Un refugio para el amor es una telenovela mexicana del año 2012 producida por Ignacio Sada Madero para Televisa. Es una adaptación de la telenovela venezolana, La Zulianita original de Delia Fiallo.

Está protagonizada por Zuria Vega y Gabriel Soto, y con las participaciones antagónicas de Laura Flores, Jessica Coch, Frances Ondiviela, Roberto Blandon y los primeros actores Humberto Elizondo y Lucía Guilmáin.

Argumento
Esta es la historia de la joven y hermosa Luciana Jacinto, y de todos los obstáculos y las sorpresas que le deparará el destino en su búsqueda de un final feliz para ella y los suyos.

La muchacha llega a la Ciudad de México huyendo del cacique de su pueblo natal, San Francisco el Alto. Don Aquiles es un hombre malvado que está obsesionado con Luciana, y nunca se cansó de molestarla y acosarla. Por ello se ve forzada a huir del pueblo, teniendo que dejar atrás, a su pesar, a su madre Doña Paz que acaba de enviudar, y a su pequeño hermano Lorenzo.

Luciana, después de un inicio no muy agradable en la gran ciudad, consigue trabajo como sirvienta en la casa de los millonarios Torreslanda. Allí conoce a Patricio, el segundo hijo de la familia, quien quedó cuadripléjico debido a un horrible accidente durante una escalada en las montañas. Patricio y Luciana pronto se convierten en grandes amigos, y Hannah, la hija menor de los Torreslanda, también simpatiza de inmediato con la muchacha.

Aquí entra en escena Rodrigo, el hijo mayor, un joven apuesto que tiene fama de don Juan y que está comprometido con Gala, una joven frívola y ambiciosa. Rodrigo, al conocer a Luciana, comienza a sentir una fuerte atracción hacia la simpática, hermosa y sencilla muchacha. Pero no todos en la casa Torreslanda están felices con la presencia de Luciana. La madre de la familia, Roselena, no soporta a Luciana al igual que Gala, quien ya se ha dado cuenta de que Rodrigo siente más que una atracción por ella. El muchacho finalmente reconoce su amor por Luciana el cual es bien correspondido, y decide romper definitivamente con Gala para casarse en secreto con ella.

Pero Gala y Roselena no se quedarán de brazos cruzados. Las inescrupulosas mujeres le hacen creer a Rodrigo que Luciana sólo es una advenediza y además mentirosa, ya que existe una denuncia en su contra, pues antes de llegar a la casa Torreslanda trabajaba en un antro de mala muerte y un día agredió a uno de los clientes. Rodrigo acaba sucumbiendo ante las mentiras de su madre y exnovia y pese a que Luciana intenta defenderse, Rodrigo la echa de su casa y de su lado.

La joven, desconsolada, ya no tiene donde ir, pero por suerte se encuentra con el abogado que lleva el caso de la denuncia en su contra, Claudio Linares, quien le ofrece todo su apoyo y comprensión. Pero este lazo de amistad entre ambos es algo mucho más fuerte de lo que ambos imaginan, ya que Claudio es, en realidad, el padre biológico de Luciana, y tiene sus propios motivos para vengarse de los Torreslanda: Maximino, el padre de la familia, acusó en el pasado a Claudio de un fraude que nunca cometió, y se aprovechó de la condena de 20 años en prisión que Claudio recibió para despojarlo de sus bienes, además de que fue Roselena quién regaló a Luciana a Paz, que en ese entonces era la esposa del jardinero Galdino; 19 años atrás creyendo que la hija que tuvo su amiga Aurora era de su esposo Maximino.

Luciana ignora todos estos hechos, pero la verdad tarde o temprano saldrá a la luz, así como también se dará el inevitable reencuentro entre Luciana y Rodrigo, quien nunca ha dejado de amarla. ¿Podrán ambos construir el refugio para su amor a pesar de las intrigas de Roselena, Gala y Maximino para lograr su final feliz?

Reparto
 Zuria Vega -como Luciana Jacinto Flores
 Gabriel Soto -como Rodrigo Torreslanda Fuentes-Gil
 Laura Flores -como Rosa Elena Fuentes-Gil de Torreslanda
 Roberto Blandón -como Maximino Torreslanda
 Zaide Silvia Gutiérrez -como Paz Flores Vda. de Jacinto
 Jessica Coch -como Gala Villavicencio Williams
 Frances Ondiviela -como Julieta "Julie" Williams Vda. de Villavicencio
 Luz María Jerez -como Constanza "Conny" Fuentes-Gil Vda. de San Emeterio
 David Ostrosky -como Claudio Linares
 Humberto Elizondo -como Aquiles Trueba Tajonar
 Aleida Núñez -como Violeta Ramos/ Coral
 Brandon Peniche -como Patricio Torreslanda Fuentes-Gil
 José Carlos Ruiz -como Galdino Jacinto
 Angelina Peláez -como Sabina
 Socorro Bonilla -como Magdalena  "Magda" Ramos
 Harry Geithner -como Óscar Gaitán
 Maricruz Nájera -como Matilde
 Óscar Bonfiglio -como Padre Honesto Piscoya
 Yula Pozo -como Estela
 José Antonio Ferral -comoJerónimo
 Ilean Almaguer -como Hannah Torreslanda Fuentes-Gil
 Paul Stanley -como Aldo San Emeterio Fuentes-Gil
 Tania Lizardo -como Melissa San Emeterio Fuentes-Gil
 Erik Díaz -como Lorenzo Jacinto Flores
 Francisco Rubio -como Fabián
 Sachi Tamashiro -como Vicky
 Julián Huergo -como Boris
 Ricardo Vera -como Dr. Diez
 Raúl Padilla "Chóforo" -como Don Serapio
 Lucía Guilmáin -como Brígida
 Claudio Báez -como Sr. Lastra
 Kelchie Arizmendi -como Norma
 Roberto Miquel -como Iván
 Ceci Flores -como Rosa María
 Nora Salinas -como Aurora Talancón de Linares
 Mauricio Mejía -como Mirko
 Nicolás Chunga -como Ariché
 Ana Isabel Torre -como Lula
 Araceli Rangel -como Valentina
 Aryana Méndez -como Fernanda
 Eduardo Carbajal -como Gabriel
 Salvador Ibarra -como Marcos
 Rafael del Villar -como Marcial
 Jaime Lozano -como Lic. Barrera
 Pilar Escalante -como Carola
 Úrsula Montserrat -como Ofelia
 Eduardo Cuervo -como Polo
 Sugey Ábrego -como Serena
 Pepe Olivares -como Procopio
 Dacia Arcaráz -como Flor
 Lucero Lander -como Dra. Hauser
 Teo Tapia -como Juez Díaz del Olmo
 Adriana Laffan -como Jueza
 Daniela García -como Marianita
 Sarah Barlondo -como Aranza
 Dolores Salomón "Bodokito" -como Lucha
 Fede Porras -como Mateo / Rodrigo Torreslanda Linares
 Fernanda Sasse -como Alexia Torreslanda Villavicencio
 Fernando Robles -como Pedro
 Eugenio Cobo -como Juez Manríquez de Anda
 Marius Biegai -como Doctor
 Jaiver -como Lauro
 Evelyn Solares -como Monja
 Ángeles Balvanera -como Rosario "Charito"
 Gabriel de Cervantes -como Jorge
 Lupita Lara -como Chuy
 Salvador Sánchez -como Don Chelo
 Aarón Hernán -como Juez en la boda de Rodrigo y Gala
 Cristina Obregón -como Rosa Elena "Roselena" Fuentes-Gil de Torreslanda (joven)
 Anastasia
 Ligia Robles
 Estefanía Villareal -como Tamara
 Lorena San Martín
 Fernanda Ruizos -como Joaquina
 Martín Brek
 Xorge Noble
 Roger Cudney
 Natalie Quintero -como Iliana
 Benjamín Islas
 Norma Munguía
 Gabriela del Valle
 Arturo Muñoz
 Gabriel Roustand
 Eduardo Manzano
 Hugo Macías Macotela
 Claudia Ortega
 Baltazar Oviedo
 Héctor Cruz
 Jorge Pascual Rubio
 Flora Fernández
 Armando Zamarripa
 Pablo Perroni

DVD
El Grupo Televisa lanza a la venta en formato DVD sus novelas.

Premios y nominaciones

Premios TVyNovelas 2013

Premios People en Español 2012

TV Adicto Golden Awards

Versiones
 María de nadie, telenovela realizada por Crustel S.A., en el año de 1986 y protagonizada por Grecia Colmenares, Jorge Martínez y Cecilia Cenci.
 Maribel fue otra versión venezolana pero algo modificada telenovela realizada por Venevisión, en el año de 1989 y protagonizada por Tatiana Capote y Luis José Santander y Lilibeth Morillo.
 Morelia, telenovela realizada por Televisa y Univisión en 1995, y protagonizada por Alpha Acosta, Arturo Peniche y Cecilia Bolocco.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Un refugio para el amor  en Esmas.

Telenovelas de 2012
Telenovelas de México
Telenovelas de Televisa
Adaptaciones de telenovelas venezolanas

Un refugio para el amor


Seneghe (sardinski: Sèneghe) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 305 metara i ima 1 772 stanovnika. Prostire se na 57,85 km². Gustoća naseljenosti je 31 st/km².Susjedne općine su: Bonarcado, Cuglieri, Milis, Narbolia i Santu Lussurgiu.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Seneghe


(qui signifie « dent du Dakota ») est un genre de dinosaures éteint d'iguanodontes de la formation Lakota du Crétacé inférieur de l'âge barrémien du Dakota du Sud, aux États-Unis, connu à partir d'un crâne partiel. Il a été décrit pour la première fois en 1989 sous le nom d'Iguanodon lakotaensis, par David B. Weishampel et . Son affectation a été controversée. Certains chercheurs suggèrent qu'Iguanodon lakotaensis était plus basal qu'Iguanodon bernissartensis, et lié à Theiophytalia, mais David Norman a suggéré que c'était un synonyme d'Iguanodon bernissartensis. Gregory S. Paul, travaillant sur une révision des espèces d'iguanodontes, a donné à I. lakotaensis son propre genre (Dakotadon) en 2008. Confirmé par A. T. McDonald  (2010) et F. J. Verdú et al. (2021). Le genre ne contient qu'une espèce, .

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2008
Paléontologie aux États-Unis

Dakotadon


Armonika ya da mızıka, üflemeli bir çalgıdır. Latince "harmonicus" kelimesinden türemiştir. Nefes ve dil ile çalınan delikli bir çalgıdır. İçinde borucuklara yerleştirilmiş bir dizi serbest dilin bulunduğu delikli bir kutudur. Kutu nefes vererek ve alarak ağız hizasında gezdirilince ses çıkarır. Blues, Country ve Western gibi müzik dallarında oldukça yaygındır.

Diatonik Mızıka
Diatonik Mızıkalar daha çok Blues ve Rock müzisyenleri tarafından kullanılır. Her farklı ton şarkı için farklı Diatonik mızıka kullanmak gerekir. Diatonik mızıkanın tonu ilk deliği üflediğinizde çıkan sestir. Blues mızıkası farklı pozisyonlardan çalınabilir.

Birinci pozisyon; birinci delikten üflenerek başlanan gamdır ve mızıkanın tonu ile aynıdır.
İkinci pozisyon; ikinci deliği çekerek başlanan gamdır ve mızıkanın tonunun beş yarım ton pesidir. (crossharp)
Üçüncü pozisyon; birinci deliği çekerek başlayan gamdır ve mızıkanın tonunun iki yarım ton tizidir.

Diatonik mızıkada, İlk öğrenilmesi gereken teknik, Tek ses çıkarmaktır. Üç çeşit tek ses tekniği vardır; Dil Kapama, Dil Kıvırma, Dudak Büzme. İkinci öğrenilmesi gereken teknik ise Ses Bükme`dir. Ses bükme Üfleyerek bükme ve Çekerek bükme olarak ikiye ayrılır. Diatonik mızıkanın ilk 6 deliği çekerek bükülebilir, son üç deliği ise üflenerek bükülebilir. Üfleyerek veya çekerek bükmek o deliğin orijinal sesinin yarım ton ile üç yarım ton arası pesleşmesini sağlar.

Kromatik mızıka
Bir yaylı mekanizma ile delikler kapatılıp açılır. Kromatik gamdaki her ses üfleyerek veya çekilerek çıkartılabilir. Tek mızıka ile her ton şarkı çalınabilir.

Dış bağlantılar

 HarmoPoint

Nefesli çalgılar

Armonika


Fundada em 2016, a Sigma Clermont é uma escola de engenharia, instituição de ensino superior público localizada na cidade do Aubière, França.

A escola foi criada pela fusão do Institut français de mécanique avancée (IFMA) e a École nationale supérieure de chimie de Clermont-Ferrand (ENSCCF).

SIGMA Clermont oferece duas licenciaturas em engenharia, reconhecidas pela comissão nacional de engenharia: engenheiro em química e engenheiro em mecânica avançada. Estas licenciaturas são equivalentes a um Master of Science.

Famosos graduados
 Michel Lazdunski, um bioquímico francês

Notas

Ligações externas

 Sigma Clermont

Sigma Clermont
Grandes escolas da França
Clermont-Ferrand

Sigma Clermont


සමාජයක් යනු පුද්ගලයන් සමූහයකගේ සන්ධාන ගත වීමකි. සමූහයක් එක්ව තබා ගන්නේ සියලූදෙනා විසින් පිළිගනු ලබන්නා වූ සම්මතයන්  සහ අන්‍යෝන්‍ය කි‍්‍රයාදාමයන් මගිනි. මෙහිදී සෑම පුද්ගලයෙකු විසින්ම සමාජයේ පැවැත්මට කෘත්‍යයන් ඉටු කළ යුතුය. නමුත්  ''රෝග '' යන සංසිද්ධිය තුළ එම සමාජ පැවැත්මට පිළිවෙලට බාධාවක් සිදුවේ.

නූතන වෛද්‍ය ක‍්‍රමයට අනුව පුද්ගලයාගේ ශරීර සනීපයට බාධා කරන්නා වූ කවර හෝ තත්වයක් රෝගයක් ලෙස විස්තර කෙරේ. ඒ අනුව එම තත්වය පුද්ගලයාගේ සතුටට තර්ජනයකි. ඉන් පුද්ගලයාට සාමාන්‍ය අයුරින් කි‍්‍රයාත්මක වීමට බාධා පමුණුවන අතර ඔහුගේ අපේක්ෂිත ඉලක්ක ලබා ගැනීමට ඉන් බාධා පැමිණේ( ලියනගේ, 2000: 07).

එසේ නම් සමාජයේ පුද්ගලයන්ගේ සෞඛ්‍යය සම්පන්න බව ඉතා වැදගත් වේ. සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයට අනුව  සෞඛ්‍යය යනු ජීවවිද්‍යාත්මක ගැටලූකාරි තත්වයක් සේම  සමාජයීය සංස්කෘතික ආර්ථික මෙන්ම දේශපාලන සාධක ද මුල් කර ගත් සියල්ලේම එකතුවකි. රෝගය යන සංකල්පය පිළිබදව විමර්ශනය කරන විට අවබෝධ කර ගත යුතු තවත් සංකල්ප දෙකක් පවතී  එනම්  ''රෝගය '' හා ''රෝගීත්වය '' යන්නයි.   රෝගය යනු වෛද්‍යවරයා රෝගය හඳුනා ගත් ආකාරය වන අතර රෝගීත්වය යනු රෝගියා රෝගය දකින ආකාරය වේ. ඒ අනුව රෝග යනු සංකීර්ණ සංකල්පයක් වන අතර සාමාන්‍යයෙන් අප එය යම් ශරීරයට බාධාකාරී ස්වරූපයක් ලෙස හඳුන්වමු. වෛද්‍යමය බහුත්වවාදයක් දැකිය හැකි ලාංකීය සමාජ සන්දර්භය තුළ රෝගීන්ගේ ප‍්‍රතිකාර පරිහරණය කිරීමේ රටාව විවිධ වේ. ඒ අනුව ඔවුන්ට භාවිත කළ හැකි ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම ගණනාවක් පවතින අතර ඒවා කෙරෙහි යොමු වීමටද යම් යම් සාධක බලපානු ලැබේ.බහුත්ව වෛද්‍ය ක‍්‍රමය තුළ ශී‍්‍ර ලාංකික රෝගීන් සඳහා තෝරා ගැනීමට ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම ගණනාවක් පවතින හෙයින් ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතිකාර අපේක්ෂිත චර්යාව ද ඉතා සංකීර්ණය. මෙහිදී ආනුභවිකව අවම වශයෙන් ඔවුන්ගේ ප‍්‍රතිකාර අපේක්ෂිත චර්යාවේ ස්වරූපයන් හයක් හඳුනාගත හැකිය.

ඒවා නම්, මුළු රෝගී කාලය තුළ බටහිර හෝ ආයුර්වේද ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමවල පිහිට පැතීම, රෝගී කාලය තුළ අධිස්වාභාවික බලවේග හා සම්බන්ධ වත්පිළිවෙත්වල පිහිට පැතීම, පළමුව අධිස්වාභාවික බලවේගවල  පිහිට පතා දෙවනුව ආනුභවික  ප‍්‍රතිකාර වල පිහිට පැතීම, මුලින් බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමය කෙරෙහි යොමු වී පසුව ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක‍්‍රමයට මාරුවීම,  මුලින් ආයුර්වේද ක‍්‍රමයේ පිහිට පතා පසුව බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමයට මාරුවීම හා එකවර බහුවිධ මූලයන්ගේ පිහිට පැතීම යනාදී වශයෙනි ( ලියනගේ, 2000: 10).

ඉහත ආකාරයට ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම ගණනාවක් ලාංකීය සමාජය තුළ පවතින අතර මේ නිසාම වෛද්‍යමය බහුත්වවාදයක් ඇති  වී තිබේ. නමුත් ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන් තිබු පමණින්ම ඔවුන් ඒ කෙරෙහි ළඟා වන්නේද නැත. රෝග කාරක මූලය මත ද ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම විවිධ වේ. තම සංස්කෘතික චර්යාවට අනුව රෝග මූලය හඳුනා ගත් පසු ඔවුහු ඒ හා සම්බන්ධ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන්ට යොමු වෙති. එක් එක් රෝග කාරක මූලයන් හා සම්බන්ධ  විවිධ ප‍්‍රතිකාර  ක‍්‍රමයන් පුළුල් ප‍්‍රවර්ගයන් දෙකකට ඇතුළත් කළ හැකිය. එනම් ආනුභවික ප‍්‍රතිකාර හා අධිස්වාභාවික ප‍්‍රතිකාර  වශයෙනි. ආනුභවික  ප‍්‍රතිකාර වශයෙන් හැඳින්විය හැක්කේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක‍්‍රමය හා බටහිර වෛද්‍ය ක‍්‍රමයයි. පුද පුජාමය ප‍්‍රතිකාර හා අභිචාරමය ප‍්‍රතිකාර බොහෝ දුරට අධිස්වාභාවික බලවේග හා සම්බන්ධ වත් පිළිවෙත් සමඟ  සම්බන්ධ වේ.ඒ අනුව මෙහිදී සාකච්ඡාවට ලක් කරන්නේ අධිස්වාභාවික ප‍්‍රතිකාර යටතට අයත් වන අභිචාරමය ප‍්‍රතිකාර පිළිබඳවය.

අභිචාර යනු
අභිචාර  යන්න නිර්වචනය කර ගැනීම ද මෙහිදී වැදගත්ය. අභිචාර යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ අධිභෞතික තත්වයන් පිළිබදව මිනිසා තුළ ඇති විශ්වාසයන්ය (ප‍්‍රතිමාන 95/96 : 146).

අභිචාර කියන්නේ අධිස්වාභාවික බලවේගයන් යම් කිසි ක‍්‍රමයක් මගින් නතුකර ගැනීමයි. හොඳට හෝ නරකට මේ අභිචාර ක‍්‍රම යෙදවිය හැකිය (රත්නපාල  2001: 269).

ඒ අනුව අභිචාර යනු යම් අධිස්වාභාවික බලවේගයක් වන අතර විශේෂයෙන්ම එය රෝග නිවාරණ ක‍්‍රමයකි. මේ අකාරයට හඳුනා ගන්නා අභිචාර කොටස් දෙකකට බෙදිය හැක. එනම්,
 සුදු අභිචාර
 කළු අභිචාර    වශයෙනි.

මිනිසුන්ගේ යහපත සදහා සිදු කරන දේ සුදු අභිචාර වන අතර රෝග පීඩාදිය දුරු වීමට  සෙත සැලසීමට සුදු අභිචාරී කි‍්‍රයා මුල් වේ. උදාහරණ ලෙසට ගම්මඩු, බෝධිපූජා, පිරිත් සජ්ඣායනය, කිරීම ආදිය දැක්විය හැකිය. මිනිසුන්ගේ අයහපත සදහා සිදු කරන දේ කළු අභිචාර නම් වේ. මේ මගින් අන් අයගේ අයහපත හා රෝගී කිරීම් බලාපොරොත්තු වන අතර ඒවායින් මිදීම සදහා ඒ හා සම්බන්ධ කි‍්‍රයා පිළිවෙත් සිදු කරනු ලබයි. කළු අභිචාර සදහා උදාහරණ ලෙස හූනියම්, කොඩිවිණ, පළිගැසීම, වස් කවි, අණ විණ, ආදිය දැක්විය හැකිය. මේ ආකාරයට අභිචාර යන්න  නිර්වචනය කර ගත හැනිය.

අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර
අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර ගත් විට ඒවා විවිධ ආකාරයට හදුනා ගත හැකිය. එනම් සංකීර්ණ ප්‍රතිකාර විධි සේම සරල ප්‍රතිකාර විධි ද පවතී. මේ සියලු ප්‍රතිකාර විධි අධිස්වභාවික තත්වයන් හා සම්බන්ධය. අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර යනු ඒ ආකාරයට අධිස්වභාවික තත්වයන් මත පදනම් වන්නා වූ ප්‍රතිකාර ක්‍රමයකි. ආනුභවික ප්‍රතිකාර ක්‍රමයන්ට විරුද්ධ වූවකි. අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර විධි වර්ග කීපයකි.ඒවා පහත පරිදි හදුනා ගත හැකිය.

බලි තොවිල්.
දෙහි කැපුම් යාගය.
නූල් බැඳීම.
තෙල් මැතිරීම.
පිරිත් කීම.
බෝධිපූඡා පැවැත්වීම.

මේවා ආනුභවික ප්‍රතිකාර ක්‍රමයන්ට එහා ගිය අධිස්වභාවික තත්වයන් හා සම්බන්ධ ප්‍රතිකාර විධි වේ. එසේම සාස්තර ඇසීම හා කේන්ද්‍රය පරීක්ෂා කිරීම වැනි තත්වයන් පදනම් කරගෙන ද ඉහත අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර වෙත මිනිසුන් නැඹුරු වේ.බලි තොවිල් සරල ප්‍රතිකාර ක්‍රමවල සිට ංකීර්ණ ප්‍රතිකාර ක්‍රම දක්වා විහිදේ.බලි තොවිල් වල අරමුණ වන්නේඅධිස්වභාවික ධූරාවලිය ප‍්‍රතිසකස් කිරීමයි. එනම්  මිනිසුන්ව රෝගි කරවීමේ  හැකියාව යක්ෂයන්ට ඇති අතර යකැදුරන් තොවිල් වලදී කරනු ලබන්නේ එම ධූරාවලි අනුපිළිවෙල ප්‍රතිසකස් කිරීමයි.දෙහි කැපුම් යාගය මගින් ද රෝග සුවකිරීම අරමුණු වේ. මෙය පැය කීපයකින් හෝ රාත්‍රිය පුරා සිදු කරයි. විශේෂ‍යෙන්ම ඇස් වහ දෝෂ, කටවහ දෝෂ ආදිය මග හරවා ගැනීමට දෙහි කැපුම් යාගය සිදු කරයි. නූල් බැඳීම මගින් මතුරන ලද නූල්
බෙල්ලේ , ඉනේ හෝ අතේ ගැටගැසීම සිදු කරයි. එමෙන්ම තෙල් මැතිරීම යන්නේදී මතුරන ලද තෙල් හිසේ ගැල්වීම සිදු කරයි.  නූල් බැඳීම හා තෙල් මැතිරීම යන ක්‍රම දෙක මගින්ම රෝගියා අමනුෂ්‍ය දෝෂයන්ගෙන් ආරක්ෂා කිරීම බලා‍පොරොත්තු වේ. මේ ක්‍රම දෙකම සරල ප්‍රතිකාර ක්‍රමවලට අයත් වේ. පිරිත් කීමේ දී  ගිහි පිරිත් හා පැවිදි පිරිත් යනුවෙන් දෙකොටසකි. මේ මගින් යහපත හා  ආරක්ෂාව  බලාපොරොත්තු වේ. බෝධිපූඡා පැවැත්වීම රෝග සුව කර ගැනීමට මෙන්ම වෙනත් හේතු සඳහාද සිදු කරයි.විශේෂයෙන්ම මේ මගින් සි‍තේ ශාන්තිය බලාපොරොත්තු වේ. මේ ආකාරයට අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර හදුනා ගත හැකිය.

අභිචාර පිළිබඳ විශ්වාස පද්ධතිය
සිංහලයින්ගේ විශ්වාස පද්ධතියට අනුව මිනිසාගේ වේදනා විදීම අවාසනාව රෝග පීඩාදිය යනාදී  සියළු දෙය සිදුවන්නේ යක්ෂ බලවේගවල කි‍්‍රයාකාරීත්වය නිසාය. සිංහලයින් යක්ෂයන් පළවා හැරීම සදහා පවත්වනු ලබන ප‍්‍රධාන පූජා පිළිවෙත් පවතී. මෙහිදී ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවය වන්නේ මෙම යක්ෂ හෝ භූත කි‍්‍රයාවන්ට ගොදුරු වූ පූද්ගලයාගේ රෝග පීඩා යනාදිය දුරු කිරීමයි (කැෆ්ෆෙර්ර 1983 : 01).

මේ ආකාරයට අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර මගින් සිදු වන්නේ විහිළු හා නාට්‍යමය අවස්ථා උපයෝගි කරගනිමින් රෝගියාගේ රුධිරය හා මනස සිරිසිදු කිරීම බව අමරසිංහම් දක්වා සිටී ( අමරසිංහම්,1983 : 981 ).

මිනිසුන් රෝගි කිරිමට සමත් බලයක් යක්ෂයන් සතුව ඇත. ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් යක්ෂයන් අතර නායකයා වන වෙසමුණි රජුගෙන් අවසර ගෙන ඇත. යක්ෂ භූත පිසාචයන් ලෙඩ රෝගවලට මුල් වන බව පෙනේ. යක්ෂයින් තුළද විවිධ තරාතිරම් ඇත. නායකයෙකු වෙයි. ඔහු වෙසමුණි නම් වේ. මිනිසුන් මැරීමට යකුනට තහනම් කර ඇති මොහු ලෙඩ රෝග ඇති කර තම අභිමතාර්ථ සාධනයට ඉඩ හැර ඇත. යක්ෂයන් අතර වුව රීරි යකා බල සම්පන්නයෙකු ලෙස හැදින්වේ. මොහු  විශේෂයෙන්ම ලේ හා සම්බන්ධ රෝගවලට ප‍්‍රධාන වන ආකාරයක් පෙනේ. විශේෂයෙන්ම ස්ත‍්‍රීන්ගේ රෝග හා සමග මෙම සංකල්පය ගොනු   වී ඇත. කිළි අවස්ථාවලදී  විශේෂයෙන් මෙම බලපෑම් වලින් මිදීමට නොහැකි බව ඔවුන්ගේ විශ්වාසයක් පවතින නිසා කෑම ගැනීම්වලින් පවා ඉතා ප‍්‍රවේශම් වේ (ධර්මකීර්ති, 1996 : 178).

මේ ආදි විශ්වාසයන් මත එල්බ මිනිසුන් යක්ෂ දෝෂයක් වැළඳී ඇති බව දැන ගත් වහාම ඒ හා සම්බන්ධ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමවලට යොමු වෙති. බෞද්ධ සංකල්පයට අනුව සියල්ල "කර්මය" මත පදනම් වන බවට විශ්වාස කරති( this statement is incorrect). ඔවුන්ගේ මුවග නිතර රැදෙන සංකල්පයක් ලෙසට  "පූරුවේ කර්මය තමයි" (පෙර කරන ලද කර්ම ) යන්න දැක්විය හැකිය. එනම් පුනර්භවය පිළිබදව විශ්වාස කරන ඔවුහු පෙර භවයන්හි කරන ලද අකුසල් නිසා මේ භවය අවාසනාවන්ත රෝග සහිත එකක් වු බව විශ්වාස කරති.

කැෆ්ෆෙරර්ට අනුව සමාජයේ එක් කොටසක් දුකට පත් වීමටත් තවත් කොටසකට එසේ නොවීමටත් හේතු ලෙස සිංහල සමාජය තුළ විවිධ විශ්වාස පවතී. අවාසනාව එයට හේතු වන බව සමහරු විශ්වාස කරති. බුදු දහම තුළ සදහන් වන කර්මය  පිළිබද සංකල්පය මේ අවාසනාව කෙරෙහි බෙහෙවින් බැදී පවතී. මෙහිදී අදහස් වන්නේ මේ ආත්මයේදී වැරදි ලෙස ජීවත් වුවත් මිය ගිය පසු යක්ෂයන් හෝ පේ‍්‍රතයන් ලෙස උපදින බවටසමාජයේ ඇති  විශ්වාසයයි. මෙහිදී කර්මය යන සංකල්පය වැදගත් වේ (කැෆ්ෆෙරර් 1983 : 15). කර්මය යන අදහස සම්බන්ධයෙන් කතා කරන විට ස්කොට් ද පෙන්වා දෙන්නේ  පේ‍්‍රතයන් යනු තම ජීවත් වන නෑදෑ වර්ගයාට නොයෙක් ආකාරයෙන් විවිධ ස්වරූපයෙන් කරදර බාධක ඇති කරන (දෝෂ ඇති කරන) මිය ගිය නෑයන්ගේ කළකිරුණු ආත්මයන් වන බවය. මේ ආකාරයට  අභිචාර පිළිබඳ විවිධ වූ විශ්වාසයන් මිනිසුන් අතර පවතී.

යක්කු
ඔබේසේකරට අනුව පේ‍්‍රතයන් හා යක්කු බෞද්ධයන් "දුෂ්ඨ" යනුවෙන් හදුන්වන දේ නියෝජනය කරති. ඔවුන් මිනිසුන්ට වැහෙන්නේ තණ්හාව, ලෝභය හා ක්‍රෝධය නිසාය. ඒ නිසා ඔවුහු දුෂ්ට දේ මූර්තිමත් කරති. ඔවුන්ට මේ නීච තත්වය ලැබී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ පාපකර්ම නිසාය (ඔබේසේකර, 2007 : 6). යක්ෂයන්ගේ ධූරාවලිය පිළිබදව ඉදිරිපත් කරන කැෆ්ෆෙරර් පෙන්වා දෙන්නේ  ධූරාවලියේ එක් එක් අධිස්වාභාවික සත්ත්වයන්ට හිමි ස්ථානය තීරණය වන්නේ ඔවුන් කෙතරම් දුරට බෞද්ධ ඉගැන්වීම් වලට අනුකූලද යන කාරණය මත බවයි. මෙම  ධූරාවලියේ  ඉහලින්ම දෙවියන් ඇති අතර මිනිසුන් සිටින්නේ දෙවියන්ට පහළින් හා යක්ෂයන්ට ඉහළිනි.  එවිට යක්ෂයන් සිටින්නේ පහළම ස්ථරයේය. යක්ෂයන්ට තම මායම් බලයෙන් දෙවියන්ව රැවටිය හැකිය. එවිට  සිදු වන්නේ තම මායම් බලයෙන් යක්ෂයන් ධූරාවලියේ ඉහළට ගමන් කිරීමකි. එවිට ධූරාවලිය අවුල් වේ. ධූරාවලිය බිද වැටේ. එවිට මිනිසුන්ව රෝගි කරවීමේ  හැකියාව යක්ෂයන්ට ඇති වේ. නමුත් යක්ෂයන්ට තම නියම ස්වරූපයෙන්  ධූරාවලියේ ඉහළට යා නොහැක. යා හැක්කේ වෙස් වළා ගැනීමකිනි. ශී‍්‍ර ලාංකික සමාජය තුළ පවතින පුද පුජාවල අරමුණ වන්නේ එම ධූරාවලිගත අනුපිළිවල ප‍්‍රතිසකස් කිරීමයි. යකැදුරන් තොවිල් වලදී කරනු ලබන්නේ එම ධූරාවලි අනුපිළිවෙල සකස් කිරීමයි.

මෙහිදී යකැදුරන්ගේ කාර්ය වන්නේ ධූරාවලිගත අනුපිළිවල සකස් කිරීම හරහා රෝගිභාවය දුරු කිරීමයි.  රෝගයට හේතුව අධිස්වාභාවික රෝග කාරකයක් බව වටහා ගත් විට ඒ හා සම්බන්ධ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයක් මගින් යක්ෂයාව මෙල්ල කිරීමට යකැදුරන් සමත්ය. යක්ෂයන්ගේ ස්වභාවය, ස්වරූපය, උපත, හැසිරීම පිළිබදව යකැදුරන් අවබෝධයකින් යුක්තය. එය යකුන් බැඳීමේදී ඔවුන් ප‍්‍රායෝගික තලයට ගෙන එති. එහිදී යකුන් පිළිබද උප්පැත්ති කතා පද්‍ය මගින් හෝ ගද්‍ය මගින් ඉදිරිපත් කරයි. ඒ ආකාරයට යක්ෂයා ගෙන්වා ගෙන ඔහුට දොළ පිදේනි කැප කැරීමෙන් ඔහු සතුටු කොට ආතුරයාගේ රෝග දුරු කරන ලෙස පවසයි. අණ කරයි.  දොළ පිදේනි  භාර ගෙන එයින් සතුටු වන යක්ෂයා ආතුරයාගේ රෝග ලක්ෂණ   දුරු කොට පළා යයි. යක්ෂයන් පිළිබදව  කැෆ්ෆෙරර් මෙසේ ඉදිරිපත් කරයි.

යක්ෂයෝ විකාර හා හාස්‍ය ජනක රූප හා ස්වභාව ඇති බිහිසුණු භූත  විශේෂයකි. ඔවුන් යෝධයන් සේ මහත් හෝ රීරී යකා සේ ඇගිල්ලක පළල තරම් සිට වාමනයකු තරමට වැඩෙතත්, ඉමහත් ශක්තියක් ඇත්තන්ද විය හැකිය. බෙහෝ  විට පුරාණ කතාවල එන රජුන්ගේ හා බිසොවුන්ගේ දරුවන් වන මොවුන් ඇතැම්  විට කුලීන, කුලහීන දෙපක්ෂය අතර විෂම විවාහයේ ප‍්‍රතිඵලයකි. ඇතම් අවස්ථාවලදී දෙවියෝ දිව්‍ය බලයෙන් උපත ලද. ඔවුන්ගේ උපත විශ්මය ජනකය. කිළිටිය. යකුන් උපදින්නේ මවගේ තනෙනි. නැතහොත් මවගේ ආර්තව ලෙයිනි. නැතහොත් යුද්ධයේ වැගුරුණු ලෙයිනි. නැතහොත් මිණී අඵ වලිනි. ඔවුන් ගැබෙහි සිටින කාලය අද්භුතව සිටිති. නැතහොත් කෙටි වේ. නිසි කලට පෙර කළල රූපය ලෙසින් බිහිවේ. යක්කු රෞද්‍රය. ලේ පිපාසිතය. ලිංගික ආශාවෙන් මැඩෙති. මිනිස් මාංශ අපේක්ෂා කරති. යකුන්ගේ චිත‍්‍ර හා බලි රුප ඔවුන් ඉතා බිහිසුණු සේ දක්වයි. ඔවුන් කඵය. ශරීරය කෙස් වලින් වැසී ඇත. ඇස් එළියට නෙරා ඇත. හිස් විශාලය. නාස්පුඩුවලින් ගිනි පිටවේ. බොල් වූ තොල් පිටට නෙරා ඇත. දිළිසෙන සුදු දළ දෙකක් මුව දෙපසට විහිදී ඇත. කඵ යකා දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ හිස් කටින් ඩැහැ ගෙන එම හිස සුන් මළකඳ දෙක දෑතේ ගෙන එයි. යක්කු චපලය. හිතුවක්කාරය. සොරකම් කරති. කපටිකම් කිරිමට සමත්ය ( කැෆ්ෆෙරර්, 2007 : 214 ).

මෙවනි කතා බලි තොවිල්වලදී යකැදුරන් විසින් කියනු ලැබේ. යක්ෂයන් යනු අපවිත‍්‍ර ස්ථානවලින් උපත ලද භයානක ස්වරූපයකින් යුතු අයය. නමුත් ඔවුන් මෙල්ල කිරීමට ප‍්‍රලය කිරීමට යකදුරෝ සමත් වෙති. යක්ෂ ධූරාවලිය තුළ එක් එක් යක්‍ෂයන්ට ඇති බලය විවිධ වේ. එසේම ඔවුන්ගේ උත්පත්ති කතා ද විවිධය. එකම යකු හට වුවද විවිධ උත්පත්ති කතා පවතී. යකුන් ඔවුන්ගේ නායකයා වන වෙසමුණි රජු යටතේ කටයුතු කරති. දෙවියන් ඉදිරියේ යකුන්ගේ බලය හීනය. රීරි යකා පිළිබදව උත්පත්ති කතා කිහිපයක් ඇති අතර ඉන් එකක්  කැෆ්ෆෙරර් විසින් මෙසේ සදහන් කර ඇත.

මේ යකුගේ ප‍්‍රාථමික රූපය හැර රූපාන්තර අටක් පවතී. ඔහුගේ ශක්තිය කෙතරම්ද යත් ඉර හා සඳ සිරසින් දරයි. රක්ත වූ ඇස් වලින් දස දෙසට රතු කිරණ විහිදයි. මුහුණ නිල්වන්ය. නාස් පුඩුවලින් ලේ ගලයි. කන්වලින් දුම් විහිදේ. නාසයෙන් දුගඳ විහිදේ. මුව මිනි මසින් පිරි ඇත. රීරි යකුගේ සිරුර ලෙයින් රත් වී ඇත. වර්ස් දක්වන ලෙසට ඔහුගේ ස්වභාවය වී ඇත්තේ මවගේ දරු ප‍්‍රසූති අවස්ථාවේදී ගැබින් නිකුත් වූ ලේ කැටියකිනි. ඔහු ඉපදී  නොබෝ කලකින් මිනිසුන්ට පහර දීම ඔවුන්ගේ බෙල්ලේ නහර සපා කා ලේ උරා බීම ආදී දුෂ්ට ක‍්‍රියා පටන් ගත්තේය. මොහු බොහෝ දරුණු වූයෙන් මිනිසුන් සමන් දෙවියන්ට මෙය සැළකර සිටියහ. සමන් දෙවියන් රීරි යකුන් සමග කථා කළත් ඔහු වඩ වඩා කිපී මිනිසුන්ට මෙසේ හිංසා කිරීමට ඔහුට යක්ෂාධිපති වෙසමුණි රජුගෙන් වරම් ලැබී ඇතැයි පවසා අඩි හැප්පු විට ඔහු වාමන රූපයෙන් යෝධ රූපයක් ගත්තේය. සමන් දෙව් ඔහු යදම් වලින් බඳවා සූර්ය දිව්‍ය රාජයාගේ රථයට බැඳීමට අණ කළේය. රීරි යකු අවනත වී මින් මතු මිනිස් බිලි නොගන්නා ලෙසටත් මිනිසුන්ට ලෙඩ බෝ කිරිමෙන් පමණක් සෑහීමට පත් වන ලෙසටත් ගිවිස නිදහස ලබාගත්තේය. අලුයම, ඉරමුදුන්යම, සැදැව යන තුන්යාමෙහිම රීරියක් දැන් මෙසේ කරයි ( කැෆ්ෆෙරර්, 2007 : 215). මේ ආකාරයට යකුන් පිළිබඳව විවිධ අදහස් පවතී.

අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර පිළිබඳ සමාඡ විද්‍යාත්මක ද්‍යෂ්ටිය
රෝග සුව වීම සදහා මිනිසුන් අභිචාර විධි වලට පෙළඹීම යන්න වැදගත් මාතෘකාවක් වී ඇත්තේ ඇයි යන ගැටලුවද මෙහිදී ඉස්මතු වේ.එසේම විධිමත් සෞඛ්‍යය සංරක්ෂණ පද්ධතිය වර්තමානය වන විට ඉහළ ආධිපත්‍යම තලයක හිදී.නමුදු මිනිසුන් තවමත් රෝග සුව කර ගැනීම සදහා  අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාරවල පිහිට පතති.මෙහිදී ඒ සදහා බලපාන ප‍්‍රධාන හේතුව වී ඇත්තේ කැෆ්ෆෙරර් ද සදහන් කර ඇති පරිදි යක්ෂ දෝෂයක් නිසා හටගත් රෝග සදහා  අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයක් අනුගමනය කළ යුතුම වීමය.මෙහිදී යම් පුද්ගලයෙකුට රෝගයක් වැළදුණ වහාම එය යක්ෂ දෝෂයක් නිසාම හට ගැනුණක් බව එකවර නොසිතිය හැකිය. නමුදු සිංහල සමාජයේ බහුත්ව වෛද්‍ය ක‍්‍රමයන් අතර හුවමාරු වන පුද්ගලයන් අවසානයේ හෝ රෝග මුලය අධිස්වභාවික තත්වයක් බව වටහා ගනිති. නැතිනම් බොහෝ විට අංජනම් බැලීම, ජෝතිශාස්ත‍්‍රඥයින්ගේ පිහිට පැතීම, ආදිය මගින්ද රෝග මූලය තහවුරු කර ගනිති.

අභිචාරමය ප‍්‍රතිකාරයන්ගේ සමාජ මනෝවිද්‍යාත්මක අංශයක්ද විද්‍යාමාන වේ. බොහෝ විට මේවා ළංවන්නේ  මිනිස් මනසටය. අමරසිංහම් පෙන්වා දුන් පරිදි මේ අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර මගින් රෝගියාගේ රුධිරය මෙන්ම මනස පිරිසිදු වේ. සිතේ ඇති අවුල් වු ස්වභාවය පහව යන්නේ එවිටය. එසේම මෙම අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර සදහා යොදා ගන්නා සෞන්දර්යාත්මක අංග ලක්ෂණ ඇදුම්, ආභරණ, ඖෂධ, වෙස් මුහුණු, ආදිය මගින් සංකේතවත් කරන්නේද සෞන්දර්යාත්මක බව තුළින් රෝගියාගේ මනසට ප‍්‍රවිෂ්ඨ වීමය. මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු හුදෙකලා කාමරයක රෝගියෙකු හුදෙකලා කොට ගෙන මෝහනයට පත්කර රෝග කාරක මනෝභාවයන් ඉවත් කර ධනාත්මක යෝජනා සිතට ඇතුලු කරන්නේ කවර ආකාරයෙන්ද එවැනිම වු කි‍්‍රයාවලියක් ඊට වඩා බොහෝ වෙනස් වූ පරිසරයක හිඳිමින් ඉතාම ශෝභන ආකාරයෙන් රෝගි සිත මෘදු ලෙස පිරිමැදීමක් මෙහිදී සිදුවන බව පෙනේ. එය වඩාත්  සෞන්දර්යාත්මක ප‍්‍රතිකාරයකි. බටහිර ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමය තුළ කය හා මනස යන්න වෙන් කොට හදුනා ගැනීමෙන් මනසට වැඩි වැදගත් කමක් නොදී ශරීරයට ප‍්‍රතිකාර කිරීම වැදගත් කොට සලකයි. ඒ අනුව රෝගියාව දකින්නේ විශාල එක් රෝගයක් ලෙසය. නමුදු අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර හරහා කය මනස එක් කොට දකින නිසා කය මනස යන දෙකොටසටම ප‍්‍රතිකාර සැපයේ. නවීනත්වය කරා යන සමාජයක වුවද තවමත් මෙම ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන් අප අතර පවතින්නේ එම නිසාමය.

මේ සියලු ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රම ගත්තද මේ සියල්ලෙන්ම ඉටු වන්නේ සමාජය තුළ විවිධ  වූ කෘත්‍යයන් ඉටු කිරීමය. ඒ අනුව කෘත්‍යාත්මක පර්යාලෝකයක් හරහා අපිට මේ දෙස බැලිය හැකිය. කෘත්‍යවාදය යනු සමාජයේ පැවත්මට මිනිසුන් විසින් යම් යම් කෘත්‍යයන් ඉටු කිරීමය. මේ කෘත්‍යයන් හරහා සමාජ පැවත්ම රදා පවතී. විවිධ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමද සමාජයේ කෘත්‍යාත්මක වැදගත්කමක් දරණ ලද බව පෙනේ. ප‍්‍රථමයෙන් කතා කළ පරිදි රෝගි වීම තුළ සමාජ පර්යාය බිඳ වැටේ. මේ බිඳවැටෙන සමාජ පර්යාය නැවත ප‍්‍රතිසකස් කිරීමට නම් රෝග සඳහා අප සූදානම් විය යුතුය. එනම් ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයක් භාවිතා කළ යුතුය. මේ  කෘත්‍යාත්මක අවශ්‍යතා ඉටු කර ගැනීම ප‍්‍රතිකාර හරහා සිදු වේ. අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර හරහා සිදු වන්නේද එයමය. යකදුරා, කපුරාල, ශාස්ත‍්‍රකියන්නන්,ජෝතිශාස්ත‍්‍රඥයින්, හරහා සිදු වන්නේ එම කෘත්‍යයන් ඉටු කිරීමය. මේ හරහා සමාජයේ අඛණ්ඩත්වය ස්ථාපනය වේ.

සමාලෝචනය
වෛද්‍ය ක‍්‍රමයක් සමාජ ක‍්‍රමයක් තරමටම සංකිර්ණ වේ.  ඔවුන් ලෙඩ රෝග සඳහා ප‍්‍රතිකාර දැක්වීමට තම සංස්කෘතිය තුළින්ම ඉගෙන ගනිති.  බහුත්ව වෛද්‍ය ක‍්‍රමයක් තුළ රෝගීන්ට නිදහසේ කැමති ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයක් තෝරා ගැනිමට අවස්ථාවක් නොමැත. මක් නිසාද යත් යම් යම් රෝග ලක්ෂණ සඳහා තෝරා ගතයුතු ප‍්‍රතිකාරය කුමක්ද යන්න සංස්කෘතිය තුළින්ම තීරණය වන නිසාය. මෙහිදි රෝගය කුමක්ද යන කාරණය ද වැදගත් වේ. සාමාන්‍යයෙන් යක්ෂ දෝෂයක් බව ක්ෂණිකව වටහා ගත්තේ නම් ඔවුන් හැකි ඉක්මනින්  යකැදුරු වෙත යන අතර ස්වාභාවික හේතු කාරකයක් නම් ආනුභවික ප‍්‍රතිකාර වෙත යොමු වෙති. නමුත් එය සුව විමට කල් ගතවන්නේනම් කේන්ද්‍රය පරීක්ෂා කිරිම, සාස්තර ඇසීම, පේන බැලීමට යාම ආදියට නැඹුරු වෙති. කෙනෙකු බරපතල ලෙස රෝගී වූ වහාම ඔවුන් ඉහත ක‍්‍රමයන්ගෙන් කුමක් හෝ බොහෝ විට භාවිත කරති. මේ කි‍්‍රයාදාමය හුදෙකලාව සිදු වන්නක් නොවේ. ඥාතීන්, අසල්වැසියන්, හිත මිතුරන් මේ සදහා උපදෙස් ලබා දෙති. අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර වලින් පසුවද සමහර අවස්ථාවල  ඔවුන් ආනුභවික ප‍්‍රතිකාර යොදා ගනිති. මෙය රෝගයේ ස්වභාවය මත පදනම් වන බව පෙනේ.

රෝග සුව කර ගැනිම සඳහා යොදා ගන්නා අභිචාර විධි විමර්ශනය කිරීමේදී පෙනී යන්නේ ඒ සඳහා රෝගය බලපාන බවයි. රෝග ලක්ෂණ අනුව ඒ සදහා සුළු කෙම්පහන් විධි හෝ සංකීර්ණ අභිචාරාත්මක ක‍්‍රියා කෙරේ යොමු වෙති. විශේෂයෙන් සුළු කෙම්පහන් ලෙස දෙහි කැපීම,  නුල් බැදිම, දෙහි මැතිරිම, තැඹිලි මැතිරිම, ආදී ක‍්‍රියාවන් ද  සංකීර්ණ අභිචාර විධි සදහා දහඅට සන්නිය, සුනියම් යාගය, මහසොන් සමයම, රිද්දි යාගය, සන්නියැකුම ආදිය දැකිය හැකිය. ඒ ඒ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන් තිරණය වන්නේ රෝගි ස්වභාවය අනුව බව පෙනේ.

අධ්‍යාපනය හරහා නූතන ලෝකය ගවේෂණය කිරීමේ ඉඩහසර ලබා දුන්නද තවමත් ග‍්‍රාමීයව වෙසෙන මිනිසුන් තම පාරම්පරික විශ්වාස පද්ධතිය ආරක්ෂා කරති. විශේෂයෙන් මල්වර වූ විට, ගැබ් ගත් විට, දරු ප‍්‍රසූතියේදී යනාදී විශේෂ අවස්ථා පිළිබඳව තවමත් පිළිගත් සංස්කෘතික රටාවක් ඔවුන් අතර පවතී. ඒ වත් පිළිවෙත් ආරක්ෂා කරන ඔවුන්ගේ අරමුණ වන්නේ යක්ෂ දෝෂයන් ඒ අවස්ථාවන්ට බලපෑම් කිරීම ඉහළ නිසා ඒවායින් මිදිමය. විශේෂයෙන් "කිල්ල" යන සංකල්පය ඔවුන් තුළ පවති. අමරසිංහම් දක්වන ආකාරයට අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර මගින් සිදු වන්නේ රෝගියාගේ මනස හා රුධිරය පිරිසිදු කිරීමය. විශේෂයෙන් අන් ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමවලට වඩා එය රෝගීයාට සමීප ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයක්ද වේ. මන්ද ඒ මගින් විහිළු, අශ්ලීල කියුම් ආදිය යොදා ගනිමින් සිනහව ඇති කරන නිසාය. එම නිසාම රෝගී මනස සුවපත් වීම සිදු වන්නේ ඖෂධ හරහා නොව මනස සුවපත් කිරීම හරහාය. මෙහිදී අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර අවශ්‍ය බව දැනේ නම් මිනිසුන් කෙසේ හෝ ඒ කරා ළඟා වීමට උත්සාහ දරති. මන්ද ඒ සම්බන්ධයෙන් දැඩි විශ්වාසයක් ඔවුන් තුළ පවතින නිසාය.

මේ ආකාරයට රෝග සුව කර ගැනීම සඳහා අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාරයන්ට නැඹුරු වීම කෙරෙහි බලපාන සාධක  ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය හා බැඳී පවතින බව පෙනේ. ඒ අනුව බහුත්ව වෛද්‍ය ක‍්‍රමයක් ක‍්‍රියාත්මක වුවද රෝගීන්ගේ ප‍්‍රතිකාර පරිහරණය යම් යම් සාධක මත වෙනස් වේ. විශේෂයෙන්ම ඔවුන් අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර කෙරේ යොමු වන්නේ රෝග කාරක මූලය අධිස්වභාවික බලවේගයක් හා සම්බන්ධ වන බව වටහා ගත් විටය. නැතිනම් රෝග කාරක මූලය ස්වභාවික සංසිද්ධියක් වන්නේ නම් ආනුභවික ප‍්‍රතිකාර පරිහරණයෙන් රෝගය සුව නොවන විටදී ඔවුන් අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර කෙරේ යොමු වූහ. එසේම සමාජ සමූහ ද මේ කෙරේ ඉමහත් බලපෑමක් සිදු කරන බව පෙනේ. මේ ආකාරයට පෙනී යන්නේ අන් ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමවලට වඩා රෝගී මනසට අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර සමීප බවය. අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර මගින් සුව කරන්නේ මිනිස් මනසය. මිනිස් රුධිරය ය. එනම් ශාරීරික මෙන්ම මානසික රෝගී තත්වයන් දුරු කිරීම අපේක්‍ෂා කරයි. ආනුභාවික ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන් තුළින් සිදු නොවන රෝගියා අපේක්‍ෂා කරන තත්වයන් ඒ තුළින් ඉටු වන නිසා අභිචාරාත්මක ප‍්‍රතිකාර කෙරේ  ඔවුහු නැඹුරු වෙති. නමුත් මේ සියලූ ප‍්‍රතිකාර ක‍්‍රමයන් හරහා කෘත්‍යාත්මක අවශ්‍යතාවයන් ඉටු කරන නිසා ඒවා සහයෝගීව රෝගීන් වටා ක‍්‍රියාත්මක වන බව පෙනේ.

බාහිර සබැඳි
හෙළ වෙදකම්
 අභිචාර හා අධිවිශ්වාසය - 11සූනියම හා සමාජය
 මිථ්‍යාව හා යථාර්ථය

ආශ‍්‍රිත ග‍්‍රන්ථ නාමාවලිය
ඔබේසේකර,ජී. 2007 "සන්නි යකුම. ශ‍්‍රී ලංකාවේ රෝගවල සාමුහික නිරූපණ", පඨිත. පළමු වෙළුම, කොළඹ. සමාජ සංස්කෘතික තීව‍්‍ර අධ්‍යයනය සඳහා වන කොළඹ ආයතනය.
කැෆ්ෆෙරර්, බී. 2007 "යක්ෂාවේශයේ මායාව. යක්ෂයන් හා විශ්ව ධූරාවලිය", පඨිත. පළමු වෙළුම, කොළඹ සමාජ සංස්කෘතික අධ්‍යයනය සඳහා වන කොළඹ ආයතනය.
ලියනගේ,සී. 2000. රෝගී චර්යාව : සමාජ විද්‍යාත්මක විවරණයක්. මුල්ලේරියාව, විජේසූරිය ග‍්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය.
ලියනගේ,සී. 2007. "ප‍්‍රතිකාර අපේක්ෂිත චර්යාව. සමාජ සංස්කෘතික පද්ධතීන්ගේ අදාළත්වය හා වෛද්‍ය විද්‍යා ප‍්‍රවේශයන්ගේ සීමා පිළිබඳ මූලික පාඨනයක්".පස්වන වෙළුම. කොළඹ, සමාජ සංස්කෘතික අධ්‍යයනය සඳහා වන කොළඹ ආයතනය.
Amarasingham ,L. 1983' Laughter Suffering :sinhalese Interpretations of the Use of Ritual Humur. Baltimore : University of Margland School of Medicine
Kafferer, B. 1983, A Celebration of Demons: exorcism and the Aesthetice of Healing in Sri Lanka. Bloominagton:Indiana University Press.
Kusumarathne, 1995, Folk Medicine Among the Sinhalese: Colombo:Mahima Printers.
Scott,D. 1958 Formations of Ritual : Colonal and Anthropological Discourses On the Sinhala Yak tovil. London:University of Minmesota Press

අභිචාරාත්මක ප්‍රතිකාර


In organic chemistry, a dicarbonyl is a molecule containing two carbonyl () groups. Although this term could refer to any organic compound containing two carbonyl groups, it is used more specifically to describe molecules in which both carbonyls are in close enough proximity that their reactivity is changed, such as 1,2-, 1,3-, and 1,4-dicarbonyls. Their properties often differ from those of monocarbonyls, and so they are usually considered functional groups of their own. These compounds can have symmetrical or unsymmetrical substituents on each carbonyl, and may also be functionally symmetrical (dialdehydes, diketones, diesters, etc.) or unsymmetrical (keto-esters, keto-acids, etc.).

1,2-Dicarbonyls

1,2-Dialdehyde
The only 1,2-dialdehyde is glyoxal, .  Like many alkyldialdehydes, glyoxal is encountered almost exclusively as its hydrate and oligomers thereof.  These derivatives often behave equivalently to the aldehydes since hydration is reversible.  Glyoxal condenses readily with amines.  Via such reactions, it is a precursor to many heterocycles, e.g. imidazoles.

1,2-Diketones
The principal diketone is diacetyl, also known as 2,3-butanedione, .  1,2-Diketones are often generated by oxidation (dehydrogenation) of the diols:
RCH(OH)CH(OH)R -> RC(O)C(O)R + 2 H2
2,3-Butanedione, 2,3-pentanedione, and 2,3-hexanedione are found in small amounts in various foods. They are used as aroma components in alcohol-free beverages and in baked goods. Benzil, , is the corresponding diphenyl derivative.

A distinctive feature of 1,2-diketones is the long C-C bond linking the carbonyl groups. This bond distance is about 1.54 Å, compared to 1.45 Å for the corresponding bond in 1,3-butadiene. The effect is attributed to repulsion between the partial positive charges of the carbonyl carbon atoms.

1,2-Diketones condense with many bifunctional nucleophiles, such as urea and thiourea to give heterocycles.  Condensation with aromatic amines gives diketimine ().

In the cases of 1,2-cyclohexanedione and 1,2-cyclopentanedione, the enol is about 1-3 kcal/mol more stable than the diketo form.

ortho-Quinone, , is the parent of a large family of 1,2-diketones.

1,2-Ketoaldehydes

A well-known compound of this class is methylglyoxal, , also known as pyruvaldehyde. These compounds are also known as 2-oxoaldehydes or α-ketoaldehydes.

1,2-Diesters and diacids
Oxalic acid and its esters define this family of compounds. The diacid is produced industrially by oxidation of waste sugars.  It occurs naturally (as the conjugate base), notably in members of the plant species Oxalis. Condensation of the diesters with diamines gives cyclic diamides.

α-Keto- and formylcarboxylic acids

α-Keto-acids and -esters are well known. Pyruvic acid () is the parent α-ketoacid. Its conjugate base, pyruvate (), is a component of the citric acid cycle and product of glucose metabolism (glycolysis).  The corresponding aldehyde-acid is glyoxalic acid ().

1,3-Dicarbonyls

1,3-Dialdehydes
The parent 1,3-dialdehyde is malondialdehyde ().  Like most dialdehydes, it is rarely encountered as such. Instead it is handled almost exclusively as its hydrate, methyl acetal, and oligomers thereof.  These derivatives often behave like the parent.  Many 2-substituted derivatives are known.  They are often prepared by alkylation of the enolate of malondialdehyde.

1,3-Diketones
1,3-Diketones are also called β-diketones.  An important member is acetylacetone, . Dimedone is a cyclic 1,3-diketone. 1,3-Indandione is the cyclic 1,3-diketone fused to a benzene ring. Acetylacetone is prepared industrially by the thermal rearrangement of isopropenylacetate. Another cyclic 1,3-diketone is 2,2,4,4-tetramethylcyclobutanedione, which is a precursor to a useful diol.
CH2(CH3)COC(O)Me -> MeC(O)CH2C(O)Me

1,3-Diketones often tautomerize to an enol.  They usually exist predominantly in the enol form.  The percent enol in acetylacetone, trifluoroacetyacetone, and hexafluoroacetylacetone are 85, 97, and 100%, respectively (neat, 33 °C).  Cyclic 1,3-diketones, such as 1,3-cyclohexanedione and dimedone, similarly exist significantly in the enol form.

Like other diketones, 1,3-diketones are versatile precursors to heterocycles.  The conjugate base derived from 1,3-ketones can serve as ligand s to form metal acetylacetonate coordination complexes.  In the DeMayo reaction 1,3-diketones react with alkenes in a photochemical pericyclic reaction to form (substituted) 1,5-diketones.

Classically, 1,3-diketones are prepared by the Claisen condensation of a ketone with an ester.

1,3-Diesters and diacids
Malonic acid and its esters are the parent members of this class of dicarbonyls.  Also common are the 2-substituted derivatives with the formula , which arise by C-alkylation of the conjugate base (the enolate) .

β-Keto-esters
β-Keto-esters arise readily by the condensation of a pair of esters.  A well known example is ethyl acetoacetate (although it is prepared by ethanolysis of ketene).

1,4-Dicarbonyls

1,4-Dialdehydes
Succinaldehyde (CH2CHO)2 is the simplest and parent 1,4-dialdehyde. The aromatic derivative is phthalaldehyde.

1,4-Diketones

Diketones with two methylene groups separating the carbonyl groups, also called γ-diketones, typically coexist with their enol tautomers. The preeminent member is acetonylacetone. 1,4-Diketones are useful precursors to heterocycles via the Paal–Knorr synthesis, which gives pyrroles:

This reactivity is the basis of the neurotoxicity of γ-diketones. 1,4-Diketones are also precursor to furans and thiophenes.  The condensation of 1,4-diketones (and related substrates) with hydrazines afford dihydropyridazines, which can be converted to pyridazines.

para-quinone, C4H4(CO)2, is the parent of a large family of 1,4-diketones.

1,4-Diesters and diacids
Succinic acid and its esters are the parent members of this family of 1,4-dicarbonyls. Succinic acid is notable as a component in the citric acid cycle.  It forms a cyclic acid anhydride, succinic anhydride.  Unsaturated members include maleic and fumaric acids and their esters.

1,5-Dicarbonyls

1,5-Dialdehydes
Glutaraldehyde (CH2)3(CHO)2 is the simplest and parent 1,5-dialdehyde. It hydrates readily.  The aromatic analogue is isophthalaldehyde.

1,5-Diketones
These diketones have three methylene groups separating the carbonyl groups.

1,5-Diesters and diacids
Glutaric acid (CH2)3(CO2H)2 is the parent 1,5-diacid.

Hydration and cyclization

Small aldehydes tend to hydrate.  Hydration is prevalent for dialdehydes. Glyoxal forms a series of cyclic hydrates. Succinaldehyde hydrates readily to give 2,5-dihydroxytetrahydrofuran.  The aromatic phthalaldehyde also forms hydrated.

Similar hydration and cyclization equilibria apply to maleic dialdehyde, glutaraldehyde, and adipaldehyde.

Safety
A number of dicarbonyl compounds are bioactive.  Diacetyl is known to cause the lung disease bronchiolitis obliterans in those individuals exposed to it in an occupational setting.  Dialdehydes, e.g. glutaraldehyde and malonaldehyde, are fixatives or sterilizers.

See also
 Triketone

References

Dicarbonyl


Peridexia es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Peridexia fulvipes (Dejean, 1831)
 Peridexia hilaris (Fairmaire, 1883)

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Prothymina

Peridexia


Campodónico ist der Familienname folgender Personen:

 César Campodónico (1929–2005), uruguayischer Theaterregisseur, Schauspieler und Dozent
 Elida Campodónico (1894–1960), panamaische Botschafterin, Anwältin und Feministin
 Miguel Ángel Campodónico (1937–2022), uruguayischer Journalist und Schriftsteller
 Nicolás Campodonico (* 1973), argentinischer Architekt, Fritz-Höger-Preis für Backstein-Architektur 2020

Campodónico


المارشال محمد أمزيان هو عسكري مغربي إسباني من مواليد بني انصار - الريف شمال المغرب في 1 فبراير 1897 - وتوفي بمدريد في 1 ماي 1975.

فاجأ الطفل الريفي الصغير الملك الإسباني ألفونسو الثالث عشر خلال زيارته إلى مليلية عندما سأله ماذا يريد أن يكون في المستقبل، فأجابه ببرود مثلك يا سيدي، بدت الدهشة على محيا العاهل الإسباني وكأنه لا يصدق أذنيه، ثم أراد أن يتأكد من مقصد الصبي فأجابه هذا الأخير ببراءة، تخفي ما تخفيه، بأنه يريد أن يكون قبطانا في الجيش، كانت للملك فراسته الخاصة، لذلك لم يتردد في تقديم وعد لوالد الطفل بأنه سيدخله مدرسة عسكرية بمجرد ما يبلغ سن السادسة عشرة، ولم يخلف الملك ألفونسو الثالث عشر وعده وحقق حلم الصبي الريفي عندما كان أول مغربي ينزع الجلباب القصير، ويرتدي اللباس العسكري وعمره لا يتجاوز 16 سنة خلال العقد الأول من القرن العشرين.

المارشال أمزيان دخل تاريخ إسبانيا كأول جنرال مسلم، فالعسكري الريفي لم يتردد في حمل السلاح ضد أستاذ قديم درسه في مدينة مليلية اسمه الشيخ محمد بن عبد الكريم الخطابي، وبعدما أخمدت الثورة الريفية، شمر عن ساعده وجمع العشرات من المغاربة للقتال إلى جانب الجنرال فرانكو في الحرب الأهلية الإسبانية، لذلك بات مجرد ذكر اسمه يكفي لكي يصرخ اليسار الإسباني بصوت عالٍ على أعمدة الصحف الإسبانية.

وكان المارشال أمزيان قد حصل بعد نهاية الحرب الأهلية الأسبانية على منصب حاكم لمنطقتي جزر الكناري في عرض المحيط الأطلسي، التي انطلقت منها شرارة التمرد العسكري على الجمهورية اليسارية الإسبانية، وإقليم غاليسيا، شمال غرب البلاد، وهو إقليم يحظى بأهمية سياسية وإستراتيجية فائقة في البلاد.

والتحق أمزيان بالجيش المغربي بعد أن حصد كل رتبه العسكرية الكبرى رفقة الجيش الإسباني منذ أن التحق بالكلية العسكرية بمدينة طليطلة عام 1913.

التهم الموجهة للماريشال أمزيان من طرف أهل الريف شمال المغرب
 أن هذا المارشال قد سبق له وأن شارك مع الجانب الإسباني في معركة أنوال ضد الريفيين بقيادة بن عبد الكريم الخطابي سنة 1921.
 شارك المارشال سنة 1959 ـ بعد تبوئه للمسؤولية بالجيش المغربي ـ في الحملة القمعية التي باشرها المخزن المغربي ضد انتفاضة الريف مرتكباً في ذلك أفضع الجرائم ضد الإنسانية.
 جمع العشرات من أهل الريف للقتال إلى جانب الجنرال فرانكو في الحرب الأهلية الإسبانية، بذلك زج بالأبرياء في حرب لا ناقة لهم فيها ولا جمل.
 يتهم اليسار الإسباني المارشال أمزيان بـ«التورط في مذابح» خلال الحرب الأهلية الإسبانية التي استمرت بين 1936 و1939، وبكونه ساهم إلى حد كبير في ترجيح كفة العسكريين المتمردين على الجمهورية.
 شارك إلى جانب الدكتاتور فرانكو في الانقلاب على الجمهورية الإسبانية سنة 1936 ضدا على الشرعية الديمقراطية الشعبية للجمهورية... وقاد في نفس الفترة حملات عسكرية قمعية ضد المعارضين تميزت ببشاعتها، كان أبرزها الهجوم الذي قاده المارشال على بلدة نافال كارنيرو  في مدريد حيث دوهمت المنازل واغتصبت النساء وقتل الأبرياء من الأطفال والكهول في أجواء وصفت بالهمجية خلفت شكوكا حول إسلامه أو غير ذلك..

وفاته
عندما كان الملك الحسن الثاني يحضر بدهاء السياسيين الكبار للمسيرة الخضراء كان الجنرال فرانكو يحتضر، يموت تارة نصف ميتة ثم يعود إلى الحياة ماسكا بتلابيبها، لكن في النهاية مات فرانكو بعد المسيرة الخضراء بأيام، وكان صديقه القديم الماريشال أمزيان وقتها يعد أيامه الأخيرة، على أصابع يده التي فضل أن يقضيها فوق سرير إحدى مستشفيات مدريد، حيث غادر صوب الأبدية في هدوء بعد حياة صاخبة، لم يمنع موته من عودة ضجيجها بين الفينة والأخرى.
 توفي بمدريد في 1 ماي 1975.

مراجع

وصلات خارجية
 (فيديو) عن حياة المارشال أمزيان، إنتاج التلفزيون الأسباني، باللغة الأسبانية

أشخاص من الناظور (المغرب)
إسبان معادون للشيوعية
إسبانيا الفرانكوية
انتهاكات حقوق الإنسان حسب البلد
جبال الريف
جنرالات إسبان
جنرالات مغاربة
ريفيون
سفراء المغرب لدى إسبانيا
سفراء المغرب
عسكريون إسبان في الحرب الأهلية الإسبانية (الجبهة القومية)
عسكريون مغاربة
مسلمون إسبان
مسلمون مغاربة
مغاربة أمازيغ
مغاربة مناهضون للشيوعية
مواليد 1314 هـ
مواليد 1315 هـ
مواليد 1897
مواليد في بني انصار
وزراء حكومة المغرب
وفيات 1395 هـ
وفيات 1975
وفيات في مدريد

محمد أمزيان (عسكري)


Das Lennoxville Massacre, auch bekannt als Lennoxville Slaughter oder Lennoxville Purge, , war ein Kriminalfall im Rockermilieu, der sich in Lennoxville, Québec, Kanada, ereignete. Am 24. März 1985 wurden fünf Mitglieder der Hells Angels von einem anderen Charter erschossen. Das Ereignis führte zur Gründung der Outlaw Motorcycle Gang Rock Machine und hatte damit große Auswirkungen auf den in den 1990er Jahren stattgefundenen Rockerkrieg in Kanada.

Tathergang
1985 kontrollierten die Hells Angels Teile des Drogenmarkts in Québec. An diesem Handel waren mehrere Charter beteiligt, wobei das Charter in Laval von Yves Trudeau geleitet wurde. Die Charter in Québec und Nova Scotia unterstellten den anderen Mitgliedern eine Veruntreuung von Drogengeldern sowie massiven Drogenkonsum von Kokain, das zum Verkauf gedacht war. Zudem soll Trudeau als Auftragsmörder für die West End Gang gearbeitet haben, was ebenfalls das Missfallen der anderen Charter erregte.

Um diese Probleme zu klären, wurde beschlossen, Yves Trudeau und seinen Club zu ermorden. Zu diesem Zweck wurde, unter dem Vorwand, die Probleme zu besprechen, ein Treffen in einem Clubhaus in Lennoxville einberufen. Trudeau, der sich zu diesem Zeitpunkt in einer Entgiftungseinrichtung befand, konnte an dem Treffen nicht teilnehmen.

Michel "Willie" Mayrand, Laurent "L'Anglais" Viau, Guy-Louis "Chop" Adam, Jean-Guy "Brutus" Geoffrion und Jean-Pierre "Matt Le Crosseur" Mathies sollten jedoch als Abgesandte an dem Treffen teilnehmen. Sie gerieten bei ihrer Ankunft in einen Hinterhalt und wurden erschossen. Anschließend wurden ihre Leichen in Schlafsäcke gesteckt und mit Betonblöcken in den Sankt-Lorenz-Strom geworfen. Richard Mayrand, ein Bruder eines der Opfer, Yvon Bildeau und Gilles Lachance waren ebenfalls als Abgesandte des Laval-Charters zugegen, wurden aber verschont. Mayrand gab später an, er habe sich zwischen Leben und Tod entscheiden dürfen. Die Leichen wurden erst drei Monate später entdeckt.

Claude "Choco" Roy, ein Prospect des Clubs, wurde zwei Wochen später erschossen in einem Motel aufgefunden.

Ermittlungen
Obwohl mehrere Mitglieder bei der Hinrichtung zugegen waren, wurden lediglich Rejean "Zig-Zag" Lessard, Jacques Pelletier, Luc "Sam" Michaud und Robert "Snake" Tremblay als Haupttäter identifiziert und 1987 zu langjährigen Haftstrafen verurteilt. Tremblay entzog sich zunächst seiner Verhaftung und lebte einige Zeit in Frankreich und im Vereinigten Königreich. Er wurde jedoch im Juni 1987 vom Scotland Yard verhaftet und nach Kanada ausgeliefert.

Auswirkungen
Yves Trudeau, der dem Mordanschlag durch Zufall entkommen war, wurde kurz darauf Polizeiinformant. Er erklärte sich schuldig, 43 Morde begangen zu haben und wurde zu einer lebenslangen Freiheitsstrafe verurteilt. Durch seinen Vertrag als Informant wurde er jedoch bereits nach sieben Jahren entlassen. Michel Genest, das einzige Mitglied des Charters neben Trudeau, das nicht am Tatort zugegen war, schloss sich ebenso wie Gilles Lachance einem anderen Hells-Angels-Charter an. Lachance wurde aus Angst vor weiteren Vergeltungsaktionen später ebenfalls Polizeiinformant.

Maurice Boucher und Salvatore Cazzetta, zwei Mitglieder eines rechtsextremen Motorradclubs in Montreal und Hells-Angels-Anwärter, entzweiten sich über die Frage der Rechtmäßigkeit der Hinrichtung. Boucher schloss sich im Folgenden den Angels an, während Cazzetta den Club Rock Machine gründete. Die spätere Feindschaft der beiden führte zu einem sieben Jahre andauernden Rockerkrieg in Montreal und Umgebung, der über 150 Menschenleben fordern sollte. Michel Langlois, Präsident der kanadischen Hells Angels, trat nach der Verhaftung der Haupttäter zurück und verließ Kanada fluchtartig nach Marokko. Er machte so Platz für Walter Stadnick, einen Freund von Boucher, der dadurch zum Präsidenten von Québec wurde.

Luc Michaud, Jacques Pelletier und Rejean Lessard brachen im Gefängnis mit den Hells Angels. Michaud wurde im Juni 2005 aus der Haft entlassen, Pelletier und Lessard 2008. Tremblay befindet sich derzeit noch in Haft.

Einzelnachweise

Hells Angels
Mordfall
Kriminalfall 1984
Kriminalfall in Kanada
Sherbrooke

Lennoxville Massacre


Olaylar

Doğumlar
 Ca'fer es-Sâdık, Caferilik fıkhının kurucusu (ö. 765)
 Mukâtil bin Süleyman, Tabiin dönemi hadis alimi ve müfessir (ö. 767)

Ölümler
 Liutpert, Lombard kralı

702


Kalinovka Vtóraya  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a orillas del Adagum, de la cuenca del Kubán, 20 km al noroeste de Krymsk y 91 km al oeste de Krasnodar. Tenía 56 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Kíyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Калиновка Вторая.
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Kalínovka Vtóraya


Almazbek Sjarsjenovitj Atambajev (; født 17. september 1956 i Arasjan, Kirgisiske SSR, Sovjetunionen ) var Kirgisistans præsident fra den 1. december 2011 til den 24. november 2017.

Referencer

Kirgisistans præsidenter

Almazbek Atambajev


The Eyes of Horror prvi je EP američkog death metal-sastava Possessed. EP je objavljen 31. svibnja 1987. godine. EP je producirao gitarist Joe Satriani.

Popis pjesama

Osoblje
Jeff Becerra - vokali, bas-gitara
Mike Torrao - gitara
Larry Lalonde - gitara
Mike Sus - bubnjevi

Izvori

Death metal
EP
Američki glazbeni albumi
Albumi iz 1987.

The Eyes of Horror


Pembelik, Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı bir mahalledir.

mahallenin muhtelif yerlerinde zamanında pamuk yetiştirilirmiş.
Eskiden pamuk yetiştirilen yer anlamına gelen pamukluk manasına gelen pambıklıktan
pambılık denilmeye başlanmış. Pambılık daha sonra değiştirilen köy isimleri döneminde kibar olması için pembelik olarak değiştirilmiştir. Eskiler mahallesi hala pambılık diye söylerler.

Coğrafya
Antalya iline 160 km, Gündoğmuş ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gündoğmuş'un mahalleleri

Pembelik, Gündoğmuş


سيرة الحب مسلسل سوري درامي من إنتاج 2007 يخرجه عمار رضوان وهو عبارة عن حلقات منفصلة وشخصيات مختلفة، تدور حول مشاكل العشاق. ويمتد حوالي 30 حلقة ومعظم حلقاته حساسة وكوميدية. ويشارك فيه عدد من النجوم منهم:

 أمل عرفة
 كاريس بشار
 منى واصف
 جمانة مراد
 عبد المنعم عمايري
 جهاد سعد
 سامر المصري
 قاسم ملحو
 ديمة الجندي
 وائل شرف
 هادي أسود
 وغيرهم من الفنانين السوريون.

ومن أسماء حلقات المسلسل:

 هو وهي
 على الوحدة ونص
 صبي وبنت
 شمس الشموسة
 أماسينا
 ما باس تما غير إما

مسلسلات تلفزيونية درامية سورية

سيرة الحب (مسلسل)


Uma pergunta retórica é um enunciado interrogativo para o qual o falante não espera uma resposta. Em outras palavras, trata-se de uma declaração que tem a forma de uma pergunta. Por exemplo, em "Você acha que eu nasci ontem?", não se pretende saber se o interlocutor acha que "sim" ou "não", mas enfatizar que o falante não é ingênuo (isto é, não "nasceu ontem").

Perguntas retóricas podem ser utilizadas para vários fins, incluindo iniciar um texto, introduzir um tópico discursivo (ou alterá-lo), evidenciar uma opinião e indicar ironia. A resposta da pergunta retórica não precisa ser dada pelo interlocutor por pelo menos três motivos: 1. ninguém sabe a resposta ("Como será que estaremos daqui mil anos?"); 2. a resposta é muito óbvia ("Você acha que eu nasci ontem?"); 3. o próprio falante dá resposta, logo após a pergunta ("Você sabe aonde vamos? Para casa.").

Linguística
Retórica
Comunicação

Pergunta retórica


Møllen er en dansk stumfilm fra 1908 med ukendt instruktør og efter manuskript af Arnold Richard Nielsen.

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1908

Møllen (film)


John Morton Horsley Brito (Antofagasta, 24 de junio de 1923 - Copiapó, 5 de enero de 2007) fue un político, abogado, profesor y escritor chileno.

Cursó sus estudios en la Escuela Rómulo J. Peña, egresando como profesor normalista. Posteriormente estudiaría Derecho, titulándose de abogado.

Carrera política y literaria

En 1964 fue elegido alcalde de Copiapó, sucediendo a Orlando Poblete González. Durante su gestión se realizaron numerosas obras de adelanto, como la conclusión de las obras del estadio techado "Erasmo Hidalgo Varas", ubicado en el centro de Copiapó y demolido en la década de 2000 para construir un hotel en su lugar. También durante su gestión finalizaron las obras de construcción del Estadio Luis Valenzuela Hermosilla.

Durante la dictadura militar se desempeñó como Secretario Regional Ministerial de Educación en Atacama. Es durante su gestión en ese cargo que en 1981 presenta el ensayo "Manual para un postulante a caballero", que consiste en una serie de sugerencias y normas de etiqueta y cortesía.

En 1989 se presentó como candidato a diputado por el distrito 5 por el partido Democracia Radical, pero no resultó elegido. En 1992 se presentó como candidato a concejal de Copiapó por la Unión de Centro Centro en las elecciones municipales, pero tampoco resultó elegido.

Últimos años

El 8 de diciembre de 2003 fue declarado Hijo Ilustre por la Municipalidad de Copiapó. El alcalde Marcos López Rivera le entregó el reconocimiento durante las actividades de aniversario de la ciudad.

En sus últimos años se dedicó a la escritura, redactando columnas para el diario Chañarcillo y escribiendo libros. Falleció en su casa en Copiapó producto de una falla multisistémica el 5 de enero de 2007. Su cuerpo fue sepultado en el Cementerio Municipal de Copiapó.

Historial electoral

Elecciones parlamentarias de 1989

 Elecciones parlamentarias de 1989 a diputado por el Distrito 5 (Chañaral, Copiapó  y Diego de Almagro)

Elecciones municipales de 1992
 Elecciones municipales de 1992, para la comuna de Copiapó.

Obras publicadas
 Manual para un postulante a caballero (ensayo). Ediciones Todamérica, 1981.
 Manual del perfecto caballero. Editorial Zig-Zag: Tamarugal, 1983.

Referencias

Nacidos en Antofagasta
Fallecidos en Copiapó
Abogados de Chile
Alcaldes de Copiapó
Profesores de Chile
Radicales de Chile
Políticos de la Unión de Centro Centro

John Horsley Brito


Amerika Birleşik Devletleri Jeoloji Araştırmaları Kurumu ya da USGS (İngilizce: United States Geological Survey), Amerikalı yerbilimsel araştırma Kurumu. USGS'nin bilim adamları Amerika Birleşik Devletleri'nin peyzajını, doğal kaynaklarını ve onu tehdit eden doğal tehlikeleri inceler. Organizasyonun çalışmaları biyoloji, coğrafya, jeoloji ve hidroloji disiplinlerini kapsar. USGS, düzenleme sorumluluğu olmayan bir bilgi toplama ve araştırma kuruluşudur.

Kaynakça

Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar


François Ponsard (* 1. Juni 1814 in Vienne (Département Isère); † 7. Juli 1867 in Paris) war ein französischer Dramatiker.

Leben und Werk
François Ponsard war Sohn eines Anwalts und für eine juristische Laufbahn bestimmt. Er widmete sich in Paris dem Studium der Rechte, woraufhin er sich in seiner Heimatstadt Vienne als Advokat niederließ. Mehr begeisterte er sich aber für die Dichtkunst und übersetzte 1837 das vom englischen Dichter Lord Byron stammende Werk Manfred (1817) ins Französische. Großen Ruhm heimste er mit seinem antiromantischen, dem damaligen Zeitgeist entsprechenden fünfaktigen Drama Lucrèce ein, das am 22. April 1843 im Odéon zu Paris uraufgeführt wurde. Die damals bedeutende Tragödin Rachel trug viel zu Ponsards großem Erfolg bei. Das zur gleichen Zeit aktuelle Versdrama Les burgraves von Victor Hugo fand hingegen beim Publikum weniger Anklang. 1845 erhielt Ponsard für seine Tragödie, "die sich dem Trend der Romantik entgegenstellte", von der Académie française einen Preis verliehen. Der Autor griff in dem Werk einen Stoff der altrömischen Sage auf: Nachdem die sittsame Lucretia von Sextus Tarquinius vergewaltigt worden ist, will sie – weniger wegen der Schändung an sich, sondern wegen deren gesellschaftlicher Bewertung – Selbstmord begehen.

Die späteren Werke Ponsards stießen auf geringere Beachtung. Nach dem 1847 verfassten Drama Agnès de Méranie schrieb er 1850 das sich wieder der Romantik nähernde Trauerspiel Charlotte Corday. Dieses Werk über Marats  Mörderin war wohl durch Lamartines Histoire des Girondins (1847) angeregt worden. Auf die ebenfalls 1850 entstandene Komödie Horace et Lydie folgte 1852 die klassische Tragödie Ulysse. Relativ erfolgreich war Ponsards Lustspiel L'honneur et l'argent (1853), in dem er die Gier nach Geld und Ehrenstellen anprangerte. Von gleicher Tendenz war die satirische Komödie La bourse (1856).

Ohne großen Enthusiasmus fand Ponsard sich mit der Ära des Zweiten Kaiserreichs ab und erhielt im Februar 1852 eine Stelle als Bibliothekar des Senats, die er indessen bereits im April 1852 wieder aufgab. 1855 wurde er in die Académie française aufgenommen.

In seinen letzten beiden Lebensjahren schrieb der bereits schwer kranke Schriftsteller noch zwei Dramen: 1866 entwarf er in Le lion amoureux ein getreues Sittenbild der zur Zeit des Direktoriums herrschenden Zustände, Anfang 1867 schrieb er die von den Klerikalen scharf abgelehnte und zunächst verbotene Tragödie Galilée. Im gleichen Jahr starb er in Paris im Alter von 53 Jahren. In seiner Heimatstadt Vienne wurde ihm 1872 ein Denkmal errichtet.

Werke

 Lucrèce (1843)
 dt.: Lukretia. Trauerspiel in fünf Akten. Übersetzt von Ernst Anton Zündt, München 1843 (Digitalisat bei Google Books)
 Agnès de Méranie (1847)
 Charlotte Corday (1850; deutsch 1880)
 Horace et Lydie (1850; deutsch 1885)
 Ulysse (1852; deutsch 1853)
 L'honneur et l'argent (1853; deutsch 1853)
 La bourse (1856)
 Le lion amoureux (1866; deutsch 1874)
 Galilée (1867)
 Galilei. Schauspiel in drei Acten. Deutsch in metrischer Uebertragung von Ernst Anton Zündt
 Galilei. Schauspiel in drei Aufzügen. Übersetzt aus dem Französischen von Fr. August Reitzel

Gesamtausgabe
 Œuvres complètes (3 Bände, Paris 1875–1876)

Literatur
 Ponsard, François. In: Gero von Wilpert (Hrsg.): Lexikon der Weltliteratur, 3. Auflage Stuttgart 1988, Bd. 1 (Autoren), ISBN 3-520-80703-3, S. 1203.
 Ponsard, François. In: Heinrich August Pierer, Universal-Lexikon der Gegenwart und Vergangenheit, 4. Auflage, 13. Band (1861), S. 350.
 Ponsard, François. In: Meyers Konversations-Lexikon, 4. Auflage 1885–1892, 13. Band, S. 228 (online).
  (zur Erstaufführung von Lukretia)

Weblinks

Autor
Literatur (Französisch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Drama
Geboren 1814
Gestorben 1867
Mann

François Ponsard


Paradiso (Italian: Heaven, literally: Paradise); may refer to:

Literature
 Paradiso (Dante), the third part of Dante's Divine Comedy
 Paradiso (novel), a 1966 novel by José Lezama Lima

Music
 Paradiso (Amsterdam), a music venue in Amsterdam
 Paradiso Festival, an annual music festival at the Gorge Amphitheatre in George, Washington, U.S.

Albums
 Paradiso (Fiction Plane album), 2009
 Paradiso (Hayley Westenra album), 2011
 Paradiso (Lucio Battisti Songbook), 2018
 Paradiso, by Chino Amobi, 2017
 Paradiso, by Tangerine Dream, 2006

Songs
 "Paradiso" (Marika Gombitová song), 1994
 "Paradiso", by Azealia Banks from Fantasea, 2012
 "Paradiso", by Connie Francis, 1962

Places
 Paradiso, Ticino, a municipality in Switzerland
 Lugano-Paradiso railway station
 Paradiso (Turin Metro), a rail station in Turin, Italy
 Paradiso railway station (Luxembourg)

Other uses
 Paradiso (surname)
 Paradiso (immersive theater experience), a theatrical experience in New York City
 Il Paradiso, a painting by Tintoretto

See also

 Paradis (disambiguation)
 Paradise (disambiguation)
 Paradisio, a Belgian dance act
 Paraíso (disambiguation)

Paradiso


San Salvador getur átt við um:
 San Salvador, höfuðborg El Salvador.
 San Salvador-sýslu í El Salvador.
 Guanahani, eyju í Karíbahafi sem Kristófer Kólumbus nefndi San Salvador.

San Salvador (aðgreining)


Kanada'nın eyaletleri ve bölgeleri, Kanada'nın birinci düzey idari bölümleridir. Kanada resmî olarak province denen 10 eyalet ile resmî olarak territory denen 3 bölgeye ayrılmıştır. Eyaletlerin federal yönetimden geniş oranda özerkliği varsa da bölgelerin bağımsızlığı daha azdır.

Eyaletler, Kanada'nin sosyal programlarının çoğundan (örneğin sağlık sistemi, eğitim ve refah) sorumludur; ve toplamda federal hükûmetten daha fazla gelir toplarlar. Federal hükûmetin politikalarından muaf tutulabilirler, ancak bu federal gelirlerden alınan payın kaybı riskini de taşır. Ceza kanunları kesinlikle federal hükûmetin sorumluluğu altında olan az sayıdaki alanlardan biridir ve suç ve ceza Kanada'nın çoğunda tek biçimlidir.

Yönetim

Eyalet hükûmetleri
On eyaletin eyalet başbakanı tarafından yönetilen seçilmiş yasama kolu vardır, eyalet başbakanları federal başbakanla aynı şekilde seçilirler. Ayrıca her eyaletin federal başbakan tarafından atanan ve Kraliçe'yi temsil eden ve yalnızca sembolik yetkilerle donatılmış birer vali yardımcısı vardır.

Çoğu eyalette federal düzeydeki partilerin karşılığı olan eyalet duzeyinde partiler vardır. Ancak NDP dışında eyalet düzeyi partiler ile federal düzeydekilerin arasında resmi bir bağ yoktur (Örneğin Britanya Kolumbiyası'nın Liberalleri, federal Liberaller'e oranla sağ çizgiye daha yakındır). Bazı eyaletlerde Saskatchewan Partisi ve Labrador Partisi gibi yerel politik partiler de bulunur.

Quebec'deki politik durum diğerlerinden çok farklıdır, partiler arasındaki en belirgin fark, Québécois Partisi (Parti Québecois) tarafından temsil edilen ayrılıkçılık ile Quebec Liberal Partisi tarafından temsil edilen federalciliktir. Bu iki parti haricinde sağ görüşlü Quebec Demokratik Eylem Partisi (ADQ) ve sol görüşlü İlerici Güçler Birliği (UFP) adlı küçük partiler de Quebec'de faaliyet göstermektedir. Ancak bunlardan sadece ADQ şimdiye kadar Quebec meclisine üye sokabilmiştir.

Bölgesel hükûmetler
Anayasa yerine Parlamento tarafından kuruldukları için bölgeler eyaletlerden daha az siyasi güce sahiptirler. Bunun sonucu olarak bölgeler Parlamento'da eyaletlere eşit temsil edilmezler.

Bölgelerin devlet başkanlarına komisyoner denir. Her ne kadar eyaletlerdeki yardımcı valilere eşit düzeydelerse de Kraliçe'nin temsilcisi değillerdir. Federal hükûmet tarafından atanırlar.

Yukon'un eyalet meclisleriyle aynı şekilde çalışan kendi bir meclisi vardır, fakat diğer iki bölge siyasal partisiz uzlaşma yönetimi sistemi kullanırlar. Bu yöntemde her aday seçimlerde bağımsız olarak yarışır ve bölge başbakanı adaylar arasından ve adaylar tarafından seçilir.

Federal hükûmet ve bölgesel hükûmetler arası ilişkiler her zaman gergin olmuştur. Hükûmetler arası uzlaşmazlıkların çoğu kaynakların kullanımı ve finansman hakkında olmuştur. Kişi başına gelire göre bölgeler Kanada'da en yüksek oranda olsa da, bölgelerdeki yoksulluk oranı sosyal yalıtım, mal sağlamadaki aşırı zorluk ve maliyet, işlerin yıpratıcılığı ve sosyal problemlerden dolayı devamlı yüksek olmuştur.

Liste

Ayrıca bakınız
 Kanada'nın idari bölümleri
 ISO 3166-2:CA

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Provincial and territorial government web sites – Service Canada
 Difference between provinces and territories – Intergovernmental Affairs
 Provincial and territorial statistics  – Statistics Canada
 Provincial and territorial immigration information  – Citizenship and Immigration Canada

Kanada listeleri

Kanada'nın eyaletleri ve bölgeleri


Abernathy may refer to:

Places in the United States
 Abernathy, Alabama, an unincorporated community
 Abernathy, Texas, a city

Other uses
 Abernathy (surname)
 Abernathy High School, Abernathy, Texas
 Abernathy Field, Pulaski, Tennessee, United States, an airport
 Abernathy Municipal Airport, Hale County, Texas
 Abernathy Field Station, Pennsylvania, an outdoor classroom for Washington & Jefferson College

See also
 Abernethy (disambiguation)

Abernathy


Victoria Rauch Zaefferer, Victoria Rauch, es una actriz argentina. Es hermana del ex Mambrú, Gerónimo Rauch. Se hizo conocida en 2006 en la novela Montecristo, y en 2008 por Don Juan y su bella dama.

Biografía
Victoria es hija de Enrique José Rauch Astigueta y Claudia Videla Zaefferer, también es nieta del arquitecto prusiano-argentino Josep Heinrich Theodor Rauch. Sus hermanos son Carolina Rauch, Gerónimo Rauch (el ex Mambrú) y Marcos Rauch.

El sábado 18 de octubre de 2008 se casó con Hernán Araya Tere, en la Parroquia San Benito Abad de Palermo. A la boda asistieron Celeste Cid, Gonzalo Heredia y su entonces novia Mercedes Oviedo, Cris Morena y su novio Fernando Espinasse, Mario Pasik y su mujer Marta Betoldi, Patricia Viggiano y Manuela Pal, quien estuvo ausente fue Benjamín Vicuña que estaba trabajando en Chile. Su hermano Gerónimo cantó el Ave María.

En 2009 queda embarazada. El 9 de septiembre de 2009 nació Paz Araya Rauch, quien pesó al nacer 3.456 g en el Sanatorio la Trinidad de Palermo.

Carrera
Victoria Rauch comenzó su carrera artística desde muy pequeña. En 1988 protagonizó algunas publicidades en televisión. Luego estudio canto.

Cuando finalizó la escuela secundaria, fue parte del elenco de varias comedias musicales infantiles, entre ellas una de Disney y  grabó covers de Donna Summer para un disco tributo.

En 1990 luego de un casting, trabajó en la telenovela "Amigos Son los Amigos".

En el año 2000 trabajó en "Luna Salvaje", telenovela de Telefé. Además durante ese año fue conductora de "Mickey Mania" en Disney Channel.

En 2001 participó en la telenovela de Telefé EnAmorArte, junto a Emanuel Ortega y Celeste Cid.

En 2002 fue parte del elenco de la novela de Telefé, Franco Buenaventura, el profe, en donde interpretaba a Luna, la amiga de Carolina (el personaje de Celeste Cid) que estaba enamorada de Franco (Osvaldo Laport).

En 2003 obtuvo una participación en "Costumbres Argentinas", Telefe.

En 2004 estuvo en "Historias de Terror" de Canal 7 y en cine "Cruzaron el disco", y Noche de chicas.

En 2005 fue parte de "Los Secretos de Papá", Mujeres Asesinas, en el capítulo 2 "Ana D, mujer corrosiva" de la primera temporada bajo el nombre de Sabrina, y de Quien es el jefe. En ese año filmó "Hotel Tívoli".

En 2006 se hizo más conocida, cuando participó con el papel de Valentina Lombardo en "Montecristo".
Recibió una nominación para los premios Clarín en la revelación femenina por ese papel junto a María Abadi (Montecristo) y Ornella Fazio (Sos mi vida).

En 2007 participó en la tira juvenil Romeo y Julieta de Canal 9, junto a Elías Viñoles y Brenda Gandini. Su nombre en la ficción era Betina López Ortiz.

En 2008 actuó en la telenovela de Telefé, Don Juan y su bella dama, en donde toma el papel de la mucama que es madre de un niño y el padre es el personaje de Benjamín Vicuña, su exesposo en la novela. Luego se  relaciona sentimentalmente con el chofer Pascual (Gerardo Chendo). Además trabajaban Raúl Rizzo, Joaquin Furriel, Romina Gaetani e Isabel Macedo.

Premios y nominaciones
 2006 - Premios Clarín - Revelación femenina - Por Montecristo (Valentina Lombardo) - Nominada.

Trayectoria
 1989 - Amigos son los amigos.
 2000 - Luna salvaje.
 2001 - EnAmorArte - Victoria 'Vicky'.
 2002 - Franco Buenaventura, el profe - Luna Marelli.
 2003 - Costumbres argentinas.
 2004-  Noche de chicas - Eugenia.
 2004 - Historias de Terror (Canal 7)
 2004 - Cruzaron el disco (película).
 2005 - Mujeres asesinas (episodio Ana D, mujer corrosiva) - Sabrina.
 2006 - Locura musical.
 2006 - Montecristo.
 2007 - Romeo y Julieta - Bettina Torres Ortiz.
 2008 - Don Juan y su bella dama - Carmela Linares.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Victoria.

Actores de televisión de Argentina

Victoria Rauch


بلدية أفيليس (بالإسبانية: Avilés) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية أفيليس 83.617 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

توأمة
لأفيليس اتفاقيات توأمة مع كل من:
 العيون
 سانت أوغسطين

أعلام

 هوراسيو ألفاريز ميسا
 روبن قارابيا
 غييرمو غونزاليز ديل ريو غارسيا
 بيدرو مينينديث دي أفيليس
 سيرجيو ألفاريز دياث
 فلورنتينو ألفاريز ميسا
 إستيبان أندريس سواريز

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أفيليس

بلديات أشتورية
أبرشيات في أفيليس

أفيليس


Hamzababa, İzmir'in Kemalpaşa ilçesine bağlı bir mahalle.

Kemalpaşa ilçesine uzaklığı 35 km'dir. Köyün tamamı Alevi'dir. Köyde şu an kullanılmayan bir ilkokul, muhtarlık binası, bir cemevi, bir amfi tiyatro, bir mezbaha ve bir düğün salonu bulunur. Köyde bulunan Hamza Baba Türbesi'ne çevre il ve ilçelerden çok fazla ziyaretçi gelmektedir. Her yıl ağustos ayının son hafta sonunda Hamza Baba'yı anma etkinlikleri olur. Köyde yerleşik olarak 50 kişi civarı insan yaşamaktadır, yazları bu sayı biraz daha artar. Sadece yazları açılan 4 bakkal, 1 kahvehane vardır. Kışları terk edilmiş bir havası vardır, hiçbir insan varlığı yoktur.

Kemalpaşa'nın mahalleleri

Hamzababa, Kemalpaşa


Arneberg Station (Arneberg stasjon) er en tidligere jernbanestation på Solørbanen, der ligger ved området Arneberg i Åsnes kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads, da banen mellem Kongsvinger og Flisa åbnede 3. november 1893. Den blev opgraderet til station 15. november 1916 og var bemandet som sådan indtil 1. august 1970. Persontrafikken på banen blev indstillet 29. august 1994.

Stationsbygningen, der var opført efter tegninger af Paul Due, blev revet ned 11. juli 1992. Ilgodshuset overlevede imidlertid, da det blev flyttet og genopført ved Lunderbye Nor i Kongsvinger, hvor der nu er kulturpark. I Arneberg er kun et af stationens tre spor farbart, mens de to andre er overgroede (status 2011).

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Norske jernbanestasjoner om Arneberg Station

Stationer på Solørbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1893

Arneberg Station


Hakkı Yeten (3 Aralık 1910, Vodina - 16 Nisan 1989, İstanbul), Santrafor mevkiinde görev almış Türk millî futbolcu, teknik direktör, Spor yöneticisi ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün 18. başkanıdır.

Baba Hakkı lakabıyla da tanınan Yeten, 1926-1931 yılları arasında Karagümrük'te oynadı. 1931 ile 1948 yılları arasını geçirdiği Beşiktaş'ın tarihindeki önemli isimleri arasına girdi. Futbolculuk kariyerini sonlandırmasının ardından Beşiktaş'ta teknik direktörlük ve kulüp başkanlığı da yaptı. Süleyman Seba ile birlikte Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün iki onursal başkanından biridir. Beşiktaş'ın Altyapı tesislerinde adı yaşatılmaktadır. Ayrıca 2016 yılında açılan Vodafone Park kapalı tribüne Baba Hakkı Tribünü adı verilmiştir.

İlk yılları
1 yaşında iken ailesi İstanbul'da Beşiktaş semtine yerleşti. Babası Binbaşı Mahmut Nedim Bey 1914'te I. Dünya Savaşı'nda şehit düşünce o da asker olmaya karar verdi. 5 kardeşiyle birlikte yaşam savaşı veren Hakkı Yeten askeri okula yazıldı. Bu dönemde Karagümrük'te futbola başladı. Maltepe, Halıcıoğlu ve Kuleli askeri takımlarında da oynadı. Beşiktaş Futbol Şubesi'nin kurucusu Şeref Bey tarafından Karagümrük'ten, Siyah-Beyazlı renklere kazandırıldı. Bu arada askerlik mesleğini bırakarak 1937 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi ve avukat oldu.

Futbolculuk kariyeri
Karagümrük'de oynadığı dönemde; Bozkurt Kulübü, Karagümrük ile bir maç almıştı. Bozkurt takımı devrin kuvvetli kulüplerinin futbolcularıyla takviye edilmişti. Rakip kaleyi zamanın meşhur kalecilerinden; Harbiyeli Paşa Sırrı koruyordu. Maç Halıcıoğlu Sahası'nda yapılacaktı. Maç günü takımlar karşılıklı dizildiği zaman, Baba Hakkı'nın olmadığı fark edildi. Maç başladıktan az sonra Hakkı Yeten, Balat istikametinden gelen bir sandal içinde göründü. Taraftarlar oyunu bırakmış sevinçle ona doğru koşmaya başladı. Maça geç kaldığını anlamış olacak ki; sandalda soyunuyordu. O sahile çıktı, idareciler da takım kaptanı Sebahattin'e geldiğini haber verdi. Fakat kaptan Hakkı'nın geç kalmasına kızarak oyuna sokmadı. Maçın ikinci yarısında Hakkı'nın oynaması için idareciler Sabahattin'i ikna ettiler. Kaptan da verdiği cezayı yeterli görerek Hakkı Yeten'i oyuna dahil etti. O gün yarım devre oynayan Hakkı Yeten, Bozkurt takımına 6 gol attı.

1931 yılında Hakkı Karagümrük'te oynarken Şeref Bey, Fenerbahçe'li Zeki Rıza Sporel'den daha atik davranarak Beşiktaş'a kazandırdı. On yedi yıl boyunca Beşiktaş formasını giydi ve bu dönemde takım kaptanlığı yaptı.

Beşiktaş forvetinde özellikle sağ açık olarak yer aldı. Otoriter ve teknik oyunculuğuyla kısa sürede kaptan oldu. Özellikle disipline verdiği önem nedeniyle kısa süre içinde "Baba" lakabını aldı. Saha dışında da tam bir beyefendi olan Hakkı Yeten, güçlü yapısıyla rakip oyuncularla ikili mücadelelerde kollarını açar ve karşı takım oyuncusu önüne geçemezdi. Askerliği sırasında Ankara Demirspor'da oynadığı 1 sezon hariç hep Beşiktaş'ta oynadı.

Beşiktaş formasıyla gol kralı da oldu. İngiliz kulübü Arsenal'dan teklif aldığı ancak kabul etmediği söylenir. Oynadığı 439 maçta 382 gol kaydederek Beşiktaş'ın en golcü futbolcusu olmuştur. Derbilerde de en çok gol atan futbolculardandır. Hem Fenerbahçe'ye hem Galatasaray'a 30 gol atarak çok zor kırılacak bir rekora sahiptir.

1948 yılında (38 Yaşında) bir maçta taraftarın onu ıslıklamasından sonra

{{Alıntı| "Bu formayı bana taraftar giydirdi. Şimdi onlar isteyince de çıkarırım"}}

diyerek futbolu o maçta bırakmıştır.

Otoriter yapısı ve takım üzerindeki ağırlığı üzerine anlatılanlar gerçekten bugünkü profesyonel futbolda zor inanılacak olaylardır. Bu anılara örnek olarak; kırmızı kart gören futbolcunun önce Baba Hakkı'ya dönerek, "Çıkayım mı?" diye sorması ve o "Evet" deyince çıkması veya Harp Okulu ile Ankara'da oynanan ve ilk yarısı 3-0 yenik kapanan maçın devre arasında soyunma odasında

{{Alıntı| ''"Dönüş biletlerinizi yırtarım, yürüyerek İstanbul'a dönersiniz"}}

tehdidi sonucu maçın ikinci yarısında Beşiktaş'ın 6 gol atarak maçı 6-3 kazanması verilebilir.

Ne kadar güçlü ruha sahip olduğuna ve sportmenliğine örnek olarak anlatılan başka bir olay ise şu şekildedir. Fenerbahçe ile Şeref Stadı'nın çamurlu ortamında oynanan maçta Beşiktaş 2 farklı skorla önde gitmektedir. Maçın ortasında Beşiktaş atakları art arda devam ederken orta sahada Fenerbahçe kaptanının yanına gelen Hakkı Yeten şöyle der:

{{Alıntı| "'Arkadaşlarına söyle biraz maça asılsınlar bu maçın zevki böyle çıkmaz."}}

 Millî takım kariyeri
II. Dünya Savaşı nedeniyle Türkiye A millî takım çok az sayıda maç yaptığından Hakkı Yeten de yalnızca 3 kez ay-yıldızlı formayı giyebildi. Türkiye'nin 27 Eylül 1931'de Balkan Kupası'nda Bulgaristan'a 5-1 yenildiği maçta, Türkiye'nin tek golünü Baba Hakkı atmıştı.

 Teknik direktörlük kariyeri
İki defa, 1949 ve 1950-1951 yılları arasında Beşiktaş teknik direktörlüğü yapmıştır. 1951 yılında Vefa'yı çalıştırmaya başladı.

 Başkanlıkları

Futbol Federasyonu'nda asbaşkanlık görevi de yapan Yeten, 1960-68 arasında üç kez Beşiktaş Jimnastik Kulübü Başkanlığı yapmıştır. Yönetimde olmasa da her zaman takım içinde söz sahibi olan Hakkı Yeten sert ve otoriter tutumunun hem kendi takımındaki hem de rakip takımdaki futbolculardaki ona karşı duyulan saygı nedeniyle Baba Hakkı unvanıyla anılmıştır.

Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün Süleyman Seba ile birlikte iki onursal başkanından biridir.

 Kariyer istatistikleri
 Millî takım golleri

 Başarıları
 Futbolcu olarak

Beşiktaş
 İstanbul Futbol Ligi: 1933-34, 1938-39, 1939-40, 1940-41, 1941-42, 1942-43, 1944-45, 1945-46
 Türkiye Futbol Şampiyonası: 1934
 İstanbul Şildi: 1935
 Millî Küme: 1941, 1944, 1947
 İstanbul Kupası: 1944,  1946
 Başbakanlık Kupası: 1944, 1947

Kişisel
 İstanbul Futbol Ligi Gol krallığı: 1931-32, 1932-33, 1933-34
 Millî Küme Gol krallığı: 1939, 1941, 1944
 Beşiktaş tarihinde en çok gol atan futbolcu, (382 gol)
 Beşiktaş-Fenerbahçe derbisinde en çok gol atan futbolcu, (32 gol)
 Beşiktaş-Galatasaray derbisinde en çok gol atan futbolcu, (29 gol''')

Teknik direktör olarak
Beşiktaş
 İstanbul Futbol Ligi: 1950-51
 Türkiye Futbol Şampiyonası: 1951

Başkan olarak
Beşiktaş
 Türkiye 1. Futbol Ligi: 1965-66
 Türkiye 1. Futbol Ligi: 1966-67
 Cumhurbaşkanlığı Kupası: 1967

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beşiktaş resmi sitesinde Hakkı Yeten
 Omuzlardan İnmeyen Futbol Devi Baba Hakkı Yeten  Resmi Site

1910 doğumlular
1989 yılında ölenler
Türk erkek futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Bulgaristan Türkleri
Beşiktaş JK futbolcuları
Beşiktaş teknik direktörleri
Beşiktaş JK başkanları
Türk spor yöneticileri
Türk Olimpiyat futbolcuları
1936 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Forvet futbolcular
Selanik Vilayeti
İstanbul'da ölenler
Kanat futbolcuları
Beşiktaş JK kaptanları
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk teknik direktörler

Hakkı Yeten


Apulija (tal. Puglia), regija u jugoistočnoj Italiji, površine 19,358 km2 s 4,063,888 stanovnika (2011). Regiju čine pokrajine Foggia, Bari, Taranto, Lecce i Brindisi. Prema geomorfološki može se podijeliti na 4 različita područja:

 Gargano – većim dijelom planinski reljef s najvećim vrhom Monte Calvo (1056 m)
 Tavoliere – ravnica u okolini Foggie
 Murge – vapnenačka visoravan visine 686 m, oskudna u vodi
 Salentina – ravnica na istoimenom poluotoku

Cijela regija dobro je prometno povezana lako je prolazna, u njoj ima nekoliko luka velikog kapaciteta kao što su Taranto, Bari, Brindisi.

Položaj snaga i priprema

Tijekom Drugog svjetskog rata, a još u toku pregovora o zaključivanju primirja s Italijom, general Eisenhower odlučio je u Tarantu iskrcati britansku 1. zračno-desantna diviziju (1. zdd) sa zadatkom da uspostavi kontakt s talijanskim snagama u Apuliji i pomogne im protiv Nijemaca kada bude objavljeno primirje.

Tijek ratnih djelovanja
Britanska 1. zdd, prebačena je 9. rujna ratnim brodovima u Taranto koji je istog dana zauzet bez otpora. Dijelovi njemačke. 1. padobranske divizije (1. pad d) povukli su se na sjever rušeći i uništavajući prometnice. Narednih dana dijelovi 1. zdd došli su u vezu s tal. snagama kod Barija. Zbog djelovanja britanskog 13. korpusa (13. k) u Kalabriji i iskrcavanja američke 5. armije kod Salerna, Nijemci su bili primorani nastaviti povlačenje iz Apulije.

Prednji dijelovi 1. zdd lagano su ih progonili i 16. rujna stupili u dodir s kanadskom 1. pješačkom divizijom (1. pd) južno od Potenze. Pod pritiskom prednjih dijelova 1. zdd i 1. pd, Nijemci su 23. rujna napustili Altamuru. Tijekom noći s 22. na 23. rujna u Bariju su se iskrcali dijelovi britanske 78. pd i 4. oklopne brigade (4. okl. br) i odmah krenuli prema rijeci Ofanto, gdje su izbili 24. rujna.

Kako je za to vrijeme u Tarantu iskrcano zapovjedništvo brit. 5. k. i indijske (ind.) 8. pd, zapovjednik britanske. 8. armije, general Montgomery je 25. rujna pregrupirao snage prebacujući težište na desno krilo. Britanski 13. k (kanadska 1. pd, brit. 78. pd i 2 okl. br) dobio je zadatak da zauzme Foggiu, a brit. 5. pd da kod Potenze kao oslonac za pokret i vezu između brit. 13. k i američke 5. armije, dok je brit. 5. k (brit. 1. zdd i ind. 8. pd) zadržan u pričuvi kod Taranta.

Pošto su komunikacijski pravci prebačeni iz Kalabrije u Apuliju i porušene komunikacije, brit. 8. armija je nastavila operacije tek 27. rujna kada su prednji dijelovi brit. 78. pd zauzeli Foggiu. Do 1. listopada Nijemci su se povukli na lijevu obalu rijeke Biferno, prepuštajući brit. 8. armiji cijelu Apuliju.

Posljedice
Oslobađanjem Apulije Saveznici su apulijskim lukama dobili oslonac za daljnje operacije prema sjeveru, a veliki talijanski i njemački vojni aerodromi kod Foggie poslužili su im kao baza s kojih je njihovo strateško zrakoplovstvo proširilo djelovanje na industrijske objekte u Austriji i Čehoslovačkoj, a naročito na izvore nafte kod Ploieştija u Rumunjskoj.

Literatura

 "Apulija", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 190. – 191.
 B. Montgomeri, Od El Alamejna do Baltičkog mora (prev. s eng.), Beograd, 1951.
 Drugi svetski rat, III t., VII, Beograd, 1964.

Njemačke bitke u Drugom svjetskom ratu
Talijanske bitke u Drugom svjetskom ratu

Britanske bitke u Drugom svjetskom ratu

Američke bitke u Drugom svjetskom ratu

Operacije Saveznika u Apuliji


غبولة هو عرش ببني ورتيلان، في ولاية سطيف، في منطقة القبائل، بالجزائر، غبولة تعني باللغة الأمازيغية أغبالو أي مكان غني بالماء. لها 13 قرية منها:
 قرية أخرى ب
 زاكو،
 اري لكاف
 تيغيلت.
 أيت بوغلاب
 أخريب
 أيت قلالة
 تانقوشت

يرجع تاريخ قدوم السكان إليها إلى القرن الثالث عشر الميلادي بسبب موجة جفاف آنذاك. وتعد زاكو اٍحدى أكبر القرى في هذا العرش ويعود اصلها إلى ايث وغليس باأقبو التابعة كما عرفت المنطقة بحسن الضيفة والكرم 'قوة وحيوية رجالها لدفاع عن المنطقة خاصة أثناء الثورة المباركة.

قرى ولاية سطيف

غبولة


Colonia Claudia Ara Agrippinensium a fost o colonie romană, capitala provinciei Germania Inferior, actualul oraș Köln, din Germania.

Istorie
Oppidum Ubiorum

În anul 57 î.Hr., Iulius Caesar, învingător în Războaiele Galice, a ocupat toate teritoriile până la Rin: a dispus să se construiască un pod provizoriu de lemn la Neuwied, care a permis trupelor sale să pătrundă pe malul drept timp de 18 zile. Răscoala eburonilor sub Ambiorix, în anul 54 î.Hr., a fost reprimată cu dificultate în anul următor, iar tribul, care trăia pe malul stâng al Rinului, între Meuse, Rin și Ardeni, a fost complet exterminat de către Caesar. În timpul luptelor contra eburonilor, Caesar a primit ajutorul tribului germanic al ubienilor, care popula malul drept al Rinului, din care câțiva războinici i-au servit de cercetași.

Tacitus relatează că ubienii s-au supus lui Agrippa, tânăr general comandant al trupelor romane din Galia, sub Consulatul lui Octavian (viitorul Augustus). Alte relatări vorbesc despre un tratat de alianță pe care ubienii l-ar fi încheiat cu romanii, care le acordau vaste teritorii pe malul stâng al Rinului. Se estimează în general că anul fondării Oppidum Ubiorum de către Agrippa, este anul 38 î.Hr.

Ara Ubiorum, altarul ubienilor
Într-adevăr, Agrippa s-a dus de două ori în Renania: în anul 39 sau 38 î.Hr. și în anul 20 sau 19 î.Hr. Acest oraș, care a fost trasat geometric, se situa la adăpost de inundațiile fluviului. Capitală a ubienilor, ea servea și romanilor de garnizoană, de port fluvial și de centru religios. Ca și Lugdunum (azi Lyon) în Galia, un altar (în latină ara)  a fost ridicat, după care orașul a primit numele de Ara Ubiorum.

Agrippa a luat în căsătorie, în anul 21 î.Hr., pe Iulia, fiica lui Augustus, iar aceștia au avut o fiică, Agrippina Maior, în anul 14 î.Hr., și a murit la Capua în anul  12 î.Hr. Expansiunea romană pe malul drept al Rinului a fost condusă din anul 13 până în anul 9 î.Hr. de către Drusus ginere al lui Augustus, apoi de Tiberius din anul 9 î.Hr. până în anul 6, apoi de Varus. Legiunile lui Varus au fost dramatic exterminate de către cheruscii comandați de către Arminius în Bătălia de la Teutoburger Wald, în anul 9.

Germanicus, fiul lui Drusus, frate al viitorului împărat Claudius și soțul Agrippinei Maior, a devenit general în Galia și în Germania, în anul 13;  a avut reședința la Ara Ubiorum unde s-a născut, în anul 15 sau 16, fiica sa, Agrippina Minor Iulia, viitoarea soție a împăratului Claudius și viitoare mamă a lui Nero. Germanicus a condus mai multe expediții de pedepsire contra cheruscilor și a capturat-o pe soția lui Arminius în anul 16.

Colonia Claudia Ara Agrippinensium, CCAA

După ce Roma și-a abandonat, în anul 17,  proiectul de cucerire a Germaniei la răsărit de Rin, Ara Ubiorum, oraș roman frontalier s-a dezvoltat rapid. Mulțumită influenței Agrippinei Minor Iulia, Ara Ubiorum a obținut statutul de colonie romană în anul 50 și a primit numele de Colonia Claudia Ara Agrippinensium, abreviat CCAA sau C.C.A.A. Acest nume semnifică faptul că este vorba despre un oraș de drept roman (Colonia), creat sub domnia împăratului Claudius (Claudia), pe locul amplasamentului altarului ubienilor (Ara ubiorum), prin voința Agrippinei (Agrippinensium). Printre coloniile romane, doar Köln / Colonia și-a păstrat și astăzi acest nume evocator și semnificativ de cel mai înalt rang juridic al unei cetăți romane.

S-a construit un zid fortificat, gros în medie de 2,5 metri, înalt de 8 metri și având 19 turnuri rotunde, dintre care unul, datând din secolul al III-lea, este perfect conservat,  iar nouă porți au fost probabil începute din secolul I; construirea fortificațiilor nu a fost probabil terminată decât în secolul al III-lea. În anul 68, anul morții lui Nero și al teribilei crize care a avut loc cu această ocazie, batavii și triburile aliate au asediat orașul și au obținut mai întâi predarea populației, dar locuitorii au refuzat să distrugă fortificațiile cum li se cerea și au reluat lupta cu ajutorul romanilor.

 CCAA, capitala Germaniei Inferior

Cum începând din anul 81 regiunea militară din jurul Coloniei a fost ridicată la rangul de provincie romană, Germania Inferior,  CCAA a primit în anul 89 statutul de capitală de provincie. În acea epocă aprovizionarea cu apă a orașului a fost îmbunătățită mulțumită Apeductului din Eifel, unul din cele mai lungi apeducte din Imperiul Roman, care aducea apa din Munții Eifel.

Domnia lui Traian, începută în anul 98, marchează începutul unei perioade faste pentru întregul Imperiu Roman; astfel, CCAA, mulțumită unui secol și jumătate de pace fără întrerupere, a cunoscut o dezvoltare economică și arhitecturală. În 180 un nou pretoriu a fost edificat pentru administrația provinciei. Resturile de ziduri de fundație au fost aduse la lumina zilei în 1953, în timpul construirii Spanischer Bau al actualei primării. Obiectele manufacturate la Colonia, mai ales sticlă și ceramică, erau trimise în întreg Imperiul Roman și în afara imperiului.

În anii 259/60, comandantul militar Postumus l-a înfruntat pe Saloninus, fiul împăratului Gallienus, și a fost proclamat împărat al galilor de către trupele revoltate de la frontieră. Postumus a cucerit CCAA și l-a ucis pe Saloninus. Colonia a devenit atunci capitala noului imperiu de care apațineau Galia, Spania (un timp) și probabil Britannia (actuala Anglia). Abia în 274, recucerirea de către împăratul Aurelian a pus capăt acestui imperiu separat, care a fost provizoriu glorios pentru CCAA. Monede de aur de foarte bună calitate cu efigia lui Postumus caracterizează această epocă la Colonia. În 276, Colonia a fost atacată de mai multe popoare germanice cu ocazia invadării Agri Decumates de către alamani în 259.

Castellum Divitia
Pentru protejarea orașului, împăratul Constantin I a ordonat să se construiască, în 310, Castellum Divitia (Kastell Deutz), pe malul drept al Rinului, care, în plus, a fost legat de oraș prin edificarea primului pod permanent din lemn peste Rin.

Numărul locuitorilor Coloniei este estimat, prin aproximare, la  circa 15 000 de persoane în secolele al III-lea - al IV-lea, în afară de cei circa  locuitori din vecinătatea apropiată. Domnea o mare diversitate de religii și culte, astfel încât zeii și zeițele germanice și din alte religii ale Imperiului Roman erau tot atât onorați alături de divinitățile romane primitive. În 1882, de exemplu, o figură a zeiței Isis a fost descoperită în zidul de nord al bisericii Sfânta Ursula; la Muzeul Romano-Germanic, se pot vedea și alte descoperiri. Cultul lui Mithra era, și el, deosebit de popular la Colonia.

Comunitatea evreiască
După distrugerea templului evreiesc din Ierusalim și dispersarea consecutivă a evreilor (Diaspora), se întâlnesc și la Colonia dovezi de existență a unei comunități evreiești. În anul 321, împăratul Constantin a autorizat stabilirea unei comunități evreiești care să se bucure de toate libertățile cetățenilor romani. Deși se știu puține lucruri despre amplasamentul acestei comunități la Colonia, se presupune că ea era stabilită în proximitatea porții lui Marte, în interiorul incintei urbane, comunitatea din Colonia fiind cea mai veche comunitate evreiască a cărei prezență a fost dovedită în Germania.

Comunitatea creștină

O comunitate creștină este atestată la începutul secolului al IV-lea la Colonia, Maternus este considerat ca fiind primul episcop cunoscut din Colonia, în anul 313;  prima mărturie scrisă despre o biserică este din 355, însă amplasamentul său este necunoscut. O sală a fost construită în cimitirul de Nord, acolo unde potrivit unei legende mai târzii, un grup de fete creștine au fost victime ale ultimelor persecuții contra creștinilor - este originea cultului Sfintei Ursula și a celor unsprezece mii de Fecioare.

Sfârșitul suveranității romane
După atacul din 274, Colonia era prada asalturilor germanicilor; mai ales francii, care se extindeau pe Rin. În toamna lui 355, ei au reușit să cucerească orașul și să-l jefuiască; câteva luni mai târziu, orașul a fost recucerit de împăratul Iulian. Dar la începutul secolului al V-lea, sfârșitul dominației Romei se desena în Galia și în Germania Inferior, chiar dacă orașul Colonia ieșise încă relativ fără prea multe pagube din marșul germanicilor spre Vest. După o scurtă recucerire de către magister militum al Imperiului Roman de Apus, Flavius Aetius, între 435 și 446, își adaugă victoria asupra regelui hunilor Attila (extinderea hunilor spre Colonia a oferit noi materiale pentru istoria Sfintei Ursula). Asasinarea lui Aetius în 454 a semnificat sfârșitul suveranității romane în Colonia; francii au cucerit orașul și l-au făcut vicariat.

Urbanism

Incinta

Incinta romană, construită în anul 70, era lungă de 4,5 km și avea 21 de turnuri și 9 porți.
La poarta de vest, decumanus (Schildergasse) se transforma în drum roman: Via Belgica sau Via Agrippinensis, care lega Colonia (Colonia Claudia Ara Agrippinensium), de Bavay (Bagacum Nerviorum), prin Jülich (Iuliacum), Heerlen (Coriovallum), Maastricht (Trajectum ad Mosam) și Tongeren (Atuatuca Tungrorum'').

Note

Legături externe

   www.colonia3d.de, computer aided animations and renderings of CCAA
  Oliver Meißner: Eine kurze Geschichte der Stadt Köln
  Köln  Site-ul web al Muzeului Romano-Germanic

Vezi și
 Cardo
 Castellum Divitia
 Decumanus
 Muzeul Romano-Germanic

Germania Inferior
Istoria Germaniei
Köln
Colonii romane
Orașe romane
Situri arheologice din Germania

Colonia Claudia Ara Agrippinensium


.ht Haiti için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Haiti'de iletişim
ht

.ht


Bertotovce este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 498 de locuitori. Se învecinează cu comuna Hendrichovce.

Istoric
Localitatea Bertotovce este atestată documentar din 1320.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bertotovce


Kamil Agabékovich Agalárov (en ruso: Камиль Агабекович Агаларов; nacido el 11 de junio de 1988 en Majachkalá) es un futbolista ruso que juega actualmente en el Anzhi Majachkalá de la Liga Premier de Rusia. Agalarov debutó como profesional con el FC Dynamo Majachkalá en 2005 en la Primera División de Rusia antes de fichar por sus rivales del Anzhi en 2008.

Kamil es hermano de Ruslán Agalárov, exfutbolista internacional uzbeko.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Rusia
Futbolistas del Dynamo Majachkalá
Futbolistas del Dagdizel Kaspiysk
Futbolistas del Chernomorets Novorossiysk
Futbolistas del FK Anzhí Majachkalá
Futbolistas del FK Rostov

Kamil Agalárov


Unified Diagnostic Services ("servicios de diagnosis unificados" en inglés), conocido con su sigla UDS, es un protocolo de comunicaciones de capa de aplicación especificado en la norma ISO 14229-1 y empleado en automoción para la diagnosis de vehículos. Se trata de una evolución de las normas ISO 14230-3 (KWP2000), ISO 15765-3 (Diagnostics on CAN) y la especificación GMLAN de General Motors (ISO 15765-2).

Características
El objetivo del protocolo es facilitar la diagnosis off-board, esto es, la comunicación entre un PC denominado "tester de diagnosis" (cliente) y las centralitas electrónicas (servidores) conectadas al sistema de buses de un automóvil. El tester envía a través de un conector de diagnosis una serie de mensajes llamados "servicios UDS" que permiten, por ejemplo, leer la memoria de averías de una centralita o actualizar ("flashear") su firmware.

UDS suele funcionar sobre el protocolo de transporte ISO-TP (ISO 15765-2) cuando el medio físico es un bus CAN, y sobre DoIP (ISO 13400) cuando corre sobre Ethernet. UDS fue uno de los primeros en incorporar una capa de seguridad para encriptar la información. Respecto a normas anteriores, ofrece la ventaja de permitir que el grueso de las funciones de diagnosis esté implementado en el tester, en unos archivos de formato .xml conocidos como "contenedores ODX", y no en el interior de las propias centralitas, lo que permite reducir la complejidad de estas y, por consiguiente, abaratar costes.

Bibliografía

Protocolos de nivel de aplicación
Electrónica del automóvil

Unified Diagnostic Services


ماكسيمينوس ثراكس (التراقيّ) أو ماكسيمينوس الأول (غايوس يوليوس فيروس ماكسيمينوس، وُلد نو عام 173 – توفي في مايو 238) هو إمبراطور روماني حكم منذ عام 235 وحتى عام 238.

كان والده محاسبًا وعمل في مكتب الحاكم، وتعود أصول أسلافه إلى شعب كاربي الذي استوطن منطقة داقية، وهم الشعب الذي نقلهم الإمبراطور ديوكلتيانوس من موطنهم الأصلي القديم في داقية إلى مقاطعة بانونيا (وفقًا لـ أثريات رومانية، الكتاب 28 للمؤررخ أميانوس مارسيليانوس). كان ماكسيمينوس قائد الفيلق الرابع الإيطالي عندما اغتُيل سيفيروس ألكسندر على يد جنوده عام 235. انتخب الجيش البانوني حينها ماكسيمينوس ليصبح إمبراطورًا.

في عام 238 (والذي عُرف بعام الأباطرة الست)، اندلع تمرد في مجلس الشيوخ، ونجح في تنصيب الأباطرة غورديان الأول وغورديان الثاني وبابينوس وبلبنوس وغورديان الثالث بدلًا من ماكسيمينوس. زحف ماكسيمينوس نحو روما لإخماد التمرد، لكن مسعاه توقف في أكويليا حيث اغتُيل على يد عناصر ساخطين ينتمون الفيلق الثاني البارثي.

وُصف ماكسيمينوس في العديد من المصادر التاريخية، لكن جميع تلك المصادر لم تكن معاصرة له باستثناء التاريخ الروماني لهيروديانوس. لُقب ماكسيمينوس بإمبراطور الثكنات في القرن الثالث، وغالبًا ما اعتبرر حكمه بداية أزمة القرن الثالث. كان ماكسيمينوس أول إمبراطور لا ينحدر من مجلس الشيوخ أو طبقة النخبة الإكوايتس.

تبوأ السلطة
على الأرجح أن ماكسيمينوس ذا أصول تراقية رومانية (هذا ما اعتقده هيروديانوس في كتاباته). وفقًا لكتاب هستوريا أوغوستا الشهير الذي لا يعوّل عليه كثيرًا من ناحية الموثوقية، وُلد ماكسيمينوس في تراقية أو مويسيا لأب قوطيّ وأم ألانية (الرعاة الإيرانيون الرحل، وهم عبارة عن شعب فرعي من السكيثيين والسرماتيين)، على الأرجح أن نسب ماكسيمينوس ليس بالمفارقة التاريخية، فعُرف عن القوط انتقالهم إلى تراقية من موطن أصلي يختلف عن موطنهم الأصلي اللاحق في منطقة الدانوب الذي لم ينتقلوا إليه إلا بعد فترة طويلة من وفاة ماكسيمينوس. كتب المؤرخ البريطاني رونالد سيم أن «كلمة غوثيا الواردة في كتاب هستوريا أوغوستا كافية لجعل الكتاب غير صالح للاستخدم»، وارتأى أن الأدلة التي قدمها هيروديانوس وسينكيلوس تشير إلى أن ماكسيمينوس وُلد في مويسيا. قد تشير المصادر التي تدعي أصل ماكسيمينوس «القوطي» إلى أصل آخر مختلف هو شعب الغيتيين التراقيين (فالقوط والغوتيون شعبان مختلفان خلط بينهما الكثير من الكتاب اللاحقين، تحديدًا يوردانس في كتابه غيتيكا) وفق ما جاء في الفقرات التي تصف كيف «أحبه الشعب الغيتي وكأنه واحدٌ منهم» وكيف تحدث «بلغة تراقية شبه طليقة». في المقابل، يقول برنارد باكراك أن استخدام مصطلح «غوثيكا» في كتاب هستوريا أوغوستا الذي لم يسبق استخدامه في عصر ماكسيمينوس ليس بالدليل الكافي على عدم صحة هذه الشهادة التاريخية. على أي حال، كانت أسماء والدي ماكسيمينوس الواردة في الكتاب أسماء قوطية وألانية. وعلى هذا الأساس، يدعي باكراك أن التفسير الأبسط والأوضح لهذا اللبس هو اعتماد مؤلف كتاب هستوريا أوغوستا على مصدر موثوق من القرن الثالث، لكنه استبدل المصطلح ليتوافق مع زمنه. وفقًا لكل ما سبق، تبقى أصول ماكسيمينوس محط جدل حتى اليوم.

مراجع

أباطرة رومان في القرن الثالث الميلادي
أباطرة رومان مقتولون
أزمة القرن الثالث
أشخاص مصابون بضخامة الأطراف
رومان في القرن 2
قناصل إمبراطوريون رومان
ملكيون قتلوا في القرن 3
مواليد 173
مواليد عقد 170
مواليد في تراقيا
وفيات 238
يولييون

ماكسيمينوس ثراكس


Catherine Ann Bosworth (d. 2 Ocak 1983; Los Angeles, Kaliforniya) Amerikalı aktris ve model.

Hayatı
Catherine Ann Bosworth, 2 Ocak 1983 yılında Los Angeles, Kaliforniya'da dünyaya geldi San Francisco, Kaliforniya'ya büyüdü. 6 yaşındayken babasının işi nedeniyle ailesiyle birlikte San Francisco'dan ülkenin çeşitli yerlerine taşındı. 2000 yılının sonlarında Princeton Üniversitesi'ne kabul edildi ancak katılımının sürekli olarak ertelenmesi nedeniyle kabulü iptal edildi. 2001 yılında Cohasset Lisesi'nden mezun oldu. 31 Ağustos 2013 yılında Philipsburg, Montana'da Amerikalı yönetmen Michael Polish ile evlendi.

Filmografi

Kaynakça

Dış Bağlantılar

1983 doğumlular
Los Angeles doğumlular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar

Kate Bosworth


Rød kæmpekænguru (Macropus rufus) er den største af alle kænguruer og den største af de nulevende pungdyr. Den findes ud over hele det australske fastland, bortset fra de mest frugtbare områder i syd, langs østkysten og de nordlige regnskove. Arten er meget almindelig og der foregår en nationalt reguleret, kommerciel jagt for kødets og pelsens skyld. Den røde kæmpekænguru har haft fordel af kunstige vandkilder etableret af hensyn til menneskets dyrehold. Den jages i nogle områder af dingoer.

Beskrivelse
Arten er en meget stor kænguru med lange spidse ører og et firkantet snudeparti. Hanner har kort rødbrun pels, der på undersiden og lemmerne går over i blegt brungul. Hunner er mindre end hanner og er blågrå med et brunt skær, lysegrå på undersiden, selvom hunner i tørre områder i højere grad ligner hanner.

Den røde kæmpekængurus ben fungerer meget lig en elastik, hvor akillessenen strækkes, når dyret lander, for derpå at afgive sin energi så dyret løftes op og frem, hvilket muliggør de karakteristiske hop. Hanner kan i et enkelt spring hoppe 9 meter, hvorunder den kan nå en højde på 1,8-3 meter over jorden, men gennemsnittet er dog 1,2-1,9 meter.

Hanner er som fuldvoksne 1,3-1,6 meter lange med en hale, der føjer yderligere 1,0-1,2 meter til den totale længde. Hunner er betydeligt mindre med en længde på 85-105 centimeter og en hale på 65-85 centimeter. Hunner kan veje fra 18 til 40 kg, mens hanner med en vægt på 55 til 90 kg typisk vejer omkring dobbelt så meget. Når en rød kæmpekænguru står oprejst, måler den i gennemsnit 1,5 meter i højden. Store dyr kan måle mere end 1,8 meter i højden. Den største sikkert målte højde er 2,1 meter med en vægt på 91 kg.

Føde
Den røde kæmpekænguru er planteæder. Hovedparten af dens føde er græs, derudover æder den blade og bark. Maven er delt i flere afsnit og i fordøjelseskanalen findes specielle mikroorganismer, for at hjælpe med optagelsen af den svært fordøjelige føde. Den behøver meget lidt vand og kan overleve i længere tid uden at drikke.

Noter

Eksterne henvisninger

Dyr fra Australien
Kænguruer

Rød kæmpekænguru