مَناة إلهة من أقدم الإلهات العربيات التي عبدها العرب القدماء وهي إلهة القدر وقد عبدت من قبل الأنباط وقبائل البادية الصفوية والثمودية في مكة.

تعريف
مناة هي واحدة من الثالوث من أشهر أوثان الجاهلية. وقد اعتقد قسم من الجاهليين أنها ابنة العزى وأخت اللات. وقد كانت في نظر الجاهليين إلهة خيرة معطاءة مغيثة، إلا أن المفارقة العجيبة هي كونها إلهة المنايا والموت في نفس الوقت لأن اسمها مشتق من كلمة منان. وقد عرف مناة شعوب أخرى غير العرب:
 عند البابليين: عرفوها باسم «ما مناتو» وبلهجة أخرى «مناتا»
 عند العبرانيين: منا التي جمعها مانوت.

المظهر والاعتقاد
لم يذكر المؤرخون شيئاً عن صفة مناة وشكلها بل ذكروا أنها كانت منصوبة على ساحل البحر بقرب موضع اسمه «وادي قديد»، ويستنتجون من ذلك أن لها صلة بالبحر والماء والريح والسحب، وقد كانوا يذبحون لها في أوقات القحط والجدب يستمطرون بذلك ويقدمون لها الشكر إذا هبت عليهم الرياح الرطبة. وكانوا أيضاً يرونها إلهة خيّرة كريمة تنشر السعادة بإرسال السحائب الممطرة.

العبادة
كان لمناة بيت في موضع يقال له «المشلل»، وكان العرب يحجون إليه ويلبون بقولهم: «لبيك اللهم لبيك، لولا أن بكراً دونك، يَبُرُّكَ الناس ويهجرونك، وما زال حج عثج يأتونك، إنا على عدوائهم من دونك». وكانوا يديمون الذبح عندها حتى إن بعضهم قال إنها ما سُمّيت بمناة إلا لأن الدماء «تُمنى» عندها.
وكانت مناة معظمة عند الأوس والخزرج بصفة خاصة وكل من كان موالياً لهاتين القبيلتين من القبائل، فكانوا (أي الأوس والخزرج) إذا قضوا حجهم وأتموا جميع المناسك لا يحلقون رؤوسهم حتى يصلون عندها، فيحلقون رؤوسهم ويقيمون عندها وبذلك يرون أن حجهم قد تم.
وقد قال الشاعر:
والمحل هو المكان الذي يقفون فيه أمام مناة ليحلفون عندها.
وقد تسمى بعض عرب الجاهلية بأسماء تعبدوا فيها لمناة مثل: «عبد مناة بن كنانة» و«سعد مناة بن غامد» و«زيد مناة بن تميم».
وكانت سدانة مناة في الغطاريف من الأزد، وكانوا في غناء وثراء فاحش، وذلك بسبب الكم الكبير من الهدايا والنذور والقرابين التي كانت تهدى لمناة.

ما بعد الإسلام
لما فتح النبي محمد مكة، أرسل علي بن أبي طالب إلى بيت مناة، فهدمه وأخذ ما فيه من الحلي والهدايا وكان من جملة ما أخذ سيفين كان الملك الغساني الحارث بن أبي شمر قد أهداهما للإلهة مناة، والسيفين هما «مخذم» و«رسوب». فلما رجع إلى النبي وأخبره بما وجده عندها وهبه النبي أحد السيفين ويقال إن ذو الفقار هو ذلك السيف.
ويذكر أن هذين السيفين لهما ذكر في شعر علقمة عندما قال:

وهناك قول آخر هو أن علي بن أبي طالب وجد هذين السيفين عند الإله الفَلْس، إله طيء.
وقد ورد ذكر مناة مع اللات والعزى في القرآن الكريم مهاجماً إياها بالخرافات في سورة النجم:

انظر أيضاً
 هبل
 اللات
 العزى
 ود
 سواع
 يغوث
 يعوق
 نسر

المصادر
 البداية والنهاية لابن كثير
 أخبار مكة للأزرقي
 السيرة النبوية لابن هشام
 المحبر لمحمد بن حبيب
 جامع البيان للطبري
 كتاب الأصنام لابن الكلبي
 معجم البلدان لياقوت الحموي

المراجع

آلهة تهامة
أساطير حجازية
أساطير شرق أوسطية
أسماء آلهة في القرآن
إلهات
إلهات الزمن والقدر
إلهات ثروة
إلهات عربيات

مناة


Luigi Almirante (* 30. September 1886 in Tunesien; † 5. Mai 1963 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Almirante ist der Bruder von Giacomo, Mario und Ernesto und der Cousin von Italia Almirante Manzini. Seine Bühnenkarriere begann er im Alter von vierzehn Jahren unter der Regie seines Vaters Nunzio. Nach Erfahrungen mit einigen kleinen Tourneetheatern gehörte er 1905, wie sein Bruder Mario, zum ersten Ensemble der von Ettore Berti geleiteten "Compagnia Dannunziana". Zwei Jahre später war er der jugendliche Held der Komödiantentruppe von Giuseppe Sichel, Dina Galli, Amerigo Guasti, Stanislao Ciarli und Bracci; ab 1909 spielte er in der "Compagnia del Grand Guignol". 1912 unterschrieb er beim Stabile del Teatro Argentina in Rom, wo er wieder unter Ettore Berti wirkte, und gehörte im Folgejahr zu den "Grandi Spettacoli", die Gualtiero Tumiati inszenierte; es folgten Engagements bei der "Compagnia Futurista" und der "Compagnia delle Autori" unter Silvio Zambaldi; schließlich war er bis Ende des Jahres 1915 bei Emma Gramatica, Luigi Carini und Ugo Piperno. Mit letzterem war er neben Lyda Borelli auf Tournee, als der Erste Weltkrieg weitere Auftritte unmöglich machte.

Nach Ende des Krieges spielte Almirante für Antonio Gandusio, ab 1921 holte ihn Dario Niccodemi für seine Schauspieltruppe. 1925 konnte Almirante sein eigenes Ensemble zusammenstellen; mit Cousine Italia war dieses drei Jahre lang unterwegs. Weitere Stationen waren Checco Rissone und Sergio Tofano, dann – ab 1931 – Andreina Pagnani und Nino Besozzi. Fast jährlich konnte sich Almirante nun die besten Angebote aussuchen und war in den 1930er Jahren auch an der Accademia nazionale d'arte drammatica und der "Compagnia della Commedia" tätig.

Für das Kino trat Almirante nach einem von seinem Bruder Mario inszenierten Stummfilm aus dem Jahr 1927 ab 1933 regelmäßig als Neben- und Charakterdarsteller auf; bemerkenswert seine Interpretationen als Landstreicher in Darò un milione (1935), als Hofnarr in Lucrezia Borgia (1940) und als alternder Intrigant in Alessandro, sei grande! aus nämlichem Jahr. Allgemein gelobt wurde er für seinen ermordeten Priester für Il cappello da prete (1944). Nach dem Zweiten Weltkrieg setzte er seine Karriere auf Bühne und für den Film fort, jedoch in weit beschränkterem Umfang, bis er 1952 aufgrund eines Nervenleidens seine Karriere beenden musste.

Almirante heiratete 1928 Ebe Brigliadori.

Filmografie (Auswahl)
 1927: La bellezza del mondo
 1933: O la borsa o lavita
 1935: Darò un milione
 1940: Lucrezia Borgia
 1940: Alessandro, sei grande!
 1944: Il cappello del prete
 1951: Messalina

Weblinks

 Luigi Almirante bei mymovies (italienisch)
 Ausführliche Biografie bei treccani (mit falschem Todesdatum, italienisch)

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Stummfilmschauspieler
Italiener
Geboren 1886
Gestorben 1963
Mann

Luigi Almirante


Punch y Judy (título original en inglés, Punch and Judy) es una ópera en un acto con música de Harrison Birtwistle y un libreto de Stephen Pruslin, basada en los títeres homónimos.  Birtwistle escribió la partitura desde 1966 hasta 1967.  La ópera se estrenó en el Festival de Aldeburgh, que había encargado la obra, el 8 de junio de 1968, con David Atherton dirigiendo al English Opera Group.  En el reparto del estreno estuvieron John Cameron como Mr Punch.

La obra causó gran controversia con miembros del público, debido a la violencia de la trama y la naturaleza de la música. Se dice que Benjamin Britten abandonó el estreno en el descanso.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 3 representaciones en el período 2005-2010.

Referencias

Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)

Enlaces externos

Óperas de Harrison Birtwistle
Óperas en inglés
Óperas de 1968
Óperas estrenadas en Aldeburgh
Teatro de títeres y marionetas

Punch y Judy (ópera)


Gjallfari (fræðiheiti: Caprimulgus vociferus) er fugl af ætt náttfara. Hann er ættaður um Norður-Ameríku.

Tenglar

Náttfarar

Gjallfari


Gloria Piedimonte, également connue sous le nom de La Guapa (née à Mantoue le  et morte dans la même ville le ), est une chanteuse, actrice, danseuse et personnalité de la télévision italienne.

Biographie
Gloria Piedimonte est né à Mantoue le . Après quelques rôles mineurs au cinéma, en 1978, elle participe à l'émission musicale Discoring, dans laquelle elle danse sur l'air de la chanson du générique Baila Guapa, interprétée par Bus Connection. La même année, elle sort deux singles, la chanson de musique disco « Uno » et la chanson de musique spatiale « Ping Pong Space ». L'année suivante, elle joue dans son seul film en tant qu'actrice principale, Baila Guapa. Après des apparitions dans divers films et  romans-photos, elle sort un autre single en 1983, Ma che bella serata. Pendant la même période, bien qu'elle ne soit pas impliquée dans des scènes de sexe elle pose dans plusieurs magazines hard-core, tels que Le Ore et Men . Dans ses dernières années, elle se concentre sur la peinture, organisant plusieurs expositions personnelles.

Gloria Piedimonte est décédée du Covid-19 à Mantoue le , à l'âge de 66 ans.

Filmographie
 1975 : ...a tutte le auto della polizia... de Mario Caiano
 1975 :  de Guido Leoni
 1976 :  de Guido Leoni
 1976 : Comme des chiens enragés de Mario Imperoli
 1976 : Vices privés, vertus publiques de Miklós Jancsó
 1976 : Jeunes, désespérés, violents de Romolo Guerrieri
 1976 :  de Guido Leoni
 1976 : Violence à Rome (I violenti di Roma bene) de Sergio Grieco
 1977 :  de Carlo Veo
 1977 : Fräulein SS (La svastica nel ventre) de Mario Caiano
 1978 : Un flic de charme (Il commissario Verrazzano) de Francesco Prosperi
 1979 : John's fever, ce soir on s'éclate de Neri Parenti
 1979 : Kriminal Porno (Insanlari seveceksin) de Melih Gülgen
 1979 : Baila Guapa d'Adriano Tagliavia

Discographie
 Single
 1978 : Ping Pong Space/Ping Pong Space (Version Instrumentale) ( Durium, LD AL 8018, 7")
 1978 : Uno/Chi sei (Durium, LD AL 8036, 7")
 1983 : Ma che bella serata/Torno stasera (Gattocicova, GT 501, 7")
 1983 : Sogno in blu (Melody Records, MR 068/069)
 2013 : Ma che bella serata [nouvelle version]

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1955
Naissance à Mantoue
Mannequin femme italien
Danseuse italienne du XXe siècle
Danseuse italienne du XXIe siècle
Chanteuse italienne
Actrice italienne de cinéma
Décès en janvier 2022
Décès à Mantoue
Décès à 66 ans
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Italie

Gloria Piedimonte


Les relations entre la Géorgie et le Vanuatu sont les liens bilatéraux entre la Géorgie, une république de Transcaucasie, et la République de Vanuatu, une nation de l'Océanie. Séparés par une grande distance géographique, ces deux États n'eurent aucun liens bilatéraux pour la plus grande partie de leur histoire, jusqu'en mai 2011, quand le gouvernement vanuatais de Sato Kilman reconnut l'indépendance de l'Abkhazie, une région séparatiste de la Géorgie soutenue par la Fédération russe, le second État océanien à prendre une telle mesure après le Nauru. Cette reconnaissance reste jusqu'à ce jour la question de nombreux débats et questions, le service diplomatique du Vanuatu étant alors divisé.

La confusion entre Port-Vila et Tbilissi cessa le  quand les deux pays signèrent un protocole à New York pour établir des liens diplomatiques. Depuis, la Géorgie et le Vanuatu entretiennent des relations diplomatiques au niveau ministériel et les ministères des Affaires étrangères des deux pays ont signé en 2019 un mémorandum de coopération. Ralph Regenvanu devient le premier dignitaire vanuatais à payer une visite officielle en Géorgie en mars 2019. Pour la Géorgie, le Vanuatu fait partie de sa campagne diplomatique dans la région océanienne envisageant à faire contrepoids aux efforts russes de sécuriser la reconnaissance de l'Abkhazie et de l'Ossétie du Sud par les pays de cette région.

Contexte
La République de Vanuatu est un pays composé d'un archipel de Mélanésie qui gagna son indépendance d'une administration conjointe franco-britannique en 1980. En tant que petit pays, les gouvernements successifs de Port-Vila furent largement neutres dans les affaires internationales, rejoignant le Mouvement des non-alignés durant la Guerre froide. Le Vanuatu a soutenu plusieurs mouvements nationalistes en Océanie, notamment le Front de libération nationale kanak et socialiste de Nouvelle-Calédonie et l'Organisation pour une Papouasie libre. Port-Vila établit des relations diplomatiques avec les États-Unis et l'Union soviétique en 1986 et l'arrivée de Maxime Carlot Korman à la tête du gouvernement en 1991 inaugura un réchauffement des relations avec la France. Le Vanuatu a longtemps poursuit sur la scène internationale un agenda soutenant le droit d'autodétermination, surtout auprès de l'Organisation des nations unies. Le premier ministre Serge Vohor reconnut la République de Chine (basée à Taïwan) comme gouvernement légitime de la Chine en 2004, ce qui mena à sa destitution.

Les relations entre le Vanuatu et la Russie devinrent pratiquement inexistantes après la chute de l'Union soviétique en 1991, mais les deux pays célébrèrent 200 ans de contacts en 2009 et la Russie s'engagea dans une nouvelle stratégie vers l'Océanie lors de sa campagne pour la reconnaissance de l'indépendance de l'Abkhazie et de l'Ossétie du Sud qui commença en 2008.

La Géorgie, pays du Sud-Caucase anciennement membre de l'URSS qui gagna son indépendance en 1991, est situé entre Europe et Asie, au sud de la Russie. Depuis la chute de l'URSS, elle doit faire face à des conflits séparatistes en Abkhazie et en Ossétie du Sud, deux régions dont les directions sécessionnistes sont soutenues par la Russie, ouvertement depuis la guerre russo-géorgienne de 2008. L'indépendance de ces deux régions, reconnues par Moscou en août 2008, est le sujet d'une course entre la Géorgie et la Russie sur la scène internationale, la Géorgie tentant de prévenir les efforts russes d'obtenir leur reconnaissance à travers le monde. En 2009, le Nauru reconnut l'indépendance de ces républiques, poussant la Géorgie à chercher plus de relations avec les pays océaniens, jusque là hors de la sphère d'intérêt de Géorgie.

Vanuatu et Abkhazie

Les premières relations entre la Géorgie et le Vanuatu dans le cadre multilatéral datent du  quand le Vanuatu vota en faveur de la résolution A/RES/63/307 à l'Assemblée générale des Nations unies sur le « Statut des déplacés internes d'Abkhazie et de la région de Tskhinvali », une résolution présentée par la Géorgie chaque année depuis 2008. Trois mois plus tard, le Nauru devint le premier pays océanien (et quatrième dans le monde) à reconnaitre l'indépendance de l'Abkhazie et de l'Ossétie du Sud, poussant la Russie et la Géorgie à entrer en compétition pour étendre leur influence dans la région.

Le 23 mai 2011, Port-Vila reconnut l'indépendance de l'Abkhazie après la signature d'un accord établissant les relations bilatérales. Cela se serait déroulé, selon le ministre des Affaires étrangères du gouvernement séparatiste abkhaze Maxime Gvindjia, après des négociations de trois mois, négociations auxquelles s'oppose le ministre des Finances vanuatais Moana Carcasses Kalosil. La presse géorgienne allègue que la reconnaissance fait suite à une contribution financière du gouvernement russe de 23 millions de dollars, tandis que Joe Natuman, un ancien ministre des Affaires étrangères du Vanuatu en fonction lors de la période des négociations décrites par Gvindjia, affirme que Moscou paya 50 millions de dollars au Vanuatu en échange de la reconnaissance. La Russie applaudit ce geste diplomatique de Port-Vila, tandis que le président du Parlement géorgien Davit Bakradzé déclara que cette reconnaissance « ne change rien ». Selon un reportage du New York Times, le gouvernement de Port-Vila justifia alors la reconnaissance de l'Abkhazie comme une mesure pour « promouvoir le développement de relations amicales et l'exploration de projets économiques conjoints »

La reconnaissance vanuataise ne fut pas immédiatement publiée. Le 27 mai, les premiers ministres Sergueï Chamba (Abkhazie) et Sato Kilman (Vanuatu) signèrent une déclaration jointe annonçant l'établissement de relations bilatérales et le ministre abkhaze Maxime Gvindjia annonça finalement la reconnaissance le 31 mai lors d'une interview avec Russia Today.

La décision de Port-Vila ne fut toutefois pas immédiatement claire. Le 1 juin, juste un jour après l'annonce, Donald Kalpokas, ambassadeur du Vanuatu aux États-Unis et représentant permanent à l'ONU, nia la reconnaissance de l'Abkhazie par son gouvernement lors d'une interview avec la télévision géorgienne Roustavi 2 : J'ai contacté deux fois le chef de notre département de politique étrangère pour demander au sujet de l'Abkhazie. Il m'a dit que le Vanuatu n'a pas pris de décision sur cette province de Géorgie. Nous reconnaissons la souveraineté et integrité territoriale de la Géorgie. Ceux qui disent différemment diffament notre pays. Kalpokas réitèra ces commentaires le 4 juin, quand il déclara au New York Times que le Vanuatu n'a de relations qu'avec la Géorgie. Les agences de presse russes soulignèrent alors que Kalpokas était un diplomate opposé au gouvernement de Kilman. Le 6 juin, Tbilissi accusa le gouvernement séparatiste d'Abkhazie de mentir et affirma que le Vanuatu n'a pas reconnu l'indépendance de l'Abkhazie.

Le 7 juin, le magazine russe Kommersant publia une copie de l'accord abkhazo-vanuatais sur l'établissement de relations bilatérales, tandis que John Shing, conseiller au premier ministre vanuatais Sato Kilman, confirme la reconnaissance de Port-Vila lors d'une interview avec Radio New Zealand, sans pour autant donner de détails sur les raisons. Sokhoumi affirme de même que les déclarations de l'ambassadeur Kalpokas sont liés à une pression américaine. La confusion s'aggrave quand le Vanuatu vote en faveur de la résolution géorgienne sur le statut des déplacés internes d'Abkhazie et d'Ossétie du Sud le 29 juin, cela malgré le fait que la reconnaissance soit inscrite sur le site Internet du gouvernement vanuatais. Le Vanuatu ne nommera jamais d'ambassadeur en Abkhazie, mais le gouvernement séparatiste de Sokhoumi délégua sa représentation diplomatique en Océanie à Juris Gulbis, un voyageur letton établi aux Fidji qui s'adressa au parlement du Vanuatu en 2011.

Les liens entre Port-Vila et Sokhoumi sont rares et le Vanuatu ne reconnut jamais l'Ossétie du Sud, pourtant traditionnellement reconnue aux côtés de l'Abkhazie par les partenaires de la Russie. En avril 2012, la Russie inclut toujours le Vanuatu comme un des pays ayant ouvert des liens diplomatiques avec l'Abkhazie, mais Juris Gulbis note l'instabilité et les « demandes constantes d'argent » du gouvernement vanuatais. Le , le gouvernement de Sato Kilman démissionna après avoir perdu sa majorité parlementaire, ouvrant la voie à un nouveau gouvernement sous la direction de Moana Carcasses Kalosil et Edward Natapei, nouveau ministre des Affaires étrangères, nia toute relation diplomatique entre Port-Vila et Sokhoumi, une déclaration qui fut décrite comme un signe positif par le gouvernement géorgien. Ce développement mena à de nombreux changements dans la diplomatie vanuataise, dont le limogeage de l'ambassadrice en Russie Thitam Goiset, accusée d'avoir détourné 15 % de toute l'aide humanitaire en provenance de Moscou.

Le 20 mai 2013, dans le cadre du Sommet pour l'eau de l'Asie-Pacifique, le président géorgien Mikheïl Saakachvili rencontra Carcasses Kalosil dans la ville thaï de Tchiang Mai, une rencontre assurée avec le soutien occidental. Durant cette rencontre, le premier ministre vanuatais promit de rétracter la reconnaissance de l'Abkhazie, ce que Saakachvili applaudit comme « la première défaite sérieuse diplomatique de la Russie ». En décembre 2021, cette rencontre devint l'un des thèmes du procès sur la corruption contre Saakachvili, accusé d'avoir détourné des fonds du budget confidentiel des organes de sécurité pour financer, entre autres, l'obtention de ces concessions. Le gouvernement séparatiste d'Abkhazie utilisa ce procès pour accuser la Géorgie d'avoir payer le gouvernement de Port-Vila en échange de la rétraction de sa reconnaissance.

Le , la Géorgie et le Vanuatu signèrent au Siège des Nations unies un accord établissant leurs relations diplomatiques. Cet accord garantit la reconnaissance par le Vanuatu de l'intégrité territoriale de la Géorgie, mettant fin à la confusion sur l'Abkhazie. Sokhoumi n'accepta pas la rétraction de sa reconnaissance : à deux reprises en 2017, le gouvernement séparatiste envoya des lettres au gouvernement du Vanuatu, tandis que le Vanuatu ne vota pas en faveur de la résolution géorgienne des Nations unies sur le statut des personnes déplacées internes en 2015. En 2019, lors de la visite du ministre Ralph Regenvanu en Géorgie, il visita la ligne administrative séparant la Géorgie propre de l'Ossétie du Sud, condamnant l'occupation russe.

Relations bilatérales
Les relations bilatérales entre la Géorgie et le Vanuatu se développent progressivement depuis 2013, notamment dans le cadre de l'expansion de la diplomatie géorgienne dans la région océanienne. La première rencontre bilatérale suivant le retrait de la reconnaissance vanuataise de l'indépendance de l'Abkhazie se déroula le  dans le cadre de l'Assemblée générale des Nations unies, quand la ministre géorgienne des Affaires étrangères Maïa Pandjikidzé rencontra son homologue Edward Natapei pour discuter l'établissement de la coopération bilatérale dans plusieurs secteurs. Pandjikidzé rencontra le premier ministre Moana Carcasses Kalosil en mars 2014 à Genève lors de la 25 session du Conseil des droits de l'homme des Nations unies. Lors du Cyclone Pam, qui ravagea le Pacifique en mars 2015, le gouvernement géorgien annonça vouloir contribuer aux efforts d'aide humanitaire internationaux pour le Vanuatu.

En mai 2017, lors de la visite du ministre adjoint de la Géorgie aux Affaires étrangères Davit Djalagania en Australie, celui-ci en profita pour rencontrer l'ambassadeur vanuatais accrédité à Canberra. Quelques mois plus tard, le nouveau ministre géorgien Mikheïl Djanelidzé rencontra son homologue Bruno Leingkone à New York pour parler de la coopération bilatérale dans l'éducation et le tourisme.

L'ambassadeur géorgien en Australie Guiorgui Dolidzé, accrédité au Vanuatu depuis 2014, entreprit une visite officielle au Vanuatu du 8 au . Durant cette visite, il présenta sa lettre de créance au président Tallis Obed Moses et rencontra le premier ministre Charlot Salwai, le ministre des Affaires étrangères Ralph Regenvanu et le président du Parlement Esmon Saimon, ainsi que les diplomates accrédités à Port-Vila. Avec eux, Dolidzé discuta l'augmentation de la coopération multilatérale, la coopération interparlementaire et le partage de l'expérience géorgienne dans les réformes publiques et les services civils.

En septembre 2018, le ministre géorgien Davit Zalkaliani rencontra son homologue Regenvanu à New York, rencontre durant laquelle ce dernier fut invité à visiter la Géorgie. La visite de Regenvanu se déroula les 14-, la première visite officielle d'un dignitaire vanuatais en Géorgie. Cette visite mena à la signature d'un accord sur la coopération entre les ministères des Affaires étrangères des deux pays, tandis que Regenvanu rencontre Zalkaliani, le président du Parlement géorgien Irakli Kobakhidzé et la présidente Salomé Zourabichvili. Tbilissi déclara alors que le Vanuatu était un « partenaire très important dans la région du Pacifique-Sud » et promit de partager d'aider le Vanuatu dans ses réformes gouvernementales. Zalkaliani et Regenvanu s'accordèrent même de coopérer dans l'éducation, la culture, l'économie, la santé, l'agriculture et le changement climatique. Un dialogue politique actif fut également annoncé par les deux côtés pour « identifier les secteurs potentiels de coopération » entre agences gouvernementales. Dans le cadre de la coopération pour les réformes publiques, Regenvanu visita le Palais de la Justice, l'Agence pour le Développement des Services d'État, le Centre d'Opérations du Ministère des Affaires intérieures de Géorgie et le Centre de Coordination d'urgences 112.

Lors de cette visite officielle, Regenvanu visita de même la ligne administrative séparant la Géorgie propre de la république séparatiste d'Ossétie du Sud et réitéra le support du Vanuatu envers l'intégrité territoriale de la Géorgie.

Coopération multilatérale
La Géorgie et le Vanuatu font partie de plusieurs organismes internationaux, dont l'ONU et ses organisations, INTERPOL, la Banque asiatique de développement, la Banque mondiale, le FMI, la Banque internationale pour la reconstruction et le développement, le Mouvement international de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge et l'Association internationale de développement. Les deux pays sont signataires de plusieurs traités multilatéraux, tels que le Traité sur la non-prolifération des armes nucléaires et plusieurs accords environnementaux.

Dans le cadre de l'ONU, Tbilissi et Port-Vila ont une histoire de coopération depuis l'admission de la Géorgie dans l'organisation le . Les deux pays entretiennent également des échanges dans le cadre de l'Union interparlementaire : le député géorgien Mamouka Mdinaradzé rencontra la délégation vanuataise à Genève en mars 2018. Tbilissi a également démontré vouloir coopérer avec le Vanuatu dans le cadre du Forum des îles du Pacifique. Augmenter la coopération multilatérale est une priorité des relations de la Géorgie avec le Vanuatu, qu'elle décrit comme un « pays très important du Sud-Pacifique ». En octobre 2018, le président vanuatais Tallis Obed Moses dit vouloir augmenter les liens entre les deux pays dans le cadre multilatéral.

Pour la Géorgie, une priorité est de convaincre le Vanuatu de voter en sa faveur sur une résolution présentée annuellement par la mission géorgienne sur le retour des personnes déplacées internes en Abkhazie et en Ossétie du Sud, une résolution qui est approuvée chaque année depuis 2008 par l'Assemblée générale des Nations unies. Le Vanuatu vote chaque année en faveur de la résolution depuis 2016 mais s'est abstenu à de nombreuses reprises auparavant, notamment lors de la reconnaissance vanuataise de l'Abkhazie (en 2011, le Vanuatu a néanmoins voté en faveur de la résolution, malgré le fait qu'il a reconnu l'Abkhazie quelques semaines auparavant).

Accords bilatéraux

Le , le premier ministre géorgien Irakli Gharibachvili signa un décret entamant des négociations avec le gouvernement du Vanuatu au sujet d'un mémorandum sur la coopération technique. En 2016, son successeur Guiorgui Kvirikachvili lança des négociations sur l'exemption du régime de visa entre les deux pays. Ces accords bilatéraux ne sont pas encore signés.

Représentations diplomatiques
La Géorgie est représentée au Vanuatu mai 2014 par son ambassade en Australie, qui est aussi accréditée aux îles Salomon, aux Fidji, à la Nouvelle Zélande et au Samoa. Toutefois, déjà en 2012, l'ambassade géorgienne à Canberra entretenait des liens avec Port-Vila. Les ambassadeurs de Géorgie au Vanuatu sont :
 2014-2017 : Vladimer Konstantinidi ;
 depuis 2017 : Guiorgui Dolidzé.

Le Vanuatu n'a pas d'ambassade accréditée à la Géorgie.

Références

Géorgie
Vanuatu

Relations entre la Géorgie et le Vanuatu


Dr. Ernst Weiß, cunoscut și ca Ernst Weiss, () a fost un scriitor austriac de origine evreiască și de limbă germană. El este autorul romanului Ich, der Augenzeuge (Martor ocular), inspirat din viața lui Hitler.

Biografie
Ernst Weiss s-a născut la Brno, Moravia, Austro-Ungaria (acum în Republica Cehă) în familia unui prosper negustor evreu de haine. După ce tatăl său a murit când el avea patru ani, a fost crescut de mama lui, Berta, născută Weinberg, care l-a îndrumat către artă. Cu toate acestea, după absolvirea învățământului secundar în Brno, Litoměřice și Hostinné, el a venit la Praga pentru a studia medicina. În 1908 el a absolvit studii medicale la Viena și a devenit chirurg. A practicat la Berna, Viena și Berlin, dar s-a îmbolnăvit de tuberculoză și a încercat să se vindece lucrând ca medic de navă într-o călătorie către India și Japonia în anul 1912.

În 1913 a întâlnit-o pe Rahel Sanzara, dansatoare, actriță și, mai târziu, romancieră, iar relația lor a durat până când ea a murit de cancer în anul 1936. În același an, l-a întâlnit pe Franz Kafka și au devenit prieteni apropiați. Kafka a scris în Jurnale 1914: "2 ianuarie. Mult timp petrecut util în compania dr. Weiss". Weiss a fost în contact cu alți scriitori ai Cercului de la Praga, cum ar fi Franz Werfel, Max Brod și Johannes Urzidil. În 1914 Weiss a revenit în Austria pentru a începe o carieră de medic militar. El a servit în cursul Primului Război Mondial pe Frontul de Est, obținând în cele din urmă o cruce de aur pentru vitejie. După război, a trăit în Praga, pe atunci capitala Cehoslovaciei.

El a renunțat la cariera medicală în 1920, când era medic într-un spital din Praga. În 1921 s-a mutat la Berlin și a început o carieră prolifică de scriitor, publicând aproape un roman pe an. Această perioadă literară s-a terminat atunci când, în 1933, s-a întors la Praga pentru a avea grijă de mama sa muribundă. El nu s-a mai putut întoarce în Germania Nazistă, așa că a plecat la Paris în 1934. Acolo el a trăit o viață mizeră, fiind ajutat de scriitori celebri precum Thomas Mann și Stefan Zweig. El a solicitat, dar nu a primit, un ajutor financiar din partea organizației American guild for German cultural freedom.

Ultimul roman al lui Weiss, Martorul ocular, a scris în 1938, prezintă un tânăr veteran german al Primului Război Mondial, identificat ca "A.H.", care a fost trimis într-un spital militar pentru că suferea de isterie (numită acum tulburare conversivă). Personajul este inspirat evident de Adolf Hitler, care a fost tratat într-adevăr pentru tulburare conversivă într-un spital militar din Pasewalk, dar cercetătorii nu sunt lămuriți în ce măsură narațiunea este fictivă. Scriitorul Walter Mehring a susținut în autobiografia sa că Weiss a avut acces la Paris la dosarul medical al lui Hitler de la Pasewalk, care a fost trimis în afara țării pentru păstrare de către Edmund Forster, psihiatrul care l-a tratat pe Hitler. Locul unde se află astăzi dosarul este necunoscut, cu toate acestea, iar adevăratul Edmund Forster dezaproba folosirea hipnozei, tratamentul folosit pentru a-l vindeca pe "A.H." în romanul lui Weiss.

Weiss s-a sinucis pe 14 iunie 1940, când trupele germane au invadat orașul. Încercarea lui de a se otrăvi în camera de hotel nu a avut succes imediat, dar el a murit în noaptea următoare într-un spital din Paris.

Bazându-se pe cercetări aprofundate asupra lui Hitler și pe relatarea șederii sale în clinica de la Pasewalk, psihologul David Lewis în cartea sa The Man who invented Hitler relatează, de asemenea, povestea lui Ernst Weiss și a cărții despre Hitler, folosind pseudonimul A.H.

Opera
Activitatea sa literară este influențată de Sigmund Freud, de prietenul Franz Kafka și de autorii care făceau parte din curentul literar expresionism ce era la modă atunci. El prezintă adesea cazuri medicale și probleme etice în romanele și povestirile sale.
 Die Galeere (1913); respinsă de douăzeci și trei de editori; Franz Kafka l-a ajutat să o publice
 Der Kampf (1916)
 Tiere în Ketten (1918)
 Mensch gegen Mensch (1919)
 Stern der Dämonen (1920)
 Nahar (1922)
 Männer in der Nacht (1925)
 Boetius von Orlamünde (1928, redenumită Der Aristokrat în 1966); distinsă cu medalia de argint la concursul literar de la Jocurile Olimpice de vară de la Amsterdam din 1928 și cu premiul Adalbert Stifter
 Georg Letham. Arzt und Mörder (1931)
 Der Geisterseher (1934)
 Der Gefängnisarzt (1934, republicată în 1969)
 Der arme Verschwender (1936, republicată în 1965)
 Der Verführer (1937).
 Der Augenzeuge (publicată postum în 1963); publicată cu titlul Ich, der Augenzeuge din cauza problemelor legate de drepturile de autor în urma publicării cărții Le Voyeur de Alain Robbe-Grillet sub același titlu

Referințe

Legături externe

  Profile in AEIOU Oesterreich Lexikon
  Short biography

Nașteri în 1882
Decese în 1940
Evrei austrieci
Medici austrieci
Scriitori evrei
Scriitori care s-au sinucis

Ernst Weiß


Guillaume Cazes, dit A.-G. Claude ou Claude Cazes, né le  à Fleurance (Gers) et mort le  à Ollioules (Var), est un journaliste français.

Biographie

Né à Fleurance, au lieu-dit La Tuilerie, le 20 mai 1850, Austrogisile Guillaume Cazes est le fils de Marie Carbonnau, ménagère, et de Guillaume Cazes, boulanger. Il est le frère cadet d'Émilien Cazes et l'aîné de Thierry Cazes.

Entré dans le journalisme dès les années 1870 sous le nom de plume « A.-G. Claude », Cazes collabore au Progrès de Lyon puis prend la direction du Républicain de l'Isère à Grenoble en 1881. En 1886, il succède à Théophile Bergès en tant que rédacteur en chef du Progrès du Nord de Lille.

Le 3 décembre 1887, il épouse Maria-Justine Pollet, fille du vétérinaire lillois Jules-Alfred Pollet. Le couple a un fils, Daniel Cazes (1889-1980), qui s'illustrera dans la magistrature.

Républicain de longue date et opposant déterminé au boulangisme, A.-G. Claude est le premier rédacteur en chef du Réveil du Nord, fondé en 1889. Il fait évoluer ce journal du radicalisme au socialisme au début des années 1890, à l'époque où son frère Thierry est élu député du Gers.

Souffrant de surmenage, Claude Cazes met fin à sa carrière de journaliste en janvier 1896. Le 21 avril de la même année, il est nommé percepteur de 2 classe à Sailly-Saillisel (Somme) en qualité de « professeur » et « ancien militaire ». Cette nomination est critiquée par le Journal des débats, qui y voit un acte de favoritisme in extremis du ministre des Finances du gouvernement Léon Bourgeois, Paul Doumer.

Non installé à son poste dans la Somme, il est muté quelques semaines plus tard dans le Var, à Saint-Maximin puis à Ollioules, une petite ville proche de la mer Méditerranée où il s'installe définitivement. Il y meurt des suites d'une maladie cardiaque le 5 janvier 1901.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Jean-Paul Visse, La Presse du Nord et du Pas-De-Calais au temps de L'Écho du Nord (1819-1944), Villeneuve-d'Ascq, Presses universitaires du Septentrion, 2004, .

Liens externes

Naissance en mai 1850
Naissance à Fleurance
Journaliste français du XIXe siècle
Fonctionnaire français
Décès en janvier 1901
Décès à Ollioules
Décès à 50 ans

Claude Cazes


Kristian Magnussen (født 22. februar 1956 i Vágur) er en færøsk socialrådgiver og tidligere politiker (JF) og (VMF).

Han var valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1994–2008 samt social-, sunds-, arbejds- og justitsminister i Edmund Joensens anden regering 1996–98. I Lagtinget har han været medlem af social- og sundhedsudvalget (fra 1995 Lagtingets velfærdsudvalg) 1994–2004 og udvalgsformand 1994–96; næstformand i Lagtingets justitsudvalg 2002–08 og medlem af Lagtingets udlandsudvalg 2004–08. Magnussen tilhørte den fløj fra fagbevægelsen, der brød med Javnaðarflokkurin i 1994 og dannede Verkamannafylkingin. I 1998 gik Magnussen imidlertid tilbage til i Javnaðarflokkurin igen.

Magnussen har været socialrådgiver i Tórshavn siden 1985 og har desuden en kontorfaglig uddannelse.

Referencer

Socialrådgivere fra Færøerne
Politikere fra Javnaðarflokkurin
Politikere fra Verkamannafylkingin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Socialministre fra Færøerne
Sundhedsministre fra Færøerne
Arbejdsministre fra Færøerne
Justitsministre fra Færøerne
Personer fra Vágur

Kristian Magnussen


Sophia Magdalena Scholl (9. maí 1921 – 22. febrúar 1943) var þýskur stúdent og pólitískur aðgerðasinni. Hún var virk innan Hvítu rósarinnar, friðsamlegrar andspyrnuhreyfingar gegn stjórn nasista í Þýskalandi.

Scholl var dæmd fyrir landráð eftir að hún var gómuð við að útbýtta dreifibréfum með áróðri gegn stríði meðal nemenda í Ludwig-Maximilian-háskólanum ásamt bróður sínum, Hans. Hún var í kjölfarið hálshöggvin undir fallöxi.

Æviágrip
Sophie Scholl fæddist þann 9. maí 1921 í bænum Forchtenberg í þýska Weimar-lýðveldinu. Faðir hennar var þar bæjarstjóri og Sophie ólst upp á trúræknu lútersku heimili þar sem kristin gildi voru í hávegum höfð. Æskuár hennar voru mikill rósturtími í Þýskalandi og Adolf Hitler og Nasistaflokkurinn komust til valda í landinu þegar hún var unglingur.

Sophie studdi Hitler í fyrstu og varð meðlimur í æskulýðshreyfingu Nasistaflokksins ásamt eldri bróður sínum, Hans Scholl. Faðir þeirra var ekki hrifinn af Hitler og fordæmdi þátttöku barna sinna í ungliðahreyfingunni. Systkinin urðu bæði afhuga nasismanum eftir að þeim var ljóst hverjar fyrirætlanir Hitlers voru og Hans komst í kynni við andnasíska hugsuði í Ludwig-Maximilian-háskólanum í München. Afstaða þeirra gegn Hitler varð enn harðari eftir að nasistar gerðu innrás í Pólland árið 1939 og seinni heimsstyrjöldin hófst.

Líkt og bróðir sinn gekk Sophie í Ludwig-Maximilian-háskólann, þar sem hún nam heimspeki og líffræði. Á námsárum sínum stofnaði Hans Scholl andspyrnuhreyfinguna Hvítu rósina ásamt félaga sínum, Alexander Schmorell. Sophie gekk von bráðar til liðs við hreyfinguna ásamt nokkrum samnemendum sínum og prófessorum við háskólann.

Eftir að nasistar hófu hópflutninga á Gyðingum í fangabúðir sumarið 1942 hófu meðlimir Hvítu rósarinnar að prenta dreifibréf þar sem bent var á glæpi nasistastjórnarinnar og Þjóðverjar voru hvattir til friðsamlegrar andspyrnu gegn henni. Jafnframt var athygli Þjóðverja beint að ofsóknum nasista á Gyðingum á hernámssvæðum sínum í Póllandi. Í fyrstu var bréfunum einungis dreift í München en smám saman fóru umsvif hreyfingarinnar að ná til borga í suðurhluta Þýskalands og norður til Berlínar. Auk þess stóðu meðlimir Hvítu rósarinnar fyrir veggjakroti með slagorðum á borð við "Frelsi!" og "Niður með Hitler!".

Þann 18. september 1942 voru Hans og Sophie að dreifa nýjustu útgáfu af dreifibréfum Hvítu rósarinnar. Þau skildu eftir tösku fulla af bæklingum við innganginn á aðalbyggingu háskólans þar sem þess var krafist í nafni þýsku þjóðarinnar að almenningur hlyti almenn mannréttindi á ný. Sophie gekk upp á efstu hæð skólans og henti eintökum af bæklingunum út af svölum til þess að dreifa þeim yfir skólalóðina. Húsvörður við skólann stóð systkinin að verki og tilkynnti þau til Gestapo. Sophie og Hans voru í kjölfarið handtekin ásamt Christoph Probst, öðrum meðlimi andspyrnuhreyfingarinnar, og dregin fyrir rétt.

Réttarhöldin gegn meðlimum Hvítu rósarinnar voru sýndarréttarhöld þar sem systkinin voru sökuð um landráð en fengu ekki að svara fyrir sig eða halda uppi málsvörn. Systkinin neituðu að gefa upp nöfn félaga sinna í Hvítu rósinni en engu að síður tókst nasistunum að handsama þá alla. Sophie og Hans voru dæmd sek og tekin af lífi með fallöxi þann 22. febrúar 1943.

Eftir seinni heimsstyrjöldina og fall nasistastjórnarinnar hefur nafni Sophie og Hvítu rósarinnar mjög verið haldið á lofti sem tákn um friðsamlega óhlýðni gagnvart harðstjórn. Systir þeirra, Inge Aicher-Scholl, lagði sig mjög fram við að halda minningu þeirra lifandi það sem hún átti eftir ólifað.

Tilvísanir

Þýskir andspyrnumenn
Þýskir byltingarmenn

Sophie Scholl


البونان هم مجموعة عرقية صينية يدين شعبها بالإسلام في المرتبة الأولى وكذلك البوذية التبتية

بونان
عرقيات معترف بها من حكومة الصين
مجتمعات إسلامية في الصين

بونان


Le col de la Diavolezza est un col de montagne de la chaîne de la Bernina. Situé à  d'altitude sur la commune de Pontresina, en Haute-Engadine, dans le canton des Grisons, il sépare le val Bernina au nord du val Morteratsch au sud par une longue crête montagneuse entre le Munt Pers et le piz Trovat.

C'est un site touristique apprécié pour son panorama sur les plus hauts sommets de la région, dont le piz Bernina.

Toponymie

Légendes
L'attribution du nom de Diavolezza (littéralement « diablesse », en romanche) est généralement expliquée par quelques légendes locales.

L'une raconte que, il y a très longtemps, une fée des montagnes vivait près du Munt Pers dans un château caché au milieu des rochers. Elle se faisait discrète et n'était aperçue que rarement et furtivement par des chasseurs. Un jour, ceux-ci découvrirent qu'elle avait l'habitude de se rendre au milieu d'un pâturage couvert de fleurs où se trouvait un lac d'un bleu profond afin d'y prendre un bain rafraîchissant. Les jeunes hommes devinrent rapidement fous et décidèrent imprudemment d'essayer de la suivre à travers la montagne. Ils disparurent tous les uns après les autres. Ce fut notamment le cas d'Aratsch que l'on a cherché partout en vain avant de supposer finalement qu'il avait fait une chute fatale dans une crevasse. À la tombée de la nuit, on pouvait entendre une voix plaintive, portée par le vent, qui répétait « mort ais Aratsch » (« Arasch est mort »), ce qui donna plus tard son nom au glacier voisin de Morteratsch. La Diavolezza, qui avait causé la mort des garçons du village, quitta alors la région en criant et ne fut plus jamais revue.

Une autre légende, « Die Jungfrau vom Morteratsch », rapporte que la belle Annetta tomba un jour amoureuse du berger Arasch mais, jugeant le jeune homme bien trop pauvre, sa famille s'opposa à cette relation. Il fut alors contraint de partir à l'étranger dans l'espoir de devenir suffisamment riche. De retour dans la vallée après un long voyage et une absence de plusieurs années, il retrouva sa bien-aimée Annetta sur son lit de mort, terrassée par le chagrin et la nostalgie. Désespéré, il se lança dans l'ascension du glacier avec son cheval, et disparut à jamais. L'esprit d'Annetta, ne trouvant la paix, hanta la région comme une diablesse et criant chaque nuit : « Mort Aratsch, mort Aratsch ! », donnant ainsi son nom au glacier. Le paysan responsable de l'alpage, constatant que cette présence qui appréciait se promener parfois dans la cave à fromage avait une influence positive sur les vaches, accepta cette compagnie. Son successeur voulut en revanche chasser le fantôme d'Annetta mais fut puni par une malédiction qui fit disparaître les pâturages et c'est depuis qu'on appelle cette montagne maudite le Munt Pers (« la montagne perdue », en français).

Autres toponymes
Parmi les autres lieux locaux auxquels le nom de Diavolezza est associé, figure le lac qu'évoque la légende, le Lej da Diavolezza (littéralement le « lac de la Diavolezza », en romanche), situé à  d'altitude, en contrebas du col, sur son versant nord.

L'Ova da Diavolezza est le ruisseau, d'une longueur d'environ 2 kilomètres, qui part du lac, coule jusqu'au bas de la vallée pour se jeter dans la Bernina (Ova da Bernina en romanche, Berninabach en allemand).

Le Corn Diavolezza est une montagne située entre le col et le lac, qui culmine à  d'altitude. Son sommet accueille le dernier pylône du téléphérique avant l'arrivée au sommet et des poteaux électriques.

Activités estivales

Tourisme
Le site est connu pour offrir un point de vue sur les glaciers Pers et Morteratsch, le piz Palü, le Bellavista et surtout le piz Bernina, lequel est le plus haut sommet des Alpes orientales. Il offre de nombreuses possibilités d'excursions, par exemple l'ascension facile et rapide par des sentiers balisés de deux montagnes de plus de  à proximité immédiate : le Munt Pers et son panorama à 360° et le Sass Queder où se trouve le plus haut site de barbecue d'Europe. Des randonnées sont également possibles depuis le col pour descendre vers la vallée, soit en passant par le lac de Diavolezza, soit par le val d'Arlas, soit par la promemade des lacs qui passe par le Lej da Diavolezza, le Lej da las Collinas et le Lej Pers.

Il existe également un sentier thématique sur les glaciers et VR Diavolezza, l'expérience de réalité virtuelle la plus haute du monde, pour expliquer l'évolution des glaciers Pers et Morteratsch et informant qu'il se retirent chaque année de 40 mètres à cause du réchauffement climatique.

Alpinisme
La Diavolezza est un point de départ important pour les alpinistes qui veulent escalader les plus hauts sommets de la chaîne de la Bernina, comme le piz Bernina, le piz Palü, le Bellavista, le piz Roseg ou encore le piz Morteratsch.

Il est également possible d'effectuer un trekking accompagné d'un guide sur le glacier Pers en direction du piz Palü ou sur le glacier Morteratsch pour descendre jusqu'en plaine.

Des via ferrata sont accessibles gratuitement vers le piz Trovat.

Berghaus Diavolezza
Connu localement sous le nom « Berghaus Diavolezza », le refuge de la Diavolezza, permet de passer la nuit au col, de prendre un repas au restaurant panoramique Bellavista, au bar du Diavolezza Stübli ou plus simplement au self-service et de se détendre dans le jacuzzi en plein air le plus haut du monde.

Activités hivernales
Pendant l'hiver, la Diavolezza est un lieu où on pratique essentiellement le ski au sein du domaine Diavolezza-Lagalb.

Accès
Le versant nord du col est accessible à pied depuis le val Bernina en trois heures et demie environ en passant par le Lej da Diavolezza ou le val d'Arlas. Il est aussi possible de réaliser la montée par les glaciers de Morteratsch et de Pers pour arriver par le sud.

Le téléphérique de Diavolezza (en allemand,  Diavolezza) relie le val Bernina au Berghaus Diavolezza situé au col. La station inférieure est située à proximité immédiate de la gare ferroviaire Bernina Diavolezza et de la route du col de la Bernina. La station supérieure est au col. Il a été mis en service pour la première fois en 1956 et a été entièrement rénové pour la dernière fois en 2012. L'installation est aujourd'hui équipée de deux cabines d'une capacité de 105 places chacune pouvant se déplacer jusqu'à . Il faut généralement moins de 7 minutes pour relier les deux gares distantes de  pour un dénivelé de  et quatre pylônes, ce qui permet d'assurer un débit de 800 personnes par heure.

La gare Bernina Diavolezza de la ligne de la Bernina des Chemins de fer rhétiques, située à plus de  d'altitude, permet d'arriver à une centaine de mètres de la station de départ du téléphérique de Diavolezza et au départ des sentiers montant vers la Diavolezza. La ligne de la Bernina permet de relier Saint-Moritz à Tirano depuis 1910. Initialement conçue uniquement pour une utilisation estivale, l'exploitation hivernale débute dès 1913. En 2008, elle est inscrite au patrimoine mondial de l'UNESCO. Le réseau ferroviaire des Chemins de fer rhétiques est implanté dans les principales vallées grisonnes et est le troisième de Suisse par la longueur. La ligne de la Bernina dessert aussi Morteratsch (pour un accès par le glacier) et Bernina Lagalb (pour le val d'Arlas).

La route du col de la Bernina depuis Pontresina ou le val Poschiavo permet d'atteindre le parking situé devant chaque gare.

Références

Liens externes
 La Diavolezza sur corvatsch-diavolezza.ch
 La Diavolezza sur pontresina.ch
 La Diavolezza sur bernina-glaciers.ch
 La Diavolezza sur myswitzerland.com
 La Diavolezza sur visitgraubunden.com
 La Diavolezza sur graubuenden.ch
 La Diavolezza sur remontees-mecaniques.net

Col des Alpes suisses
Col dans le canton des Grisons

Col de la Diavolezza


Luhyňa este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 304 locuitori.

Istoric
Localitatea Luhyňa este atestată documentar din 1263.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Luhyňa


كارلوس ألفارو مورينو  لاعب كرة قدم أرجنتيني ولد في 18 أكتوبر من سنة 1964 بمدينة بوينوس أيريس عاصمة الأرجنتين. لعب لعدة أندية أهمها نادي بلاتينزي وإنديبندينتي وإسبانيول وفيرو كاريل وست ونادي برشلونة الكولومبي كما لعب للمنتخب الأرجنتيني ما بين عامي 1989 و1991.

الكاتب : محمد الشنتوف

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإكوادور
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في المكسيك
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من بوينس آيرس
لاعبو أتلانتي
لاعبو إسبانيول
لاعبو إنديبندينتي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو فيرو كاريل أويستي
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1988
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإكوادور
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو كوبا أمريكا 1989
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نادي أمريكا
لاعبو نادي بارسلونا
مدربو كرة قدم أرجنتينيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1964
مواليد في بوينس آيرس

كارلوس ألفارو مورينو


Gernot Sittner (* 27. Juni 1938) ist ein deutscher Journalist, der lange Zeit für die Süddeutsche Zeitung (SZ) tätig war. Von 1993 bis 2005 war er Chefredakteur der SZ.

Leben
Sittner wuchs in Sulzbach-Rosenberg in der Oberpfalz auf. Nach Aussagen Sittners wollten seine Eltern, dass er Lehrer werden sollte. Er studierte dementsprechend Germanistik, Anglistik, Philosophie und Geschichte in München und legte das Staatsexamen für das höhere Lehramt ab. Außerdem promovierte er im Jahr 1966 mit einer Arbeit über die Reaktion der deutschen Literatur auf den Krieg 1870/71. In der Zwischenzeit hatte er sich jedoch dem Journalismus zugewandt und wurde 1964 Mitarbeiter der Süddeutschen Zeitung in München.

Er schrieb zunächst über lokale Themen und war auch für Bildungspolitik zuständig, wurde dann Redakteur der Fernsehseite und dann, für 17 Jahre, als Ressortleiter verantwortlicher Redakteur für die Seite 3 der SZ, die, so Hans Werner Kilz, "unter seiner Führung zu der meistgelesenen Reportage-Seite im deutschen Tageszeitungsjournalismus wurde". Neben der Seite drei leitete er auch noch die Wochenendbeilage der SZ.

1989 wurde Sittner stellvertretender Chefredakteur und Chef vom Dienst bei der SZ, 1993 wurde er schließlich Chefredakteur neben Dieter Schröder und Hans Werner Kilz, was er bis zu seiner Pensionierung im Jahr 2005 blieb. Auch danach leitete er weiterhin das Verkehrsparlament und das Gesundheitsforum der Süddeutschen Zeitung.

Stephan Lebert nannte ihn in der ZEIT in einem Artikel zu seiner Pensionierung "so etwas wie den Mister SZ".

Veröffentlichungen (Auswahl)
 (Hrsg.): Die Seite drei : Reportagen aus fünf Jahrzehnten, 2. überarbeitete Auflage, Süddeutsche Zeitung GmbH, München 2007 (Süddeutsche Zeitung Edition), ISBN 978-3-86615-484-1.

Literatur
 Hans Werner Kilz: Unaufgeregt in vorderster Linie : Chefredakteur Gernot Sittner verabschiedet sich nach 41 Jahren SZ in den Ruhestand, in: Süddeutsche Zeitung, 29. Oktober 2005, Seite 5
 Stephan Lebert: Schweigen ist Gold: SZ-Redakteur Gernot Sittner geht in den Ruhestand – so unauffällig, wie er immer war, in: ZEIT 25. August 2005 Online
 Artikel zum 70. Geburtstag von Hans Werner Kilz

Weblinks
 Vortrag von Sittner: Journalismus: Immer auf der Höhe der Zeit (PDF; 89 kB)

Journalist (Deutschland)
Zeitungsjournalist
Chefredakteur
Person (Süddeutsche Zeitung)
Deutscher
Geboren 1938
Mann

Gernot Sittner


Nornlar (Eski Norsça: norn, çoğul: nornir), Norse mitolojisindeki üç dísirdir: Urd (geçmiş), Verdandi (şimdiki) ve Skuld (gelecek). Skuld aynı zamanda bir Valkyrienin ismidir. Grek mitolojisindeki Mireleri andırmaktadır.

Nornlar'a şu nitelikler verilir:

 Bilgeliğin temsilcileridirler.
 Büyüsün diye her gün "kaynak ağacı"nı sularlar.
 İnsanların gereksinimlerini sağlar ve onların mukadderatlarını düzenlerler.
 İçlerinden birinin adı aynı zamanda "mukadderat"tır.
 Göksel ip eğiricileridirler.
 Varlıkların "atkı"larını (dokumacılıktaki bir terim) ezellerinden ebedlerine kadar dokumaktadırlar.
 İlahi adaleti sağlarlar.
 Kudretleri öyle yücedir ki, ilahlar bile onların yargılarından kaçınamaz.

Ayrıca bakınız

 Mireler

Norn


A Hertzian cone is the cone produced when an object passes through a solid, such as a bullet through glass. More technically, it is a cone of force that propagates through a brittle, amorphous, or cryptocrystalline solid material from a point of impact. This force eventually removes a full or partial cone in the material. This is the physical principle that explains the form and characteristics of the flakes removed from a core of tool stone during the process of lithic reduction.

This phenomenon is named after the German physicist Heinrich Rudolf Hertz, who first described this type of wave-front propagation through various media.

Although it might not be agreed by all, natural phenomena which have been grouped with the Hertzian cone phenomena include the crescentic "chatter marks" made on smoothed bedrock by glacial ice dragging along boulders at its base, the numerous crescentic impact marks sometimes seen on pebbles and cobbles, and the shatter cones found at bolide impact sites.  James Byous, working independently (at privately funded Dowd Research, Savannah, Georgia USA) has made a protracted study of Hertzian cones.  Some of his work may be found via sharing points or directly at Dowd Research.  He has produced a comprehensive glossary on Hertzian fractures and related terms. A Hertzian cone is often 104 degrees when created by an indenter.  Smaller cones may be produced due to lack of size of the material, or irregularities in the structure of the material.  However, in ballistics, the faster the projectile the steeper the edges and angle of the cone.

See also
Conchoidal fracture
Flint knapping

References

Materials science
Lithics
Heinrich Hertz

Hertzian cone


Die Dilborner Mühle ist eine Wassermühle in der Gemeinde Niederkrüchten, mit zeitweise zwei unterschlächtigen Wasserrädern.

Geographie
Die Dilborner Mühle hat ihren Standort am Unterlauf der Schwalm im Ortsteil Overhetfeld in der Gemeinde Niederkrüchten im Kreis Viersen. Oberhalb liegt die Brüggener Mühle, unterhalb auf niederländischem Gebiet die Swalmener Mühle. Der Mühle vorgelagert ist ein kleiner Weiher, dessen Wasserspiegel bei 38 m über NN liegt. Sie ist die letzte Mühle auf deutscher Seite, die von der Schwalm mit Wasser versorgt wird.

Geschichte
Mühle und Schloss Dilborn standen über Jahrhunderte in einem engen Zusammenhang. Dennoch trug die Dilborner Mühle früher den Namen "Elmpter Mühle". So steht sie auch in der Tranchot-Karte von 1806 und in der Ferrariskarte 1771–1778.

Die Dilborner Mühle ist die einzige Mühle an der Schwalm, die zwei Wasserräder im Innern des  Mühlenhauses eingebaut hatte. Damit waren sie vor Witterungseinflüssen besser geschützt und konnten auch im Winter betrieben werden. Die Mühle wurde als Öl- und Kornmühle bis 1949 genutzt. Die Mahleinrichtung und ein Wasserrad sind noch vollständig erhalten. Das weitläufige Gelände um das Mühlengebäude herum wird ganzjährig als Campingplatz genutzt.

Denkmaleintrag
Es handelt sich um einen Anfang bis Mitte des 19. Jh. erbauten zweigeschossigen Backsteinbau mit Mezzaningeschoss. Das Wohnhaus ist in den meisten Räumen mit Kölner Decken ausgestattet. Nur die Räume im Obergeschoss, die an den Mühlentrakt grenzen, besitzen keine Kölner Decken. Von der Treppe aus zugänglich ist eine Opkammer, die an der hinteren linken Seite des Wohntraktes liegt. Die Raumaufteilung ist original erhalten. Der Mühlentrakt ist wohl der ältere Teil des Backsteinbaus, in 4 Achsen mit klassizistischer Eingangstür mit Blausteingewände. Der Mühlentrakt ist tiefer in den Hofraum hineingezogen. Er ist in einem sehr guten Zustand.

Das gesamte dreizügige Mahlwerk ist vollständig erhalten, ebenso das Getriebe und die Nebengeräte. Die Stützsäulen und der gesamte Aufbau ähneln dem der Clörather Mühle. Der Dachstuhl über den beiden Gebäuden ist original erhalten. Im Dachraum sind auch die Reste zweier Kaminblöcke erhalten.

Das Wohnhaus nebst Mühlentrakt ist ein wichtiges Zeugnis für die Orts- und Siedlungsgeschichte sowie für die Geschichte des Menschen. Erhaltung und Nutzung liegen daher aus wissenschaftlichen, volkskundlichen und städtebaulichen Gründen im öffentlichen Interesse.

Denkmalliste Niederkrüchten Nr. 38, Eintrag: 19. Juni 1991

Galerie

Literatur
 Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlenführer. Krefeld 1998, Seite 449–450.
 Horst Jungbluth, Helmuth Elsner: Die Schwalm – Tal der Mühlen. Schwalmtal 1989, Seite 63–65.

Weblinks

 Website der Dilborner Mühle
 Mühlentour

Wassermühle im Kreis Viersen
Bauwerk in Niederkrüchten
Wassermühle an der Schwalm (Maas)
Mühle in Europa

Dilborner Mühle


Farvernes kildevæld er en dansk eksperimentalfilm fra 1990, der er instrueret af Flemming Brantbjerg.

Handling
Så tæt på kilden er den hoppende, dansende farvestrøm, at ingen figurer eller former kan fastholdes. Rystelsen over skabelsen er så stor, at bevægelsens jubel kun antyder, ikke fastholder, de mulige former og figurer. Bevægelse er en fundamental livsytring, bevægelse for sin egen indre nødvendigheds skyld. Tæt på skabelsen anes i billedstrømmen: Kaos - den dans hvoraf alting er.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Eksperimentalfilm fra Danmark

Farvernes kildevæld


Night of Dark Shadows is a 1971 horror film by Dan Curtis. It is the sequel to House of Dark Shadows. It centers on the story of Quentin Collins and his bride Tracy at the Collinwood Mansion in Collinsport, Maine.

David Selby, Lara Parker, John Karlen, Kate Jackson, Grayson Hall, and Nancy Barrett star.

Night of Dark Shadows was not as successful as House of Dark Shadows.

This film marked the feature film debut of David Selby and Kate Jackson.

Plot
Handsome young artist Quentin Collins arrives at his newly inherited estate of Collinwood with his beautiful wife Tracy. They meet the housekeeper Carlotta Drake and the caretaker Gerard Stiles. Quentin happens upon a 19th-century portrait of a blonde woman with captivating green eyes that seem to mesmerize him. Carlotta informs him that the woman is Angelique, who had lived there over 100 years earlier. The Collins' friends Alex and Claire Jenkins, who have co-written several successful horror novels, move into a cottage on the estate.

Quentin soon begins to be troubled by startling visions and haunting dreams about one of his ancestors, Charles Collins, and his ancestor's mistress Angelique—who had been hanged as a witch in a past century. Carlotta eventually reveals to Quentin that she is the reincarnation of Sarah Castle, a little girl who had lived at Collinwood over 150 years ago, and that Quentin himself is the reincarnation of Charles Collins. Charles had had an affair with Angelique, wife of his brother Gabriel, resulting in her being hanged—and Charles being sealed alive in the family crypt with Angelique's corpse.

On a trip to New York, the Jenkinses discover a painting of Charles Collins, which bears an uncanny resemblance to Quentin. Convinced that their friends are in grave danger, the couple hurry home to Collinwood, where they are attacked by the ghost of Angelique.

Meanwhile, Quentin has become possessed by the spirit of Charles Collins, and attempts to drown Tracy in a disused swimming pool on the estate. Alex and Claire arrive in time to revive her, but Quentin, having no memory of his actions, refuses to believe their wild tale.

Carlotta and Gerard conspire to eliminate Quentin's loved ones.  Quentin, seeing the scratches on his wrist where Tracy had tried to fend him off, realizes the truth of Alex's warning and rushes to rescue his friends.  Gerard has managed to take Tracy prisoner (despite his having been shot in the face by Claire), and Quentin fights with him high atop a train trestle.  As Gerard slashes Quentin's cheek with a knife, creating a gash in his left cheek that looks remarkably like the one Charles Collins had, Tracy rushes to try to save her husband. She strikes Gerard with a nearby plank, knocking him off Quentin and onto the edge of the trestle. He teeters on the edge for a moment, then plunges to his death after Tracy pushes him.

The group rush back to Collinwood to confront Carlotta. As they arrive, she jumps from the top of the house when she sees the ghostly Angelique beckon her from below.

In the end, the two couples prepare to leave Collinwood forever. Alex and Claire leave first, with Quentin and Tracy following. However, instead of driving away, Quentin returns to the house, saying he intends to retrieve some canvases.  When he fails to come back, Tracy follows, only to find him now completely possessed by Charles Collins. Angelique enters the room, reborn in the flesh. The camera freezes on Tracy's face as she begins to scream, as Quentin and Angelique advance on her.  A UPI news wire shown at the end reveals that Alex and Claire Jenkins have been killed in a car accident. Witnesses reported seeing a ghostly fog filling the car as it veered off the road.

Cast
 David Selby as Quentin Collins and Charles Collins
 Grayson Hall as Carlotta Drake
 John Karlen as Alex Jenkins
 Nancy Barrett as Claire Jenkins
 Lara Parker as Angelique Collins
 Kate Jackson as Tracy Collins
 James Storm as Gerard Stiles
 Diana Millay as Laura Collins
 Christopher Pennock as Gabriel Collins
 Thayer David as Reverend Strack
 Monica Rich as Sarah Castle
 Clarice Blackburn as Mrs. Castle

Production
After the success of House of Dark Shadows (the 1970 feature film version of Dan Curtis's gothic soap opera Dark Shadows), MGM was ready to back a follow-up film in 1971. Curtis originally wanted to do a direct sequel and revive the vampire Barnabas Collins. Actor Jonathan Frid, however, refused to play the role again for fear of being typecast. Realizing it would be a mistake to recast the popular character, Curtis worked with writer Sam Hall to concoct an all-new storyline.

On March 29, 1971, filming began on Curse of Dark Shadows, later retitled Night of Dark Shadows for its release. Without the headaches of producing the television series concurrently, the production crew was able to achieve a far more polished product than that of the previous year. In order to give the production some authenticity, spiritualist Hans Holzer was employed as an advisor to the production, though his actual contribution to the finished product proved minimal.

The story was very loosely based on the "parallel-time" sequence of the TV series and centered on the show's other popular male lead, Quentin Collins, played by David Selby. Night of Dark Shadows was shot in six weeks on a budget of $900,000 and released in 1971, after the show had left the air. It was not unsuccessful but was less successful than its predecessor.

Hall's script, developed in conjunction with Curtis, was a wistful tale of gothic romance and supernatural reincarnation, bolstered by credible performances from David Selby, Kate Jackson, and Grayson Hall. When filming completed without major problems, Curtis set about editing the final film, which proved far denser and more complex than House of Dark Shadows.One reason often cited for the film's lack of performance is that MGM forced Curtis to cut over 35 minutes from his finished film, and gave him only 24 hours to do the job. Thus, the film went from approximately 129 minutes to about 94 minutes, which, according to some, caused the film to lose its coherence.

Much of the excised footage was recovered in 1999, but was without sound. This material consists of 16 never-before-seen sequences, extending over a dozen existing scenes, reinstating the darker mood and restoring the original structure and continuity. Highlights of the discovery include flashback between the doomed lovers Charles and Angelique, two new scenes featuring menacing groundskeeper Gerard Stiles, several romantic interludes between Quentin and Tracy, a candlelit "exorcism" sequence in the gallery (the film's original climax), and the "hanging" sequence, as well as several other scenes with intensity on par with an R-rated film.Dark Shadows Memories: 35th Anniversary, by Kathryn Leigh Scott, Pomegranate Press Ltd., 2001,

Home mediaNight of Dark Shadows and House of Dark Shadows'' were released on VHS on September 1, 1998, and on DVD and Blu-ray on October 30, 2012 by Warner Home Video.

See also
 List of American films of 1971

References

External links

1971 films
1971 horror films
American supernatural horror films
Caregory:Supernatural revenge films
Dark Shadows
Films based on television series
Films directed by Dan Curtis
Films set in country houses
Films set in Maine
Films shot in New York (state)
Metro-Goldwyn-Mayer films
1970s English-language films
1970s American films

Night of Dark Shadows


O Dow Jones Transportation Average (DJTA, também chamado de "Dow Jones Transports") é um índice do mercado de ações dos EUA da S&P Dow Jones Indices do setor de transporte e é o indicador mais amplamente reconhecido do setor de transporte norte-americano. É o índice de ações mais antigo ainda em uso, ainda mais antigo que seu parente mais conhecido, o Dow Jones Industrial Average.

Evoluções anuais

Links externos

 Official Website
 Yahoo! Finance page for ^DJT
 Bloomberg page for TRAN:IND
 Dow Jones & Company website
 Yahoo: Chart of DJTA performance (1928-present)
 chart of DJT vs SPX from Yahoo! Finance

Índices de bolsa da América

Dow Jones Transportation Average


Millionerne brænder er en dansk oplysningsfilm fra 1950 instrueret af Gunnar Robert Hansen efter eget manuskript.

Handling
I to spillescener og to montager vises den brandfare, der knytter sig til elektriske installationer og til tobaksrygning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1950

Millionerne brænder


An Lophatherum sinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Lophatherum sinense in nahilalakip ha genus nga Lophatherum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lophatherum

Lophatherum sinense


In mathematics, the plus construction is a method for simplifying the fundamental group of a space without changing its homology and cohomology groups.

Explicitly, if  is a based connected CW complex and  is a perfect normal subgroup of  then a map  is called a +-construction relative to  if  induces an isomorphism on homology, and  is the kernel of .

The plus construction was introduced by , and was used by Daniel Quillen to define algebraic K-theory. Given a perfect normal subgroup of the fundamental group of a connected CW complex , attach two-cells along loops in  whose images in the fundamental group generate the subgroup. This operation generally changes the homology of the space, but these changes can be reversed by the addition of three-cells.

The most common application of the plus construction is in algebraic K-theory. If  is a unital ring, we denote by  the group of invertible -by- matrices with elements in .  embeds in  by attaching a  along the diagonal and s elsewhere. The direct limit of these groups via these maps is denoted  and its classifying space is denoted . The plus construction may then be applied to the perfect normal subgroup  of , generated by matrices which only differ from the identity matrix in one off-diagonal entry. For , the -th homotopy group of the resulting space, , is isomorphic to the -th -group of , that is,

See also
 Semi-s-cobordism

References

.
.
.

External links

Algebraic topology
Homotopy theory

Plus construction


Bansen Tanaka (田中 万川; 21. ožujka 1912. – prosinac 1988.), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 9. Dana u aikidu.

Životopis
Bansen Tanaka je bio judoka kada je 1936. godine upoznao Moriheija Ueshibu. Želeći naučiti aikido, postavio je dojo u Osaki za Noriaki Inoue, Ueshibinog ranog učenika i nećaka. Slijedio je učenja Inouea i Ueshibe sve do 1939. godine kada je pozvan u rat. Njegovo znanje iz aikida osiguralo mu je poziciju tjelohranitelja u vojsci. Godinu dana nakon toga vratio se u Osaku i nastavio se baviti aikidom.

Morihei Ueshiba je 1951. kontaktirao Tanaku i predložio mu da izgradi vlastiti dojo u Osaki, što je Tanaka prihvatio. Nakon otvaranje dojoa u Osaki 1952. godine, Ueshiba je u tom dojou proveo nekoliko tjedana poučavajući aikido.

Bansen Tanaka je ostao glavni instruktor Osaka Aikikai dojoa sve do svoje smrti 1988. godine.

Izvori

Vanjske povezice
 Bansen Tanaka

Japanske aikidoke
Japanski džudaši

Bansen Tanaka


Das Swissôtel Zürich war ein Hotel am Bahnhof Zürich Oerlikon in der Schweiz. Mit 347 Zimmern war es das achtgrösste Hotel der Schweiz. Mit einer Höhe von 85 Metern und 32 Stockwerken war es das höchste Hotelgebäude in Zürich.

1972 wurde es unter dem Namen Hotel International Zürich eröffnet. 1980 wurde ein Managementvertrag mit Swissôtel Hotels & Resorts, gegründet von Swissair und Nestlé, unterzeichnet. Seitdem wird das Hotel offiziell Swissôtel Zürich genannt.

1988 brach im 31. Stockwerk, in dem ein Restaurant betrieben wurde, ein Grossbrand aus, verursacht durch Selbstentzündung beim Nachfüllen eines Spritkochers. Heute befinden sich auf diesem Stockwerk Meeting- und Event-Räume.

Seit der Eröffnung befindet sich ein Coiffeur im Erdgeschoss des Hotels. Seit 1995 ist eine Confiserie im Gebäude eingemietet. Weiter betreibt seit 2003 das Kaffeehaus Starbucks eine Filiale im Gebäude. Die eingemieteten Geschäfte blieben auch nach der Hotelschliessung im November 2020 geöffnet.

2011 wurden nach über 20 Betriebsjahren die Restaurants Szenario und Dialog und auch die Edison Bar geschlossen. Nach einer dreimonatigen Umbauphase ist ein neues Restaurantkonzept Le Muh entstanden.
Das Hotel war offizieller Partner der jährlich im Hallenstadion Zürich stattfindenden Eiskunstgala Art on Ice. Weiter war das Hotel Dienstleistungspartner vom CSI Zürich.

Am 26. August 2013 wurde das Gebäude vom Zürcher Stadtrat in die Inventarliste der Denkmalpflege aufgenommen.

Am 25. September 2020 wurde durch Medien die beschlossene Schliessung des Hotelbetriebs per 31. Dezember 2020 als Folge der Corona-Krise bekannt. Kurze Zeit später wurde im Zuge des Konkursverfahrens entschieden, den Hotel- und Gastronomiebetrieb frühzeitig am Freitag, 13. November 2020 zu schliessen.

Von Februar 2021 bis voraussichtlich Ende 2021 wurde u. a. ein Studentenwohnheim als Zwischennutzung eingerichtet.

Im März 2021 wurde das Restaurant Le muh als Pop Up wiedereröffnet.

Weblinks

 Offizielle Website des Swissôtel Zürich
 Broschüre des Swissôtel Zürich (PDF; 5,2 MB)

Einzelnachweise

Hotel in Zürich
Hochhaus in Zürich
Hochhaus in Europa
Hotelbau in Zürich
Erbaut in den 1970er Jahren

Swissôtel Zürich


Die Prva Crnogorska Liga 2011/12 war die sechste Spielzeit der höchsten montenegrinischen Fußballliga. Die Saison begann am 6. August 2011 und endete am 30. Mai 2012 mit der 33. und letzten Runde.

Titelverteidiger FK Mogren Budva konnte den Vorjahreserfolg nicht wiederholen; der Titel wurde vom FK Budućnost Podgorica gewonnen.

Modus
Die zwölf Mannschaften traten in je drei Runden gegeneinander an, sodass 33 Spieltage zu absolvieren waren. Die Teams, die nach 22 Spielen die ersten sechs Plätze belegten, hatten zusätzlich sechs Heimspiele, die Teams auf den unteren sechs Plätzen noch fünf Heimspiele. Der Tabellenletzte stieg in die Druga Crnogorska Liga ab. Die Teams auf den Plätzen zehn und elf spielten in der Relegation um den Klassenerhalt.

Vereine

Der in der Vorsaison letztplatzierte OFK Bar stieg nach nur einer Saison wieder in die zweithöchste Liga ab und wurde durch den dortigen Meister FK Bokelj Kotor ersetzt, welcher nach dreijähriger Abwesenheit wieder in die höchste Spielklasse zurückkehren konnte.

Die im letzten Jahr zehnt- und elfplatzierten Vereine FK Mornar Bar und FK Sutjeska Nikšić spielten in der Relegation gegen die zweit- und drittplatzierten Teams FK Jedinstvo Bijelo Polje und FK Berane der zweiten Liga. Nach je einem Hin- und Rückspiel standen Berane und Sutjeska als Teilnehmer der Prva Crnogorska Liga 2011/12 fest.

Abschlusstabelle

für Aufstieg, Relegation und Abstieg: 1. Punkte – 2. Direkter Vergleich (Punkte, Tordifferenz, geschossene Tore) – 3. Tordifferenz – 4. geschossene Tore

Kreuztabelle

Relegationsspiele
Die nach Ablauf der regulären Saison zehnt- und elftplatzierten Teams spielten in einem Hin- und Rückspiel gegen die dritt- bzw. zweitplatzierten Teams der zweiten Liga um den Klassenerhalt. Die Spiele fanden am 3. bzw. 7. Juni statt. Beide Erstligateams verloren die Playoffs und mussten absteigen.

|}

Torschützenliste

Weblinks
 Homepage des Montenegrinischen Fußballverbands (bosnisch)
 Ausführliche Statistiken auf rsssf.com (englisch)
 Ehrentafel auf soccerlibrary.free.fr
 Saison auf futaa91.co.ke

Einzelnachweise

2011
Fußballsaison 2011/12

Prva Crnogorska Liga 2011/12


جون جوزيف بيرشنغ  (13 سبتمبر 1860 في بمنطقة لين كاونتي بولاية ميزوري - 15 يوليو 1948 في واشنطن دي سي) كان جنرال في القوات الأمريكية خلال الحرب العالمية الأولى، وقائد للقوات الأمريكية والحرب الأمريكية الإسبانية الحرب ضد الهنود الحمر.

حياته

ولد جون عام 1860 كأول طفل من بين ستة إخوة، دخل بين عامي 1882 و1886 حيث كان والده تاجرا هناك وعمل بيرشنج مدرسا لفترة قبل أن يلتحق بالأكاديمية العسكرية الأمريكية في ويست بوينت بعد نجاحه وإكماله دورته التكوينية في ويست

حياته العسكرية
شارك بعد ذلك في الحملة ضد قبائل الأباتشي الهندية في الجنوب الغربي الأمريكي وطارد قبائل هنود السو عقب معركة الركبة المجروحة بولاية داكوتا الجنوبية عام 1891.ثم عاد للعمل في التدريس فعمل أستاذًا للتاريخ العسكري في جامعة نبراسكا، وحصل على شهادة جامعية في القانون.

الحرب الأمريكية الإسبانية
قاد النقيب بيرشنج سرية سلاح الفرسان العاشرة المكونة من الجنود الأمريكين ذوي الأصول الأفريقية، وأدى ذلك بالإضافة إلى صرامته وعدم حبه للمزاح في إطلاق لقب «جاك الاسمر» عليه، وهو اللقب الذي لازمة حتى الوفاة. شارك بيرشنج وجنوده في عدة معارك خلال الحرب في كوبا منها «ايل كيه ني» و«كيتل هيل»، وقاتل بصورة مميزة فيها مما أثار اعجاب الرئيس الأمريكي ثيودور روزفلت.ثم انتقل بيرشنج من كوبا - عقب تعافيه من الملاريا التي اصيب بها في كوبا. - إلى الفلبين عام 1899 وعمل كملحق عسكري في اليابان، ثم كمراقب في الحرب الروسية اليابانية خلال الفترة من 1905 إلى 1909. وتقديرا لبلاءه العسكري المتميز رقاه الرئيس روزفلت من رتبة نقيب إلى رتبة العميد مباشرة عام 1909، متجاوزا حوالي ال900 ضابط في الأقدمية.

الحملة على المكسيك
بعد الخدمة في الشرق الأقصى تولى قيادة المنطقة العسكرية في سان فرانسيسكو وفي 9 مارس 1916 قاد قوة عسكرية منطلقا من الولايات المتحدة إلى المكسيك من أجل تاديب قوات الثوار المكسيكين بقيادة بانشو فيلا. التي كانت قد قامت بغارة على مدينة كولمبس في نيو مكسيكو. فشلت الحملة في القبض علىبانشو فيلا ولكنها نجحت في تحجيم قواته وتدمير جزء كبير منها.و أثناء مطاردة بانشو فيلا توفيت زوجته وابنتاه في حريق بمنزل الأسرة في سان فرانسيسكو.

الحرب العالمية الأولى
قاد بيرشنج القوات الأمريكية للتدخل السريع خلال الحرب العالمية الأولى في أوروبا. حيث عين قائدا لها 12 مايو 1917. وصل بيرشنج إلى فرنسا في 23 يونيو من نفس العام، وواجه ضغوط الحلفاء من أجل تخصيص قواته لدعم الوحدات الفرنسية والإنجليزية على خطوط القتال، ولكنه اصر على أن تكون قواته وحدة واحدة منفصلة ومميزة وتتحمل مسئولية منطقة ما. ولكنه تنازل عن موقفه مرة وحيدة حين امد بعض الوحدات الفرنسية المدافعة ضد الهجوم الألماني في ربيع 1918. ثم عاد وسحب قواته بعد أن عزز الحلفاء مواقعهم. قاد بيرشنج القوات الأمريكية للتدخل السريع لتشترك في صيف 1918 في القتال في معارك إقليم اللورين، ثم بدا العمليات الهجومية ليحول العمليات الثابتة وحرب الخنادق إلى حرب مناورات. استطاعت قواته صد الألمان في أثناء هجومهم على أون مارن في 25 يوليو إلى 2 أغسطس 1918.ثم صدهم في منطقة سان ميغيل من 25 سبتمبر إلى توقيع الهدنة في 11 نوفمبر 1918. في أثناء قيادته للقوات الأمريكية للتدخل السريع رقى إلى رتبة اللواء في 1917 ثم إلى فريق أول في نفس العام

بعد الحرب
عقب عودته إلى الولايات المتحدة رقى إلى رتبة قائد الجيوش الأمريكية وهي الرتبة التي كان يحملها قبله جورج واشنطون فقط تولى منصب رئيس اركان الجيش في الفترة من 1921 إلى 1924 حيث ترك الخدمة ثم تولى منصب لجنة الثار الحربية الأمريكية وتفرغ لكتابة مذكراته.

فكره العسكري
يعتبر بيرشنج من أهم العسكريين الأمريكين في مطلع القرن العشرين. وأشرف على تطوير القوات الأمريكية من مجرد مجموعات وحدات فرسان صغيرة إلى جيش متطور يستخدم الأسلحة الحديثة مثل المدرعات والطائرات والمدافع الرشاشة. وتعتبر قدرته على تنظيم جيش مكون من مليون رجل خلال الحرب العالمية الأولى وصموده امام الضغوط السياسية عملا مميزا. كما أنه ادخل نظام اركان مكون ركن إدارة وركن استخبارات وركن عمليات وركن إمداد وتجهيز وهو النظام المتبع في الجيش الأمريكي حتى الآن. وكان لتطويره نظام الأركان بالغ الأثر في التأثير على العمليات في الحرب العالمية الثانية.

وفاته
تدهورت صحته ودخل المستشفى في من نهاية 1941 حتى وفاته في 15 يوليو 1948

روابط خارجية

مراجع

أسقفيون أمريكيون
أشخاص في الحرب الروسية اليابانية
أشخاص من لنكن (نبراسكا)
أشخاص من مقاطعة لين (ميزوري)
أعضاء هيئة تدريس الأكاديمية العسكرية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة نبراسكا- لينكولن
أفراد الجيش الأمريكى في الحرب الإسبانية الأمريكية
أفراد عسكريون أمريكيون شاركوا في الحروب الهندية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية الإسبانية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الفلبينية الأمريكية
أفراد عسكريون من ميزوري
أمريكيون شاركوا في الحروب الهندية
أمريكيون في الحرب العالمية الأولى
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون في القرن 20
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إنجليزي
جمهوريون من ولاية نبراسكا
جنرالات الجيش الأمريكي
جنرالات القوات المسلحة الأمريكية في الحرب العالمية الأولى
حائزون على ميدالية الكونغرس الذهبية
حائزون على وسام الخدمة المتميزة (جيش الولايات المتحدة)
حائزون على وسام النجمة الفضية
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حاصلون على وسام التحرير (فنزويلا)
حاصلون على وسام رايزينغ صن
خريجو الأكاديمية العسكرية الأمريكية
خريجو الكلية الحربية للجيش الأمريكي
خريجو جامعة نبراسكا لنكولن
خريجو جامعة ولاية ترومان
سياسيون أمريكيون في القرن 20
شخصيات الثورة المكسيكية
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الأولى
قادة الحرب العالمية الأولى
قادة عسكريون
قادة عسكريون في الحرب العالمية الأولى
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب من ميزوري
ماسونيون أمريكيون
محامون من ولاية نبراسكا
مدفونون في مقبرة أرلينغتون الوطنية
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1920
مواليد 1860
مواليد في لاكليد
وفيات 1948
وفيات في واشنطن العاصمة

جون بيرشنغ


الكتلة الحرجة  في الفيزياء النووية وفيزياء المفاعلات النووية Reactor Physics هي أقل كتلة من اليورانيوم-235 أو البلوتونيوم-239 (أو بعض العناصر الأخرى فوق اليورانيوم)التي يمكن أن يتم فيها التفاعل المتسلسل من دون توقف، وفي هذه الحالة يكون عدد النيوترونات داخل الكتلة الحرجة ثابتا.

لتوضيح مفهوم الكتلة الحرجة، لنتصور كرة بحجم قبضة اليد مصنوعة من اليورانيوم-235، وبعد تحفيز أولي لعملية الانشطار النووي بواسطة تسليط حزمة من النيوترونات على الكرة، سيتولد في المتوسط عدد 2.5 نيوترون جراء هذا الانشطار الأول لنواة ذرة اليورانيوم-235. وهذا يكون كافيا لبدأ انشطار ثان في نواة أخرى من اليورانيوم-235. وأثناء هذه السلسلة المتعاقبة من الانشطارات في اليورانيوم يتسرب الكثير من النيوترونات إلى خارج الكرة ولا تستطيع التفاعل. وبفقد تلك النيوترونات يتوقف التفاعل النووي. ولكن يجب أن يكون معدل تولد النيوترونات داخل الكرة مساو على الأقل لعدد النيوترونات المتسربة إلى الخارج لاستدامة التفاعلات الانشطارية. وهنا يأتي دور الكتلة الحرجة التي يمكن تعريفها بالحد الأدنى من كتلة مادة نووية معينة(يورانيوم-235 أو بلوتونيوم-239) كافية لدوام سلسلات متعاقبة من الانشطارات، ويكون عدد النيوتراونات فيها ثابتا - لا يقل ولا يزيد .

إذا كان العنصر المستخدم في عملية الانشطار النووي ذو كتلة يتطلب تسليطا مستمرا بالنيوترونات لتحفيز الانشطار الأول، فإن هذه الكتلة تسمى الكتلة دون الحرجة.

وإذا كان العنصر المستخدم في عملية الأنشطار النووي ذو كتلة قادرة على توليد سلسلات متعاقبة من الانشطار النووي حتى بدون أي تحفيز خارجي بواسطة تسليط نيوترونات خارجية فيطلق على هذه الحالة الكتلة الفوق حرجة وهي المرحلة المطلوبة لتصنيع القنبلة النووية.

توضيح الكتلة الحرجة
الحالة الحرجة لكرة من المادة النووية هي حالة متوازنة بين معدل إنتاج النيوترونات في الكتلة ومعدل هروب النيوترونات منها. وتتسم تلك الحالة المتوازنة بعدم تزايد أو تناقص للطاقة الصادرة.

والكتلة الحرجة تعتمد حسابيا على معامل تزايد النيوترونات k، حيث:

 k = f / n

حيث:

f متوسط عدد النيوترونات الناتجة من الانشطار الواحد، وتتفاعل وتؤدي إلى انشطار،

n متوسط عدد النيوترونات التي تغادر الكتلة من دون أن تشترك في تفاعل انشطار.

فعندما تكون k = 1، تكون الكتلة حرجة.

تكون الكتلة دون الحرجة subcritical mass عندما لا تستطيع كتلة المادة النووية الحفاظ على استمرار الانشطار النووي. أي إذا صوبنا حزمة من النيوترونات إلى الكتلة فان معظم تلك النيوترونات سيغادر الكتلة من دون اشتراك في التفاعل.
في هذه الحالة تكون k < 1.

وتكون الكتلة فوق حرجة supercritical mass عندما يتزايد معدل التفاعل الانشطاري. وقد تصل الكتلة إلى حالة توازن (أي أن تعود للحالة الحرجة ثانيا) عند درجة حرارة أعلى وبالتالى طاقة صادرة أعلى وقد تحطم نفسها. وتتسم حالة فوق الحرجة بأن تكون k > 1

ملحوظة: حدث مثل هذا الحادث النووي لأول مرة في الولايات المتحدة في مفاعل صغير (مفاعل ثابت 1 ) حيث انفجر المفاعل مما أدى إلى وفاة ثلاثة من العاملين في الحال. كان المفاعل قد وصل إلى حالة فوق الحرجة خلال 4 مللي ثانية بسبب انتزاع قضيب تحكم (الوحيد) عن دون اكتراث.

الكتلة الحرجة لبعض المواد

بعض تلك الكتل الحرجة للكتلة الكروية العارية، أي من دون عاكس للنيوترونات يعمل على رد النيوترونات الخارجة من الكتلة لتحفيز تفاعلها مع المادة النووية.

كتلة حرجة يورانيوم-235 : 52 كيلوجرام، أي كرة قطر 17 سم،

كتلة حرجة بلوتونيوم-239 : 10 كيلوجرام، أي كرة قطر 10 سم،

كتلة حرجة بلوتونيوم-240 : 40 كيلوجرام، أي كرة قطر 15 سم،

وتعتمد الكتلة الحرجة على درجة نقاوة المادة إذ أن الشوائب تمتص النيوترونات وتمنعها من التفاعل، فمثلا إذا كان اليورانيوم-235 مخصبا بدرجة 20 % فقط تصبح الكتلة الحرجة فوق 400 كيلوجراما، وإذا كان اليورانيوم مخصبا لدرجة 15 % تصبح الكتلة الحرجة فوق 600 كيلوجراما. أما الثلاثة أرقام المذكورة أعلاه فهي لدرجة تخصيب تبلغ 99 %.

انظر أيضا
 مفاعل نووي
 تفاعل نووي
 مشروع Y
 مفاعل ثابت 1
 تفاعل تسلسلي
 مفاعل الأبحاث الأسترالي

مراجع

تقانة نووية
كتلة
نشاط إشعاعي
تصميم السلاح النووي

كتلة حرجة


An Alocasia infernalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Charles Boyce. An Alocasia infernalis in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alocasia

Alocasia infernalis


Île de la Passe je otok atola Peros Banhos u arhipelagu Chagos Britanskog teritorija Indijskog oceana.

Izvori

Peros Banhos

Île de la Passe (Peros Banhos)


Donja Šleska ili Šlezija (češki: Dolní Slezsko,   donjošleski: Niederschläsing, latinski: Silesia Inferior, njemački: Niederschlesien, poljski: Dolny Śląsk, šleski: Dolny Ślůnsk) sjeverozapadni je dio povijesne i zemljopisne regije Šleske, dok je jugoistočni dio Gornja Šleska.

Povijest
U Srednjem vijeku Donja Šleska bila je pod kontrolom Kraljevstva Poljske i Kraljevine Bohemije. Donja Šleska postaje dio Habsburške Monarhije 1526. godine. Skoro čitavu regiju anektirala je 1742. godine Kraljevina Pruska, a postala je dio Njemačkoga Carstva 1871. godine kada dolazi do ujedinjenja Njemačke, izuzev maloga dijela koji je bio dio donjošleskoga Vojvodstva Nyse, koji je od 1742. godine bio dio Austrijske Šleske. Potsdamskom konferencijom iz 1945. godine većinski dio Donje Šleske postao je dio Narodne Republike Poljske, a jedan manji dio koji se nalazio zapadno od linije Odra–Nisa postao je dio Njemačke Demokratske Republike te ponovnim ujedinjenjem Njemačke 1990. godine postaje dio Savezne Republike Njemačke, dok je drugi manji dio koji je bio dio Austrijske Šleske postao je dio Čehoslovačke Socijalističke Republike. Raspadom Čehoslovačke Socijalističke Republike taj manji dio postaje dio Češke Republike..

Vidi još
 Šleska
 Gornja Šleska
 Donjošlesko vojvodstvo

Vanjske poveznice

 Službena web stranica Donjošleskoga vojvodstva
 Službeni donjošleski turistički portal

Poljske povijesne pokrajine
Češke povijesne pokrajine
Njemačke povijesne pokrajine

Donja Šleska


TasWireless is a group of wireless networking enthusiasts in Tasmania, Australia.  Between them they have set up wireless community networks in both Hobart and Launceston.  The group has gone through many names, tas.air, www.tas.air.net.au, TPAN (Tasmanian Public Airwave Network) and now TasWireless.

With users from several different backgrounds, including computer networking, amateur radio, amateur television, programming, Linux/BSD server administration, antenna and satellite dish installations, and lots more, they are willing to assist with any community networks in any part of the state.

Introduction
The TasWireless site was first started in 1999.  It started as a splitter group from TasLUG, the Tasmanian Linux Users Group.  There was only a small number of people who were interested in wireless networking at this time, less than five each in Hobart and Launceston.  A node database () for Tasmanian regions was started, the mailing list was put on line, but due to the lack of practical experience and knowledge, very little happened.  The cost of Wi-Fi cards and wireless access points was also a problem.
In early 2002, a flood of cheap SkyNet Global 802.11b PC card cards flooded the market.  These cards were liquidated stock and cost around A$50-60 each - the average retail price was still around A$200.  A lot of these cards were shipped to the state and distributed (both by TasWireless admins and otherwise).

Wireless networks in Hobart
The predominant network in Hobart is called StarNet.  This was started as a private network by a small group of amateur radio enthusiasts, around April 2002.  It included around six or seven sites.

In April 2003, an operator of the TasWireless website stumbled upon one of their nodes, with SSID StarNet, and posted his find to the mailing list.

As a result, all users involved were able to share knowledge and make some minor changes to the network routing.
Another network RexNet, based in Kingston was also found; they had already been working with the StarNet group to eventually join the networks.

In mid-2003, various 802.11b wireless access points appeared on the market at low prices - Svec and Minitar brand access points were selling for around $100.  This made setting up nodes easier, as the compatibility issues between various brands of PCI cradles, PC cards, and operating systems caused some problems.

By the start of March 2004, there were around 25 nodes on StarNet, reaching from Tea Tree, Otago, Rosetta, Lutana, Glenorchy, Moonah, Lindisfarne, Lenah Valley, Bellerive, Acton, Tranmere, Sandy Bay and Kingston.

Wireless networks in Launceston
Wireless networks in Launceston were a lot slower to take off than in Hobart, but is to be expected with a smaller population.  Several small peer-to-peer links were tested, but no major infrastructure was rolled out.

At the end of January 2004, two groups appeared, around the same time.  One group was unnamed (though was working under the TasWireless name), the other was called TasGrid.

Both groups currently have two major access points each with around 10-12 nodes being on each.  Neither group appears to be very active at the present time.

 Launceston Wireless has started forming some connections to hopefully create a working citywide public network

Wireless networks in the north-west
There are several people who have expressed interest in a wireless network on the north-west coast of Tasmania - however no networks currently exist.

External links
Launceston Wireless
TasWireless
StarNet
TasGrid
NodeDB maps - Tasmania

Wireless network organizations
Organisations based in Tasmania
Communications in Australia

TasWireless


Kastellet kan henvise til:

 Kastellet - København
 Citadellet Fladstrand - citadellet i byen Frederikshavn
 Kastellet (Rønne) - en del af befæstningen af Rønne
 Kastellet (Stockholm) - bygning på øen Kastellholmen i centrale Stockholm

Kastellet (flertydig)


Ali Kemal Denizci (d. 1 Mart 1950, Trabzon), Trabzonspor, Fenerbahçe ve Beşiktaş'ta oynamış olan Türk eski millî futbolcu, teknik direktör. Lakabı Fırtına Kemal olan Ali Kemal Denizci, eski futbolcu Osman Denizci'nin abisidir.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
17 yaşındayken futbolcu lisansını kaçak çıkardı. İlk takımı Çarşıbaşı'dır. Bir sene sonra Trabzon Yolspor'a transfer oldu. Ardından o sıralar üçüncü ligde olan Rizespor'a geçti. 2 sene kaldığı Rize'de gösterdiği performansla Kayserispor'dan teklif aldı. Kayseri'de imza attıktan sonra ikinci ligdeki Trabzonspor'un ona teklif getirmesi üzerine sözleşmeyi iptal ederek Trabzonspor'da oynamaya başladı.

Kadro kurulduktan sonra Trabzonspor, ilk yıl şampiyonluğu averajla Kayserispor'a kaptırdı. Bir sonraki sezon ise şampiyon olarak Türkiye Birinci Ligi'ne çıktı. Birinci Lig'deki ilk sezonunda (1974-75) Trabzonspor ligi 9. bitirdi ve kupada final oynadı. İkinci sezonda ise büyük bir sürpriz yapan Trabzonspor, Türkiye Futbol Ligi'nin 4. Şampiyonu oldu. Bu şampiyonluk Ali Kemal Denizci, Cemil Usta, Şenol Güneş, Necmi Perekli, Ali Yavuz, Bekir Barçın, Necati Özçağlayan, Kadir Özcan gibi yıldızları yarattı ve sonraki 4 yılda Trabzon 3 şampiyonluk daha elde etti. Ali Kemal Denizci, 1976-1977 sezonunda da şampiyonluk kazandı.

Trabzonspor'un girdiği mali bunalım ve 1977-78 sezonunda şampiyonluğun Fenerbahçe'ye kaptırılması, Ali Kemal Denizci'yi kulüpten ayırdı ve 1978'de Fenerbahçe'ye transfer oldu. Fenerbahçe'de mutlu ve başarılı olamayan Denizci, teknik direktörü Friedel Rausch'u 1980-81 sezonunda 2. Lige düşen Rizespor'da oynayan kardeşini getirmesi karşılığında ikna ederek 1981'de Beşiktaş'a transfer oldu. Uzun süredir şampiyonluk kazanamayan Beşiktaş onun da katılımıyla 1981-82 sezonunda şampiyonluğa ulaştı.

Millî takım kariyeri
1984 yılında futbolu bırakan Ali Kemal Denizci, Trabzonspor'un ilk millî futbolcusudur. Kardeşi Osman Denizci sırasıyla Rizespor, Fenerbahçe, Trabzonspor ve Erzurumspor'da oynamış ve 1982'te Beşiktaş'la, 1984'te de Trabzonspor'la şampiyonluk sevincini tatmıştır.

Teknik direktörlük kariyeri
Aktif futbolculuk yaşantısı sonrasında bir dönem Trabzonspor'da yardımcı teknik direktörlük de yapan Ali Kemal Denizci, bugün Türkiye Futbol Federasyonu'nun Karadeniz Bölgesi sorumluluğunu yapmaktadır.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT:Evsahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Futbolcu Başarıları

Kulüp
  1981-82 (Beşiktaş ile.)

  1978-79 (Fenerbahçe ile.)

 1979-80 (Fenerbahçe ile.)

Bireysel
 1984 yılında futbolu bırakan Ali Kemal Denizci, Trabzonspor'un ilk millî futbolcusudur.

Teknik direktör başarıları

Kulüp

Filmografi

Dizi
 2015 - Zengin Kız Fakir Oğlan - Ali Kemal (Trabzonspor)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1950 doğumlular
Trabzon doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Türk teknik direktörler
Trabzonspor futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Trabzonspor teknik direktörleri
Boluspor teknik direktörleri
Elazığspor teknik direktörleri
Çaykur Rizespor teknik direktörleri
Maltepespor teknik direktörleri
Hatayspor teknik direktörleri
İstanbulspor teknik direktörleri
Kartalspor teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
1. Lig teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Orta saha futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Kanat futbolcuları

Ali Kemal Denizci


قصر رئاسة الجمهورية بمصر الجديدة أو قصر العروبة أو قصر الاتحادية أو قصر هليوبوليس يقع في هليوبوليس، مصر الجديدة بالقاهرة، هو قصر العمل الرسمي
لرئاسة الجمهورية في مصر، والذي يستقبل فيه رئيس الجمهورية في مصر الوفود الرسمية الزائرة ويقع في حي هليوبوليس (مصر الجديدة) الراقي شرق القاهرة.

معمار القصر
افتتح قصر هليوبوليس (مصر الجديدة) في البداية كفندق جراند أوتيل (Grand Hotel) حيث افتتحته الشركة الفرنسية المالكة في الأول من ديسمبر 1910 كباكورة فنادقها الفاخرة في أفريقيا.

و صمم القصر المعماري البلجيكي ارنست جاسبار حيث احتوي علي 400 حجرة إضافة إلي 55 شقة خاصة وقاعات بالغة الضخامة، وتم بناء القصر من قبل شركتين للإنشاءات كانتا الأكبر في مصر في ذلك الوقت هما شركة «ليو رولين وشركاه» وشركة «بادوفا دينتامارو وفيرو»، فيما قامت شركة ميسس سيمنز آند شوبيرت في برلين بمد الوصلات الكهربائية والتجهيزات.

تم تأثيث حجرات المبنى آنذاك بأثاث فاخر وتحديدا من طرازي لويس الرابع عشر ولويس الخامس عشر، أما القاعة المركزية الكبرى فقد كانت مكلفة فقد وضعت بها ثريات ضخمة من الكريستال كانت الأضخم في عصرها وكانت تحاكي الطراز الشرقي.

بالنسبة لقبة قصر فندق هليوبوليس فارتفاعها يبلغ 55 مترا من الأرض وحتي السقف، وتبلغ مساحة القاعة الرئيسية 589 مترا مربعا وصممها ألكسندر مارسيل وقام بشؤون الديكور بها جورج لوي كلود وتم فرشها بسجاد شرقي فاخر ووضعت بها مرايا من الأرض إلي السقف أيضا مدفأة ضخمة من الرخام كما وضع 22 عمودا إيطاليا ضخما من الرخام.

كان في الجهة الأخرى من القاعة الكبرى توجد قاعة طعام فاخرة تكفي 150 مقعدا وقاعة أخرى ضمت 3 طاولات بلياردو منها اثنتين كبيرتي الحجم من طراز ثرستون. أما الأثاث الذي كان من خشب الموهاجني فقد جيء به من لندن فيما ضمت الحجرات العلوية مكاتب وأثاثا من خشب البلوط جيء بها من محلات «كريجير» في باريس.

الطابق السفلي ومنطقة العاملين كان من الضخامة بحيث تم تركيب سكة حديدية خاصة بطول الفندق وكانت تعبر مكاتب الإدارة والمطابخ والثلاجات والمخازن ومخازن الطعام والعاملين.

الفندق
اعتبر الفندق من أفخم الفنادق آنذاك وكان معماره المتميز ما لفت إليه النظر وأصبح عامل جذب سياحي للعديد من الشخصيات الملكية في مصر وخارجها إضافة إلي رجال الأعمال الأثرياء وكان من ضمن نزلاء القصر ميلتون هيرشي مؤسس ومالك شركة هيرشي للشيكولاتة الأمريكية الشهيرة، وجون بيربونت مورجان الاقتصادي والمصرفي الأمريكي الشهير ومؤسس مجموعة J. P. Morgan الأمريكية، والملك ألبير الأول ملك بلجيكا وزوجته الملكة إليزابيث دو بافاريا.

عاصر فندق قصر هليوبوليس الحربين العالميتين مما عزز نشاطات القصر من الشخصيات الوافدة كما تحول في بعض الفترات من الحربين إلي مستشفي عسكري ومكان لتجمع الضباط من قبل سلطة الاحتلال البريطاني في مصر.

مقر رئاسي
في الستينيات استعمل القصر الذي صار مهجوراً بعد فترة من التأميم كمقر لعدة إدارات ووزارات حكومية.
في يناير العام 1972 في فترة رئاسة السادات لمصر صار القصر مقرا لما عرف باتحاد الجمهوريات العربية الذي ضم آنذاك كلا من مصر،سوريا وليبيا ومنذ ذاك الوقت عرف باسمه الحالي غير الرسمي «قصر الاتحادية» أو «قصر العروبة».

في الثمانينيات وضعت خطة صيانة شاملة للقصر حافظت علي رموزه القديمة وأعلن بعدها المجمع الرئاسي في مصر للحكومة المصرية الجديدة برئاسة الرئيس مبارك.

لم يكن يقيم رئيس الجمهورية المصري السابق حسني مبارك في القصر سوي في أوقات العمل الرسمية حيث كان يسكن في منزله الخاص بضاحية هليوبوليس مصر الجديدة في نفس الحي.

كما أن الرئيس السابق مبارك لم يكن يستقبل رؤساء وملوك الدول الأجنبية القادمة إلي مصر به إلا إذا كانت الزيارات «زيارة رسمية»، في حين أن معظم استقبالات الرئيس للرؤساء الأجانب في الأعوام الأخيرة لحكمه كانت تتم في شرم الشيخ علي ساحل البحر الأحمر، حيث يعتقد أن السبب هو الازدحام الموجود في مدينة القاهرة وما تسببه الإجراءات الأمنية من تفاقم للازدحام وقت زيارة الوفود الأجنبية.

محاصرة القصر

في ثورة يناير
سارت تجاه القصر المظاهرات التي أدت لاحقاً إلى اسقاط حكم محمد حسنى مبارك، حيث تم التهديد بأن تتحرك مسيرات ضخمة من المعارضين له يوم التخلي ان لم يتنازل قبل الظهيرة من ميدان التحرير باتجاه القصر لإخراجه منه، ليحتشد في وقت لاحق الآلاف أمام القصر تأهباً لاقتحامه، فسبقهم خطاب نائب الرئيس ورئيس المخابرات المصرية الأسبق آنذاك بتنحي حسنى مبارك عن منصبه كرئيس للدولة.

في عهد مرسي

اندلعت احتجاجات غضب بعد ما أصدر الرئيس محمد مرسي إعلان دستوري بتاريخ 22 نوفمبر 2012  واستمرت الاحتجاجات وشملت محاصرة قصر الإتحادية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع رئاسة الجمهورية المصرية
 فندق قصر هليوبوليس

انحلالات سنة 1958 في مصر
إحياء العمارة المغاربية
تاريخ القاهرة
تأسيسات سنة 1910 في مصر
عمارة مصرية
فنادق انحلت في 1958
فنادق أسست عام 1910
فنادق سابقة
قصور القاهرة
اتحادية
مبان فنادق اكتملت في 1910
مصر الجديدة

قصر الاتحادية


Izvori

 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek

1980-81
1980-81 Osijek
Osijek

Liga MNS Osijek 1980./81.


النصباء هي بلدة تتبع إداريا لمحافظة المندق 35 كم شمال منطقة الباحة في المملكة العربية السعودية، وترتفع 2500 م على سفوح جبال الحجاز بامتداد الطريق السياحي الباحة - الطائف. وتسكنها قبيلة بني كنانة زهران (وهم غير قبيلة كنانة العدنانية).

المراجع

قرى منطقة الباحة

النصباء


Super Bowl XL je bio završna utakmica 86. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije Pittsburgh Steelersi i pobjednici NFC konferencije Seattle Seahawksi. Pobijedili su Steelersi rezultatom 21:10, kojima je to bio peti osvojeni naslov.

Utakmica je odigrana na stadionu Ford Field u Detroitu u Michiganu, kojem je to bilo prvo domaćinstvo utakmice Super Bowla.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2005

Super Bowl XL


Akyar, Denizli'nin Tavas ilçesinin bir mahallesidir. Eski adı Dellardır. 1956 yılında Akyar olarak değiştirilmiştir. Tarım ve hayvancılık yapılan köyde yaklaşık olarak 80 hane bulunmaktadır. Akyar'a yerleşen Türkmenlerin Avşar oldukları söylenmektedir.

Tavas'ın mahalleleri

Akyar, Tavas


Manuel Delgado Parker (Lima, 18 de noviembre de 1935-Ib., 16 de septiembre de 2019) fue un empresario peruano, fundador del conglomerado de medios de comunicación Grupo RPP.

Biografía
Manuel fue el quinto hijo del empresario peruano Genaro Delgado Brandt y de Raquel Parker Murguía.

Se casó con Frieda Nachtigall Valderrama en 1960, con quien tuvo a sus hijos Frida, Úrsula, Manuel, Claudia, Hugo y Natalia Delgado Nachtigall.

Falleció a los 83 años, el 16 de septiembre de 2019.

Actividad empresarial
Ingresó a trabajar a Radio Panamericana en los años 1950, como parte de la administración de la emisora fundada por su padre al inicio de esta década.

Luego fundó Radio Programas del Perú, una emisora de radio dedicada a la transmisión, a nivel nacional, de programas de radionovela, servicios y consejos.

Ocupó la gerencia de Panamericana Televisión de 1968 hasta 1971, cuando el Gobierno Militar tomó el control de los medios de comunicación. En los años siguientes vivió en Buenos Aires, Puerto Rico y en Los Ángeles, California.

Regresó de los Estados Unidos en 1979 y asumió la dirección de RPP. Como tal lanzaría la Central de Informaciones, espacio que serviría para llegar a más personas a través de la difusión de noticias.  Este espacio aún sigue caracterizando a la emisora.

En 1990 funda la Sociedad Latinoamérica de Radiodifusión conformada por las principales cadenas de radioemisoras de Ecuador, Colombia, Venezuela, Bolivia y Argentina.

Tuvo a su cargo la Dirección del canal Panamericana Televisión en los años noventa, en la que permaneció como accionista principal hasta que vendió sus participaciones para así impulsar la conformación del Grupo RPP, empresa que actualmente administra. En Estados Unidos también fundó, junto a su hermano Hector Delgado Parker, la cadena de televisión peruana internacional Sur Perú perteneciente a la cadena Canal Sur dirigida a toda la comunidad peruana en ese país.

Véase también
RPP
RPP TV
Grupo RPP
Sur Perú

Referencias

Enlaces externos

Grupo RPP

Empresarios de Perú
Empresarios de medios de comunicación
Familia Delgado Parker
Panamericana Televisión

Manuel Delgado Parker