Nerium oleander  este un arbust sau arbore mic din familia Apocynaceae, cu toate părțile toxice. Este singura specie clasificată în prezent a genului Nerium. El este cunoscut în special sub numele de nerium, leandru sau oleandru din cauza asemănării superficiale cu măslinii Olea. Este cultivat pe scară largă în prezent astfel că regiunea sa de origine nu a fost identificată precis, deși s-a sugerat că ar fi Asia de sud-vest. Numele orașului antic Volubilis din Maroc ar putea fi o latinizare a cuvântului berber oualilt care desemnează această floare. Leandrul este una dintre cele mai otrăvitoare plante de grădină frecvent cultivate.

Sinonimie
Planta a fost descrisă sub o mare varietate de nume care sunt astăzi considerate sinonimele sale

Oleander Medik.
Nerion Tourn. ex St.-Lag.
Nerion oleandrum St.-Lag.
Nerium carneum Dum.Cours.
Nerium flavescens Spin
Nerium floridum Salisb.
Nerium grandiflorum Desf.
Nerium indicum Mill.
Nerium japonicum Gentil
Nerium kotschyi Boiss.
Nerium latifolium Mill.
Nerium lauriforme Lam.
Nerium luteum Nois. ex Steud.
Nerium madonii M.Vincent
Nerium mascatense A.DC.
Nerium odoratissimum Wender.
Nerium odoratum Lam.
Nerium odorum Aiton
Nerium splendens Paxton
Nerium thyrsiflorum Paxton
Nerium verecundum Salisb.
Oleander indica (Mill.) Medik.
Oleander vulgaris Medik.

Note

Referințe

Legături externe

 Clemson University: Oleander Facts. Retrieved on 2009-07-27.
 International Oleander Society: Information on Oleander toxicity. Retrieved on 2009-07-27.
 Barcelona Botanic Gardens: Plants of North Africa. Retrieved on 2009-07-27 .
 Erwin, Van den Enden. 2004. Illustrated Lecture Notes on Tropical Medicine. Medical problems caused by plants: Plant Toxins, Cardiac Glycosides. Prince Leopold Institute of Tropical Medicine. Retrieved on 2009-07-27.
 Desai, Umesh R. Cardiac glycosides. Virginia Commonwealth University. School of Pharmacy. Retrieved on 2009-07-27.
 Snopes: Legend of Oleander-poisoning at Campfire. Retrieved on 2009-07-27.
 Distribution over the world, University of Helsinki

Flora Mării Mediterane
Plante medicinale
Arbori ornamentali
Plante toxice
Arbuști
Arbori toleranți la secetă
Flora Africii de Nord
Flora Asiei de Vest
Plante de grădină din Africa
Plante de grădină din Asia
Apocynaceae
Flora Libanului

Oleandru


Le dème  d'Echinéi, en  / Dímos Echinéon, est un dème du district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, le dème est fusionné au sein du dème de Stylída.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce

Dème d'Echinéi


Die Kirchdorfer sind eine deutsche Musikgruppe und Band, die durch ihre Auftritte im Hacker-Festzelt, einem der großen Festzelte auf dem Oktoberfestin München bekannt geworden ist. Der Name bezieht sich auf den Ort Kirchdorf am Haunpold bei Bruckmühl.

Die Gruppe wird dem Sektor der Oktoberfest-/Party-, Stimmungs-, Tanz- und Unterhaltungsmusik zugerechnet und spielt neben aktuellen Songs auch Hits, Schlager, Oldies, Rock, Pop, Big Band und Blasmusik.

Geschichte
Gegründet wurde die Musikgruppe im Jahr 1870 durch einen Zusammenschluss von Dorfmusikanten, die traditionell bei allen weltlichen und kirchlichen Anlässen auftraten. Erst 1974 erfolgte mit der Integration von Keyboard, E-Bass  und E-Gitarre ein für die damalige Zeit revolutionärer Umbruch auf dem herkömmlichen Sektor der Blasmusik in Bezug auf Repertoire und Besetzung. Inspiriert von James Last spielen die Kirchdorfer u. a. bis heute den typischen Happy Sound.

Die Besetzung variiert zwischen 6 und 22 Musikern (Combo/Big Band), angepasst jeweils an Art und Größe der Veranstaltung und abhängig davon, in welchem Umfang die Bläsersektion zum Einsatz kommt.

Internationale Bekanntheit erlangte die Band ab 1994 mit dem Engagement auf dem Oktoberfest München, auf dem Die Kirchdorfer seitdem jedes Jahr spielen.
Von 2009 bis 2018 war die Band auch auf dem Starkbierfest im Löwenbräukeller in München fest engagiert. Seit 2018 spielen Die Kirchdorfer beim Starkbierfest Salvator-Ausschank der Paulaner Brauerei am Nockherberg in München.

Daneben hat die Band Auftritte in Deutschland, Österreich und der Schweiz und wird zahlreich im außereuropäischen Raum zu Oktoberfesten engagiert, u. a. bereits mehrfach in Brasilien (Oktoberfest Blumenau), Chile (Kunstmann (Brauerei)), China, Dubai, DR Kongo, Indien, Japan, Kasachstan, Namibia (Oktoberfest Windhoek), Russische Föderation, Südafrika, Südkorea und Thailand (insgesamt über 100 Tourneen in 19 Ländern).

Diskografie
 Musik ist Trumpf (1989, MC; Bieber-Tonstudio, Amerang),
 Megamix (1999, CD; Kammer-Studio Ludwig Randlinger),
 12 Wiesn-Hits live (2003, DVD), BR Fernsehen und Hacker-Pschorr
 Weiß-Blau klingt's am schönsten (2006), TV-Sendung mit Gerd Rubenbauer, BR Fernsehen
 Von Rio bis Shanghai (2007 CD; Bavaria Multimedia Produktion, LC 13538),
 Die Kirchdorfer und Bussi Schorsch: Bussi, Bussi Bussi und a Batscherl auf'n Popo (Bussi-Song, 2012, LC 13538)
 Wir sind Wiesn – TV Live-Sendung vom Oktoberfest München mit Tilmann Schöberl, BR Fernsehen
 Oktoberfest-Party (2014, CD, Bogner Records Rottach-Egern, LC 04861)
 Standkonzert Unter der Bavaria, 28. September 2014, BR Fernsehen
 Mit Blasmusik durch Bayern | Musikgeschichten vom Münchner Oktoberfest, 27. September 2020, mit Georg Ried, BR Fernsehen und BR Mediathek

Literatur
 Georg Ried: Unter der Bavaria, Musikgeschichte(n) vom Münchner Oktoberfest, Societäts-Verlag, Frankfurt, 2010.

Weblinks
 Offizielle Website

Schlagerband
Volkstümliche Musik
Coverband
Band (München)
Volksmusikgruppe (Deutschland)

Die Kirchdorfer


Hoya vacciniiflora er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Borneó.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya vacciniiflora


Harald Nielsen (født 30. marts 1886 i Sindal, død 9. juni 1980) var en dansk arkitekt, som spillede en nøglerolle i Bedre Byggeskik-bevægelsen.

Uddannelse
Hans forældre var bygmester Ole Kristian Nielsen og Johanne Jensdatter. Han kom i malerlære 1902 og stod senere i tømrerlære og gik på Det tekniske Selskabs Skole i København. Senere var Harald Nielsen et stykke tid elev på Kunstakademiets Arkitektskole og på Statens Tegnelærerkursus, men uden at tage eksamen.

Virke som arkitekt og redaktør
Harald Nielsens far havde været assistent for Ivar Bentsens far, Andreas Bentsen, på håndværkerafdelingen på Vallekilde Højskole, og hvad enten det skyldes private relationer eller ej, blev Nielsen tidligt knyttet til både Ivar Bentsen og til P.V. Jensen-Klint, hvem han i 1904 assisterede ved opførelsen af Frederikshavns Bank i Jernbanegade, Frederikshavn. Fra 1911 var Harald Nielsen fast knyttet til Ivar Bentsens tegnestue i Holbæk, og samme år var han medstifter af opmålingsforeningen "Maaleren", hvor han fungerede som redaktionssekretær 1911-15 og som redaktør 1915-28. Herigennem kunne han skaffe sig kendskab til den ældre bygningskultur. Nielsens største opgave hos Bentsen var i 1912 at gennemføre undersøgelse, forarbejde og skitser til Svinninge Elektricitetsværk, som stod færdigt i 1913. Samme år etablerede Harald Nielsen egen tegnestue, men hele livet igennem samarbejdede han også med Peter Nielsen, som også kom fra Nordjylland, selv om de i 1920'erne udviklede meget forskellige anskuelser med hensyn til arkitekturens retning.

Sjælen i Bedre Byggeskik
Fra 1914 til 1917 var Nielsen redaktør af Dansk Architektforenings Tidsskrift, som var talerør for arkitekter med håndværksbaggrund, og året efter fandt Nielsen sit kald, da Landsforeningen Bedre Byggeskik blev stiftet. Foreningen arbejdede for forbedring og forskønnelse af bygningskulturen, især på landet, men foreningen insisterede på traditionens forrang og kom derfor senere i opposition til funktionalismen - og mere konkret i opposition til folkene omkring Kritisk Revy. Han blev med det samme leder af Landsforeningens tegnehjælp, som var en vigtig krumtap i det pædagogiske arbejde, fordi almindelige borgere her kunne indsende amatørforslag til huse, som dernæst blev rettet til af Landsforeningens arkitekturkyndige medarbejdere. I 1917 blev Nielsen leder af Landsforeningens opmålingskursus og gradvist blev han selve sjælen i foreningen. Han var medlem af bestyrelsen fra 1933, formand fra 1934 indtil Landsforeningens nedlæggelse i 1965, samt foreningens repræsentant i henholdsvis Dansk Byplanlaboratorium og i Statens Byggeforskningsinstitut. Han var medlem af taksationskommissionen for København 1957-61, modtog Akademiets stipendium i 1929, Eilschou-Holm-prisen i 1969 og blev Ridder af Dannebrog.

Harald Nielsens syn på bygningskunstens rolle kommer fint til udtryk i en polemik, hvor han går op imod den fremherskende funktionalisme i 1930'erne:

Kvalificeringen af "det danske hus"
Arbejdet med at formgive et typisk dansk, traditionelt fritliggende hus, der var økonomisk tilgængeligt for menigmand, stod centralt både for Nielsen og for Landsforeningen Bedre Byggeskik i det hele taget. Mellemkrigstidens forslag til landarbejderboliger var ét resultat af denne indsats, mens Nielsen i 1916 medvirkede på en udstilling på Kunstindustrimuseet, som senere kom til provinsen, med forslag til enkle og billige huse. Blandt deltagerne var Martin Nyrop, Jensen-Klint, Ivar Bentsen, Poul Holsøe og Povl Baumann.

Projektet til Ørnevejskvarteret i Frederikshavn, som han udførte sammen med Peter Nielsen, er karakteristisk for Harald Nielsens arkitektursyn. Her finder vi Bedre Byggeskik-idealerne omsat til simple murermesterhuse med stejle, opskalkede tegltage i hel- eller halvvalm og prydet med symmetrisk placerede skorstene.

Med projektet for Villa Vesterled (1916-17) for Hans Sommer ved Bagsværd Sø viste han, at han også magtede den større skala. Her skulle han formgive en herskabelig og statelig bolig, og Harald Nielsen udformede derfor et herregårdslignende, trefløjet anlæg med en klar frontalitet og med en reverens over for motiver fra den danske arkitekturhistorie. Således er den sekskantede risalit i midten af anlægget et citat fra Møllmanns Landsted, Allégade 6 på Frederiksberg.

Hans omhu for detaljeringen af bygningens dele viste sig både i konkrete dekorative arbejder inden for møbelkunst og smedejernshåndværk og i det omfattende forfatterskab, som spændte over mere end tyve år, og som blandt andet bestod i små afhandlinger om profilering, hoveddøre, smedearbejder og tagformer i Landsforeningen Bedre Byggeskiks årsberetninger.

Harald Nielsen ægtede 30. april 1921 i Hillerød Rosa Elisabeth Hansen (født 12. juni 1899 i Hillerød, død 24. januar 1990), datter af snedkermester Lars Jørgensen og Ane Kirstine Olsen.

Værker
 Beboelseshus Vestergade/Torvet, Sæby (1912)
 Enfamiliehus, Johannes V. Jensensvej 3, Tibirke Bakker (1913, sammen med Ivar Bentsen)
 Skovallé 20, Sæby (1915)
 Villa Vesterled, nu kaldet Nydam, Skovallé 27-29, Bagsværd (1916-17)
 KFUKs bygning, Søndergade 33, Sæby (1919)
 Dommergården, Holsteinsgade, Odder (1919-20)
 Højnæsgård, Vedbæk (1922)
 Ligkapel ved Vester Skerninge Kirke (1922)
 Villa, C.F. Richsvej 36, Frederiksberg (1923)
 Baptistkirken, Vestergade, Sæby (1929-30)
 Landbobanken, Nytorv, Slagelse (1931)
 Skt. Jørgensbjerggård i Boserup ved Roskilde (1934)

Projekter
 Forslag til forskellige hustyper til bebyggelse af Ørnevej, Frederikshavn (sammen med Peter Nielsen)

Skriftlige arbejder
 Redaktion af Landsforeningen Bedre Byggeskiks årsskrifter
 Danske Landbrugsbygninger, 1920 (med bidrag af Ivar Bentsen).
 Motivbog for Kleinsmede, 1926.
 Boligbogen, Tegninger og Beskrivelser til smaa Enfamiliehuse, 1926.
 Bygmesterbogen, 1932.
 Den 2. Bygmesterbog, 1941.
 Parcelhuse, Projekteret til Opførelse med Statslaan, 1944.

Litteratur
 Arkitekten (1919): 358f; (1926): 184, 300; (1978): 21f (Nina Dahlmann Olsen med reference til utrykte erindringer)
 Arkitektur (1963): 46 (Kay Fisker); (1978): 272-75; (1979): 294f (Jørgen Sestoft)
 Povl Abrahamsen m.fl.: Historiske huse i Dragør, 1979, 55, 90
 Lisbet Balslev Jørgensen: Danmarks Arkitektur: Enfamiliehuset, 1979, 113f, 128, 164
 Lene Floris: Bedre Byggeskik: Bevægelse og bygninger, Holbæk Museum og Thaning & Appel 2005
 Bente Lange m.fl.: Huse i Frederikshavn, 1986, 292-96, 321
 Hans Erling Langkilde: Nyklassicismen i købstæderne omkring 1920, 1986.
 Jørgen Sestoft og Jørgen Hegner Christiansen: Guide til dansk arkitektur, bind I, år 1000-1960, 1995, 199, 201

Kilder og eksterne henvisninger

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Arkitekter fra Danmark
Personer fra Sindal
Nyklassicistiske arkitekter
Arkitekturkritikere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Foreningsformænd fra Danmark
Riddere af Dannebrog

Harald Nielsen (arkitekt)


An Amorphophallus ongsakulii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilbert Leonard Anna Hetterscheid ngan A.Galloway. An Amorphophallus ongsakulii in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Laos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus ongsakulii


Start (časopis), hrvatski časopis
 Sporazumi o ograničenju atomskog naoružanja (eng.: Strategic Arms Reduction Treaties):
 START I (1991.)
 START II (1993.)
 START III (1997.), nikad potpisan
 Novi START (2010.)
 Start-1, ruska raketa-nosač
 Start, Louisiana, naselje u SAD

Start


Heinrich Müller (28 April 1900; date of death unknown, but evidence points to May 1945) was a high-ranking German Schutzstaffel (SS) and police official during the Nazi era. For most of World War II in Europe, he was the chief of the Gestapo, the secret state police of Nazi Germany. Müller was central in the planning and execution of the Holocaust and attended the January 1942 Wannsee Conference, which formalised plans for deportation and genocide of all Jews in German-occupied Europe—The "Final Solution to the Jewish Question". He was known as "Gestapo Müller" to distinguish him from another SS general named Heinrich Müller.

He was last seen in the Führerbunker in Berlin on 1 May 1945 and remains the most senior figure of the Nazi regime who was never captured or confirmed to have died.

Early life and career
Müller was born in Munich on 28 April 1900 to Catholic parents. His father had been a rural police official. Müller attended a Volksschule and completed an apprenticeship as an aircraft mechanic before the outbreak of the First World War. During the last year of the war, he served in the Luftstreitkräfte as a pilot for an artillery spotting unit. He was decorated several times for bravery (including the Iron Cross 1st and 2nd class, Bavarian Military Merit Cross 2nd Class with Swords and Bavarian Pilots Badge). After the war ended, he joined the Bavarian Police in 1919 as an auxiliary worker. Although not a member of the Freikorps, he was involved in the suppression of the communist risings in the early post-war years. After witnessing the shooting of hostages by the revolutionary "Red Army" in Munich during the Bavarian Soviet Republic, he acquired a lifelong hatred of communism. During the years of the Weimar Republic he was head of the Munich Political Police Department, having risen quickly through the ranks due to his spirited efforts.

SS career
It was under these auspices that he became acquainted with many members of the Nazi Party (NSDAP) including Heinrich Himmler and Reinhard Heydrich, although Müller in the Weimar period was generally seen as a supporter of the Bavarian People's Party (which at that time ruled Bavaria). On 9 March 1933, during the Nazi putsch that deposed the Bavarian government of Minister-President Heinrich Held, Müller advocated to his superiors using force against the Nazis. Ironically, these views aided Müller's rise as it guaranteed the hostility of the Nazis, thereby making Müller very dependent upon the patronage of Reinhard Heydrich, who in turn appreciated Müller's professionalism and skill as a policeman, and was aware of Müller's past. Once the Nazis seized power, Müller's knowledge of communist activities placed him in high demand; as a result he was promoted to Polizeiobersekretär in May 1933 and again to Criminal Inspector in November 1933.

Historian Richard J. Evans wrote: "Müller was a stickler for duty and discipline, and approached the tasks he was set as if they were military commands. A true workaholic who never took a vacation, Müller was determined to serve the German state, irrespective of what political form it took, and believed it was everyone's duty, including his own, to obey its dictates without question." Evans also records Müller was a regime functionary out of ambition, not out of a belief in National Socialism: An internal [Nazi] Party memorandum ... could not understand how "so odious an opponent of the movement" could become head of the Gestapo, especially since he had once referred to Hitler as "an immigrant unemployed house painter" and "an Austrian draft-dodger". Nazi jurist and former police chief, SS-Obergruppenführer Werner Best opined Müller represented one of the "finest examples" of the limited connection between members of the NSDAP and the police before 1933.

After the Nazis came to power in 1933, Heydrich, as head of the Security Service (SD), recruited Müller, Franz Josef Huber and Josef Albert Meisinger, who were collectively referred to as the "Bajuwaren-Brigade" (Bavarian Brigade). Müller joined the SS in 1934. By 1936, with Heydrich head of the Gestapo, Müller was its operations chief.

On 4 January 1937, an evaluation by the Nazi Party's Deputy Gauleiter of Munich-Upper Bavaria stated:

This assessment did not deter Heydrich from moving Müller along the ranks, particularly since Heydrich believed it was an advantage not to be bound to the influence of the Nazi Party. Functionaries like Müller were the sort of men Heydrich preferred since they were inherently committed to their "area of responsibility" and correspondingly justified any steps they deemed necessary against perceived enemies of the Nazi "racial community." Müller was promoted to the rank of Standartenführer (colonel) in 1937. Engrossing himself often in red-tape and statistics, Müller was a natural administrator who took solace in a "world of notes, memos, and regulations" and then received and transformed Gestapo reports of denouncements, torture, and secret executions into "administrative fodder." Despite the expense of so much mental energy in carrying out his duties, Müller disliked the scholarly types and once told Walter Schellenberg that "intellectuals should be sent down a coal mine and blown up."

British author and translator Edward Crankshaw described Müller as "the arch-type non-political functionary" who was "in love with personal power and dedicated to the service of authority, the State." General Walter Dornberger, the chief over the rocket research at Peenemünde, (under alleged Gestapo suspicion) was one of the few to ever interview with Müller and characterized him as, "the unobtrusive type of police official who leaves no personal impression on the memory" but added, "... all I could remember was a pair of piercing grey-blue eyes, fixed on me with an unwavering scrutiny. My first impression was one of cold curiosity and extreme reserve." American journalist and war correspondent, William L. Shirer, called Müller a "a dapper-looking fellow" but shortly thereafter described him as "a cold, dispassionate killer".

Himmler biographer Peter Padfield wrote: "he [Müller] was an archetypal middle rank official: of limited imagination, non-political, non-ideological, his only fanaticism lay in an inner drive to perfection in his profession and in his duty to the state—which in his mind were one ... A smallish man with piercing eyes and thin lips, he was an able organiser, utterly ruthless, a man who lived for his work." Such was his dedication to the job that Auschwitz Commandant Rudolf Höss claimed one could reach Müller "any time of the day or night, even Sundays and public holidays."

He was made Inspector of the Security Police for all of Austria following the 1938 Anschluss, while his close friend Franz Josef Huber took charge of the Gestapo office in Vienna. One of Müller's first major acts occurred during the unprecedented Kristallnacht pogrom of 9–10 November 1938, when he ordered the arrest of between 20,000 and 30,000 Jews. Heydrich also tasked Müller during the summer of 1939 to create a centrally organized agency to deal with the eventual emigration of the Jews. Müller became a member of the Nazi Party in 1939 for the purely opportunist reason of improving his chances of promotion and only after Himmler insisted he do it. Historian Robert Gellately does not give much credence to this apolitical image of Müller and cites the musings of Walter Schellenberg, who claimed during a conversation with Müller sometime in 1943, Müller lauded the Stalinist system as superior to Nazism, which he believed compromised on too much. Schellenberg even alleged when Müller compared Stalin against Hitler, his (Müller's) opinion was Stalin did things better. As Gellately relates, such a politically oriented asseveration certainly indicates Müller did indeed have preferences. He was notorious, for instance, for admiring the Soviet police.

While the chief of the subsequent Reich Central Office for Jewish Emigration was indeed Heydrich, it was Müller who took care of the office's administrative details. Shortly thereafter, Müller took charge of this office but then handed control over to Adolf Eichmann. Once the war began, this ended the possibility of Jewish emigration and caused the office's dissolution.

Gestapo chief

In September 1939, when the Gestapo and other police organizations were consolidated under Heydrich into the Reich Security Main Office (RSHA), Müller was made chief of the RSHA "Amt IV" (Office or Dept. 4): Gestapo. To distinguish him from another SS general named Heinrich Müller, he became known as "Gestapo Müller".

As Gestapo chief of operations and later (September 1939 forward) head of the organization, Müller played a leading role in the detection and suppression of all forms of resistance to the Nazi regime. Trusted by both Heydrich and Himmler, Müller was pivotal in making the Gestapo the "central executive organ of National Socialist terror" according to historians Carsten Dams and Michael Stolle. Under his leadership, the Gestapo succeeded in infiltrating and to a large extent, destroying groups opposed to the Nazis, such as the underground networks of the left-wing Social Democratic Party and Communist Party. Along these lines, historian George C. Browder asserts that Müller's "expertise and his ardent hate for Communism guaranteed his future".

When Hitler and his army chiefs asked for a pretext for the invasion of Poland in 1939, Himmler, Heydrich, and Müller masterminded and carried out a false flag project code-named Operation Himmler. During one of the operations, the clandestine mission to a German radio station on the Polish border, Müller helped collect a dozen or so condemned men from camps, who were then dressed in Polish uniforms. In exchange for their participation, the men were told by Müller that "they would be pardoned and released." Instead, the men were given a lethal injection and gunshot wounds to make them appear to have been killed in action during a fake attack. These incidents (particularly the staged attack on the Gleiwitz radio station) were then used in Nazi propaganda to justify the invasion of Poland, the opening event of World War II.

Thereafter, Müller continued to rise quickly through the ranks of the SS: in October 1939 he became an SS-Oberführer, in November 1941 – Gruppenführer and Lieutenant General of the police. During the Second World War, Müller was heavily involved in espionage and counter-espionage, particularly since the Nazi regime increasingly distrusted the military intelligence service—the Abwehr—which under Admiral Wilhelm Canaris was a hotbed of activity for the German Resistance. In 1942 he successfully infiltrated the "Red Orchestra" network of Soviet spies and used it to feed false information to the Soviet intelligence services.

Heydrich was Müller's direct superior until his assassination in 1942. For the remainder of the war, Ernst Kaltenbrunner took over as Müller's superior. Müller occupied a position in the Nazi hierarchy close to Himmler, the overall head of the Nazi police apparatus and the chief architect of the plan to exterminate the Jews of Europe, and Eichmann, the man entrusted with arranging the deportations of Jews to the Eastern ghettoes and death camps. Eichmann headed the Gestapo's "Office of Resettlement", and then its "Office of Jewish Affairs" (the RSHA Amt IV sub-section known as Referat IV B4). He was Müller's subordinate. Müller was also involved in the regime's policy towards the Jews, although Himmler and Propaganda Minister Joseph Goebbels drove this area of policy. On 6 October 1939 for instance, Müller instructed Eichmann to prepare for the deportation of some 70,000 to 80,000 Jews from the annexed Polish city of Kattowitz; an order which included the deportation of the Jews from Ostrava—both "expulsion campaigns" had already been planned as early as September by the Gestapo or the army. Twelve days later on 18 October 1939, he told Eichmann it would soon "be necessary to organize the resettlement and removal of Poles and Jews into the area of the future Polish rump state centrally" via the RSHA.

Although his chief responsibility was always police work within Germany, he was fully in charge and thus responsible to execute the extermination of the Jews of Europe. When Eichmann reported to Müller sometime in the middle of 1941 that he had been informed by Himmler the Führer had ordered the physical destruction of the Jews for instance, Müller silently nodded at his desk, indicating to Eichmann that he already knew. Correspondingly, Müller received detailed reports from Eichmann about the Einsatzgruppen death-squad units, which according to historian Raul Hilberg killed more than two million people, including 1.3 million Jews between 1941 and 1945. At the end of June 1941, Müller dispatched Eichmann to Minsk, so he could collect detailed information on the execution activities. In August 1941, Müller ordered these killing reports be forwarded to Hitler. Attempting to keep the brutality of the wholesale slaughter occurring in the East as quiet as possible, Müller sent a telegram to the Einsatzgruppen towards the end of August 1941, which explicitly instructed them "to prevent the crowding of spectators during the mass executions." On 23 October 1941, Müller briefed a circular to SiPo stations which exclusively prohibited any future Jewish emigration out of German controlled territory, a directive which presaged their imminent extermination.

In January 1942, he attended the Wannsee Conference at which Heydrich briefed senior officials from a number of government departments of the extermination plan, and at which Eichmann took the minutes. Once the conference concluded, Müller, Heydrich, and Eichmann remained afterwards for additional "informal chats". Just a couple months later in March 1942, Jews were already being systematically killed in gas vans at Chelmno and Belzec while construction was underway at Birkenau and Sobibor. Again, Müller sent Eichmann to relate his findings about the killing operations taking place at Chelmno; when Eichmann returned this time, he reported to Müller that the scene was "horrible" and added it was "an indescribable inferno." When the first denunciations of the mass murder being carried-out by the Germans hit the Allied press during the autumn and winter of 1942, Himmler instructed Müller to ensure "all the bodies were either buried or burned."

Enforcement and administration of Nazi "racial-hygiene" policies were also within the purview of Müller's responsibilities, as a special letter he sent from Berlin to all Gestapo offices on 10 March 1942 reveals; the letter contained instructions concerning the relationship between German women and Polish civilians or prisoners-of-war who were conscripted as labor during the war, particularly in cases related to pregnancy. If both parties proved "racially acceptable" and the Polish man wanted to marry the woman, the pregnancy and relationship was allowed without punitive consequences, provided the RSHA approved after photographic evaluation of both parties and subsequent "Germanization" of the Pole occurred. For cases where one or more parties was deemed racially unfit, the Polish male would receive "special handling", an obvious Nazi euphemism for a death-sentence.

In May 1942, Heydrich was assassinated in Prague by Czechoslovak soldiers sent from London. Müller was sent to Prague to head the investigation into Operation "Anthropoid". He succeeded through a combination of bribery and torture in locating the assassins, who killed themselves to avoid capture. Despite this success, his influence within the regime declined somewhat with the loss of his original patron, Heydrich. Nonetheless, between the time Heydrich died in 1942 and Kaltenbrunner took office in January 1943, "Müller played a central role in the organization of The Holocaust." Evidence of Müller's intimate involvement in the Holocaust are abundant in some of the surviving documents and in the later testimony of Eichmann, who divulged that he remained in constant contact with Müller. Eichmann recalled how Müller reserved power unto himself and while he (Eichmann), arranged plenty of deportations, it was only Müller who could write the total number of Jews (in his orange-colored pencil) who were transported at the top of the corresponding reports.

As the Red Army counteroffensive against the Germans arrayed at the Battle of Stalingrad in mid-November 1942 started to take its toll, the exigencies of war demanded an increase in arms production; Müller played his part by responding to and facilitating Himmler's request for an additional 35,000–40,000 forced laborers. The Gestapo Chief rounded them up from across detention centers and prisons which were not yet part of the concentration camp system and sent them to Majdanek and Auschwitz. Sometime in 1943, Müller was sent to Rome to pressure Fascist Italy to cooperate in relinquishing their Jews for deportation. Despite having the apparent support of Benito Mussolini, Müller's efforts were not very successful as influential Jewish figures within Italy were in contact with the police and the military; they successfully appealed to their (Italians and Jews) shared religious convictions and convinced them to resist Nazi pressure. In 1943 Müller had differences with Himmler over what to do with the growing evidence of a resistance network within the German state apparatus, particularly the Abwehr and the Foreign Office. He presented Himmler with firm evidence during February 1943, that Wilhelm Canaris was involved with the resistance; however, Himmler told him to drop the case. Offended by this, Müller became an ally of Martin Bormann, the head of the Nazi Party Chancellery, who was Himmler's main rival.

According to the SiPo and SD official in Denmark, Rudolf Mildner, Gestapo Chief Müller instructed him "to arrest the Nobel Prize–winning atomic physicist Niels Bohr" sometime during the fall of 1943; this was likely the consequence of Bohr being half-Jewish, but his scientific significance also interested officials in Berlin. Fortunately for Bohr, he was tipped off by a sympathetic German woman working for the Gestapo and was able to escape across the Kattegat Strait into Sweden with the evacuation of Jews from Denmark. Later, Mildner conveniently asserted during Allied questioning that he had disobeyed Müller's order and allowed Bohr to get to safety.

Early in 1944, Müller issued the Nazi injunction known as the "cartridge directive"; this command ordered that Soviet prisoners-of-war who had assisted in the identification of detained political commissars for the purpose of their liquidation be executed on the grounds they were Geheimnisträger (bearers of secrets). Instructions like these amid the numerous other crimes committed at his command made Müller "one of the most feared officials in Europe" during the Nazi reign.

After the assassination attempt against Adolf Hitler on 20 July 1944, Müller was placed in charge of the arrest and interrogation of all those suspected of involvement in the resistance. Over 5,000 people were arrested and about 200 executed, including Canaris. Not long after the anti-Nazi resisters were  killed, Müller allegedly exclaimed, "We won't make the same mistake as in 1918. We won't leave our internal German enemies alive." In the last months of the war, Müller remained at his post, apparently still confident of a German victory: he told one of his officers in December 1944 that the Ardennes offensive would result in the recapture of Paris.

Berlin 1945
In April 1945, Müller was among the last of the Nazi loyalists assembled in the Führerbunker as the Red Army fought its way into the city centre of Berlin. One of his last tasks was the interrogation of Hermann Fegelein, Himmler's SS liaison officer, in the cellar of the Church of the Trinity after Himmler's attempted peace negotiations with the Western Allies behind Hitler's back. Fegelein was shot after Hitler expelled Himmler from all his posts. Hitler's secretary, Traudl Junge, recounted seeing Müller on 22 April; she also added that Müller had assumed Kaltenbrunner's former duties as head of the RSHA. Both Junge and Oberscharführer Rochus Misch, the telephone operator for the Führerbunker, recalled seeing Müller on 30 April, the date of Hitler's suicide.

Disappearance
Müller was last seen in the Führerbunker on the following evening. Hans Baur, Hitler's pilot, later quoted him as saying, "We know the Russian methods exactly. I haven't the faintest intention of being taken prisoner by the Russians". From that day onwards, no trace of Müller has ever been found. He is the most senior member of the Nazi government whose fate remains a mystery. However, the best evidence points to him either having been killed or committing suicide during the chaotic fall of Berlin, and his body, if recovered, was not identified.

The Central Intelligence Agency's (CIA) file on Müller was released under the Freedom of Information Act in 2001 and documents several unsuccessful attempts by U.S. agencies to find him. The U.S. National Archives commentary on the file concludes: "Though inconclusive on Müller's ultimate fate, the file is very clear on one point. The Central Intelligence Agency and its predecessors did not know Müller's whereabouts at any point after the war. In other words, the CIA was never in contact with Müller." The CIA file shows an extensive search, led by the counterespionage branch of the US Office of Strategic Services (forerunner of the CIA), was made for Müller in the months after Germany's surrender. The search was complicated by the fact that "Heinrich Müller" is a very common German name. A further problem arose because "some of these Müllers, including Gestapo Müller, did not appear to have middle names. An additional source of confusion was that there were two different SS generals named Heinrich Müller".

In 1947, American and British agents searched the home of Müller's wartime mistress, Anna Schmid, but found nothing suggesting that he was still alive. With the onset of the Cold War and the shift of priorities to meeting the challenge of the USSR, interest in pursuing missing Nazis declined. By this time, the conclusion seems to have been reached that Müller was most likely dead. The Royal Air Force Special Investigation Branch also had an interest in Müller with regard to the Stalag Luft III murders, for which he was presumed to have responsibility given his position in the Gestapo.

Walter Schellenberg alleged in his memoir that Müller had defected to the Soviet Union in 1945. He also wrote that a German officer—who had been a prisoner of war in the USSR—claimed to have seen Müller in Moscow in 1948, and that he had died shortly afterward. There is no reference in the memoir as to who the German officer was or any other details that might help verify this claim.

The capture and subsequent trial of Adolf Eichmann in 1960 sparked new interest in Müller's whereabouts. Although Eichmann revealed no specific information, he told his Israeli interrogators that he believed that Müller was still alive. The West German office in charge of the prosecution of war criminals charged the police to investigate. The possibility that Müller was working for the USSR was considered, but no definite information was gained. Müller's family and his former secretary were placed under surveillance by the Allies in case he was corresponding with them.

The West Germans investigated several reports of Müller's body being found and buried in the days after the fall of Berlin. The reports were contradictory, not wholly reliable and it was not possible to confirm any of them. One such report came from Walter Lüders, a former member of the Volkssturm, who said he had been part of a burial unit which had found the body of an SS general in the garden of the Reich Chancellery, with the identity papers of Heinrich Müller. The body had been buried in a mass grave at the old Jewish Cemetery on Grosse Hamburger Strasse in the Soviet Sector. Since this location was in East Berlin in 1961, the gravesite could not be investigated by West German authorities, nor has there been any attempt to excavate the site since the reunification of Germany.

In 1961, Lieutenant-Colonel Michael Goleniewski, the Deputy Chief of Polish Military Counter Intelligence, defected to the United States. Goleniewski had worked as an interrogator of captured German officials from 1948 to 1952. He never met Müller but said he had heard from his Soviet superiors that sometime between 1950 and 1952, the Soviets had "picked up Müller and taken him to Moscow". The CIA tried to track down the men Goleniewski named as having worked with Müller in Moscow but were unable to confirm his story. Israel also continued to pursue Müller: in 1967, two Israeli operatives were caught by West German police attempting to break into the Munich apartment of Müller's wife.

In 1967, a man in Panama City named Francis Willard Keith was accused of being Müller. West German diplomats pressed the Panamanian government to extradite him for trial. West German prosecutors said Sophie Müller, 64, had seen photos of Keith and identified him as her long-missing husband. However, Keith was released once fingerprints proved he was not Müller.

The CIA investigation concluded: "There is little room for doubt that the Soviet and Czechoslovak [intelligence] services circulated rumors to the effect that Müller had escaped to the West ... to offset the charges that the Soviets had sheltered the criminal ... There are strong indications but no proof that Müller collaborated with [the Soviets]. There are also strong indications but no proof that Müller died [in Berlin]." The CIA apparently remained convinced at that time that if Müller had survived the war, he was being harboured within the USSR. However, when the USSR collapsed in 1991 and the Soviet archives were opened, no evidence to support this belief emerged. The US National Archives commentary concludes: "More information about Müller's fate might still emerge from still secret files of the former Soviet Union. The CIA file, by itself, does not permit definitive conclusions. Taking into account the currently available records, the authors of this report conclude that Müller most likely died in Berlin in early May 1945." By the 1990s, it was in any case increasingly unlikely Müller, who was born in 1900, would be alive even if he had survived the war.

In 2008, German historian Peter Longerich published a biography of Himmler—translated into English in 2012—that contained an unsubstantiated account of Müller's last known whereabouts. According to reports from Himmler's adjutant, Werner Grothmann, Müller was with Himmler at Flensburg on 11 May 1945 and accompanied Himmler and other SS officers as they attempted to escape the Allies on foot. Himmler and Müller parted company at Meinstedt, after which Müller was not seen again.

In 2013, Johannes Tuchel, the head of the Memorial to the German Resistance, claimed Müller's body was found in August 1945 by a work crew cleaning up corpses and was one of 3,000 buried in a mass grave on the site of a former Jewish cemetery in Berlin-Mitte. While Tuchel was confident he had solved the mystery, whether Müller is actually there has not been confirmed. Nonetheless, the uncertainty of Müller's ultimate end and/or whereabouts has only served to nourish the "mysterious power" that the Gestapo elicits even to the present.

Alleged CIC dossier
In July 1988, author Ian Sayer received from an anonymous individual a 427-page document, which claimed to be a photocopy of a US Army Counter Intelligence Corps (CIC) file that had been inadvertently released by the US National Archives. The dossier purported to confirm Heinrich Müller had survived the war and been retained by the CIC as an intelligence adviser.

Sayer and co-author Douglas Botting were known to be working on a comprehensive history of the CIC at that time. The alleged dossier had also come to the attention of the US Department of Justice's Nazi-hunting unit, the Office of Special Investigations, who subsequently sought Sayer's opinion on the veracity of the documents. By this time the anonymous individual (later identified as Gregory Douglas) had managed to interest Time magazine and the London Times newspaper in his story. The claims of the dossier, which include a conspiracy theory about Hitler's death (involving a body double) are considered by historians such as Anton Joachimsthaler and Luke Daly-Groves as an example of created "myths".

See also

 Glossary of Nazi Germany
 List of Nazi Party leaders and officials
 List of fugitives from justice who disappeared
 List of SS personnel

References
Informational notes

Citations

Bibliography

External links
Nazi War Crimes and Japanese Imperial Government Records Interagency Working Group: RG 263 Detailed Report, Heinrich Mueller

1900 births
Christian fascists
Date of death unknown
Fugitives wanted by Germany
German anti-communists
German mass murderers
German Roman Catholics
German World War I pilots
Gestapo personnel
Holocaust perpetrators
Luftstreitkräfte personnel
Military personnel from Munich
Missing person cases in Germany
People from the Kingdom of Bavaria
Police misconduct in Germany
Recipients of the clasp to the Iron Cross, 1st class
Recipients of the Knights Cross of the War Merit Cross
Reich Security Main Office personnel
Romani genocide perpetrators
SS and Police Leaders
SS-Gruppenführer

Heinrich Müller (Gestapo)


Nadezhda Filarétovna von Meck  (Smolensk, - Niza,) Aristócrata, mecenas y empresaria rusa, conocida hoy en día particularmente por su relación artística con el compositor Piotr Ilich Chaikovski.

Nacida como Nadezhda Filaretovna Frolovskaya, era miembro de una familia de grandes terratenientes. Tomó su apellido de su matrimonio con el magnate del ferrocarril de origen germánico, Karl Otto Georg von Meck.

Mantuvo económicamente a Chaikovski durante 14 años, permitiéndole dedicarse exclusivamente a la composición, pero dijo que jamás debían conocerse. A ella está dedicada su Sinfonía n.º 4 en fa menor. Fue además una mecenas influyente en las artes en general, activa al proporcionar apoyo económico a Nikolái Rubinstein y Claude Debussy. Era una gran admiradora de Piotr Ilich Chaikovski. Mujer culta e instruida, mostró gran interés por la obra de Arthur Schopenhauer y el idealista ruso Vladimir Solovyov.

Biografía
El padre de Nadezhda Frolovskaya, un gran terrateniente, era un violinista aficionado. Le proporcionó una buena formación musical, tanto teórica como técnica. Nadejda aprendió a tocar el piano y frecuentó el mundo musical. En 1848 se casó con el barón Karl von Meck, de origen germano-báltico, a quien ayudó con su fortuna y su sentido comercial. Así el barón se hizo considerablemente rico con el ferrocarril. Dio a luz entre 1848 y 1872 a seis niñas y cinco niños y enviudó en enero de 1876.

Ese mismo año descubrió las obras de Chaikovski gracias al violinista Iosif Kotek que estaba a su servicio. Seducida por el talento del compositor, le encargó que escribiera una marcha fúnebre, que Chaikovski compuso de inmediato, y luego varias otras composiciones. Chaikovski le dedica su cuarta sinfonía. Comienza entonces un intercambio epistolar en la que se manifiesta la admiración y el cariño platónico de la baronesa. Chaikovski le responde con una amabilidad no exenta de interés.

Muy pronto, Madame von Meck accede a pagarle una asignación anual de 6.000 rublos, con la condición de que ambos estén satisfechos con esta única relación epistolar. Puso a disposición del compositor sus propiedades por toda Europa, escapándose siempre poco antes de su llegada. Este idilio insólito y atemporal durará casi quince años. Una o dos veces, se observarán de lejos durante un concierto o un encuentro casual, pero nunca se hablarán. En 1884, la baronesa arregló el matrimonio de su hijo Nicolás, conocido como Kolia, con Anna Davydov, sobrina de Chaikovski, como si esta unión de las dos familias sancionara una especie de fusión sentimental entre ella y Chaikovski.

Al principio sorda a los rumores sobre las tendencias homosexuales del compositor, Madame von Meck finalmente se da cuenta de ello. Herida en su orgullo de mujer, le escribió a Chaikovski el 13 de septiembre de 1890 que los reveses de la fortuna ahora le impedían pagarle la pensión que le había asignado. También es posible que la señora von Meck pasara por algunas dificultades económicas o no resistiera la presión de sus hijos que la instaban a romper definitivamente con el compositor. También comenzaba a padecer tuberculosis, que la mataría tres años después.

Chaikovski murió el 25 de octubre de 1893. Nadezhda von Meck le sobrevivió solo unos meses y murió en Niza el 14 de enero de 1894. Su cuerpo fue repatriado a Rusia.

Referencias

Nobles de Rusia del siglo XIX
Piotr Ilich Chaikovski
Mecenas de Rusia
Fallecidos en Niza

Nadezhda von Meck


Denekia, monotipski rod glavočika,  dio tribusa Astereae.. Jedina vrsta je stoloniferna biljka D. capensis iz južne tropske i Južne Afrike.

Ime
Rod je dobio ime po njemačkom botaničaru Carlu Henryju Denekeu (1735–1803), a sama vrsta po južnoafričkim provincijama Cape.

Opis
To je jednogodišnja ili kratkotrajna višegodišnja biljka, visoka do 70 cm. Stabljike jednostavne, žljezdaste. Lišće usko oblancetasto, odozdo baršunasto bijelo; rub nazubljen. Cvatovi u gustim završnim glavicama. Kapitula bijela do ljubičastoplava. Brakteje često crvenkaste. Listovi naizmjenični.

Izvori

Astereae
Flora Južnoafričke Republike
Flora Angole
Flora Zambije
Flora Zimbabvea
Flora Bocvane
Flora Lesota
Flora Svazija

Denekia


An Acrachne racemosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benjamin Heyne ngan Albrecht Wilhelm Roth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jisaburo Ohwi. An Acrachne racemosa in nahilalakip ha genus nga Acrachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Acrachne

Acrachne racemosa


Howard Charles Green,  (November 5, 1895 – June 26, 1989) was a Canadian federal politician.

Opposition career
He was first elected to the House of Commons of Canada in the 1935 federal election as a Conservative from Vancouver, British Columbia in the election which saw the defeat of Prime Minister R. B. Bennett's government. He served as a Member of Parliament (MP) for 28 years. Between his first election in 1935 and the 1949 federal election he was MP for the riding of Vancouver South. From 1949 until he was voted out of office, he represented the riding of Vancouver Quadra.

In 1942, he was a candidate at the party's leadership convention, and placed fourth. At the same convention, the Conservative Party changed its name to the Progressive Conservative Party of Canada.

In 1946, after the sudden death of Royal Maitland, the leader of the British Columbia Progressive Conservatives, Green was courted for the job. Green's leadership would have solved a political problem: under the party's coalition agreement with the Liberal Party, the Conservatives were entitled to the ministerial portfolio of Attorney General, but the party had no other lawyers in caucus; Green, a barrister, would be suited to the job. However, Premier John Hart got around the problem by appointing a Liberal as attorney general while naming two more Tories to cabinet. With the post of attorney general no longer available, Green declined to seek the leadership.

Green was a fierce critic of Louis St. Laurent and Lester B. Pearson's actions in the Suez Crisis. In the debate upon Pearson's return from the United Nations, Green said the Liberal government "by its actions in the Suez crisis, has made this month of November 1956, the most disgraceful period for Canada in the history of this nation," and that it was "high time Canada had a government which will not knife Canada's best friends in the back."

Ministerial offices
When John Diefenbaker became prime minister after a surprise victory in the 1957 Canadian federal election, Green became Minister of Public Works. He became Secretary of State for External Affairs in 1959 following the death of Sidney Earle Smith.

Anti-nuclear stance
He was a strong supporter of the Commonwealth of Nations and advocated nuclear disarmament, backing Diefenbaker's position against having Canada accept nuclear-tipped Bomarc missiles—a position that led to the resignation of several ministers and contributed to the fall of the Diefenbaker government. He helped promote the country's international role until he was defeated along with the Tory government in the 1963 federal election.

Archives
There is a Howard Charles Green fonds at Library and Archives Canada.

Bibliography

References

External links

1895 births
1989 deaths
Lawyers in British Columbia
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Members of the House of Commons of Canada from British Columbia
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the United Church of Canada
Progressive Conservative Party of Canada MPs
Canadian Secretaries of State for External Affairs
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates

Howard Charles Green


Super Bowl XXXVIII je bio završna utakmica 84. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije New England Patriotsi i pobjednici NFC konferencije Carolina Panthersi. Pobijedili su Patriotsi rezultatom 32:29, kojima je to bio drugi osvojeni naslov.

Utakmica je odigrana na Reliant Stadiumu u Houstonu u Texasu, kojem je to bilo drugo domaćinstvo utakmice Super Bowla (prvo na ovom stadionu).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2003

Super Bowl XXXVIII


«TToki no tsubasa» es el cuarto sencillo de la cantante japonesa de I've Sound, Kaori Utatsuki. Este sencillo fue publicado el día 29 de diciembre del año 2011, en el Comiket de Tokio de aquel año, siendo junto con Got it!, sencillo de Rin Asami el segundo de los trabajos expuestos por I've en dicho evento.

Se trata del segundo sencillo que la cantante publica sin ser utilizado en ninguna serie de anime, pues las tres canciones que forman parte del tracklist, son totalmente originales.

Es también el primer sencillo de Kaori Utatsuki en el que tanto la letra como la composición de las canciones corren a cargo de la misma cantante. Por otro lado, la vocalista se codea en este sencillo con nuevos colaboradores como es el caso de Sorma N1, que ya había sido productor y arreglista con anterioridad de algunas canciones de Eiko Shimamiya.

Canciones
Toki no tsubasa
Letra y composición: Kaori Utatsuki
Arreglos: Takuya Machida
Egao wo Ta·Ka·Ra·Mo
Letra y composición: Kaori Utatsuki
Arreglos: Tomoyuki Nakazawa y Takeshi Ozaki
Hoshizora no serenade
Letra y composición: Kaori Utatsuki
Arreglos: SORMA N.º1

Referencias

Sencillos de 2011
Sencillos de Kaori Utatsuki

Toki no tsubasa


Amentotaxus poilanei er tegund af barrtrjám frá Ngoc Linh fjalli í Kon Tum héraði í Víetnam. Það er hægvaxta runni eða lítið tré (allt að 15m). Það er nauðalíkt A. formosana.

Tilvísanir

Barrtré

Amentotaxus poilanei


آلسات، القمر الصناعي الجزائري، هو برنامج الفضاء الجزائري واسع من التعاون الدولي أطلقته الحكومة الجزائرية منذ عام 2000 كبرنامج لتطوير الأبحاث الفضائية وإرسال كوكبة من الأقمار الصناعية، مصممة خصيصا للأبحاث العلمية ومراقبة الطقس ورصد واستشعار الزلازل والكوارث الطبيعية.

آلسات 1
آلسات 1 ، هو سويتل (ساتل صغير) وزنه 90 كلغ، وأبعاده 60×60×60سم، وهو أول ساتل جزائري يرسل إلى الفضاء ولقد تم تصميم وتشييد (SSTL) في مركز ساري الفضائي المملكة المتحدة، في إطار برنامج تعاوني مع المركز الوطني الجزائري للتقنيات الفضائية (CNTS).

نبذة
آلسات 1 هو جزء من نطاق واسع من التعاون الدولي لإطلاق أول كوكبة من سواتل رصد الأرض، مصمم لرصد الكوارث. وقد عزز (AlSat) بكاميرات خصيصا لتصوير الأرض والتي توفر قدرة استبانة 32 مترا في ثلاث نطاقات طيفية (تحت الأحمر، أحمر، أخضر) مع تصوير يغطي رقعة واسعة للغاية تتعدى (600 km) على الأرض وهي التي تمكن من إعادة النظر في المنطقة نفسها وبقية أجزاء العالم على الأقل مرة كل 4 أيام.

إنجازه
أتم فريق مشترك جزائري وبريطاني من مهندسي SSTL& CNTS بنجاح صناعة واختبار ما قبل التحليق للساتل خلال 15 شهرا والتي تضمنت تدريب على الدراية الفنية لأحد عشرة من المهندسين والعلماء الجزائريين في SSTL في انكلترا. وقد قام الفريق البريطاني بتركيب محطة تحكم أرضية في موقع (CNTS) في الجزائر، وقام المهندسون بعمليات الفحص النهائي هناك استعدادا لعملية الإطلاق.

الإطلاق ودخول المدار
أطلق القمر آلسات1 يوم 28 نوفمبر 2002 من قاعدة (پلِستسك Plesetsk) روسيا وقد كلفت عملية الإرسال من المحطة الروسية 15 مليون دولار أمريكي. وفي منتصف عام 2003، وبعد التأكد من بلوغ الساتل الجزائري لمداره الفلكي الذي يبعد بـ 686 كلم عن الأرض، فقد كان من المزمع إطلاق 4 سويتلات أخرى في نفس المدار ضمن مشروع مراقبة الأرض وذلك لاستكمال تغطية كوكب الأرض بالصور يومياً. (SSTL) تبني هذه السويتلات بالتعاون مع نيجريا وتركيا والمملكة المتحدة.

انظر أيضاً
 السات 1-ب
 السات 2
 السات 3
 ألكوم سات-1
 قاعدة حماقير
 برنامج الفضاء الجزائري
 الوكالة الفضائية الجزائرية

وصلات خارجية

المراجع

أقمار اصطناعية لمراقبة الأرض
أقمار اصطناعية جزائرية
أول قمر اصطناعي حسب البلد
تأسيسات سنة 2002 في الجزائر
تأسيسات سنة 2006 في الجزائر
منظمات أسست في 2002
وكالات فضاء

آلسات


A Livability Court is a municipal court (or court of limited jurisdiction) focused on cases involving non-compliance with codes and standards about housing, waste, the environment, noise, animal control, zoning, traffic, and tourism.

The first Livability Court in the United States was created in Charleston, South Carolina, in 2002.  Other cities in South Carolina have since adopted Livability Courts including North Charleston, Lancaster, Greer and Newberry.

References

Courts by type

Livability court


Metre bölü saniye veya Saniyede metre, Uluslararası Birimler Sisteminde (SI) hem sürat (bir skaler nicelik) hem de hız (yönü ve büyüklüğü olan bir vektörel nicelik) birimidir ve bir saniye sürede bir metre mesafeyi kat eden bir cismin hızına eşittir. Özet olarak hareket eden cismin, bir saniyede aldığı yol uzunluğunun metre cinsinden ifadesi olan hız birimidir. Diğer bir deyişle, bir hareketlinin saniye başına aldığı yolun metre cinsinden nicel ifadesidir.

SI birim sembolleri; m/s, m·s−1, m s−1, veya  ile gösterilir. Bazen "mps" şeklinde de kısaltılır.

Dönüşümler
 aşağıdakiler ile eşdeğerdir:
 = 3,6 km/h (tam olarak)
 ≈ 3,2808 ayak bölü saniye (yaklaşık olarak)
 ≈ 2,2369 mil bölü saat (yaklaşık olarak)
 ≈ 1,9438 knot (yaklaşık olarak)

1 ayak bölü saniye =  (tam olarak)

1 mil bölü saat =  (tam olarak)

1 km/h =  (tam olarak)

Diğer ölçülerle ilişkisi
Adını Karl Benz'in onuruna alan benz, bir metre bölü saniye için isim olarak önerilmiştir. Başta Alman kaynakları olmak üzere pratik bir birim olarak bazı destekler görmüş olsa da, SI hız birimi olarak reddedilmiş ve yaygın bir kullanım ya da kabul görmemiştir.

Unicode karakter
"Metre bölü saniye" sembolü Unicode tarafından  kod noktasında kodlanmıştır.

Ayrıca bakınız
 Büyüklük sırası (hız)
 Metre bölü saniye kare
 Metre

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Official BIPM definition of the metre
 Official BIPM definition of the second

Hız birimleri
SI'dan türetilen birimler

Metre bölü saniye


Karabiner Modell 1931 (K. 31/Kar. 31/Mq. 31/K31) é um fuzil de ação por ferrolho de tração direta alimentado por carregador. Foi o fuzil padrão das forças armadas da Suíça de 1933 até 1958, embora exemplares tenham permanecido em serviço na década de 1970. Ele tem um carregador removível de 6 munições e possuia câmara para o cartucho 7,5×55mm Swiss, um cartucho com qualidades balísticas semelhantes ao cartucho 7,62×51 mm NATO/.308 Winchester. Cada fuzil incluía um carregador tipo caixa destacável de 6 cartuchos com número de série estampado correspondente. Um clipe em tira pode ser usado para carregar o carregador, de cima da armação.

A Karabiner Modell 1931 substituiu o fuzil e a carabina Model 1911 e foi gradualmente substituída pelo Stgw 57 de 1958 em diante.

Embora a K31 é uma carabina de tração direta amplamente baseada nos rifles e carabinas de serviço suíços "Schmidt-Rubin" anteriores, a K31 não foi projetada pelo Coronel Rudolf Schmidt (1832–1898), pois ele já não estava mais vivo em 1931. O engenheiro mecânico Eduard Rubin (1846–1920) foi o projetista da munição 7,5×55mm Swiss, para qual os fuzis de serviço suíços anteriores e a K31 possuia câmara. O Karabiner Modell 31 foi um novo projeto da Eidgenössische Waffenfabrik em Berna, na Suíça, sob o comando do Coronel Adolf Furrer [não confundir com Führer] (1873–1958). As primeiras 200 K31 foram feitos em maio de 1931 para testes de tropas (séries 500.001 – 500.200), portanto, o número do modelo de 1931.

Mídia
Um vídeo da ação por ferrolho de tração direta da K31 em ação:
No filme Uma Luz na Escuridão, um guarda de fronteira suíço, com sua K31, atira em um soldado alemão.
A variante de franco-atirador da K31, a K31/43 aparece no jogo Battlefield V, fazendo parte da Summer Update.
A K31 é apresentada no jogo Call of Duty: Black Ops Cold War como uma arma DLC chamada Swiss K31, que faz parte do passe de batalha da 3ª temporada.

Usuários

Fuzis de tração direta
Fuzis da Suíça
Equipamentos militares de 1930-1939

K31


Johannes Große né le 7 janvier 1997 à Berlin, est un joueur de hockey sur gazon allemand qui joue en tant que défenseur ou milieu de terrain pour Rot-Weiss Köln et l'équipe nationale allemande.

Carrière

Club
Große a grandi à Berlin et a commencé à jouer au hockey au Zehlendorfer Wespen à l'âge de trois ans. À l'âge de dix-huit ans, il les quitta pour le Club an der Alster. Après trois saisons à Hambourg, il est allé à Rot-Weiss Köln pour la saison 2018-2019.

International
Große a fait ses débuts dans l'équipe nationale senior en novembre 2017 contre la Grande-Bretagne. En novembre 2018, il a été sélectionné dans l'équipe d'Allemagne pour la Coupe du monde 2018. Il a également représenté l'Allemagne à l'Euro 2019. Le 28 mai 2021, il a été nommé dans les équipes pour l'Euro 2021 et les Jeux olympiques d'été de 2020.

Références

Liens externes

Joueur allemand de hockey sur gazon
Naissance à Berlin
Naissance en janvier 1997
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Johannes Große


ශ්‍රී ලංකා ජාතික කොඩියේ ඉතිහාසය
රටත් ජාතියත් එක්සත් කිරීමේ මහගු බලමහිමයක් ජාතික කොඩියට ගැබ් වී ඇත. සිංහල රාජවංශය ආරම්භයේ සිටම සිංහ ලාංඡනය රජවරුන් විසින් භාවිතයට ගෙන ඇත. ස්වෛරී භාවය, ස්වාධීනත්වය, පිළිබිඹු කෙරෙන ජාතික කොඩියෙන් බෞද්ධ ආභාසය, ප්‍රඥාව, වීරත්වය, ශක්තිය හා විනය නිරූපනය කෙරේ. විජය රජු ලක්දිවට පැමිණීම නිරූපනය සඳහා සාංචියේ ද සිංහ රුවක සලකුණක් යොදා ඇත. පැරණි සිංහල ගෝත්‍ර සලකුණ ද සිංහයා ය. මීට අවුරුදු 5000 කට පෙර ලංකාපුර ජනයාගේ නිවෙස්වල සිංහයා සහිත ධජ පතාක ළෙල දුන් බව වාල්මිකී සහ රාමායනයේ සඳහන්ව ඇත. කෝට්ටේ ශ්‍රි ජයවර්ධනපුර වර්ණනාව, කැළණිය, දඹුලු විහාරය, සෙංකඩගල වර්ණනා වලදී මේ පිළිබඳ සඳහන් වේ.දැනට සොයාගෙන ඇති මෙරට පැරණිම කොඩිය දඹුලු විහාරයේ ඇති දුටුගැමුණු රජතුමාගේ කොඩියයි.  එහි දක්වා ඇත්තේ සිංහ ලාංඡනයයි. පසු කාලින රජවරු තම රාජ්‍ය කොඩිය ලෙස සිංහ කොඩිය බාවිතා කලේ ය. ලංදේසි යුගයේද සිංහ ලාංඡනය රාජ්‍ය කොඩියට බාවිතා කල බව 2වන රාජසිංහ රජුගේ අභාවය නිසා අඩකුඹු කළ රාජ්‍ය කොඩිය පිළිබඳ තොරතුරු වලින් හෙළිවේ. ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු සතු වූ කොඩි සතරක් විය. මින් කොඩි තුනකම නිරූපණය වූයේ සිංහයාය. එක් කොඩියක පමණක් දවුල, පිහිය, පොරොව, දුන්න හා ඊතලය දක්නට ලැබුණි. එය යුද්ධ කොඩියයි. 1803 සැප්තැම්බර් 13 වන දින ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු හංවැල්ල බල කොටුවට පහර දී පැරැද පලා යන විට අතහැර දමා ගිය සිංහ කොඩි දෙකින් එකක් මහනුවර රාජ්‍යයේ රාජ්‍ය ලේකම් ගේ කොඩිය වූ අතර අනෙක රජුගේ සිවිල් කොඩිය විය.මෙහි පසුබිමේ පැහැය රතුවන අතර වාටිය කහපාටය. සිංහයා අසිපත දරන්නේ වම් අතිනි. අසිපත හැඩයක් නොමැත.මෙසේ අල්ලාගත් කොඩිය ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් ලන්ඩනයේ වයිට් හෝල් දෙව් මැදුරේ තැන්පත් කරන ලදි. 1815 ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුට රජුට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළ බ්‍රවුන්රිග් ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් අට දිසාවෙන්ම සේනා මෙහෙයුම් කළ අවස්ථාවේ රජු ඇතුළු රට වැසියෝ පලායාමෙන් මහනුවර රාජ්‍ය ලේඛනාගාරයේ තිබූ වටිනා ලියකියවිලි හා රජුගේ සිහසුන, රාජ මුද්‍රාව සහ කොඩිය ඉංග්‍රීසින් අතට පත්විය. 1815 මාර්තු 2 උඩරට රාජ්‍ය ඉංග්‍රීසින් අතට පත්වීමෙන් පසු උඩරට ගිවිසුම ප්‍රකාශ කරන අතර ඉන් උද්දාමයට පත් ඉංග්‍රීසි භටයෙකු සිංහ කොඩිය බිම දා බ්‍රිතාන්‍ය ධජය එසවූහ. එයින් නොසන්සුන් වූ වාරියපොල සුමංගල හිමියන්ගේ අභීත සටනින් පසු සුළු මොහොතකට උවද නැවත ඉංග්‍රීසි ධජය පහත දා සිංහ ධජය අවසන් වරට කන්ද උඩරට රාජ්‍යයේ ලෙළ දෙවීමට සමත් විය. ගිවිසුම ප්‍රකාශයෙන් පසු ඉංග්‍රීසි කොඩිය ප්‍රථම වරට මහනුවර මහමළුවේ ඔසවන ලදී. ඒත් සමග සිංහල රාජ්‍ය පාලන ක්‍රමය ද අහෝසි විය. දී වෙස්ලි රෝහලෙන් සොයා ගන්නා ලද සිංහ කොඩිය කපිතාන් පොලොක් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද කොඩිවලට මදක් වෙනස් විය. 1815 දී බ්‍රිතාන්‍යට ගෙන යන ලද සිංහ කොඩියේ ඡායාරූපයක් ප්‍රථම වරට 1915 මාර්තු 02 දිණමින පුවත්පතේ පළවිය. ප්‍රාදේශීය රාජ්‍ය පාලනයේදි දිසාවන් හා කෝරළ අනුව කොඩි බාවිතා කලද පොදු ජාතික කොඩිය වූයේ සිංහ කොඩිය යි.දැනට එංගලන්තයේ තැන්පත් කර ඇති අපේ කොඩි තුනක් ගැන සඳහන් වේ.එකක් කැප්පටිපොල දිසාව විසින් රබට් බ්‍රවුන්රිග් ආණ්ඩුකාරවරයාට තෑගිකළ කොඩියයි. එහි අසිපතක් දැරූ සිංහයෙකුගේ රුවද සිව් කොනේ බොපත් හතරක්ද වේ.දෙවන කොඩිය ඊට සමාන වන අතර සිංහයා සෙමරක් (වාමරයක්) අල්ල සිටින බවත් සංකේතවත් කරයි. තුන්වන කොඩියේ ඇත්තේ සිංහ රුවකි.

දිසාවන් සහ කෝරළ සදහා අතීතයේ භාවිතා කල කොඩි

හතර කෝරළය - ඉර හද කොඩිය
තුන්කෝරලය - භේරුන්ඩ පක්ෂියා
වෙල්ලස්ස - ව්‍යාඝ්‍ර කොඩිය
සීතාවක - හස්ති කොඩිය
මාතර දිසාව - කුරු අලියා කොඩිය වලපනේ දිසාව - මයුර කොඩිය
තමන්කඩුව දිසාව - සිංහ කොඩිය
රයිගම් කෝරළය - මුවා සහිත කොඩිය
සෙංකඩගල - සැවුල් කොඩිය
ඌව පළාත - හංස කොඩිය
සත් කෝරළය - විවිධ සිංහ කොඩිය

වත්මන් ජාතික කොඩියේ උපත

අධිරාජ්‍ය විරෝධී සටන පන ගැන්වෙමින් තිබියදී ජාතික කොඩියක අවශ්‍යතාව පැන නැගුණි. ඒ අනුව මෙරට කොඩිය ගැන පර්යේෂණයක් කිරීමට ඒ.සී.බෙල් මහතා, ආචාර්‍ය ජෝසප් පියර්සන් මහතා සහ ඊ.ඩබ්.පෙරේරා මහතා ඉදිරිපත් වූ අතර ඊ.ඩබ්.පෙරේරා මහතා විසින් 1908 එංගලන්තයේ වෙස්ලි රෝහලේ තිබූ සිංහලේ අන්තිම රජු විසින් භාවිතා කළ ජාතික කොඩිය සොයාගන්නා ලදී. පසුව, 1815 එංගලන්තයට ගෙන යන ලද ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු විසින් භාවිතා කල කොඩිය ජාතික කොඩිය ලෙස භාවිතා කල යුතුයැයි යෝජනා විය. 1948 ජනවාරි 16 දින මඩකලපුව මන්ත්‍රී සින්න ලෙබ්බේ මහතා මෙම යෝජනාව පාර්ලිමේන්තුවට යෝජනා කරන ලදී. එය විවාදයට භාජනය විය. පසුව මහාමාන්‍ය ඩී.එස්. සේනානායක මහතා රාජ්‍ය කොඩිය පිළිබද උපදෙස් ලබාගැනීම හා කොඩිය නිර්මාණය සඳහා කමිටුවක් පත් කළේය. එහිදී සභාපති එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී බණ්ඩාරනායක, ලේකම් ආචාර්‍ය සෙනරත් පරනවිතාන, ටී.බී. ජයා, ජී.ජී.පොන්නම්බලම්, ජේ.ආර්.ජයවර්ධන,ශ්‍රීමත් ලලිත රාජපක්ෂ, ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල යන මහත්වරුන්ගේ අධීක්ශනය යටතේ ජේ.ඒ.ඩී.පෙරේරා සහ එස්.ජී.චාර්ලිස් යන මහත්වරුන් දෙපළ කොඩිය නිර්මාණය කළෝය.1948.02.04 දින අප බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් ඩොමීනියන් නිදහස ලැබුවද ඒ වන විටත් ජාතික කොඩිය පිළිබඳ ස්ථීර තීරණයක් ගෙන නොතිබුණි. එහෙත් නව කොඩිය ඔසවන ලදි. 1948.02.10 දින ප්‍රථම පාර්ලිමේන්තුව විවෘත කිරීමේදී බ්‍රිතාන්‍ය හා සිංහ කොඩිය ඔසවන ලද අතර පෙබරවාරි 12 ප්‍රථම නිදහස් උළෙලෙදී පත්තිරිප්පුවේ දී ඔසවන ලද්දේ සිංහ කොඩිය පමණි.1951 මාර්තු 02 කමිටු නිර්දේශය මත කොඩියේ ඉදිරි පසට කොල හා තැඹිලි පාට තීරු දෙකක් එකතු කරන ලදී. එක් පටියක ප්‍රමාණය කොඩියේ ප්‍රමාණයෙන් හතෙන් එකකි. එය ද්‍රවිඩ හා මුස්ලීම් සුළු ජාතික නියෝජනය විය. 1952 පෙබරවාරි 04 නිදහස් දින සැමරුමේ ඔසවන ලද්දේ සම්මත කරගත් ජාතික කොඩියයි. 1972 ශ්‍රිලංකා ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව කොඩිය වටා කහ පාට තීරුවක් යොදා ජාතික කොඩියේ හතර කොනේ තිබූ පැරණි බෝකොල පත් ඉවත් කර වර්තමාන බෝ කොල හැඩයෙන් නිරූපනය කරන ලදී. 1972 මැයි 22 ජනරජ සැමරුමේදී මෙම සංශෝධිත කොඩිය ඔසවන ලදී. එමෙන්ම, 1978 සැප්තැම්බර් 09 ශ්‍රි ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ ද ජාතික කොඩියට මුල්තැනක් හිමිවිය.(06 වගන්තිය)

ජාතික කොඩියේ විශේෂ අංග
වර්ණ සංකලනය
බෝපත්
සිංහයා
අසිපත(කඩුව)

වර්ණ සංකලනය
කහ පාට - බුද්ධිය, සාමය, අවිහිංසාව, සත්‍යය, ධර්මය හදුනා ගැනීම.
රතු පාට - ආශාවන්ගෙන් එල්බ නොගැනීමත්, අයිතිය අත හැරීමත්, මමත්වය තුනී කිරීමත් යන ක්‍රියාමාර්ගයන් ය.දහම කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ බුද්ධි ගෝචර අවිහිංසාවාදී සමාජ ක්‍රමයක් ඇති බව (සම්‍යක් සමාජ).
කහපාට සිංහ රූපය - අභිවෘද්ධි ගතියයි. එඩිතර උපන් දහමට අනුව හැසිරේ.
රතුපාට කොටුව - සිංහල ජනතාව
කොළපාට තීරුව - මුස්ලීම් ජනතාව
තැඹිලිපාට තීරුව - දෙමළ ජනතාව

බෝපත්
ජාතික කොඩියේ බෝපත්  හතරකි. ඉන් මෙත්තා, කරුණා, මුදිතා, උපේක්ඛා යන පරම සත්‍යය අවබෝධය සංකේතවත් කරයි.
මෙත්තා - රට වැසියා පොදුමගකට පෙළඹවීම.
කරුණා - දුකට පත්වූවන් ඉන් මුදවා ගැනීම.
මුදිතා - සමාව, ඉවසීම, අනුන්ගේ යහපත සැලසීම.
උපේක්ඛා - නිහතමානීකම,විඳදරා ගැනීමට රට වැසියා හට ඇති හැකියාව,දානය,ප්‍රිය වචනය,අර්ථ චර්යාව සහ සමානාත්මතාව.

සිංහයා
සෙසු සතුනට වඩා විනයවත් සංවර සතෙකි.ආත්ම ශක්තිය කෙරේ විශ්වාසය තබයි.තමනට නොගැලපෙන දේ නොකරයි.
කේසර මාලා තුන - බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ, පාලනය තෙරුවන් කෙරේ විශ්වාසය තැබීම සහ කනක හැඩය මගින් ත්‍රිවිධ රත්නයට අනුව කන්දීම පෙන්නුම් කරයි.
ශ්‍රිවය - පාලකයා ඍජු ශක්තිමත් අයෙකු බව.
ශ්‍රිවයේ කේෂර මාලා හතර - ඡන්ද,ද්වේෂ,භය,මෝහ සතර අගතියට පාලනය හසු නොවන බව.
නාසය - හරි වැරදි හදුනා ගැනීම.
අයාගත් මුඛය - රාජකීය හඩ නොබියව නිර්භීතව ප්‍රකාශ කිරීමට හැකිබව.
මුඛයට නැමී ගිය දත් තුන - සිත,කය,වචනය යන තුන්දොර හික්මවා ඒවා විවෘතව ප්‍රකාශ කිරීම.
දිව - පාලකයාගේ ප්‍රකාශ සත්‍යවාදී සහ අවංක බව.
ඇස - ජනතා ඇස තුලින් ජනතා ප්‍රශ්න දෙස බැලීම සහ ජනතා ජීව රුධිරය ජනතා සිතුම් පැතුම් අනුව ඉටුවන බව පෙන්වීමට රතු පාටින් ඇස වර්ණ ගන්වා ඇත.
ඇස කඩුව දෙසට යොමු වීම - පාලිතයෝ, පාලකයා බලය නිසි ලෙස යොදවනවා දැයි බලයි.ජනතාව අවධියෙන් සිටින බව.
කේෂර කැරලි විසිහතර - ගිහි විනය පෙන්වයි.චතුර්විධ ක්ලේෂ,සතර අගති,භෝග විනාශමුඛ,සදිසාවන්,සතර සංග්‍රහ වස්තු පෙන්වන අතර රතුපාටින් දක්වා ඇත්තේ ජීවිතය දෙවෙනි කොට ආරක්ශා කළ යුතු බවයි.
හිස වලිගය මතට අක්ෂගතව තිබීම - පාලකයා හා පාලිතයා අතර ඇති සමානාත්මතාවයයි.එකිනෙකා පිළිබඳ සැකයක් හෝ බියක් නොමැති බව.
වලිගය ස්ථාන දෙකකින් නැමීම (ප්‍රථම නැමුම) - ජාතියේ, රටවැසියාගේ ශ්‍රමය,දැනුම,කැපවීම පාලනයට නොඅඩුව ලැබීමයි.
වලිගය ස්ථාන දෙකකින් නැමීම (දෙවන නැමුම) - රට වැසියා හා පාලකයා ජාතියේ තීරණාත්මක අවස්ථාවල එකම මගකට පිවිසීම.
වලිගයේ කේෂර කැරලි අට - ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය. සැමට සුදුසු මගය. හිසට උඩින් විද්‍යාමාන වේ.
පාද හතර - උට්ඨාන සම්පදා, ආරක්ඛ සම්පදා, කල්‍යාණ මිත්තතා, සමජීවකතා පෙන්වයි.
කඩුව ගත් දකුණු අත - ආරක්ඛ සම්ප්‍රදාය,ස්වාධීනත්වය,නිදහස,ආරක්ෂා කිරීම කිරීම දකුණතින් කඩුව ගැනීමෙන් පෙන්වයි.
උඩට විහිදුනු නිය - මෙලොව ජය ගැනීමට අවශ්‍ය ශ්‍රද්ධා,ශීල,ත්‍යාග,ප්‍රඥා ලෝකෝත්තර විමුක්ති ධර්ම.

අසිපත
මුල් සමාජ රාමුවට යොමුවී ඇත.අසාධාරණයේදී සටන් වැදීම සහ එය ධර්මයට අනුව සිදුකිරීම පෙන්වීමට අසිපත කහපාටින් වර්ණ ගන්වා ඇත.
නැමුණු තුඩු තුන - අනිත්‍ය,දුක්ඛ,අනාත්ම යන්ට රට ජාතිය ලක්වීම.
මිටේ තුඩු හතර - රට වැසියා ගොඩ නැගී ඇත්තේ පඨවි,ආපෝ,තේජෝ,වායෝ යන සතර මහා භූතයන්ගෙන් බව පෙන්වීම.
කඩුව අල්ලාගත් ඇඟිලි හතර - චතුරාර්ය සත්‍ය.
අත් වැස්මේ අන්ත දෙක - රාජ්‍ය පාලනය එක් පැත්තකට අන්තගාමී නොවූ එකක් බව.
කඩු තලය කෙලින් - පාලනය මධ්‍යස්ථයි.මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව ඔස්සේ යා යුතු බව.
කඩු තලය - පාලකයාට පැනවූ නීති දහය එනම් දානය,ශීලය,පරිත්‍යාගය,ඍජු ගුණය,මධ්‍යස්ථ බව,ඉන්ද්‍රිය දමනය,ක්‍රෝධ නොකිරීම,අහිංසාව,ශක්තිය,පළිනොගැනීම පිළිබිඹු කරයි.
ඇස ඒ තලය දෙසට යොමුවීම - පාලකයන් ධර්මතා රකින්නන්ද බැලීම.

ජාතික කොඩිය එසවීම
නිදහස් දිනය ඇතුළු ජාතික වැදගත් කමකින් යුතු දිනවලදී ජාතික කොඩිය ඔසවනු ලැබේ.සියළු රාජ්‍ය උත්සව වලදී ජාතික කොඩිය එසවීම අපගේ චාරිත්‍රයයි.ජාතික කොඩිය එසවිය යුත්තේ එයට නියමිත ගරු බුහුමන් ලැබෙන පරිදිය.පෞද්ගලික හා සාමන්‍ය උත්සව වලදී ජාතික කොඩිය එසවීම නොකල යුතුය. එමෙන්ම ජාතික කොඩියේ වර්ණ, දිග, පළල සහ සැලැස්ම එස්.එස්.6931, 1985 දරණ ප්‍රමිතියට අනුව නිර්මාණය කළ යුතුය.විදේශ රාජ්‍ය නායක නායිකාවන් අප රටට පැමිණෙන විටදී එම රටේ ජාතික කොඩිය ප්‍රදර්ශනය කිරීමේදී අප ජාතික කොඩියද ප්‍රදර්ශනය කළ යුතුය. කොඩිය කොඩි ගහේ ඔසවන්නේ යට කී පාට තීරු දෙක කොඩි ගස පැත්තට සිටිනසේය. විදේශ රටවල අප කොඩිය එසවීමේදී එරට නීතී රීති හා තානාපති සම්බන්ධතා පිළිබධ අවබෝධයකින් එය කළ යුතුය.කිසියම් අවස්ථාවක වෙනත් රටවල ජාතික කොඩි සමග අප කොඩිය ඔසවන්නේ නම් සියළු කොඩි ගස් එකම උසකින් තිබිය යුතු අතර කොඩි එසවිය යුත්තේ ද සමාන උසකිනි. එම කොඩි තිබිය යුත්තේ වම් පසිනි.ඒ ඒ රටවල නම්වල ඉංග්‍රීසි අනුවාදයේ අකාරාදී පිළිවෙලට කොඩි එසවිය යුතුය.සෑම කොඩියකම ප්‍රමාණය සමාන විය යුතුය.පාසලක පාසල් වාරය ආරම්භ දින හා උදය රැස්වීමේ විශේෂ දිනකදී ජාතික කොඩිය එසවිය හැකිය.ජාතික කොඩිය එසවීමෙන් පසු ජාතික ගීය ගායනා කළ යුතුය.රාත්‍රී කාලයක ජාතික කොඩිය ඔසවන්නේ නම් ඊට ආලෝකය ලැබෙන්නට සැලැස්විය යුතුය. ජාතික කොඩිය සමග ආගමික කොඩි ඔසවන්නේ නම් ඒවාද තිබිය යුත්තේ සමාන මට්ටමකිනි.සංගම්, සමාජ,පාසල් ආදී කොඩි රැසක් සිංහ කොඩිය සමඟ එකට ඔසවන්නේ නම් ජාතික කොඩිය කොඩි පෙළේ මැදින් එසවිය යුතුය. අනෙක් ඒවාට වඩා උසින් එසවිය යුතුය.එසවීමට පෙර එය යොතට සවිකොට අකුලා උස් ස්ථානයක හෝ කෙනෙකු දෑතින් ඔසවාගෙන සිටිය යුතුය.එහිදී ජාතික කොඩිය පළමුවෙන්ම එසවිය යුතුය.පහත් කිරීමේදී පහත් කල යුත්තේ අනෙක් සියළු කොඩි පහත් කර අවසානයේදීය.ගොඩනැගිල්ලක හෝ සඳළු තලයක, ජනේලයකින් ජාතික කොඩිය ඔසවන්නේ නම් කොඩි ගස හරස් අතට නොව අංශක 45 ක් ඇලකොට තිබිය යුතුය. අඩකුඹු කරන්නේ නැතිනම් කොඩිය තිබිය යුත්තේ කොඩි ගසේ කෙලවරය. එක් ගොඩිගසක එසවිය යුත්තේ එක් කොඩියක් පමණි.සිංහයා උඩුයටිකුරු කර නොඑසවීමට වගබලාගත යුතුය. මගුල් බෙර හා සංඛ නාද පැවැත්වීම ගෞරව බහුමානයට හේතුවේ. ජාතික කොඩිය ඔසවා එයට හිස නමා ආචාර කළයුතුය. ත්‍රිවිධ හමුදා නිලධාරි තමන්ට නියමිත ආචාර කිරීම් කළ යුතුය. පාරක් හෝ වීදියක් මැද ජාතික කොඩිය ඔසවන්නේ නම් එය එසවිය යුත්තේ සිංහයා උඩු අතට සිටින සේ නොව සිංහයා හරස් අතට සිටින සේය.දුර්වර්ණ හෝ ඉරීගිය ජාතික කොඩියක් කිසිවිටකත් එසවීම නොකළ යුතුය.ජාතික ශෝක දිනයකදී ජාතික කොඩිය අඩකුඹු කළ යුතුය.ඊට කලින් එය ගොඩි ගසේ මුදුනටම ඔසවා මොහොතකට පසු අඩකුඹු කළ යුතුය.කොඩිය පහත් කිරීමට පෙරද යළි එය මුදුනට ඔසවා පසුව පහත් කළ යුතුය.අඩකුඹු කිරීමේදී කොඩිය පහත් කළ යුත්තේ කොඩිගසේ උසින් තුනෙන් පංගුවක් දක්වාය.රජය මගින් නියමිත ශෝක දින නියම කරයි.වෙළද දැන්වීම් සදහා හෝ සැරසිල්ලක් ලෙස ජාතික කොඩිය භාවිතා නොකළ යුතුය.ජාතික කොඩිය ඔසවන ඕනෑම අවස්ථාවක කාළගුණය හෝ වෙනත් බලපෑම් මත එය පහත් නොකළ යුතු අතර ඔසවනු ලැබූ අවස්ථාවේ සිට හිරු බැස යන තුරු එය ඔසවා තිබිය යුතුය. ජාතික කොඩිය ඔසවන්නා සීරුවෙන් සිට එය කළ යුතු අතර ත්‍රිවිධ හමුදා හා පොලීසියේ නිලඇදුමින් සැරසුනු අය හැර අනෙක් සියළු දෙනා හිස් වැසුම් ගැලවිය යුතුය.සීරුවෙන් සිටිය යුතුය. වේදිකාවක ජාතික කොඩිය ඔසවන්නේ නම් කථිකයාගේ දකුණු පසින් කොඩිගස එසවිය යුතුය.නැතිනම් කථිකයා පසුපසින් බිත්තියක ඉහළින් දිගහැර රදවා තැබිය යුතුය. පෙළපාලියකදී ජාතික කොඩිය පහත් කොට ගරු නොකළ යුතුය.ඉදිරියෙන්ම දකුණින් ගෙන යා යුතුය.රාජ්‍ය නායකයෙකු හෝ රටදැය වෙනුවෙන් දිවි පිදූ රණවිරුවන්ගේ පමණක් දේහය මත ජාතික කොඩිය තබා බුහුමන් දැක්විය හැක.ජාතික කොඩිය ඔසවන, පහත් කරන සෑම අවස්ථාවකදීම නිශ්ශබ්දව සංවරව එය කළ යුතුය. නියමිත පිළිවෙලට නමාගත් ජාතික කොඩිය තැන්පත් කල යුත්තේද එහි ගෞරවය ආරක්ෂා වන අයුරිනි. කිසිවිටකත් බිම නොතැබිය යුතුය.ජාතික කොඩිය අපගේ ජාතික වස්තුවකි. බුහුමන් දැක්වීම, එහි සෙවනෙහි එක්සත්ව, එක්සිත්ව, සාමයෙන් සිටීම අප කාගෙත් යුතු කමකි.

මේ පිටුත් බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික සංකේත

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
සිළුමින
චාමිකයාගේ බ්ලොග් ඉසව්ව
දිවයින

Nauladilan (talk) 14:01, 22 දෙසැම්බර් 2016 (යූටීසී)

ශ්‍රි ලංකාවේ ජාතික කොඩිය


Nikola Majnarić (Varaždin, 25. listopada 1929. – Varaždin, 15. studenog 2015.) - hrvatski liječnik, ortoped, specijalni kirurg, primarijus, profesor, sportski liječnik, ravnatelj Zdravstvene djelatnosti za ortopedska oboljenaj Medicinskog centra Varaždin.

Rani život i obrazovanje

Rodio se u Varaždinu u obitelji dr. Romana Majnarića i Grete Majnarić. Pohađao je osnovnu školu "Kraljica Marija" u Varaždinu. Nakon završetka srednje škole upisuje Medicinski fakultet u Zagrebu. Diplomirao je 1955. godine. Odlazi na odsluženje vojnog roka u Beograd, a 1956. godine je premješten u Pulu u mornaricu. Nakon završenog fakulteta u Zagrebu i odsluženja vojnog roka radio je 1956. – 1957. u bolnici Rovinj. Vraća se nakon toga u Varaždin.

Karijera

Odlazi u Beč i tamo boravi od 5. lipnja do 9. kolovoza 1958. Zatim odlazi u Pariz i tamo je od 10. kolovoza do 13. kolovoza 1958. godine, te iz Pariza leti zrakoplovom i odlazi u New York. Zapošljava se kao liječnik u bolnici "Orange" u Newarku i tamo radi do kraja 1961. godine.

Nakon toga 1962. godine odlazi u Charlotte, Sjeverna Karolina. U lipnju 1962. odlazi u Kent, Connecticut. Diplomu je nostrificirao na Sveučilištu Duke u Durhamu, Sjeverna Karolina. Specijalizaciju ortopedske kirurgije i traumatologije završio je u: Lovranu, Rovinju, Newarku (New York), u "Charlotte Memorial Hospital" Sjeverna Karolina i u Zagrebu 1963. godine.

U New York se vraća 1963. godine. U New Yorku susreće umjetnika Salvadora Dalija i glumca Melvyna Douglasa, koji je glumio u filmu Ninočka s Gretom Garbo. Krajem 1963. godine vraća se u Varaždin.

1964. godine odlazi u Celje u Sloveniji. U Celju živi i radi u bolnici od 1964. do 1969. godine. 1965. godine odlazi u London na stručno usavršavanje iz ortopedije. 1969. godine u Celju dodijeljen mu je naziv Primarijus. 1969. godine putovao je vlakom iz Zagreba do Lenjingrada u Rusiji na stručni kongres ortopeda. Sudjelovao je još na kongresima ortopeda u: Beču 1963. godine, Vrnjačka Banja 1967., Pragu 1969. godine, u Dubrovniku 1970. godine, Beogradu 1970.  i Tjentištu.

Vraća se u Varaždin. Zapošljava se na varaždinskoj ortopediji. 1972. godine ženi se Tatjanom Radonjić, nastavnicom klavira i s njom ima dva sina.

1978. godine odlazi u Kyoto u Japanu na  "Sicott" - Svjetski kongres ortopeda. Tom prilikom još posjećuje: Tokio, Osaku, Hong Kong, Bangkok, New Delhi, Taj Mahal i Rajastan.

Prije odlaska u mirovinu radio je još osam godina od 1980. do 1988. godine na Medicinskoj školi u Varaždinu kao profesor anatomije.

Godine 1986. godine s mlađim sinom odlazi na tri mjeseca u Sjevernu Ameriku. Obišli su autobusom "Greyhound": Detroit, Nijagarine slapove, Ann Arbor, Chicago, Los Angeles, Hollywood, Flagstaff, Gallup, Cherryville, Washington D.C. i New York. Proveli su tom prilikom neko vrijeme kod spisateljice, ekologinje i fotografkinje Anne LaBastille.

Strast su mu bila putovanja. Omiljene destinacije su mu bile: Njemačka, Švicarska, Nizozemska, Australija dva puta, Sjeverna Amerika više od desetak puta, Brazil, Tunis, Ravna gora, Pokojec, Dobrna u Sloveniji, Šolta, Crikvenica, otok Rivanj kod Zadra.

Osnivatelj je prvih samostalnih ortopedskih odjela, prvo tijekom rada u bolnici u Celju, a zatim i u bolnici u rodnom Varaždinu. Radio je i kao brodski liječnik, obišao je tom prilikom cijeli Mediteran, te plovio brodom preko Atlantskog oceana do Brazila, Argentine, Jamajke i Haitija. Govorio je pet stranih jezika. Bio je suradnik časopisa "Priroda". Objavio je šest znanstvenih i stručnih radova.

Svirao je klavir, harmoniku i orgulje. U mladosti je bio bonvivan i playboy, u njegovom dnevniku nađen je popis s imenima 125 djevojaka s kojima je bio od 1948. do 1962. godine, bavio se nogometom, igrao je hokej na ledu za hokejaški klub "Tekstilac" iz Varaždina, bio je kolekcionar, skupljao je poštanske marke, stare razglednice, umjetnička djela, slike, knjige i autograme poznatih ličnosti koje je osobno sreo (Salvador Dali,  Melvyn Douglas, Yehudi Menuhin, Vladimir Becić, Ivo Pogorelić, Martha Eggerth, Lovro Matačić, Jan Kiepura...).

Bio je član Matice Hrvatske, Hrvatskog planinarskog saveza, Hrvatskog lovačkog saveza, Hrvatske stranke prava i Hrvatskog kinološkog saveza.

Nagrade

Dobio je javno priznanje i plaketu Grada Varaždina za postignuća na području kulture.

Dobio je diplomu Ortopeda Jugoslavije.

Hrvatski liječnici
Životopisi, Varaždin

Nikola Majnarić (liječnik)


The Barra Isles, also known as the Bishop's Isles, are a small archipelago in the Outer Hebrides of Scotland. They lie south of the island of Barra, for which they are named. The group consists of nine islands and numerous rocky islets, skerries, and sea stacks.

In 1427, the Lords of the Isles awarded the lairdship of Barra (and its associated islands) to Clan MacNeil of Barra. However, after acts of piracy by the MacNeils, King James VI transferred ownership of the southern archipelago to the Bishop of the Isles, hence the islands became known as the Bishop's Isles. Murray writes that they belonged "to the Bishop of the Isles de jure although to MacNeil de facto".

Many of the islands are extremely small; only the largest, Vatersay – which is now linked by the Vatersay Causeway to Barra – remains inhabited. Berneray (also known as Barra Head), Pabbay, Sandray and Mingulay have been inhabited in the past. The four smallest named islands are Flodday, Lingay, Muldoanich and Uineasan.

The Barra Isles are featured in several Viking sagas.

In addition to the larger islands there are various smaller islets, stacks and skerries. Biruaslum is a stack to the west of Vatersay. It reaches  in height and there is a ruined prehistoric fort on the southern side. Francis G. Thompson describes it as "high and virtually inaccessible"; James Fisher mentions a "fulmar flying up and down its tiny cliff."

Notes

References

Clan MacNeil

Barra Isles


Die Balayan-Bucht ist eine weitausladende Meeresbucht in der Provinz Batangas im Südwesten der Insel Luzon, auf den Philippinen.
Sie ist eine Meeresausbuchtung im Norden der Isla-Verde-Straße und erstreckt sich von der Calatagan-Halbinsel bis zur Calumpang-Halbinsel, auf der der Vulkan Panay liegt. Die Küstenlinie der Balayan-Bucht wird bestimmt durch eine Mischung aus Mangrovenwäldern, Sandstränden und bis 900 Meter breiten Marschgebieten, die bei Ebbe trockenfallen. Der Küstenlinie vorgelagert sind zahlreiche Korallenriffe. In den Orten entlang der Küste wurden in den letzten Jahrzehnten zahlreiche Aquakulturen errichtet, die eine große Bandbreite an Meeresfauna züchten.

Das Klima im Bereich der Balayan-Bucht ist tropisch schwülwarm mit einer ausgeprägten Trockenzeit von November bis April, den Rest des Jahres fallen regelmäßig starke Niederschläge. Die Balayan-Bucht war bis zu einer Serie von Ausbrüchen des Taal-Vulkans im 16. Jahrhundert wesentlich größer und reichte zum heutigen Taalsee. Der Pansipit River verbindet heute den See mit der Bucht.

Weblink
 die Balayan-Bucht auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity

Bucht der Philippinen
Provinz Batangas
Gewässer von Luzon
Bucht (Australasiatisches Mittelmeer)

Balayan-Bucht


Cvrcka je najveća lijeva pritoka Vrbanje. Izvire na sjevernim padinama Čemernice, na vododijelnici između Jakotine (lijeva pritoka iste rijeke) i potoka koji se ulijevaju u Ugar. Formiraju je dva potoka: Međurača (izvor na oko 1200 m) i Vukača (izvor na oko 1150 m).
Nakon ušća jedine veće pritoke – Bukovice, ulazi u duboki, strmi i nepristupačni kanjon, čija dubina na nekim mjestima iznosi više od 500 m u odnosu na okolni plato. Iz njega izlazi u ljevkasto polje neposredno prije Večića, koje se proširuje u relativno prostrano Večićko polje.

Na Večičkom polju, ka Vrbanjcima je i njeno ušće, na oko 300 m nadmorske visine. Pri izlazu iz kanjona, u ovu rijeku se obrušavaju atraktivne Vilenske vode, u vidu zavjese od mlazeva raspršene vode, s visoke lijeve obale od sedre.

Vidi još
Vrbanja (rijeka u BiH)
Večići
Vrbanjci
Kotor-Varoš

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Vrbanje

Cvrcka


Beskorjenska sitna leća (lat. Wolffia arrhiza), biljna vrsta u rodu sitne leće, jedna je od najmanjih cvjetnica na svijetu veličine 0,5-1,0 mm, a pronalaze je i dugu tek 0,4 mm.

Rasprostranjena je po velikim dijelovima Europe, jugozapadnoj Aziji i dijelovima Afrike. U Hrvatskoj je zabilježena u Lonjskom polju, dolini Neretve i Istri (kod naselja Markovići i Vižinada) i vodi se kao osjetljiva.

W. arrhiza je plutajuća cvjetnica oblika sitnog elipsoidnog ili subkuglastog specijalnog ˝listića˝(= frond), to je zeleno ˝tijelo˝ koje u biti nema niti stabljike, niti korijena niti lista. Postoji 1 bazalni vrećasti pup s kružnim otvorom. Cvijet se sastoji od jednog prašnika i jedne plodnice u istoj šupljini s gornje strane ˝lista˝. Antera je jednopretinasta, otvara se na vrhu (apikalno). Kuglasta plodnica s jednim ortotropnim sjemenim zametkom. Plod je kuglasta sjemenka, glatka.

Ova biljka je jestiva kad je kuhana i veoma hranjiva (20% bjelančevina, 44% ugljikohidrata, 5% masnoća, uz vitamine A, B2, B6, C. i drugi). U nekim državama jugoistočne Azije se uzgaja za ishranu.

Sinonimi
 Bruniera vivipara Franch.
 Horkelia arrhiza (L.) Druce
 Lemna arrhiza L.
 Lemna microscopica Schur
 Lenticula arrhiza (L.) Lam.
 Wolffia delilii Miq.
 Wolffia michelii Schleid.

Izvori

Lemnoideae

Beskorjenska sitna leća


Călătorie în a cincea dimensiune sau O buclă în timp (engleză: A Wrinkle in Time) este un roman științifico-fantastic al scriitoarei americane Madeleine L'Engle prima oară publicat în 1962. Este primul roman din seria de romane SF și fantastice pentru tineret Cvartetul timpului (Time Quartet). În limba română romanul a apărut în 2009 la editura Corint Junior, traducător Gabriela Stoica. Călătorie în a cincea dimensiune a primit Premiul Newberry, Premiul Sequoyah Book și Premiul Lewis Caroll Shelf.

A fost ecranizat în 2003 și o viitoare adaptare Walt Disney Pictures are premiera programată în 2018. Romanul a mai inspirat o operă, un roman grafic și câteva piese de teatru.

Referințe și note

Legături externe
 Madeleine L'Engle (madeleinelengle.com)
 A Wrinkle in Time reviewed at The Open Critic

 Official book site for the May 2007 release.

Cărți din 1962
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Madeleine L'Engle
1962 în științifico-fantastic

Călătorie în a cincea dimensiune


Milišić je hrvatsko prezime, rjeđe srpsko.

Rasprostranjenost

U Hrvatskoj danas živi oko 440 Milišića u 170 domaćinstava, a sredinom prošlog stoljeća bilo ih je približno 210.

Prisutni su u većini hrvatskih županija, najviše u gradovima Solinu (90), Splitu (70), Zagrebu (50), Vranjicu (35), te u Šibeniku (15).

U Središnjoj Bosni, u Mujakovićima kod Fojnice i Pidrišu kod Uskoplja svaki osmi stanovnik prezivao se Milišić.

Poznate osobe

 Zdenko Milišić
 Neven Milišić
 Kajo Milišić
 Milan Milišić

Izvori

Hrvatska prezimena
Srpska prezimena

Milišić


Gioacchino Pessuti, né le  à Rome et mort dans cette même ville le , est un mathématicien italien.

Biographie
Né à Rome en 1743, il fait de brillantes études et s'applique spécialement aux mathématiques. Jeune encore et quoiqu'il n'ait publié aucun ouvrage sur cette science, il a déjà une telle réputation que l'impératrice Catherine II l'appelle en Russie et le nomme professeur au Collège des Cadets à Saint-Pétersbourg. Là il connait Euler, qui, appréciateur de ses talents, ne cesse de lui témoigner une bienveillance particulière. Mais l'âpreté du climat ne permettant pas à Pessuti de résider longtemps dans ce pays, il reprend la route de l'Italie. Pendant un voyage qu'il fait en France, il vient à Paris, où il est très bien accueilli par les savants, entre autres Condorcet et d'Alembert, avec lesquels il se lie d'amitié et reste toujours en correspondance. Revenu à Rome, il obtient au Collège de la Sapience la chaire de mathématiques appliquées, et publie d'importants écrits sur l'hydraulique et sur l'astronomie. Lorsque les États pontificaux sont envahis par l'armée française en 1798 et que la République romaine est proclamée, Pessuti, admirateur enthousiaste de l'antiquité, accepte les fonctions de consul dans ce gouvernement éphémère, dont la chute le ramène bientôt à ses travaux scientifiques. Il meurt en 1814. Plusieurs académies, notamment la société italienne, le comptaient au nombre de leurs membres.

Œuvres

 Réflexions analytiques sur une lettre de Riccati, Rome, 1777, in-8°. Pessuti avait signalé quelques erreurs dans les Institutiones analyticæ du P. Riccati ; celui-ci lui répondit par une lettre où se trouvaient encore de nouvelles erreurs ; mais Pessuti, plein de respect pour ce savant et ne voulant pas lui causer de chagrin, ne publia sa réplique qu'après la mort de Riccati.
 Sur la théorie des trombes hydrauliques et sur la loi de la vitesse de l'eau provenant des petits trous des vases, Rome, 1789, in-8° ;
 Sur le maniement et les mages du théodolite, Rome, 1794, in-8° ;
 Mémoire pour déterminer les occultations des étoiles fixes derrière le disque de la lune, Rome, 1802, in-8°. Ce travail, qui décèle de profondes connaissances en astronomie, ajouta beaucoup à la réputation de Pessuti et lui mérita d'honorables suffrages.

On trouve dans les Mémoires de la société italienne divers articles remarquables de cet auteur :

 Nouvelles considérations sur quelques propriétés singulières de la formule du binôme de Newton (vol. 11) ;
 Considérations sur un problème mécanique (vol. 13) ;
 Méthode d'approximation pour la résolution numérique de toutes sortes d'équations (même volume) ;
 Théorie de l'action des tubes capillaires (vol. 14) ;
 Nouvelle méthode de la trigonométrie sphérique (vol. 13). Pessuti a laissé plusieurs opuscules inédits, entre autres un Traité sur les fonctions dérivées et des Annotations à la Mécanique céleste de Laplace. Il était aussi très-versé dans la littérature et concourut aux publications périodiques de Bianconi.

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Mathématicien italien du XVIIIe siècle
Naissance en avril 1743
Décès en octobre 1814
Naissance à Rome
Décès à Rome
Membre de l'Académie des Lyncéens
Décès à 71 ans

Gioacchino Pessuti


The year 1705 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Edmond Halley, in his Synopsis Astronomia Cometicae, states that comets seen in 1456, 1531, 1607, and 1682 were actually a single comet and correctly predicts that it will return in 1758.

Life sciences
 Dutch lepidopterist Maria Merian publishes Metamorphosis insectorum Surinamensium.
 French anatomist Raymond Vieussens publishes Novum vasorum corporis humani systema, considered an early classic work on cardiology.
 French surgeon Jean Louis Petit publishes L'Art de guerir les maladies des os, the first significant work on bone disease.

Other events
 April 16 – Isaac Newton is knighted by Anne, Queen of Great Britain.

Births
 February 22 – Peter Artedi, Swedish naturalist (died 1735)
 April 11 – William Cookworthy, English chemist (died 1780)
 June 21 – David Hartley, English physician and psychologist (died 1757)
 undated – Charles Labelye, Swiss engineer (died c. 1781)
 undated – Thomas Boulsover, English inventor (died 1788)
 undated – Faustina Pignatelli, Italian mathematician (died 1785)

Deaths
 January 17 – John Ray, English naturalist (born 1627)
 August 16 – Jakob Bernoulli, Swiss mathematician (born 1654)
 October 11 – Guillaume Amontons, French scientific instrument inventor and physicist (born 1663)
 November 10 – Justine Siegemund, German midwife (born 1636)

References

18th century in science
1700s in science

1705 in science


Kornet er i Fare er en dansk propagandafilm fra 1945, der er instrueret af Hagen Hasselbalch efter manuskript af ham selv og Mogens Skot-Hansen.

Handling
Filmen er officielt en traditionel, oplysende og propagandistisk dokumentarfilm om vigtigheden af skadedyrsbekæmpelse. En kornsnudebillehun lægger 150 æg og kan nå tre generationer på et år. På filmens tilblivelsestidspunkt betød det, at skadedyrene kunne ødelægge 2% af høsten, lig med 22 mio. tabte kroner.

Uofficielt handler filmen om Danmarks frihedskamp, og det er ikke vanskeligt at se ligheden mellem kornsnudebillens hærgen og den tyske besættelsesmagts plyndren, der også blev oplevet som 'ædende, ødelæggende, ynglende'. Udover at være oplysende og instruktiv (i forhold til skadedyrsbekæmpelse, med landmændene som målgruppe) er filmen ikke mindst underholdende og morsom. Blandt andet har billerne fået stemmer og kommenterer spottende speakerens replikker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1945

Kornet er i Fare


අග්නිදිග ආසියාව () යනු, ආසියාවේ ගිණිකොනදිග භූගෝලීය උප කලාපය වෙයි. මෙයට චීන ප්‍රධාන ගොඩබිමට දකුණින් වන කලාපය, ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයට නැගෙනහිර කලාපය, සහ ඕෂනියාවේ කොටසක් වන ඕස්ට්‍රේලියාවේ ප්‍රධාන ගොඩබිමට වයඹ දිග කලාපය අයත් වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Association of Southeast Asian Nations (ASEAN)
 ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය
 List of current heads of state and government
 List of firsts in Southeast Asia
 Military build-up in Southeast Asia
 ඊසානදිග ආසියාව
 Southeast Asia Treaty Organization
 Southeast Asian Games
 Tiger Cub Economies

සටහන්

මූලාශ්‍ර

උපහරණ

භාහිර සබැඳි

 Topography of Southeast Asia in detail (PDF) (previous version)

 Southeast Asia Digital Library at Northern Illinois University

 Southeast Asia Visions, a collection of historical travel narratives Cornell University Library Digital Collection
 Official website of the ASEAN Tourism Association
 Art of Island Southeast Asia, a full text exhibition catalogue from The Metropolitan Museum of Art

ආසියාවේ කලාප
Asia-Pacific

අග්නිදිග ආසියාව


El 52º Batallón Aéreo de Reemplazo (52. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad militar de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de noviembre de 1938 en Halberstadt a partir del 27º Batallón Aéreo de Reemplazo. El 1 de abril de 1939 es reasignado al I Batallón de Instrucción del 52º Regimiento de Instrucción Aérea.

Comandantes
 Mayor General Herbert Kettner (1 de noviembre de 1938 - 1 de abril de 1939)

Referencias
 WW2 - 52. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial

52.º Batallón Aéreo de Reemplazo


Denys Anatolíjovytsj Sjmyhal (úkraínska: Денис Анатолійович Шмигаль; f. 15. október 1975) er úkraínskur stjórnmálamaður og athafnamaður sem hefur verið forsætisráðherra Úkraínu frá árinu 2020. Hann var áður sveitarstjóri í Ívano-Frankívskfylki. Sem forsætisráðherra hafði Sjmyhal umsjón með viðbrögðum úkraínsku stjórnarinnar við kórónuveirufaraldrinum í landinu og við innrás Rússa frá árinu 2022.

Æviágrip
Denys Sjmyhal útskrifaðist frá Tækniháskólanum í Lvív árið 1997. Hann er með kandidatsgráðu í hagfræðivísindum frá árinu 2003. Frá útskrift sinni árið 1997 fram til ársins 2005 vann Sjmyhal sem endurskoðandi fyrir ýmis fyrirtæki. Frá september 2005 til júní 2006 var Sjmyhal aðstoðarframkvæmdastjóri fyrirtækisins LA DIS. Hann var framkvæmdastjóri fjárfestingafyrirtækisins Comfort-Invest frá júní 2006 til ágúst 2008. Sjmyhal var síðan framkvæmdastjóri fyrirtækis undir nafninu ROSANINVEST LLC frá september 2008 til september 2009.

Sjmyhal gegndi ýmsum pólitískum störfum í Lvívfylki frá árinu 2009 til ársins 2013. Hann var formaður hagfræðideildar héraðsstjórnar Lvív-héraðs frá 2009 til 2011. Þar kynntist hann og vann með Oleh Nemtsjínov, sem varð árið 2020 ráðherra ráðherraráðsins í ríkisstjórn Sjmyhals. Sjmyhal varð síðan formaður efnahags- og iðnaðarstefnu héraðsins allt árið 2012. Árið 2013 var hann formaður efnahagsþróunar-, fjárfestinga-, verslunar- og iðnaðardeildar Lvív-héraðs.

Fyrstu fjóra mánuði ársins 2014 var Sjmyhal ráðgjafi þingmanns á úkraínska þinginu.

Frá maí til desember 2014 var Sjmyhal varaformaður héraðsstofu tekju- og tollaráðuneytisins í Lvív-héraði. Hann var síðan varaforseti frystivörudreifingaraðilans TVK Lvivkholod í Lvív frá 2015 til 2017.

Frá 2018 til 2019 vann Sjmyhal sem framkvæmdastjóri Burshtyn TES, sem er stærsta raforkufyrirtækið í Ívano-Frankívsk og tilheyrir fyrirtækjasamsteypu Rínats Akhmetov.

Frá 1. ágúst 2019 þar til hann var útnefndur ráðherra starfaði Sjmyhal sem sveitarstjóri Ívano-Frankívskfylkis.

Þann 4. febrúar árið 2020 var Sjmyhal útnefndur ráðherra héraðsþróunarmála. Hann tók síðan við af Oleksíj Hontsjarúk sem forsætisráðherra Úkraínu í mars árið 2020.

Einkahagir
Sjmyhal er kvæntur Katerynu Sjmyhal. Þau eiga tvær dætur. Kateryna er fyrrum meðeigandi Kamjanetskyj-bakarísins í Lvív og reiðhjólaleigunnar NextBike. Hún seldi hluta sína í þessum fyrirtækjum árið 2019.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Úkraínu

Denys Sjmyhal


Stroboskop (grč. στρóβος: vrtlog) je mjerni instrument ili uređaj koji omogućuje da se tijela u vrlo brzom periodičnom gibanju promatraju kao da miruju ili da se vrlo polagano gibaju; time je moguće odrediti frekvenciju periodičnoga gibanja. Najjednostavniji stroboskop rotirajuća je ploča s rupama, kroz koje se promatra gibanje tijela. Ako se i promatrano tijelo kružno giba, može se frekvencija vrtnje ili rotiranja ploče izjednačiti s frekvencijom kruženja tijela, tako da ga promatrač vidi uvijek u istom položaju. Suvremeni stroboskopi isprekidanim snopom svjetla, u pravilnim razmacima, obasjavaju tijelo koje se periodično giba. Ako svjetlo uvijek obasjava tijelo kada se nalazi na istome mjestu kružne putanje, promatraču se čini da tijelo miruje. Stroboskop se na primjer rabi pri određivanju kuta paljenja (pretpaljenja) kod benzinskih motora. Stroboskopski učinak ili efekt može imati neželjene posljedice u tvornicama osvijetljenima fluorescentnim svjetlom, gdje se može činiti da obrtni dijelovi strojeva miruju. To se izbjegava osvjetljivanjem rasvjetnim tijelima spojenima na trofaznu struju.

Izvori

Mjerni instrumenti

Stroboskop


Manager de ferestre,  sau gestionar de ferestre (engleză: window manager - WM) este un software de sistem de operare care definește comportamentul sistemului de ferestre al acestuia (modul de suprapunere, dimensiunea, poziția și aspectul ferestrelor pe ecran, minimizate sau maximizate), permițând utilizatorului să manipuleze ferestrele și să lanseze noi aplicații. Un manager de ferestre poate face parte din interfața grafică al unui mediu desktop sau poate exista în mod autonom.

Managerii de ferestre diferă în mai multe moduri, cum ar fi aspectul, consumul de memorie RAM, opțiuni de personalizare, similaritate cu anumite medii desktop existente, etc.

Există un manager de ferestre în toate sistemele de operare desktop bazate pe grafică. Microsoft Windows, și Apple Mac OS X, conțin un manager de ferestre standard integrat în sistemul de operare. Sistemul grafic X Window, existent în sistemele GNU/Linux, permite utilizatorului să aleagă între mai mulți manageri de ferestre.

Managerul de ferestre poate fi simplist (ex. twm, evilwm), sau să ofere funcționalitate unor medii desktop complete cum ar fi Enlightenment, Fluxbox, fvwm.

Caracteristici

Tipuri
Managerii de ferestre pot fi împărțiți în trei categorii în funcție de modul în care gestionează ferestrele. Această categorisire nu este strict exclusivă, deoarece există administratori de ferestre care implementează caracteristicile mai multor categorii.

Manageri de ferestre care permit ferestrelor să fie create sau compuse separat și apoi combinate și afișate. Aceasta permite o mare varietate de stiluri de interfață și prezența efectelor vizuale 2D și 3D. Mac OS X a fost primul sistem de operare cu un manager de compunere a ferestrelor urmat de distribuțiile Linux și mai târziu Windows. Administratorii de ferestre de compunere mai frecvent utilizați includ, Compiz, KWin, Xfwm, Enlightenment, Mutter, Desktop Window Manager, Quartz Compositor.
Manageri de ferestre care prezintă ferestrele suprapuse sau stivuite. Aceștia permit mai multor ferestre să fie plasate pe ecran ca niște coli de hârtie suprapuse. (ex.: Amiwm, Blackbox, Fluxbox, FVWM, IceWM, Openbox, Window Maker).
Manageri de ferestre care poziționează ferestrele sub formă de cadre astfel ca acestea să ocupe întreg ecranul fără a se suprapune. De regulă, acești manageri de ferestre utilizează  tastatura pentru controlul ferestrele, având suport slab pentru mouse. (ex: awesome, dwm, ion, larswm, Ratpoison, Stumpwm, wmii, Xmonad).
Manageri de ferestre care permit schimbarea afișării ferestrelor între cele două moduri, suprapuse sau cadru. (ex.: awesome, bluetile, dwm, echinus, FVWM, i3, larswm, spectrwm, Xmonad).

Exemple

X Window

Populari
AfterStep, bazat pe FVWM
 AmiWM (Amiga Window Manager)
BlackBox
Compiz, interfață 3D
Enlightement
Fluxbox, derivat din versiunea 0.61.1 a Blackbox
FVWM
Icewm, compatibil Gnome și KDE
Kwin, implicit în KDE
Marco, standard în MATE
Metacity, manager de ferestre al unor versiuni GNOME 2
Metisse, alternativă Compiz
Motif Window Manager (MWM)
Muffin, implicit în Cinnamon
Mutter
Openbox, inițial bazat pe Blackbox, pentru LXDE
 Sawfish
WindowMaker
Xfwm, în Xfce

Alți manageri de ferestre pentru X Window

3Dwm, interfață 3D
4dwm
5Dwm
9wm
aewm ,(Ardent Window Manager), bazat pe 9wm
aewm ++
awesome
Azalea, în mediul desktop Étoilé
Bluetile
CTWM
CWM (Calm Window Manager), dezvoltat pentru OpenBSD
dwm
echinus
eewm
 euclid-wm
 evilwm
FVWM
FVWM95 (bazat pe FVWM2 - similar cu Windows 95/98)
FWM
 Hackedbox, bazat pe Blackbox
 herbstluftwm
i3
ion
JWM
Kahakai,  bazat pe Waimea
larswm, bazat pe 9wm
Luminocity, de testare pentru Metacity
lwm
Matchbox, pentru sisteme înglobate, cum ar fi dispozitivele portabile
MLVWM (Macintosh Like Virtual Window Manager)
OroboROX, pentru ROX Desktop
oroborus
PapuaWM , bazat pe evilwm
PekWM , bazat pe aewm ++
Qvwm , interfață similar Windows 95
Ratpoison
scrotwm
 Scwm
 SithWM
spectrwm
StumpWM, scris în Common Lisp, succesor al Ratpoison
sWM
twm (Tab Window Manager)
 VirtuaWin
wmii
WindowLab
wm2
Xmonad, scris în Haskell
XPwm , similar Windows XP

Pentru alte sisteme
Desktop Window Manager (DWM) în Microsoft Windows
Quartz Compositor, în Mac OS X.

Note

Vezi și
Manager de fișiere
Mediu desktop
Manager de pachete
Spațiu de lucru

Legături externe

 The Window Manager Report
 42 Best window managers for Linux as of 2018
 xwinman.org  - Window Managers for X

Manager de ferestre

Manager de ferestre


أتش دبور فيلم كوميدي مصري أنتج في 2008 بطولة أحمد مكي وإنجى وجدان، ويقوم مكي في هذا الفيلم باستغلال نجاح شخصية دبور التي قدمها من قبل في مسلسل تامر وشوقية وفيلم مرجان أحمد مرجان.

احداث الفيلم
تدور احداث الفيلم عن دبور شاب من الطبقة الراقية في المجتمع عندما تتم مصادرة جميع امواله وحبس أبيه بسبب شامبو (هيرى هير), ويضطر دبور إلى العمل والاحتكاك بالطبقة العامية من المجتمع ويجد فيهم من الشهامة والمروءة ما لم يجده في اصدقائه من الطبقة العليا، ثم يقع في حب (أرواح) بنت السائق الخاص به (سيريانوسي) بعد أن ساعدته هي واهل الحارة على أن يظهروا حقيقة ان أبوه برئ ويحرروه من السجن، كل هذا في إطار كوميدى ساخر.

الممثلون
 أحمد مكي
 حسن حسني
 إنجي وجدان
 هالة فاخر
 لطفي لبيب
 سامح حسين
 محمد عبد المعطي
 معتز التوني
 يوسف عيد
 أنور عبد المنعم
 متولي علوان
 عادل شعبان

انتقادات
هاجم الكثيرون الفيلم بسبب الألفاظ النابية والحركات البذيئة التي وردت فيه، ولكن دافع مكي عن ذلك بقوله إن الطفل الصغير الآن يعرف هذه الألفاظ ويرددها، وأن السينما المصرية تجاوزت منذ زمن طويل تحفظاتها القديمة، وبدأت الشخصيات تنطق بشكل أقرب إلى الحقيقة والواقع وليس على طريقة أساتذة المدارس كما كان يحدث زمان، وأكد أن ألفاظه في الفيلم غير مباشرة، بعكس فيلم آخر مثل «بحب السيما» والذي يحتوى على كثير من الشتائم والأوصاف المباشرة.

وصلات خارجية

المصادر

أفلام أحمد مكي
أفلام حسن حسني
أفلام سامح حسين
أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 2008

إتش دبور (فيلم)