ;
  (1967-), joueuse de badminton néerlandaise ;
  (1922-1994), explorateur et naturaliste néerlandais ;
 Tim Hoogland (1985-), footballeur allemand.

Patronyme néerlandais

Hoogland


П هو حرف من الأبجدية السيريلية، يقابلة بالعربية الحرف پ أو P وينطق نطقه طالما لم يسبقه حرف علة تذوقي وفي هذه الحالة ينطق پي. ينحدر هذا الحرف من الحرف اليوناني پاي. ومن الجدير بالذكر أن هنالك تشابه بينه وبين الحرف Л،الذي ساقه اليسرى منحنية. عند كتابة هذا الحرف بالكتابة السريعة فإنه يشبه في كتابته الحرف اللاتيني N في الحالة الصغيرة.

مراجع

انظر أيضا
 پاي
 Л
 N

حروف سيريلية

П


WikiAnswers er en engelsksproget markedsføring-understøttet wiki-baseret webside, der er nu en del af Answers.com. Brugere i WikiAnswers kan indsende og svare spørgsmål, og kan redigere eksisterende spørgsmål og svar.

Historie
WikiAnswers blev oprettet i 2002 af Chris Whitten med navnet FAQ Farm. I 2006, websiden blev tagt af og sluttet sammen med Answers.com.

Positioner
WikiAnswers har mange positioner, der er givet til brugerne:

 Contributors (Bidragydere)
 Supervisors (Inspektører)
 Premier Answerers (Premieresvar)
 Special Project Assistants (Specielle Projektassistenter)
 Mentors (Mentorer)
 Bug Catchers (Fejlsøger)
 Vandal Patrol (Vandalpatrulje)
 Community Outreach (behøver oversættelse til dansk)
 WikiReviewers (WikiAnmeldere)
 WikiAnswers' Influential Teens (WIT) (WikiAnswers' Indflydelsesrige Teenagere)

Popularitet
I august 2013, WikiAnswers havde 19.000.000 svar, mere end 8,500 kategorier, og mere end 29.000.000 bidragydere. I den samme måned, webinformationvirksomheden Alexa Internet grader WikiAnswers og dens søsterwebsider som den 193. mest populære webside på internettet.

Externe henvisninger
 WikiAnswers

Community Sites
Wikier

WikiAnswers