I. İnönü Muharebesi, 6 Ocak 1921 tarihinde iki koldan taarruza geçen Yunan kuvvetleriyle İnönü mevzilerinde savunmada olan Ankara Hükümeti kuvvetleri arasında yapılan muharebedir. 6 Ocak 1921 tarihine kadar Uşak ve Bursa bölgesinde hazırlıklarını sürdüren Yunanlar, Türk-Batı Cephesi birliklerinin Çerkez Ethem Kuvvetlerinin Tenkili harekâtı ile meşgul olmasından da faydalanarak, İnönü-Eskişehir istikametinde taarruza başladılar.
6-9 Ocak 1921 tarihleri arasındaki muharebeler, örtme ve emniyet kuvvetleri harekâtı şeklinde cereyan etti. İnönü mevzilerindeki muharebeler 10 Ocak 1921 tarihinde başlamış, Yunan kuvvetlerinin taarruz çıkış hatlarına çekildiği 11 Ocak 1921 tarihine kadar sürmüştür.

Savaş öncesi
15 Mayıs 1919'da İzmir'i işgal eden Yunanlar, ileri harekâta devamla Milne Hattı olarak ifade edilen Ayvalık- Soma-Akhisar-Aydın hattına ulaştılar. 22 Haziran 1920'de iki koldan tekrar ileri harekâta geçen Yunan kuvvetleri, Kuzey Grubu ile 30 Haziran 1920'de Balıkesir'i, 8 Temmuz 1920'de Bursa'yı işgal ettiler. Salihli- Afyon istikametinde ilerleyen Güney Grubu ise, 29 Ağustos 1920'da Uşak bölgesini ele geçirdi.

Bu gelişmelerin sonrasında, Yunanistan'daki seçimlerin ardından kurulan hükûmet, İtilaf Devletleri'nin güvenini kazanmak açısından Anadolu'da askeri bir başarı elde etmenin gerekli olduğunu düşünmektedir. Öte yandan Kral Konstantin, Meclisin açılışında yaptığı konuşmada, savaşa devam edileceğini açıkça belirtmişti. Bu siyasi ortam, yeni Yunan Hükûmetinin Anadolu'da bir ileri harekâta girişmesini siyasi anlamda zorlamaktaydı. Batı Anadolu'daki Türk kuvvetlerinin 1920 yılı sonlarında Çerkez Ethem Ayaklanması ile uğraşıyor olması, bu siyasi zorlama için uygun bir askeri ortam sağlamaktaydı. Gerçekten de Türk kuvvetlerinin esas unsurları Çerkez Ethem kuvvetleri ile mücadele ederken cephe hattında büyük ölçüde örtme kuvvetleri bulunmaktaydı. Çerkez Ethem kuvvetleri 4.650 isyancı kadardı.

İngiliz birliklerinin işgali altındaki İstanbul'daki Yunan Askeri Heyeti, Batı Anadolu'da askeri anlamda belirgin bir hareketlilik olduğunu, Yunan Genelkurmayı'na rapor etmekteydi. Bu nedenle Yunan kuvvetlerinin bir an önce harekete geçmesi gerekli görülmekteydi.

Taraflar

Güçler
Uşak-Bursa hattındaki Yunan Küçük Asya Ordusu kuvvetleri, iki kolorduda, yedi piyade tümeni ve bir süvari tugayından oluşmaktadır. Yunan 3. Kolordusu, İzmir Tümeni, Manisa Tümeni ve Adalar Tümeninden oluşmaktadır ve Bursa yöresinde konuşlanmıştır. Yunan 1. Kolordusu ise Uşak bölgesinde dört tümenden oluşmaktadır.

Türk Batı Cephesi kuvvetleri ise,
 Bursa bölgesinde
 Gözetleme ve örtme görevindeki 24. Tümen. Tümen, dört piyade alayı, üç süvari bölüğü, Tümen Hücum Taburu'ndan oluşmaktadır. Ayrıca Batı Cephesi Komutanlığı emrindeki Gökbayrak Taburu, cephenin kuzey kesiminde bulunmaktadır. Bu kuvvetler, 245 subay, 5.223 erat, 2.266 tüfek, 27 makineli tüfek ve 10 toptur. Tüfeklerden 1.320 adetinde kasatura yoktur, dolayısıyla Tümenin süngü gücü 946'dır.

 Tümen birliklerinin yerleşimi ise,
 İznik Gölü kuzeyinde 2. Piyade Alayı ve iki dağ topu,
 Yenişehir kesiminde 143. Piyade Alayı, süvari bölüğü ve iki topçu takımı,
 İnegöl kesiminde 126. Piyade Alayı, bir süvari bölüğü ve bir sahra top bataryası,
 Tümen Karargâhı, bir süvari bölüğü ve hücum taburu, 32. Piyade Alayı, Tümen ihtiyatı
 şeklindedir.

 Kütahya bölgesinde
 Çerkez Ethem Kuvvetleri karşısında 11. ve 61. Tümen'ler ve 1. Süvari Tugayı

Ayrıca Kütahya ve Afyon dolaylarında Güney Cephesi Komutanlığı'na bağlı birlikler bulunmaktadır.

Harekat planları

Türk tarafı
Türk tarafının Batı Cephesi'nde bir harekât planı bulunmamaktadır. Türk Genelkurmayı, Çerkez Ethem sorununu çözmeden, düzenli ordu oluşturulması sürecini tamamlamadan askeri bir harekâta girişmeyi zamansız bulmaktadır. Yunan kuvvetlerinin taarruzu karşısında bir Türk harekât planı, ancak Yunan kuvvetlerinin ileri harekâtı başladığında, zorunlu olarak gündeme gelmiştir. Çerkez Ethem kuvvetlerine karşı bir harekâtın uygulamaya konulmasından önce de bir Yunan taarruzu olasılığı değerlendirilmekte idi ve ön-planlamalar yapılmaktaydı.

Yunan kuvvetlerinin taarruzu başladığında hızla oluşturulan harekât planına göre,
 Batı Cephesi'nde, Çerkez Ethem kuvvetlerine karşı olan harekât geçici olarak durdurulacak, 11. Tümen ve aktarabilecek diğer birlikler hızla İnönü Cephesi'ne kaydırılacak ve bu bölgede kesin savunma yapılacaktır. Çerkez Ethem kuvvetleri karşısında Gediz bölgesinde 61. Tümen ile 1. Süvari Tugayı kalacaktır. Çerkez Ethem kuvvetleri taarruz edecek olursa Kütahya'ya kadar oyalama muharebeleri yapılacak, Kütahya kesin olarak savunulacaktır. Batı Cephesi Komutanlığı ayrıca, İnegöl'de bulunan 126. Alay'a, Yunan kuvvetlerini elden geldiğince oyalamasını emretmiştir. Böylece Yunan taarruz planı ve kuvvetlerinin düzeni konusunda kesin bilgi edinilmiş olacak, hem de İnönü mevzilerine kuvvet kaydırmakta zaman kazanılmış olacaktır.
 Güney Cephesi'nde, Çerkez Ethem kuvvetleriyle uğraşmakta olan kıt'alar derhal Afyon ve Dumlupınar mevzilerine döneceklerdir. Afyon'daki iki alay hemen Dumlupınar mevzilerine aktarılacak ve Yunan ileri harekâtı bu mevzilerde karşılanacaktır. Cephe Komutanlığı emrindeki süvari unsurları, İnönü mevzileri yarılacak olursa Ankara yönünü örtmek üzere hazır tutulacaktır.

Batı Cephesi Komutanı Albay Mustafa İsmet (İnönü) Bey'in savunma tertibi şöyledir. Mevzilerin kuzey kesimi 24. Tümen, güney kesimi ise 11. Tümen'le işgal ve savunulacaktır. Polatlı'dan getirilen depo alayı ile 4. Tümen, cephe ihtiyatını oluşturacaktır.

Türk üst komutanlığı bu ön planlamalarda, Yunan kuvvetlerinin esas olarak iki hattan taarruz edebileceklerini hesaplamaktadır.
 Bursa'nın doğusunda, İnegöl'den Yalova'ya kadar olan hatta konuşlanmış Yunan kuvvetlerince, güney-doğuya,
 Eskişehir yönünde ve Uşak dolaylarında konuşlanmış Yunan kuvvetlerince kuzey-doğuya, yine Eskişehir yönünde.

Kuzey-batıdan gelecek bir taarruz, savunulabilecek doğal mevziler vardır. Bununla birlikte Söğüt - İnönü hattı, en gerideki mevzidir, Eskişehir'e kadar savunmaya uygun mevzi yoktur. Daha güneyde Afyon'a kadar olan arazi dikkatle incelenmiş, savunmaya uygun bölgeler tek tek belirlenmiştir.

 İnönü Mevzii
İnönü Savunma Mevzii, yaklaşık 30 km'lik bir savunma hattıdır. Kazancı Deresi, mevzii ikiye ayırmaktadır. Kuzeyde kalan savunma hatları, Bursa – Yenişehir – Bilecik – Söğüt yaklaşımını karşılayacak durumdadır. Güneyde kalan savunma hatları ise Bursa – İnegöl – Pazaryeri – Karaköy yaklaşımını örtmektedir. Mevzii, 5 Temmuz 1920 tarihinde 20. Kolordu Komutanlığı tarafından planlanmış, izleyen aylarda tahkimat çalışmaları sürdürülmüştü. Siperlerin çok büyük bir kısmı, "boy siperi" haline getirilmişti. Asıl savunma hatlarının ilerilerinde ön savunma hatları da oluşturulmuştu.

Mevzilerin kuzey kesimi, ileri gözetleme mevzileri oluşturmaya olanak sağlayan arazi yapısı nedeniyle oldukça sağlam konumdadır. Ancak güney kanat, Yunan kuvvetleri Mezit Vadisi'ni aşmayı başaracak olursa, kuşatılma tehdidi altında kalırlardı. Bu riski önleyebilmek için Türk tarafı, Kurşunlu güneyine düşen Kınık Boğazı'nda, yeterince fazla topçu unsurlarınca desteklenen, hareketli birlikler konuşlandırmıştır.

Yunanistan tarafı
Yunan harekât planı, sınırlı hedefli bir plandır. Siyasi amaç, Batı Anadolu'da askeri bir başarı elde ederek Batılı devletler karşısında saygınlık korumaktır. Askeri amaç ise Bilecik - Bozüyük - Eskişehir bölgesinde toplanmakta olan Türk kuvvetlerini dağıtmak, bu kuvvetlere ait askeri malzemeyi ve demiryolu hattı ile demiryolu köprülerini imha etmektir. Söz konusu demiryolu hattı, Ankara – Eskişehir hattının kuzeye yönelen ayrımıdır ve Bilecik üzerinden Adapazarı ve İzmit'e devam etmektedir. Plana göre harekâta katılan birlikler, ele geçirilen malzemenin geriye taşınması tamamlanıncaya kadar bölgede kalacak, sonrasında geri çekilecektir.

General Papoulas komutasındaki Yunan Küçük Asya Ordusu, harekât için üç taarruz grubu olarak düzenlenmiştir. Ana Taarruz Grubu, 3. İzmir Kolordusu'dur. Kuvvetin ağırlıklı bölümü sağ kanatta olmak üzere Bursa – Eskişehir hattında taarruz edecektir. Sağ kanat, Türk kuvvetlerinin Eskişehir üzerinden geri çekilmesini önleyecektir. Yan Taarruz Grubu, ana grubun kuzey hattından Yenişehir - Bilecik - Söğüt hattından taarruz edecek olan İzmir Tümeni'dir. Güney Taarruz Grubu ise 1. Kolordu'dur. Uşak'dan Banaz yönünde taarruz edecek olan kolordunun görevi, Türk Güney Cephesi'nin kuzeye kuvvet kaydırmasını önlemektir.

1. İnönü Muharebesi Trikupis'in anılarında Avgin Savaşı olarak geçiyor ve bu savaş hakkında Yunan Generali aşağıdaki satırları yazıyor:

"Bütün gün devam eden Avgin Savaşı, en kanlı savaşlardan biri olmuştur. Bizimle kıyas kabul etmeyecek kadar fazla sayıda Türkle çarpışıyorduk. (General Trikupis'in kaynak belirtmeden verdiği Tarafların sayıları ve kayıplar ile ilgili bilgiler, diğer kaynaklarla çelişmekte.) Türk ordusundan Yarbay Hakkı bu hususla ilgili olarak şunları yazmıştır: 'Batı Cephesi (Türk), İnönü'deki düşmandan (Yunan) sayıca çok üstün idi.'
Subaylarla askerlerin hareketi sırf yiğitlik ve fedakarlıktan ibaretti. Fakat Türkler de işitilmemiş bir cesaret ve taassupla dövüşerek birbirini takip eden mukabil hücumlar yaptılar."

Trikupis'in hatıralarından ilgili satırlar, 1. İnönü Muharebesi'nin aşağıdaki ilgili günlerine eklenmiştir.

Yunan ileri harekatı
Bursa doğusunda örtme kuvveti olarak bulunan 24. Tümen komutanlığı, 3 Ocak 1921 tarihinde Batı Cephesi Komutanlığı'na gönderdiği raporda, İznik Gölü güneyinde ve Bursa dolaylarında Yunan kuvvetlerinin toplanmakta olduğu ve Bursa'ya yeni kuvvetler getirildiği bilgisini iletmiştir. Tümen Komutanlığı, elde edilen bu bilgiler ışığında Yunan kuvvetlerinin Pazaryeri genel hattından taarruz etmelerinin beklenmesi gerektiğini bildirmektedir. Bu istihbarat üzerine Geyve'den Bursa güneyine kadar hilal şeklinde konuşlanmış olan 24. Tümen kuvvetleri Pazaryeri yönüne yoğunlaştırılmıştır. Tümenin süvari unsurları ise İnönü Mevzii'ne kaydırılmış, Gökbayrak Taburu ise, Yunan kuvvetlerinin Köprühisar yönünde taarruz etmesi durumunda geri hatlarına hücum etmek üzere Bozüyük'e getirilmiştir.

Altı Ocak
Yunan kuvvetlerinin Bursa civarında toplanmış olan 3. İzmir Kolordusu,  6 Ocak 1921 sabahı saat 07:00'de Eskişehir genel yönünde iki ana kol halinde taarruza başlamışlardır. Kolordu'nun İzmir Tümeni, kuzey taarruz grubu olarak Yenişehir yönünde iki hat üzerinden taarruz etmektedir. Kolordu'nun güney taarruz grubu olan takviyeli Adalar Tümeni ise İnegöl yönünde iki hat halinde harekâta başlamıştır. Kolordu'nun büyük bölümünü oluşturan bu taarruz grubudur.

Adalar Tümeni birliklerinin taarruz hatları,
 sağ kol, üç piyade ve bir süvari alayı ile birer dağ ve sahra topçu grubundan oluşmaktadır. Tümen, Kestel - Aksu – İnegöl hattından taarruz etmektedir.
 sol kol ise bir piyade alayı, bir süvari bölüğü ve bir dağ bataryasından oluşmaktadır. Erdoğan - Boğazköy - Süpürtü yönünde ilerlemektedir.

İzmir Tümeni birliklerinin taarruz hatları ise,
 İki piyade ve bir süvari alayı ile bir dağ topçu grubu ve iki sahra bataryasından oluşmaktadır. Grup Yenişehir yönünde taarruz etmektedir.
 Tümene bağlı Bir taburluk bir kuvvet ise Narlıca -Mustafalı - Derbent - Köprühisar - İncirli yönünde taarruz edecektir.

Yenişehir bölgesinde İzmir Tümeni'nin bir piyade taburu ve bir süvari alayından (üç bölük) oluşan ileri müfrezesi, Menteşe'deki Türk süvari bölüğüne taarruz etmiştir. Süvari bölüğü kısa bir çatışmadan sonra geri çekilmiştir. Yunan birlikleri saat 09:30'da Menteşe'yi işgal ettiler. Yunan süvari alayı ileri harekâta devam ederek saat 12:30 dolaylarında Yenişehir'i işgal etmiştir. İzmir Tümeni'nin ileri harekâtı, saat 18:00 dolaylarında Ebeköy'de durmuştur. Bölgedeki Yunan ilerleyişini karşılamakla görevli 143. Alay, Köprühisar – Günece hattında kalmıştır.

Yunan taarruzunun en kuzey kesimindeki bir taburluk bir kuvvet, Gökbayrak Taburu'nun Mustafalı'daki bir buçuk mangalık gözcü postasına taarruz edip geri atmışlardır. Mustafalı'nın hemen doğusundaki müfreze, bu ileri hareketi durdurmuştur.

İnegöl bölgesinde Yunan Adalar Tümeni'nin sağ kolundaki üç piyade ve bir süvari alayı, İnegöl önlerindeki bir piyade ve bir süvari bölüğünden oluşan Türk kuvvetlerine taarruz etmiştir. Türk kuvvetlerinin geri çekilmesi üzerine öğleye doğru İnegöl'ü işgal etmişlerdir. Bu kuvvetler ileri harekâta devam ederek gün sonunda Hasanpaşa köprüsüne ulaşmış ve ileri harekâta son vermişlerdir. Adalar Tümeni'nin sol kolu ise Boğazköy üzerinden Süpürtü'ye ulaşmış ve orada konuşa geçmiştir.

Gün sonuna doğru Yunan kuvvetlerinin ileri harekatı sonlanmıştır. Türk 24. Tümeni'nin gün içindeki etkinliği, Yunan kuvvetlerinin miktar ve harekat planları hakkında bilgi edinmek, geniş bir alana yayılmış olan unsurlarını gerekli şekilde kaydırmak yönünde olmuştur. Bazı köy ve kasabaların girişinde Türk müfrezeleri ile Yunan kuvvetleri arasında çatışmalar olmuştur. Yunan topçusunun ateşe başlamasıyla bu müfrezeler geri çekilmişlerdir. Esasen 24. Tümen'in görevi, Yunan ileri harekatının hızını olabildiğince yavaşlatmak, araziyi kademe kademe savunarak, asıl savunma hattı olan İnönü Mevzii'ni kıt'a kaydırmalarıyla güçlendirilmesi için zaman kazanmaktı. Bu arada harekat alanının kuzey kesiminde, Dırazali'nin doğusundaki Gökbayrak Taburu, sürekli olarak süvari keşif kolları çıkararak Yunan birliklerinin durumunu izlemiş, bu birliklerin geri hatlarına bir baskın verme olanaklarını araştırmıştır.

Akşam saatlerinde Tümen'in 143. Alay'ı ile bir tabur eksiğiyle 32. Alay'ı, Köprühisar - Camönü - Günece hattında, Yenişehir yönünden ilerleyen Yunan kuvvetlerine karşı savunma düzeni alması emredilmiştir. 143 Alay komutanı Binbaşı Refet Bey, biraz daha doğudaki İncirli sırtlarında mevzi almıştır. İnegöl kesiminde ise 126. Alay ve 32. Alay'ın 1. Taburu Sülüklügöl - Nazifpaşa hattında savunmaya geçmiştir.

Uşak bölgesinde ise Yunan kuvvetleri üç köyün işgali ardından ileri harekatlarını durdurmuşlardır.

Trikupis:
"Taarruzumuzun ilk günü, öğleden sonra saat beş sıralarında Türkler, Samantaş'ın 2/39 Evzon Alayına hücum ederek kırıldılar ve tard edildiler. Çekilirken alayın cephesi önünde 300'den fazla Türk ölüsü vardı. Türkler çok defa cephaneleri olmadığı için el bombası ve süngüye başvuruyordu."

Yedi Ocak

Eskişehir bölgesinde 7 Ocak 1921 sabahı 07:00'da Yunan İzmir Tümeni ileri harekâta geçmiştir. Tümene bağlı bir Yunan taburu ile süvari müfrezesi Terzliler yönünde ilerlemiştir. Bir süvari bölüğü bu ileri hareketi durdurmuştur. Bir piyade alayı ile bir süvari alayı da, saat 07:30 dolaylarında Köprühisar köprüsünü geçerek İncirli savunmasının bir kesimine taarruz etmiştir. Bu taarruz 143. Alay'ın 3. ve 32. Alay'ın 2. taburları tarafından saat 09:00 dolaylarında geri atılmıştır. Alay topçusu, köprüyü havaya uçurmuştur. Bu bölgedeki Yunan birlikleri gün boyu herhangi bir ileri harekâta girişmemişlerdir.

İzmir Tümeni'nin sol kolunu oluşturan birlikler İznik Gölü'nün güneyi boyunca ilerleyerek Dırazali - Derbent sırtlarını işgal ederek bu hatta durmuşlardır. Gökbayrak Taburu ise bölgeye ulaşan unsurlarıyla Kızılhisar – Camönü hattı ile Yunan birliklerine cephe tutulmuştur. Taburun diğer unsurları Aydoğdu - Eyerce sırtlarına yerleşmiştir. Bu sırtlar, İncirli bölgesindeki Yunan birliklerini sol kanadını tehdit eder durumdadır.

İnegöl hattından ilerleyen Adalar Tümeni'nin sağ taarruz kolu Hasanpaşa - Eskikaracakaya yönünden ilerlemiştir. Tümen'in asıl kuvvetleri ise Nazifpaşa mevzilerine karşı üç koldan taarruza geçmiştir. Sülüklügöl'deki iki bölük, bu taarruz karşısında geri çekilmiştir. Nazifpaşa mevziindeki 126. Alay komutanı, Sülüklügöl - Büyükelmalı yönünde gelişen Yunan taarruzu ile kuşatılma tehlikesine karşı, Pazaryeri yönünde çekilmek için 24. Tümen Komutanlığı'ndan onay istemiş, bu onay verilmiştir. Gerçekte Alay Komutanı muharebeyi, Gümüşdere gibi uzak bir yerden yönetmekteydi, muharebenin gidişatı yönünden sağlıklı bilgi edinememekteydi. Tümen Komutanlığı'na yetersiz bilgi iletilmiş, Tümen Komutanlığı da bu bilgilere dayanarak kararı onaylamıştı. Bununla birlikte Tümen Komutanlığı'nın emrinde "…Düşmanın … cepheden esaslı bir taarruzu yoksa, ihtiyat kuvvetinin … kuşatan düşmana karşı gönderilmesi uygun olur. Bununla beraber duruma göre karar vermekte serbestsiniz." denilmektedir. Tümen Komutanlığı durumu Batı Cephesi Komutanlığı'na bildirmiştir. Batı Cephesi Komutanlığı ise, 24. Tümen'in, düşmanı elden geldiğince oyalamakla görevli olduğunu, sağ kanadın uzatılarak mevzinin korunmasını emretmiştir. Ancak Tümen Komutanlığı, Cephe Komutanlığı'nın bu emrini iletmek için Alay Karargâhına ulaşamamıştır. Çekilmenin net emirlerle düzenlenmemiş olması sonucu taburlar karışık bir şekilde geri çekilmeye başlamışlardır. Alay Komutanı'nın elinde sadece bir tabur kalmış, diğer unsurlarla bağlantısı ortadan kalkmıştır.

Nazifpaşa mevziindeki birliklerin çekilmesi ardından ilerleyen Yunan kuvvetleri, Büyükelmalı – Gümüşdere – Eskikaracakaya hattına kadar ilerlemişlerdir.

Yunan ileri harekâtının ikinci günü olan 7 Ocak 1921 günü, Uşak ve Kütahya bölgelerinde Yunan birliklerinin herhangi bir faaliyeti olmamıştır. Çerkez Ethem kuvvetlerinden 300 kişilik bir süvari birliği, 61. Tümen'e taarruz etmiş, topçusuyla da Gediz'e ateş açmıştır.

Gün sonunda Batı Cephesi Komutanlığı, 24. Tümen Komutanı'nın önerisini yerinde bularak İncirli hattındaki birliklerin geri alınması emrini vermiştir. 24. Tümen Komutanı, Yunan kuvvetlerinin bulundukları hattan kuzey-doğu yönünde taarruz ederek bu birlikleri kuşatabileceklerini düşünmüş ve geri alınmalarını önermişti. Emre göre, bu birlikler geride bir tabur ve dağ topunu örtme müfrezesi olarak bırakıp Gökpınar - Kepirler hattına çekileceklerdir. Ancak 143. Alay Komutanı, bölgeye ulaştığında savunmaya uygun bulmamış, birliklerini daha güneye çekerek Çakırpınar'ın kuzeyindeki sırtlarda konuşlandırmıştır.

Sekiz Ocak
İncirli Mevzii'ndeki 143. Alay, 3. Bölük'ü mevzide bırakılarak 7 – 8 Ocak gecesi Gülpınar – Kepirler Hattına çekilmiştir. Alay Komutanın bölgeye geldiğinde savunmaya uygun bulmayarak Çakırpınar'ın kuzeyinde mevzi almıştır. 32. Alay'ın iki taburu da Bilecik yönünde hareket etmiştir. Bu taburlar Yenişehir müfrezesinin güney kanadını örtmekle görevlendirildiler.

Pazaryeri Mevzii'nde bir gün önce hatalı sevk ve idare edilen 126. Alay hâlen toparlanabilmiş değildir. Alay komutanlığına atanan, 24. Tümen piyade komutanı Yarbay Şevki Bey, 126. Alay'dan toplanabilen 90 tüfek ve iki taburadan oluşan bir kuvvet ile Pazaryeri önlerinde savunma yapmakla görevlidir. "Pazaryeri Müfrezesi" olarak adlandırılan bu birlik, Pazaryeri doğusunda toplanabilmiş değildir. Sadece Hücum Taburu, şosenin iki yanında mevziye girebilmiştir. 32. Alay'dan bir tabur ile 126 Alay'dan 90 tüfek, Pazaryeri'nde, Eskişehir'den gelen Depo Taburu ise Pazaryeri'nin doğusundaki sırtlardadır.

Yunan Adalar Tümeni 8 Ocak sabahı saat 10:00 dolaylarında üç koldan yürüyüşe geçmiştir. Kolların hedefi Pazaryeri'dir. Ön hattaki Hücum Taburu, saat 10:30'dan sonra Adalar Tümeni'nin taarruzuna dayanamayarak geriye doğru dağılmıştır. Yarbay Şevki Bey, saat 11:30'da tüm müfrezenin Pazaryeri'nde toplanarak mevzi alması için gerekli emirleri vermiştir.

Pazaryeri Müfrezesi'nin tehlikeli durumu üzerine 24. Tümen Komutanı saat 13:00'de 143. Alay'a, Bilecik'e çekilme emri vermiştir. Batı Cephesi Komutanlığı ise aynı saatte Bilecik'teki üç tabur ve dağ topunun Ahmetler'e kaydırılarak bu hattın örtülmesini Yarbay Şevki Bey'in müfrezesinin ise Fıranlar'da mevzi almasını emretmiştir.

Adalar Tümeni kuvvetleri saat 14:15'te Pazaryeri'nin doğusuna ilerlemeye başlamışlardır. Ahmetler – Fıranlar hattındaki Yarbay Şevki Bey müfrezesi kısa sürede geri çekilmiştir. Bir gün önceki komuta boşluğunun neden olduğu düzensiz çekilme, bir tümenlik kuvvet karşısında bozguna dönüşmüştür. Bir geri çekilme planı yapılmadığı için çeşitli yönlerde çekilmiş olan birliklerin komutanları arasında iletişim kopmuştur. 24. Tümen'in güney kanadını oluşturan bu birliklerin ileri hatta bir savunma düzenine geçmeleri bu yüzden olanaklı görülmemektedir. Öte yandan Ankara'dan gönderilen 4. Tümen'in ilk bölüğü İnönü Mevzileri'ne ulaşmış bulunmakta idi. 11. Tümen de mevziye ulaşmak üzere idi. Bu tümenin bölgeye alınması, Yunan taarruzu başlamadan önceki Türk savunma planında öngörülmüştü. Taarruz başladığında Tümen, harekete geçmişti. Bu durumda İnönü Mevzii ilerisinde savunma yapmanın gereği kalmamıştır. Yunan taarruzu öncesindeki Türk savunma planına göre, kesin savunma İnönü Mevzii'nde yapılacaktı. Gerekli kıt'a kaydırmaları sağlanmış bulunmaktadır. 9 Ocak sabahı İnönü Mevzii'nde dört piyade alayının savunmada yerini alması, saat 16:00 itibarıyla kesinlik kazanmıştır.

Bu gelişmeler üzerine Batı Cephesi Komutanlığı saat 15:00'de 24. Tümen'e, tüm kuvvetleriyle 8 Ocak akşamına kadar Bozüyük doğusuna çekilme emri vermiştir. Tümen, Yeniçepni ve Yürükçepni hattına çekilerek İnönü Mevzii'nin, demiryolu kuzeyindeki bölümünü savunacaktır. Genelkurmay Başkanlığı'nın Batı Cephesi Komutanlığı emrine girmek üzere Ankara'dan gönderdiği 4. Tümen ise Mevzii'in güney bölgesinde savunmaya geçecektir.

Kuzeyde Gökbayrak Taburu saat 12:00'de Derbent'in doğu sırtlarındaki Yunan mevzilerine taarruz etmiştir. Başlangıçta bu sırtları işgal eden tabur, takviyeli Yunan taarruzlarına saat 16:00 sonrasına kadar karşı durmuştur. 24. Tümen'in geri çekilme emri kendisine ulaşan Tabur Komutanı Cemal Bey, Çerkeşli'ye çekilmiştir.

Cephenin güney kesiminde ise öğleden sonra Adalar Tümeni'ne bağlı bazı birlikler ileri harekâta devam etmiş, zayıf Kuva-i Milliye müfrezelerini atarak Muratdere'yi işgal edip burada durmuşlardır.

Dokuz Ocak
8-9 Ocak gecesi 24. Tümen birliklerinden bir piyade taburu ile bir süvari bölüğü Yeniköy batısında örtü kuvveti olarak bırakılmış, Tümen'in diğer unsurları Söğüt yönünde çekilmektedir. İnegöl Müfrezesi birlikleri ise İnönü Mevzii'ne çekilmiştir.

Batı Cephesi Komutanlığı'nca Gökbayrak Taburu'na verilen emirde ise, Osmaneli'nin batı kesiminde, güneye cephe alarak mevzilenilmesi ve Yunan birlikleriyle temasın kesilmemesi istenmiştir.

24. Tümen'in çekilen birlikleri saat 06:30 ile 09:30 arasında Söğüt'e ulaşmış, birliklerin yorgun ve bazı erlerin yalınayak olması dolayısıyla mola vermişlerdir.

Yunan İzmir Tümeni'nin öncü unsurları saat 07:30'da ileri harekete geçmiştir. Yeniköy'de artçı kuvvet olarak bırakılmış olan piyade taburu ve süvari bölüğü, saat 12:55'te, ilerleyen Yunan süvarisiyle çatışmaya başlamıştır. Kısa süre sonra Yunan piyadesi de çatışmaya katılmıştır. Çatışmalar, saat 16:00 dolaylarına kadar sürmüş, müfreze, artan baskı sonucu Söğüt yönünde çekilmiştir.

Saat 11:10'da Adalar Tümeni'nin sağ kolu Muratdere - Kovalıca yönünde, Tümen'in asıl kuvvetleri ise Karaköy üzerinden Bozüyük yönünde ilerlemeye başlamıştır. saat 14:00'de İnönü Mevzii ileri kesiminde, İntikam Tepesi ve Zevare Tepesi yönünde Yunan kuvvetleriyle 4. Tümen'in 58. Alayı arasında piyade ateşi başlamıştır. Alay'ın 3. Tabur'u, Karaağaç'ın batısındaki tepeden çekilmiştir. Bu arada cephe hattındaki yeni düzenlemeyle, 4. Tümen'in 58. Alay'ı Akpınar - Kovalıca hattını, 11. Tümen ise Kovalıca - Kandilli hattını savunacaktır.

11. Tümen'in 70. Alay'ından 3. Tabur, Kovalıca'nın batı yanındaki sırtlarda, 1. Tabur ise kuzey batısındaki Taşlıtepe'de mevziye girerek, Karaağaç kuzeyindeki Yunan müfrezesiyle muharebeye başlamıştır.

Karaağaç'ın batısındaki tepeye üç taburluk Türk taarruzu her ne kadar tepeye 500 metre kadar yaklaşmışsa da daha fazla ilerleyememiştir. Saat 16:00 dolaylarında Yunan ileri hareketi durmuş, Yunan birlikleri Alibeydüzü - Bozüyük - Saraycık hattına çekilmiştir. Yunan birliklerinin çekildiği İntikam Tepesi, Türk kuvvetlerince yeniden işgal edilmiştir.

Batı Cephesi Komutanlığı, saat 16:30'da, İnönü Mevzii'nde 4. ve 11. Tümen'lerin, 11. Tümen Komutanı tarafından sevk ve idare edilmesini emretmiştir. Aynı saatte 4. Tümen Komutanı, birliklerinde cephane kalmadığını 11. Tümen Komutanlığı'na rapor etmiştir.

9 Ocak günü çatışmaları, Türk savunma hatlarının güney yarısında gerçekleşmiştir. İzleyen günlerde bu bölgeden geniş kapsamlı bir Yunan taarruzu, Cephe Komutanlığı'nca öngörülmektedir.
Ankara Hükûmeti'nin düzenli ordu birliklerinde hâlen ciddi donatım sorunları bulunmaktadır. Özellikle giysi konusunda pek çok eksiklik vardır. Örneğin, erattan bir bölümüne postal ya da hiç olmazsa çarık sağlanamamıştır, yalınayak savaşmakta ve yürümektedirler. Piyade silahlarında tektiplilik yoktur, bu yüzden değişik çap ve nitelikte cephane gerekmektedir. Erat, gelen cephane yığını içinden kendi silahına uygun olanı seçip bulmak zorundadır, bu durum da zaman kaybına ve savunmada yetersizliğe yol açmaktadır.

Kütahya kesiminde ise Çerkez Ethem kuvvetlerinden 300 kişilik bir müfreze, 14. Süvari Alayı'na taarruz etmiş ve alayı geri atmıştır. Çerkez Ethem kuvvetlerinin bölgedeki diğer taarruzu ise yöneldiği piyade bölüğü tarafından geri atılmıştır.

On Ocak
Yunan taarruzunun başlamasından, 10 Ocak tarihine kadar olan çatışmalar, Birinci İnönü Muharebesi'nin ön çatışmalarıdır, ilerleyen Yunan kuvvetleriyle Türk örtü kuvveti olan 24. Tümen arasındaki çatışmalardır. 10 Ocak ve izleyen günkü çatışmalar ise, asıl İnönü Mevzii'ndeki Türk kuvvetleriyle gerçekleşmiştir. Birinci İnönü Muharebesi, esas olarak bu iki günkü muharebelerdir.

10 Ocak 1921 sabahı İnönü Mevzii'ndeki Türk kuvvetleri,
 24. Tümen. 32. ve 143. Alaylar, 2. Alay'ın 1. Tabur'u
 4. Tümen. 58. Alay
 11. Tümen. 70., 126. ve 127. Alaylar
Tüm bu birlikler, 6.000 asker, 300 süvari, 50 Makineli tüfek ve 28 toptur.
4. ve 11. tümenler, 11. Tümen komutasında cephenin güney kesimini, Akpınar - Karaağaç - Kandilli bölümünü, 24. Tümen ise kuzey kesimini savunacaktır.
Bölgeye gelmekte olan birlikleri ise, 174. Piyade Alayı, bir piyade taburu ve Kütahya'dan sabah saat 05:30'da yola çıkmış olan 2. Süvari Grubu'dur. Toplam olarak 4.000 kişi, 850 tüfek, 8 makineli tüfek ve 700 kılıçtır. Bu kuvvetlerden 2. Süvari Grubu, iki süvari alayından oluşmaktadır. Her Alay, üçer süvari ve birer makineli tüfek bölüğüdür. Toplamda 1.800 savaşçıdır. Yine bu kuvvetlerden 174. Piyade Alayı'nın 1. Taburu, 10 Ocak muharebelerine katılabilmiştir.

Yunan Kuvvetleri
, iki piyade tümeni, bir suvari tugayı ve kolordu bağlı birlikleri olmak üzere 18.000-20.000 asker, 200 süvari, 150 ağır Makineli tüfek ve 50 toptur.

Yunan taarruz Planı

Taarruzun kuzey kanadını oluşturan İzmir Tümeni, saat 05:30'da ileri harekâta başlayarak Bilecik – Söğüt üzerinden ilerleyecek ve Adalar Tümeni emrine girerek İnönü Mevzii'nin kuzey kanadına taarruz edecektir.

Yunan taarruzu

Yunan kuvvetlerinin 9 Ocak'taki taarruzları, yoklama taarruzları niteliğindeydi. Türk kuvvetleri hakkında gerekli bilgiyi edinen Yunan Üst Komutanlığı, 10 Ocak sabahı saat 06:30'da, her günkünden daha erken bir saatte taarruza geçmiştir. Takviyeli Adalar Tümeni'nin İnönü Mevzii'nin güney kanadında 11 Tümen cephesine taarruzuyla şiddetli bir çatışma başlamıştır. Bölgedeki yoğun sabah sisi, taarruz eden taraf açısından olumlu bir koşul yaratmaktaydı. Bu sis, öğleye kadar, zaman zaman kalkmış, zaman zaman yeniden arazi üzerine çökmüştür. Sis yüzünden Türk topçu bataryaları piyadeyi yeterince destekleyememişlerdir.

Sis, Yunan taarruzunu İntikamtepe'deki Türk müfrezesi için baskın haline getirmiştir. Böylece ilk taarruzda Yunan kuvvetleri bu tepeyi işgal etmişlerdir. İki taburluk Türk karşı taarruzu bir sonuç getirmemiştir. Kovalıca'nın batı sırtlarındaki tabur mevzilerine yönelen Yunan taarruzu ise, karşı taarruzla geri atılmıştır. Saat 10:00 dolaylarında sisin kalkması üzerine Yunan topçusu, İntikam Tepesi'nin her iki yanıda uzanan Türk mevzilerini top ateşi altına almış ve bir tabur kadar Yunan kuvveti Bardanyol Tepesi üzerine taarruza geçmiştir.

Bardanyol Tepesi'ndeki 70. Alay, 1. Tabur'u ile 58. Alay 2. Taburu, buradaki mevziler Türk tarafınca tutulabilmiştir.

Öğleye kadar İnönü Mevzii'nin güney kesiminde çatışmalar yoğun bir şekilde sürmüştür. Batı Cephesi Komutanı Yarbay İnönü, cephenin güney kesiminin sabit hale geldiğine, Yunan taarruzun artık cephenin kuzey yarısına yöneleceğine karar vermiştir. Ona göre asıl tehlike cephenin kuzey yarısındadır. 24. Tümen, bu uzun cepheyi tümüyle örtememiş ve demiryolunun hemen kuzeyinde 2 kilometre genişlikte bir bölge açık kalmıştı. Batı Cephesi Komutanı, Yunan kuvvetlerinin sağ kanadı kuşatmak yönünde hareket halinde olduğunu saptayarak saat 11:45'te tümenlere gereken emirleri vermiştir. Ancak elde yeterince ihtiyat birliği bulunmamaktadır. 174. Alay'ın 1. Taburu, 24. Tümen'in 100 kadar mevcudu kalan Hücum Taburu ve Karargâh Muhafız Süvari Bölüğü, ağızdan verilen emirlerle bölgeye gönderilmiştir. Ayrıca 11. Tümen'e bir emir gönderilerek Yunan kuvvetlerinin Poyra yönünde ilerlediği, Tümen ihtiyatlarının derhal İnönü İstasyonu kuzeyine gönderilmesini emretmiştir.

11. Tümen Komutanı, Tümen Hücum Taburunu, yolda rastladığı Depo Taburunu ve sahra bataryasından bir takım alarak İnönü İstasyonu'nun kuzey batı kesimine hareket etmiştir. Ayrıca Kandilli'de bulunan iki tabura, burada bir bölük bırakarak İnönü yönünde ilerleme emri gönderilmiştir. Komutayı, 4. Tümen komutanı yarbay Nazım Bey üstlenmiştir.

Öğleden hemen sonra Yunan kuvvetleri İnönü Mevzii'nin kuzey kesiminde iki koldan ilerlemeye devam etmişlerdir. Bir kol, daha kuzeyde Teke Tepe sırtlarını işgal ederken diğer kol, Poyra üzerinden İnönü İstasyonu yönünde ilerlemektedir. Saat 13:00 dolaylarında bu kuvvetlerin bir kısmı, Oluklu'nun 1,5 – 2 kilometre batısında 143. Alay'ın 3. Taburu hatlarına taarruz etmiştir. Tabur, Poyra ve Rızapaşa tepelerindeki bataryalardan topçu desteği görmektedir. İsabetli topçu ateşi, Yunan taarruzunu durdurmuştur. İnönü İstasyonu yönünde ilerleyen Yunan kuvvetleri karşısında bölgeye gönderilen kuvvetler zayıf kalmıştır. 11. Tümen Komutanı'nın bizzat komuta ettiği birlikler de henüz mevzilere ulaşamamışlardır.

Bu durumda saat 13:10'da Cephe Komutanlığı'ndan 11. Tümen Komutanlığı'na gelen emirde, Yunan kuvvetlerinin İnönü İstasyonu'nu işgal etmek üzere olduğu, 24. Tümen'le temas kurularak Eskişehir yönünün örtülmesini emretmiştir. 11. Tümen ayrıca 4. Tümen'le de temas kurarak İnönü – Oklubalı hattını tutacaktır. Üç tümene de gönderilen bu genel çekilme emri, 24. Tümen'in diğer unsurlarının mevzilerinde tutunmamaları ve 10 kilometre kadar doğuya ve güneye çekilmişleri üzerine zorunlu olarak alınmıştır. Bunun üzerine Batı Cephesi Komutanı, saat 13:10'da 4. ve 11. tümenlerin de geri çekilmesi emrini vermiştir. Ayrıca Batı Cephesi Komutanı İsmet Bey, 24. Tümen tarafından boşaltılan bölgeye konuşlanan Yunan topçusunun, 4. ve 11. Tümen mevzilerini ateş altına almak üzere olduğunu görmüştür.

Her iki tümen cephesinde Yunan taarruzu devam ettiği için, çekilme emri uygulanamamıştır. Geri çekilme emrinin uygulanmasına saat 16:00'da başlanmıştır. Yunan kuvvetleri çekilen Türk birliklerini izlememişlerdir. Saat 18:00'de tümenler, İnönü doğusundaki sırtlar gerisinde toplanmıştır. 174. Alay'ın 1. Taburu ise İnönü kuzeyindeki sırtta saat 22:00'ye kadar savunmaya devam etmiştir. Saat 13:10'da gönderilen çekilme emri, 24. Tümen'e ancak saat 17:35'te ulaşmıştır. Bu saate kadar tümen birlikleri Rızapaşa sırtları – Oluklu'nun 1 kilometre doğusu – Poyra doğu sırtları hattında savunmada bulunmaktaydı.

Trikupis:
"Savaşın beşinci günü III. Tümen'in sağında savaşa giren X. Tümen, kuvvetli bir baskı karşısında Düzağaç'a çekildi. Türkler daha evvel X. Tümen'in işgal ettiği tepeyi alarak bizi yandan top ateşine tuttu ve o andan itibaren X. Tümen ile irtibat kesildi."

11 Ocak
Batı Cephesi Komutanlığı 10 Ocak akşamı saat 22:30'da verdiği emirde, ordunun Beşkardeş dağı - Zemzemiye - Oklubalı sırtları batısında savunma düzeni alacağını bildirmiştir. Buna göre 24. Tümen cephenin kuzey kesimin, 11. Tümen ise güney kesimini savunacaktır. 4. Tümen, ihtiyatta tutulacaktır. Gece, birliklerin bu yeni emirlere göre mevzi alması ve düzenlenmesiyle geçmiş, herhangi bir çatışma olmamıştır.

11 Ocak sabahı tüm bölgede hava açık ve güneşli olmuştur. Ancak ilerleyen saatlere karşın Yunan kuvvetlerinin bir ileri harekâtı olmamıştı. 174. Alay Komutanı, Yunan birliklerinin Oluklu sırtlarına doğru çekildiği yönünde köylülerden bilgi almış, bunu saat 04:30'da 24. Tümen Komutanlığı'na rapor etmişti. Ancak rapor saat 08:35'te komutanlığa ulaşmıştır. Zaten bu alay, emirleri yanlış anlamış ve geri mevzilere çekilmemişti. Dolayısıyla Yunan keşif unsurları en azından bu bölgede Türk kuvvetlerini eski mevzilerinde görmüşlerdi.

Farklı birliklerden gönderilen raporlar da Yunan kuvvetlerinin çekilmekte olduğu yönündedir. Öğle saatlerinde 174. Alay mevzilerinden batarya dürbünüyle 24. Tümen Komutanı'nın gözlemleri de bu durumu açıkça göstermektedir. Alay'ın süvari keşif kolu Akpınar'a kadar ilerlemiş ve Yunan kuvvetine rastlamamıştır.

Öğleden sonraki saatlerde, Batı Cephesi Komutanlığı, Yunan birliklerinin çekilmekte olduğundan artık emindir.

Trikupis:
"Altıncı günü, Tümen'in vaziyeti kritik olduğu için, mutlaka lüzumlu olduğuna kanaat getirerek alayların birbirlerini destekleyerek geri çekilmelerini emrettim. Evvela topçu kumandanına, piyadenin çekilişini desteklemesi için birbirini takip edecek topçu mevzilerini tespit etmesini bildirdim.
Saat 17'de Türkler, yalnız cepheden değil, fakat sağ kanadımızdan ve bilhassa kuzeyden - daha evvel X. Tümenin çekildiğini söylediğimiz yerden- hücum ederek III. Tümenin arkasını çevirmek istedi. Türklerin geniş bir sahada yaptığı taarruzu durduracak ihtiyat kuvvetimiz olmadığı ve bizim topçu, cephane yokluğundan piyadenin çekilişini destekleyemediği için, daha evvel verdiğim emri tamamlamak üzere bütün tümenin çekilmesi emrini verdim. Geceleyin saat 23 sıralarında Tümen, bizim ile Türkler arasındaki mesafeyi açacak şekilde gerilemeye başladı."

Kayıplar
Türk tarafı
 Ölü: 95
 Yaralı: 183
 Tutsak: 211 (Yunan kaynaklarına göre)
Toplam: 489

Yunan tarafı (Yunan ordusu tarih araştırma bölümüne göre)
 Ölü: 51
 Yaralı: 130
Toplam: 181

Trikupis'e göre Yunan kayıpları
 105'i Subay olmak üzere 2000. (Kayıpların yaralıları içerip içermediği belirtilmemiş.)

Yunan Askeri Ansiklopedisine göre Yunan kayıpları: (TIH,2/3,s.246)
 Ölü: 8 subay, 48 er
 Yaralı: 9 subay, 145 er

Sonuçları
Türk tarafı, her ne kadar sürekli geri çekilmiş olsa da, Yunan kuvvetlerinin Eskişehir yönünde ilerlemesini durdurmuş olduklarını ileri sürerek savaşı, kesin bir zafer olarak tanımlamaktadırlar. Yunan tarafı ise, harekâtın zaten sınırlı hedefli olduğu ve planlanan hedeflere ulaşıldığı gerekçesiyle bunu reddetmektedirler. Bu tartışmalar günümüzde de sürmektedir.

Savaşı, Türk tarafının zaferi olarak değerlendiren çevrelerde ileri sürülenlerin görüşler temelde, Türk tarafının belirli bir miktar malzeme kaybetmesine, bölgedeki demiryollarının imha edilmiş olmasına karşın, toprak kaybetmediği olgusuna dayanmaktadır. Yunan kuvvetlerinin geri çekilmesinin ise, plan ne olursa olsun, gerek Türk, gerek dünya ve gerekse de Yunan kamuoyunda, Yunan kuvvetlerinin zaferi olarak algılanmadığı ileri sürülmektedir. Çünkü, savaş sonrasında, kazanan tarafın, karşı tarafa iradesini kabul ettirdiği bir antlaşma yoktu.

Savaştan hemen sonra Türk tarafında durum bu şekilde değerlendirilmiş, Ankara'da geniş çaplı kutlamalar yapılmıştır. Gerek Türk kamuoyu, gerekse de Türk Silahlı Kuvvetleri, muharebeleri kesin bir zafer olarak değerlendirmiştir.

 TBMM'nin kurmuş olduğu düzenli ordunun Batı Cephesi'ndeki ilk başarısıdır.
 TBMM Hükûmeti'nin moralinin ve otoritesinin artmasını sağlamıştır. Böylece devlet mekanizması işlemeye başlamış, vergilerin düzenli olarak alınması ve askere alma işlemleri düzen içine girmiştir.
 İsmet Paşa, albaylıktan tuğgeneralliğe yükselmiştir.
 Bu zafer, yeni Türk devletinin iç durumunu kuvvetlendirmiş ve dıştaki itibarını arttırmıştır. Bunun sonucunda; Sovyet Rusya ile Moskova Antlaşması imzalanmıştır.
 İtilaf Devletleri yeni durumu görüşmek üzere Londra Konferansı'nı düzenlemişler ve TBMM'yi konferansa davet etmişlerdir.
 İstiklâl Marşı kabul edilmiştir. (12 Mart 1921)
 İtilaf devletlerin Yunanistan'a güveni azalmıştır.
 Afganistan ile dostluk antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşma TBMM'nin Müslüman bir ülke ile yaptığı ilk antlaşmadır.
 Birinci İnönü Muharebesinden sonra Teşkilat-ı Esasiye (İlk Anayasa) ilan edilmiştir.

Birinci İnönü Muharebesi'nin önemini Mustafa Kemal Atatürk bu sözlerle ifade etmiştir:

I. İnönü Muharebesi ile ilgili tartışmalar

Yalçın Küçük, "Türkiye Üzerine Tezler 2" adlı kitabının ön sözünde Birinci İnönü Muharebesi ile ilgili olarak aşağıdaki satırları yazmıştır:

"Genelkurmay yayınlarına ve diğer kaynaklara dayanarak, İnönü'de zafer değil, bir çarpışma (bile) olmadığını gösterdim. Çerkez Ethem ve Mustafa Suphi'yi temizlemeye kararlı Anadolu ihtilalcileri, temizlik hareketini maskeleyecek bir zafer arıyorlardı."

Ancak yukarıda aktarıldığı gibi savaşta karşı tarafta yer almış olan Trikupis bile bu savı yalanlıyor. Ayrıca yukarıda verilen Turgut Özakman'ın kitabında Y. Küçük'ün Ethem'le ilgili iddiaları Türk ve Yunan belgeleriyle çürütülüyor. (Sayfa 488)

I. İnönü Muharebesi'ne ilişkin bilgi veren bazı Yunan kaynakları: Yunan Askeri Tarihi, s.175-189; General Papulas'ın Hatıratı, s.40-41; Tümg. Y. L. Spydironos, Harp ve Hürriyetler, s.110-116; Yarbay T. İ. Hrisohoos, Küçük Asya Savaşında Yunan Süvarisi, s.55-56; Yarbay K. D. Kanellopulos, Küçük Asya Mağlubiyeti, C.1, s.3-4 (T. Özakman'ın kitabından, s.495).

2. Süvari Grubu saflarına katılan milletvekilleri
 Mehmet Sami Bey (İçel)
 Mehmet Neşet Bey (İstanbul)
 Hamdi Namık Bey (İzmit)
 Sabit Bey (Kayseri)
 Memduh Necdet Bey (Karahisar-ı Şarki)
 Abidin Bey (Lazistan)
 Ziya Hurşit Bey (Lazistan)
 Yusuf Ziya Bey (Mersin)
 Rıza Bey (Muş)

Ayrıca bakınız
 İkinci İnönü Muharebesi

Dış bağlantılar
 Genelkurmay Başkanlığı sitesi

Kaynakça
 Genelkurmay Başkanlığı Harp Tarihi Dairesi Resmî Yayınları. Türk İstiklal Harbi - II. Cilt - Batı Cephesi - 3. Kısım.

Türk Kurtuluş Savaşı Batı Cephesi'nde muharebeler
Hüdâvendigâr Vilayeti
İsmet İnönü
Eskişehir tarihi
1921'de Osmanlı İmparatorluğu
1921'de çatışmalar

Birinci İnönü Muharebesi


Amphoe Chaloem Phra Kiat () est un amphoe de la province de Buriram.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Chaloem Phra Kiat

Amphoe Chaloem Phra Kiat


An Cynorkis hologlossa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Cynorkis hologlossa in nahilalakip ha genus nga Cynorkis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. h. angustilabia
 C. h. gneissicola
 C. h. hologlossa

Mga kasarigan

Cynorkis

Cynorkis hologlossa


Billy Wilder (22. júní 1906 - 27. mars 2002) var austurrísk-amerískur kvikmyndaleikstjóri, framleiðandi og handritshöfundur. Ferill hans í Hollywood spannaði fimm áratugi og er hann talinn einn af snjöllustu og fjölhæfustu kvikmyndagerðarmönnum klassískrar Hollywood kvikmyndagerðar. Hann var átta sinnum tilnefndur til Óskarsverðlauna sem besti leikstjóri, vann tvisvar, og 13 sinnum til Óskarsverðlauna fyrir handrit og vann þrisvar.

Verk í leikstjórn Wilders

Óskarsverðlaunahafar í flokki besta leikstjóra
Bandarískir kvikmyndaframleiðendur
Bandarískir kvikmyndaleikstjórar
Fólk dáið árið 2002
Fólk fætt árið 1906

Billy Wilder


La Branche des services légaux ( en anglais) est une branche des Forces armées canadiennes responsable des services juridiques. Les avocats militaires des Forces armées canadiennes doivent être membres d'un barreau d'une province ou d'un territoire.

Branche des Forces canadiennes

Branche des services légaux


Le massacre de Las Tinajas est survenu le 27 mars 2022 lorsque 19 personnes ont été tuées lors d'une fusillade à Las Tinajas, dans la municipalité de Zinapécuaro, Michoacán, au Mexique.

Contexte
La guerre contre la drogue au Mexique est un conflit de faible intensité qui a débuté en 2006. Le Michoacán, situé dans l'ouest du Mexique, est durement touché par le conflit. Plusieurs massacres s'y sont produits, dont une fusillade de masse survenue le 27 février 2022 à .

Massacre
Dans la soirée du 27 mars 2022, des hommes armés sont entrés dans une fosse illégale de combat de coqs  et ont abattu 16 hommes et trois femmes. Plusieurs autres personnes ont été blessées.

Notes et références

2022 au Mexique
Histoire du Michoacán
Mars 2022
Massacre au Mexique

Massacre de Las Tinajas


بلدية مامبرايلاس دي لارا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 74 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 ميغيل أنخيل البرتغال

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

مامبرايلاس دي لارا


Alexander Uriah Boskovitch (; * 16. August 1907 in Cluj, Österreich-Ungarn; † 5. November 1964 in Tel Aviv) war ein ungarisch-rumänisch-israelischer Komponist und Musikpädagoge.

Leben
Ab 1924 studierte er in Budapest, Wien und Paris Klavier und Komposition (u. a. bei Lazare Lévy, Paul Dukas, Alfred Cortot und Nadia Boulanger). Die Pariser Zeit begründete seine Vorliebe für französische Musik und Kultur. Ab 1930 leitete er als Dirigent das Opernhaus seiner Heimatstadt und gründete mit dem Goldmark-Orchester ein jüdisches Ensemble.

In seinem Frühwerk verbindet er in Kompositionen wie Cantique d'été (1936) oder Chansons populaires juives (1937) starke französische Einflüsse mit seiner Vorliebe für jüdische Volksmusik. Der Cantique d'été erinnert an Musik Claude Debussys, und die Chansons populaires juives basieren auf jüdischen Volksmelodien, die er dem von Fritz Mordechai Kaufmann publizierten Buch Die schönsten Lieder der Ostjuden entnahm.

1938 emigrierte er nach Palästina. Hier wirkte er als Lehrer am Konservatorium von Tel Aviv.

Neben Musikern wie Paul Ben-Haim, Marc Lavry und Ödön Pártos gilt er als Vertreter eines (ost)mediterranen Musikstils, dessen Konzept Max Brod in seiner 1951 erschienenen Schrift Die Musik Israels darstellte. Dieser Stil ist gekennzeichnet durch unregelmäßige Metrik, Wiederholungen und Variationen, vereinfachte oder fehlende Mehrstimmigkeit, eine jüdisch-jemenitisch geprägte Melodik und den bevorzugten Gebrauch von Instrumenten wie Klarinette und Oboe.

Werke (Auswahl)
 Jüdische Volkslieder, 1938
 Adonai Ro'i für Alt und Orchester, 1946
 Cantico di ma'alot für Orchester, 	1960
 Bal Ysrael, 1960–61

Literatur
 Amaury Du Closel: Erstickte Stimmen: "Entartete Musik" im Dritten Reich, Böhlau Verlag, Wien 2010, ISBN 9783205782926, S. 258–59
 Jehoash Hirshberg: Alexander U. Boscovitch and the Quest for an Israeli National Musical Style; in Ezra Mendelsohn (Hrsg.): Studies in Contemporary Jewry, Band IX – Modern Jews and Their Musical Agendas, Oxford University Press, New York 1993, ISBN 0-19-508617-1, Seite 107 ff.

Weblinks

 Biographie, Diskographie und Bilder in The National Library of Israel (englisch)

Einzelnachweise

Komponist (Israel)
Musikpädagoge
Emigrant in Palästina zur Mandatszeit
Person (Transleithanien)
Rumäne
Israeli
Geboren 1907
Gestorben 1964
Mann

Alexander Uriah Boskovitch


Pe 24 noiembrie 2017, moscheea al-Rawda de lângă orașul egiptean Bir al-Abed, cunoscută ca locul de naștere al lui Sheikh Eid al-Jariri, fondatorul sufismului în Peninsula Sinai, a fost atacată de un grup de 25–30 de militanți ISIS în timpul rugăciunilor de vineri (jumu'ah). Atacul cu bombă și arme de foc a ucis cel puțin 305 oameni și a rănit alți 128, devenind astfel cel mai sângeros atentat terorist din istoria Egiptului și al doilea cel mai sângeros atentat din 2017, după cel din Mogadishu din 14 octombrie.

Desfășurarea atacului
Un grup de 25–30 de atacatori, unii dintre ei purtând măști și haine militare, au sosit în cinci vehicule de teren și au înconjurat moscheea al-Rawda situată pe șoseaua ce leagă orașele Arish și Bir al-Abed. Aceștia au detonat o bombă în interiorul unei clădiri din vecinătatea moscheii la finalul rugăciunilor de vineri, un ritual specific cultului musulman. Ulterior au deschis focul asupra mulțimii panicate prin ușa și cele 12 ferestre ale moscheii. Când ambulanțele au sosit la fața locului, atacatorii au tras și asupra lor. Aceștia au dat foc altor șapte mașini parcate în afara moscheii pentru a bloca rutele de scăpare. Localnicii au răspuns imediat și au transportat răniții la spitale cu mașinile și camioanele proprii, iar unii chiar au ripostat cu arme.

Victime
Cel puțin 305 oameni au fost uciși în atac, dintre care 27 copii, dar și recruți ai armatei egiptene. Bilanțul inițial anunțat a fost de 235 de morți. Alți 128 au fost răniți. Multe dintre victime erau angajate la o salină din apropiere și participau la rugăciunile de vineri din incinta moscheii. De asemenea, majoritatea victimelor erau adeptele curentului sufist și se pare că acestea erau ținta atacului.

Responsabilitate
Nicio grupare nu a revendicat atentatul, deși Associated Press, citând agenția de știri MENA, a raportat că atacul părea să fie orchestrat de afiliatul local al ISIS. Pe baza relatărilor martorilor, biroul Procurorului General din Egipt a declarat că atacatorii purtau steagul Statului Islamic.

Reacții
Președintele a decretat trei zile de doliu național în urma atacului. Tot el a declarat că atacul "nu va rămâne nepedepsit". Președintele a ordonat, de asemenea, guvernului să aloce fonduri pentru compensarea familiilor celor morți. Frăția Musulmană a postat pe Twitter și pe Facebook mesaje de condamnare a atacului și i-a îndemnat pe cei responsabili să renunțe la extremism și violență. Universitatea al-Azhar, cea mai veche din țară, a emis o declarație în care condamnă atacurile, adăugând că "terorismul va decădea". O deschidere timp de trei zile a frontierei dintre Egipt și Fâșia Gaza, la Rafah, programată pentru 25–27 noiembrie, a fost anulată din motive de securitate. Organizatorii festivalului internațional de film din Cairo au exprimat într-un comunicat de presă intenția de a continua festivalul și au condamnat atacul.

Atacul a fost condamnat și de comunitatea internațională, fie prin declarații oficiale, fie prin postări pe rețelele de socializare. Clădirea primăriei din Tel Aviv, librăria din Birmingham și Turnul CN din Toronto au fost iluminate în culorile steagului Egiptului ca semn de solidaritate. De asemenea, luminile Turnului Eiffel au fost stinse în memoria victimelor atacului.

Acțiuni militare
Președintele Abdel Fattah el-Sisi a promis să răspundă cu "forța maximă", astfel că autoritățile egiptene au fost prompte în declanșarea unui contraatac. Pe 25 noiembrie, Forțele Aeriene au lansat atacuri în urma cărora vehicule și stocuri de arme ale militanților au fost distruse. Atacuri aeriene au fost, de asemenea, efectuate în munții din jurul orașului.

Note

Atentate din 2017

Atentatul din Bir al-Abed din 2017


කාර්මික සබඳතා (ශ්‍රම සබඳතා) () යන විෂය කළමණාකරනය සහ සේවකයින් විශේෂයෙන්ම වෘත්තීය සමිතියක් මගින් නියෝජනය වන කණ්ඩායම් අතර සබඳතා විමසයි.

ශ‍්‍රම සබඳතා "විවිධ වර්ගවල ධනවාදය" විශ්ලේෂණය කිරීමේ වැදගත් සාධකයකි. නව සංස්ථාකරණය (නැතිනම් සමාගම්ගතවීම) සමාජවාදී ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහ නව ලිබරල්වාදයේ (හෝ ලිබරල්වාදය) වැනි දෑ ඊට අඩංගුවේ.

ශ‍්‍රම සබඳතා මට්ටම් කීපයක පවත්වාගෙන යා හැක. එනම් කර්මාන්තාශාලවේ එසේත් නැතිනම් දේශීය වශයෙන් හෝ ජාතික වශයෙන්ද පවත්වාගෙන යා හැක. මෙම මට්ටම් අතර විහිදී තිබෙන බලය ආර්ථිකය ශ‍්‍රිත වන ආකාරය බොහෝ සෙයින් හැඩගැන්විය හැක.

තවත් වැදගත් ප‍්‍රශ්නයක් වන්නේ ශ‍්‍රම සබඳතා ගත්විට එය වෙනස්වීම්වලට අනුකරණය වීමේ හැකියාවයි. මෙම වෙනස්වීම තාක්ෂණික විය හැක. (උදාහරණයකට "ජනගහණයෙන් අඩකට සේවා නියුක්තියක් සපයන කාර්මික ආයතනයක් යල්පැන්න විට). ආර්ථික (උදාහරණයකට "ගෝලීයකරණයට අපි හැඩගැසෙන්නේ කෙසේද?). එසේත් නැතිනම් මේවා දේශපාලනය විය හැක (උදාහරණයකට "කොතෙක් දුරට එක්තරා පක්ෂයක් හෝ සන්ධානයක් බලයෙහි සිටීම ක‍්‍රමයේ පැවැත්මට කොතෙක්දුරට බලපායිද?).

නීති පැනවීමෙන් සහ පාලන ක‍්‍රම ඇති කිරීමෙන් රජයන් ශ‍්‍රම සබඳතාවලට රාමුවක් සපයයි. සාමාන්‍යයෙන් සේවා නියුක්ත නීතිය අවම වැටුප්, අසාධාරණ අස්කිරීම් වැනිදේ ආවරණය කරයි.

ඕස්ට්‍රේලියාවේ දී කාර්මික සබඳතාවලට ව්‍යවහාරයේ යෙදෙන වදන නම් වැඩපළේ සබඳතාය. මෙය 2006 දී කැපීපෙනෙන ගැටළුවක් බවට පත්වී තිබුණේ සන්ධාන රජය මගින් හඳුන්වාදුන් වැඩ තෝරාගැනීමේ ප‍්‍රතිපත්තිය හඳුන්වා දුන් නිසයි. එය ශ‍්‍රම වෙළඳපල තවදුරටත් පාලනය අඩුකිරීමක් විය.

පර්යාදර්ශී න්‍යායන්
කාර්මික සම්බන්ධතා සැලකිල්ලට ගන්නාවිට ප‍්‍රධාන දෘෂ්ටිකෝණ තුනක් තිබේ. ඔවුන්ගේ වැඩපළේ සබඳතාවල ස්වභාවය තේරුම්ගැනීමේ පිවිසුම්මාර්ග කැපීපෙනෙන ආකාරයෙන් වෙනස්ය. මෙම දර්ශන තුළ සාමාන්‍යයෙන් විස්තර කෙරෙන්නේ ඒකීය බහුවිධතා සහ මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණ ලෙසයි. මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණය සමහර අවස්ථාවලදී ගැටුම්කාරී ආකෘති සේ දකී.  මෙම න්‍යායන් එක්තරා වැඩපල සබඳතා ගැන දර්ශනයක් ඉදිරිපත් කරයි. ඔවුන් එවැනි සිදුවීම් පරිවර්තනය කරගන්නේ වැඩපලේ ගැටුම්කාරී තත්ත්වයන්, වෘත්තීය සමිතිවල කාර්ය සහ රැකියා පරිපාලනය යන විවිධාකාරයෙන්ය.

ඒකීය දර්ශනය

ඒකීයවාදයේ සංවිධානය දකින්නේ සමෝධානය වූ මිත‍්‍රශීලී සමස්තයක් ලෙසය. එහි පරමාදර්ශය වන්නේ "සතුටු පවුලයි". මෙහිදී කළමනාකරණය වෙනත් සේවා සාමාජිකයින්ද එක්තරා පොදු අරමුණක් බෙදාහදා ගනියි. අවධාරණය වන්නේ ද්විපාර්ශවීය සහයෝගයයි. තවදුරටත් ඒකීයවාදයට පීතෲ මූලික පිවිසුමක්ද ඇත. එමගින් සියලූ සේවකයන්ගේ ලැදියාව ඉල්ලූම් කරයි. එහි අවදානයත් යෙදවීමත් ප‍්‍රධාන වශයෙන් කලමනාකරණයයි.

ඉන්පසුව වෘත්තීය සමිති අනවශ්‍ය ලෙස සැලකේ. ඊට හේතුව වෘත්තීය සමිතිවලට තිබෙන ලැදියාවත් සංවිධානයට තිබෙන ලැදියාවත් එකට පවත්වාගෙන යා නොහැක. එමනිසා කර්මාන්තයේ පාර්ශව දෙකක් තබාගෙන යා නොහැක. ගැටුම් දකින්නේ විනාශකාරී එසේත් නැතිනම් එය පොළඹවන්නන්ගේ තිබෙන රෝගී ත්ත්වයක් එසේත් නැතිනම් පෞද්ගලික ගැටුමක් එසේත් නැතිනම් සන්නිවේදන මාර්ග බිඳවැටීමක් අනුවය.

බහුත්වවාදී දර්ශනය

බහුත්වවාදී දර්ශනය තුළ සංවිධානයක් දකින්නේ බලවත් සහ වෙනස් උපකණ්ඩායම්වලින් සෑදී තිබෙන සහ එම කණ්ඩායම්වලට නිත්‍ය ලැදියාවක් තිබෙන සහ ඔවුන්ගේම ඉලක්කයන් සහ නායකයින් සිටින යන ආකරයටය. විශේෂයෙන්ම ප‍්‍රධානතම උපකණ්ඩායම් දෙක වන්නේ මෙම බහුත්වවාදී දර්ශනය තුළ කළමනාකාරීත්වයත් වෘත්තීය සිමිතිත්ය. ඉන් පසුව කළමනාකාරීත්වයේ භූමිකාව වන්නේ පාලනය කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට වඩා පහදාදීමත් සම්බන්ධීකරණය කිරීමත්ය. වෘත්තීය සමිති දකින්නේ සේවකයන්ගේ නීතිමය නියෝජිතයන් ලෙසය. ගැටුම් නිරාකරණය කරගන්නේ සාමූහික කේවල් කිරීමෙන් සහ ඒ දර්ශනය වන්නේ නරක අර්ථයක් නොදෙන ආකාරයටය. එය කළමනාකරණය කරගැනීම හැකි වුවහොත් එය ධනාත්මක වෙනස්වීම් ලෙසට පරිනාමය වන් බවත් ගමන් කරන බවත් පිළිගැනේ.

මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණය

මෙම කාර්මික සබඳතා දර්ශනය ධනවාදී සමාජයක ස්වභාවය දකින්නේ ශ‍්‍රමයත් ප‍්‍රාග්ධනයත් අතර කැපීපෙනෙන මූලධාර්මික වෙනස පසුබිම් කොටගත් වැඩපළේ සබඳතාවන්ය. මෙම දර්ශනය බලයේත් ආර්ථික වත්මේත් අසමානතා ධනවාදී ආර්ථික ක‍්‍රමයක තුළ මුල්බැස ඇති එකක් සේය. එම නිසා ගැටුම්කාරී තත්ත්ව නොවැලැක්විය හැක. ප‍්‍රාග්ධනය මගින් සූරාකෑමට ලක්වන සේවකයින්ගේ ස්වාභාවික ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙස වෘත්තීය සමිති මතුවේ. එක්වීමේ වකවානු තිබුණත් මාක්සිස් දර්ශනය දකින්නේ ආයතනය මගින් එකඟවී පාලනය කළමනාකාරීත්වය තවත් ශක්තිමත් කරන ආකාරයක් මිස ඒ වෙනුවට එහි සීමාවීමක් සිදුනොවේ. එම එකඟත්වයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ධනවාදය තවදුරටත් ඉදිරියට යන බවත් එයට අභියෝගයක් නොවන බවත්ය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Industrial_relations#Marxist_Perspective

මූලාශ්‍ර
http://en.wikipedia.org/wiki/Industrial_relations#Perspective_theories

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Industrial_relations#Perspective_theories

කාර්මික සබඳතා

කාර්මික සබඳතා


Evert van Aelst, uneori cunoscut sub numele de Everard Aalst, (n. 1602 în Delft - d. 19 februarie 1657 în Delft)  a fost un pictor neerlandez de natură statică.

Van Aelst era unchiul și profesorul lui Willem van Aelst .  Ambii au fost celebri pentru picturile lor de natură statică, de pești, vase etc.  El a fost influențat de Pieter Claesz .  Potrivit lui Houbraken, a petrecut patru ani în Franța și șapte în Italia.   Marele duce al Toscanei a devenit patronul său și l-a răsplătit cu amabilitate pentru munca sa.   Când s-a întors în Olanda, s-a stabilit la Delft, unde a înființat un atelier pictând natură statică, picturi care au fost un mare succes în timpul vieții sale.   Emanuel de Witte , nepotul său Willem și Jacob Denys au fost studenții săi.

Note

Nașteri în 1602
Decese în 1657
Pictori neerlandezi

Evert van Aelst


An Habenaria anguiceps in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Bolus. An Habenaria anguiceps in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria anguiceps


Hrvatsko kulturno društvo Šid je kulturno društvo Hrvata iz Šida, AP Vojvodina, Srbija.

Povijest
Osnovano je 11. lipnja 2010. godine radi ostvarivanja interesa i potreba u području kulture, obrazovanja, informiranja, njegovanja kulturne tradicije Hrvata. Osnovali su ga su vlč. Nikica Bošnjaković, Josip Hodak, Josip Pavlović, Josip Matković, Đuro Martinović, Goran Žeravica, Marija Hodak, Marija Pavlović-Vulić, Jelka Ćurčić, Franush Prekpaljaj i Stjepan Kontrec. Sjedište je u Vuka Karadžića 3. Predsjednik je Josip Pavlović.

Sekcije

Ima folklornu sekciju za dvije skupine uzrasta, tamburašku sekciju, književni klub i sekciju "Šokice", koja čuva od zaborava sve ručne radove iz kraja i izrađuje za društvo vrlo bogate nošnje koje su specifične za ovaj dio Srijema.

Aktivnosti

HKD Šid održava manifestaciju od općinske važnosti Srijemu od srca na blagdan Srca Isusovog, kada obilježava godišnjicu društva i crkveni god. To je folklorna revija, a gostuju slovačko, srpsko i rusinsko društvo iz Đida ili društva iz pograničnod dijela Hrvatske. Ova je manifestacija pokrenuta radi zbližavanja mladih iz ovog dijela Srijema i očuvanje tradicije, kulture i multikulturnosti ovih prostora. Povremeno četvrtkom održava Književne večeri. Promovira pjesnike iz Srijema, a također organizira večeri hrvatskih književnika sa šireg vojvođanskog prostora. Večeri su bile posvećene Velikanoviću, Juliju Benešiću, Anici Pinterović te još nekim suvremenim pjesnicima iz Šida i okolice. Suorganizira likovnu koloniju s CroArtom iz Subotice.

Djelatnost društva zasniva se se na svim područjima pastoralnog djelovanja šidske župe Presvetog Srca Isusovog i na osnovama Zakona o udrugama građana Republike Srbije.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook Facebook profil udruge

Srijemski Hrvati
Hrvatska kulturno-umjetnička društva iz Vojvodine

HKD Šid


Marija Pejčinović Burić (Mostar, 9. travnja 1963.), hrvatska političarka, aktualna glavna tajnica Vijeća Europe. Obnašala je dužnost potpredsjednice Vlade Republike Hrvatske i ministrice vanjskih i europskih poslova u Vladi Andreja Plenkovića.

Životopis
Marija Pejčinović Burić rođena je u Mostaru 1963., a 1985. diplomirala je na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu.

1988. počinje raditi u Končar – Inženjeringu, a u razdoblju od 1991. do 1997. direktorica je Europskog doma u Zagrebu, te zamjenica direktora Europskog pokreta Hrvatske. 1994. završila je magistarski studij europskih studija na Koledžu Europe u Poljskoj. 1997. zaposlila se u Plivi.

2000. dolazi u Ministarstvo vanjskih poslova gdje, do 2004., obnaša dužnost članice pregovaračke skupine za Sporazum o stabilizaciji i pridruživanje Hrvatske EU-i. Takon toga postaje državna tajnica u Ministarstvu gdje ostaje do 2008. Ubrzo postaje i pregovaračica za četiri poglavlja.

Učlanjuje se u HDZ 2007., a 2008. postaje zastupnica u Saboru te postaje izaslanica Zajedničkog parlamentarnog odbora RH-EU, voditeljica je Sabora u Parlamentarnoj skupštini NATO-a kao i članica raznih odbora na području vanjske politike. 2011. Jadranka Kosor ju je predložena za hrvatsku veleposlanicu u Parizu, no dolaskom SDP-a na vlast tu je funkciju dobio povjesničar Ivo Goldstein. 2013. postaje savjetnica za europske poslove srbijanskog premijera Ivice Dačića, a dolaskom Andreja Plenkovića za hrvatskog premijera, najprije postaje državna tajnica, a odlaskom Davora Ive Stiera postaje ministrica. U lipnju 2019. izabrana je glavnu tajnicu Vijeća Europe, a funkciju je preuzela 18. rujna iste godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.mvep.hr

HDZ-ovi ministri
Ministri vanjskih i europskih poslova Vlade Republike Hrvatske
Vanjska politika Hrvatske

Marija Pejčinović Burić


Expiration is an independent feature film, directed by Gavin Heffernan and released in 2003. The film stars Heffernan as Sam, a man who unwittingly walks in on a convenience store robbery in Montreal and must team up with drug dealer Rachel (Janet Lane) in an attempt to recover their stolen goods.

It was the winner of the Grand Jury Prize and Best Feature Film at the 2004 Canadian Filmmakers' Festival.

References

External links

2003 films
English-language Canadian films
Canadian crime drama films
Films shot in Montreal
Films set in Montreal
2000s English-language films
2000s Canadian films

Expiration (film)


Hiram Cronk (April 19, 1800 – May 13, 1905) was the last surviving veteran of the War of 1812 at the time of his death. He lived to the age of 105.

Life and career
Born in Frankfort, New York, Cronk enlisted with his father and two brothers on August 14, 1814. He served with the New York Volunteers in the defense of Sackett's Harbor and was discharged November 16, 1814. For his service, he received a pension of $12 per month. In 1903, the United States Congress increased it to $25 per month. He also received a special pension of $72 per month from the State of New York.

Cronk spent most of his life working as a shoemaker. He married Mary Thornton in 1825, with whom he had seven children. At the time of his death, he had 14 grandchildren and eight great-grandchildren. (His great-granddaughter Jane lived to over 100 years of age, making the two "serial centenarians").

Cronk died in Ava, New York in May 1905 at the age of 105. After his death, his body was displayed in the main lobby of New York City Hall. An estimated 925,000 people paid their respects. He is interred in the Mount of Victory, Cypress Hills National Cemetery, Brooklyn, New York.

See also
Last surviving United States war veterans

References

External links

Hiram Cronk
Article written by the Utica Sunday Journal to Celebrate the Veteran's 103rd birthday

Media
Film clip of the hearse procession for Hiram Cronk (including the carriage for NYC Mayor McClellan) on its way from Grand Central Station to New York City Hall, taken May 17, 1905.

1800 births
1905 deaths
Burials at Cypress Hills National Cemetery
People from Frankfort, New York
United States Army soldiers
People from New York (state) in the War of 1812
American centenarians
Men centenarians
Shoemakers
Articles containing video clips

Hiram Cronk


Baron Wigram, of Clewer in the County of Berkshire, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1935 for the soldier and court official Sir Clive Wigram, Private Secretary to King George V from 1931 to 1936. He was the grandson of Reverend William Pitt Wigram, ninth and youngest son of Sir Robert Wigram, 1st Baronet, of Walthamstow (see Wigram baronets for earlier history of the family).  the title is held by his grandson, a former equerry to Prince Philip, Duke of Edinburgh, who succeeded in May 2017.

The first Baron's great-grandson, Captain Charles Malet of the Coldstream Guards, served as Assistant Equerry to Queen Elizabeth II in 2008. Captain Malet was commissioned in 2005 and has served in Afghanistan.

The family seat is Poulton Fields, near Cirencester, Gloucestershire.

Barons Wigram (1935)
Clive Wigram, 1st Baron Wigram (1873–1960)
(George) Neville Clive Wigram, 2nd Baron Wigram (1915–2017)
Andrew Francis Clive Wigram, 3rd Baron Wigram (b. 1949)

The heir apparent is the present holder's elder son, the Hon. Harry Richard Clive Wigram (b. 1977)

See also
Wigram baronets, of Walthamstow

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1935

Baron Wigram


جون بوند  هو عالم فلك إنجليزي شهير، (1767 – 1836) كان سادس فلكي يشغل منصب الفلكي الملكي بين عامي 1811 و 1835.

مراجع

أشخاص من لندن
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
إنجليز في القرن 18
إنجليز في القرن 19
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الجمعية الملكية
علماء من لندن
فلكيو القرن 19
فلكيون إنجليز
فلكيون بريطانيون في القرن 18
فلكيون بريطانيون في القرن 19
فلكيون ملكيون
مواليد 1767
مواليد في لندن
وفيات 1836
وفيات في بلاكهيث (لندن)

جون بوند


Fleury may refer to:

People
 Fleury (name), a given name or surname, including a list of people with the name
 De Fleury, a surname, including a list of people with the name
 Abraham-Joseph Bénard (1750–1822), known as Fleury, a French actor and comedian
 Mademoiselle Fleury (Marie-Anne-Florence Bernardy-Nones, 1766–1818), a Belgian actress in France

Places in France
 Fleury, Aisne
 Fleury, Aude
 Fleury, Manche
 Fleury, Moselle
 Fleury, Oise
 Fleury, Pas-de-Calais
 Fleury, Somme
 Fleury-devant-Douaumont, Meuse
 Fleury-en-Bière, Seine-et-Marne
 Fleury-la-Forêt, Eure
 Fleury-la-Montagne, Saône-et-Loire
 Fleury-la-Rivière, Marne
 Fleury-la-Vallée, Yonne
 Fleury-les-Aubrais, Loiret
 Fleury-Mérogis, Essonne
 Fleury-sur-Andelle, Eure
 Fleury-sur-Loire, Nièvre
 Fleury-sur-Orne, Calvados
 Fleury Abbey, in Saint-Benoît-sur-Loire, Loiret

See also

 Champfleury (disambiguation)
 Fleurey (disambiguation)
 Fleurie, a commune in France
 Fleury Playbook, a medieval collection of Latin biblical dramas
 Cross fleury, in heraldry

Fleury


ගුප්ත ලේඛන ලියන හෝ කියවන කලාවේ එන ඉතාම ප්‍රසිද්ධ හා පහසුම ක්‍රමයක් ලෙස සීසර්-කේතාංකය හෙවත් සීසර්ගේ කේතාංකය හෙවත් මාරු කිරිමේ කේතාංකය හැඳින්විය හැක . මෙහිදි හුදු පෙළෙ ඇති සෑම අකුරක්ම නියත අකුරු ගණනකට පසුව හෝඩියෙ ඇති වෙනත් අකුරකින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරනු ලැබේ.

Ci = E(Pi) = Pi+3

එනම් මෙහි සාමාන්‍ය අකුරකටම ඊට වඩා අගය 3 කින් වැඩි අකුර බවට පරිවර්තනය වේ.

සාමාන්‍ය අකුර       A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
සීසර් කේතාංකය      D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z A B C

සීසර්-කේතාංකය


Det olympiske flygtningehold (Refugee Olympic Team) deltog ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro i Brasilien. I marts 2016 erklærede præsidenten for Internationale Olympiske Komité (IOC) Thomas Bach, at IOC ville vælge fem til ti flygtninge til at konkurrere ved OL i Rio, i forbindelse med den "verdensomspændende flygtningekrise", hvoraf flygtningekrisen i Europa var en fremtrædende del.

Deltagere

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
Flygtninge
Individuelle olympiske udøvere under OL

Olympiske flygtningehold ved sommer-OL 2016


Les îles du Bliss se situent à l'extrême sud du Sénégal, en Casamance, à l'embouchure du fleuve éponyme. Elles se composent des îles Boune, Boko, Saloulou et Kailo.

Les îles du Bliss abritent la réserve ornithologique de Kalissaye, qui se déploie sur plus de  hectares entre les îles du Bliss et de Karones, au cœur du delta du fleuve Casamance.

Notes et références

Région de Ziguinchor
Île au Sénégal

Îles du Bliss


Jean-Luc Pouthier, né le  à Besançon et mort le  à Paris, est un historien français spécialiste du fait religieux.

Biographie

Jeunesse et études
Diplômé de l'Institut d'études politiques de Paris (SP 1976), ainsi que de l'Inalco (arabe) et du CFJ.

Il soutient en 1981 une thèse de doctorat sur les catholiques français et le fascisme italien, rédigée sous la direction de Jean-Marie Mayeur.

Parcours professionnel
Entre 1978 et 1981, Jean-Luc Pouthier est membre de l'École française de Rome.

Après une carrière de journaliste à l'AFP et à Libération (où il est responsable des pages Rebonds), il devient rédacteur en chef puis directeur du Monde de la Bible (2000-2008), avant d'être nommé conseiller culturel de l'ambassade de France près le Saint-Siège (2008-2010).

De retour en France, il retourne à Sciences Po Paris. Il est nommé doyen du Collège universitaire en 2013, et occupe cette fonction jusqu'en 2015.

En 2011, il co-fonde avec Sophie Gherardi le Centre d'étude du fait religieux contemporain (Cefreco).

Il a par ailleurs longtemps enseigné à l'Institut Catholique de Paris, ainsi qu'au Centre Sèvres, dont il a co-dirigé le département d'Éthique publique avec François Euvé de 2017 à 2022.

Il meurt le 12 juin 2023, emporté par un cancer foudroyant.

Parcours politique
Il est, à partir de 2020, conseiller municipal de La Roque-sur-Cèze.

Autres fonctions
Il a aussi co-dirigé la collection La Couleur des Idées, aux éditions du Seuil, pour laquelle il a traduit plusieurs essais de Norberto Bobbio.

Il était membre fondateur de Mil neuf cent. Revue d'histoire intellectuelle. Il était aussi conseiller de rédaction à la revue Études.

Publications

Auteur
 .
 .
 .

Traducteur

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1953
Naissance à Besançon
Historien français du XXIe siècle
Historien français du XXe siècle
Historien des religions
Journaliste français du XXe siècle
Enseignant à l'Institut d'études politiques de Paris
Traducteur depuis l'italien vers le français
Membre de l'École française de Rome
Enseignant au Centre Sèvres
Collaborateur de Libération
Collaborateur de la revue Études
Décès à 69 ans
Décès en juin 2023
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Conseiller municipal du Gard

Jean-Luc Pouthier


Caraboo war eine österreichische Partyschlagerband aus Kärnten und Osttirol. Die Gruppe produzierte hauptsächlich Schlagermelodien und Lieder des deutschen Schlagers. Live spielten sie bekannte und eigene Schlagerlieder, Partymusik, Pop- und Rockmusik sowie aktuelle Charthits.

Geschichte
Gegründet wurde die Band von den beiden ehemaligen Carrière-Mitgliedern Reinhard Schlacher und Christian Dullnig im Jahre 2000. Nach Auflösung der österreichischen Schlagerband Carrière gründeten die zwei Kärntner mit den beiden Osttirolern Michael Mariacher und Markus Zlöbl eine neue Formation. Diese sollte sich auf einen kompletten Neustart konzentrieren. Bis 2005 standen die Vier als "RSB" auf der Bühne.

Im Mai 2005 erzielten sie unter dem Namen Carrière mit dem Song Du den 4. Platz bei der österreichischen Vorentscheidung des Grand Prix der Volksmusik in Wien. Beim Endausscheid in Zürich traten sie beim Finale des Grand Prix der Volksmusik aus rechtlichen Gründen unter dem Namen Caraboo vor internationalem Publikum auf.

Kurz darauf wurde das erste gemeinsame Album mit dem Titel Wie ein Stern am weiten Himmel veröffentlicht. Mit der gleichnamigen Single war Caraboo erneut im Fernsehen zu sehen. Seit 2006 wurden mehrere Singles veröffentlicht. Mit dem Song Lieben heißt erreichte Caraboo 2007 eine Top-Ten-Platzierung in den Airplaycharts. Im Sommer 2009 erreichte Pythagoras eine hohe Platzierung in den Airplaycharts.

Im Jahr 2010 ging die Band erneut ins Studio, um ein zweites Album zu produzieren. Sämtliche Instrumente wurden live und von Hand eingespielt. Im September wurde schließlich Eines schönen Tages veröffentlicht. 2012 coverte Caraboo einen alten Carrière-Song Ich tausche deine Tränen gegen meine Liebe ein.

Im März 2013 verließ Michael Mariacher die Band. Sein Nachfolger Martin Lackner war mit Reinhard Schlacher und Christian Dullnig Gründungsmitglied und Sänger der ehemaligen Schlagerband Carrière.

Im Februar 2017 trennten sich wieder ihre Wege: Martin Lackner verließ die Gruppe und aus dem Quartett entstand ein Trio, bestehend nunmehr wieder aus Reinhard Schlacher (Gitarre, Vocals), Christian Dullnig (Drums, Vocals) und Markus Zlöbl (Gitarre, Bass, Vocals).

2020 löste sich Caraboo auf.

Diskografie

Alben
 2006: Wie ein Stern am weiten Himmel
 2010: Eines schönen Tages

Singles
 2005: Du
 2005: Ich seh den Sommer in deinen Augen
 2006: Wie ein Stern am weiten Himmel
 2006: Stell der Liebe keine Fragen
 2007: Mein Herz fährt wieder Achterbahn
 2007: Lieben heißt
 2008: Party Remix 2008
 2009: Pythagoras
 2010: Verliebt, verlobt, verloren
 2010: Savita
 2011: Zwischen den Zeilen
 2012: Ich tausche deine Tränen gegen meine Liebe ein

Belege
 Bericht auf Schlagerportal.com
 Online-Bericht zum 1. Album

Schlagerband
Österreichische Band

Caraboo


Kilometre (SI simgesi km) bin metreye denk gelen metrik sistemin uzunluk ölçü birimidir. Birçok ülkede coğrafi yerler arasındaki mesafeleri ifade etmek için kullanılan resmî bir ölçü birimidir.

Diğer birimlerdeki karşılığı
{|
|-
| rowspan=8 valign=top | 1 kilometre
| ≡
| align=right |
| metre
|-
| ≈
| align=right |
| fit
|-
| ≈
| align=right |
| yarda
|-
| ≈
| align=right | 0.621
| mil
|-
| ≈
| align=right | 0.540
| deniz mili
|-
| ≈
| align=right |
| astronomik birim
|-
| ≈
| align=right |
| ışık yılı
|-
| ≈
| align=right |
| parsek
|}

Ayrıca bakınız
 Metreküp
 Kilometre kare

Kaynakça

Uzunluk birimleri

Kilometre


An Sudamerlycaste cobbiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benjamin Samuel Williams, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fredy Archila. An Sudamerlycaste cobbiana in nahilalakip ha genus nga Sudamerlycaste, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sudamerlycaste

Sudamerlycaste cobbiana


McGeoch ist der Familienname folgender Personen:

 John McGeoch (1955–2004), schottischer Gitarrist

Siehe auch:
 James McGeoch & Company, britischer Hersteller von Automobilen

McGeoch


An Houlletia roraimensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Houlletia roraimensis in nahilalakip ha genus nga Houlletia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Houlletia

Houlletia roraimensis


Lednica este o comună slovacă, aflată în districtul Púchov din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 947 de locuitori. Se învecinează cu comuna Červený Kameň.

Istoric
Localitatea Lednica este atestată documentar din 1259.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lednica, Púchov


The Havana Brown was the result of a planned breeding between Siamese and domestic black cats, by a group of cat fanciers in England, in the 1950s. Early breeders introduced a Siamese type Russian Blue into their breeding. However, using current genetic testing, it is believed that almost none remain in the gene pool.

It has been documented that self-brown cats were shown in Europe in the 1890s, one name given to these was the Swiss Mountain Cat. These disappeared until post-World War II, with the most likely explanation that the Siamese Cat Club of Britain discouraged their breeding. The Swiss Mountain Cat was never used in the breeding programs of the modern Havana Brown. However, they likely share genetics inherited from the Siamese.

Breed development
In the early 1950s a group of English cat fanciers began working together with an intent to create a self brown cat of Foreign Type. They called themselves "The Havana Group", later to become "The Chestnut Brown Group". This group of breeders created the foundation of the Havana Brown cat of today. The ladies credited with this effort include Mrs. Armitage Hargreaves of Laurentide Cattery, Mrs. Munroe-Smith of Elmtower Cattery, the Baroness Von Ullmann of Roofspringer Cattery, Mrs. Elsie Fisher of Praha Cattery, and Mrs. Judd of Crossways Cattery. These breeders, by selectively breeding a Siamese cat which carried the chocolate gene to a black cat that also carried the chocolate gene, were able to produce chestnut (chocolate) colored kittens.

The breed continued to develop in the UK and became known as the Chestnut Brown Oriental and retained the Siamese conformation. Early in the breeding program, two kittens were also exported to Siamese breeders in the USA. Over the next decade, breeding took a different turn as genetic problems began to plague the new breed. It became necessary to utilize other breeds for genetic outcross and the phenotype began to evolve and develop into a different look than what the original breeders in England had intended. This change in direction tore apart the breeding group and caused many difficulties in continuing to progress the breed within the Governing Council of the Cat Fancy. Soon, the Chestnut Brown cat was being produced in many colors, known just as Oriental with a numeric system to designate the coat color.

In the US, the imported kittens continued to be crossbred with the Chocolate and Seal Point Siamese, producing only Chocolate or pointed offspring, with the breeders selectively breeding for only self brown kittens. Genetic diversity quickly resolved any defects that were seen in the early imports. The breeders in the US desired to maintain the look of the cats that were imported and bred specifically for brown offspring. Thus, the cats in the United States have a different look than the cats being bred in England. The American breeders focused on maintaining the unique head shape and did not breed for extremes. This American bred version was moderate in every way, with a rich, warm mahogany color that consistently produced like offspring. In 1964, the Havana Brown was accepted for Championship status in the world's largest feline registry, The Cat Fanciers Association (CFA).

Early this century, a group of breeders in England again began trying to recreate the vision of the early Havana breeders. They made good progress in isolating the chocolate genetics and were consistently producing chocolate, lilac and pointed kittens.  In 2011 a registered Havana Brown was imported from Europe and bred back to their Havana orientals. This cats contribution, along with selective breeding for type, began to direct the look of some English Havanas away from its Oriental siblings, and moved them more in the direction of the Havana Brown. In June 2014 under the breed name Suffolk, this cat gained recognition by the GCCF. The alternative name was used because the GCCF uses the name Havana to refer to a self chocolate Oriental Shorthair, from which they wished to be distinguished. Although a Havana Brown is used in the breeding program of the Suffolk, they are not to be confused as the same breed. The Suffolk is much closer to the Chestnut/Havana Oriental than to the Havana Brown.

Features and behavior
The Havana Brown is a well balanced, moderately sized, muscular short-haired cat with a body of average length. Sterilized animals can tend to become larger and somewhat chubby. They are a moderately active breed, compared to other short-hair cat breeds. The coat color must be warm brown, typically reddish-brown, with no obvious tabby markings (note that kittens will always show markings but they resolve as the cat ages and dissolve completely by one year). Whiskers must also be brown and the eye color green. The head should be slightly longer than wide, but should never appear like a wedge. In profile, the nose/muzzle should have a distinct stop and change in direction at the eyes. Paw pads must be pink or rose colored but should never be black. Ears tend to be moderately large. A Havana Brown should have no extreme features; specimens should be attractive and moderate. Males tend to be larger than females and are average in weight compared with other breeds.

The Havana Brown is an intelligent cat that often uses its paws both to examine objects and to communicate with its owners. Curiosity brings them to the door as visitors arrive rather than preferring to be hidden as many cats will do. It is not unheard of for a Havana Brown to place paws on someone's thigh and offer a meow of introduction. It is playful and curious, but rarely destructive unless left without companionship. While many are 'lap cats', a few are more content just to sit quietly beside their human companions. On the other hand, many Havana Browns prefer to ride on the shoulders of their human and help with daily activities. They love to play in and groom hair - it happens so frequently that there are Havana Brown owners who don't even notice their cat doing it until it is pointed out by an observer. It is an odd trait that most Havana Browns share.

Havana Browns become very attached to their family and do not thrive when left alone for long periods. They are curious and interactive and need to be a part of daily activities. It is common for the Havana Brown to become best companions with the family dog. Many owners also find it surprising how easily they can travel with their Havana Brown without the cat's objection.

The most likely explanation of the breed's name - and the one most shared by Havana Brown devotees - is that its coat color is very similar to that of the Havana cigars, however, some have also argued that the breed's name is also derived from the Havana (rabbit) which also shares the color. This is likely more accurate based on the recorded history in England.

Very little grooming is required. A gentle brushing and wipe with a damp cloth once or twice a week, along with a good quality diet, will suffice for  Havana Browns.

There are no known genetic diseases associated with this breed. They may have a slightly higher occurrence of gingivitis than other breeds, this being attributed to their Siamese ancestry.

Recognition
The breed has been recognized for competition in the US since the late 1950s. It has been considered an endangered breed, since the breeding pool is very small. As of 2023, there were only 15 Cat Fanciers' Association-registered Havana Brown catteries and under 130 unaltered cats. Since that time, the breed has grown at a healthy pace. In 2023 there are now twice the number of catteries and breeders located around the world, with the majority located in the US and Europe.

References

http://www.havanaandorientallilaccc.co.uk/history-of-the-breed.html

External links

CFA Havana Brown Breed Profile
Page, Susie ; The Complete Cat Owner's Manual; Fog City Press;  (hardback, 1997)
Placchi, Norma; The Havana Brown: The Cat in a Not So Plain Brown Wrapper, Cat Fanciers' Association (May 1991)
http://www.havanabrownbc.info/Information.htm

Cat breeds
Cat breeds originating in England

Havana Brown


Robert Allen Cole Jr. (July 1, 1868 – August 2, 1911) was an American composer, actor, and playwright who produced and directed stage shows. In collaboration with Billy Johnson, he wrote and produced A Trip to Coontown (1898), the first musical entirely created and owned by black showmen. The popular song La Hoola Boola (1898) was a result of their collaboration. Cole later partnered with brothers J. Rosamond Johnson, a pianist and singer, and James Weldon Johnson, a pianist, guitarist and lawyer, creating more than 200 songs.

Their vaudeville act featured classical piano pieces and their musicals featured sophisticated lyrics without the usual stereotypes such as "hot-mamas" and watermelons. Success enabled Cole and Rosamond to tour America and Europe with their act. The trio's most popular songs were "Louisiana Lize" and "Under the Bamboo Tree" (1901?). Their more successful musicals were The Shoo-Fly Regiment (1906) and The Red Moon (1908, written without Weldon).

Cole was the preeminent leader in the world of black musical theater both as a composer and as a performer. His skills in acting, writing, and directing were brought to the public eye through his early works: first, he produced the black musical "A Trip to Coontown", where he joined alliance with Billy Johnson, followed by the production of popular songs such as " Under the Bamboo Tree," where he worked with J. Rosamond Johnson. Cole committed suicide by drowning himself in a creek in the Catskills in 1911 after a nervous breakdown and period of clinical depression that worsened in 1910.

Family and early life

As stated in Thomas L. Riis' "'Bob' Cole: His Life and His Legacy to Black Musical Theater," few details of Cole's life before the transition into the development of black musicals can be found in research materials, including encyclopedias and historical articles on black theater.

The composer was born in Athens, Georgia, where his father (Robert Allen Cole, Sr.) and mother (Isabella Thomas Weldon) settled after the freedom of blacks through the Emancipation Proclamation.  Although Athens, Georgia, was shattered by the war in the South and the racist environment of Southern society at the time, it became a prosperous city with prominent African American families; barbers, blacksmiths, shoemakers, and other sorts of community professionals were black. The people of Athens developed one of the earliest black newspapers, indicating the advancement and progression in education of blacks in the late 19th century. Cole's father took advantage of the opportunities provided in Athens, Georgia, and became well known through his political activism during the Reconstruction era of the South. Robert Cole's political role may have influenced his son's beliefs, especially in regards to the conditions of the African American race. During his involvement in politics, from 1867 to 1873, Robert Cole became a part of the black Athenians and assisted the Georgia State Legislature. In the end, Bob Cole's father, with his political side in the background, became a carpenter, supporting his family and his house on Broad Street.

Childhood years and adulthood
Bob Cole, born on July 1, 1868, was the first-born of his family, followed by five other siblings, including Dora Cole Norman. His family was musical; both his parents were square dancers (Robert Cole, Sr., also played drums) and all the children of the household were educated in certain musical instruments. Bob played various instruments, such as the banjo, piano and cello, and created his own family band with the support of his sisters. At fifteen years of age, Bob had a violent confrontation with the son of the mayor of Athens, and had to flee the town to live with distant relatives, of his mother's side, in Florida. A short time later, Bob was reunited with his family after they moved to Atlanta, Georgia. In Atlanta, Bob was able to attend elementary school and possibly high school; however, he did not proceed towards higher education.  Instead of enrolling in a college, Bob found a job at the Atlanta University, which became his approximation of the student experience – from the interview from his sister, he was able to gain a vast amount of knowledge due to his knowledge-packed environment.

Early short-term careers in music
Still focused on the music world and following his musical inclinations, Cole moved to Florida, where he was able to be involved in a small string quartet for a short period of time. Later, he worked at a resort in Asbury Park, New Jersey, as a "singing bellboy". He later moved to Chicago where he became a comedian of a sort – he told jokes, sung, and played the guitar in various clubs throughout the city. His interest towards vaudeville plays and the later black musical genre (including "coon songs") originated from his work with his peer Lew Henry, who was also an amateur showman. These two young actors attempted to create a vaudeville act together; however, the act was not a success and soon ended. After his failed attempt in the field of vaudeville acting, Cole traveled to New York, preeminent area for novice actors in pursuit of theater or anything related to the theatrical genres, and formed an alliance with Pete Staples, who was well known in his performance as a mandolinist. Cole became Staples' comedic counterpart in their act together, but their collaboration ended shortly after it began. Due to the lack of information on the details of Bob Cole's experience in acting and music, including his early training, there were no solid facts of how Cole came to be the leading black composer and entrepreneur in black musicals. Although Cole seemed to be focused on the comedic and buffoonish aspect of African-American theater and acting, he did not submit to the norm of being involved in so-called "medicine shows" or the circus, unlike his predecessors. Rather than being confined to the traditional use of blackface makeup of early black minstrel shows, he denied the degrading use of such material and deviated from the conventional African American entertainment; thus, he began producing his own entertainment through either a partnership or just being solo.

Gradual rise to stardom - The Creole Show
Coming from a small black family and gradually gaining popularity in the public eye, Cole began rising in the field of black musicals. A few years after, around the early 1890s, with the support of the Chicago firm of Will Rossitier, Bob Cole presented his two legally published songs: "Parthenia Took a Likin' to a Coon" and "In Shin Bone Alley." The titles give the general idea and tone of the songs – Cole incorporated his comedic nature and produced a minstrel-like tone to his songs. His rising soon allowed further opportunities to flow in; for instance, he was soon hired as a comedian by the white entrepreneur, Sam T. Jack, who created the Creole Show. The Creole Show, in short, focused on black women performers, which was extremely rare during the time; furthermore, in its movement towards breaking the norm, the show shattered the use of black stereotypes in typical minstrel shows, which included denying the usual plot setting at a slave plantation. By moving away from traditional minstrel shows, Sam T. Jack's production was predominantly influenced by the styles of vaudeville (with more focus on the beauty and exotic aspects of showgirls), reviving the cakewalk and adding fancy steps. Cole's role in the Creole Show soon gained popularity and he went from an ordinary comedian act to the headliner of the show. His success in the Creole Show, indicated by his popularity amongst his audience that resulted in a promotion, led him to create his own stage character, which he would carry on for another seven years: Willy Wayside, the red-whiskered hobo.

By 1896, as his fame progressed, Cole produced four "Genuine Negro songs by a Genuine Negro Minstrel" that were published by Brooks and Denton of New York and London. These four songs were: "Fly, fly, fly," "Move up, Johnson," "Colored aristocracy," and "Dem golden clouds." Cole's popularity and stardom began to accelerate through his involvement in top productions, such as "Black America." Soon, he was promoted and became a writer and stage manager for the Creole Show. By the early 1890s, he was partnered professionally with his future wife, Stella Wiley, a dancer from the Creole Show. His partnership led him to performances from New England to New York. Around 1894, he formed the All-Star Stock Company – a project that allowed him to train a professional group of actors, comedians and singers. The first production by this group was called Georgia 49, which included John Isham. There was no description or synopsis of the actual show for future reference.

Black Patti's Troubadours: from fame to unemployment
Later, Cole became an important player in the first shows by Black Patti's Troubadours in 1896. Black Patti Troubadours was an American vaudeville group founded by Sissieretta Jones' ("The Black Patti"); their performances consisted of blackface minstrel songs and "coon songs," also featuring acrobats and comedians. Cole's association with this group allowed him to become involved with the Isham shows through the two groups' coalition – the partnered shows predominantly consisted of comedy sketches, vaudeville specialty acts (i.e. jugglers, singers, and comedians), and ending with a variety of opera-like singers. Cole also managed his own Troubadour show in which he played Willy Wayside (in this case, his character was the tramp) in "At Jolly Coon-ey Island" and performed a routine with Stella Wiley. The skit incorporated two of his own songs: "4-11-44" and "The Four Hundred's Ball". Although Cole became the top performer amongst his peers, his significant contributions to the Troubadours did not result in higher pay, and he left the company, taking away his own written scripts and songs. Denounced as a thief and troublemaker by the company's white managers, Voelckel and Nolan, his reputation was damaged, and no production manager would hire him. Cole was forced to publish songs under a pseudonym – he used the name Will Handy for his later works after his own name was tainted.

A Trip to Coontown
Cole soon established his own black production company with the group of individuals who also left the Troubadours. Out of that, he, with Billy Johnson and Will Accooe, in 1898, co-wrote the lyrics and music for A Trip to Coontown, which, was the lengthier version of the musical programs he previously written. The production became the supposed first black musical comedy. The musical, consisting of only black actors and revolving around the traditional minstrel stereotypes, delved into the story of a con artist, Jimmy Flimflammer, and his failed attempts to rob an elderly man of his pension. Furthermore, in order to maintain the interest of the audience, the play also included variety, or comedic, acts to liven the show.

Individuals can argue, as stated in Eileen Southern's The Origin and Development of the Black Musical Theater: A Preliminary Report, that A Trip to Coontown was not the first black-dominated musical play produced at the time. Because black musicals were originated from several genres of stage entertainment – the ballad opera, the music extravaganza, the comic opera, the minstrel show, and the variety show – there is a plausible argument that previous nineteenth-century black companies created such theatrical plays, and A Trip to Coontown was not the first black musical performed.

The show premiered in South Amboy, New Jersey, on September 27, 1897. The show went through a trial of shut-downs and controversy, where it was banned from showing in the United States; however, the play later gained popularity in Canadian theaters, and subsequently was revived and shown in New York. Theater-promoters Klaw and Erlanger terminated Cole's ban from the theater world and helped bring the show to the public. However, although Cole's previous scorned image was extinguished with the help of Klaw and Erlanger, Black Patti's Troubadours still attempted to ruin his career by directly competing with his own production company. The Troubadours planned their shows to be consistent with Cole's presentation of A Trip to Coontown, attempting to steal the spotlight. However, there were few evidence that proved that Cole and Johnson discovered the unscrupulous ruse of their competitors and avoided the confrontation altogether by destroying their booking contract with Michael Levitt. Although Cole was able to avoid the Troubadours' schemes, in the end, he was not able to avoid the lawsuit against his company from Levitt, who fined Cole and Johnson $1000. Cole's company faced several trials, including quarrels over finances and transportation; also, the competition of the Black Patti organization was a constant battle. Cole's group succeeded through Bob Cole's skills in management and his inventiveness in black show business. By 1900, A Trip to Coontown finally stopped its production, and the partnership between Cole and Billy Johnson ended due to either Johnson's alcoholic nature, or Cole's changing ideals in black musicals – he desired to test out another path in vaudeville plays and songwriting

Union with the Johnson Brothers: a turn in Black entertainment

In 1899, Cole met two brothers from Jacksonville, Florida. who paved the path of the rest of his career in show business: his partnership with James Weldon and J. Rosamond Johnson, especially J. R. Johnson, lasted until his retirement in 1911. As Thomas L. Riis claimed, Cole's "association with the Johnson brothers indicated that Cole was turning away from coon-song composition" (140). There was little evidence as to the reason behind Cole's drastic shift from traditional "coon songs"; one possible reason was that Cole wanted to draw the elite audience into his plays. He averted from his normal Willy Wayward persona and adopted a more dignified and respectable character. It is possible that his transition was influenced by his partners, who both held college degrees, and his own political notions at the time. As a result, the cooperation of the two (Cole and Johnson) led to the creation of high-class vaudeville acts that incorporated elegance and sophistication, all of which were executed in evening dresses.

One can perceive that Cole was engaged in the political and societal issues of the time, indicated by his image-altering transition into creating shows for the elite. Furthermore, his interest in black politics was revealed from his scrapbook, which was not bursting with newspaper clippings of his own success in black show business, but rather, it consisted mainly of clippings from the Waller Affair. The Waller Affair involved the imprisonment of John L. Waller as a consequence of political confrontations between Madagascar and France, in which French imperialists who claimed to protect Madagascar did not support black developers. The French court-martial accused Waller of leaking information to the enemy (Madagascar) during the war, and sentenced Waller to twenty years imprisonment. Cole identified with Waller; they were both activists who protested against African-American inequities and believed in aiding their own kin. Although exteriorly, Cole appeared to be a carefree showman whose only purpose was to be famous in black minstrelsy and vaudeville plays, he organized his shows very meticulously and placed much thought in every detail and aspect of his productions. For example, he considered the exact timing of his songs, including the right execution of each part of the performance.

Several of the songs composed by the adjoining Cole-Johnson team were incorporated into larger shows by Klaw and Erlanger. Klaw and Erlanger's shows appealed the white audiences, allowing the black composers' songs to be known throughout the white community. Furthermore, focusing on the sophistication of the songs in comparison to earlier works, the lyrics avoided the stereotypical descriptions of the aggressive black man; instead, the lyrics provided a sentimental, romantic, and even melancholic atmosphere. Also, deviating from the traditional "coon songs," the humor in Cole and Johnson's works were more humane – they did not include the usual racial commentaries and African-American stereotyping. In general, their shows were more sophisticated and focused primarily on grasping the interests of the elite class. The success of their songs originated from the talents of both respective partners: Rosamond Johnson bore the advanced musical training and keyboard skills, whereas Cole bore the innovative talents in writing new pieces. It could be said that their partnership altered the path of black entertainment and subsequently moved the audience's interests towards a more refined type of black music. Not only did Cole and Johnson change the audience's taste in black music, they also attempted to educate the public through their songs and tried to prevent the regression towards the degrading "coon songs."

View on 20th-century Black entertainment and contributions
By 1902, Cole gained ultimate financial success, and wrote the article The Negro and the Stage for  In it, he revealed his concerns toward the crippling image placed on African-American performers; for instance, he criticized the use of the African-American villains in black entertainment, for it demeaned African Americans and fueled the racist stereotype of the violent black man. He also denounced adaptations of Uncle Tom's Cabin that used African-American stereotypes.

Although he criticized the conventional use of the aggressive black man in most black entertainment of the day, arguing that it enforced a disreputable image on the black actors themselves, he ended the article by envisioning a bright future for black performers, where stereotyping and racism would be nullified, and African Americans would revolutionize the entertainment world.

Cole was a revolutionary figure who contributed to the movement in eliminating the degrading, social characterizations of the black performer, thus, forcing the path of black entertainment towards a more respectable and dignified future.

See also
African American musical theater

References

Further reading
 James J. Fuld, The Book of World Famous Music; Classical, Popular and Folk (1966)
 Thomas L. Riis, "Bob" Cole: His Life and His Legacy to Black Musical Theater (1985)
 Eileen Southern, The Origin and Development of the Black Musical Theater: A Preliminary Report (1981–1982)
 Jessie Carney Smith, Notable Black American Women: Book II (1996)
 John Graziano, The Early Life and Career of the "Black Patti": The Odyssey of an African American Singer in the Late Nineteenth Century (2000).
 Paula Marie Seniors, "Beyond Lift Every Voice and Sing: The Culture Of Uplift, Identity, and Culture in Black Musical Theater, 2009

External links

Bob Cole, J. Rosamond Johnson, and James Weldon Johnson
Bob Cole at Yale University's Beinecke Rare Book and Manuscript Library

1868 births
1911 deaths
1911 suicides
19th-century African-American musicians
19th-century African-American writers
20th-century African-American people
African-American composers
African-American dramatists and playwrights
African-American male composers
American dramatists and playwrights
Suicides by drowning in the United States
Suicides in New York (state)
Vaudeville performers

Bob Cole (composer)