أبلة نظيرة صاحبة أول موسوعة عربية في الطبخ ومن أشهر مؤلفي كتب فن الطهي، اسمها الحقيقي نظيرة نيقولا ولدت في عام 1902م بمصر

دراستها للتدبير المنزلي
كانت نظيرة نقولا تدرس في كلية التدبير المنزلي بمصر، وفي عام 1926 قررت وزارة المعارف إرسال بعثات في كافة التخصصات لاستكمال الدراسة العلمية ومن هذه التخخصات التدبير المنزلي، فتم اختيار 14 فتاة من كلية التدبير المنزلي كانت من بينهم نظيرة نقولا للدراسة بجامعة جلوستر بأنجلترا لمدة ثلاث سنوات في فنون الطهي وشغل الإبرة.

وعند عودة نظيرة من البعثة عملت كمدرسة لمادة الثقافة النسوية (التدبير المنزلي) في مدرسة السنية للبنات، وكانت تحث تلميذاتها على حب المطبخ وتزيين المائدة بابسط الاشياء فكانت تعتبر الطهى فن مثل باقى الفنون، وتدرجت إلى أن أصبحت المفتشة العامة بوزارة التربية والتعليم.

ويقول الأبن الأصغر لنظيرة الدكتور صادق ان تلك البعثة وقتها كانت تعد سبقا حيث أنه لم يكن من السهل تقبل الأهل فكرة سفر بناتهن لاستكمال دراستهن في الخارج إلا أن تميزهن العلمي والخلقي فرض الوضع الجديد على الجميع.

وقد اختارت نظيرة نيقولا بعد عودتها من البعثة التفرغ لمجال الطهي والعمل بالتدريس لمادة الثقافة النسوية التي تحول اسمها الآن إلى مادة التدبير المنزلي وكان ذلك في مدرسة السنية للبنات. ومن هنا تفرغت أبلة نظيرة للطهي وأصبح يحتل مساحة كبيرة في حياتها ففي المدرسة كانت تبذل قصارى جهدها لتعليم الفتيات فن الطهي، فالامر لم يكن قاصرا على مجرد تدريس مادة في المنهج ولكنها كانت تحاول أن تجعلهم يحبون ذلك بل ويتفنون في تقديم الجديد، وفي المنزل كانت شديدة الاهتمام بأناقة الطعام مهما كان بسيطا حيث تحرص على الاعتناء بالسفرة وتزينها بالخضروات والفاكهة دائما.

وبعودتها من لندن في ثلاثينيات القرن الماضي جمعتها علاقة بالسيدة بهية عثمان، والتي تخرجت في كلية «بردج هوس» بالعاصمة البريطانية، وشغلت وظيفة المفتشة العامة بوزارة المعارف أيضًا.

ومع ذيوع صيت «نظيرة» داخل الوسط التعليمي أعلنت وزارة المعارف، في الأربعينيات، عن مسابقة لتأليف كتاب في الطهي لاعتماده كمنهج دراسي للفتيات، لتقدم على تلك الخطوة بمشاركة زميلتها «بهية»، وتؤلفان «أصول الطهي» في أكثر من 800 صفحة.

وحسب رواية الكاتب عمر طاهر توجه الثنائي إلى الملكة فريدة لتسليمها الكتاب، والذي جاء في مقدمته سبب التأليف، والذي يكمن في عدم وجود مراجع عربية في هذا المجال ولتنشئة الفتاة على فهم الحياة المنزلية.

لم يهتم الكتاب الفائز بالطبخات بحسب، بل بالمطبخ والأكلات بشكل عام، حيث جاء فيه، من نصائح أبلة نظيرة القائمة على دراستها:

ونقل أن الكتاب اهتم بأرشفة كل الأكلات الممكنة في تاريخ مصر بطريقة بسيطة، ثم اهتم بكل ما هو وراء الطعام، ليعدد بعض النصائح المذكورة مثل «المطبخ الكبير زيادة عن اللزوم تعمه الفوضى سريعًا، لابد أن يكون مطبخ البيت في جهة بحرية حتي يكون متجدد الهواء».

«في كل طعام مطبوخ لابد أن تكون نكهة المادة الأساسية ظاهرة، مهما كانت إمكانياتك لابد أن تكون ألوان الطعام على المائدة متباينة، متعة العين جزء من متعة الطعام، أهم شرط من شروط نجاح الصلصة أن يكون لونها مطابق تماما للون المادة الأساسية فيها».

«مهارة ربة البيت لا تتجلي فقط في الطهي ولكن تتجلي أكثر في مهارات إعادة طهي ما تبقي من بواقي طهي سابق، أدوات المرأة الأساسية إناء ونار، تخلي عن التعقيد في أدوات الطبخ وإن كان ثمة شيء أهم من الإناء والنار في المطبخ فهو ساعة الحائط».

عقب ذلك، قدمت أبلة نظيرة فقرة ثابتة في الراديو، بالتعاون مع الإذاعية صفية المهندس، والتي طلبت أن تكون معها في فقرة ثابتة مع اقترابها من المعاش، ومن التقديم الإذاعي إلى الكتابة، رسالة دورية تحتويها مجلة «حواء»، من أبلة نظيرة بالإضافة إلى وصفاتها الشهية، كل تلك الأبواب فتحت لها مجالا أوسع لتأليف مزيد من الأجزاء للكتاب الأشهر في عالم الطبخ «أبلة نظيرة».

انتشر الكتاب بشدة، وأصبح تجاريا أكثر منه كتابا تعليميا للفتيات في المدارس، فتوقفت وزارة المعارف عن تدريسه للطالبات، ووصل عدد طبعاته إلى 12 نسخة، تعدلها أبلة نظيرة باستمرار، فقد استخدمت في البداية على سبيل المثال مكيال «الرطل»، وهو المستخدم في مصر وإنجلترا آنذاك، ليتغير بعد ذلك إلى «الجرامات»، وهكذا كانت تدخل المكونات الجديدة التي تلائم السفرات المختلفة.

حزنت أبلة نظيرة بعد سخيرة سمير غانم من كتابها في مسرحية المتزوجون

شهرتها في مجال فن الطهي

بعد ذلك تفرغت نظيرة لمجال الطهي وكيفية اعداد وتزيين المائدة، وفاز كتابها (أصول الطهي) التي قامت بتأليفة بالشراكة مع السيدة بهية عثمان والتي تخرجت من كلية بردج هوس بإنجلترا وكانت المفتشة العامة أيضاً بوزارة التربية والتعليم بمصر في مسابقة أعلنت عنها وزارة التربية والتعليم في الاربعينيات من القرن الماضي على مستوى المدارس تشترك فيها مدرسات التدبير المنزلي لتأليف كتاب في الطهي تعتمده الوزارة كمنهج دراسي للفتيات، ومن ثم اتخذ الطابع التجاري بعد أن توقفت الوزارة عن تدريسه وتم طباعتة لتصل عدد الطبعات إلى الثانية عشر تقريباً تم خلالها تعديل الكتاب بما يتوافق مع المكاييل الحديثة حيث أن النسخة الاصلية من الكتاب كانت بمكيال الرطل الذي كان يستخدم في مصر آن ذاك، وهو نظام الأوزان والمقاييس البريطاني الذي كان يستخدم قبل اعتماد النِّظام المتري، وأصبح الكتاب مكون من عدة أجزاء تصل إلي 18 جزء ليصبح موسوعة شاملة لكافة اشكال الطهي.

ومن التدريس وتاليف الكتب انتقلت ابلة نظيرة إلى الإذاعة لينتظرها الكثير من ربات البيوت للاستماع إلى وصفتها الشهية بجانب مشاركتها في مجلة حواء التي استمرت فيها لتقديم وصفات اشهى المأكولات حتى بعد توقف برنامجها.

وفاتها

توفيت نظيرة نيقولا في عام 1992 عن عمر 90 عاماً، ولأبلة نظيرة ابنة تدعى نجلاء تخصصت في نفس مجال والدتها حيث عملت مدرسة لمادة الاقتصاد المنزلي في مدرسة طه حسين بالإسكندرية وتدرجت إلى أن أصبحت مدير إدارة البيئة بوزارة التربية والتعليم بالإسكندرية.

المراجع

طباخون مصريون
مواليد 1902
طباخات
وفيات 1992
مؤلفات كتب طهي
مصريات في القرن 20

أبلة نظيرة


Jannetje Johanna Shaft () a fost o proeminentă luptătoare (comunistă) a Rezistenței olandeze antinaziste din timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Tinerețea și studiile
Jannetje Johanna Shaft, numită de obicei "Jo" dar mai bine cunoscută sub numele de Hannie Shaft, a fost fiica perechii formate de maestrul de școală normală Pieter Shaft cu Aafje Talea Vrijer. Mama ei a aparținut cultului menonit, iar tatăl său a fost un susținător al Partidului Social Democrat al Muncitorilor din Olanda. În 1938 a început să studieze Dreptul la Universitatea din Amsterdam. În timpul studiilor sale, Hannie Shaft a devenit prietenă cu două studente evreice, Philine Polak și Sonja Frenk, care în timpul războiului s-au ascuns în casa părinților ei. Această prietenie a făcut ca discriminarea evreilor în timpul celui de-al Doilea Război Mondial să o afecteze la modul personal.

Participarea la Rezistență
Ca studentă a refuzat (regimului nazist) să semneze Declarația de loialitate, urmare acestui fapt fiind nevoită să se retragă la casa părinților ei. A început să ia parte la Rezistență, ajutând (în mod clandestin) persoane, cu cartele de raționament și cu documente de identitate furate. Pe timpul Rezistenței a dobândit pseudonimul Hannie, recunoscută de asemenea și sub numele de "roșcata". În această perioadă s-a alăturat Consiliului de Rezistență (RVV), o organizație strâns relaționată cu CPN (Partidul Comunist din Olanda). În colaborare cu surorile Truus si Freddie Oversteegen a întreprins mai multe atacuri atât împotriva invadatorilor germani, cât și împotriva unor proprii concetățeni olandezi renumiți a fi fost colaboraționiști și/sau trădători.

În data de 8 iunie a anului 1944, în colaborare cu Jan Bonekamp, a atentat împotriva patiserului Piet Faber, un membru al NSB  (Mișcarea Național-Socialistă din Țările de Jos). Piet Faber a murit șase zile mai târziu. În 21 iunie a aceluiași an a atentat cu succes împotriva lui W. M. Ragut, dar în acest atac Jan Bonekamp a fost rănit mortal. La 5 septembrie care a urmat (în colaborare cu Jan Heusdens), atentează împotriva unui agent de poliție, dar respectivul atentat eșuează. Pe 25 octombrie a avut planificat impreună cu Truus (una dintre cele două surori Oversteegen) atentatul împotriva lui Fals Krist (binecunoscut ofițer de poliție din Haarlem, membru al NSB și colaborator al SD, Serviciul de Securitate al SS), dar alți membri de-ai rezistenței din Haarlem le-au luat-o înainte.

Deprinzând germana până la a o vorbi fluent, Hannie Shaft obișnuia să iși folosească acest atu pentru a conversa cu soldați germani, ceea ce făcea ca ea să pară, în ochii unora, a fi un colaboraționist. Atunci când o secțiune a RVV în Velsen a executat un fermier fără permisiunea comandanților ei, Hannie (împreună cu celelalte două femei) au furnizat liderilor RVV o listă cu numele autorilor actului. Astfel că cei care l-au executat pe respectivul fermier au fost divulgati SD, asta însemnând condamnarea acelora la moarte. După război s-a investigat în profunzime acest incident, și s-a stabilit că Hannie, probabil, nu putea bănui cu exactitate care vor fi consecințele acelei fapte ale sale.

La 1 martie 1945, Hannie Shaft și Truus Oversteegen l-au ucis dintr-o singură impușcătură pe ofițerul de poliție (și membru al NSB), Willem Zirkzee. La 15 martie l-au asasinat pe celebrul coafor Ko Langendijk, care lucra pentru SD (anterior încercase asta si Jan Bonekamp, dar fără succes).

Arestarea și execuția
La 21 martie 1945, Hannie Shaft a fost arestată la un punct de control de poliție în Haarlem, având asupra ei publicații ilegale, și o armă. Germanii și-au dat seama abia în cazarma poliției din Haarlem pe cine arestaseră, iar nazistul Emil Rühl a preluat-o si dus-o la "Închisoarea II" din Amsterdam. Deși la sfârșitul războiului a existat un acord între ocupanți și forțele de rezistență, de a nu se ucide femei, Hannie Shaft a fost executată prin împușcare pe 17 aprilie, 1945 (cu trei săptămâni înainte de sfârșitul războiului) în dunele de la Bloemendaal, din ordinul lui Willy Lages, șeful SD în Amsterdam. Hannie Shaft a fost repudiată, urâtă de către germani pentru că, în opinia lor, a recurs la atacuri inutile în acele ultime zile ale războiului. După un glonț ratat de către al său executor, Maarten Kuiper (care, a participat și la arestarea Annei Frank ), Hannie a spus cu sânge rece: "Eu aș trage mult mai bine". Maarten Kuiper și-a golit atunci încărcătorul mitralierei, în ea.

Înmormântată cu onoruri
La 27 noiembrie 1945, trupul său a fost exhumat și transferat la Cimitirul de Onoare din Bloemendaal, Overveen, în prezența reginei Wilhelmina, a prințesei Juliana și a prințului consort Bernard de Lippe-Biesterfeld. Pentru lupta ei împotriva naziștilor, Hanniei Shaft i-a fost conferită, post-mortem, cea mai inaltă decoratie olandeză acordată vreunui membru al Rezistenței  Crucea Rezistenței, precum și o distincție specială din partea Statelor Unite ale Americii.

Pe 3 mai 1982, prietena ei din Rezistență, Truus Menger-Oversteegen, și prințesa Juliana, au dezvelit o statuie de bronz în onoarea Hanniei Shaft, în parcul Kenau din Haarlem.

Moștenirea rămasă
În onoarea ei, mai multe școli și străzi din Olanda îi poartă numele. De asemenea, în onoarea ei (și a multor alți membri ai Rezistenței), a fost creată Fundația Națională în Memoria Hanniei Shaft. S-au editat diverse cărți si s-au făcut diverse filme despre viața ei: caracterul său apare, de exemplu, în filmul Atentatul, de Fons Rademakers. Ineke Verdoner a scris un cântec despre ea. Theun de Vries a scris o biografie despre viața ei, numită: Het meisje met het mers haar (Fata cu părul roșu). Această carte a fost adusă pe ecrane sub același titlu, în anul 1981, de către Ben Verbong, avându-l ca protagonist pe  Renee Soutendijk.

La 22 ianuarie a anului 2008, Uniunea Astronomică Internațională a botezat planetoidul 85119 cu numele de Hannie Shaft.

Note

Legături externe

 Biografia lui Hannie Shaft în Dicționar Biografic de Jos (în olandeză)
 Fundația națională în memoria lui Hannie Shaft (în olandeză)

Nașteri în 1920
Decese în 1945
Femei în război
Victime ale nazismului
Femei din secolul al XX-lea

Hannie Schaft


M/V Lyubov Orlova je bio hrvatski putnički brod. IMO broj mu je 7391434. Pozivni znak bio je E5U2246. Plovio je pod sovjetskom zastavom. Zadnja znana zastava pod kojom je plovio je Kukovih Otoka.

Povijest
Naručio ga je naručitelj iz SSSR-a Sudoimport,  najveći trgovinski partner hrvatskih brodogradilišta, za potrebe sovjetskih brodara iz Vladivostoka, Murmanska i Novorosijska. Trebao je zaploviti za FESCO, što se i ostvarilo.

Narudžba je napravljena temeljem ugovora koji je potpisan na zapovijed Leonida Brežnjeva a na osobni zahtjev Josipa Broza Tita sa spas ovog hrvatskog brodogradilišta. Postavljen je na navoze kao novogradnja br. 413 a porinut je 1976. godine. Plovio je arktičkim morima. Bio je iz jedinstvene klase putničko-teretnih brodova namijenjenih kružnim putovanjima u otežanim uvjetima plovidbe i ledom okovanih mora na sovjetskom Dalekom Istoku. U seriji je bilo osam brodova koji su nosili imena poznatih sovjetskih glumica, pa je ovaj dobio ime po Ljubovi Orlovoj. Znani su i kao "projekt 1454" ili klasa putničkih brodova Marija Jermolova, prozvana po prvom brodu iz te serije koji je na navozima kraljevičkog brodogradilišta izgrađen 1974. godine. U naredne četiri godine kraljevički su brodograditelji Sovjetima isporučili i preostalih sedam brodova – Mariju Savinu, Allu Tarasovu, Ljubov Orlovu, Olgu Androvskaju, Olgu Sadovskaju, Klavdiju Elanskaju i Antoninu Neždanovu.  Godine 2006. nasukala se u antarktičkim vodama.

2010. godine vlasnik broda bio je u financijskim problemima te mu je radi naplaćivanja vjerovničkih potraživanja zaplijenjen ovaj brod u kanadskoj luci St. Johnu zbog duga od 251.000 dolara. Dvije ga godine nitko nije htio kupiti pa je prodan u staro željezo. Vlasti kanadske provincije Newfoundlande prodale su brod u veljači 2012. kompaniji Neptune International Shipping i brod je trebao otići u rezalište u Dominikanskoj Republici. Stoga ga je tvrtka Neptune International Shipping trebala otegliti do u Dominikansku Republiku gdje bi ga rastavili, izrezali i prodali što se može prodati. Brod su izvukli posebno izrađenim tegljačem. Tek dan nakon isplovljavanja za jake oluje sigurnosno je uže puknulo. Pokušaji posade tegljače ponovnog hvatanja napuštena broda bili su bez rezultata. Jednostavno nisu mogli svladati visoke valove i teške udare vjetra.
Napušteni je brod tako sam plutao, bez nadzora, a još uvijek u blizini obale, u blizini jugoistočne obale poluotoka Avalona. Početkom 2013. kanadske vlasti ocijenile su početkom 2013. Lyubov Orlova ugrožava sigurnost offshore naftnih postrojenja pa je otegljena u međunarodne vode. Tad je kanadsko ministarstvo prometa izjavilo da brod više nije opasnost za kanadske kompanije te su ga napustili. Godinama poslije svjedoci su ga vidili kako besciljno pluta Atlantikom. Nagađalo se da je pun štakora kanibala koji u nedostatku hrane jedu jedni druge. Zadnji primljeni položaj bio je u ožujku 2013. godine gotovo 1.000 kilometara od irske obale., kad su uhvatili uhvaćen signal EPIRB-a (radio indikatora pozicije u slučaju opasnosti) s Ljubov Orlove na 700 milja od irske obale, u međunarodnim vodama.
Brod je i dalje veliku opasnost za druge brodove. Nema posade koja bi signalizirala drugim brodovima. Nema napajanje, motori mu ne rade i nema nikakve signalizacije, što je osobito opasno po noći jer se zbog izostanka svjetala i signalizacije ovaj 100-metarski brod se ne vidi u mraku. Opasnost je za okoliš jer u slučaju sudara ili potonuća zacijelo se će ispustiti gorivo, piralen i ine otrovne tekućine poput azbesta, žive i inog plutajućeg otpada.

Četiri su broda iz ove serije preostala u službi. Olga Androvskaja (1977.) je 1998. završila u rezalištu. Jeseni 2004.  u tajfunu u japanskoj luci Fusuki nastradala je Antonina Neždanova (1978.). 2005. je u rezalištu skončala Olga Sandovskaja (1977.).

Karakteristike
Brodovi ove serije bili su od 100 metara dužine. Mogli su prihvatiti oko 200 putnika. Svi su bili visoke klase leda 1A. Pogonili su ih brodski motori iz Uljanikove Strojogradnje, s kojima su mogli postizati brzinu i do 17 čvorova.
Ovaj je brod iz serije bio dug 100,01 metar, a u najširem dijelu bio je širok 16,24 metra. Bio je bruto-tonaže 4251 t, a nosivosti 1465 t.
Pogonio ga je dizelski motor izgrađen u Uljaniku. Dio serije putničko-teretnih brodova za Sovjetski Savez koji je Brodogradilište Kraljevica napravili zajedno s Brodoprojektom. Svu kasniju projektnu dokumentaciju napravili su ljudi iz Tehničkog ureda Brodogradilišta u Kraljevici. Gotovo sve na toj seriji brodova bilo je hrvatske proizvodnje ili proizvedeno u ostalim republikama bivše Jugoslavije: čelik, brodski motori, namještaj, instalacije i dr. Uvjet sovjetskih naručitelja bio je da moraju sovjetske proizvodnje bitit navigacijski uređaji i kompletna oprema za kuhinju.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Zodiac to Lyubov Orlova Antarctica

Brodovi izgrađeni u Brodogradilištu Kraljevici

M/V Lyubov Orlova


L'hexafluorophosphate de lithium est un composé chimique de formule . C'est le sel d'acide hexafluorophosphorique et d'hydroxyde de lithium. Il se présente comme une poudre blanche inodore soluble dans l'eau, où il se dissocie en cations de lithium Li et anions hexafluorophosphate . Ses propriétés font de ce matériau un très bon électrolyte pour piles au lithium et accumulateurs lithium-ion, au point qu'on le retrouve dans presque tous les composants au lithium. Il peut également être employé comme catalyseur dans la conversion des alcools tertiaires en tétrahydropyrane. On le produit en faisant réagir du pentachlorure de phosphore  avec du fluorure de lithium LiF et du fluorure d'hydrogène HF :
 + LiF + 5 HF ⟶  + 5 HCl.

L'hexafluorophosphate de lithium pur solide est stable jusqu'à , température au-dessus de laquelle il commence à se décomposer en fluorure de lithium LiF et pentafluorure de phosphore , ce dernier étant gazeux :
 ⟶ LiF + ↑.

L'accélération de la réaction au-dessus de  conduit à une augmentation significative de la pression en raison de l'accumulation de , la décomposition étant rapide à partir de .

En présence d'eau, par exemple d'humidité,  ne libère pas de  mais s'hydrolyse dès  en fluorure d'hydrogène HF et fluorure de phosphoryle , tous deux gazeux :
 +  ⟶ LiF + 2 HF↑ + ↑.

Dans les accumulateurs lithium-ion, l'hexafluorophosphate de lithium réagit avec le carbonate de lithium , réaction catalysée par de petites quantités de fluorure d'hydrogène :
 +  ⟶  +  + 3 LiF.

La conductivité électrique des solutions d'hexafluorophosphate de lithium dans les solvants aprotiques est considérablement plus élevée que celle d'autres sels de lithium. Dans les esters de carbonate (solvants de carbonates organiques) tels que le mélange  pour batteries (carbonate d'éthylène  / carbonate de diméthyle ), la conductivité obtenue est plus élevée que dans des solutions de même concentration de perchlorate de lithium  ou de  , par exemple  pour une solution molaire de  dans de l'EC/DMC 50:50.

Le  est moins toxique que l' . De plus, il forme dans les accumulateurs lithium-ion une couche de passivation contenant du fluorure d'aluminium  sur les couches d'aluminium des collecteurs de courant, ce qui limite leur corrosion. La concentration de solution d'électrolyte est généralement molaire, car la conductivité décroît lorsque la concentration s'écarte de cet optimum.

Notes et références

Composé du lithium
lithium
Électrolyte

Hexafluorophosphate de lithium


SLUK er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Jonas Kyed efter eget manuskript.

Handling
Den hjemløse Jeppe bliver inviteret til middag på et slot med en masse fine mennesker, men Jeppe finder hurtigt ud af, at de ikke er så fine, som de giver sig ud for at være.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2014

SLUK


ශ්‍රී ලංකීය නීතිය තුල ක්‍රියාත්මක නීත්‍යානුකූල විවාහ ක්‍රම

ශ්‍රී ලංකික පුරවැසියකුවන ඕනෑම පුද්ගලයකු තම විවාහය අවසන් කර ගැනීමේදී නැතහොත්	දික්කසාද වීමේදී ඒ සඳහා ඉහත ඒවා අතුරින් පහත සඳහන් කුමන හෝ නීතියක් බලපායි. ඒවා නම් ,
 සාමාන්‍ය (රෝම-ලන්දේසි)
 [උඩරට නීතිය]
 [මුස්ලිම් නීතිය]

මේ නීති ක්‍රම තුන හැරෙන්නට,තේසවලාමෙ නීතිය යට‍තේ පාලනය වන පුද්ගලයන්ද දික්කසාදය සම්බන්ධයෙන් සාමාන්‍ය නීතියෙන් පාලනය වේ. ඕනෑම නීති ක්‍රමයක් යටතේ වුවද දික්කසාදය ලබාදෙන්නේ වෙනස් පදනම් යට‍තේය.

දික්කසාදය ලබා දෙන පදනම්

රෝම ලන්දේසි විවාහ (සාමාන්‍ය විවාහ)

 වෛවාහක වරද (matrimonial fault)
 විවාහය බිඳවැටීම (breakdown of marriage) ලෙස කොටස් දෙකකි

අප නීතියේ පදනම වන්නේ වෛවාහක වරදයි.ඒහිදී 1907/19 දරන සාමාන්‍ය විවාහ ආඥා පනතේ 13වන වගන්තිය යටතේ දික්කසාදය ලබාගැනීම සඳහා ඔප්පු කර පෙන්විය යුතු අවස්ථා 3කි.

 අනාචාරය (Adultery)
 ද්වේශ සහගත අතහැරයාම (Malicious desertion)
 සුවකළනොහැකි ලිංගික බෙලහීනතාව (Incurable impotence)

අනාචාරය
කාලාත්‍රයන් ස්වෙච්චඡාවෙන් වෙනත් පාර්ශවයක් සමඟ කැමැත්තෙන් ලිංගිකව හැසිරීමයි. (පෙම් සබඳතා , සමලිංගික ආශ්‍රයන් මීට අයත් නැත) මෙය ඔප්පු කිරීම සම්බන්ධව ශ්‍රී ලංකාව තුල මුල් කාලීනව තීරණය වී තබූ තත්වය වුයේ සාධාරණ සැකයෙන් ඔබ්බට ඔප්පු කල යුතුය යන්නයි. තීරණය වූ නඩුවක් වන "පුෂ්පකුමාර එ. ටාර්මෙටි සහ අනෙක් අය" දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කලේ "ශක්‍යතා වැඩි බර මත" යන පදනම අදාල බවයි.

සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ "598" වගන්තිය ප්‍රකාරව අනාචාරයට අදාල අනියම් පුරුෂයා /කාන්තාවද වගඋත්තරකරුවකු විය යුතුය. නමුත් මේ සඳහා ව්‍යාතිරේඛී අවස්ථා තුනක් පවතී.

 විත්තිකාර පාර්ශවය ගණිකා වෘත්තියේ යෙදීම.
 නිසි අවධානය යෙදුවද වගඋත්තරකරුගේ නම සොයා ගත නොහැකි වීම.
 තුන්වන පාර්ශවය මියගොස් ඇත්නම්.

ද්වේශ සහගත අතහැර යාම
එක් පාර්ශවයක් අනෙක් පාර්ශවය යම් කාලයක් ඇතුලත ,නැවත පැමිනී‍මේ හෝ ඉටුකිරීමේ චේතනාවක් නොමැතිව ඉටුවිය යුතුකම් ඉටුනොකර සිටීමයි.මෙහිදී

 මානසික අංගය හා
 ශාරීරික අංගය ඔප්පු කළයුතු අතර මේ දෙක අතර සම්බන්ධයක් තිබිය යුතුය.

අනෙක් පාර්ශවයට වෛවාහක නිවස අතහැරයාමට වන පරිදි කටයුතු කිරීම තුලින් එෂේ කරන පුද්ගලයා අනුමිත ද්වේශ සහගත අතහැර යාමකට මුල් වේ. උදාහරනයක් වශයෙන් බබුන් නෝනා එ. ඇල්බන් කෙම්පස් දී අනාචාරයේ යෙදුනු සැමියාට විත්තිකාර බිරිඳ පහරදී රෝහල් ගතකළමුත්,ඇය එසේ කළේ සැමියාගේ චරිතය අයහපත් වූ හෙයින් නිසා එය අනුමිත ද්වේශ සහගත අතහැරයාමක් ලෙස සැළකුණි.

ලිංගික බෙලහීනතාව
විවාහ වන අවස්ථාවේ පවා තිබිය යුතු සුවකළ නොහැකි ලිංගික බෙළහීනතාව මෙයින් අදහස් වේ. බෙළහීනතාව වරදක් වන්නේ ඒ බව දැනගෙන විවාහ වු විටය. මේ කරුණු මත සාමාන්‍ය නීතියේ දික්කසාදය සාකච්ඡා වේ.දික්කසාදය සිවිල් වරදක් වන නිසාවෙන් සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහය ප්‍රකාරව , දිසා අධිකරණයේ , එදිරිවාදී නඩු පටිපාටිය අනුව ක්‍රියාත්මක වේ. එසේම ඉහත කරුණු වලට අමතරව සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහයේ "608"ට, 1970 ගෙනා සංශෝධනය ප්‍රකාරව , අවුරුදු 7ක් වෙන්ව සිටියදී හෝ අවුරුදු 2ක අධිකරණමය වෙන්වීමක් වී තිබේ නම් ලඝුකාර්‍ය පටිපාටියෙන් දික්කසාදය ගත හැක.(නමුත් කාර්‍ය පටිපාටියට වූ මෙම වෙනස්කම , හරයාත්මක නීතියට හඳුන්වා නොදීම නිසා ප්‍රායෝගිකව මෙම තත්වය ක්‍රියාත්මක නොවේ.)

උඩරට (සිංහල) විවාහ

පහත සඳහන් කාරණා මත උඩරට විවාහයක් දික්කසාද කළ හැකිය.
 විවාහ වීමෙන් පසු බිරිඳ අනාචාරයෙහි යෙදීම
 බිරිඳ විසින් අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ සැමියා අතහැර දමා සිටීම.
 සතුටින් එකට ජීවත්වීමට නොහැකිවීම හෝ පුරා වසරක් තිස්සේ වාසයෙන් හෝ සංවාසයෙන් වෙන්වී ජීවත්වීම
    යන කාරණාවලින් එකක් හෝ සියල්ලම මත පුරුෂ පක්ෂය විසින්ද,

 සැමියා විසින් අනාචාරයෙහි යෙදීම
 සැමියා විසින් අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ බිරිඳ අතහැර දමා සිටීම.
 සතුටින් එකට ජීවත්වීමට නොහැකිවීම හෝ පුරා වසරක් තිස්සේ වාසයෙන් හෝ සංවාසයෙන් වෙන්වී ජීවත්වීම
   යන කාරණාවලින් එකක් හෝ සියල්ලම මත ස්ත්‍රී පක්ෂය විසින්ද තම විවාහය අවලංගු කර හෝ දික්කසාද තීන්දුවක් ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලා සිටිය හැක.
දෙදෙනාගේම කැමැත්තෙන් හා අන්‍යේන්‍ය එකඟතාවය මත නම් දෙදෙනා එකතුව ඉල්ලීම් කළ හැකිය.

මේ අඩවිත් බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ විවාහ නීතිය
 සිංහල විවාහය
 නීතිය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව: LawNet

ප්‍රජාව
විවාහය

ශ්‍රී ලංකාවේ දික්කසාද නීති


Das Architekturbüro Dico si Tiganas (in selbst gewählter Schreibweise auch DICO si TIGANAS; rumänisch DICO și ȚIGĂNAȘ) wurde März 1997 in Cluj-Napoca/Klausenburg gegründet und ist heutzutage eine bekannte Praxis in Rumänien. Das Studio wird von seinen zwei Gründern, Ingenieur Florin Dico und Architekt Serban Tiganas (zur Zeit auch Präsident des Orden der Rumänischen Architekten), geführt. Das Büro beschäftigt sich mit der Planung der Architektur, Struktur und Gebäudetechnik von Wohnhäusern, Büro- und Verwaltungsgebäuden, Stadien, Sporthallen und Industrieanlagen.

Geschichte
Am Anfang haben Dico si Tiganas für kleine Privatunternehmer gearbeitet und geplant. Der große Durchbruch des Architekturbüros kam im Jahr 2000 mit dem ersten Auftrag für den Britischen Bauunternehmer Mivan-Kier. Dieser Auftrag brachte eine bedeutende Entwicklung des Büros hinter sich. Die Projektaufgabe bestand darin, soziale Wohnungsanlagen für 30 Standorte in 27 Rumänischen Städten zu entwerfen, mit einer Gesamtfläche von 180.300 m². Weitere Zusammenarbeit führte zu neuen und größeren Projekte, wie z. B.: Liberty Center Mall Bukarest, New Town Wohnanlage mit 630 Wohnungen Bukarest und Einkaufszentren in 7 Großstädten in Rumänien. Anfang 2009 ging der Bauunternehmer bankrott. An dem Zeitpunkt waren nur folgende Projekte ausgeführt: Liberty Center, NewTown Wohnanlage und eines der Einkaufszentren, Tiago Mall Oradea.
Unter den anderen wichtigen Projekten liegt die Bosch Rexroth Fabrik, Bürogebäude für die Bergenbier Brauerei in Blaj, Olimpia Business Center und verschiedene Wohnanlagen in Cluj-Napoca (Klausenburg). Die neuesten und bekanntesten Projekte sind die Erweiterung des CFR1907 Fußballstadions (Dr.-Constantin-Rădulescu-Stadion), die Entwicklung der neuen Cluj Arena (~30.000 Sitzplätze) und der neuen Sporthalle (~7.000 Sitzplätze) in Cluj-Napoca/Klausenburg.

Auszeichnungen
 Nominiert für Gebäude des Jahres 2012.
 2011 OAR Preis für Gebäude über 1000 m² für Cluj Arena
 2009 OAR Preis für Cluj Arena und für die Bürogebäude des Siebenbürgischen Museum für Völkerkunde
 Aquapanel Challenge Prize von knauf mit ELM Bürogebäude
 Preis für Erhaltung und Modernisierung der Innenstadt Câmpina

Galerie

Einzelnachweise

Architekturbüro (Rumänien)
Organisation (Cluj-Napoca)

Dico si Tiganas


Gregory Scott Aldering, también conocido simplemente como Greg Aldering (n. 1959) es un astrónomo estadounidense, actualmente en el Lawrence Berkeley Laboratory de la Universidad de California. Sus intereses centrales son la cosmología, con mediciones de sus parámetros, y la exploración de la naturaleza de "energía oscura" y la distribución a gran escala de la materia en el universo. Sus estudios cosmológicos actuales se centran en el uso de supernovas de tipo Ia como instrumentos para determinar los parámetros cosmológicos, a través de su participación en la Supernova Cosmology Project. Es ahora investigador principal del Experimento Nearby Supernova Factory, y es también coinvestigador en el Supernova / Acceleration Probe.

Descubrimientos
Mientras era un estudiante en el Massachusetts Institute of Technology, de 1980 a 1983, descubrió algunos asteroides. Hasta el momento ha clasificado unas 266 supernovas, y es codescubridor del SN 2002bk.

Epónimos
El asteroide del cinturón principal (26533) Aldering descubierto en el año 2000 por el Catalina Sky Survey fue llamado así en su honor.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1990. The large scale space distribution of emission-line galaxies. 328 pp.

 -----------------------------. 1990b. The large scale space distribution of emission-line galaxies (Galaxy). Editor The University Of Michigan, 174 pp.

 -----------------------------. 1982. Selecting filters for observing planetary occultations: the June 15, 1983 Neptune occultation as a case study. Editor Massachusetts Institute of Technology, Dept. of Physics, 110 pp.

Honores
 1988: Galardón Dudley

Referencias

Enlaces externos
 Sitio personal del autor

Astrónomos de Estados Unidos
Profesores de la Universidad de California en Berkeley
Descubridores de asteroides

Gregory Scott Aldering


Hugues de Cabrol (né le 29 octobre 1909 et mort le 31 octobre 2001 à Agen) est un pasteur, ainsi qu'un aumônier militaire français.

Biographie

Naissance et jeunesse
Hugues de Cabrol nait Agen le 29 octobre 1909. Son père, Camille Cabrol est pasteur de l'Église reformée d'Angen. Sa mère se nomme Jeanne Boubila.

Il étudie au lycée Bernard Palissy d'Agen.

En 1928, il commence à étudier le droit ainsi que la théologie à Montpellier. En 1932, afin clôturer son baccalauréat de théologie, Hugues de Cabrol dépose un mémoire nommé Les protestants du diocèse d'Agen sous l'épiscopat de Jules de Mascaron (1680-1704). Durant cette période, il est l'un des fondateurs de la section locale de l'Association Sully, mouvement protestant et royaliste. Il en dirige la section étudiante et reçoit le patronage de Henri d'Orléans.

En 1933, il est consacré pasteur et rattaché à l'Église réformée de France. Il est alors nommé à Niort jusqu'en 1939.

Aumônier de guerre
En 1939, sur décision du conseil de la Fédération protestante de France, il est nommé aumônier militaire des troupes du levant ainsi qu'administrateur des œuvres de Syrie et du Liban. Il est rattaché au Corps expéditionnaire du général Maxime Weygand. Il tentera de le convaincre de refuser l'armistice et de continuer le combat, mais sans succès.

En 1942, il est rapatrié avec les troupes du général Henri Dentz, puis, envoyé au Maroc. Devenu aumônier de la 5e division blindée, composante de la 1re armée, il prend part à la libération.Il devient aumônier des troupes stationnées en Allemagne, puis, en 1946, aumônier de la liaison au ministère des Armées. En 1951, il est nommé directeur de l'Aumônerie protestante pour l'armée de terre Outre-mer, puis aumônier général des armées en 1959. Aussi, il dirige l'Aumônerie militaire protestante durant les guerres d'Indochine et d'Algérie. Il est mis en retraite en 1967.

Retour à la vie pastorale

De retour à la vie civile, il part à Copenhague ou il est pasteur de la paroisse reformée de langue française, et préside la rénovation d'un temple construit initialement en 1696. Il fera aussi office à la paroisse française de Stockholm.

Membre de l'Ordre de Saint-Jean de Jérusalem, Hugues de Cabrol contribue à la fondation d'une commanderie française, rattachée au bailliage de Bandebourg.

De retour à Agen, il contribue activement à la Société académique locale, qu'il préside à trois reprises.

D'octobre 1987 à janvier 1991, il correspond avec le pasteur royaliste Jean-Marc Daumas. Ce dernier récupérera les correspondances qu'Alfred-Henri Chaber entretenait avec Philippe Secrétan, conservées par Hugues de Cabrol.

Il décède à Agen le 31 octobre 2001.

Reconnaissance

Décorations
 Croix de guerre 1939-1945
 Médaille Coloniale 1947
 Dahir : Ordre des Chrétiens 1948
 Ordre de l'Etoile noire 1949
 Officier de l'Etoile noire 1950
 Légion d'honneur 1951
 Legion of Merit
  1964
  Grand-croix du Mérite

Hommages
Le 30 octobre 2017, à l'occasion du 500 eme anniversaire de la réforme, une  est inaugurée à Agen, en présence du maire Jean Dionis du Séjour.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  lire en ligne
 .

Naissance en octobre 1909
Naissance à Agen
Pasteur français
Aumônier militaire français du XXe siècle
Décès en octobre 2001
Décès à Agen
Décès à 92 ans

Hugues de Cabrol


Ugoszcz (deutsch Bernsdorf) ist ein Dorf im Powiat Bytowski der polnischen Woiwodschaft Pommern. Es gehört zur Landgemeinde Studzienice. Der Ort ist Sitz eines Schulzenamtes, zu welchem auch der Ort Kostki gehört.

Geographische Lage
Ugoszcz liegt in Hinterpommern, etwa fünf Kilometer südöstlich der Stadt Bytów (Bütow), 30 Kilometer östlich der Stadt Miastko (Rummelsburg) und fünf Kilometer nordwestlich von Studzienice (Stüdnitz). Durch die Ortschaft führt die Landstraße Miastko – Danzig.

Geschichte

Ugoszcz wird in einer Urkunde vom 3. Februar 1350 namentlich erwähnt. In einer weiteren Urkunde vom 10. August 1358 verleiht Nikolaus von der Frantz, Hauskomtur des Deutschen Ordens zu Bütow, seinem getreuen Bernhard das Dorf Bernsdorf mit dessen 46 Hufen. In der Urkunde kommen auch ein Pfarrer und eine Gaststätte vor. 1372 wird in einer weiteren Handfeste eine Mühle genannt. 1387 ist von dem Dorf mit Mühle und Gasthof die Rede. 1438 hat das Dorf 36 Zinshufen, einen Schulzen, eine Mühle und eine Gastwirtschaft. 1560 gab es in Bernsdorf außer dem Schulzen 16 Bauern, sechs Kätner, einen Müller und einen Gastwirt. Bis 1572 sank die Anzahl der zinspflichtigen Hufen des Dorfs auf 32. Im Jahr 1596 gab es in Bernsdorf zwei Schulzen, 18 Bauern, acht Kätner, einen Müller und einen Gastwirt.

Während des Dreißigjährigen Kriegs wurde das Amtsdorf Bernsdorf stark durch Brandschatzungen und Requirierungen in Mitleidenschaft gezogen. 1658 gab es in dem Dorf nur noch zwei Halbschulzen, drei Bauern, fünf Kätner und den Müller. Besonders die schwedische Besatzung auf der Burg Bütow zwang die Verwaltung der Stadt, sie zu ernähren; die Stadtverwaltung sah sich deshalb genötigt, auf die landwirtschaftlichen Betriebe der umliegenden Amtsdörfer zurückzugreifen. Im Zeitraum 1560 bis 1561 sank die Anzahl der in Bernsdorf ansässigen Familien von 25 auf elf. Nach Kriegsende erholte sich das Dorf allmählich. Im Jahr 1687 gab es wieder zwei Schulzen, sieben Bauern, drei Kätner, einen Müller und einen Gastwirt.

1730 brannte die Mühle ab. Im Jahr 1750 hatte Bernsdorf etwa 250 Einwohner und es lebten dort 52 Familien. Zur Regierungszeit Friedrichs des Großen wurden politische Maßnahmen zur Wiederbelebung der Volkswirtschaft insbesondere in Hinterpommern ergriffen. Im Rahmen einer derartigen Kampagne wurden im Jahr 1763 sieben Familien aus Bernsdorf in andere Dörfer des Kreises Bütow umgesiedelt und dafür 18 aus Demlin in Westpreußen stammende Familien in Bernsdorf angesiedelt.

Um 1784 gab es in der Ortschaft 18 Bauern, unter denen sich zwei Freischulzen und ein Gastwirt befanden, einen Schmied, ein römisch-katholisches Pfarrhaus mit zugehöriger Landwirtschaft (Parochie), auf deren Gelände zwei Familien lebten, einen lutherischen Schulmeister, einen Unterförster und insgesamt 36 Haushaltungen.

Im Jahr 1855 wurden in Bernsdorf 755 Einwohner gezählt, die auf 160 Familien verteilt waren. Um diese Zeit sprachen in dem Ort nur einige alte Leute kaschubisch.

Die Feldmark von Bernsdorf weist im tieferen Untergrund einen Bernstein und Braunkohle führenden Schluffmergel auf. Wie aus der Dorfchronik hervorgeht, wurde die Bernsteingräberei im Jahr 1771 verpachtet. Im Jahr 1865 wurde die einst ergiebige Bernsteingräberei aufgegeben, weil der Bernstein nur noch in Tiefen von über 30 Metern gefunden wurde und der Abbau mit den bis dahin angewandten primitiven Förderungsmethoden nicht mehr lohnte.

Durch einen am 30. März und 3. Mai 1859 zwischen dem früheren Lehensschulzen Caspar Diedrich zu Bernsdorf und der Oberförsterei Zerrin abgeschlossenen Tauschvertrag, der zwei je 17 Morgen und 96 Quadratruten große Parzellen betraf, änderte sich der Grenzverlauf zwischen den Gemeinden Bernsdorf und Zerrin.

Nach einem vorübergehenden Bevölkerungsrückgang in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts wurden im Jahr 1925 in der Gemeinde Bernsdorf 829 Einwohner gezählt, die in 171 Haushaltungen lebten.

1930 wurde eine polnische Schule eröffnet.

Vor 1945 gehörte Bernsdorf zum Landkreis Bütow im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die 19,8 km² große Gemeindefläche beherbergte insgesamt drei Wohnplätze:
 Bernsdorf
 Forsthaus Grünhof
 Waldarbeitergehöft Abbau Stüdnitz
Hauptwohnort war Bernsdorf. In der Gemeinde standen insgesamt 104 Wohngebäude.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Bernsdorf Anfang März 1945 von der Roten Armee besetzt. Bald darauf wurde Bernsdorf zusammen mit Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Bernsdorf wurde in Ugoszcz umbenannt.

Bis 1975 gehörte das Dorf zur Woiwodschaft Słupsk. Es hat heute etwa 740 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Bernsdorf anwesenden Dorfbewohner gehörten mehrheitlich der evangelischen Konfession an.  Unter den 829 Einwohnern des Jahres 1925 befanden sich 600 Protestanten, 220 Katholiken und ein Jude.
Bernsdorf war Sitz eines evangelischen Pfarramts (der Landeskirche). In das für Protestanten zuständige evangelische Kirchspiel von Bernsdorf eingepfarrt waren die Gemeinden Gröbenzin und Reckow.

Bernsdorf war auch Sitz eines katholischen Pfarramts. Eingepfarrt in das katholische Kirchspiel von Bernsdorf waren die Gemeinden Gröbenzin, Klonschen, Lonken, Polschen, Adolfsheide, Rudolfswalde, Sommin, Sonnenwalde und Stüdnitz.
|
Die katholische Pfarrkirche, die auf einer Anhöhe steht, ist ein rechteckiger Fachwerkbau von 1822 mit quadratischen Gefachen. Die Kirche, die 1910/12 restauriert wurde, hat einen eingelassenen verschalten Fachwerkturm.

Söhne und Töchter des Ortes
 Martin Löschmann (* 1935), deutscher Germanist und Hochschullehrer

Literatur
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Die Gemeinde Bernsdorf im ehemaligen Kreis Bütow in Pommern, 2011.

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Studzienice

Ugoszcz (Studzienice)


Linda Setschiri (; * 27. Juli 1987 in Sofia, Bulgarien, englische Transkription Linda Zechiri) ist eine bulgarische Badmintonspielerin.

Karriere
Linda Setschiri konnte bisher noch keinen nationalen Titel in Bulgarien gewinnen, ist aber eine der international aktivsten Spielerinnen ihres Landes. So konnte sie zum Beispiel die Norwegian International, die Slovenian International und die Bulgarian International gewinnen. 2005, 2006, 2007, 2009, 2010 und 2011 nahm sie an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. Sie gewann Bronze im Dameneinzel bei den Europameisterschaften 2012 in Karlskrona. Bei den Portugal International kam sie im Dameneinzel auf den 2. Platz.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Bulgarien)
Olympiateilnehmer (Bulgarien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Europaspielen (Bulgarien)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Teilnehmer der Europaspiele 2019
Bulgare
Geboren 1987
Frau

Linda Setschiri


Lilja Scherfig (født 1970) er en dansk forfatter.
Lilja Scherfig har skrevet teaterstykker og bøger, primært litteratur der henvender sig til børn og unge. Lilja Scherfigs bøger er ofte eventyr af magisk og surreelt indhold. Bøgerne bliver brugt i undervisning på flere danske skoler.

Liv og virke

Scherfig er født i 1970 og opvokset udenfor Græsted i Nordsjælland. Hun er uddannet på Forfatterskolen For Børnelitteratur, og har skrevet børne- og ungdomsbøger siden 2007.
 Forfatterskolen for Børnelitteratur, DPU, 2001/2002
 Dramatikerlinien på Den Ny Dramaskole, 1998
 Teatervidenskab, KUA, 1997
 Kulturformidler, Svendborg Højskole, 1992
 Samfundsvidenskab, RUC, 1991

Forfatterskab

Bøger
 "Pen og blækhuus" v. DPUs forlag (2004)
 "Pophans" v. Forlaget Carlsen (2006)
 "Louie Louie" v. Gyldendal (2007)
 "Putte og de andre" v. Forlaget Fahrenheit (2008)
 "Ritas venskab" v. Gyldendal (2009)
 "Peter og Postbudet" v. Forlaget Fahrenheit (2010)
 "Året rundt – sjove rim for børn" v. Forlaget Carlsen (2011)
 "Rævefælden" v. Forlaget Alfa (2012)
 "Børnebibel fra Nord" v. Forlaget Alfa (2014)
 "Bobolina" v. Gyldendal (2014)
 "Farfar" v. Jensen & Dalgaard (2015)
 "Verdens Bedste Team" v. Jensen & Dalgaard (2016)
 "Hello Ketty" v. Jensen & Dalgaard (2017)

Teaterstykker
 Dyr med tøj på v. Den Grå Hal (1994)
 Kulturby 96 Sketchs v. Forbrændingen (1996)
 Revy v. Københavns Universitet (1997)
 Ærlighedens Mission, v. Den Ny Dramaskole (1998)
 En Kærlighedshistorie fra Provinsen v. Boldhusteatret (1998)

Priser
Rævefælden vandt Kulturministeriet Illustratorpris 2012. Bogen var også kåret til Årets Bedste Bogarbejde (2013) af Forening for Boghaandværk.
Louie Louie blev nomineret til Orla-prisen i 2007.

Eksterne henvisninger

 Lilja Scherfig på Forfatterweb.dk

Dramatikere fra Danmark
Børnebogsforfattere fra Danmark
Børne- og ungdomsbogsforfattere fra Danmark

Lilja Scherfig


Silver Lake is a town that existed near the Tonopah and Tidewater Railroad, six miles north of Baker, in the Mojave Desert of San Bernardino County, California.

When the railroad ceased to operate in 1940, the town was abandoned. It is now mostly collapsed buildings.

References

Ghost towns in California
Former settlements in San Bernardino County, California
Populated places in the Mojave Desert

Silver Lake, San Bernardino County, California


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 28. veljače do 10. ožujka – Svjetsko prvenstvo u rukometu u DR Njemačkoj: prvak Rumunjska
 Od 13. lipnja do 7. srpnja – Svjetsko prvenstvo u nogometu u SR Njemačkoj: prvak SR Njemačka
 Od 3. do 14. srpnja – Svjetsko prvenstvo u košarci u Portoriku: prvak SSSR

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 18. do 25. kolovoza–- Europsko prvenstvo u vaterpolu u Beču u Austriji: prvak Mađarska

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 NK Croatia Zmijavci, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1974.


Skyldig? er en kortfilm skrevet og instrueret af Morten Køhlert.

Handling
Henrik er en vellidt leder og har et fint samarbejde med både direktør og sikkerhedsrepræsentant. En dødsulykke rejser spørgsmålet om ansvaret for sikkerheden. Som er Henriks. Men er han skyldig?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Kortfilm fra Danmark

Skyldig?


Events from the year 1719 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George I

Governors
Governor General of New France: Philippe de Rigaud Vaudreuil
Colonial Governor of Louisiana: Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville
Governor of Nova Scotia: John Doucett
Governor of Placentia: Samuel Gledhill

Events
 Construction of Fortress Louisbourg by the French begins on Ile Royale (Cape Breton Island).

Births

Deaths

References

1710s in Canada
1719 in New France
Canada
19

1719 in Canada


Have You Heard? es el primer y único proyecto en solitario del guitarrista inglés Stuart Garrard, lanzado en 1995. Cuenta con la colaboración de varios de los miembros de la banda de Rock Delirious?, siendo el vocalista Martin Smith, el productor del EP. "Like You Promise" una de las canciones del EP, fue re-titulada en 1998 como "Come Like You Promise",  e incluida en el primer álbum en vivo de Delirious?, "D Tour 1997 Live At Southampton", al igual que en el sencillo, "It's OK", del año 2000 como lado B.

Lista de canciones
 "Like You Promise"
 "The Rain"
 "Wilderness"
 "Have You Heard?"
 "Rest"
 "Absolutely Absolute"

EP de 1995

Have You Heard?


La International Lease Finance Corporation (ILFC) fue un arrendador de aeronaves con sede en la Constellation Place (anteriormente la MGM Tower) en Century City, Los Ángeles, California.

Historia
ILFC fue una empresa CASL (acrónimo por el Inglés Commercial Aircraft Sales and Leasing), que es un calificativo comúnmente usado para describir a las organizaciones, generalmente financieras, que alquilan y venden aviones comerciales y equipos relacionados sin que medien los fabricantes como, por ejemplo Airbus y Boeing, con el cliente final. Interviene cuando pequeñas aerolíneas - y no tan pequeñas - recién creadas que normalmente no están en posición financiera de comprar sus aviones nuevos directamente del fabricante, o compañías ya firmemente establecidas prefieren mantener flexibilidad mediante el alquiler en lugar de ser dueñas de sus aviones. Los aparatos pueden ser nuevos o usados, y proporcionados a las líneas aéreas sobre la base de un arrendamiento operativo o un arrendamiento financiero.

ILFC fue, con General Electric Capital Aviation Services (GECAS), la más importante y conocida empresas CASL.

Fue fundada por Leslie Gonda y su hijo Louis L. Gonda juntos con Steven F. Udvar-Hazy en 1973, y
es una filial del grupo de seguros estadounidense American International Group (AIG) desde 1990.

En mayo del 2007 era propietaria de una flota de 824 aviones Boeing y Airbus, con 254 pedidos adicionales.

En diciembre de 2013 fue adquirida por AerCap Holding.

Pedidos
El 8 de marzo de 2011, ILFC anuncio la compra  de 100 Airbus A320neo con motores Pratt & Whitney, para, por lo menos 60 de estos, a  entregar desde el año 2015; también anuncio la cancelación de 10 Airbus A380 que tenía anteriormente pedidos.

Clientes de ILFC
Aerolíneas Argentinas
Conviasa
LAN Airlines
TAME
Gol
Air Canada
Air Transat
Copa Airlines
Aeroméxico
American Airlines
Boliviana de Aviación
Delta Air Lines
Frontier Airlines
Hawaiian Airlines
JetBlue Airways
Cathay Pacific
Air India
Iberia
Privilege Style
Vueling
Turkish Airlines
Swiss International Air Lines
Aer Lingus
TAP Portugal
Air France-KLM
Interjet
Volaris
Air Austral
Air Europa
Iberworld Airlines
Virgin Atlantic
Aeroflot
South African Airways
Kenya Airways
Emirates
Air China
China Eastern Airlines
China Southern
Peruvian Airlines
Qantas
Virgin Australia
Air New Zealand
Veca

Clientes de ILFC no verirdicados
Makuta Airways
Avianca US
LATAM EE.UU
Aeroperú
UKair
Virgin Peruvian
Air Lima
North American Airlines
South American Airlines
Air Istanbul
Oceanía Airlines
Air Dubái

Referencias

Enlaces externos
 International Lease Finance Corporation (en inglés)

Empresas de Los Ángeles
Empresas de servicios financieros de Estados Unidos

International Lease Finance Corporation


بلدية سالوبري (بالإسبانية: Salobre) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سالوبري 604 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سالوبري

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

سالوبري


12498 Dragesco este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12498 Dragesco este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols, în cadrul proiectului ODAS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 13,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12498 Dragesco


An Carex longicuspis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Carex longicuspis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Tibet. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex longicuspis


Konstantin Ustinoviç Çernenko (Rusça Константин Устинович Черненко), (d. 24 Eylül 1911, Sibirya - ö 10 Mart 1985, Moskova,Sovyetler Birliği)-
Sovyet devlet adamı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri (Şubat 1984 - Mart 1985). Yüksek Sovyet Başkanı (Nisan 1984 - Mart 1985). Politbüro üyesi (1978-1985).

Biyografi
Konstantin Ustinoviç Sibirya'da Yenisey bölgesinde Krasnoyarsk'a bağlı Bolşaya Tes köyünde doğdu. Babası Ustin Demidoviç Ukrayna kökenli bir aileden geliyordu. Sibirya'da bakır ve altın madenlerinde çalışmıştı.

Konstantin ilk öğrenimini köyde gördü. Genç yaşta Komsomol teşkilatına üye oldu. 1929-1931 arasında Komsomol Novoselovski Bölge Komitesinin ajitasyon ve propaganda bölümü başkanı olarak görev yaptı.  1931'de Komünist Parti'ye katıldı. 1933-41 yılları arasında Komünist Parti Krasnoyarsk Bölgesi Eğitim Sorumlusu oldu. 1943-45 yılları arasında Parti Organizatörleri Yüksek Okulu'nda eğitim gördü. 1945'te Komünist Parti Merkez Komitesi üyesi oldu. Komünist Parti Penza Komitesi Genel Sekreteri seçildi (1945-1948). Partide hızla yükselen Çernenko, 1948'de Merkez Komitesi tarafından Moskova'ya transfer edilmek istense de özel hayatındaki bazı durumlar sebebiyle bu karar iptal edildi. Bunun yerine Moldova Komünist Partisi Merkez Komitesi Propaganda ve Ajitasyon Bölümü Başkanlığına getirildi. 1950'lilerin başında Moldova Komünist Partisi Birinci Sekreteri olan Leonid Brejnev ile bu dönemde beraber çalışma fırsatı buldu. İşle gelen bu iletişim ölene dek sürecek bir dostluğun oluşmasını sağladı. Tarihçilere göre Çernenko'nun yükselişi tamamıyla Brejnev ile dostluğundan ileri gelmekteydi.

SBKP Merkez Komitesi Üyesi
1953'te Kişinev Pedagoji Enstitüsü'ne bağlı Parti Yönetimi Yüksek Okulu'nda Tarih Öğretmeni olarak çalıştı. 1956-60 yılları arasında SBKP Merkez Komitesi Propaganda ve Ajitasyon Bölümü'nde kitlesel ajitasyon sorumlusu olarak çalıştı. 1960-1965 arasında Sovyetler Birliği Yüksek Sovyet Başkanlığı Sekreterliği'nde görev aldı. O dönemde Leonid Brejnev Yüksek Sovyet başkanıydı. Brejnev'in Komünist Parti Genel Sekreteri seçilmesinin hemen ardından SBKP Merkez Komitesi'nde çalışmaya başladı. 1976'da da Merkez Komite Sekreteri seçildi. Kasım 1976'da Politbüro aday üyesi, Ekim 1977'de de Politbüro asil üyesi seçildi.

Genel Sekretere gelen tüm mektuplara cevap verir, Politbüro toplantılarında tartışılacak meseleleri belirler ve bu konuda materyaller hazırlar, önemli günler ve verilecek ödüller hakkında Brejnev'i bilgilendirirdi. Leonid Brejnev'in faaliyetlerinin ön hazırlıkları Çernenko tarafından tertip edilirdi. Bu durum Brejnev için güvenilir ve vazgeçilmez bir konumda olmasını sağladı. Brejnev tarafından birçok kez takdir edildi ve terfi edilmesinde etkili oldu. İki kez Brejnev'in yurt dışı gezilerine iştirak etti; 1975'te Helsinki'de düzenlenen Avrupa Güvenlik İşbirliği Konferansı'na ve 1979'da Viyana'da silahsızlanma görüşmelerine katıldı.

1970'lerin sonlarından itibaren Çernenko Brejnev'in haleflerinden biri olarak görülmeye başlandı. Partinin ideolojik meselelerinde söz sahibi olmak için gayret sarf eden Çernenko, Komünist dergilerde Sovyetlerin genel siyaseti üzerine yazılar yazdı. Brejnev'e sadakati, görevlerini devam ettirmesinde etkili oldu. Çeşitli vesilelerle batıya seyahatler yaptı. Brejnev'in kendisine Benim not defterim! diye hitap ettiği meşhurdur.

10 Kasım 1982'de Brejnev'in ölümünden sonra Politbüro tarafından Çernenko'dan  Genel Sekreterliğe Andropov'u teklif etmesi istendi. Ancak Çernenko 12 Kasım 1982'de yaptığı konuşmasının çoğunu Brejnev'e ayırdı ve Andropov'un görevlendirilmesi için kolektif liderliğe gerek olduğunu belirtti. Buna rağmen Andropov oy birliği ile genel sekreter seçildi.

SBKP Genel Sekreterliği
Şubat 1984'te Yuri Andropov'un erken ölümüyle Komünist Parti Genel Sekreterliği'ne Konstantin Çernenko getirildi. Ancak 72 yaşındaki lider hastaydı ve Ağustos 1983'te SSCB İçişleri Bakanı Vitali Fedorçuk'un önerisiyle istirahat etmesi için tatil yöresine gönderilmişti. Genel Sekreterliği sırasında özel günlerdeki kutlamalar dışında televizyonda pek görünmedi.

Bürokrasiyi azaltmaya çalışan Andropov'un aksine eski kuşak devlet görevlilerinin bir temsilcisidir. ABD-Sovyetler Birliği ilişkilerinde çok katı bir tutum takip etti. Hastalığı esnasında, bu göreve bir geçiş dönemi için getirildiği dedikoduları yayıldı. Devlet idaresinde ayrıntılara vakıf değildi. Bu zaafı sebebiyle Politbüro'da çok etkili olamadı. Dış İşleri Bakanı Andrey Gromiko'nun gölgesinde kaldı. Şimdiye kadar seçilen en yaşlı Sovyet idarecisidir.

Çernenko 10 Mart 1985'te öldü. Cenazesi törenle Kremlin Duvarı Mezarlığı'na gömülen son lider oldu. Çernenko'nun ölümüyle Komünist Parti Genel Sekreterliği'ne Mihail Gorbaçov seçildi.

Kaynakça

1911 doğumlular
1985 yılında ölenler
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Rus komünistler
Komünist liderler
Sovyetler Birliği devlet başkanları
Soğuk Savaş'ta liderler
Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde kişiler
Sirozdan ölenler
Kremlin Duvarı Mezarlığı
20. yüzyıl liderleri
Rus ateistler
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları

Konstantin Çernenko


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Čakany enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Čakany im Okres Dunajská Streda.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Cakany


Elena Livrinikj (în , n. 16 noiembrie 1994, în Skopje) este o handbalistă macedoneană ce joacă pentru clubul maghiar Szombathelyi KKA și echipa națională a Macedoniei, pe postul de centru.

Biografie
Elena Livrinikj a început să joace handbal la vârsta de 8 ani, iar primul său club a fost Kometal Gjorče Petrov. După desființarea acestuia, handbalista a ajuns la ŽRK Metalurg Skopje, unde a rămas până în 2016. Cu Metalurg, Livrinikj a jucat trei sezoane în Cupa Cupelor EHF, dar nu a reușit decât calificarea în turul 3, în 2015 și 2016. Livrinikj  s-a transferat la echipa CSU Danubius Galați în luna iunie 2016. În vara anului 2018, după ce Danubius Galați a fost preluată de CSM Galați, sportiva a continuat la CSM Galați. După retrogradarea, la sfârșitul sezonului 2018-2019, a echipei gălățene, Elena Livrinikj s-a transferat la CS Rapid București. În 2020, ea s-a transferat la SCM Gloria Buzău. La sfârșitul sezonului 2020-2021 Livrinikj s-a transferat la CSM Slatina. În ianuarie 2022, ea s-a transferat la CSM Deva. Din iulie 2022, Elena Livrinikj evoluează la Szombathelyi KKA.

Pentru naționala țării sale handbalista a jucat în selecționata de cadete, iar în 2014 a fost convocată la echipa de senioare a Macedoniei.

Palmares
Cupa Cupelor:
Turul 3: 2015, 2016
Turul 2: 2014

Liga Europeană:
Turul 3: 2021

 Cupa României:
 Medalie de bronz: 2020

Referințe

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Elena Livrinikj
  Pagina de Instagram a Elenei Livrinikj
  Interviu cu Elena Livrinikj  pe makrakomet.com

Jucătoare de handbal din Macedonia de Nord
Nașteri în 1994
Sportivi macedoneni în viață
Oameni din Skopje
Handbaliști expatriați
Macedoneni expatriați în România
Macedoneni expatriați în Ungaria

Elena Livrinikj


Iuliu Anca () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sublocotenentul av. Iuliu Anca a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în lupta aeriană dela Dalnik, când a doborît un avion inamic și pentru curajul arătat în cele 31 misiuni pe front", și clasa Crucea de Aur cu prima și a doua baretă (1 iulie 1942) pentru că era un "pilot temerar și priceput. A doborât în luptă aeriană trei avioane inamice. A executat 76 misiuni pe front".

A fost înaintat la gradul de locotenent aviator la 20 martie 1943 și la gradul de căpitan aviator pe 23 ianuarie 1946, cu vechimea de la 16 iunie 1945.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu prima și a doua baretă (1 iulie 1942)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Iuliu Anca (aviator)


An Axonopus eminens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Alexander Black. An Axonopus eminens in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus eminens


Salt eller SALT har flere betydninger:
 Husholdningssalt - krydderi og smagsforstærker hovedsageligt bestående af natriumklorid,
 herunder produkter betegnet som bordsalt, køkkensalt, kogsalt, havsalt, sydesalt.
 Salt (kemi) - er en neutral kemisk forbindelse mellem metalliske og ikke-metalliske ioner.
 Salt (smag) - en af de fem smage som den menneskelige smagssans ofte opdeles i.
 Havsalt  - kan udover husholdningssalt også betegne den blanding af salte, der findes naturligt opløst i havvand.
 Vejsalt - spredes ved vejsaltning til forebyggelse og modvirkning af glatte veje om vinteren.
 Badesalt
 SALT-aftalerne - Strategic Arms Limitation Talks
 Skandinavisk Akademi for Lederskab og Teologi, kaldet SALT - En nordisk leder- og teologiuddannelse i København.
 Salt (film fra 2010) - instrueret af Phillip Noyce
 SALT (Speech Application Language Tags) - XML-baseret markup language

Se også
 Salinitet
 Saltvand
 Saltsydning - fjerne MgSO4 fra havsalt.
 Saltraffinaderi
 Saltørken
 Indlandssalteng
 Saltdiapir (=salthorst)
 Saltsø
 Salt Lake City - by
 Saltsteppe

Salt


La Bibliothèque de minuit (The Midnight Library) est un roman fantastique de Matt Haig, publié en Angleterre par CanonGate Books le 13 août 2020.

Il a par la suite été abrégé et diffusé en 10 épisodes sur la BBC Radio 4 en décembre 2020. En France, le livre est paru le 5 janvier 2022 aux éditions Mazarine (Fayard) et est également sorti en livre audio, publié par la filiale Lizzie d'Editis. Par ailleurs, StudioCanal et BluePrint Pictures ont en 2020 acheté les droits pour une adaptation au cinéma.

L'ouvrage a connu un succès commercial, aussi bien au Royaume-Uni qu'à l'échelle internationale. S'il a majoritairement été reçu de façon positive, certains déplorent une approche trop superficielle de thèmes qui relèvent de la santé mentale.

De nombreux thèmes liés à la santé mentale sont abordés dans le roman : la dépression et les tentatives de suicide, les regrets et le sens de la vie notamment.

Résumé
Nora Seed, le personnage principal du roman, est une femme de 35 ans convaincue d'avoir raté sa vie, qu'elle perçoit comme une suite d'échecs et de mauvaises décisions. Accablée par les regrets, elle commet finalement l'irréparable en tentant de mettre fin à ses jours…

Mais elle se réveille alors dans la Bibliothèque de minuit, dirigée par la bibliothécaire de son enfance, Mme Elm. Cette dernière la guide à travers les millions d'ouvrages qui parsèment les étagères de cet endroit situé entre la vie et la mort, où le temps s'est arrêté à minuit. Chaque livre contient en fait une version de la vie de Nora, eût-elle fait d'autres choix. Nora part alors en quête d'une vie où elle serait heureuse, très différente, donc, de celle qu'elle a fuie en premier lieu.

Mais les choses ne s'avèrent pas si faciles. Tantôt championne olympique de natation, chercheuse en arctique ou encore star de rock, Nora réalise au fil de ses vies que le bonheur ne réside en réalité pas dans ses décisions passées, mais dans son avenir et ses choix futurs. Nora décide alors de quitter la Bibliothèque de Minuit pour revenir dans la vie à laquelle elle avait initialement renoncé.

Personnages
 Nora : Protagoniste du roman, elle est une femme de 35 ans accablée par les regrets, qui vit de façon très solitaire puisqu'elle ne s'entend pas bien avec son frère et que sa vie amoureuse est un échec. De plus, elle perd son travail au début du roman. Face à cette succession d'échecs, elle se sent extrêmement fatiguée par la vie :
Nora aurait voulu vivre dans un monde où la cruauté n'existait pas, mais, dans les seuls mondes à sa disposition, il y avait des humains.
 Mme Elm : Elle dirige la Bibliothèque de Minuit et y guide Nora. Il s'agit d'une figure familière pour Nora, qui l'a rencontrée dans son enfance au sein de son école primaire.

Réception

Un succès commercial
La Bibliothèque de minuit a tout d'abord connu un grand succès national, lors de la deuxième vague de la pandémie en 2020. C'est à cette période qu'il devient un best seller au Royaume-Uni. Cette année-là, la maison d'édition CanonGate a grâce à cet ouvrage connu une augmentation de 21% de ses recettes.

L'ouvrage a ensuite été publié à l'échelle internationale. En 2021, on compte plus d'un million d'exemplaires vendus à travers 25 pays. Aux États-Unis, par exemple, il a été nommé best-seller par deux grands journaux du pays : le Boston Globe et le Washington Post.

Une représentation controversée de la dépression
L'ouvrage a majoritairement été reçu de façon positive. Le public a notamment apprécié son registre Feel-Good : l'ouvrage a en effet été décrit comme invitant à voir la vie de façon plus optimiste. Certains déplorent néanmoins une description trop superficielle des personnages, une analyse psychologique sommaire et une version trop simpliste de la dépression. Il est notamment reproché à l'ouvrage que Nora guérisse de façon trop directe :  elle passerait trop rapidement du regret à l'acceptation d'elle-même.

Adaptations
Cet ouvrage a été adapté sous deux formats différents.

Pour la radio
Cet ouvrage a tout d'abord été adapté pour la radio anglaise. Il a été abrégé et diffusé en 10 épisodes sur la BBC Radio 4 en décembre 2020.

Pour le cinéma
En septembre 2020, StudioCanal et Blueprint Pictures ont acquis les droits cinématographiques du roman. Auparavant, ils avaient déjà acheté les droits de deux romans de Matt Haig, Un garçon nommé Noël (Éditions Helium, 2016) et Les Radley (Éditions Albin Michel, 2010).

Bibliographie

 Laila Maalouf, La vie comme une partie d'échecs, La Presse, 9 avril 2022
 Thomas Faidherbe, Le nouveau roman de Matt Haig va être adapté, Livres Hebdo, 23 septembre 2020
 Ducourtieux, Cécile (2021, 03 août). "« The Midnight Library », le « feel good book » à l'anglaise". Le Monde. Consulté sur : https://www.lemonde.fr/series-d-ete/article/2021/08/03/the-midnight-library-le-feel-good-book-a-l-anglaise_6090416_3451060.html
 Costantini, Valentine (2022, 24 février). "Goûter à toutes les vies dans La Bibliothèque de Minuit". Actualitté. Consulté sur : https://actualitte.com/article/104897/chroniques/gouter-a-toutes-les-vies-dans-la-bibliotheque-de-minuit
 Haupt, Angela (2021, 16 septembre). "Now that you've read 'The Midnight Library,' let's talk about the ending". The Washington Post. Consulté sur : https://www.washingtonpost.com/entertainment/books/midnight-library-ending-matt-haig/2021/09/15/0326d5d2-1639-11ec-b976-f4a43b740aeb_story.html
 Sheehan, Jason (2020, 3 octobre). "It's Not Quite Dark Enough In 'The Midnight Library'". npr.org. Consulté sur : https://www.npr.org/2020/10/03/918868242/its-not-quite-dark-enough-in-the-midnight-library?t=1652471004394
 BBC (7 décembre 2020), "The Midnight Library by Matt Haig". Consulté sur : https://www.bbc.co.uk/programmes/m000q3f2

Notes et références

Liens externes

Roman britannique paru en 2020
Roman fantastique britannique
Minuit dans la littérature

La Bibliothèque de minuit


Turistička ili putnička agencija je gospodarski subjekt posredovanja u putovanjima odnosno turizmu koji obavlja poslove posredništva, koordinacije i organizacije na turističkom tržištu. Turistička agencijahttps://zir.nsk.hr/islandora/object/mev%3A73/datastream/PDF/view može se definirati kao subjekt trgovačkog prava čija se temeljna djelatnost sastoji u organiziranju i sklapanju ugovora o prijevozu, ugovora vezanih uz boravak turista u nekom kraju, te pružanju drugih usluga svojim klijentima i sudionicima turističkog prometa.

Podjela turističkih agencija

Kriteriji za podjelu turističkih agencija:

1. Širina područjahttps://moodle.oss.unist.hr/file.php/435/PUTNICKE_AGENCIJE_I_PROMETNI_SUSTAVI.pdf koje pokrivaju:

•	Međunarodne – velike gospodarske organizacije s razvijenom mrežom filijala i poslovnica, a u ponudi imaju široku paletu usluga iz vlastitih programa ili drugih agencija.

•	Nacionalne – preko mreže vlastitih filijala organiziraju svoje aktivnosti organizatora i posrednika, kao emitivne i receptivne te emitivno-receptivne.

•	Regionalne – ograničavaju svoje poslovanje na područje jedne regije, županije, općine ili grada. Specijalizirane su za pružanje usluga emitivnim agencijama i turoperatorima na svom području, a pružaju i razne usluge individualnim turistima. Ponekad se javljaju u ulozi organizatora putovanja.

•	Lokalne – najbrojnije su jer za osnivanje trebaju mala sredstva, a u poslovanju imaju male troškove. Pružaju usluge na svom užem području. Lako se prilagođavaju zahtjevima okoline u kojoj su locirane.

2.	Prema karakteru poslovanja i položaju u posredničkom lancu:

•	Emitivne ili inicijativne – usmjeravaju svoju aktivnost na pokretanje i motiviranje građana svojeg područja na putovanje i boravak u određenu destinaciju. Prodaju vlastite aranžmane i aranžmane drugih agencija i turoperatora na nacionalnom ili međunarodnom turističkom tržištu.

•	Receptivne – aktivnost usmjeravaju na privlačenje turista s emitivnih područja ili država na domicilno turističko tržište te pružaju različite usluge turistima za vrijeme boravka u destinaciji.

•	Mješovite – različiti oblici povezanosti emitivnih i receptivnih agencija oko realizacije aranžmana.

3.	Prema načinu djelovanja tj. pravnom statusu:

•	Samostalne

•	Udružene – udruživanje agencija javlja se s ciljem širenja tržišta, zajedničkog marketinga, podjele i racionalizacije rada i radi veće zarade. Osnova udruživanja mogu biti vlasništvo nad kapitalom te pravo korištenja poslovnog i tehničkog znanja.

•	U sastavu turoperatora

•	U sastavu drugih djelatnosti

Zavisne agencije gube u svojoj aktivnosti samostalnost i fleksibilnost u poslovanju, vezane su za koncepciju i politiku poslovanja matičnih poduzeća u kojima prevladava neki drugi posao npr. kod turoperatora formiranje paket aranžmana, kod prijevoznika prijevoz itd.

4.	Prema organizacijskom ustroju:

•	Pojedinačne – na tržištu posluju preko jednog prodajnog mjesta odnosno jedne poslovnice. Uglavnom su usmjerene na lokalno stanovništvo a ponekad pružaju usluge i turistima.

•	Složene – imaju razvijenu mrežu poslovnica preko kojih obrađuju veliki broj klijenata na širokom nacionalnom i međunarodnom tržištu. Prednosti složenih agencija su: razvijena podjela rada, decentralizacija poslova prodaje i specijalizacija poslovanja agencije.

Razvijena mreža poslovnica turističke agencije omogućuje da se jedna poslovnica javi u ulozi prodavača usluga, a druga izvođača usluga u mjestu privremenog boravka turista.

5.	Prema predmetu djelovanja:

•	Grosističke – ili turoperatori koji posluju na veliko

•	Detaljističke – su trgovci na malo koji svoju djelatnost ograničavaju na propagandu i prodaju turističkih usluga iz poslovanja i u organizaciji grosističkih agencija.

•	Grosističko-detaljističke – mješoviti oblik agencija. Djeluje paralelno i kao organizator i kao prodavač turističke usluge. Najprije se u centrali agencije izrađuje program putovanja i organizira putovanje, a poslovnice iste tvrtke ta putovanja prodaju turistima.

6.	Prema vrsti putovanja koja nude:

•	Agencije usmjerene na odmorišna putovanja – nastoje zadovoljiti potrebe svojih korisnika za odmorom i rekreacijom.

•	Agencije usmjerene na ponudu poslovnih putovanja – Poslovne mogućnosti za poslovna putovanja su kongresi, konvencije (znanstvene, industrijske, obiteljske), sastanci i konferencije (radni sastanci koje organizira i promovira privatna korporacija; mogu biti interni, vanjski ili oboje), incentive putovanja (izražena funkcija motiviranja ili priznanja sudionika za njihove zasluge koje su podržale organizacijske ciljeve), individualna poslovna putovanja i sajmovi, sportske pripreme (odlazak sportaša u određeno mjesto radi treninga). Svaki od ovih sektora ima različite motive, zahtjeve i specijalizirane distribucijske kanale.

7.	Prema Zakonu o turističkoj djelatnosti:

•	Turistička agencija organizator putovanja – organizira turistički paket aranžman i neposredno ga prodaje ili nudi na prodaju putem posrednika.

•	Turistička agencija posrednik – prodaje ili nudi na kupnju paket aranžman koj je sastavio organizator putovanja a može pružiti i neke druge usluge.

Osim ovih usluga turistička agencija može pružiti i usluge iznajmljivanja vozila, letjelica, plovnih objekata, čuvanje i održavanje plovnih objekata itd.

Nastanak i razvoj turističkih agencija

Prvi začecihttp://www.dgt.uns.ac.rs/download/menturag_nastanak.pdf u povijesti posredovanja i organiziranja putovanja temeljeni su na organizaciji putnih ureda u Rimskom Carstvu (Cursus Publicus), a kasnije se razvija poštanska prijevozna služba, najprije u Francuskoj, a kasnije u ostatku Europe, od sredine 16. do sredine 19. stoljeća.

Razvoj organizacija i posredovanja u putovanjima razvijao se zahvaljujući društvenom napretku, a veliku ulogu je imala i masovna izgradnja prometnih putnih pravaca i prijevoznih sredstava. Kao rezultat toga, u Francuskoj se pojavio prvi ured za informiranje i posredovanje tzv. Bureau d'Adresses "Coq d'Or" (Zlatni pijetao) koji se bavio organiziranjem i iznajmljivanjem kočija, konja ili mazga, obavljanjem rezervacije smještajahttp://goyatours.com/accomodation/ na putu i u odredištu i sl. Broj ovakvih ureda, koji su pružali usluge organiziranja i posredovanja, znatno se povećava u 18. stoljeću u Francuskoj, Engleskoj, Italiji i Njemačkoj. Dobili su naziv "enterpreneurs" što na francuskom jeziku znači poduzetnik.

Najpoznatiji poduzetnik tog vremena zasigurno je bio G.A. Galigani, koji je proširio asortiman uobičajenih usluga i nudio korisne savjete vezane uz putovanje. Za te je poslove posjedovao čitaonicu u Parizu, koja je sadržavala informacije koje su bile nužne za putovanja, kao npr.: putopisi, vodiči, bilteni, vozni redovi i drugo. Galigani je također pokrenuo i svoj časopis "Galignanis Masenger" i dnevni bilten pod nazivom "Stranger's Diary" u kojima su se nalazile različite informacije – od voznih redova, imena hotela ili prenoćišta, graničnih formalnosti i sl.

Zahvaljujući migracijama Europljana u prekomorsku Ameriku ubrzao se razvoj posredničkih ureda, iz razloga da što veći broj emigranata organizira svoje putovanje, imajući pritom mogućnosti za pribavljanje putnih isprava i prijevoznih karata, te su u te svrhe osnivani posebni putnički uredi tzv. "Reisebüroi" (putničke agencije).

U Engleskoj se 1822. godine pojavio prvi "specijalizirani" posrednik putovanja. Riječ je o Robertu Smartu, za kojeg se smatra da je postao prvi agent za putovanja parobrodom, koji je organizirao putovanja u različite luke bristolskog kanala i u glavnom gradu Irske, Dublinu.

Svi ti oblici organizacije putovanja bili su odraz društveno-ekonomskog i tehnološkog stupnja razvitka i napretka toga razdoblja. Turizam se javlja kao najnoviji društveno-ekonomski fenomen koji će se sve više i više razvijati na osnovama kreativnosti novih poslovnih ljudi i poduzetnika.

Razvojem kapitalizma vrlo brzo je rastao i broj bogatih, ali i sve veći i brojniji kapaciteti, odnosno mjesta koja pružaju mogućnosti različitog vida zabave. Na taj se način razvio tip engleskog putnika dokoličara. Taj tip putnika služio je kao uzor društvenog ponašanja cjelokupnoj europskoj buržoazijskoj klasi.

5. srpnja 1841. godine Thomas Cook, otac organiziranog putovanja, organizirao je godišnji kongres saveza društva antialkoholičara te je ugovorio sa željezničkom kompanijom "Midland" da za sudionike kongresa rezervira čitav vlak uz povlaštenu cijenu karata, te da u cijenu bude uključeno serviranje popodnevnog čaja u skladu s engleskom tradicijom. Kongresu je prisustvovalo 570 ljudi. To se putovanje smatra prvim organiziranim putovanjem s unaprijed pripremljenim programom i kalkulacijom putovanja.

Thomas Cook dao je veliki doprinos razvoju turizma time što je putovanje kao staru pojavu pretvorio u novi turistički proizvod. Na putovanju se nudi paket usluga na jednom mjestu čime je putovanje dobilo upotrebnu vrijednost. Stvorio je nove kupce i novo tržište te posredničko-poduzetničku organizaciju kao prethodnicu suvremenih organizacija u turizmu.

1845. godine prva turistička agencija koju je osnovao Thomas Cook, a zvala se Travel Agency "Cook", kasnije je preimenovana u "Thomas Cook and Son". Bio je izrazito sposoban organizator, što dokazuje činjenica da mu željeznička poduzeća u ono vrijeme nisu mogla osigurati dovoljan broj vagona koliko je sam Cook zahtijevao da bi mogao realizirati svoj posao. Poslovanje njegove agencije je izrazito brzo i sve više napredovalo. Godine 1851. za vrijeme svjetske izložbe u Londonu, Cookova je agencija uspjela dovesti nevjerojatnih 165 000 posjetitelja iz Midlanda i Yorkshirea.

Mreža Cookovih putničkih agencija i poslova ubrzano se širila gotovo cijelim svijetom i rezultat toga je bio preko 1 700 otvorenih radnih mjesta. Kompanija na početku 20. stoljeća uvodi i organizira novi oblik putovanja oko svijeta brodovima. Pojavom zrakoplova prva je organizirala specijalni let 1927. Godine iz New Yorka u Chicago, gdje se održavao boksački meč za titulu svjetskog prvaka. 1977. ova kompanija je zapošljavala oko 10 000 radnika u 672 ureda i imala je raspoređenih 171 predstavništava u 137 zemalja diljem svijeta.

Nakon Thomasa Cooka, odnosno nakon njegovog sve uspješnijeg poslovanja, započela je ekspanzija i drugih poduzetnika glede osnivanja putničkih agencija. Njegov primjer ih je nagnuo da se i ostali poduzetnici diljem svijeta okušaju u ovakvom poslovanju. Rezultat toga je masovno osnivanje putničkih agencija po zemljama.

Nastanak i razvoj turističkih agencija u Europi i svijetu

Velika Britanija
U Engleskoj se javlja mnoštvo agencija, a najjača konkurencija Cookovoj agenciji bila je agencija "Dean and Dawson". Krajem 19. stoljeća počinju se osnivati i druge agencije, kao što su "John Frame" i "Sir Henry Lunn". Godine 1872. osnovano je putničko udruženje "The Polytechnic Tour", iz kojeg se kasnije razvila nova putnička agencija "Polykechere Tours", poznata po izrazitoj poslovnoj brizi za zadovoljstvo putnika. U Londonu je 1881. osnovana agencija "Frames Tours" Ltd, koja je bila u vlasništvu mnogobrojnih hotela. Danas vodeće turističke kompanije u Velikoj Britaniji su: "Thomson Holidays", "Global", "Blue Sky", "Cosmos", "Cook and Son", "British Airways" i dr.

Francuska
Prva turistička agencija u Francuskoj datira iz 1873. godine sa sjedištem u Lyonu pod nazivom "Agence Lubin". Prva osnovana agencija u Parizu bila je "Grand Woyages Georges les Bourgeois", a osnovana je tek 1898. godine. Velike agencije koje su kasnije nastale i počele djelovati u turističke svrhe su: "Havas Tourisme", "Wagono-lts", "Bureaux de Tourisme SNCF" i dr.

Njemačka
Prva putnička agencija u Njemačkoj nastala je 1868. godine, a osnovao ju je Karl Stengen. Do kraja 19. stoljeća osnovano je mnoštvo agencija, a najpoznatije su bile "Amtliches Bayerches Reisebüro" te "Norddeutscher Lloyd". Njemačka sedamdesetih godina postaje vodeća emitivna europska zemlja, što je rezultat osnivanja brojnih turističkih agencija tako da ih krajem 20. stoljeća ima više od tisuću.

Italija
U Italiji se prva putnička agencija javlja 1887. godine na inicijativu Massimiliana Chiaria koji je bio vlasnik tvrtke "Pianna Parucca". Početkom 20. stoljeća Chiari i G. Sommariva izvršili su proces spajanja svojih agencija u najveću i najpoznatiju u Italiji koja je djelovala pod imenom "Chiari – Sommariva". Kasnije su se u velikom broju razvile i druge agencije kaš što su: "Compagnia Italiana per il Turismo" (CIT), "Pier Busseti", "STES" i dr.

Austrija
Turistički vrlo poznata Austrija je relativno kasno dobila svoju prvu turističku agenciju. Prva agencija se zvala "Österreichisches Verkehrsburö" (OUB), sa sjedištem u glavnom gradu Beču, a osnovana je tek krajem 1917. godine. Te je iste godine osnovana još jedna putnička agencija pod nazivom "Tiroler Landesreiseburö", a osnivač joj je bio Henrich Rohn.

Skandinavske zemlje
U skandinavskim zemljama prvu putničku agenciju nije osnovao njihov državljanin, već je to učinio englez Thomas Bennet 1850. godine. Prva agencija u Švedskoj bila je "Nyman und Schultz", osnovana 1861. godine u glavnom gradu Stockholmu. Najstarija osnovana putnička agencija u Finskoj je "Finland Reisbureau" osnovana 1897. "Dansk Rejsebureau" osnovana je 1901. i to je prva danska putnička agencija, a poznata je po tome što je već nakon godinu dana uspješno organizirala 36-dnevno putovanje u Egipat. Agencijsko poslovanje u Nizozemskoj razvilo se zahvaljujući vodećim špediterskim poduzećima "Lissone Lindermann" u Haagu 1876. i "Hoyman and Schuurman" u Amsterdamu 1811. godine.

SAD
Za nastanak i razvoj putničkih agencija u SAD-u najzaslužnija je kompanija "American Express Company" (AMEXCO). Ogromna potražnja za putničkim uslugama te izrazito veliki interes za zaradom potaknuli su vlasnike AMEXCO-a da 1909. u Londonu osnuju prvu putničku agenciju, a 1915. istu i u svojoj zemlji – Americi. Danas je ona od globalnog značenja jer predstavlja lanac turističkih agencija rasprostranjenih po cijelom svijetu, a samo u Europi zapošljava preko 7 000 ljudi u više od 190 poslovnica.

Južna Amerika
Prva agencija u Južnoj Americi osnovana je u Rio de Janeiru pod imenom "Casa Banca Ria Behar" 1928. godine. Sljedeća agencija "Entidad de Kajes Educaticas Sociales", koja otvara svoje filijalne poslovnice u većim južnoameričkim aglomeracijama odnosno gradovima, osnovana je u Buenos Airesu.

Azija
Europske i američke trendove u razvijanju putničkih agencija pratile su i azijske zemlje. Na azijskom kontinentu prva agencija se pojavljuje 1900. godine u Bombayu, a djelovala je pod nazivom "Jenna and Co". Na inicijativu japanskih državnih željeznica 1912. godine u Japanu je osnovana prva putnička agencija. Po uzoru na SAD, i u Japanu su postojali putnički biroi, a jedan od njih je "Welcome Society", koji je osnovan 1893. godine.

Izvori

Turizam

Turistička agencija


Glenea fortii é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.

Referências

Borneo catalog 2005

fortii

Glenea fortii


ආබ්‍රහම් සම්මුතීන් යනු, ඊශ්‍රායෙලය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය, සහ බහරේනය අතර, සැප්තැම්බර් 15 දින සිට බලපවත්වන පරිදී වූ ඒ්කාබද්ධ සාමාන්‍යකරණ ප්‍රකාශන මාලාවකි. මෙහි මැදිහත්කරු ලෙසින් එක්සත් ජනපදය ක්‍රියා කළ අතර,  2020 අගෝස්තු 13 දින නිකුත් කෙරුණු මුල් ප්‍රකාශය, ප්‍රස්තූත වූයේ ඊශ්‍රායෙලය සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය පමණක් වූ අතර  ඉනික්බිතිව 2020 සැප්තැම්බර් 11 දිනදී ඊශ්‍රායෙලය සහ බහරේනය  අතර සම්මුතිය ප්‍රකාශයට පත් කෙරිණි. 2020 සැප්තැම්බර් 15 දිනදී, එක්සත් ජනපදය සත්කාරකත්වය සපයා, ආබ්‍රහම් සම්මුතීන්ගේ නිල අත්සන් තැබීමෙහි උත්සවය  ධවල මන්දිරයෙහිදී පැවැත්විණි. මෙම ද්විත්ව ගිවිසුම් වල කොටසක් වශයෙන්, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ බහරේන් විසින් ඊශ්‍රායෙලයෙහි ස්වෛරීත්වය පිළිගත් අතර, පූර්ණ තානාපති සම්බන්ධතා ස්ථාපනය කිරීම මෙයින් හැකි විය.

එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ බහරේනය සමග ඊශ්‍රායෙලය විසින් තානාපති සම්බන්ධතා සංස්ථාපනය කර ගැනීම,  1994 වසරෙහිදී ඊශ්‍රාලෙය–ජෝර්දානය සාම ගිවිසුම වොෂිංටන්, ඩී.සී. වලදී අත්සන් තැබීමෙන් පසුව අරාබි–ඊශ්‍රායෙල සාමාන්‍යකරණය ඇතිවූ පළමුවන අවස්ථාව වෙයි.

ආශ්‍රිත

ආබ්‍රහම් සම්මුතීන්


Luigi Del Drago (Roma, 20 de junho de 1776 - Roma, 18 de abril de 1845) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Roma em 20 de junho de 1776. Filho mais novo de Giovanni Battista del Drago-Biscia (ca.1725-1776?), Marquês de Riofreddo, e Condessa Cecilia Negroni (1741-1830?). Sobrinho-avô, por parte de mãe, do cardeal Andrea Negroni (1763). Seu primeiro nome também está listado como Luigi Filippo; e seu sobrenome também está listado em Drago.

Educação
Estudou no Seminário de Frascati.

Sacerdócio
Ordenado (nenhuma informação encontrada). Prelado referendário, 1816. Prefeito do Palácio Apostólico, 15 de dezembro de 1828.

Coadjutor de seu tio, Pietro Maria Negroni (+1816), cônego de Santa Maria Maggiore desde 1794, e coadjutor do subdiácono da Capela Pontifícia, Felice Grassi (1807), o sucedeu (falecido em 1812) após a Restauração de o governo papal. Prelado Doméstico (junho de 1814), recusou os bispados de Cesena e Tivoli (1816) e foi Prelado Referendário da Assinatura e Poente do Bom Governo (novembro de 1816). Poente da Consulta (outubro de 1817). Delegado para os mosteiros no Tribunal do Vicariato de Roma (1822). Membro da Delegação para os hospitais (1825). Secretário da Comissão Palatina encarregada da reforma dos palácios apostólicos (novembro de 1827).

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 30 de setembro de 1831; publicado no consistório de 2 de julho de 1832; recebeu o chapéu vermelho e o título de S. Lorenzo em Panisperna, 17 de dezembro de 1832. Prefeito da SC de Indulgências e Relíquias, 19 de julho de 1832. Presidente da Comissão de Subsídios, 11 de dezembro de 1834. Arcipreste da patriarcal basílica liberiana , 29 de junho de 1839. Pró-secretário de Memorandos, 15 de novembro de 1839.

Morte
Morreu em Roma em 18 de abril de 1845. Exposto e enterrado na igreja de S. Marcello, Roma.

Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Luigi Del Drago


An Cyclopogon papilio in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Cyclopogon papilio in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyclopogon

Cyclopogon papilio


Ryosuke Okuno (født 13. november 1968) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers, Kawasaki Frontale og Sanfrecce Hiroshima.

Han har tidligere trænet Thespa Kusatsu og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Ryosuke Okuno


نظام التشغيل الشبكي  هو نظام تشغيل يحتوي مكونات وبرامج تسمح للحاسب أن يخدم طلبات من حاسب آخر من أجل معطيات أو دعم الوصول إلى موارد أخرى كطابعة أو أنظمة ملفات (من أجل وصل الحواسيب والأجهزة إلى شبكة منطقة محلية).

بعض أنظمة تشغيل الحواسيب مثل (Linux, Mac OS X ,Unix ,
Microsoft Windows Server, Windows 2000) تحتوي خصائص وخدمات نظام التشغيل الشبكي.

مصطلح «نظام التشغيل الشبكي» محجوز لنظام تشغيل كتب خصيصاً من أجل الشبكات والمحافظة على أمنها ويحقق ما يلي :

 يتحكم بالشبكة وحركة سير رسائلها (مثل الحزم Packets) وإرسالها.
 يتحكم بوصول المستخدمين إلى موارد الشبكة كالملفات.
 يقدم توابع إدارة محددة بما فيها الأمن.

ملاحظة(1) :
نظام التشغيل الشبكي أكثر استخداماً مع الشبكات المحلية WLAN وشبكات المدن WMAN، لكن قد يملك أيضاُ توابع لأنظمة شبكات أكبر شبكات الموسعة WWAN

ملاحظة (2) :
الطبقات الخمس العليا لنموذج اتصال النظم المفتوحة المرجعي تقدم الأساس الذي تأسس عليه أنظمة التشغيل الشبكية.

الخصائص

 إضافة، حذف وإدارة المستخدمين الذين يرغبون باستخدام الموارد على الشبكة.
 حماية المعطيات والخدمات الموجودة على الشبكة.

من الخصائص التي ربما يمتلكها نظام التشغيل الشبكي:

 الدعم الأساسي لمنافذ العتاد.
 خصائص أمن مثل : التحقق من الهوية، الصلاحية، تقييد الدخول والتحكم بالنفاذ.
 النفاذ عن بعد.
 إدارة النظام.
 أدوات إدارة الشبكة والتحقق من الحسابات مع واجهات رسومية.

الخدمات

 السماح للمستخدمين بالوصول إلى المعطيات على الشبكة، هذه المعطيات عموماً تكون على المخدم.
 السماح للمستخدمين بالوصول إلى معطيات موجودة على شبكة أخرى مثل الإنترنت.
 السماح للمستخدمين بالوصول إلى العتاد المتصل بالشبكة مثل وحدات التخزين والطابعات.

من الخدمات التي ربما يوفرها نظام التشغيل الشبكي:

 خدمات التعيين وخدمات الدليل.
 خدمات النسخ الاحتياطي والنسخ المماثل.
 تجميع المقدرات.
 مجال الخطأ والإتاحة العالية.

أمثلة

 جونوس يستخدم في مسيرات ومبدلات من (Juniper Networks)
 نظام تشغيل الشبكات البينية (سابقاً Cisco Internetwork Operating System): نظام تشغيل شبكي يملك تركيز عل مقدرات العمل على الإنترنت لأجهزة الشبكة، يستخدم في مسيرات أنظمة Cisco وبعض مبدلات الشبكة
 توزيعة برمجيات بيركلي يستخدم في العديد من مخدمات الشبكة
 نوفيل نت وار
 جنو/لينكس
 ويندوز سيرفر

مراجع

نظم تشغيل شبكية
برمجيات متعلقة بالشبكات
تقنية المعلومات
نظم تشغيل

نظام تشغيل شبكي


Christina Liebetrau (* 30. Dezember 1953 als Christina Neumann) ist eine ehemalige deutsche Mittelstreckenläuferin, die für die DDR startete.

1977 siegte sie über 800 m beim Leichtathletik-Europacup und wurde Zweite beim Leichtathletik-Weltcup in Düsseldorf.

1975 und 1977 wurde sie DDR-Meisterin über 800 m, 1977 außerdem über 1500 m. In der Halle wurde sie 1976 DDR-Vizemeisterin über 800 m.

Christina Liebetrau startete für den SC Turbine Erfurt.

Persönliche Bestzeiten

 400 m: 54,96 s, 8. Mai 1976, Dresden (handgestoppt: 54,1 s, 5. Juni 1975, Erfurt)
 800 m: 1:58,81 min, 29. Mai 1976, Karl-Marx-Stadt
 Halle: 2:02,4 min, 11. Januar 1976, Berlin (überlange Bahn)
 1000 m: 2:34,8 min, 7. August 1977, Dresden
 1500 m: 4:05,3 min, 3. Juli 1977, Dresden

Mittelstreckenläufer (Deutschland)
Leichtathlet (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1953
Frau

Christina Liebetrau (Leichtathletin)


Dans la théorie des fonctions de plusieurs variables complexes, une branche des mathématiques, un polydisque est un produit cartésien de disques.

Plus précisément, si l'on désigne par  le disque ouvert de centre z et de rayon r dans le plan complexe, alors un polydisque ouvert est un ensemble de la forme

Il peut être écrit de manière équivalente comme

Il ne faut pas confondre le polydisque avec la boule ouverte dans C n, qui est définie comme

Ici, la norme est la distance euclidienne dans C n .

Pour , les boules ouvertes et les polydisques ouverts ne sont pas biholomorphiquement équivalents, c'est-à-dire qu'il n'y a pas de cartographie biholomorphe entre les deux. Ce résultat a été prouvé par Poincaré en 1907 en montrant que leurs groupes d'automorphismes ont des dimensions différentes de celles des groupes de Lie.

Lorsque  le terme bidisque est parfois utilisé.

Le polydisque est un exemple de domaine de Reinhardt logarithmiquement convexe.

Références

This article incorporates material from polydisc on PlanetMath, which is licensed under the Creative Commons Attribution/Share-Alike License.

Analyse (mathématiques)

Polydisque


James Ellroy (født 4. marts 1948 i Los Angeles) er en amerikansk kriminalforfatter og essyist. Blandt hans mange værker, hvoraf de fleste er oversat til dansk, er The L.A. Quartet (The Black Dahlia, The Big Nowhere, L.A. Confidential og White Jazz) og Underworld USA Trilogy (American Tabloid, The Cold Six Thousand og Blood's a Rover).

Da Ellroy var 10 år gammel, blev hans mor voldtaget og myrdet; forbrydelsen er aldrig blevet opklaret. Sine minder om moderen og mordet på hende gav stof til erindringsværket My Dark Places, som blandt andet beskriver hans forsøg på mange år senere, sammen med en kriminalefterforsker, Bill Stoner, at opklare forbrydelsen.

Efter en omtumlet tilværelse som ung med stofmisbrug og småkriminalitet arbejdede han i en årrække, indtil han havde udgivet sin femte bog, som golfcaddy.

Mange af James Ellroys bøger er filmatiseret.

Værker

 Brown's Requiem (1981)
 Clandestine (1982)
 Killer on the Road (oprindeligt udgivet som Silent Terror) (1986)

Lloyd Hopkins Trilogy
 Blood on the Moon (1984)
 Because the Night (1984)
 Suicide Hill (1985)

L.A. Quartet
 The Black Dahlia (1987), oversat til dansk Sorte Dahlia (1992)
 The Big Nowhere (1988), Ingenmandsland (1990)
 L.A. Confidential (1990), De faldne engles by (1991)
 White Jazz (1992), Hvid Jazz (1993)

Underworld USA Trilogy
 American Tabloid (1995), Amerian Tabloid (1995)
 The Cold Six Thousand (2001), Et amerikansk dødstrip (2001)
 Blood's a Rover (2009), Den røde gudinde (2012)

The Second L.A. Quartet
 Perfidia (2014)

Noveller og essays
 Dick Contino's Blues (Granta magazine nr. 46, Winter 1994)
 Hollywood Nocturnes (1994
 Crime Wave (1999)
 Destination: Morgue! (2004), Endestation lighuset (2007)
 Shakedown (2012)
 LAPD '53 (2015)

Selvbiografier
 My Dark Places (1996), Mine mørke steder - erindringer om en forbrydelse i Los Angeles (1997)
 The Hilliker Curse: My Pursuit of Women (2010)

Redaktør
 The Best American Mystery Stories 2002 (2002)
 The Best American Crime Writing 2005 (2005)
 The Best American Noir of the Century (2011)

Dokumentar
 1993 James Ellroy: Demon Dog of American Crime Fiction
 1995 White Jazz
 2001 James Ellroy's Feast of Death
 2006 Murder by the Book: "James Ellroy"
 2011 James Ellroy's L.A.: City of Demons

Filmatiseringer
 1988 Cop
 1997 L.A. Confidential
 1998 Brown's Requiem
 2002 Stay Clean
 2002 Vakvagany
 2002 Dark Blue
 2003 Das Bus
 2005 James Ellroy presents Bazaar Bizarre
 2006 The Black Dahlia
 2008 Street Kings
 2008 Land of the Living
 2011 Rampart

Eksterne henvisninger

Krimiforfattere fra USA

James Ellroy


Meinhardt war eine von sieben Hüttensiedlungen Weidenaus und später Teil dieser Gemeinde im nördlichen Siegener Stadtgebiet im Kreis Siegen.

Die endgültige Besiedlung des Ortes fing zwischen 800 und 950 in der "Fränkischen Ausbauperiode" an. 1444 wurde erstmals ein Meinhardter Hammer erwähnt. Dieser wurde Mitte des 19. Jahrhunderts durch Wilhelm Berg übernommen und zu einer Maschinenfabrik umgebaut. Nachgewiesen ist auch eine Schleifmühle im Jahr 1496, sowie eine kleine alte Mühle 1570. 1826 wurde eine neue Mühle errichtet, sie bestand noch bis in die 1950er Jahre, war aber schon früher nicht mehr in Betrieb.

Meinhardt ist überwiegend evangelisch geprägt, zwischen 1711 und 1743 jedoch katholisch. 1861 lebten 150 Menschen im Ort. Zum 1. Dezember 1885 hatte Meinhardt 265 Einwohner. Durch "Allerhöchsten Erlaß" des deutschen Kaisers Wilhelm II. wurde 1888 festgelegt, "daß die die Gemeinde Weidenau, im Kreis Siegen, bildenden Ortstheile Haardt, Fickenhütten, Schneppenkauten, Münkershütten, Müßnershütten, Meinhardt und Weidenau unter Wegfall der bisherigen Bezeichnung für die einzelnen Ortstheile fortan einheitlich den Namen 'Weidenau' führen" sollten.

Einzelnachweise

Geographie (Siegen)
Geschichte (Siegen)

Meinhardt (Siegen)


Ana Bilić (Zagreb, 28. rujna 1962.) austrijska je književnica, filmska redateljica i scenaristica, kazališni pisac i lingvistica hrvatskoga podrijetla.

Životopis
Ana Bilić je rođena u Zagrebu gdje je provela svojih prvih sedam godina života. Poslije toga se preselila s roditeljima i bratom u Kutinu i nakon daljnjih sedam godina u Ivanić-Grad. Njezin otac je radio kao državni odvjetnik, kao općinski sudac, vršio je funkciju predsjednika općinskog suda, a poslije je radio kao odvjetnik, njezina majka je bila domaćica a nakon razvoda braka radila je kao tvornička radnica i predradnica.

Nakon osmogodišnjeg osnovnog obrazovanja Ana Bilić je završila dvije godine opće pripremnog srednjoškolskog obrazovanja u Ivanić-Gradu i nakon toga dvije godine usmjerenog obrazovanja u Srednjoj školi za upravu i pravosuđe u Zagrebu (sistem «Šuvarove reforme»). Zbog odličnog uspjeha u cjelokupnom srednjem obrazovanju bila je oslobođena polaganja mature.

Studirala je pravo na Pravnom fakultetu u Zagrebu i diplomirala 1987. god. Na trećoj studijskoj godini je upisala studij novinarstva na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu, ali je od ukupno četiri semestra ostala na studiju samo dva semestra. Nakon studija prava radila je kao sudska pripravnica pri Okružnom sudu (danas Županijski sud) u Zagrebu i položila je pravosudni ispit 1990. godine. Nakon toga je radila pet godina u odvjetničkoj kancelariji njezinog oca. 1992. godine se udala i 1995. se preselila s tadašnjim suprugom i zajedničkom kćerkom u Beč.

Godine 2000. završila je na Pravnom fakultetu u Beču (Rechtswissenschaften an der Universität Wien) studij nostrifikacije diplome. Za vrijeme studija se bavila prevođenjem pravnih tekstova za berlinskog izdavača Nomos. Kao književnica počela je pisati na hrvatskom jeziku i prvi literarni prilozi su se pojavili u literarnim časopisima «Quorum», «Rival» i «Plima». I kasnije je sudjelovala sa svojim literarnim tekstovima u časopisima kao «Književna Rijeka», «Nova Istra», a u Austriji u časopisima «Podium», «Driesch» i «Loog». Godine 1999. kad je već živjela u Beču, izašle su kod izdavačke kuće «Konzor» (Zagreb) dvije prozne knjige pod imenom Snježana Bilić.

Njezini prozni prvijenac na njemačkom jeziku «Das kleine Stück vom großen Himmel" pojavio se 2002. godine kod izdavačke kuće Hoffmann und Campe (Hamburg) pod imenom Ana Bilić i od tada ona koristi to ime za sva daljnja literarna djela, filmove i druge radove. Od tada radi kao slobodna književnica i zastupljena je u mnogobrojnim proznim antologijama i antologijama lirike.

Od 2003. god. ona se bavi i književnim prijevodom i prevodi prozna djela austrijskih i njemačkih književnika i književnica u časopisima kao «Književna Rijeka» (Hrvatska), «Riječi» (Hrvatska), «Nova Istra» (Hrvatska), «Riječi» (Bosna i Hercegovina). 2005. prevodi na njemački jezik zbirku poezije Asmira Kujovića «Obećana zemlja» zajedno s Alidom Bremer.

Nakon objavljivanja prvog romana na njemački počela je da piše i prve kazališne tekstove, a 2008. god. osvojila je kazališnu nagradu «Exil Literaturpreis 08 – Dramatiker/innenpreis 2008» dodijeljen od strane Wiener Wortstätten (Hans Escher i Bernhard Studlar), a u sezoni 2008/2009 je bila njihova stipendistica. U istoj godini je završila kratki tečaj glume u okviru programa bečkog Otvorenog sveučilišta (VHS Wien).

U prvoj sezoni radionice filmskog scenarija «Diverse Geschichten» organizirane od strane Witcraft Scenario u Beču bila je njezin član 2009/2010, a godine 2010. objavila je svoj prvi kratki film «Home Sweet Home» kao redateljica i scenaristica. Početkom 2018. god. pohađala je u Münchenu seminar «Filmski rez i montaža» (Filmschnitt und Montage) u okviru programa Münchner Filmwerkstatt.

U razdoblju 2010/2011 Ana Bilić je pohađala seminar «Radio drama i zvučna umjetnost» (Hörspiel und Radiokunst) kod Götza Fritscha na Fakultetu glazbe i izvedbene umjetnosti u Beču (Universität für Musik und darstellende Kunst Wien) i bavila se također i radio dramom.

Od 2008. godine počinje zajednički umjetnički rad s Danilom Wimmerom, muzičarom, muzičkim producentom i sound dizajnerom. Nakon razvoda braka od njezinog prvog muža oni su se vjenčali godine 2011. Zajednički produciraju filmove, muzičke radove, radio drame i on je preuzeo oblikovanje knjiga za njezine knjige koje izlaze u vlastitom aranžmanu.

Rad u području jezika počeo je kod Ane Bilić 2004. godine. Ona predaje hrvatski jezik na različitim jezičnim institutima i akademijama u Beču. U vremenu između 2010. i 2012. bavila se temom književnost i višejezičnost i vodila je različite radionice s višim razredima u gimnazijama u Beču. Od 2012. god. njezini udžbenici i druge knjige za učenje hrvatskog jezika uvršteni su u školsku knjigu za nastavni predmet hrvatski jezik kao strani jezik. Od 2015. godine ona je izdavač serije knjiga i audio knjiga «Kroatisch leicht» i «Croatian made easy».

Djela

Proza

 Život s voluharicama, nadrealne priče, Konzor, Zagreb, 1999,
 Knjiga o Takama, bajke za odrasle, Konzor, Zagreb, 1999,
 Das kleine Stück vom großem Himmel, roman, Hoffmann und Campe Verlag, Hamburg 2002,
 Anatomie einer Absicht, roman, Hollitzer Verlag Wien, 2016,
 Betrachtungen zum Roman "Anatomie einer Absicht", Cittador/vlastito izdanje, Beč 2016,
 Mein Name ist Monika, roman, Ovidia/vlastito izdanje, Beč 2020, ISBN 978-3752979244

Film

 Home Sweet Home– kratki eksperimentalni film, 2010, režija i scenarij
 Video dokumentacija o dvojezičnoj radionici s učenicima borg3 Beč, 2011, režija I scenarij
 Talk to me!, kratki eksperimentalni film, 2012, režija i scenarij
 Muzički video "Mystic Flow", album "Omnia Aurealis", 2013, režija i kamera
 Muzički video "Invocation", album "Omnia Aurealis", 2013, režija i kamera
 Musikvideo "Signum", album "Omnia Aurealis", 2013, režija i kamera
 Trailer za knjigu poezije "Die goldene Station",2015, režija i tekst
 Trailer za mini roman ""Kraj mene/Neben mir", 2016, režija I tekst
 Trailer za roman "Anatomie einer Absicht", 2016, režija i tekst
 About My Man, kratki film, 2016, režija, scenarij i performance
Tea Party, kratki film, 2018, režija i scenarij

Scenski tekstovi

 "Tanz mit mir!", kratki igrokaz – 1. Lesetheater Wien, Literaturhaus Wien, 2004.
 Artsession "Schneeweibchen und Eisharfner – verdichtetes Picknick am Kunstrasen" – literatura, instalacija i glazba sa Silvijom Konrad i Gerhardom Hufnagel, Galerie am Park, Beč, 2005.
 "Die Wahl", kratki igrokaz – Konradhaus Koblenz, 2006.
 Artsession "Der Weg des Künstlers" – literatura, slikarstvo i glazba sa Sabinom Smiljanić i Danilom Wimmerom, Atelier Smiljanić, Beč, 2007.
 "Glück auf, Ausländer!", monolog – Theater Akzent, Beč, 2008.
 "Im Prater", dramska epizoda u dramskom kolažu "Mein Wien"– Palais Kabelwerk, Wien, 2009.
 "Integrationswettbewerb", igrokaz – Volkstheater am Hundsturm, Beč, 2009.
 "Flohmarkt in der Fluchtgasse 3", igrokaz – Interkulttheater, Beč, 2010.
 "Šemso", monolog za dvije osobe – Galerie Heinrich, Beč, 2013. (Ana Bilić je bila također i redateljica)
 "Seitensprung - ein Schauspiel in 18 Situationen" ("Nevjera - igrokaz u 18 slika") - Pygmalion Theater, Beč, 2019 (Ana Bilić je bila također i redateljica)

Lirika

 "Die goldene Station" – Cittador/vlastito izdanje, 2015,
"Von Klarheit und anderen Irrtümern" – Cittador/vlastito izdanje, 2016,

Radio drama

 "Von K – eine Liebeserklärung", kratka radio drama, 2010/11, režija i tekst
 "Die Bekanntschaft", kratka radio drama, 2010/11, režija i tekst
 "My Man", kratka radio drama, 2011, režija i tekst

Lingua

 "Ja govorim hrvatski", udženici, čitanke i drugi materijali za učenje hrvatskoga jezika kao stranog jezika
 "Kroatisch leicht", mini romani i audio knjige za hrvatski jezik kao strani jezik
 "Croatian made easy", mini romani i audio knjige za hrvatski jezik kao strani jezik

Književnost

 Lovrić G., Lovrić M: Sprachfehler als literarisches Ausdruckmittel A. Bilić "Das kleine Stück vom großen Himmel",  The Journal for Langugages for Specific Purposes 2nd Issue – March 2015

Vanjske poveznice

 http://www.ana-bilic.at/ - web stranica Ane Bilić
 http://www.hoffmann-und-campe.de
 Wiener Wortstaetten
 Hollitzer Verlag
 IMDB.com - filmovi Ane Bilić
 PEN-Club Austria - članovi austrijskog PEN kluba
 Literaturhaus Wien
 Youtube.com - video radovi i traileri Ane Bilić
 Soundcloud.com - radio drame Ane Bilić

Izvori

Austrijski književnici
Filmski redatelji
Scenaristi
Dramatici
Jezikoslovci

Ana Bilić


Ruben Antonio González Medina CMF (Santurca, 7 de fevereiro de 1949) - padre católico americano, bispo da Diocese de Ponce em Porto Rico desde 2016.

Em 1966 ingressou no noviciado da Congregação dos Missionários Claretianos. Em 1972 fez sua profissão solene. Foi ordenado sacerdote em 9 de fevereiro de 1975. Durante 19 anos trabalhou principalmente nas paróquias claretianas de Porto Rico e República Dominicana. Nos anos de 1994-1999 foi conselheiro provincial da ordem e nos anos de 1999-2001 foi inspetor provincial das Antilhas.

Em 12 de dezembro de 2000, foi nomeado pelo Papa João Paulo II como Bispo da Diocese de Caguas. Foi ordenado bispo em 4 de fevereiro de 2001 pelo Card. Luis Aponte Martínez.

Em 22 de dezembro de 2015, o Papa Francisco o nomeou Bispo da Diocese de Ponce. Tomou posse em 31 de janeiro do ano seguinte.

Nos anos 2007-2012 foi presidente da Conferência Episcopal de Porto Rico.

Ver também

Bispos católicos de Porto Rico

Rubén Antonio González Medina


Jacobi ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südlich des Kraters Cuvier und nordöstlich von Zach.
Der Krater ist stark erodiert, das Innere bis auf eine Gruppe kleinerer Krater weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Mathematiker Carl Gustav Jacob Jacobi offiziell benannt.

Weblinks

 Jacobi auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Carl Gustav Jacob Jacobi als Namensgeber

Jacobi (Mondkrater)