කර්තෘ හිමිකම, බොහොමයක් රජයන් මඟින් ඉදිරිපත් කරන ප්‍රඥප්ති වලට අදාල නීතිමය සංකල්පයකි. මෙමඟින් මුලික කෘතියේ නිර්මාතෘ හට ඔහු ගේ නිර්මාණයට අනන්‍ය අයිතියක් ලබා දෙයි. මෙය අනුරූපන පිටපත් කිරීමේ අයිතිය ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. මෙමඟින් හිමිකරුවාට, කවුරුන් හෝ මෙම පිටපත් උපයොගී කරගන්නේද, කවුරුන් මෙමඟින් ආර්ථික වාසි ලබන්නේද යන්න තීරණය කළ හැකි වෙයි. පේටන්ට් බලපත්‍ර, වෙළෙඳ ලකුණු, වෙළෙඳ රහස් මෙන්ම ප්‍රතිරූපන අයිතියද, බුද්ධිමය දේපල ගණයට අයත් වේ.
මුද්‍රණ කටයුතු සීමා කිරීමට රජයක් විසින් යොදා ගන්නා මූලික සංසිද්ධියක් ලෙස ප්‍රතිරූපන අයිතිය හැඳින්විය හැකිය. එමෙන්ම කර්තෘ හට නව නිර්මාණ හැසිරවීමට බලයද, එමඟින් ලාබ ලැබීමටද අවස්ථාවද සලසා දෙන අතර නිර්මාණ ප්‍රවර්ධනය කිරීමක්ද සිදුවේ. ප්‍රතිරූපන අයිතිය ජාත්‍යන්තර වශයෙන් මිණුම් කර ඇත. එය නිර්මාණකරුවාගේ මරණයෙන් පසු වසර පනහේ සිට සියය දක්වා එහි අයිතිය දිව යයි. නමුත් නිර්ණාමික සහ සංස්ථාපිත නිර්මාණවල කාලය සීමිත කාලයක් වෙයි. සමහරක් ප්‍රතිරූපන අයිතීන් සඳහා නීතිමය පියවර සහ උපදෙස් ලබා ගත යුතු වේ. සාමාන්‍යයෙන් කර්තෘ හිමිකම සිවිල් විෂයක් වන අතර ඇතැම් නිර්මාණ මංකොල්ලයට එරෙහිව අපරාධ දණ්ඩනයද යොදා ගෙන ඇත.
අධිකරණ මඟින් නිර්මාණ අයිතියෙහි සීමාවන් හඳුනාගෙන නිර්මාණකරුවාගේ අයිතිය මදකට බැහැර කොට, නිර්මාණ කරන්නන් හට යම් සහනයක් ලබා දෙයි. මෙම සහන ඩිජිටල් මාධ්‍යයේ සහ පරිගනක ජාලා තාක්ෂණයට නව අරුතක් ලබා දී ඇත. මේ හේතුවෙන් නිර්මාණ අයිතිය බලාත්මක කිරීමට නව බාධා රැසක්ද පැන නැගිණි. එම නිසා නිර්මාණාත්මක අයිතිය මත යැපෙන සමාගම් රැසක් මේ කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇති අතර නීතිමය හා තාක්ෂණික බලපෑම් කෙරෙහිද අවධානය යොමු වී ඇත.

ඉතිහාසය
උපුටා ගැනීමේ අයිතිය මුද්‍රණාල බිහි වීමෙන් පසු පුළුල්ව පැතිරුණු සාක්ෂරතාවයත් සමග ආරම්භ විය. නීතිමය සන්කල්පයක් ලෙස මූලිකව මෙය දහ අටවන සියවසේ ආරම්භයේද බ්‍රිතාන්‍යයේදි  මුද්‍රණකරුවන්ගේ ඒකාධිකාරයට ප්‍රතික්‍රියවක් ලෙස ප්‍රතිස්තාපනය විය. 2වන චාල්ස් රජු විසින් නිත්‍යනුකූල නොවන් කෘතීන් පිළින්බඳ සලකා බලා බලපත්‍ර පනත 1662 පාර්ලිමේන්තුට පනතක් මගින් ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙමගින් බලපත්‍රලත් කෘතීන්ගේ ලේඛණයක් ආරම්භ වූ අතර මුද්‍රණකරුවන් හට එම පොත් ලියාපදිංචිය සඳහා තැන්පතුවක් තැබීමට නියම කරන ලදී.

ඈන් පනත යනු ප්රථම නියමාකාර උපුටා ගැනීමේ එඓතිය පිළිබඳ පනටඉ. එමගින් ප්රකාශකයන් හට එම උපුටා ගැනීමේ එඓතියට අදාල කාලය නිමා කිරීමට ස්ථාපිත කාලයක් නියම කරන ලදී. මෙය නීතිමය සන්කල්පයක් ලෙස පොත් සහ සිතියම් සෑම නව්ය කර්මාන්තයකට අනුකූලවම ප්රකාශ කිරීමට වර්ධනය විය. වත්මනෙහි මෙය ශ්රව්ය පටිගත කිරීම්, සිනමා පට, ඡායරූප, මෘදුකාංග සහ ගෘහනිර්මාඅණ කාර්යයන් යනාදී පුලුල් පරාසයක් ආවරණය කරයි.

1886 දී බර්න් කන්වෙන්ශන් මගින් ප්‍රථමවරට ද්විපාර්ශවික වෙනුවට පරම ජාතිකයන් අතර අයිතිය ස්ථාපිත කරන ලදී. මේ යටතේ නිර්මාණශීලී කාර්යයන් සඳහා උපුටා ගැනීමේ අයිතිය නැවත දැක්විය යුතු නොවේ. මක්නිසාද යත් එය ස්වකීයවම නිර්මාණයේදී දායාද වන බැවිනි. ලේඛකයෙකු විසින් බර්න් කන්වෙන්ශන් වෙත සාමාජික ඌ රටවල් වලදී උපුටා ගැනීමේ අයිතියට ලියාපදිංචි වීමට හෝ ඉල්ලුම් කිරීමට අවශ්‍යය නොවේ. යම් නිර්මාණශීලී කාර්යයක් ස්ථාපිත ඌ වහාම එම නිර්මාණකරුවා එම නිර්මාණයට හෝ එහි වියුත්පන්නයන්ට ස්වයංක්රීයවම සියලුම උපුටා ගැනීමේ අයිතින් පිළිබඳ කාර්යයන් සඳහාම සුදුසුකම් ලබයි. මෙමගින් විදේශීය නිර්මාපකයන්ද දේශීය නිර්මාපකයන් හා සමානවම එයට අත්සන් තැබූ සෑම රටකදීම අනුමත වේ. එක්සත් රාජධානිය විසින් මේ සඳහා 1887 දී අත්සන් තැබූ නමුත් එහි බොහෝඑ කොටස් වසර 100යක් අට පසුව 1988දී උපුටා ගැනීම් නිර්මාණ සහ පේටන්ට් පනත සම්මත වන තුරුම භාවිත්යට නොගැනුනි. එක්සත් ජනපද්ය මෙයට 1989 වනතුරුම අත්සන් නොතබන ලදී

එක්සත් ජනපදය සහ බොහෝ ලතින් ඇමරිකානු රටවල් මේ වෙනුවට 1919දී බුවනෝස් අයර්ස් ක්න්වෙන්ශන් වෙත අත්සන් තබන ලදී. මෙමගින් උපුටා ගැනීම තහනම් යනුවෙන් සඳහන් කිරීම අවශ්‍යය විය. එසේම අත්සන් තැබූ රාජ්‍යයයන් හට කාල සීමා පැනවීමටද අවකාශ සකසන ලදී. විශ්වීය උපුටාගැනීම් පිලිබඳ පනත 1952දී එලි දකන ලද අතර සෝවියට් දේශය වැනි ජාතීන් මගින්ද අනුමත කරන ලදී.

බර්න් ක්න්වෙන්ශන්හි ඇතුලත් රෙගුලසි ලෝක වෙලඳ සංවථනයේ ටී ආර් අයි පී එස් ගිවිසුම මගින් එලි දකවන ලදී. 2002දී ඩබ්ලිව් අයි පී ඕ උපුටා ගැනීමේ පනත මගින් තාක්ෂණය උපුටා ලබාගැනීම භාවිත්ය සඳහා ඉතා ඉහල නීති පනවන ලදී.

උපුටා ගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ නීතියට අදාළ සීමා සහ උපුටා ගැනීමේ ව්‍යාතිරේඛය

අදහස් විවිධාකරණය සහ වාද සංයුක්ත කිරීම

1785 දී එම්මානුවෙල් කාන්ට් විසින් ඔහුගේ වොන් ඩර් අන්රෙච්ට්මා ඉග්කේට් ඩෙස් බූචෙර්නච්ඩෘක්ස් නම් නිබන්ධනයෙන් භෞතිකය අනන්‍යයතාවයෙන් විඛණ්ඩනය කොට දක්වන ලදී. මෙය ප්‍රකාශකයන්ට, අතරමැදියන්ට සහ මුල් කතුවරුනට ඉතා වැදගත් එකක් විය.

ප්‍රථම වාද මිළකිරීම සහ එහි භාහ්‍ය සාධක

උපුටා ගැනීමේ නීතිය මගින් පිටපත් හිමිකරුවකු විසින් නීත්‍යානුකූලව හා නිසි අවසරයක් සහිතව හිමිකරුගෙන් ලබා ගත් පිටපත් නැවත විකිණීම තහනම් නොකරයි. මෙනිසා එය නීත්‍යානුකූල වේ. උදාහරණයක් ලෙස උපුටාගත් පොතක් හෝ සංයුක්ත තැටියක් නැවත විකිණීය හැකිය. මෙය එක්සත් ජනපද ආදි රටවල ප්‍රථම වාද මිල කිරීම ලෙස හඳුන්වයි. අධිකරණය මගින් අනුමත කලින් පරිහරණය කරන ලද පොත් විකිණිය හැකි පොත් සාප්පු අරඹා ඇත. සමහර රටවල් මුල් හිමිකරුහට එම ප්‍රකාශණ ද්විතීක වෙළඳාම සීම කිරීම සඳහා සමාන්තර සම්බාධක පනවා ඇත. වාදයක ප්‍රථම මිළ කිරීම පිටස්තරකිරීමේ අයිතිවාසිකම ලෙස හඳුන්වයි. අනෙක් සමහර රටවල මෙය වෙනස් ආකාර වලින් පේටන්ට්, වෙළෙඳ ලකුණු ලබාදීම සඳහාද අදාළ වේ. මෙහිදී මතක තබාගතයුතු කරුණ නම් ප්‍රථම වාද මිළ කිරීම අදාළ නීත්‍යානුකූල පිටපත් බලතල මාරු කිරීම සඳහාද අදාළ බවයි. නමුත් මෙය නීත්‍යානුකූල නොවන පිටපත් සඳහා අදාළ නොවේ.

බොහෝ සිද්ධිවලදී අනෙක් අයෙකු විසින් තමාට අයත් උපුටාගත් කාර්යය නවීකරණය, බැහැර කිරීම හෝ විනාශ කිරීම දුර්විපාකයක් නොවන තාක් තහනම් නොකරනු ලබයි. නමුත් සදාචාරාත්මක අයිතිවාසිකම් බලපැවැත්වෙන රටවල බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවෙකුට සමහර සංසිද්ධීන්වලදී කුමන ආකාරයේ හෝ වෙනසක් එයට සිදුකිරීම වළකාලිය හැකිය.

සාධාරණ භාවිතය සහ සාධාරණ ගණුදෙනුව

බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් මගින් ඊට අදාළ සියලු උපුටා ගැනීම් සහ විවිධත්වකරණය තහනම් නොකරයි. එක්සත් ජනපදයේ සාධාරණ භාවිත ප්‍රතිපත්ති යටතේ 1976 17 යූ.එස්.සී 102 දරණ බුද්ධිමය දේපල පනතට අදාළ ඡේදය යටතේ ඛේතිත නීති සංග්‍රහයෙන් අවසර නොමැතිව වුවද සමහර උපුටා ගැනීම් බෙදා හැරීමට අවසර ලබා දී ඇත. නමුත් ව්‍යවස්ථාව මගින් සාධාරණ භාවිතය හඳුන්වාදී නැත.ඒ වෙනුවට ආන්තික නොවන සාධක මෙය විශ්ලේෂණය සඳහා දක්වා ඇත. ඒවා නම්

 ඔබගේ භාවිතය සඳහා හේතුව සහ ලකුණ
උපුටා ගැනීමේ ස්වභාවය
 ප්‍රමාණය සහ සම්පූර්ණ කාර්යයෙන් උපුටා ගත් කොටස, (සාමාන්‍යයෙන් වචන 400ට අඩු විය යුතුය
 එම උපුටා ගැනීම මගින් සාමාන්‍ය වෙළෙඳපොළ අගයට එල්ලවන බලපෑම හෝ උපුටා ගැනීමේ වටිනාකම.

එක්සත් රාජධානියේ සහ බොහෝ පොදු රාජ්‍යමණ්ඩලීය රටවල මීට සමාන වූ සාධාරණ භාවිත ප්‍රතිපත්තියක් අධිකරණය මගින් හෝ ව්‍යවස්ථාපිතව හඳුන්වාදී ඇත. මෙම සංකල්පය සමහර අවස්ථාවලදී නියමාකාරයෙන් හඳුන්වාදී නැත. කෙසේ නමුත් වර්ෂ 1999 සිට කැනඩාවේදී පුද්ගලික භාවිතය සඳහා උපුටා ගැනීම අනුමත කර ඇත. ඕස්ට්‍රේලියාවේ සාධාරණ භාවිතය 1968 බුද්ධිමය දේපල පනත යටතේ සීමිත කාර්යයන් 2 සඳහා අනුමැතියකින් තොරව උපුටා ගැනීමට අවකාශ සපයා ඇත. සාධාරණ ගණුදෙනු භාවිතාවන් යනු සමීක්ෂණ සහ අධ්‍යයනයන්, යලි කියවීම්, ප්‍රවෘත්ති වාර්තාකරණයන් හා වෘත්තීයමය උපදෙස් ලබාදීම් ආදිය වේ.

එක්සත් ජනපදයේ (ගෘහස්ථ  ශ්‍රව්‍ය පටිගත කිරීම් පනත ඡේද අංක 10 1992) මගින් පාරිභෝගිකයන්ගේ වාණිජ නොවන පරමාර්ථයන් සඳහාද කරන  ශ්‍රව්‍ය පටිගත කිරීම්ද තහනම් කර ඇත.

ඡේදය 1008. අයිතිවාසිකම් කඩකිරීමේ කාර්යයන් තහනම් කිරීම

මෙම නීතිය යටතේ උපුටා ගැනීමේ අයිතිය කඩකරන කිසිදු නිෂ්පාදන, ආනයනික, බෙදාහැරීමකට ලක් කළ පටිගත කිරීමේ කිසිදු උපක්‍රමයක් පිළිබඳව වූ චෝදනා සඳහා කිසිඳු ක්‍රියාමාර්ගයක් නොගනී.

පසුකාලීන පනත් මගින් එක්සත් ජනපද බුද්ධිමය දේපල පනත සංශෝධනය කරන ලදී. ඒ අනුව පිටපත් 10කට වඩා උපුටා ගැනීම වාණිජ අරමුණක් උදෙසා සිදු කරන්නකි. නමුත් එවනි උපුටා ගැනීම් අනුමත කිරීම සඳහා පොදු නියමයක් නැත. කාර්යයක සම්පූර්ණ පිටපතක් ලබා ගැනීම හෝ බොගෝ අවස්ථාවලදී එහි කොටසක් උපුටා ගැනීම වරදකි. ද්විමය සහශ්‍ර බුද්ධිමය දේපල පනත මගින් බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවකුට අයත් කාර්යයක් නැවත උපුටා ගැනීම සඳහා යොදා ගන්නා උපකරණ නිපදවීම, ආනයනය, බෙදා හැරීම තහනම් වේ.

පැවරීම සහ ලියාපදිංචිය

බුද්ධිමය දේපල හිමිකමක් හුවමාරු කිරීමට හෝ තවත් පාර්ශවයකට පැවරීමට හැකියාව ඇත. උදාහරණයක් ලෙස ගීත සමුච්ඡයක් පටිගත කරන සංගීතඥයකු තම බුද්ධිමය දේපල සඳහා ගෙවීමකට යටත්ව ඒවා පටිගත කිරීමේ සමාගම සමග ගිවිසුමකට එළඹිය හැක. මූලික බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවා මේව නිෂ්පාදනය හා අලෙවිය මගින් නිර්මාණකරුවාට වඩා ලාභ ඉපයීමේ පරමාර්ථය අතින් ඉතා ඉහළින් සිටිනු ඇත. සංගීතයේ ඩිජිටල් යුගය වන මෙකල ගීත උපුටා ගැනීම හෝ බෙදා හැරීම අඩුම වියදමකින් අන්තර්ජාලය හරහා සිදු කළ හැක. නමුත් පටිගත කිරීමේ ක්ෂේත්‍රය නිර්මාණකරුවාව සහ ඔහුගේ නිර්මාණ වැඩිදුර අලෙවිකරණයකට භාජනය කිරීම මගින් ඉහළ ප්‍රරේක්ෂක ප්‍රතිචාරයක් ලබා ගනී.  බොහෝ ප්‍රකාශකයන් විසින් උනන්දු කරවු නමුත් බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවකු තමා සතු සියලුම එවන් හිමිකම් හුවමාරු කරනට කටයුතු කළ යුතු නොවේ. ඇතැම් හිමිකරු හට බුද්ධිමය දේපල හුවමාරු කළ හැකි වන්නේ වෙනත් පාර්ශවයකට විධායක නොවන බලපත්‍රයකින් සීමිත කාලයකට පැවරීම හෝ සීමිත ප්‍රදේශයක උපුටා දැක්වීමට හෝ බෙදා හැරීමට පැවරීමෙන් පමණි. මේ සඳහා යම් යම් නීතිමය අවශ්‍යතාද සපුරාලිය යුතු වේ. ඕස්ට්‍රේලියානු නීතියට අනුව; 1968 ඕස්ට්‍රේලියා බුද්ධිමය දේපල පනත සී 239 ඡේදය බලන්න. එයට අනුව යම් කාර්යයකට මුදල් ගෙවීමෙන් පමණක් එය හිමි නොවේ. ඒ සඳහා එය ලිඛිතව පැවරිය යුතු වේ.

එක්සත් රාජධානියේ නීතියට අනුව බුද්ධිමය දේපලක හිමිකමක් පැවරීම පවරන්න විසින් පිටසන් කරන ලද ලියවිල්ලක් මගින් සිදු කිරීම අනිවාර්ය වේ. ඒ සඳහා බුද්ධිමය දේපල හිමිකමට ප්‍රථම බලපත්‍ර අයිතිය අයත් වේ. මෙම බලපත්‍ර ඵලදායී වීමට පවරන්න විසින් පිටසන් කළ ලිඛිත ලියවිල්ලකින් ප්‍රදානය කළ යුතු වේ. ඒ හැර විශේෂ පැවරීමක් හෝ ප්‍රදානයක් අවශ්‍ය නොවේ. බුද්ධිමය දේපල කාර්යයන් දක්වන ලද සරල ලියවිල්ලක් මේ සඳහා ප්‍රමාණවත් වේ. විධායක නොවන ප්‍රදානයක් එක්සත් ජනපද නීතියට අනුව ලිඛිතව ප්‍රදානය කළ යුතු නොවේ. මේවා වාචිකව හෝ පාර්ශවයන්ගේ ස්වභාවයට අනුවද දැක්විය හැක. මෙම පැවරීම් සියල්ල එක්සත් ජනපද බුද්ධිමය දේපළ හිමිකම් කාර්යාලයේ වාර්තා විය යුතු වේ. එම වාර්තා වීම අවශ්‍ය නොවන ප්‍රදානයන් නිශ්චල දේපල පැවරීමකදී වැනි අති විශේෂ වරප්‍රසාද සඳහා හිමිකම් කියයි.

බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් බලපත්‍රගතකිරීමද සිදු කළ හැකිය. සමහරක් නීති පද්ධතීන්ට අනුව බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් නියමිත ව්‍යවස්ථාපිත බලපත්‍ර යටතට අයත් වේ. මෙවා අනිවාර්ය බලපත් ලෙසද හැඳින්වේ. මක්නිසාද යත් මෙවැනි කාර්යයන් උපුටා ගැනීමට බලාපොරොත්තු වන්නෙකු හට එහි හිමිකරුගේ අනුමැතිය අවශ්‍ය නොවන අතර ඒ සඳහා රජයට නියමිත ගාස්තුවක් ගෙවිය යුතු වේ. මෙම අවශ්‍යතා සපුරාලීමට අපොහොසත් වීම නිසා එම පුද්ගලයා නීති උල්ලංඝනයකට ලක්කළ පුද්ගලයෙකු බවට පත් වේ. සියලුම කාර්යයන් එකින් එක සෙවීමේ ප්‍රායෝගික අපහසුතාව නිසා එඈස්කේඒපී, බීඑමයි, එසේඑසේසී වැනි බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් එකතු කිරීමේ ආයතන/ සමාජ හිමිකම් ගාස්තු එකතු කිරීම සඳහා පිහිටුවා ඇත. මෙම වෙළෙඳ ක්‍රමය ව්‍යවස්ථාපිත බලපව්‍ය විපථ කරන නමුත් එම ගාස්තුව සාමූහික අයිතීන් පිළිබඳ මිල නියම කිරීමට උපකාරී වේ.

සමාන නීතිමය අයිතිවාසිකම්

බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් මගින් අදහසක නිර්මාණශීලී හෝ කලාත්මක භාවප්‍රකාශනයක් ආවරණය කරයි. පේටන්ට් නීතිය මගින් නව්‍ය උත්පාදන ආවරණය කරයි. වෙළෙඳ සලකුණු නීතිය භාණ්ඩ හා සේවා සඳහා යොදා ගන්නා විශද වූ සලකුණු ආවරණය කරයි. ලියාපදිංචි සැලසුම් නිර්මාණ නීතිය මගින් නිෂ්පාදිතයක හෝ කෘත්‍යානුගත් ලිපියක පෙනුම සහ ස්වභාවය ආවරණය කරයි. වෙළඳ රහස් නීතිය මගින් රහස්‍ය හා සංවේදී වූ දැනුම හා තොරතුරු ආවරණය කරයි.

බුද්ධිමය  දේපල හිමිකම් සහ වෙළඳ නාම නීතින් සිද්ධාන්තමය වශයෙන් වෙනස් වුවද ඒවා එකකට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක් එකම අයිතමය හෝ විෂයපථය ආවරණය කරයි. උදාහරණ ලෙස මිකී මවුස් කාර්ටූනයේ පිංතූරය සහ නම වෙළෙඳ නාම ගනයට අයත් වන අතරම, සම්පූර්ණ කාටූනය බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් යටතට අයත් වේ.

අනෙක් කරුණක් නම් බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් සහ පේටන්ට් නීතිය ව්‍යවස්ථාපිතව හඳුනාගත් අයිතමයන්ය, නමුත් වෙළෙඳ නාම ලියාපදිංචිය කාලානුරූපීව නිසි ගෙවීම් මගින් යාවත්කාලීන වන දෙයකි. නමුත් වරක්  බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් ලෙස දැක්වූ විට එය පොදු විෂය පථයක් වන අතර කවරෙකුහට වුවද භාවිතයට හැකියාව ඇත. එක්සත් ජනපද සහ එක්සත් රාජධානි අධිකරණයන් මගින් පොදු නීති  බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් වදය ඉවත් කරණ ලදී. පොදු විෂය පථයක ඇති කාර්යයන් පොදුවේ ඇති කාර්යයන් සමග පටලව නොගත යුතුය. අන්තර්ජාලයේ උත්පතනය කර ඇති ඇති කාර්යයන් පොදුවේ දක්නට ඇති කාර්යයන්වලට උදාහරණ වේ. නමුත් සාමාන්‍යයෙන් එවැනි කාර්යයන් උපුටා ගැනීම නිසාවෙන් හිමිකරුගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය නොකරයි.

ප්‍රකාශන හිමිකම් උපුටා දැක්වීමේ නීතියට අදාළ විෂය පථය
ප්‍රකාශන හිමිකම් උපුටා ගැනීම නිර්මාණාත්මක, බුද්ධිමය දේපළ,කලා කෘතීන් යනාදී වශයෙන් වූ පුළුල් පරාසයකට අනුගත වේ. මේවායේ අන්තර්ගතය අධිකරණ බලය අනුව වෙනස් වේ, නමුත් කාව්‍යය කෘතීන්, සාහිත්‍ය කෘතීන්, චිත්‍රපට, නර්තනාංගයන්,ගීත රචනාවන්, ශ්‍රව්‍ය පටිගතකිරීම්, සිතුවම්, පින්තාරු සිත්තම්, මූර්ති කලාවන්, ඡායාරූප, මෘදුකාංග, රූපවාහිනී හෝ ගුවන්විදුලි වැඩසටහන්, චිත්‍රක නිර්මාණ, සහ කර්මාන්තමය නිර්මාණ සඳහා යෙදවෙන සමහරක් අධිකරණ බලතල සන්තුලනය හෝ අතිච්ඡාදනය විය හැකිය.

උපුටා ගැනීමේ අයිතිය ඒවා ප්‍රකාශ කර අති අකාරය මිස එම අදහස් හෝ තොරතුරු සෘජුව ආවරණය නොකරයි. උදාහරණයක් වශයෙන් මිකී මවුස් කාටූනය එය උපුටා දැක්වීම හෝ එහි මනුෂ්‍යත්වාරෝපිත ව්‍යුත්පන්නයන් නිර්මාණය කිරීම සීමා කරයි, නමුත් එය පොදුවේ මිකීමවුස් චරිතය උපුටා නොගත්තේ යයි සාමාන්‍යයෙන් හැඟී යන බව විනිශ්චය කළ හැකිනම් මනුෂ්‍යත්වාරෝපිත වෙනත් මූසිකයන් නිර්මාණය කිරීම තහනම් නොකරයි.බොහෝ අධිකරණවලදී උපුටාගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳව වන නීතිය, කාර්යය පරිකතාවක් ලෙස හෝ ව්‍යාතිරේඛයක් ලෙස හෝ සකසනු ලබයි. ඇතැම් අවස්ථාවලදී (උදාහරණ ලෙස වෙළඳ නාම, සධාරණ ගනුදෙනු ) උපුටා ගැනීමේ නීතිය මගින් නොපනවන අමතර සීමාවන් අනෙකුත් නීතින් මගින් පනවනු ලබයි.

උපුටා ගැනීමේ අයිතිවාසිකම් නීතිය බර්න් සම්මුතිය, සාර්වත්‍ර උපුටාගැනීමේ අයිතිවාසිකම් සම්මුතිය වැනි අන්තර්ජාතික සම්මුතීන් මගින් සම්මතකරණය කර ඇත. සියලුම රටවල් මගින් මෙම බහුපාර්ශ්වික ගිවිසුම් බලාත්මක කර ඇති අතර යුරෝපා කොමිසම, ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය වැනි අන්තර්ජාතික සංවිධාන මගින් එය තම සාමාජික රටවල්වල අනුගත කිරීමට දක්වා ඇත.

කර්තෘ භාග එක්රැස් කිරිමේ ආයතන

කෘත භාග එක්රැස් කිරිමේ ආයතනයක් යනු පෞද්ගලික ගොඩනාගත් එකගතාවයක් මත හෝ රටක නවිතිමය පදනම යටතේ හෝ නිර්මාණරැකවෙකු වෙනුවෙන් කෘතභාග එකතු කිරිම සදහා ගොඩනගා ඇති ආයතනයන්ය. නිර්මාණකරැවෙකුට තම නිර්මාණයේඅයිතිය මෙවැනි ආයතන හෝ පුද්ගලයෙකුට පැවරිය හැකි අතර එහ නිර්මාණ අනෙකුත් පුද්ගපයන් විසින් භාවිතයට ගැනීම පිලිබද සම්මත ඉදිරිපත් කිරිම පසුව මෙම ආයතනය මගින් සිදුවේ.  ඒ අනුව එය අදාල පුද්ගපයාට භාවිතා කිරිම සදහා අවසර දෙන්නේද නැද්ද යන්න තිරණළුයවේ. නමුත් නෛතික, ආර්ථික සස්කෘතික කාරණා මත එක් එක් රටවල මෙවැනි ආයතන ක්‍රියාත්මක වන නීති රෙගුලාසි එකිනෙකට වෙනස් වේ.

කතුහිමිකම්

කර්තෘ හිමිකම


Crkva sv. Mihovila od Lažana na obronku gore Kozjaka, šire područje mjesta Kaštel Kambelovca, Grad Kaštela, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Crkva sv. Mihovila od Lažana te kula stražarnica smještene su na istaknutoj hridi brda Kozjaka zvanoj Krug. Jugozapadno od crkve je kula. Jednobrodna crkva s polukružnom apsidom građena je u romaničkom slogu, orijentirana je u smjeru istok-zapad. Crkva sv. Mihovila na Lažanima bila je župna crkva srednjovjekovnih potkozjačkih naselja te se u povijesnim izvorima spominje tijekom 12.st. Oko crkve se nalaze razbacane kasnosrednjovjekovne nadgrobne ploče. Crkva i kula su sjeverno od Kruševika, na predjelu Lažane, na istoimenom obronku gore Kozjaka. Kula je na zapadnoj strani obronka. Do crkve vodi obilježena planinarska staza.

Zaštita
S kulom na Krugu je pod oznakom Z-4317 zavedena kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mihovil, Lažane
Građevine u Kaštel Kambelovcu
Lažan

Crkva sv. Mihovila od Lažana


Le  (ETIAS ; en français : « Système européen d'autorisation et d'information concernant les voyages ») est un système d'autorisation électronique de l'Union européenne pour les visiteurs exemptés de visa voyageant vers un des États membres de l'Union européenne ou vers l'espace Schengen (y compris les pays de l'AELE), à l'exception de l'Irlande, qui détient le statut de membre de la Zone commune de voyage de l'Europe du Nord-Ouest.

Elle est semblable à d'autres autorisations de voyage électroniques, telles que l'ESTA aux États-Unis ou l'Autorisation de voyage électronique au Canada.

L'autorisation de voyage ETIAS sera requise pour voyager dans l'espace Schengen ainsi qu'en Bulgarie, à Chypre et en Roumanie. L'Irlande, pourtant membre de l'UE, ne participera pas dès sa mise en œuvre au système ETIAS, mais pourrait le rejoindre dans le futur. L'exemption de visa ETIAS devrait entrer en vigueur en 2024. Une période de grâce de  est prévue pour permettre aux voyageurs éligibles de se familiariser avec le nouveau système.

Historique
L'idée d'un système d'autorisation de voyage électronique a été proposée pour la première fois par la Commission européenne en 2016. La création du système ETIAS a été formellement établie par le règlement (UE) 2018/1240 du Parlement européen le 12 septembre 2018.

Champ d'application
L'ETIAS sera exigée aux ressortissants de pays tiers exemptés de visa (Annexe II), hormis ceux des micro-États européens d'Andorre, de Monaco, de Saint-Marin et de la Cité du Vatican.

Demande d'ETIAS
Les visiteurs devront remplir une demande en ligne, des frais de  seront exigés pour les personnes âgées de 18 à . Le système devrait traiter automatiquement la grande majorité des demandes en recherchant dans les bases de données électroniques et fournir une réponse immédiate, mais dans certains cas limités, cela pourrait prendre jusqu'à . Si elle est approuvée, l'autorisation sera valable trois ans ou jusqu'à la date d'expiration du document de voyage si elle est antérieure.

Voir aussi

 Politique des visas de l'espace Schengen
 Système d'entrée/sortie
 Système électronique d'autorisation de voyage (États-Unis)
 Autorité de voyage électronique (Australie)
 Autorisation de voyage électronique (Canada)
 Autorité de voyage électronique de Nouvelle-Zélande
 Autorisation de voyage électronique au Royaume-Uni

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Espace Schengen
Visa

European Travel Information and Authorization System


عمر بن سليمان العبد اللطيف، من مواليد اشيقر (قرية بالقرب من شقراء) 1935م وهو رجل أعمال سعودي عمر سليمان العبد اللطيف سبق وأن أسس ورأس مجلس إدارة مجموعة العبد اللطيف القابضة، والتي تضم شركة العبد اللطيف للاستثمار الصناعي، وهي التي تعتبر أكبر منتج للسجاد والموكيت والبطانيات في المملكة، وهي شركة مدرجة في السوق المالية السعودية «تداول»، ويتبع لشركة العبد اللطيف للاستثمار الصناعي مجموعة من الشركات وهي شـركة النسيج الشرقـية، شـركة أدفا للبطـانيات وشـركـة الوطـنية للغزل وشـركة ناديـن العربية للألـوان ومـصنع شـهد للمنتجات الورقية.
ويمتلك عمر العبد اللطيف أيضا مفروشات العبد اللطيف إحدى أكبر المؤسسات في مجال بيع الأثاث والمفروشات بالمملكة، بالإضافة إلى شركة عمر العبد اللطيف للعقارات التي تمتلك عدة مشاريع عقارية.

حصل عمر العبد اللطيف في العام 2001م على وسام الملك عبد العزيز من الدرجة الأولى بأمر من الملك فهد بن عبد العزيز رحمه الله، حيث قلده إياه آنذاك الملك عبد الله بن عبد العزيز رحمه الله لعصاميته وأعماله المتميزة في المجال الصناعي والتجاري وتكريما لمساهماته الاجتماعية.

حصل عمر العبد اللطيف ايضاً في العام 2012 على وسام (قائد) بأمر من ملك بلجيكا ألبير الثاني للنجاحات المستمرة والرؤيا البعيدة والعمل الجاد الذي امتاز به العبد اللطيف حتى استطاع أن يكون شركاته التي تُعد من أكبر الشركات المصنعة للسجاد في العالم وفي منظومة متكاملة ومتنامية، حيث قلده الوسام السفير البلجيكي لدى المملكة العربية السعودية السيد مارك فينك.

أصحاب أعمال سعوديون

عمر العبد اللطيف


was a town located in Kume District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,188 and a density of 99.72 persons per km2. The total area was 72.08 km2.

On March 22, 2005, Chūō, along with the towns of Asahi and Yanahara (all from Kume District), was merged to create the town of Misaki.

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture

Chūō, Okayama


Blind Guardian er þýsk power metalsveit sem stofnuð var árið 1984 í Krefeld, Vestur-Þýskaland. Í byrjun hét sveitin Lucifer's Heritage. Sveitin er talin ein sú áhrifamesta í krafmálmi og speedmetal. Hansi Kürsch, söngvarinn, spilaði á bassa í byrjun en ákvað að einbeita sér að söngnum frá 1996.  Hann semur texta sem draga innblástur af höfundum eins og J. R. R. Tolkien, Michael Moorcock, Stephen King, George R.R. Martin og Robert Jordan. Einnig af hefðbundnum goðsögnum.

Áhrifamestu plötur þeirra eru Somewhere Far Beyond (1992), Imaginations from the Other Side (1995), and Nightfall in Middle-Earth (1998).

Meðlimir
Hansi Kürsch – söngur (1984–), bassi (1984–1996)
André Olbrich – gítar, bakraddir (1984–)
Marcus Siepen – gítar, bakraddir (1987–)
Frederik Ehmke – trommur, flaua, sekkjapípur (2005–)
Johan van Stratum – bassi (2021-)

Fyrrum meðlimir
Thomas Kelleners – söngur (1984)
Markus Dörk – gítar (1984–1986)
Christoph Theissen – gítar (1986)
Hans-Peter Frey – trommur (1986)
Thomas "Thomen" Stauch – trommur (1984–1986, 1987–2005)

Breiðskífur
Battalions of Fear (1988)
Follow the Blind (1989)
Tales from the Twilight World (1990)
Somewhere Far Beyond (1992)
Imaginations from the Other Side (1995)
Nightfall in Middle-Earth (1998)
A Night at the Opera (2002)
A Twist in the Myth (2006)
At the Edge of Time (2010)
Beyond the Red Mirror (2015)
Legacy of the Dark Lands (2019)
The God Machine (2022)

Þýskar þungarokkshljómsveitir
Stofnað 1984

Blind Guardian


Ottorino Respighi (Bologna, 9. srpnja 1879. – Rim, 18. travnja 1936.) bio je talijanski skladatelj. Najpoznatiji je po svojim simfonijskim pjesmama Rimske fontane, Rimske pinije i Rimske svečanosti.

Životopis
Rođen je u Bologni 9. srpnja 1879. U ranom djetinjstvu počeo je svirati klavir i violinu. Svoje prvo stručnu glazbeno obrazovanje dobio je u Liceo Musicale di Bologni gdje je kod Federica Sartija učio violinu i violu, a kompoziciju kod Luigija Torchija i Giuseppea Martuccija. Na početku 20. stoljeća u dvije je prilike učio orkestraciju kod Nikolaja Rimski-Korsakova. To je značajno utjecalo na Respighijev skladateljski rad. Poslije toga kratko je učio kod Maxa Brucha u Berlinu. Respighi se veoma rano počeo zanimati za ranu glazbu, najvećim djelom za glazbu 17. i 18. stoljeća. Taj njegov interes pokazuje se kroz mnogobrojne transkripcije. Respighi se 1913. seli u Rim. Postao je profesor na tamošnjem Liceo Musicale di Santa Ceciliji, a kasnije ravnateljem novoosnovanog konzervatorija Conservatorio di Sancta Cecilia. Skladao je djela namijenjena orkestru i komornim sastavima, opere, balete, kantate i popijevke. Na operama je surađivao s libretistom Claudiom Guastallom. Bio je zalagatelj obnove talijanske glazbene kulture. Bio je istaknuti skladatelj programne glazbe te je povezivao tradiciju s modernim. Umro je u Rimu 18. travnja 1936.

Izvori

Vanjske poveznice

 Ottorino Respighi, Hrvatska enciklopedija
 Ottorino Respighi, Proleksis enciklopedija

Talijanski skladatelji
Klasični skladatelji 20. stoljeća
Operni skladatelji

Ottorino Respighi


Washington Crossing State Park is a  New Jersey state park that is part of Washington's Crossing, a U.S. National Historic Landmark area.  It is located in the Washington Crossing and Titusville sections of Hopewell Township in Mercer County, north of Trenton along the Delaware River. The park is operated and maintained by the New Jersey Division of Parks and Forestry. It is supported by the Washington Crossing Park Association, a friends group that works to preserve, enhance, and advocate for the park.

This park area, together with Washington Crossing Historic Park on the Pennsylvania side, comprise the Washington's Crossing National Historic Landmark, which was listed on January 20, 1961, and added to the National Register of Historic Places on October 15, 1966.

The park's natural area consists of  of mixed hardwood forests and fields that offer locations for hiking, picnics, nature walks and cross-country skiing. The Nature Center offers exhibits, displays, and educational programs for children, families and school groups. During warmer months, concerts and plays are held at the Washington Crossing Open Air Theatre, an outdoor theater with seating consisting of wooden benches.

Goat Hill Overlook, located nearby in West Amwell Township in Hunterdon County, is administered by the New Jersey Division of Parks and Forestry as part of Washington Crossing State Park.

Johnson's Ferry
The park includes the site of George Washington's crossing of the Delaware River at Johnson's Ferry. This is where George Washington and a 2,400-man detachment of the Continental Army crossed the river overnight on December 25, 1776, and into the morning of December 26, 1776, to make a surprise attack on Trenton, a move that would prove to be a turning point in the American Revolutionary War. The corresponding ferry on the Pennsylvania side of the Delaware River was known as McConkey's Ferry.

The Johnson Ferry House, an 18th-century farmhouse and tavern near the Delaware River, was owned by Garret Johnson, who operated a  plantation and a ferry service across the Delaware. It was likely used by General Washington and other officers at the time of the crossing. Several rooms are furnished with period pieces, and an 18th-century kitchen garden has been planted.  On weekends, living-history demonstrations are frequently held.

Nelson House
Built , the Nelson House, also known as the Alexander Nelson Tavern, is located near the landing site on the Delaware River and is used for park history demonstrations. The house includes period furnishings and old photographs of railroad and canal transportation.

Washington Crossing Visitor Center Museum

The Washington Crossing Visitor Center Museum focuses on the American Revolution and the military campaign known as the "Ten Crucial Days" from December 25, 1776, through January 3, 1777. During this time, the George Washington and the Continental Army crossed the Delaware River, and fought at the Battle of Trenton, the Battle of the Assunpink Creek, and the Battle of Princeton.  It features the Harry Kels Swan Collection of Revolutionary War artifacts. Over 700 military items from the American and British Armies are included in the collection. The center also includes interpretive history exhibits that cover the Revolutionary War from its prelude in 1758 to the signing of the Treaty of Paris in 1783.

Nature Center and Observatory
The Washington Crossing State Park Nature Center offers nature education programs are for schools, youth groups, community organizations, and visitors to the park. The center is open Wednesday through Sunday, year round.

Nearby is the John W. H. Simpson Observatory, which is operated by the Amateur Astronomers Association of Princeton. The observatory houses two telescopes: a 6.25-inch Hastings-Byrne refractor and a 14-inch SCT.  The observatory is open for public observing led by association volunteers on Friday nights April through October from 8 to 11 pm, weather permitting.

Goat Hill Overlook
Goat Hill Overlook is a  scenic preserve administered as part of nearby Washington Crossing State Park. The New Jersey Department of Environmental Protection's Green Acres program purchased the Goat Hill Overlook property in 2009 for $4.5 million from Constructural Dynamics Inc. of Fairless Hills, Pennsylvania. The company acquired Goat Hill Overlook from the Boy Scouts in 1983 and originally intended to use the land for mining operations. That plan was later changed in favor of constructing a residential development complex at the site. In addition to views of the Delaware River, the property features a prominent rock, known as Washington Rock. According to local legend, General Washington used the views from Goat Hill Overlook to assess battle conditions during the Revolutionary War. The site also offers miles of hiking trails and contains a variety of wildlife and plant species.

Gallery

See also

List of New Jersey state parks
National Register of Historic Places listings in Mercer County, New Jersey

References

External links

 Washington Crossing Open Air Theatre
 NY-NJTC: Washington Crossing State Park Trail Details and Info

American Revolutionary War sites
State parks of New Jersey
Nature centers in New Jersey
New Jersey Register of Historic Places
American Revolutionary War museums in New Jersey
Museums in Mercer County, New Jersey
Historic house museums in New Jersey
Ferries of New Jersey
Parks in Mercer County, New Jersey
Hopewell Township, Mercer County, New Jersey
American Revolution on the National Register of Historic Places
National Register of Historic Places in Mercer County, New Jersey
Conflict sites on the National Register of Historic Places in New Jersey
Historic American Buildings Survey in New Jersey
George Washington's crossing of the Delaware River

Washington Crossing State Park


"Days Gone Bye" (titulado Los Viejos Tiempos en Latinoamérica y Los Días Transcurridos en España) es el primer episodio de la serie de televisión The Walking Dead. Se transmitió en AMC en los Estados Unidos el 31 de octubre de 2010. El episodio fue escrito y dirigido por Frank Darabont, el creador de la serie. En este episodio, Rick Grimes, un ayudante de Sheriff en una pequeña ciudad en Georgia, despierta en un hospital abandonado de un coma después de ser gravemente herido. Dándose cuenta de que el mundo ha estado plagado por zombis, Rick decide ubicar su hogar donde están su esposa e hijo. Después de descubrir que Lori y su hijo están desaparecidos, luego se encuentra con otros sobrevivientes, refugiados en una casa de vecinos, quiénes le revelan que los Centros para el Control y Prevención de Enfermedades han establecido una zona de cuarentena en Atlanta, Georgia. Rick viaja a la ciudad con la esperanza de encontrar a su familia.

Robert Kirkman, el creador de la serie de cómics del mismo nombre, en un principio consideró la idea de crear un show de televisión basado en los cómics. Sin embargo, esas ideas nunca fueron realizadas por Kirkman. Frank Darabont luego expresó interés en desarrollar la serie para la televisión. En enero de 2010, AMC anunció que había ordenado un piloto para una posible serie adaptada de los cómics The Waking Dead. En el anuncio, los ejecutivos dijeron que Darabont sería escritor, director y productor ejecutivo para la serie junto a Gale Anne Hurd.

El rodaje para el piloto comenzó en mayo de 2010 en Atlanta, Georgia. "Day Gone Bye", fue promovido en gran medida después de los meses de su lanzamiento; como parte de una campaña publicitaria. El episodio se estrenó en 120 países en todo el mundo.

"Days Gone Bye" fue aclamado por los críticos de televisión, quiénes expresaron que el episodio contenía cualidades cinematográficas. Varios críticos notaron comparaciones del episodio con el de Lost. En los Estados Unidos, la serie en su estreno llegó a los 5.35 millones de espectadores, haciendo el estreno de serie más visto en la historia de la señal. El episodio tuvo una cuota en pantalla de 2.7 en la demográfica de 18-49.

Trama

El episodio se abre  In medias res  cuando el ex Sheriff Adjunto Rick Grimes (Andrew Lincoln) recoge el gas y los suministros en una tienda de conveniencia abandonada en Georgia en una carretera desierta. Él ve a una niña pequeña (Addy Miller), pero resulta ser una zombi. Cuando ella ataca hacia él, Rick le dispara en la cabeza.

Volviendo a varias semanas antes, Detenidos en una hamburguesería mientras Rick y Shane Walsh (Jon Bernthal) realizaban su ronda diaria por el pueblo, Shane destacaba las diferencias existentes entre los hombres y las mujeres, y Rick le comentaba a su amigo acerca de las constantes peleas que tenía con su esposa Lori. Una llamada de radio los alerta acerca de una persecución que tenía lugar en una carretera cercana y los dos acuden de inmediato. Rick y Shane son reforzados por otros dos oficiales, y luego de que los dos primeros coloquen una barrera de clavos a través del camino, uno de ellos se exalta por la emoción del momento y le pregunta a Rick si serían capaces de salir en la televisión por la hazaña que estaban por realizar, a esto Rick le contesta con un regaño. Tras esperar un rato, el vehículo con los criminales se aproxima rápidamente y entonces observan como el mismo cruza por la barrera y sus ruedas explotan haciendo que el coche se vuelque. Rick se aproxima al auto sigilosamente en cuanto dos hombres emergen desde adentro del auto y uno de ellos le dispara, dándole en el pecho y tirándolo al suelo. Rick se salva debido a su chaleco antibalas, mientras los otros oficiales empiezan un tiroteo contra los bandidos y los aniquilan. Shane corre a ayudar a Rick y entonces este último, muy impactado por el acontecimiento, le pide que no le cuente a Lori (Sarah Wayne Callies) su esposa, lo que le había sucedido. Justo en ese momento, un tercer bandido emerge del vehículo y le dispara a Rick donde el chaleco antibalas no lo protege y éste cae al suelo y comienza a desangrarse. Shane aniquila al tercer bandido, después va a intentar ayudar a Rick; y entonces la pantalla se vuelve blanca y vemos a Rick en coma en la cama de un hospital y a Shane llevándole flores y hablándole vagamente. Él recupera la conciencia en un hospital abandonado cerca de su casa. Afuera, Rick abre la puerta y ve una camilla bloqueando la entrada a su habitación. Al salir de su habitación encuentra el hospital completamente abandonado y tenebroso, y mientras avanza por los pasillos escucha unos extraños gruñidos. Él llega hasta la enfermería para tratar de usar el teléfono pero la línea estaba cortada, entonces este va caminando por los pasillos hasta que descubre una puerta cerrada con una cadena y candado junto a un cartel que dice: "No abrir, muertos adentro". Rick nota con horror como una mano putrefacta sale por un bosquejo de la puerta y entonces retrocede rápidamente saliendo por la parte trasera del hospital, donde encuentra varios cadáveres putrefactos envueltos en sábanas y apilados por todo el patio, tras pasar aquel cementerio, Rick sube por una pequeña colina en las afueras del hospital, en busca de helicóptero, encontrándolo todo destrozado y con rastros de sangre. Mientras camina confundido, Rick encuentra una bicicleta abandonada y decide tomarla para ir a su casa. En ese momento, una zombificada mujer arrastrando su cuerpo con el torso partido sin piernas hacia él, se le acerca gimiendo y arrastrándose patéticamente para intentar agarrarlo. Rick la ignora y toma la bicicleta y escapa rápidamente regresa a su casa, descubriendo que su familia huyó hace mucho tiempo. Al entrar descubre que la misma está abandonada. Él llama a su esposa y a su hijo, pero nadie contesta, entonces sale afuera y ve a alguien acercarse a lo lejos. Él le grita buscando ayuda y entonces desde atrás alguien golpea a Rick con una pala y éste cae al suelo inconsciente. Un afroamericano aparece en ese momento y le dispara en la cabeza al hombre al que Rick había llamando y entonces Rick muy confundido pronuncia el nombre de su hijo y se desmaya. El hombre se llama Morgan Jones (Lennie James) y su hijo Duane (Adrian Kali Turner), y explican el apocalipsis zombi que ocurrió mientras Rick estaba en una coma. Morgan advierte que la única forma de detener a los zombis es destruir el cerebro. Rick decide dirigirse a Atlanta donde se rumorea que existe un campo de refugiados, aunque Morgan preferiría quedarse atrás. Rick divide el alijo de armas y suministros de la estación de policía con Morgan y promete mantenerse en contacto con un walkie-talkie. Morgan y Duane vuelven a su casa, y Morgan dispara contra los zombis reunidos afuera, pero no puede dispararle a la que había sido su esposa.

Rick sale de la ciudad con el objetivo de encontra a su esposa e hijo (Lori y Carl), Rick se detiene junto al zombi hembra sin piernas. Él se disculpa por lo que le sucedió y le dispara. Más tarde, se ve obligado a abandonar su automóvil cuando se queda sin gasolina, continuando el resto del camino a caballo. Cuando escucha a Morgan al día siguiente, su señal es captada por un campamento de supervivientes donde Shane, la esposa de Rick Lori (Sarah Wayne Callies), y su hijo Carl (Chandler Riggs) están a salvo. Sin darse cuenta de que es Rick en la otra línea, pierden la señal de radio antes de que puedan advertirle de los peligros en Atlanta, en la ciudad aparentemente vacía, Rick sigue cabalgando y se encuentra un punto de control con varios zombis y armas del ejército de los estados unidos y varias Browning M2 luego un supuesto Bell UH-1 sobrevuela la ciudad y lo sigue hasta una gran horda de infectados. Lo atacan a él y a su caballo, lo obligan a soltar su bolsa de armas y gatear debajo de un tanque, un M1A2 Abrams y mientras lo siguen debajo de él, Rick contempla el suicidio una fracción de segundo antes de notar una trampilla para refugiarse en el vehículo. Después de dispararle a un caminante adentro, oye una voz desde la radio del tanque preguntar sarcásticamente si está cómodo, antes de que la escena salga con una vista desde arriba de Atlanta invadida por los caminantes.

Producción

Concepto
Robert Kirkman, quién creó los cómics en 2003, dijo que había considerado la idea de una serie de televisión, pero nunca lo realizó. Cuando Frank Darabont se interesó en adaptar los cómics a la televisión, Kirkman dijo que fue "muy halagador" y dijo que "a él definitivamente le importa por el material original, y te puedes dar cuenta de eso en la forma en que lo está adaptando". En su entrevista, Kirkman exclamó que era "una validación extrema del trabajo," y continuó expresando que "nunca en un millón de años él pudiera pensar que sí Walking Dead sería adaptado, que todo iría así de bien".

The Walking Dead tiene elementos de la película de George A. Romero, La noche de los muertos vivientes (1968). Darabont admitió ser fan de la película desde que tenía catorce años. Él insistió en que la película tiene una "vibra extraña". Continuó: "Me encantó inmediatamente". Darabont recuerda entrar a una tienda de cómics en Burbank, California y ver The Walking Dead en un estante en 2005.

Darabont describió el proceso del desarrollo de la serie y tratar de colocarla en un canal como "cuatro años de frustración." Primero inició un acuerdo con NBC para poseer los derechos de autor de The Walking Dead, pero luego fue rechazado. "Estaban muy emocionados por la idea de hacer un programa de zombies hasta que les di un guion donde los zombies de hecho hacían cosas de zombie" comento. Darabont acredita a Gale Anne Hurd con finalmente obtener la serie en AMC. "Gale fue tremendamente decisivo para saltar al punto donde se sentía que se estaba languideciendo," dijo. "Me habían rechazado varias veces, pero no importa lo que estás tratando de vender en Hollywood, eres Willy Loman y es la Muerte de un Vendedor. Estás afuera tratando de vender porquería que nadie quiere. Incluso sí es una porquería".
Hurd recordó que había oído del cómics anteriormente, y al leerlo, sintió que sería genial para una película. Dijo: "Cuando comencé a leer el libro, pensé, 'Esto sería de una gran película', y estaba equivocada. Es mucho mejor en una serie de televisión. Avanzando rápido, sabía que Frank la había desarrollado para NBC, lo que me parecía extraño para esto. Luego escuché que no sería en NBC así que hablé con Frank". El 20 de enero de 2010; AMC anunció que había ordenado un piloto para una posible serie adaptada de los cómics de The Walking Dead, con Darabont y Hurd como productores ejecutivos; el primero escribió el guion y dirigió el episodio. La serie fue pre-ordenada basada en la fuerza del material de origen, los guiones de televisión, y la participación de Darabont.

Guion
Darabont escribió un guion de 60 páginas para "Days Gone Bye". Su guion inicial para el episodio se dividió a la mitad, haciéndolo entre dos episodios. Darabont explicó que hizo esto para "frenar la narrativa y saber más sobre los personajes. Realmente quieres arrastrar a estos personajes a la ecuación". Darabont sintió que las maniobras visuales aumentarían la atmósfera surrealista de una escena. Tras leer el guion, Kirkman pensó que los productores eran consistentes con su cómic, agregando quizás mejorarían su trabajo inicial. "Leer ese piloto fue solo una revelación. Es extremadamente fiel. Hay cosas que se parecen tanto al cómic. Definitivamente está siendo más fiel de lo que esperaba, y todo lo que él está cambiando es brillante. No podría estar más feliz. Creo que a los admiradores del libro les encantará".

Reparto

Poco después de iniciar el rodaje para "Days Gone Bye", había una gran demanda para extras como zombis. En una entrevista con MTV News, Greg Nicotero de efectos especiales, dijo que mientras todos eran bienvenidos para la audición, los productores del show estaban buscando personas específicamente qué poseyeran altura y características finas. Elegir para extras tomó aproximadamente tres días. Una vez aceptados, los extras serían enviados a la "escuela de zombies" por entrenamiento y prepararse para grabar. Nicotero dijo que "fue interesante porque inicialmente pensé mi experiencia con películas de zombies y es que te dejan hacer lo que quieren. George [Romero] siempre dijo, 'Le muestras a 50 personas un movimiento, luego tienes a 50 personas haciendo lo mismo'. Así que simplemente los pusimos en línea y dijimos, 'Veamos cómo se vería sus movimientos de zombie', y luego lo hicieron y nosotros dijimos, 'Intenta esto o aquello'." Junto a Darabont, Nicotero había trabajado con Romero en varias ocasiones, y miró en la estructura de los zombis en sus películas por inspiración. "No es que esté en contra de los [zombies rápidos]. Simplemente no es con lo que crecí. Es interesante también, porque un par de tomas que hicimos, donde un par de zombies de alguna manera corrienron, y después de una toma Frank dijo, '¿Corrieron muy rápido? No deberían estar corriendo, deténlos.' Esto es tratar de ser espeluznante y, estás construyendo todo este tipo de tensión miedosa."

En abril de 2010, The Hollywood Reporter reveló que Jon Bernthal y Andrew Lincoln fueron accedidos por los productores a estar en el elenco principal de la serie. Bernthal fue interpretado como Shane Walsh, mientras que Lincoln proporcionó el papel de Rick Grimes, el personaje central de The Walking Dead. Mientras que Hurd no esperaba elegir a Lincoln, Kirkman estaba extasiado con la actuación de Lincoln, evaluándolo como un "descubrimiento sorprendente". En su entrevista con Dread Central, Kirkman agregó que "escribir a Rick Grimes mes tras mes en el cómic, no tenía idea que estaba en la vida real, respirando como un humano, y aquí está. No podría estar más emocionado con cómo este show está quedando." Aunque quedó sorprendido al principio al escuchar de The Walking Dead, Lincoln pensó que el guion del episodio estaba muy bien escrito. "Lo leí y pensé que estaba bien escrito, y me puse en la escena. No sabía quién estaba involucrado en este punto." El día siguiente, su agente lo llamó por el desarrollo del piloto. Lincoln describió el momento como "algo así como una lista de sueños." Luego se comunicó con Darabont por Skype; "Hablamos cerca de 40 minutos sobre sus ideas para el proyecto, sobre lo que le gustaba sobre el episodio uno y luego preguntó sí iría a probar". Lincoln voló al hogar de Darabont, donde vio "Days Gone Bye" en su garaje. Opinó que era "brillante" y "muy íntimo".

Bernthal estaba muy cómodo con su personaje en el set. "El segundo en que él abrió su boca y comenzó a leer la escena, sabía que era él," dijo. "No había duda. Ví a Frank y lo sabía. Él es el hombre. Es un actor maravilloso, y será genial en su papel." Bernthal admitió que no tenía conocimiento previo de los cómics de The Walking Dead. Recordó que reaccionó tan "orgánicamente" al guion que "no quería ser coloreado por nadie más. Cuando leí el cómic, estaba sorprendido. No me voy a sentar aquí y arrepentirme. Una de las mejores cosas sobre hacer televisión contra el cine, es sorprenderte a ti mismo." Bernthal sintió que el guion opacaba a otros más. "Era temporada de pilotos, y leí todo lo que estaba por ahí. Todavía recuerdo el día que tuve este guion. le dije a mi agente que estaría encantado de ser un extra en esto, es tan bueno. Acabó con los otros."

Filmación

Los productores de The Walking Dead eligieron filmar en Atlanta, Georgia, por su proximidad geográfica a Cynthiana, Kentucky, la ciudad natal de Kirkman y el establecimiento de la primera edición de sus cómics. "Al comienzo, hablaron en cómo las personas de los estados vecnos irían a ciudades más grandes así podrían fortalecerlas y proteger la población." Kirkman consideró otras ciudades, particularmente, Nueva York, Miami y Chicago. Hurd tenía experiencia anterior de filmar en Atlanta, al haber filmado anteriormente Lifetime. Darabont sintió que Atlanta ofrecía lo esencial que él deseaba para el show: "Atlanta y Georgia nos está probando ser brillante para nosotros en términos de lo que tiene para ofrecer, en términos de lo que la historia necesitaba, en términos de la variedad de ubicaciones - realmente es un lugar fantástico para filmar." Antes de filmar, Kirkman hizo una gira con Darabont alrededor del distrito central de negocios de la ciudad. Dijo, "Me etiqueté en una ubicación - explorándola, y fue divertido - mirar a Frank Darabont caminar por las calles de Atlanta como sí fuera propietario de la ciudad, atreverse a que los autos lo golpeen. Fue muy divertido." Darabont se aventuró en el medio de una calle para obtener una foto perfecta, a pesar de ser ajeno al tráfico.

El clima de Atlanta, fue citado como un problema potencial que podría dificultar la producción. Darabont recordó que le resultaba difícil adaptarse al calor sofocante, agregando que "nunca había tenido la ropa pegada así en mi vida." Lincoln respondió que "se estaba convirtiendo en una broma que las personas lleguen al set listos para el día y luego sean maltratadas y golpeadas por el clima." A pesar de tales afirmaciones, opinóque le agregó al episodio una emoción general. "Hay mucho sudor duro ganado en la cámara. No es cómodo y no es agradable, pero es como te lo imaginarías tratando de sobrevivir a este mundo."

El rodaje para "Days Gone Bye" tomó lugar en la ciudad el 15 de mayo de 2010, después que AMC ordenó oficialmente la producción de seis episodios para la serie. La filmografía para el episodio tuvo lugar en un período de dos meses, terminando a principios de julio de 2010. Las ubicaciones de filmación fueron establecidas en varias áreas en el distrito central de negocios, particularmente el Distrito Fairlie-Poplar. El estreno de temporada fue filmado completamente en un formato anamórfico de 16 mm de cinta. David Tattersall fue el director de fotografía para el piloto, mientras que el diseño de producción del episodio fue por Greg Melton y Alex Hajdu. El equipo de efectos incluía a Gregory Nicotero, el coordinador de efectos especiales Darrell Pritchett, y los supervisores de efectos visuales Sam Nicholson y Jason Sperling.

Las imágenes generadas por computadora fueron utilizadas en gran parte en "Days Gone Bye", particularmente en una secuencia en la que Rick se encuentra con el caminante sin piernas. "La mujer llevaba básicamente medias azules y luego fue todo limpiado", articuló Robert Kirkman. Kirkman sintió que Stargate Studios, que fue elegido por los productores a editar el piloto, hizo un trabajo espléndido. Dijo: "Hay un plano en que Rick está cabalgando en el caballo y su sombrero de hecho voló, y realmente les gustó esa toma, así que hicieron que Stargate colocara digitalmente el sombrero en su cabeza."

Temas
El romance es un tema fundamental en "Days Gone Bye". Después de regresar del hospital, Rick Grimes, sin éxito, busca señales de su familia. Determinado a encontrarse con su familia, Grimes viaja a Atlanta, que se considera un refugio ya que es la ubicación aproximada de los Centros para el Control y Prevención de Enfermedades. Recoge una transmisión en un campamento, de lo que algunos supervivientes están su esposa Lori, su hijo Carl, y el oficial Shane Walsh. Robert Kirkman dijo sobre la historia en desarrollo:

Bueno, no sabía cuánto tiempo el cómic duraría. Esperaba que sería un éxito y sobreviviera durante años y años. Pero en ese momento en mi carrera, era muy temprano, había tenido un montón de libros cancelados, solo por las bajas ventas. Así que en el libro, movería historias pasadas rápidamente. Hice este triángulo de amor y resolví la historia y seguí adelante con los primeros cómics. Pero hay mucha potencial de historia all´. Una de las cosas que la serie de televisión tiene permitido hacer, es mirar al cómic y decir, 'Esto sería probablemente algo que podríamos explorar más.' Y eso es lo que vamos a hacer. Así que veremos más del triángulo amoroso de Lori, Shane y Rick.

El episodio contiene una escena en que Grimes recupera la conciencia de un coma en un hospital abandonado. Confundido y molesto, investiga el paradero de la zona. La secuencia es una reminiscencia de las películas The Day of the Triffids (1962) y 28 Days Later (2002). Kirkman insistió en que las similitudes especialmente con 28 Days Later fue una coincidencia. "Vi 28 Days Later poco después de que la primera edición de Walking Dead fuera lanzada, afirme: "La primera edición salió en octubre de 2003 y 28 Days Later fue lanzada en Estados Unidos en junio de 2003. Así que estábamos trabajando en nuestra primera edición para el momento en que lo vimos. Iba a ser una cuestión de tratar de proseguir con la primera edición completa, debido al estado de coma. Hice una decisión - que casi lamento en este momento - dije, '¿Sabes? Es tan diferente [desde ese momento], que probablemente nunca escuche nada de esto.' Y estaba equivocado".

Recepción

Reacción
Varios ejecutivos y productores de la serie dieron respuestas como resultado del éxito del programa. Charlie Collier, el presidente de AMC; dijo que era «un buen día para estar muerto. Estamos tan orgullosos de la serie, la profundidad de la narración y el notable talento adjunto. A medida que el canal se dedicó a traer espectadores de las mejores historias en televisión, estamos tan contentos de tener la oportunidad con The Walking Dead para elevar el nivel dentro de este género popular y continuar nuestro compromiso de ser el hogar de la televisión premium en el cable básico». El Vicepresidente Joel Stillerman, describió que mucho de su éxito vino de la narración presentada en el episodio: «The Walking Dead es esa extraña pieza de programación que trabaja en tantos niveles. Es legítimamente genial la narración que no solo es entretenida, sino estimultante también. Las personas que son familiares de los cómics saben lo que vendrá, pero basta con decir, que esto solo es el comienzo de un viaje largo, intenso y potente. Larga vida a The Walking Dead».

Audiencia
"Days Gone Bye" fue transmitido el 31 de octubre de 2010 en los Estados Unidos en AMC. Una vez al aire, el episodio alcanzó a los 5.35 millones de espectadores, haciéndolo el estreno de serie más visto en la historia de la red. Obtuvo una clasificación de 2.7 en la demográfica de 18 a 49, que se traduce a 3.6 millones de espectadores de acuerdo a la puntuación Nielsen. Posteriormente, alcanzó la clasificación más alta en el grupo demográfico de 18 a 49 entre los programas de televisión de cable ese año. Seguido de dos retransmisiones, la audiencia total culminó a 8.1 millones. "Days Gone Bye se convirtió en la transmisión por cable de mayor audiencia del día.

Es el tercer episodio más visto de la primera temporada de The Walking Dead, obteniendo menos que
"Wildfire" (5.56 millones) y "TS-19" (5.97 millones).

"Days Gone Bye" hizo un éxito similar en mercados europeos. Debutó en 120 países en 33 idiomas. En Reino Unido, el episodio adquirió 579,000 espectadorescon un estimado de 315,000 procedentes de la demográfica de 18-49. Se convirtió en la transmisión televisiva más vista de FX de la semana el 5 de noviembre. El estreno terrestre (incluyendo Irlanda y Escocia) salió al aire en Channel 5 el 10 de abril de 2011, obteniendo 1.5 millones de espectadores. En Italia, "Days Gone Bye", se convirtió en la transmisión por televisión con mayor audiencia de la noche, llevando a 360,000 espectadores. En España, el episodio estreno tuvo un 10.2% en el mercado de televisión, obteniendo 105,000 espectadores. Se convirtió en el estreno de serie de mayor audiencia de FOX ese año. El episodio tuvo éxito en los mercados asiáticos. En Corea del Sur, el episodio tuvo 57,000 espectadores. En el Sudeste Asiático, la audiencia total fue de 380,000. "Days Gone Bye" vio grandes cifras en Singapur y las Filipinas.

"Days Gone Bye" logró calificaciones sustanciales en el grupo demográfico de 18-49 en varios países de América Latina. En Argentina, el piloto alcanzó una calificación de 3.5 en una demográfica de 18-49. Obtuvo una puntuación de 2.1 en Colombia y Perú.

Respuesta crítica
«Days Gone Bye» fue aclamado por la crítica por los comentaristas de la televisión sobre el lanzamiento. Sebastián Liver de Der Tagesspiegel insistió en que el episodio fue «establecido en normas nuevas, y elaborado que ilumina incluso en sus momentos tímidos». Mike Ryan de Vanity Fair reflejó sentimientos paralelos, llamándolo el «mejor show de televisión del año». Ryan sintió que la serie podría ampliar el púnlico del género de terror, como también atraer nuevos fanes. Scott Meslow afirmó que The Walking Dead fue «oscuro, inteligente, y tan inflexible como cualquier otro dama de AMC».

Gail Pennington elogió a "Days Gone Bye" como «realmente aterrador». Pennington elogió el desarrollo del personaje en el episodio, diciendo que Darabont «encuentra tiempo para la tragedia humana de la situación». Mark Perigard, le dio una «A-», diciendo que fue un «thriller de suspenso». Nancy deWolf Smith de The Wall Street Journal sintió que "Days Gone Bye" contenía una calidad cinematográfica, «El piloto es demasiado bueno que ha enganchado a una odiadora de zombies como yo». Steve West de Cinema Blend elogió el episodio, llamándolo, «el mejor piloto desde la presentación de Lost». Leonard Pierce de The A.V. Club le dio al episodio un grado «A-», y lo describió como un «debut sorprendente».

Matthew Gilbert de The Boston Globe dijo que la entrega fue «totalmente dinámica y atractiva. The Walking Dead es una historia humana prometedora construida sobre un mar de cadáveres». Liz Kelly y Jen Chaney de The Washington Post redactó positivamente al estreno de la serie, diciendo que es un «show escalofriante», y exclamando que tuvo un «buen sentido real que el mundo puede volverse loco, y que se quede de esa manera para siempre». Josh Jackson de Paste le dio al episodio una puntuación de 8.8 de 10. Jackson elogió los momentos finales del episodio, describiéndolo como «épico». Eric Goldman de IGN le dio al episodio nueve de diez, significando una puntuación «sorprendente». Jeff Jensen de Entertainment Weekly evalió el piloto como intenso, y sintió que lo llevó por encima de las expectativas. Agregó que fue un «clásico instantáneo». Dan Snierson se puso de acuerdo con la opinión de Jensen, complementando al show por su imprevisibilidad.

James Poniewozik de Time reaccionó positivamente al episodio. Brian Lowry de Variety dijo que "Days Gone Bye" fue «sorprendentemente fresca». Linda Stasi de New York Post le dio tres de cuatro estrellas, diciendo, «Los zombies son realmente aterradores y repugnantes. Los sobrevivientes son personajes fantásticos, y la sangre es suficiente para cualquier loco de amor».

Los críticos estaban sorprendidos por la actuación de Andrew Lincoln. A pesar de citar que la entrega de su acento era «sospechoso», Pierce alabó la actuación de Lincoln: «Su lenguaje corporal y expresión son totalmente diferentes ahora de lo que hemos visto de él anteriormente», mientras que Goldman dijo que Lincoln encajaba al personaje muy bien; «Durante gran parte del piloto, está por su cuenta y transmite una gran cantidad de emociones creíbles, mientras Rick trata de procesar lo que está viendo». Tim Goodman de The Hollywood Reporter sintió que la actuación de Lincoln era una desventaja en el episodio.

Distinciones
El episodio recibió tres nominaciones a los Premios Creative Arts Emmy para los Premios Emmy número 63, por Mejor edición de sonido para una serie de televisión y Mejor efectos especiales para una serie de televisión, y ganó por Mejor Maquillaje Protésico para una serie de televisión, miniserie, película o especial.

Referencias

Enlaces externos
 en AMC

Episodios piloto de series de televisión de Estados Unidos
Episodios de The Walking Dead
Episodios piloto
Episodios de televisión de 2010
Televisión en 2010
Programas de televisión basados en libros
Episodios de la primera temporada de The Walking Dead

Days Gone Bye


Jean-Michel Baylet (født den 17. november 1947 i Toulouse, Haute-Garonne i regionen Occitanie) er en fransk politiker og avisudgiver. Han har været formand for det radikale venstreparti og medlem af Nationalforsamlingen samt af Senatet. Desuden er han er tidligere minister.

Partiformand
Jean-Michel Baylet var formand for det radikale venstreparti (PRG) fra 28. januar 1996 til den 17. februar 2016.

Han var medlem af Det radikale venstreparti i 1973-2017 og blev det igen i 2019. I 2017-2019 var han medlem af Den radikale bevægelse (MRSL). Før 1972 var han med i det historiske Radikale parti (RAD).

Ministerposter
Fra 1984 til 2017 havde Jean-Michel Baylet ministerposter i skiftende socialistisk–radikale regeringer (Regeringerne Fabius I, Rocard II, Cresson I, Bérégovoy I, Valls II og Cazeneuve).

I 2016–2017 var han minister for planlægning, landdistrikter og lokale myndigheder.

Medlem af Nationalforsamlingen og Senatet
Jean-Michel Baylet var medlem af Nationalforsamlingen for en kreds i Tarn-et-Garonne i 1978–1984. I juni 1988 genindtrådte han kortvarigt i Nationalforsamlingen.

Jean-Michel Baylet var medlem Senatet i 1985–1988 og igen i 1995–2014.

Borgmester og departementsrådsformand
Jean-Michel Baylet var borgmester i Valence-d'Agen i 1977–2001, og han var formand for generalrådet i departementet Tarn-et-Garonne i 1985–2015.

Politikere fra Frankrig
Præsidentaspiranter fra Frankrig
Radikale fra Frankrig

Jean-Michel Baylet


FIBA Afrika, FIBA üyesi 53 Afrikalı basketbol federasyonunun oluşturduğu ve 1961 yılında kurulan bir konfederasyondur.

Ülkeler

FIBA Afrika en iyi 10 Takımı

C Son Şampiyon

FIBA Afrika Federasyonları
 Botsvana Basketbol Federasyonu
 Burkina Faso Basketbol Federasyonu
 Burundi Basketbol Federasyonu
 Kamerun Basketbol Federasyonu
 Mısır Basketbol Federasyonu
 Fildişi Sahilleri Basketbol Federasyonu
 Namibya Basketbol Federasyonu
 Nijerya Basketbol Federasyonu
 Seyşeller Basketbol Federasyonu
 Güney Afrika Basketbol Federasyonu
 Uganda Basketbol Federasyonu
 Zambiya Basketbol Federasyonu
 Zimbabwe Basketbol Federasyonu

Dış bağlantılar
 FIBA Afrika resmî sitesi
 Afrikabasket.com
 Afrika Futbol Federasyonları'nın FIBA Sıralaması

Afrika
Afrika'da basketbol

FIBA Afrika


El Grupo Manguaré, o simplemente Manguaré, es una banda cubana fundada en 1971, perteneciente a la llamada Nueva Trova Cubana y que en su música introduce también el son cubano, la rumba y la guajira, además de música latinoamericana como el merengue, el joropo y la samba. Ha participado en más de 40 giras alrededor de 25 países, y en más de 50 festivales y conciertos internacionales, compartiendo escenario con diversos artistas tales como Andy Montañez, Billy Joel, Mercedes Sosa, Pablo Milanés, Silvio Rodríguez, Willie Colón y Quilapayún, entre otros.

El nombre de la banda se debe al manguaré, instrumento precolombino utilizado por los indígenas de la Amazonia.

Inicios y visita a Chile
La banda fue fundada inicialmente en 1971 con seis integrantes, y bajo el apoyo de Fidel Castro, luego de la visita a Cuba de la banda chilena Quilapayún. Así, el gobierno cubano insta a la nueva agrupación a viajar a Chile por seis meses, para el estudio de los instrumentos y los cantos tradicionales. Allí conocieron a Isabel Parra, Víctor Jara, Quilapayún, Aparcoa e Inti-Illimani, y publicaron sencillos y álbumes bajo el sello DICAP.

La agrupación fue dirigida por muchos años por Pancho Amat, quien más tarde sería reemplazado por Andrés Pedroso.

Integrantes
 Músicos
 Andrés Pedroso Chávez: bajo, voz, dirección
 Carlos González Quian: piano
 Orlando Ramos Carraz: bongó, percusiones menores
 Armando Yohan Cosmea: tres, voz
 Alejandra Pedroso Sulueta: voz, saxo
 Zander Jones: voz
 Reynier Acosta Serrano: congas, percusión
 Edelmies Pedroso Zulueta: flauta
 Otros
 Leonardo Acosta Chomat: ingeniero de sonido

Antiguos miembros
 Músicos
 Jorge Campos, "Fumanchú": flauta, dirección
 Santiago García: voz
 Pancho Amat: tres
 Víctor Alfonso: percusión
 Francisco José canales:Voz

Discografía
 1972 - Manguaré (con Marta Contreras)
 ???? - Volae
 ???? - Café Cuba
 1976 - Cuba
 1977 - Razones para cantar
 1985 - Regálame tus manos

Sencillos
 1971 - La tribuna (con Quilapayún)
 1972 - Mi grito de guerra / Boga-Boga
 1972 - Son de la loma / El pitirre y el aura
 1972 - Los rollos del Tío Sam / El guarapo y la melcocha

Colectivos
 1972 - Chile pueblo
 1974 - La canción, un alma de revolución
 1974 - Voces latinoamericanas
 1975 - Año Internacional de la Mujer, Cuba
 1977 - 7. Festival des politischen Liedes
 1977 - Rote Lieder 70-76
 1978 - Canciones XI Festival, Cuba
 1980 - Zehnkampf - Festival des politischen Liedes 1970-1980
 1980 - III Congreso de la Federación de Mujeres Cubanas
 1982 - Nuestro canto
 1983 - El tiempo está a favor de los pequeños
 ???? - The Essential Voices of Cuba (CD 2)
 ???? - Simply Latin Party (CD 4: The Nu Cuba Sessions)
 ???? - Symply Salsa: Dance Class (CD 2: In The Swing)

Colaboraciones
 1972 - Música para Guillén (de Marta Contreras)
 1984 - Tríptico (de Silvio Rodríguez)
 1994 - Brasil Afri (de Taiguara)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Grupos de música de Cuba
Grupos de música de los años 1970
Octetos de música de Cuba
Nueva Trova Cubana

Grupo Manguaré


المحمدي هي ناحية من نواحي قضاء هيت تقع على الضفة الغربية لنهر الفرات جنوب مدينة هيت، ويسكن فيها عدد كبير من العشائر وابرز هذه العشائر هي عشيرة البو محل.

مراجع

نواحي العراق
محافظة الأنبار

المحمدي (ناحية)


فيليسيانو ريفيلا  (مواليد 21 أغسطس 1936 - 6 نوفمبر 2017)، هو لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص من آبلة
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو رايو فايكانو
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو ريال مورسيا
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كاستيليون-ليونية
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم من مقاطعة آبلة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1936
مواليد في آبلة
وفيات 2017

فيليسيانو ريفيلا


The president of the Republic of Suriname () is, in accordance with the Constitution of 1987, the head of state and head of government of Suriname, and commander-in-chief of the Suriname National Army (SNL). The president also appoints a cabinet.

The current president is Chan Santokhi, a former chief of police. He is affiliated with the Progressive Reform Party (VHP). Santokhi was elected on 13 July 2020 as president by acclamation in an uncontested election, and inaugurated on 16 July on the Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo in a ceremony without the public presence due to the COVID-19 pandemic.

History
The office of president was created upon independence from the Netherlands in 1975. Until 1987, the role was largely ceremonial. The first officeholder was Johan Ferrier, a schoolteacher and veteran politician who had served as governor since 1968. He resigned as president in August 1980, several months after a coup d'état. From then until 1988, the presidents were essentially army-installed puppets of Lt. Col. Dési Bouterse, who ruled as a de facto leader with few practical checks on his power. Democracy was restored in 1988, the year after the adoption of the constitution, in which the duties and responsibilities of the president were included. On 24 December 1990, two days after Bouterse's resignation as army commander, the army called president Ramsewak Shankar to inform him that he and his cabinet were removed from office, in another coup d'état. Police Chief and Acting Commander of the Army Ivan Graanoogst was appointed acting president. On 27 December 1990, Johannes Kraag became the president. Since 1991, the president is elected democratically.

Election
The president and a vice president are elected by no less than a two-thirds supermajority of members in the National Assembly to a five-year mandate and are accountable to the Assembly. During their time in office, the president must forfeit any additional posts in politics or business.

Qualification
A candidate must be a Surinamese national (resident in the country for at least six years) who is at least 30 years of age.  A candidate must win at least two-thirds of the votes in the Assembly to be elected.  If no candidate wins two-thirds after three rounds, the vote then goes to the United People's Congress, composed of the Assembly and local government officials. In this case, a simple majority is required.

Powers and duties
The president is vested with extensive functional powers. The president names and dismisses ministers, signs bills, and names and dismisses diplomatic staff. He declares war and states of emergency with the ratification of the National Assembly. He concludes foreign treaties and agreements, again with the assent of the Assembly. He also exercises ceremonial duties such as conferring awards, receiving foreign diplomats, and granting pardons.

List of presidents

Political parties

Timeline

See also
 Politics of Suriname
 First Lady of Suriname
 List of colonial governors of Suriname
 Vice President of Suriname
 List of prime ministers of Suriname
 List of deputy prime ministers of Suriname

Notes

References

External links
  Kabinet van de President van de Republiek Suriname
  Constitution of the Republic of Suriname, 1987

Suriname

Presidents
1975 establishments in Suriname

President of Suriname


Stanley Gayetzki, cunoscut sub numele de Stan Getz, () a fost un saxofonist american de jazz.

Discografie selectivă
 West Coast Jazz (1955)
 Hamp and Getz (1955)
 The Steamer (1956)
 For Musicians Only (1956)
 Stan Getz And The Oscar Peterson Trio (1957)
 At The Opera House (1957)
 Getz Meets Mulligan In Hi-Fi (1957)
 Focus (1961)
 Jazz Samba (1962), remasterizado en 1997
 Stan Getz With Cal Tjader (1963)
 Stan Getz And Luiz Bonfa Jazz Samba encore! (1963)
 Getz/Gilberto (1963), câștigătorul a două premii Grammy
 Getz/Gilberto #2 (1964)
 Getz Au-Go-Go (1964)
 Stan Getz & Bill Evans (1964)
 Sweet Rain (1967)
 Captain Marvel (1972)
 The Best Of Two Worlds (1976)
 The Peacocks (álbum) (1977)
 Apasionado (1990)
 Serenity (1991)
 People Time (1991), împreună cu Kenny Barron
 With European Friends - Live 1958-59 (1991)
 Bossas & Ballads - The Lost Sessions (2003), înregistrat în 1989, însă publicat abia în 2003
 Selections from Getz/Gilberto 76 (2015), înregistrat în 1976, publicat în 2015

Note

Nașteri în 1927
Decese în 1991
Muzicieni americani
Muzicieni evrei
Evrei americani
Câștigătorii premiilor Grammy
Decese cauzate de cancer la ficat

Stan Getz


Katma değer, bir üretim sürecindeki çıktı ile girdi arasındaki farktır. Örneğin 10 TL değerinde hammadde alınmış, bu hammadde toplam olarak 20 TL ücretle çalıştırılan işçilerle işlenmiş ve 50 TL değerinde bir ürün ortaya konmuş olsun. Burada girdi 10 TL olarak ölçülür. İşyerinde çalışan işçilere ödenen ücretler girdi olarak değerlendirilmez. Çıktı ise 50 TL'dir. 40 TL'lik fark katma değeri oluşturur. Bu katma değerin 20 TL'sini işçiler alır. Geri kalan 20 TL de (artı değer)kârdır.

Finansal ekonomi

Katma değer


ඉන්දියානු සියවස(හෝ ඉන්දියාවෙහි සියවස) යනු, 20වන සියවස බොහෝවිට ඇමරිකානු සියවස ලෙසින්ද සහ, 19වන සියවස පැක්ස් බ්‍රිටෑනිකා (බ්‍රිතාන්‍ය සාමය) ලෙසින්ද හැඳින්වුනු ආකාරයට,  ඉන්දියාව විසින් 21වන සියවස තුලදී ප්‍රමුඛත්වය ගැනුමට ඇති හැකියාව දක්වන පදයකි.

පසුබිම

ප්‍රාඥයින්ට, මාධ්‍ය මූලාශ්‍රයන්ට  සහ ද වර්ල්ඩ් ඉකොනමි: අ මිලේනියල් පර්ස්පෙක්ටිව් යන ඔහුගේ පොතෙහි දැක්වෙන  ආර්ථික ඉතිහාසඥ ඇංගස් මැඩිසන්ගේ අදහස් පරිදී,   ඉන්දියාවෙහි රාජ්‍යයන් වෙතින්, ක්‍රියු 1 පමණ සිට ක්‍රියු 1000 පමණ දක්වා, ලෝකයේ විශාලතම ආර්ථිකය සමන්විත වී තිබිණි. එසේම, චීනය විසින් ලෝක ආර්ථිකයේ ප්‍රමුඛ ස්ථානය ගෙන සිටි කාලසීමාවෙහිදී, විශාලතම ආර්ථිකය සඳහා දෙවන ස්ථානය ඉන්දියාව විසින් හිමි කරගෙන තිබිණි. ලෝක ආදායමෙහි  (ආර්ථික ප්‍රතිදානය) ඉන්දියාවෙහි කොටස, 1700 වසරෙහි වූ 27% (යුරෝපයෙහි 23% හා සැසඳූ කල) අගයයෙන් 1950 වසරෙහිදී  3% දක්වා පහත බැස තිබුණි.

17වන සියවසෙහිදී, ඉන්දියාව සහ චීනය විසින්, ලෝක දදේනියෙන්  60-70 ප්‍රතිශතයකට වග කියූහ.

නූතන ආර්ථික ඉතිහාසඥයින් බොහෝ දෙනෙක් විසින්, ඉන්දියාවේ ආර්ථිකයෙහි පසුබෑම් තත්ත්වය සඳහා වගකිය යුත්තේ යටත්විජිත පාලනය බව පවසන්නේ, මෙම කාල සීමාවෙහිදී ඉන්දියානු කර්මාන්තයන්හී ආයෝජනය සීමිත වුනු බැවිනි.

සාධක

භව්‍ය සුපිරි බලවතෙකු ලෙසින් ඉන්දියාව හඳුනාගෙන ඇත.දකුණු ආසියාවේ ආධිපත්‍යය රාජ්‍යය ලෙසින්ද සමහරවිට එය හැඳින්වෙන්නේ. ප්‍රදේශය තුල සමස්ත ආකාරයෙන් – දේශපාලන, ආර්ථික, හමුදාමය, සංස්කෘතික සහ, ජනවිකාශමය ලෙසින් – අතිප්‍රබල ප්‍රමුඛත්වයක් එය විසින් දරන බැවිනි.

ආශ්‍රිත

තවදුරටත් කියවීම්

 "ඊස් දිස් දි ඉන්ඩියන් සෙන්චරි?" ද ගාඩියන්.
 ඊස් ඉට් ද ඩෝන් ඔෆ් ද ඉන්ඩියන් සෙන්චරි, ආස්ක්ස් වෝට්න් ෆෝරම් . ඉන්ඩියා අබ්‍රෝඩ්.

ගෝලීය දේශපාලනය
ඉන්දියාවේ ආර්ථිකය
දේශපාලනමය නවවාද
20වන-සියවසෙහි නවවාද
ඉන්දියාවේ විදේශ සබඳතා
ඉන්දියාවේ ආර්ථික ඉතිහාසය (1991–වර්තමානය)
ඉන්දියාව

ඉන්දියානු සියවස


البرامج الإخبارية هي البرامج التي تعرض أنباء الأخبار من مختلف أقطار العالم، وكل قناة فضائية لها برامجها الإخبارية الخاصة بها، ولها أسلوبها المميز في عرض الأخبار، ولهذه البرامج فريق عمل إخباري خاص، وكادر فني متخصص في عرض الأخبار وجذب انتباه المشاهد.

في البرامج الإخبارية أوائل القرن 21 وخاصة تلك الشبكات التجارية بدأت تميل إلى أن تكون موجهة نحو الأخبار الشيقة، وغالبا ما تدرج بانتظام «قصصا شيقة» أو تقارير روح الدعابة كما يحصل في البنود الأخيرة من نشرات الأخبار اليومية، وعلى العكس من الأخبار هنالك البرامج التي تنقل عبر التلفاز في وقت سابق منذ ثلاثين عاما، مثل أخبار المساء (سي بي اس)، وغيرها.

وكانت النشرات الإخبارية التلفازية المسائية منذ بداياتها حتى حوالي عام 1995، تضم القصص الإخبارية الجادة وصولاً إلى نهاية البرنامج، ثم تغير حالها بعد عقد من الزمن لتتحول إلى قنوات تجارية تحمل أخبارا تشد انتباه المشاهد بغض النظر عن مصداقيتها في بعض القنوات.

المصادر

أخبار تلفزيونية
برامج إخبارية

برامج اخبارية


41943 Fredrick este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
41943 Fredrick este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Olathe (Kansas) de Larry Robinson (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,53 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 14,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 41001-42000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

41943 Fredrick


පැරණි රජවරුන් තම ධනය ෙසාර සතරන්ෙගන් අාරක්ෂා කර ගැනීම සදහා ෙනාෙයක් සථාන වල තැම්පත් කරණ ලදි. එනම් නිධන් කරන ලදි. එෙස් විෙශ්ෂෙයන් ගල් කුළු අාශ්‍රිත නිධන් කිරීම බහුලව සිදුවිය

නිධාන


Walter Friedrich Wilhelm Carl Schmidt (* 10. Mai 1886 in Bützow, Mecklenburg; † 3. April 1935 in Berlin) war ein deutscher Politiker (NSDAP) und SA-Führer. Schmidt war unter anderem Stabsführer der Berliner SA und Abgeordneter im Preußischen Landtag. Er ist nicht zu verwechseln mit dem gleichnamigen NSDAP-Politiker Walter Schmidt, der in der Zeit des Nationalsozialismus als Oberbürgermeister von Chemnitz amtierte.

Leben und Wirken

Früher Werdegang
Schmidt war ein Sohn des Hermann Wilhelm Jacob Schmidt und seine Ehefrau Friederike Luise Elisabeth, geb. Dorn. Nach dem Schulbesuch trat Schmidt in die Preußische Armee ein, in der er 1905 zum Leutnant ernannt wurde. Von 1914 bis 1918 nahm er am Ersten Weltkrieg teil.

1919 wurde Schmidt in die Reichswehr übernommen, aus der er 1924 seinen Abschied im Rang eines Majors nahm. In den folgenden Jahren verdiente er seinen Lebensunterhalt als Kaufmann.

Laufbahn in der NSDAP und SA
Zum 1. März 1930 trat er in die NSDAP (Mitgliedsnummer 219.259) ein. Außerdem wurde er Mitglied der Sturmabteilung (SA), dem Kampfverband der Partei, in der er rasch Karriere machte: 1931 führte er zeitweise die Berliner SA-Standarte II. Mit Wirkung vom 15. Dezember 1931 wurde Schmidt unter Beförderung in den Rang eines SA-Oberführers zum Stabsführer der SA-Gruppe Berlin-Brandenburg ernannt, in der er somit nach dem Führer der Gruppe, Wolf-Heinrich Graf von Helldorff, als dessen offizieller Stellvertreter die hierarchisch zweithöchste Stellung einnahm. Diese Stellung behielt er bis zur Verhängung des von der Regierung Heinrich Brüning im April 1932 erlassenen SA-Verbotes bei.

Im April 1932 wurde Schmidt außerdem als Kandidat der NSDAP in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 als Abgeordneter angehörte.

Nach der Aufhebung des SA-Verbotes und der Neuaufstellung der SA im Juli 1932 wurde Schmidt durch den Führerbefehl Nr. I vom 1. Juli 1932 mit der Führung der SA-Untergruppe Berlin-West – einer von vier Untergruppen der Gruppe Berlin-Brandenburg – betraut. Auch in dieser Stellung gehörte er – neben dem Führer der Gruppe und seinem Stabsführer, Achim von Arnim und den Führern der übrigen drei Berliner und Brandenburger Untergruppen – zu dem halben Dutzend höchsten Funktionären der Berliner SA.

Affäre und Schmidts jüdische Abstammung und Ausscheiden aus der NSDAP und SA
Die Führung der SA-Untergruppe Berlin-West behielt Schmidt lediglich bis zum 14. Oktober 1932 bei. Zu diesem Zeitpunkt wurde er als Führer der Untergruppe abgesetzt und durch seinen Stabsführer Ernst Pretzel ersetzt. Bald danach wurde er durch den Führerbefehl Nr. 10 vom 15. Dezember 1932 mit Wirkung vom 1. Januar 1933 auf eigenen Antrag zur Verfügung der Obersten SA-Führung gestellt.

Hintergrund der Absetzung Schmidts von seiner führenden Stellung in der SA war, dass im Herbst 1932 festgestellt wurde, dass er nach nationalsozialistischer Definition teilweise jüdischer Abstammung war. Politische Gegner der NSDAP hatten durch entsprechende Nachforschungen in mecklenburgischen Taufregistern festgestellt, dass eine Großmutter Schmidts Jüdin gewesen war, was er selbst zuvor, nach eigenen Angaben nicht gewusst habe, und verbreiteten diese Information hernach genüsslich.

In einem Brief vom 13. Dezember 1932 teilte der Stabschef der SA, Röhm, dem Gauleiter von Brandenburg, Wilhelm Kube, mit, dass Hitler den Wunsch nach Wiederverwendung Schmidts in der norddeutschen SA und nach seiner Belassung als  Mitglied des preußischen Landtags habe.

Schmidt wurde durch Entscheidung des Untersuchungs- und Schlichtungsausschusses bei der Reichsleitung der NSDAP vom 15. Dezember 1932 als Vierteljude entsprechend den Bestimmungen über die Mitgliedschaft in der NSDAP, die eine Mitgliedschaft von Juden in der NSDAP untersagten (Artikel 3, Absatz 1 der Satzung der NSDAP von 1925), aus dieser ausgeschlossen. In der Mitteilung über seinen Parteiausschluss hieß es:

"Da die von Ihnen bei ihrer Aufnahmeerklärung unterzeichnete Behauptung Ihrer rein arischen Abkunft sich nachträglich als unrichtig herausgestellt hat und damit die in Art. 3 der Satzung geforderte Voraussetzung für ihre Aufnahme in den NSDAP Verein als von Anfang an nicht gegeben festgestellt wurde erkläre ich hierdurch Ihre Aufnahme in den Verein für hinfällig. Ihre Streichung aus der Mitgliederliste ist angeordnet."

Im Januar 1934 wurde Schmidt durch eine persönliche Entscheidung Hitlers, der ihn nach wie vor schätzte, wie Rudolf Heß ihm in einem Schreiben vom 16. Januar 1934 mitteilte, "im Hinblick auf Ihre besonderen Verdienste um die Bewegung während Ihrer Mitgliedschaft" auf dem Gnadenwege wieder in die NSDAP aufgenommen. Seine am 15. Dezember 1932 erfolgte Streichung aus der Mitgliederkartei der NSDAP wurde infolgedessen am 22. Januar 1934 wieder zurückgenommen.

Mit Sicherheit unzutreffend muss die Angabe in einer Publikation des Instituts für Zeitgeschichte sein, der zufolge er von der SA in die Schutzstaffel (SS) wechselte und in dieser 1934 den Rang eines SS-Sturmbannführers innegehabt haben soll. In der NSDAP-Zentralkartei ist in Schmidts Karteikarte vermerkt, dass er laut einer Meldung des Gaues Berlin aus dem Jahr 1937 zu diesem Zeitpunkt bereits verstorben gewesen sei, d. h., er muss zwischen 1934 und 1937 verstorben sein.

Nachlass
Im Bundesarchiv haben sich diverse Personalunterlagen zu Schmidt erhalten. Namentlich haben sich im ehemaligen Berlin Document Center eine Akte mit Parteikorrespondenz zu Schmidt erhalten (Mikrofilm Q 48, Bilder 1603 bis 1630).

Des Weiteren haben sich Karteikarten zu ihm in der NSDAP-Zentralkartei (3100, Mikrofilm P 56 "Schmidt, Wally bis Schmidt Walter", Bild 512) und der NSDAP-Ortskartei (3200 Mikrofilm U 1 "Schmidt, Richus bis Schmidt, Walther", Bild 2778).

Literatur
 Institut für Zeitgeschichte: Adolf Hitler. Reden, Schriften, Anordnungen. Oktober 1932 bis Januar 1933, 1998, S. 326.

Einzelnachweise

SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1886
Gestorben 1935
Mann

Walter Schmidt (Politiker, 1886)


Giovanni Battista Meneghini, époux de la cantatrice Maria Callas
 Giuseppe Giovanni Antonio Meneghini (1811-1889), un naturaliste et un géologue italien
 Maxim Meneghini (né en 1993), un joueur international algérien de rugby à XV
 Orphée Meneghini (né en 1934), un coureur cycliste français
 Patrice Meneghini (né en 1948), un raseteur français

Voir aussi

Homonymie de patronyme

Meneghini


رواية أسطورة الجاثوم هي 29 العدد من سلسلة ما وراء الطبيعة

أحداث الرواية
شعر (هاء) بشعور غير مريح يدعوه للرحيل من القصر.وبعد العشاء تأهب (هاء)مع المجموعة المرافقة له بالرحيل وكانت هذة المجموعة مكونة من:ايناس ومحى وعبد الرحمن وغادة وهويدا وزوجها ومها ابنة صاحب القصر.ركب الجميع السيارة التي سوف تعود بهم إلى الإسكندرية ليكتشفوا ان السيارة لا تتحرك فيعرفوا ان أحدهم اتلف المحرك.اضطر الجميع إلى العودة إلى القصر ليقضوا الليل فيه ثم يرحلوا في الصباح.انغلق باب القصر خلف (هاء)فشعر بشعور غير مريح.قضى الجميع ليلة سوداء في القصر ويقتل (بسطويسى)وهو غفير عند صاحب القصر على يد الجاثوم الذي يخرج من مكمنه(غرفة الكرار)و يأتي لمها في نومها ويحاول قتل غادة وهويدا.يلبس الجميع ثيابهم تأهبا للرحيل عندما ينقطع التيار الكهربى ويتمزق خادمان في القصر على يد الجاثوم.يكتشف (هاء)في النهاية ان جده كان (نكرومانسر)و يمشى الجميع تاركين (هاء)و ايناس في القصر.يحاول الاثنان الهرب عندما يباغت الجاثوم ايناس ويقتلها.ثم يقع(هاء)من النافذة ويكتشف (هاء)مدخل إلى حجرة(النكرومانسر).حاول (هاء)التخلص من الجاثوم لكنه فشل واستسلم لقدره الشيطانى وبدأ ممارسة فنون النكرومانسى على جسد ايناس والخفيرين القتيلين بعد فشله في الهروب من مصيره الشيطاني.

شخصيات الرواية
 الاستاذ(هـ):مدرس في الثلاثين وأصبح في النهاية (نكرومانسر).
 المدام (ع):زوجة (هـ)التي انفصلت عنه بسبب الكوابيس التي تطاره وتؤثر علي حياته.
 ايناس:مدرسة تقيم في الإسكندرية وهي صديقة (هـ).
 أبو مها:صاحب القصر وهو أحد الأثرياء الإقطاعيين الذين تقلصت ثروتهم بعد الثورة.
 مها:ابنة صاحب القصر ومدرسة.
 هويدا:خطيبة رفعت السابقة وزوجة سيد الشمندوري.
 غادة:مدرسة وهي صديقة مها وخطيبة محى.
 محى:خطيب غادة.
 عبد الرحمن:خطيب مها.
 سيد الشمندورى:زوج هويدا.

وصلات خارجية
 آراء القراء حول رواية أسطورة الجاثوم على موقع أبجد

المصادر

سلسلة ما وراء الطبيعة
روايات بالعربية

أسطورة الجاثوم


القنفذ سونيك 4  هي لعبة فيديو 2010 من عدة أجزاء من نوع القفز على المنصة، التي طور كجزء من سلسلة ألعاب « القنفذ سونيك » على البلاي ستيشن 3، والإكس بوكس 360، والوي، والآي أو إس.

هذه اللعبة تبعة مباشرةً لألعاب القنفذ سونيك 3 وسونيك وناكلز. اللعبة من نوع التمرير الجانبي ثنائي الأبعاد ذكراً لألعاب الأصلية للقنفذ سونيك، مع التركيز على اللعب السريع.اللعب هي في صورة فائق الدقة على البلاي ستيشن 3، والإكس بوكس 360.

لقد أعلن عن اللعبة لأول مرة في موقع Gamespot.com في 9 سبتمبر، 2009، ونم كشف عن العنوان الرسمي للّعبة في 4 فبراير، 2010.

أفرج موقع جيم سبوت عن فيديو إعلان دعابي للّعبة في 8 سبتمبر، 2009.

روابط خارجية

مصادر

وصلات خارجيّة
 الموقع الرسمي للّعبة
 الإعلان عن مشروع نيدلماوس على جيمسبوت
 فيديو الإعلان الدعابي لمشروع نيدلماوس على جيمسبوت
 مقابلة جيمسبوت مع كين بالاو، مدير العلامة التجارية لسيچا
 Nintendo Wii News: New 2D Sonic Game Announced

ألعاب آي أو إس
ألعاب أندرويد
ألعاب أويا
ألعاب التمرير الجانبي
ألعاب القنفذ سونيك
ألعاب إكس بوكس لايف آركيد
ألعاب بلاك بيري
ألعاب بلاي ستيشن نتورك
ألعاب ديمبس
ألعاب سونيك تيم
ألعاب فيديو 2010
ألعاب فيديو بادئة
ألعاب فيديو سيجا
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب فيديو مقسمة إلى حلقات
ألعاب منصات
ألعاب وي واير
ألعاب ويندوز
ألعاب ويندوز فون
تتمة ألعاب فيديو

القنفذ سونيك 4


The Northrop YA-9 was a prototype attack aircraft developed for the United States Air Force A-X program. The YA-9 was passed over in preference for the Fairchild Republic YA-10 that entered production as the A-10 Thunderbolt II.

Design and development

Background
Criticism that the U.S. Air Force did not take close air support seriously prompted a few service members to seek a specialized attack aircraft. In the Vietnam War, large numbers of ground-attack aircraft were shot down by small arms, surface-to-air missiles, and low-level anti-aircraft gunfire, prompting the development of an aircraft better able to survive such weapons. Jets such as the North American F-100 Super Sabre, Republic F-105 Thunderchief, and McDonnell Douglas F-4 Phantom II proved to be mostly ineffective for close air support. The Douglas A-1 Skyraider was the USAF's primary close air support aircraft.

A-X
In mid-1966, the U.S. Air Force formed the Attack Experimental (A-X) program office. On 6 March 1967, the Air Force released a request for information to 21 defense contractors for the A-X. The objective was to create a design study for a low-cost attack aircraft. Discussions with A-1 Skyraider pilots operating in Vietnam and analysis of the effectiveness of current aircraft used in the role indicated the ideal aircraft should have long loiter time, low-speed maneuverability, massive cannon firepower, and extreme survivability; an aircraft that had the best elements of the Ilyushin Il-2, Henschel Hs 129 and Skyraider. While turboprop engines were requested in the initial request, by May 1969, requirements had changed to specify use of turbofan engines.

In May 1970, the USAF issued a modified, and much more detailed request for proposals (RFP). The threat of Soviet armored forces and all-weather attack operations had become more serious. Now included in the requirements was that the aircraft would be designed specifically for the 30 mm cannon. The RFP also called for an aircraft with a maximum speed of , takeoff distance of , external load of ,  mission radius, and a unit cost of US$1.4 million. Simplicity and low cost were also vital requirements, with a maximum flyaway cost of $1.4 million based on a 600 aircraft production run. Performance was to be sacrificed where necessary to keep development and production costs under control. During this time, a separate RFP was released for A-X's 30 mm cannon with requirements for a high rate of fire (4,000 round/minute) and a high muzzle velocity. Six companies submitted proposals to the USAF, with Northrop and Fairchild Republic selected on 18 December 1970 to build prototypes: the YA-9A and YA-10A, respectively. Meanwhile, General Electric and Philco-Ford were selected to build and test GAU-8 cannon prototypes.

Design
The A-9 was a shoulder-wing monoplane of all-riveted aluminum alloy construction, with honeycomb structures and chemically milled skins. The required twin turbofans were fitted in nacelles under the aircraft's wing roots.  Northrop selected the  Lycoming YF102 engine for the YA-9 rather than the more powerful () General Electric TF34 used by the A-10, although either engine could be accommodated. The YF102 engine was a new design, based on the Avco Lycoming T55 turboshaft that powered the Boeing CH-47 Chinook helicopter, which was selected in order to minimize costs. The aircraft had a large cruciform stabilizer in order to improve directional stability for low-level flight. Split ailerons were fitted that could be used as airbrakes. When these airbrakes were operated asymmetrically in conjunction with the aircraft's rudder, sideways control forces could be applied (and the aircraft moved sideways) without yawing or banking, easing weapon aiming.

The pilot sat under a large bubble canopy well ahead of the leading edge of the wings. The cockpit was surrounded by a bathtub of armor (aluminum in the prototypes, which would have been replaced by titanium if production occurred) while the wing-mounted fuel tanks were self-sealing and filled with foam to minimize the potential for fires or massive fuel loss. Dual redundant hydraulic flight control systems were fitted, with a further manual backup to prevent a single hit from causing control failure. These design features were hoped to reduce combat losses by as much as 90% in Vietnam-type operations. A single 30 mm rotary cannon was to be fitted in the belly of the aircraft, with the gun barrels extending under the nose. As the gun was mounted on the aircraft's centerline, the undercarriage nosewheel was offset  to the left. As the GAU-8 Avenger cannon was not ready, both YA-9 prototypes (and the two YA-10s) were fitted with the smaller 20 mm M61 Vulcan instead. Ten underwing hardpoints were fitted, allowing up to  of weapons, including bombs and AGM-65 Maverick air-to-ground missiles, to be carried.

Fly-off

The YA-9 took its first flight on 30 May 1972, with the second prototype flying on 23 August. Northrop's flight testing was successful, with the aircraft claimed to have "fighter-like" handling and to be a good weapon platform. A fly-off by USAF test pilots of the two competing designs took place between 10 October and 9 December 1972. While the YA-9 fully met the USAF's requirements, the YA-10 was declared the winner on 18 January 1973. The use of the established TF34 engine by the YA-10 rather than the untried F102 may have been preferred by the Air Force, while Fairchild had no alternative work available and was unlikely to survive if it did not win the A-X contract.

The two YA-9 prototypes were subsequently relegated to NASA for continued flight testing before being retired. When retired, the YA-9s' custom-built engines were removed and were later mated to a C-8 Buffalo airframe as part of the NASA-Boeing joint Quiet Short-haul Research Aircraft (QSRA) study into a quiet short-haul commercial aircraft.

Aircraft disposition

 71-1367 - storage yard awaiting restoration at Edwards AFB, California.
 71-1368 - on display at March Field Air Museum, March Air Reserve Base, California.

Specifications (YA-9A)

See also

References

Notes

Bibliography

External links

YA-9A page on aero-web.org

Twinjets
A-09
Northrop A-09
Cancelled military aircraft projects of the United States
High-wing aircraft
Aircraft first flown in 1972

Northrop YA-9


For Frihed (tidligere PEGIDA Danmark) er en bevægelse, som er imod fundamentalistisk islamisering af Danmark.

Bevægelsen er inspireret af den tyske PEGIDA-bevægelse (som er en forkortelse af  på ), som opstod i efteråret 2014 i Dresden, og siden har bredt sig til en lang række tyske byer.

Historie
Blev startet i januar 2015 af Nicolai Sennels, tidligere folketingskandidat for Dansk Folkeparti. Sennels meldte sig samtidigt ud af DF.

Den 23. marts 2015 meddelte Nicolai Sennels at PEGIDA Danmark skifter navn til For Frihed.

For Friheds demonstrationer har bl.a. tiltrukket personer fra det yderste højre.

Angreb på demonstrationer
I 2016 blev der flere gange udført angreb på For Friheds demonstrationer.

Den 3. september 2016 blev adskillige moddemonstranter anholdt, da For Frihed holdt sin almindelige demonstration den første lørdag i måneden. Moddemonstranter kastede med røgbomber.

Den 17. december 2016 afholdt For Frihed en demonstration. Uidentificerede personer kastede med kanonslag mod demonstrationen og 3 personer blev anholdt.

Den 7. januar 2017 blev 4 demonstrationsdeltagere (herunder en 75-årig kvinde) efter demonstrationen angrebet på Nørreport Station. En demonstrationsdeltager blev slået i ansigtet med knytnæve og måtte søge skadestue.

Angreb på deltagere
I 2016 blev der udført flere kriminelle handlinger mod specifikke medlemmer af For Friheds ledelse. Den 1. november 2016 blev talskvinde Tania Groth udsat for politisk hærværk, idet gerningsmænd på hendes gadedør med spraymaling skrev: "Vi ved hvor du bor".

Den 2. december 2016 blev For Friheds advokat og ledelsesmedlem Rasmus Paludan, også medlem af Lars Vilks Komiteen, udsat for politisk hærværk, idet en rude om natten blev knust på hans kontor. En pulverslukker tændt med gaffertape blev herefter kastet ind i kontoret, som blev efterladt med et tykt lag pulver på alle flader.

Den 3. december 2016 blev fotograf Eyvind Dekaas bil fundet udsat for omfattende hærværk. Bilens dæk var punkterede og bilens flader var påført spaymaling med politiske budskaber. Eyvind Dekaas meddelte herefter, at han er frygt måtte trække sig fra at dække politisk vold.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Pegida-bevægelsen spiller på gamle værdikampe og filosofiske referencer , hentet 30. maj 2016

Politiske bevægelser
Foreninger for ytringsfrihed i Danmark
Etableret i 2015

For Frihed


Fra i due litiganti il terzo gode (título original en italiano; en español, Mientras dos discuten, el tercero disfruta) es un drama jocoso en tres actos con música de Giuseppe Sarti y libreto basado en Le nozze (Las bodas) de Carlo Goldoni. El célebre libreto goldoniano, ya musicado por otros compositores, fue revisado para Sarti por un libretista del que no se sabe el nombre. Se estrenó en el Teatro alla Scala de Milán el 14 de septiembre de 1782.

Un aria de esta ópera, Come un agnello, es famosa por haberla citado Mozart al final de Don Giovanni.

Historia
Cuando se estrenó en La Scala, fue un gran éxito, hasta el punto de producirse bajo diferentes títulos, en otros idiomas, y en numerosas ciudades europeas. Por ejemplo, se representó como Le nozze di Dorina, que incluía arias de Giovanni Battista Viotti, para la inauguración del Théâtre de Monsieur en París el 6 de enero de 1791. La obra también acumuló música compuesta por Pasquale Anfossi, Antonio Salieri, y Stephen Storace además de la del propio compositor.

Personajes

Argumento
La ópera tiene una historia parecida a la de Las bodas de Fígaro de Mozart, implicando complejas intrigas entre una pareja de celosos y enojados aristócratas y sus criados.

Referencias
Notas

Fuentes
Amadeus Almanac, acceso 25 de septiembre de 2008 (en italiano)
Fra i due litiganti il terzo gode por John Platoff, en 'The New Grove Dictionary of Opera', ed. Stanley Sadie (Londres, 1992) ISBN 0-333-73432-7 (en inglés)
Licencia

Enlaces externos

Sinopsis en Del Teatro Italian, acceso 3 de junio de 2008
Página  (en italiano, acceso 3 de junio de 2008

Óperas de Giuseppe Sarti
Óperas en italiano
Óperas de 1782
Óperas estrenadas en Milán

Fra i due litiganti il terzo gode (Sarti)


"Ortodoks" sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:

 Ortodoks Hristiyanlık, kendini Ortodoks olarak adlandıran iki Hristiyan mezhebi:
 Doğu Ortodoks Kilisesi ilk 7 konsili tanıyan Hristiyan mezhebi
 Oryantal Ortodoks Kilisesi ilk 3 konsili tanıyan Hristiyan mezhebi
 Ortodoks Yahudilik (Bir Yahudi mezhebi)

Ortodoks