سلطنة المهرة المعروفة في سنواتها الأخيرة باسم الدولة المهرية للبر وسقطرى أو سلطنة المهرة في قشن وسقطرى هي سلطنة سابقة في جنوب شبه الجزيرة العربية، شملت تاريخياً منطقة بلاد المهرة، تقع الآن في شرق اليمن وجزيرة سقطرى في المحيط الهندي. في عام 1886 أصبحت السلطنة محمية بريطانية وجزءاً من محمية عدن. وفي الستينات من القرن الماضي رفضت الانضمام إلى اتحاد الجنوب العربي ولكنها بقيت تحت الحماية البريطانية كجزء من محمية الجنوب العربي الشرقية. وفي عام 1967 تم إلغاء السلطنة، وكان أخر سلاطينها عيسى علي بن طوعري آل عفرار وأصبحت السلطنة جزءاً من جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية التي توحدت مع الجمهورية العربية اليمنية في عام 1990 لتقوم الجمهورية اليمنية. تشكل أراضي السلطنة اليوم محافظتين في اليمن هما محافظة المهرة ومحافظة أرخبيل سقطرى.

التاريخ

سلطنة الشحر
في عام 1432، استولت سلالة با دجانة على مدينة الشحر الساحلية من الرسوليين، ثم نجحت في صد هجوم رسولي لإعادة المدينة. في عام 1445، دافعوا ضد هجوم من قبل الدولة الكثيرية المشكلة حديثًا، وأمنوا حدودهم. كانت السلطنة المستقلة في الشحر أول دولة مستقلة في أراضي المهرة.

بعد انهيار الدولة الرسولية وصعود الطاهريين، قَدِم عدد من الوجهاء السابقين من عدن إلى الشحر كلاجئين، وأخبروا السلطان الحاكم، محمد بن سعد، أن عدن جاهزة للغزو. في عام 1456، شن محمد بن سعد غزوًا بحريًا لعدن بتسع سفن. ومع ذلك، تم تدمير معظم الأسطول في عاصفة وأسر الطاهريون بن سعد. رداً على ذلك، أرسل الملك الطاهري جيشا بقيادة زين السنبلي لاحتلال الشحر. كانت الحملة نصف ناجحة فقط، وبقيت أجزاء من المنطقة تحت سيطرة با دجانة. عازمًا على كسر الجمود، قاد الملك عامر بن طاهر رحلة استكشافية كبيرة عبر الساحل الصحراوي من عدن إلى المهرة. فاق عددهم بشكل كبير، انسحب المهريون من الشحر قبل تقدم الطاهريين. نهب الطاهريون المدينة وعينوا واليا مخلصا لهم.

عادت الشحر مرة أخرى لسيطرة أسرة با دجانة عام 1478، عندما استولى عليها زعيمهم الشاب سعد بن فارس. حوالي العام 1480، استقر المهريون في جزيرة سقطرى واستخدموها كقاعدة إستراتيجية ضد منافسيهم في حضرموت. خلال هذا الوقت، كانت المهرة في حالة حرب شبه دائمة مع الكثيري، الذين كانوا يحاولون السيطرة على الشحر. في عام 1488، استعان با دجانة بمساعدة حلفائهم من سقطرى لإخراج الكثيري من الشحر مرة أخرى.

سلطنة قشن وسقطرى
ومع ذلك، فإن هيمنة با دجانة لم تستمر إلا لسبع سنوات أخرى. وفي عام 1495، تصاعدت نوبات الاقتتال الداخلي بين قبائل المهرة إلى حرب أهلية. استغل السلطان الكثيري، جعفر بن عمرو، الوضع لدعم فصيل الزويدي، مما يضمن سقوط هيمنة با دجانة. بعد هزيمة كارثية في ضواحي الشحر، فقد با دجانة السيطرة على المدينة بشكل دائم وعُزلوا في الداخل. تم استبدالهم بعائلتي الزويدي والعفراري في قشن وسقطرى، وسيطرت السلطنة الكثيرية على الشحر. بعد ذلك حكم السلطنة أسرة آل عفرار من قبيلة الزويدي المهرية وأتخذوا قشن عاصمة لهم، بالإضافة إلى حديبو في جزيرة سقطرى.

وصول البرتغاليين
في عام 1507، هبط أسطول برتغالي بقيادة تريستاو دا كونها وأفونسو دي ألبوكيرك في سقطرى، وبعد معركة دامية، استولى على الحصن الرئيسي في الجزيرة. وظلت سقطرى في أيدي البرتغاليين حتى عام 1511.

في عام 1545، حشد السلطان الكثيري بدر بن طويرق جيشًا، وبدعم من الأتراك العثمانيين، احتل قشن. قام البرتغاليون، الذين كانوا يتنافسون مع العثمانيين للسيطرة على طرق التجارة في البحر الأحمر والمحيط الهندي، بقصف مدينة قشن وإعادتها إلى سلطنة المهرة.

محمية عدن

بدأ ارتباط الحكومة البريطانية بالمهرة عام 1834، عندما أرسل النقيب روس من البحرية الهندية في مهمة إلى المهرة، وأبرم اتفاقية مع السلطان أحمد بن سلطان وابن عمه سلطان بن عمرو في قشن، الذي وافقوا بموجبه على إنزال وتخزين الفحم في الجزيرة من قبل الحكومة البريطانية.

في عام 1835 جرت مفاوضات من خلال القائد هينز مع السلطان عمرو بن سعد لشراء الجزيرة، وتوقعًا لنجاحها، تم إرسال مفرزة من القوات الأوروبية والهندية للاستيلاء عليها. ومع ذلك، رفض السلطان بيع الجزيرة، أو حتى التنازل عن جزء منها كمستودع للفحم، وتم سحب القوات. جعل الاستيلاء على عدن من غير الضروري تأمين سقطرى كمحطة فحم.

توفي السلطان عمرو بن سعد حوالي عام 1845، وخلفه ابن أخيه طوعري بن علي الذي خلفه بدوره حفيده أحمد بن سعد. وخلف هذا الأخير ابن أخيه عبد الله بن سعد، وتبعه ابن عمه عبد الله بن سالم. وبوفاة هذا الأخير خلفه ابنه علي.

في يناير 1876، تم إبرام اتفاقية مع سلطان قشن وسقطرى، والتي بموجبها، مقابل دفع 3000 دولار وإعانة سنوية قدرها 360 دولارًا، ألزم نفسه وورثته وخلفائه بعدم التنازل أو البيع أو الرهن أو التنازل عن جزيرة سقطرى أو أي من تابعيها من الجزر المجاورة، باستثناء للحكومة البريطانية.

في عام 1886 قَبٍل السلطان معاهدة الحماية، وألزم نفسه بالامتناع عن جميع التعاملات مع القوى الأجنبية دون موافقة مسبقة من الحكومة البريطانية. في الوقت نفسه، تعهد بإعطاء إشعار فوري للمقيم في عدن أو أي مسؤول بريطاني آخر بأي محاولة من قبل أي سلطة أخرى للتدخل في سقطرى وتوابعها. في عام 1888 تم إبرام معاهدة حماية مماثلة مع السلطان علي بن عبد الله، كزعيم لقبيلة المهرة، وزاد راتبه السنوي بمقدار 120 دولارًا. كان للسلطان علي بن عبد الله ثلاثة أبناء ماتوا جميعهم قبله. وتوفي عام 1907 وخلفه السلطان عبد الله بن عيسى، واستمر له الراتب السنوي الذي كان يدفع لسلفه.

في الأربعينيات من القرن الماضي، أُجبرت المهرة والمناطق المجاورة لها على طول الخليج على توقيع معاهدات استشارية، وتعرض من رفض لغارات جوية نفذتها القوات الجوية الملكية البريطانية. المعاهدة الاستشارية تعني أن القيادة المحلية لم يعد لها سلطة قضائية على شؤونهم الداخلية، ومنحت المعاهدة الحكومة البريطانية سيطرة كاملة على الشؤون الداخلية للدولة وترتيب الخلافة. أثارت معاهدات الاستشارات الاستياء من الحكم البريطاني وانتشار القومية العربية في المهرة وبقية شبه الجزيرة العربية.

الزوال

خلال الستينيات من القرن الماضي، تكبد البريطانيون خسائر ضد مختلف قوات حرب العصابات التي شنتها جبهة تحرير جنوب اليمن المحتل. بعد قيام ثورة 14 أكتوبر في عام 1963 أعلنت الحكومة البريطانية حالة الطوارئ في محمية عدن، وبحلول عام 1967 انسحبت القوات البريطانية نتيجة خسائرها ضد الجبهة القومية للتحرير التي ضمت إليها في المهرة فيما بعد. في عام 1967، استوعبت جمهورية اليمن الجنوبية الشعبية سلطنة المهرة. كان السلطان عيسى بن علي آل عفرار المهري آخر سلطان في قشن وسقطرى. توحدت جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية التي مع الجمهورية العربية اليمنية في عام 1990 لتقوم الجمهورية اليمنية.

اللغة
بالإضافة إلى اللغة العربية فاللغة المهرية منتشرة في هذه المنطقة حيث تشترك المهرة ثقافياً مع منطقة ظفار في سلطنة عمان المجاورة والذي يتحدث سكانها أيضاً لغات سامية قديمة.

قائمة الحكام
سلسلة سلاطين المهرة من آل عفرار من بيت زياد:

 محمد بن علي بن عمرو آل عفرار 887هـ/ 1482م
 عامر بن طوعري بن عفرار آل عفرار 913هـ/ 1507م
 محمد بن عبد الله آل عفرار 955هـ/ 1548م
 سعيد بن سعيد آل عفرار 1030هـ/ 1620م
 عامر بن سعد بن طوعري آل عفرار1249هـ/ 1833م
 علي بن عبد الله بن سالم آل عفرار 1293هـ/ 1876م
 سالم بن حمد بن سعد آل عفرار 1304هـ/ 1886م
 عبد الله بن عيسى آل عفرار 1350هـ/ 1931م
 علي بن سالم بن سعد آل عفرار 1364هـ/ 1944م
 حمد بن عبد الله بن عيسى آل عفرار 1370هـ/ 1950م
 عيسى بن علي بن سالم آل عفرار 1387هـ/ 1967م

المراجع

انحلالات سنة 1967 في آسيا
أرخبيل سقطرى
بلدان سابقة في الحرب الباردة
تاريخ اليمن
تأسيسات عقد 1430 في آسيا
دول سابقة
دول سابقة في الشرق الأوسط
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في 1432
دول وأقاليم أسست في 1482
دول وأقاليم أسست في 1886
دول وأقاليم أسست في القرن 10
دول يمنية بعد الإسلام
سلطنات
سلطنات سابقة
محمية الجنوب العربي

سلطنة المهرة


Os túneis de Downtown Hudson (anteriormente túnel da Cortlandt Street) são um par de túneis ferroviários da PATH sob o rio Hudson nos Estados Unidos, entre a cidade de Nova Iorque a leste e Jersey City, Nova Jérsei, a oeste. Os túneis conectam a estação World Trade Center, no lado nova-iorquino, à estação Exchange Place no lado de Nova Jérsei.

A PATH opera dois serviços por meio dos túneis, Newark–World Trade Center e Hoboken–World Trade Center. O primeiro opera 24 horas por dia, enquanto que o último opera apenas nos dias de semana.

Descrição
Os túneis de Downtown Hudson formam uma conexão leste-oeste sob o rio Hudson, ligando Manhattan a leste à Jersey City ao oeste. Cada linha férrea está localizada em seu próprio túnel, o que permite uma ventilação melhor em razão do efeito pistão. Quando um trem passa pelo túnel, ele empurra o ar a sua frente em direção ao poço de ventilação mais próximo, a mesma coisa ocorre com o ar atrás dele. Ambos os túneis tem um diâmetro de 4,65 m e uma seção subaquática de 1 737 m. Os túneis são formados por segmentos circulares de aço fundido, fixados por parafusos pelas tuneladoras ao longo do processo de escavação. São revestidos por uma camada de concreto, e no exterior dela dutos permitem a passagem de cabos.

No lado de Manhattan, os túneis são conectados por um retorno que inclui cinco linhas férreas servindo seis plataformas. O leiaute desse retorno foi construído durante a edificação do Hudson Terminal, uma disposição similar foi mantida em duas estações World Trade Center da PATH que o substituíram. A estação atual inclui quatro plataformas, mas o retorno continua um tanto parecido com o do das estação anteriores.

História
Os túneis foram a segunda ligação não-fluvial entre Manhattan e Nova Jérsei, depois dos túneis de Uptown Hudson. O projeto foi idealizado por outra empresa em 1903, a Hudson and Manhattan Railroad Corporation (H&M). Entretanto, Willian Gibbs McAdoo, da New York and Jersey Railroad Company, empresa que construiu os túneis de Uptown Hudson, estava interessada no projeto da H&M. Durante o planejamento inicial, surgiram notícias que indicavam que a Pennsylvania Railroad (PRR) estava interessada em operar os serviços pelos túneis, para que a Pennsylvania Station pudesse ser usada exclusivamente como rotas que não terminassem nela. Entretanto, McAdoo negou esses rumores, dizendo, "a PRR não tem um dólar de interesse" no projeto. Em janeiro de 1905, a Hudson Companies foi criada para concluir a construção dos túneis de Uptown Hudson. A empresa também iria construir um túnel duplo entre a estação Exchange Place, em Jersey City, e o Hudson Terminal, margeado pelas Church e Cortlandt Streets em Lower Manhattan. A companhia já contava com um capital de 21 milhões de dólares quando foi criada.

As obras na seção subaquática dos túneis de Downtown Hudson começaram em abril de 1905. Em junho do mesmo ano, o Conselho de Comissários de Transporte Público do Estado de Nova Iorque aprovou o lado de Manhattan dos túneis. A Hudson and Manhattan Railroad Company foi criada em dezembro de 1906 para operar uma rede ferroviária entre Nova Iorque e Nova Jérsei pelos túneis de Downtown Hudson. Os túneis, localizados cerca de 2,01 km ao sul de seu par mais ao norte, estavam em construção naquela época. Com 910 metros desses túneis já escavados, a construção dos túneis de Downtown continuou a a todo vapor, com sua escavação sendo concluída em janeiro de 1909, sem nenhuma morte durante o processo. Os túneis foram abertos em 19 de julho de 1909, juntamente com o Hudson Terminal em Lower Manhattan. Primeiramente, a operação só se estendia até Exchange Place pela transferência para a estação da PRR. A linha foi estendida para o Hoboken Terminal em 2 de agosto de 1909; para a estação Grove Street em 1910; e finalmente para a estação Park Place em 1911.

Durante a construção do World Trade Center original na década de 1960, os túneis de Downtown Hudson permaneceram em operação na forma de "túneis elevados" até 1970, enquanto uma nova estação da PATH era construída. A nova estação foi aberta em 6 de julho de 1971, e o Hudson Terminal foi fechado três dias antes. Os túneis de Downtown e Uptown Hudson foram considerados marcos históricos da engenharia civil nacional em 1978 pela Sociedade Americana de Engenheiros Civis.

O último vestígio do Hudson Terminal foi um túnel de aço fundido deixado nas fundações do World Trade Center original, localizado próximo da Church Street. Estava acima do nível da estação da PATH, e de sua substituição após os ataques de 11 de setembro de 2001. O túnel foi removido em 2008 durante a construção do novo World Trade Center, com uma de suas seções sendo doada ao Museu de Bondes da Shore Line juntamente com um dos vagões do trem da PATH que foi enterrado quando as torres colapsaram.

Em 7 de julho de 2006, um suposto plano com o objetivo de detonar explosivos nos túneis de Downtown Hudson (inicialmente no túnel Holland) foi descoberto pelo FBI. A ação incluía a detonação de uma bomba que poderia danificar significativamente os túneis e inundá-los, ameaçando todos os veículos e passageiros que estivessem no túnel na hora da explosão. Os planejadores do ataque terrorista acreditavam que Lower Manhattan poderia, como resultado da explosão, ser inundada pela água do rio proveniente do túnel. Oa agentes do Federal Bureau of Investigation declararam que o plano era falho em razão da resistência dos túneis. Como caminhões não têm permissão para passar pelo túnel Holland, e não é viável levar tal bomba a bordo de um trem da PATH, foi considerado muito difícil levar explosivos em quantidade suficiente para realizar o ataque. Mesmo que o túnel fosse danificado e água fluísse dele, Lower Manhattan seria poupada já que a área está em uma cota altimétrica entre 0,61 e 3,05 m acima do nível do mar. Dos oito participantes da planejada ação terrorista, que moravam em seis países diferentes, três foram presos.

Os túneis de Downtown Hudson foram muito danificados pelo furacão Sandy. Para que houvessem os reparos necessários, o serviço na rota Newark–World Trade Center entre Exchange Place e o World Trade Center foi suspenso durante a maioria dos finais de semana entre 2019 e 2020, com exceção dos feriados.

Ver também
 Extensão dos túneis de Nova Iorque
 Hudson and Manhattan Railroad Powerhouse
 Penn Station original

Leitura adicional

PATH
Downtown Hudson
Downtown Hudson
Transporte público nos Estados Unidos
Fundações nos Estados Unidos em 1909
Transportes de Jersey City

Túneis de Downtown Hudson


الطاقة البديلة هو مصطلح يستعمل للدلالة على بعض مصادر الطاقة البديلة للوقود الأحفوري. يدل المصطلح عمومًا على مصادر طاقة غير تقليدية ذات ضرر قليل على البيئة. تستعملها بعض المصادر كمرادف لمصطلح الطاقة المتجددة.

بعض مميزات للطاقة البديلة
في ما يلي باقة تحوي العديد من المزايا المتعلقة باستخدام الطاقة الطبيعية والمتجددة:
 الشمس والرياح والمد والجزر ونشاطات الطاقة الجوفية كلها مصادر طاقة متجددة ومجانية أيضاً.
 سوف تدفع مرة واحدة فقط ثمن تركيب الأدوات الخاصة بكل من الطاقة الشمسية أو توربينات الهواء أو أي طاقة أخرى، ولن تدفع مجدداً وبشكل دوري فاتورة استخدامك لتلك الطاقة (إلا في حالات الصيانة)
 لن تهتم بعد الآن بارتفاع أسعار المحروقات العالمية التي تزيد من ثمن الفاتورة الشهرية، كما أنك سوف تستقل تماماً عن جلب الطاقة عبر الوسائل التقليدية مثل الوقود الأحفوري وبكفاءة عالية.
 لن تشعر بالهدر حيال استخدامك للطاقة المتجددة، فبالقدر الذي تحتاج من الطاقة سوف تولدها أنت.
 إن إمدادات النفط والغاز والفحم وكل المصادر التي نستخرجها من المرجح أنها ستزول يوماً ما، لكن إذا قمنا بإنشاء بنية تحتية لتوليد الطاقة من المصادر المتجددة قبل ذاك الوقت فباستطاعتنا الاعتماد على طاقة جديدة لا نهاية لها.
 التراخيص الحكومية مؤمنة في الغالب لبناء مشاريع الطاقة الطبيعية المنزلية ولكن هذا بحسب مكان الإقامة.

وفي ما يلي بعض عيوب الطاقة الطبيعية والمتجددة:
 كلفة إنشاء الطاقة المتجددة على المستوى الشخصي قد تكون أمراً مكلفاً بالنسبة لكثير من الأشخاص.
 من غير المحتمل الاعتماد كلياً على الطاقة المتجددة، لكن من الممكن أن تقترب من ميزانية واقعية للتزود من مختلف تقنيات الطاقة البديلة، لا شك مثل توربينات الرياح والألواح الشمسية بوقت واحد.

اقرأ أيضاً
 سخانات شمسية
 وقود بديل

مراجع

اقتصاديات الطاقة
حماية المناخ
سياسة الطاقة
طاقة متجددة
طاقة مستدامة
الأثر البيئي لصناعة الطاقة

طاقة بديلة


විසරණ පරාවර්තනය

ආලෝකය රළු හෝ ගැටිති පෘෂ්ඨයක ගැටුණු විට අන්තර් මුහුණතේ අන්වීක්ෂීය අක්‍රමිකතා නිසා සියලු දිශාවන්ට පෙළාපනී. එසේම ප්‍රතිබිම්භයක් නොසාදයි. මෙය විසරණ පරාවර්තනයයි. පරාවර්තනයේ නිවැරදි ස්වරූපය මුහුණතේ ව්‍යුහය මත රඳා පවතී. විසරණ පරාවර්තනයට බහුල ආකරයක් , ලැම්බර්ටියානු පරාවර්තනය, එනම් සෑම දිශාවකින්ම සමාන දීප්තතාව ( දීප්තිමිතියේ) හෝ විකිරණය (විකිරණමිතිය) ලැම්බට් කොසින්ටග් නියමයෙන් අර්ථ දක්වයි.

ප්‍රතිගාමක පරාවර්තනය

සමහර මුහුණත් ප්‍රතිගාමක පරාවර්තනයක් පෙන්වයි. මෙම මුහුණත්වල ව්‍යුහය ආලෝකය එය පැමිණි දිශාවෙන්ම නැවත ගමන් කරවයි. සරළ ප්‍රතිගාමක පරාවර්තකයක් සාමාන්‍ය කණ්ණාඩි 3ක් එකක් අනෙක සමග අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් ලම්භකව තැබීමෙන් තනා ගත හැක. (කෝණික පරාවර්තකය) ප්‍රතිබිම්භය තනි කණ්ණාඩියක් සාදන එකට ප්‍රතිලෝමව සාදයි.

මුහුණතක් මදක් ප්‍රතිගාමක පරාවර්ථිත ලෙස නිමැවීමට සියුම් වර්තන ගෝලයක් ඒ මත තැන්පත් කිරීමෙන් හෝ කුඩා පිරමීඩ වැනි ආකෘති නිර්මාණයෙන් කළ හැක. අවස්ථා දෙකෙහිම , ආලෝකයට එය උපද වූ ස්ථානයට නැවත පරාවර්තනය වීමට අභ්‍යන්තර පරාවර්තනය සලස්වයි. මෙය මොටර්රථ බලපත් තහඩු ආලෝකය එය පැමිණි දිශාවටම බොහෝ විට පරිවර්තනය කිරීමට හා රථවාහන සංඥා සදහා භාවිතා වේ. මෙම යෙදීමේදී ආලෝකය පසුව ඉදිරියෙන් එන කාරයක ඉදිරිපස ප්‍රධාන පහන් වෙත රියැදුරුගේ ඇස් වෙතට එල්ල වන නිසා පරිපූර්ණ ප්‍රතිගාමක පරාවර්තනයක් අපේක්ෂා නොකෙරේ.

සංකීර්ණ සංයුග්ම පරාවර්තනය

ආලෝකය රේඛීය නොවන ප්‍රකාශ ක්‍රියාවලියකදී  එය පැමිණි දිශාවටම නැවත නිවැරදිව පැමිණේ. මෙවැනි වර්ගයේ පර‍ාවර්තන‍යක දී ආලෝකයේ දිශාව පමණක් නොව සැබෑ තරංග පෙරමු‍ණද ප්‍රතිවර්තනය වේ. සංයුග්ම පරාවර්තනයකින් කදම්භයක් පරාවර්තනය කර පිළිබිඹුව දෙවනුව අප්‍රේරණ දෘෂ්ටියක් තුළින් යැවීමෙන් කදම්භයේ අප්‍රේරණයන් ඉවත් කළ හැක.

නියුට්‍රෝන පරාවර්තනය

බෙරලියම් වැනි නියුට්‍රෝන පරාවර්තනය කරන ද්‍රව්‍ය න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරකවල  හා න්‍යෂ්ටික ආයුධවල භාවිතා වේ. භෞතික හා ජෛව විද්‍යාවල , ද්‍රව්‍යයක් තුළ පරමාණුවකින් නියුට්‍රෝන පරාවර්තනය කිරීම එහි අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය අනුමාන කිරීමට භාවිතා කරයි.

ශබ්ද පරාවර්තනය

පැතලි මුහුණතක් මත අන්වායාම ශබ්ද තරංගයක් ගැටුණු විට , ශබ්දය තරංග ආයාමය හා සසඳද්දී පරාවර්තක මුහුණතේ විශාලත්වය විශාල බව සපයමින් පහැදිලි ආකාරයකින් පරාවර්තනය වේ. ශ්‍රව්‍ය  ශබ්දයට විශාල පුළුල් සංඛ්‍යාත පරාසයක් (20 සිට 17000 Hz පමණ තෙක්) පවතින බව සලකන්න. ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මුහුණතේ ව්‍යුහය හා ස්වභාවය අනුව, පරාවර්තනයේ සමස්ත ස්වභාවය වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස , සවිවර ද්‍රව්‍යය යම් ශක්ති ප්‍රමාණයක් උරා ගනී , දැඩි ද්‍රව්‍ය (දැඩි බව තරංග ආයාමයට සාපේක්ෂය) මගින් සිදු කරනුයේ සමාචාරී ලෙස කිරණ පරාවර්තනයට වඩා ශක්තිය ප්‍රකිරණය කිරීමයි. මෙය ගෘහ නිර්මාණ ධ්වනි විද්‍යාවේ පෙරමු‍ණ ගනී.

බාහිර ශබ්ද ලිහිල් කිරීමේ සිද්ධාන්තයේ සියුම් ශබ්ද ප්‍රමාණයක් විරුද්ධ දිශාවට පරාවර්තනය නිසා පරාවර්තන මුහුණතේ ප්‍රමාණය ශබ්ද බාධක සංකල්පයෙන් මදක් ඉවත් වේ. .

භූ කම්පන පිළිබඳ වූ පරාවර්තනය

භූ කම්පන තරංග භූකම්පා හෝ වෙනත් ප්‍රභව (පිපිරීමක් වැනි) මගින් ඇති කරන අතර පෘථිවි ස්ථර තුළ පරාවර්තනය විය හැක. භූමි කම්පා මගින් නිපදවන තරංගවල ගැඹුරු පරාවර්තන අධ්‍යයනයෙන් භූ කම්පන විද්‍යාඥයින්ට පෘථිවියේ ස්ථරීය ව්‍යුහය නිර්ණය කිරීමට ඉඩ සලසා ඇත. නොගැඹුරු පරාවර්තනයන් පරාවර්තන භූ කම්පන විද්‍යාවේ භාවිතාවන අතර එහි සාමාන්‍යයෙන් පෘථිවි පෘෂ්ඨය අධ්‍යයනයට සහ ඛනිජ තෙල් සහ පාෂාණ වායු තැන්පතු පිරික්සීමට සුවිශේෂය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Reflection_%28physics%29#Other_types_of_reflection

පරාවර්තනයේ වෙනත් ආකාර


Venceremos / UP o Venceremos!! es un EP interpretado por los artistas chilenos de la Nueva Canción Chilena Quilapayún, Isabel Parra y Ángel Parra, estos últimos hijos de Violeta Parra y miembros del dúo Isabel y Ángel Parra. Fue lanzado en 1970 por el sello discográfico DICAP.

El nombre del disco se debe a la temática de las canciones, y en especial de la primera del Lado A, «Venceremos», considerada el himno de la Unidad Popular. La versión catalogada de DICAP, llamada UP / Venceremos, incluye la primera versión de este tema, creada para la campaña presidencial de Salvador Allende e interpretada por Quilapayún y la Orquesta Sinfónica Popular., mientras que otra versión independiente, con la carátula de un niño sonriendo y cruzándose de brazos, incluye la segunda versión.

Lista de canciones

(*): En la versión de Dicap es interpretada junto con la Orquesta Sinfónica Popular.

Referencias

EP de 1970
EP de Quilapayún
EP de Isabel Parra
EP de Ángel Parra
EP de varios artistas
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes en español

Venceremos / UP


Sur les chemins noirs est un film français réalisé par Denis Imbert, sorti en 2023. Il s'agit de l'adaptation du récit du même nom de Sylvain Tesson.

Synopsis
Alors qu'il est ivre, Pierre, écrivain célèbre et alcoolique, fait une mauvaise chute qui le plonge dans le coma. À son réveil, malgré ses séquelles et contre l'avis des médecins, il décide de traverser la France à pied, depuis le parc du Mercantour jusqu'au nez de Jobourg, en n'empruntant que de petits sentiers (les « chemins noirs » indiqués sur les cartes IGN). Ce voyage est l'occasion pour lui de replonger dans son passé dissolu et de s'interroger sur le sens de la vie.

Fiche technique

 Titre original : Sur les chemins noirs
 Titre de travail : Les Chemins de Pierre
 Réalisation : Denis Imbert
 Scénario : Denis Imbert et Diastème, d'après le récit Sur les chemins noirs de Sylvain Tesson
 Costumes : Marie Credou
 Photographie : Magali Silvestre de Sacy
 Musique : Wouter Dewit
 Son : Nicolas Bouvet-Levrard, Florent Denizot et Damien Luquet
 Montage : Basile Belkhiri
 Production : Clément Miserez et Matthieu Warter
 Production déléguée : David Giordano
 Sociétés de production : Radar Films ; Apollo Films, Auvergne-Rhône-Alpes Cinéma, JD Prod, Echo Studio, France 3 Cinéma et TF1 Studio (coproductions)
 Société de distribution : Apollo Films / TF1 Studio
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Genre : drame, biographie
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Aurillac) ;  (sortie nationale)
 Belgique, Suisse romande :
 Québec :

Distribution

 Jean Dujardin : Pierre
 Joséphine Japy : Anna, l'ancienne compagne de Pierre
 Jonathan Zaccaï : Arnaud, un ami de Pierre
 Dylan Robert : Dylan, un randonneur
 Anny Duperey : Hélène, une tante de Pierre
 Izïa Higelin : Céline, la sœur de Pierre
 Sylvain Tesson : un client attablé à une terrasse d'un bistrot
 Lou Chauvain : Julia
 Hervé Mahieux : Bertrand

Production

Tournage
Le tournage débute le , à Tende. Il se déroule jusqu'en novembre dans plusieurs régions, afin de tenir compte du parcours emprunté par Sylvain Tesson, des Alpes-Maritimes à la Manche en passant notamment par l'Allier, l'Ardèche, le Cantal, la Creuse et l'Indre-et-Loire.

Accueil

Accueil critique

En France, le site Allociné propose une moyenne de , basée sur  de presse.

Pour Olivier Delcroix (Le Figaro), .

Pour L'Obs, .

Céline Rouden (La Croix) parle d'une adaptation plaisante du livre de Sylvain Tesson, permettant notamment de découvrir la France . L'acteur principal du film parvient .

Selon Barbara Théate (Le Journal du dimanche), .

Christophe Caron (La Voix du Nord) expose de son côté la .

Pour Laurent Cambon du site aVoir-aLire, .

Première évoque un .

Box-office
Pour son premier jour d'exploitation en France, Sur les chemins noirs a réalisé , dont  en avant-première, pour un total de  proposées. En comptant pour ce premier jour les avant-premières, le film se positionne en première place du box-office des nouveautés pour sa journée de démarrage, devant John Wick 4 ().

Au bout d'une première semaine d'exploitation dans les salles françaises, le long-métrage totalise , pour une première place au box-office, devant John Wick 4 ().

Autour du film

 Sylvain Tesson fait un caméo dans le film, en jouant une courte figuration muette.
 Le moine qui accueille Pierre au monastère de Ganagobie en est réellement l'hôtelier.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Le Film français, « Jean Dujardin sur les pas de Sylvain Tesson pour Denis Imbert », 14 septembre 2021
 « Jean Dujardin, Sylvain Tesson, la France hyper-rurale… Les confidences du cinéaste Denis Imbert après le tournage de son film » sur Le Dauphiné, 28 novembre 2021

Liens externes

Film français sorti en 2023
Film biographique français
Film dramatique français
Film à flash-back
Film tourné dans l'Allier
Film tourné dans la Creuse
Film tourné dans la Manche
Film tourné dans le Cantal
Film tourné dans les Alpes-Maritimes
Film tourné en Ardèche
Film biographique sur un écrivain
Film sur la randonnée
Adaptation d'une œuvre littéraire au cinéma

Sur les chemins noirs (film)


හමුදා සේවය යනු, පුද්ගලයෙකු හෝ කණ්ඩායමක් හෝ විසින්  (ස්වෙච්ඡාවෙන්) වෘත්තියක් ලෙසින් තෝරාගැනීමෙන් හෝ කැමැත්තක් නොවිමසා තෝරාගැනීමකට ලක්වීමෙන් (හේවායනය) හෝ යුද්ධ හමුදාවකට හෝ වෙනත් හේවාපන්නයකට හෝ සේවාව සැපයීම වෙයි.

භෞතික හෝ මානසික ආබාධ හෝ ආගමික විශ්වාස වැනි විශේෂ තත්ත්වයන් හැරුණු විට, සියළු පුරවැසියන් විසින් කිසියම් නියමිත ප්‍රමාණයක හමුදා සේවයක යෙදීම සමහරක් දේශයන් (නිද., මෙක්සිකෝව) විසින් අවශ්‍යතාවයක් ලෙසින් සැලකෙයි. හේවායන ක්‍රමවේදයන් භාවිතා කරන බොහෝ රටවල් විසින් හේවායනයට ලක්කරනුයේ පිරිමින් පමණි; ස්වල්පයක් රටවල් විසින් ගැහැණුන්ද හේවායනයට ලක් කෙරෙයි.  නිදසුනක් ලෙසින් දක්වතොත්, නෝර්වේ, ස්වීඩනය, උතුරු කොරියාව, ඊශ්‍රායෙලය, සහ එරිත්‍රියාව  විසින් පිරිමින් සහ ගැහැණුන් යන දෙවගයම හේවායනයට ලක් කරයි. කෙසේවෙතත්, පිරිමින් සහ ගැහැණුන් යන දෙවගයම හේවායනයට බඳුන් කරන අතර සමාන විධිමත් කොන්දේසි යටතේ සේවාව ලබාගන්නා  ලිංග‌භේද-අපක්ෂග්‍රාහී හේවායන ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරන්නේ නෝර්වේ සහ ස්වීඩනය පමණි.  හේවායන ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කරන සමහරක් රටවල් එය සඳහා බලනොකරති.

හමුදා සේවය සඳහා හේවායනය භාවිතා කරන දේශයන් සාමාන්‍යයෙන් එම ක්‍රමවේදය පවත්වාගෙන යෑම සඳහා, වෘත්තියක් ලෙසින් හමුදා බලකායයන්ට එක්වීමට රුචියක් දක්වන පුරවැසියන් මත යැපෙන බවද නිරික්ෂණය කල හැක.

සන්නද්ධ බලකායන් පවත්වාගෙන යන්නාවූ සමහරක් දේශයන් එහි පුද්ගලයන් හේවායනය ඔස්සේ ලබා නොගනිති (නිද. බොහෝ නේටෝ සහ යුරෝපියානු සංගම් රාජ්‍යයන්). ඒ වෙනුවට, හමුදාමය වෘත්තීන් විසින් ඒවා සඳහා අළුතින් බඳවාගන්නන් යොමු කරවාගෙන ඔවුනතරින් සුදුසු අය තෝරාගනිති; හමුදාමය බඳවාගැනීම බලන්න.

සමහරක්, සාමාන්‍යයෙන් කුඩා, දේශයන් විසින් සන්නද්ධ හමුදා භාවිතා නොකරන අතර, සන්නද්ධ අභ්‍යන්තර ආරක්ෂක බලකායන් මත යැපෙති (නිද. පොලීසිය, වෙරළාරක්ෂක බලකාය).

ලොව වටා හමුදා සේවයෙහි සාරාංශය
මෙම සාරාංශයෙහි රටවල් 195 ක් අඩංගු වී ඇත.

බලහත්කාරයෙන් හේවායනය සිදු නොකෙරෙයි

පහත දැක්වෙන රටවල් සහ බලප්‍රදේශ 109 විසින් බලහත්කාරයෙන් හේවායනය සිදුනොකෙරෙන බව හඳුනාගෙන ඇත:

 (අවශ්‍ය ප්‍රමාණය පවතියි නම් පමණක්)
 (යථාර්තයෙන්)

 (2024 වන තුරු ස්වෙච්ඡා සේවය සහ ඉනතුරුව සාර්වත්‍ර ජාතික සේවය බලාත්මක වෙයි)

නුදුරු අනාගතයෙහිදී හේවායනය අහෝසි කෙරෙනු ඇත

2019 වන විට පැවති තත්ත්වය අනුව, නුදුරු අනාගතයෙහිදී හේවායනය අහෝසි කිරීමට බලාපොරොත්තු වන බවට රටවල් හතරක් හඳුනාගෙන තිබුණි:

 ( ඩොම්බාස්හී යුද්ධය නිසා අහෝසි නොකිරීමට ඉඩ ඇත)

අනිවාර්ය සහ ස්වෙච්ඡා හමුදා සේවය යන දෙවගයම භාවිතා කෙරෙයි

අනිවාර්ය සහ ස්වෙච්ඡා හමුදා සේවය යන දෙවගයම භාවිතා කරන බවට පහත දැක්වෙන රටවල් සහ යටත්විජිත හඳුනාගෙන ඇත:

 (3–4 මාස කාලයක් අනිවාර්ය වෙයි)

වරණාත්මක හේවායනය

වරණාත්මක හේවායනය පවතින බවට පහත දැක්වෙන රටවල් එකොළහ හඳුනාගෙන ඇත:

සිවිල්, අසන්නද්ධ හෝ සටන්-නොවැදෙන සේවා විකල්පය

පහත දැක්වෙන රටවල් පහලොවක් විසින් අනිවාර්ය හමුදා සේවයට වෛකල්පික වශයෙන් සිවිල්, අසන්නද්ධ හෝ සටන්-නොවැදෙන සේවා විකල්පයක් භාවිතා කරන බවට හඳුනාගෙන ඇත:

 (සිවිල් මාස 9, සන්නද්ධ මාස 6)
 (සිවිල් මාස 36, සන්නද්ධ මාස 18 හෝ 12)
 (සිවිල් මාස 18, සන්නද්ධ මාස 14)

 (සිවිල් වසර 1, අසන්නද්ධ මාස 9, සන්නද්ධ මාස 6, 9 හෝ 12)
 (සන්නද්ධ පුහුණුව මාස 2 ඇතුළුව මාස 22)

 (සිවිල් දින 390, සන්නද්ධ දින 245)

ස්ත්‍රී පුරුෂ දෙවගයම සඳහා අනිවාර්ය හමුදා සේවය

 (වරණාත්මක වසර 2)
 (පිරිමින් සඳහා වසර 3. ගැහැණුන් සඳහා වසර 1. වයස අවුරුදු 21 සඳහා සිවිල් සේවය)

ආශ්‍රිත

යුද්ධ හමුදාවන්
හමුදාමය සමාජවිද්‍යාව

හමුදා සේවය


Tidlig alpeviol (Cyclamen coum) er en urteagtig knoldplante, der vokser ganske lavt over jorden. Den har afrundet-hjerteformede blade og springer meget tidligt ud med lyserøde ("cyklamenfarvede") blomster. Planten kan dyrkes i fugtig skygge og overvintre under beskyttelse af et tykt lag visne blade.

Beskrivelse
Tidlig alpeviol har sine blade siddende i en grundstillet roset eller flad tue. De er afrundede og hjerte- eller nyreformede med en bølget eller groft tandet rand. Oversiden er – som regel – mørkegrøn med grå, skjoldformede aftegninger, men helt grå eller rent mørkegrønne eksemplarer findes også. Undersiden er vinrød med lyse bladribber. Blomstringen foregår meget tidligt, dvs. i marts-april, hvor man finder blomsterne siddende enkeltvis og endestillet på hver deres stængel. De enkelte blomster er 5-tallige og regelmæssige, men stænglen er bøjet allerøverst, så blomsten er nedadvendt. Kronbladene er runde og normalt lyserøde, men helt hvide og rødviolette blomster findes også. Frugten er en flerrummet kapsel med brune, klæbrige frø. Planten er myrespredt (se myrelegeme).

Rodsystemet består af en skiveformet rodknold, som midt på undersiden har et sted, hvor alle de grove trævlerødder udspringer.

Planten når en højde på ca. 8 cm og en bredde på ca. 20 cm.

Hjemsted
Tidlig alpeviol har sin naturlige udbredelse i to områder af det sydøstlige Europa og Mellemøsten: dels et bånd fra Bulgarien og rundt om Sortehavet til det nordlige Tyrkiet, Kaukasus og Alborzbjergene, og dels et mindre område fra Hatayprovinsen i det sydvestlige Tyrkiet via Libanon og Syrien til Israel. Planten er knyttet til lyse skove med en humusrig jordbund, der er fugtig fra om vinteren og til hen på foråret.

I den bjergrige Strandža naturpark, som ligger i det sydøstlige Bulgarien, finder man en vegetation, som overlevede beskyttet under den seneste istid. Her er der bevaret skove med mange tertiære relikter, og her vokser arten sammen med bl.a. almindelig ildtorn, almindelig taks, bærperikon, Cicer montbretii (en art af Kikært-slægten), Epimedium pubigerum (en art af Bispehue), Ilex colchica (en art af kristtorn), kaukasisk blåbær, mispel, orientalsk bøg, pontisk dafne, pontisk rododendron, Quercus hartwissiana (en art af eg), Scilla bithynica (en art af skilla), storblomstret perikon, Symphytum tauricum (en art af kulsukker) og trælyng

Underarter
 Cyclamen coum subsp. coum (vest- og sydvestlig) — bladene er oftest glatte, kronbladenen er 0,8–1,4 cm
 Cyclamen coum subsp. caucasicum (øst) — bladene er bølgede — kronbladene er 1,2–2 cm

Galleri

Noter

Kilder og eksterne henvisninger
 The Cyclamen Society: Cyclamen coum  – grundig gennemgang af planten på
 Lis Langschwager (red.): Havens Staudeleksikon, 1991,

Røde blomster
Skovbundsplanter
Haveplanter

Tidlig alpeviol


الأرض الزرقاء أو سامسونج إس 7550  أو  هاتف نقال كانت تسوقه شركة سامسونج ابتداء من يونيو 2009. وقد سمي بهذا الاسم لأنه هاتف يساعد على حماية البيئة حيث يعتبر أول هاتف يعمل بالطاقة الشمسية. و قد صنع من البلاستيك المعاد استعماله من الزجاجات البلاستيكية كما أنه قادر على قياس نسبة انبعاثات الكربون.

انظر أيضا
 حماية البيئة
 سامسونج
 هاتف محمول
 طاقة شمسية

المصادر

هواتف سامسونج
هواتف محمولة
هواتف محمولة عرضت في 2009

سامسونج إس 7550


San Cristóbal ist eine kubanische Stadt und Municipio in der Provinz Artemisa. Bis 2011 gehörte sie zur Provinz Pinar del Río. Die ersten Siedler waren Spanier von den Kanarischen Inseln und aus Cádiz. Das Stadtgebiet unterteilt sich in 12 Räte, 122 Wahlkreise und 11 Verteidigungszonen. Der Urbanisierungsgrad des Municipios beträgt knapp 70 Prozent, 21.000 Menschen leben im ländlichen Raum.

Geographie

Die Stadt liegt im Südosten der Provinz Artemisa und wird im Norden von der Municipio La Palma, im Süden vom karibischen Meer eingegrenzt. San Cristóbal hat eine Fläche von 936 km². 31 % der Fläche ist gebirgig. Die Durchschnittstemperatur beträgt 25 °C, die Luftfeuchtigkeit 81 %. Die jährliche Niederschlagsmenge liegt zwischen 1100 und 1300 mm³.

Die Küste ist etwa 20 bis 25 Kilometer lang und von Mangroven bewachsen. In der Umgebung der Stadt gibt es drei größere Berge: Toro (678 m), Sierra de Rangel (665 m) und Los Tumbos (503 m).

Geschichte

Von der Gründung bis zum Unabhängigkeitskrieg
Die Geschichte San Cristóbals begann am 6. August 1664 mit der Ausstellung der Landurkunde für Don José Antonio Herrera (spanischer Herkunft) als der Ort erstmals erwähnt wurde und als Herrera oder Hof San Cristóbal bekannt war. Nach den königlichen Dekreten aus dem Jahr 1680 war der Besitzer Doña Leonor Calvo. Damals hatte Herrera 421 Pferde, 79 Jahre später wurde der Ort Eigentum von Don Alejandro Martínez (spanischer Herkunft). Nach und nach ließen sich einige Familien am Ufer des Rio Cristóbal nieder.

Im Neunzehnten Jahrhundert war San Cristóbal ein Zentrum des kubanischen Unabhängigkeitskampfes. Zwischen dem 22. Mai und 17. September 1879 lebte José Martí in dem Ort und bereitete konspirativ den Unabhängigkeitskampf vor. Antonio Maceo besuchte den Ort während des kubanischen Unabhängigkeitskrieges am 4. und 5. Februar 1895. Als Folge des Krieges wurde die Bevölkerung erheblich dezimiert und die gelähmte Wirtschaft der Stadt führte zu Krankheiten und Arbeitslosigkeit.

Historische Eckdaten
 Im Jahr 1902 wurde das erste Postamt eröffnet.
 An das Telefonnetz wurde San Cristóbal in den frühen 1920er Jahren angeschlossen.
 Das erste Kraftwerk zur Stromerzeugung ging 1916 in Betrieb.
 Die erste Bank wurde 1916 gegründet und ging 1922 bankrott.
 Im Jahr 1907 hatte San Cristóbal 20.388 Einwohner und 305 Betriebe. Die Fläche der Stadt betrug 750 km².
 1919 erhielten nur 28,4 % der Bevölkerung Unterricht.
 Seit den 1920er Jahren hat die Stadt ein Kino.
 Im Jahr 1929 wurde die Hauptstraße gebaut.
 Die erste Gewerkschaft wurde 1933 gegründet.

20. Jahrhundert bis zur kubanischen Revolution

San Cristóbal war in seiner Geschichte agrarisch geprägt und liegt im Anbaugebiet von Tabak und Reis. Im Jahr 1952 gab es in der Umgebung der Stadt 362 Tabakfarmen. 1956 wurde die Reismühle La Paloma mit einer Kapazität von 25 Scheffel pro Stunde gegründet in der 13 Saisonarbeiter beschäftigt waren. San Cristóbal wurde der erste Kaffeeproduzent der Provinz. Das Land war damals im Besitz von etwa einem Dutzend Großgrundbesitzern, die es meist unproduktiv bewirtschafteten und Wochenlöhne von 3-4 Dollar bezahlten während tausende Kleinbauern eigene Parzellen bewirtschafteten. Die beiden größten Höfe waren El central mit 1300 Pferden und die Rancho Mundito mit 1100 Pferden. 1952 eröffnete ein Bankbüro.

Stationierung sowjetischer Atomraketen als Auslöser der Kubakrise
Am 14. Oktober 1962 machten US-amerikanische Aufklärungsflugzeuge Luftbilder, auf denen in der Nähe von San Cristóbal errichtete Abschussrampen für Mittelstreckenraketen zu erkennen waren. Dies löste die Kubakrise zwischen den Supermächten USA und Sowjetunion aus, in deren zweiwöchigen Verlauf die große Gefahr eines von Kuba ausgehenden Atomkriegs bestand.

Wirtschaft

Traditionell ist die Wirtschaft San Cristóbals stark agrarisch geprägt. Seit der Gründung der Stadt sind Tabakanbau und die Viehzucht vorherrschend. Seit dem 19. Jahrhundert wird zudem Kaffee angebaut.

Nach der kubanischen Revolution diversifizierte sich die Wirtschaftsstruktur der Stadt. So gibt es heute eine Zuckerfabrik, mehrere Eis- und Eiscremefabriken, eine Fischzucht, ein Fischbearbeitungszentrum, eine Weinfabrik, eine Geflügelzucht, eine Fabrik für Fertigteile und andere. Außerdem befindet sich in San Cristóbal das Provinzzentrum für künstliche Befruchtung.

Die Gemeinde besitzt vier Talsperren, die zur Bewässerung in der Landwirtschaft und für die Energieerzeugung genutzt werden.

Infrastruktur

Bildung
Im Jahr 1980 gab es in San Cristóbal 90 Grundschulen, darunter auch einige Internate. 1991 gab es in der Stadt 6151 Schüler und 761 Vorschulkinder. Die Polytechnische Oberschule der Stadt hatte 2847 Schüler und 304 Lehrer.
Unter Berücksichtigung der agro-industriellen Prägung der Stadt wurden 1976 zwei Fachhochschulen errichtet, die IPA Batalla del Rubí und 30 de Noviembre. Diese Zentren haben die Aufgabe Fachkräfte und Techniker für die Landwirtschaft und die Zuckerindustrie auszubilden.

In den 1980er Jahren erlebte die Erwachsenenbildung in der Stadt einen deutlichen Anstieg, denn nach Beschluss des II. Parteitages der PCC (Dezember 1980) sollte die Masse der Werktätigen Kubas mindestens über eine Mittelschulbildung verfügen. Zur Erreichung dieses Ziels wurden auch in San Cristóbal sogenannte SOC errichtet (spanisch: Secundaria Obrero-Campesina, Arbeiter- und Bauern Sekundarschulen), die der Erwachsenenbildung dienen.

Auch eine pädagogische Hochschule und einige Kindergärten wurden in den 1980er Jahren in der Stadt gebaut. An der medizinischen Fakultät studieren derzeit mehr als 100 ausländische Studenten.

Kultur
In San Cristóbal existieren verschiedene kulturelle Einrichtungen für Theater, bildende Kunst, Musik, Literatur und Tanz. Am 24. Februar 1978 eröffnete das Kulturhaus der Stadt. Insgesamt gibt es 150 verschiedene Kulturgruppen.

Seit 1984 gibt es in San Cristóbal alle grundlegenden kulturellen Einrichtungen: Ein Kulturhaus, ein Museum, eine öffentliche Bibliothek, mehrere Kinos, eine Kunstgalerie, ein Jugendclub, eine Theatergruppe und andere.

Seit dem 19. Jahrhundert existieren mehrere Baseball-Mannschaften in der Stadt. Neben Boxen und Fußball ist Baseball die wichtigste Sportart.

Gesundheitswesen
Die bedeutendsten Fortschritt im Gesundheitswesen von San Cristóbal wurden nach der kubanischen Revolution erzielt. Im Jahr 1959 verfügte die Stadt über eine kleine Erste-Hilfe-Station, eine private Klinik und 10 private Arztpraxen. 1982 wurde die Poliklinik der Stadt feierlich von Fidel Castro eingeweiht. In diesem Jahr kamen auf einen Arzt 626 Einwohner, ein Krankenhausbett auf 400 Einwohner und eine Krankenschwester pro 239 Einwohner.

Seit 1984 nimmt San Cristóbal am Familienarztprogramm teil. Dadurch wurden mehrere dezentrale Ärztehäuser errichtet um die Grundversorgung der Bevölkerung sicherzustellen. Bis 1991 stieg die Zahl der Kliniken auf 31, die Zahl der Apotheken auf 12. Seit diesem Jahr verfügt die Poliklinik über ein mikrobiologisches Labor zur Diagnose von HIV.

Weblinks
 San Cristóbal auf EcuRed (spanisch)

Einzelnachweise

Ort in Kuba
Municipio in der Provinz Artemisa

San Cristóbal (Kuba)


David Bowie istoimeni je debitantski studijski album britanskog glazbenika Davida Bowieja. Diskografska kuća Deram Records objavila ga je 1. lipnja 1967. godine.

Glazbeni stil i sadržaj tekstova podosta se razlikuju od glazbe po kojoj je Bowie kasnije postao poznat, kao što su pjesma "Space Oddity" nadahnuta folk rockom ili glam rock uradak The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. NME-ovi recenzenti Roy Carr i Charles Shaar Murray izjavili su: "Slušatelja jedino naviknutog na Davida Bowieja iz 1970-ih kad je često mijenjao svoj izričaj njegov će debitantski album ili šokirati ili će mu jednostavno biti čudan", dok je biograf David Buckley opisao njegov status u Bowiejevoj diskografiji kao "gramofonski ekvivalent luđakinji na tavanu".

Utjecaji
Među Bowiejevim utjecajima u to vrijeme bile su teatralne melodije Anthonyja Newleyja, music hall izvedbe Tommyja Steelea, ekscentričan 'britanski' materijal Raya Daviesa iz grupe the Kinks, psihodelične dječje pjesmice Syda Barretta iz Pink Floyda i edvardski stil koji se pojavljivao u tadašnjim pjesmama kao što je  "Being for the Benefit of Mr. Kite!" the Beatlesa. Na Bowiejev je glazbeni stil utjecala i činjenica da njegov tadašnji menadžer Ken Pitt nije želio da postane rock zvijezda, već 'svestrani zabavljač'. Sam je Bowie izjavio da je njegov debitantski album "nastao pod utjecajem različitih stvari, rocka, vodvilja i music halla. Nisam znao jesam li Max Miller ili Elvis Presley".

Stil i teme
Bowie je jedini autor pjesama na albumu, dok su za aranžman bili odgovorni on i Dek Fearnley. Prema nekim izvorima naučili su aranžirati koristeći se knjigom Observer Book of Music. Skladba "Rubber Band" koračnica je čiji je glavni instrument tuba. "Little Bombardier" i "Maid of Bond Street" u tročetvrtinskoj su mjeri te se u njima pojavljuju limena puhačka glazbala i žičani instrumenti. "Love You till Tuesday" i "Come and Buy My Toys" jedne su od rijetkih pjesama na uratku na kojima se pojavljuje gitara, a u prvoj skladbi snažno je popraćena žičanim glazbalima. Na skladbi "Join the Gang" Bowie proučava tadašnju kulturu mladih, kritički se odnoseći prema pritisku vršnjaka i rekreativnom drogiranju; u pjesmi se pojavljuju sitar i glazbeni citat tadašnjeg hita "Gimme Some Lovin'" grupe The Spencer Davis Group. Posljednja skladba, "Please Mr. Gravedigger", "jeziv je duet za glas i zvučne efekte" i David Buckley opisao ju je kao "jedan od doista ludih trenutaka u pop glazbi".

Usprkos neuobičajenosti albuma u Bowiejevoj diskografiji neki su komentatori na albumu otkrili nerazvijene teme koje su se kasnije obilato pojavljivale u kasnijim glazbenikovim radovima. U pjesmi "We Are Hungry Men" progovara lik samoprozvanog "mesije" koji će se u različitim oblicima pojaviti u skladbama "Cygnet Committee" (s albuma Space Oddity), "Saviour Machine" (s albuma The Man Who Sold the World) i "Oh! You Pretty Things" (s albuma Hunky Dory), ali i kao protagonist uratka The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Navedena skladba također eksplicitno aludira na teme kao što su abortus, infanticid i kanibalizam. "There Is a Happy Land" ranija je inačica Bowiejevog pogleda na djecu kao na rasu različitu od svojih predaka; toj će se temi opet vratiti na albumima The Man Who Sold the World, Hunky Dory i Ziggy Stardust. "She's Got Medals" priča je o promjeni spola s homoseksualnim i lezbijskim konotacijama koja je prethodila 'naslovnici u haljini' albuma The Man Who Sold the World i biseksualnom/androginom liku Ziggyja Stardusta.

Singlovi
Prije nego što je objavio album, Deram je objavio dva singla: "Rubber Band" s B stranom "London Boys" u prosincu 1966. godine i "The Laughing Gnome" s B stranom "The Gospel According to Tony Day" u travnju 1967. godine. "Rubber Band" na singlu nije nastala u isto vrijeme kad i inačica na albumu. "London Boys" smatra se prvim Bowiejevim malim remek-djelom, a u pitanju je pjesma koja melankolično promatra tadašnju londonsku modsku scenu. "The Laughing Gnome" šaljiva je pjesma s piskavim vokalima, no tom tehnikom umjetno povišenih vokala Bowie se kasnije poslužio na ozbiljniji način u pjesmama kao što su "After All", "The Bewlay Brothers", "Fame" i "Scream Like a Baby". Pjesma je postala hit kad je ponovno bila objavljena 1973. godine, nakon Bowiejevog komercijalno uspješnog The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Iako je bio podosta drugačiji od njegovog tadašnjeg materijala, singl se pojavio na šestom mjestu britanskih ljestvica. Ponovno snimljena inačica pjesme "Love You till Tuesday" s B stranom "Did You Ever Have a Dream" bila je objavljena u srpnju 1967. godine.

Objava
David Bowie bio je objavljen 1. lipnja 1967. u Ujedinjenom Kraljevstvu u mono i stereo inačici. U SAD-u je bio objavljen tijekom kolovoza 1967., ali bez pjesama "We Are Hungry Men" i "Maid of Bond Street". U to su vrijeme album i popratni singlovi doživjeli komercijalni neuspjeh te je Bowiejev sljedeći uradak, David Bowie, bio objavljen tek dvije godine kasnije. Deram Records poništio je ugovor s glazbenikom u tranju 1968. zbog neuspjeha albuma. Bowie je nakon toga 1969. snimio kraći film "Love You till Tuesday" kako bi mogao potpisati ugovor s novim izdavačem. U filmu su se pojavile mnoge pjesme s debitantskog albuma, ali i novoskladana "Space Oddity". Mnoge su skladbe u filmu bile popraćene novim orkestralnim aranžmanima i vokalima Bowiejevog prijatelja Johna 'Hutcha' Hutchinsona i (tadašnje) djevojke Hermione Farthingale koji su s Bowiejem činili folk rock trio Feathers. Sve troje pojavljuju ju se u dijelu videozapisa pod imenom "Sell Me a Coat". Videozapis je službeno bio objavljen 1984. godine. Skladbe s debitantskog albuma i popratni singlovi, kao i kasniji radovi kuće Deram, pojavili su se na mnogobrojnim kompilacijama, među kojima su The World of David Bowie (iz 1970.), Images 1966–1967 (iz 1973.), Another Face (iz 1981.), Rock Reflections (iz 1990.) i The Deram Anthology 1966–1968 (iz 1997.).

Deram je ponovno objavio album na CD-u 1988. godine. Knjižica albuma sadrži izvorno priopćenje za tisak koje je napisao Kenneth Pitt te novonapisani esej Johna Tracyja. K tome, stražnji dio albuma sadrži popis različituh inačica pjesama uvrštenih na uradak. Među tima su "Rubber Band" (Version 2), "When I Live My Dream" (Version 1) i "Please Mr. Gravedigger" (Version 2).

Godine 2010. album je u deluxe inačici u Ujedinjenom Kraljevstvu objavio Deram, dok ga je diljem svijeta objavio Universal Music. Na toj se inačici pojavljuju stereo i mono miks albuma, prethodno neobjavljeni stereo miksevi pjesama koje se nisu našle na izvornom uratku te prva BBC-jeva radijska sesija. (Top Gear, 18. prosinca 1967.)

Popis pjesama
Sve je pjesme napisao David Bowie.

Zasluge
David Bowie
 David Bowie – vokali, gitara, saksofon, aranžman
Dodatni glazbenici
 Big Jim Sullivan – bendžo, sitar, gitara
 Derek Boyes – orgulje
 Dek Fearnley – bas-gitara, orkestralni aranžman
 John Eager – bubnjevi
Ostalo osoblje
 Mike Vernon – produkcija
 Gus Dudgeon – tonska obrada

Izvori

Albumi iz 1967.
Albumi Davida Bowieja

David Bowie (album iz 1967.)


Gnetum urens est une espèce de liane néotropicale, appartenant à la famille des Gnetaceae.

On le connaît sous le nom générique de Bell bird's heart (créole du Guyana), Towauri (Venezuela), Itua, Cipo-Itua (Portugais).

Description
Gnetum urens est une liane élancée à brindilles minces et lisses et à écorce lisse, gris clair à brun clair. un exsudat de couleur crème perle des tiges coupées.

Les feuilles mesurent jusqu'à  par , et sont de couleur vert jaunâtre, minces, fléchissent abruptement (chez les plantes vivantes), de forme elliptique, cartacées à rarement subcoriacées, à l'apex aigu à acuminé, à base inégalement obtuse, et soutenues par un pétiole long de .
On compte 4-6 nervures secondaires de part et d'autre de la nervure médiane. droites et se rencontrant loin de la marge.
Le limbe est finement strié par des fibres sous-épidermiques denses, de sorte que la face supérieure apparaît brillante et soyeuse, tandis que la face abaxiale semble terne et sculptée (des nervures tertiaires sont obscures, et les nervures primaires et secondaires sont proéminentes et très étroites sur la face abaxiale : moins d' de large).

La partie fertile est composée de colliers de bractées avec les unités reproductrices ultimes fermées.
Les axes mâles microsporangés, sont peu ramifiés, plutôt lâches avec des entre-nœuds principaux longs, et des entre-nœuds courts () pour les unités fertiles en forme de coupe avec marge incurvée ; les « fleurs mâles » à microspores dépassant à peine le périanthe.
Les axes femelles producturs d'ovules, sont rarement ramifiés.
On distingue une partie avec des « fleurs femelles » stériles minuscules, cylindriques, espacées entre elles jusqu'à , et une partie avec des « fleurs femelles » fertiles, courtement acuminé, espacées entre elles de , dépassant du périanthe de .

Ses graines matures sont jaunes à rouges, brillants, de forme oblongoïde à légèrement obovoïde, souvent avec un anneau basal en forme de bouton, fortement mucronée à l'apex, mesurant  de long par  de diamètre, avec la couche externe mince et fibreuse, et la couche interne cartacée.

Répartition
Gnetum urens est présent du Venezuela (Bolivar et Amazonas) au nord du Brésil, en passant par le Guyana, le Suriname et la Guyane.

Écologie
Gnetum urens pousse dans les forêts inondées et les basses vallées fluviales, jusque près de la côte, les marais d'eaux noires, et les tepuis, autour de  d'altitude. En Guyane, il est relativement communes dans le couvert forestier, et produit ses graines en mai-août.

Utilisations
L'amande de Gnetum urens est comestible cuite ou grillée.
Les Palikur de Guyane consomment les graines grillées de divers Gnetum, de même que diverses populations amérindiennes d'Amazonie. Au Venezuela, on les consommes bouillies ou rôties.

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Thoa urens (basionyme de Gnetum urens) :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Gnetaceae
Espèce de Gnétophytes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Gnetum urens


سيغنس سولوشنز  هي شركة توفر دعم فني مدفوع للبرمجيات الحرة تأسست سنة 1989 من طرف مايكل هيتمان جون جيلمور ودافيد هانكل-والس. شعار الشركة: جعل البرمجيات الحرّة في المتناول. وهي أول شركة تستثمر في مجال البرمجيات الحرّة.

أحد أهم منتجات الشركة هو سيج وين، محاكي أنظمة يونكس على مايكروسوفت ويندوز. و أيضا نظام التشغيل إي كوس، نظام تشغيل الوقت الحقيقي.

الاندماج مع ريدهات

في سنة 1999 أعلن عن اندماج الشركة مع ريدهات، وانهارت تماما كشركة منفصلة في سنة 2000 لا يزال مايكل هيتمان يعمل في ريدهات إلى اليوم.

انظر أيضا
 ريد هات
 سيغوين

مراجع

ريد هات
شركات انحلت في 2000
شركات برمجيات انحلت في 2000
شركات برمجيات أسست في 1989

سيغنس سولوشنز


Plauen, Almanya'nın Saksonya eyaletine bağlı Vogtlandkreis ilçesinin başkenti olan şehirdir. Şehrin nüfusu 31 Aralık 2021 tarihi itibarıyla 63.372'dir.

Kardeş şehirler
 Aš, Çek Cumhutiyeti
 Steyr, Avusturya
 Hof, Almanya
 Siegen, Almanya
 Cegléd, Macaristan
 Pabianice, Polonya
 Šiauliai, Litvanya

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

Saksonya'daki belediyeler
Saksonya'daki kasabalar
Vogtlandkreis

Plauen


Muhammed Ziyâülhak (Urduca: محمد ضیاءالحق; zaman zaman Ziyâ-ül-Hak ya da Ziyâ ül Hak şeklinde de yazılır; d. 12 Ağustos 1924, Cullundur - ö. 17 Ağustos 1988, Bahavalpur), Pakistanlı asker ve devlet adamı. Genelkurmay başkanlığı ve sıkıyönetim komutanlığı görevlerinin ardından 1978'de cumhurbaşkanı olarak 1988'e değin ülkeyi askeri rejimle yönetti.

Askeri kariyeri
1945'te Dehra Dun'daki Kraliyet Hindistan Askerî Akademisi'ni bitirerek orduya katıldı. II. Dünya Savaşı'nın sonlarında Britanya zırhlı birliklerinde görev aldı. On dokuz yıl kurmay ve komuta görevlerinde bulunduktan sonra öğretmen olarak Kuetta'daki Komuta Karargâh Okulu'na atandı. 1965'te yeniden kıta görevine çıktı. 1966-69 arasında çeşitli kara kuvvetleri birliklerine komuta etti. 1969'dan 1971'e değin Ürdün Kara Kuvvetleri'nde danışmanlık yaptı. Tuğgeneralliğe yükseldiği 1972'de, Zülfikar Ali Butto hükûmetini devirme girişiminde bulunmakla suçlanan subayların yargılandığı askerî mahkemelerin başkanlığını yaptı. Ardından Butto tarafından generalliğe yükseltildi ve 1976'da genelkurmay başkanlığına atandı.

Cumhurbaşkanlığı
1977 Seçimleri sonunda Pakistan iç savaşın eşiğine gelince kansız bir darbeyle 5 Temmuz 1977'de, seçimle yönetime gelen Zülfikar Ali Butto'yu devirdi. Ekim 1977'de tüm muhaliflerin politik aktivitelerini yasakladı. Genelkurmay başkanlığının yanı sıra sıkıyönetim komutanlığını da üstlendi. Ertesi yıl Fazal Elahi Çaudhri'nin cumhurbaşkanlığından istifa etmesi üzerine cumhurbaşkanı oldu. Halk arasında hâlâ geniş bir desteğe sahip olan Butto'yu tartışmalı bir yargılama sonunda, muhalif bir milletvekilini öldürme emrini vermek suçundan Nisan 1979'da idam ettirdi. Butto'nun idamının ardından seçimlerin süresiz olarak ertelendiğini açıklayarak siyasi partileri kapattı, grevleri yasakladı, basına da sıkı bir sansür koydu ve bütün ülkede sıkıyönetim uygulamaya başladı. 1979 yılında yürürlüğe soktuğu "Hudud Yasası" ile kadınlar tecavüze uğrasa dahi zina yapmakla suçlanıp ağır cezalara çarptırıldı. 1980 yılında Ziya ül Hak'ın kararıyla pasaportlara din hanesi konuldu.

Öte yandan Sovyetler Birliği'nin komşu Afganistan'ı işgali üzerine Amerika Birleşik Devletleri'nin (ABD) ve İslam ülkelerinin sağladığı geniş çaplı askeri ve ekonomik yardımla yönetimini güçlendirme yoluna gitti. Yurt dışından gelen yardımlarla Afganistan'daki mücahit direnişine destek verdi. Pakistan, Afganistan'dan gelen mültecilerin doğurduğu sorunlarla da uğraşmak zorunda kaldı.

Mart 1981'de sıkıyönetim altında yönetimin sürmesini sağlayan ve kendisine anayasa değişiklikleri yapma yetkisini tanıyan Geçici Anayasa Düzeni'ni ilan etti. Yönetimini pekiştirecek yeni bir devlet yapısı kurmaya çalışırken, siyasal ve kültürel alanda geniş çaplı bir İslamlaşma programına girişti. Aralık 1984'te halkoylamasına sunduğu İslamlaşma programı muhalefetin boykot ettiği tartışmalı bir referandumda büyük çoğunlukla kabul edildi. Bu referandumla iktidarına yasallık kazandırdı ve cumhurbaşkanlığını beş yıl daha uzattırdı. 1985'te sıkıyönetimi kaldırarak güdümlü bir sivil rejime geçiş yolunda adımlar attı; Şubat ayında partilerin aday göstermediği genel ve yerel seçimler yapıldı. Mart 1985'te cumhurbaşkanlığı görevine başladı.

Ama şiddet olaylarının ve huzursuzlukların tırmanmasını önleyemedi.  Muhalefetin artan gösterilerine karşı tutucuların desteğini sağlamak için medeni hukuk yerine şeriat yasalarını uyguladı. Muhalefet hareketini siyasal manevralarla etkisiz kılmaya çalışan Ziya ül Hak, yumuşama politikasından geri dönerek, İslamlaşma siyasetini etkili biçimde uygulamadığı, yetersiz kaldığı, yolsuzluklara göz yumduğu gerekçesiyle, Mart 1985'te başbakan olarak atadığı Muhammed Han Cuneco'yu Haziran 1988'de bu görevden alarak başbakanlık görevini de üstlendi.

Ziya ül Hak, 1974 yılında ilk nükleer testini başarıyla tamamlayıp dünyadaki 6. nükleer güç olarak ortaya çıkan Hindistan'ın elde ettiği nükleer üstünlüğü eşitlemek adına nükleer çalışmalar başlattı. 1987 yılında, Ziya ül Hak askeri amaçlı uranyum zenginleştirme yeteneğine sahip olduklarını ancak bunu kullanmayıp enerji açıklarını kapatmaya yönelik nükleer faaliyetler yürüteceklerini dünya kamuoyuna ilan ederek, üstü kapalı da olsa nükleer silah yeteneğine sahip olduklarını tüm dünyaya ilan etti. Pakistan'a askeri yardımlarda bulunan ABD, nükleer silah yapılmasından kuşkulanarak yardımları bir süre kesti; bu yolda kullanılacak malzemenin Pakistan'a girmesini engellemeye çalıştı.

17 Ağustos 1988'de içinde ABD büyükelçisi Arnold Raphel, Pakistan Genelkurmay Başkanı ile 27 kişinin daha bulunduğu uçağına yapılan sabotaj sonucu düşürülmesiyle öldü. Uçağının düşürülmesi ile ilgili olarak doğrudan olmamakla beraber ABD, İsrail, Hindistan ve Sovyetler Birliği şüpheli görüldü.

Ölümünün ardından seçimleri açık farkla kazanan Zülfikar Ali Butto'nun kızı Benazir Butto başbakan oldu.

Ayrıca bakınız
 Hudud Yasası

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

1924 doğumlular
1988 yılında ölenler
Pakistan cumhurbaşkanları
Pakistanlı antikomünistler
Darbe ile iktidara gelenler
Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde kişiler
Soğuk Savaş'ta liderler
Pakistan'daki havacılık kazaları veya olayları kurbanları
Suikast sonucu ölen Pakistanlılar
Suikast sonucu ölen devlet başkanları
Pakistanlı Sünniler
İslamcılar

Muhammed Ziyâülhak


An Aechmea weilbachii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand Didrichsen. An Aechmea weilbachii in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea weilbachii


Rosendo Serna, né dans la région de Puno le , est un enseignant et homme politique péruvien. Il est ministre de l'Éducation entre le  et le .

Biographie

Études

Rosendo Serna est né dans la région de Puno. Il est titulaire d'un diplôme en éducation, spécialisé en biologie et chimie. et un autre diplôme en droit et sciences politiques.

Il est également titulaire d'un doctorat en psychologie de l'éducation à l', la thèse se nomme : « Le cadre de la bonne performance pédagogique et de l'intelligence émotionnelle chez les enseignants des établissements d'enseignement du niveau secondaire de l'UGEL Huánuco », soutenue en 2017.

Expérience professionnelle

L'expérience professionnelle de Rosendo Serna s'est faite dans le secteur public. Il est enseignant à la Direction régionale de l'éducation et de la culture à Huánuco durant toute sa carrière. Il occupe cette fonction entre 1986 et 1991, puis entre 1994 et 2001, et avant de reprendre le poste en 2003.

Il travaille comme conseiller pédagogique au ministère de l'Éducation entre janvier 2014 et février 2019. Il a été enseignant à l' entre avril et mai 2021.

Parcours politique

Le parcours politique de Rosendo Serna débute en septembre 2020, lorsqu'il adhère au parti d'Ensemble pour le Pérou, il espérait alors devenir candidat à l'élection parlementaire de 2021 et être élu au Congrès. Il avait été contacté pour être candidat à Lima, néanmoins il n'est pas choisi.

Le , il est nommé ministre de l'Éducation dans le second gouvernement de Pedro Castillo. Il est le successeur de Carlos Gallardo, censuré par le Congrès.

Lors de sa nomination en tant que ministre, il décrit ce passage politique et militant à Ensemble pour le Pérou comme « anecdotique » et présente sa démission du parti le lendemain.

Références

Article connexe
 Politique au Pérou

Naissance au Pérou
Naissance en juillet 1960
Ministre péruvien de l'Éducation

Rosendo Serna


Dont, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı Dont olan Esenköy, 5 Şubat 2015 tarihinde Belediye Meclisi kararı ile yeniden Dont adını almıştır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Esenköy

Seydikemer'in mahalleleri

Dont, Seydikemer


Admiral of the Fleet Sir George Rooke (1650 – 24 January 1709) was an English naval officer. As a junior officer he saw action at the Battle of Solebay and again at the Battle of Schooneveld during the Third Anglo-Dutch War. As a captain, he conveyed Prince William of Orange to England and took part in the Battle of Bantry Bay during the Williamite War in Ireland.

As a flag officer, Rooke commanded a division of the Royal Navy during their defeat at the Battle of Beachy Head. He also commanded a division at the Battle of Barfleur and distinguished himself at the Battle of La Hogue. He was later defeated while escorting a convoy at the Battle of Lagos.

Rooke commanded the unsuccessful allied expedition against Cádiz but on the passage home he destroyed the Spanish treasure fleet at the Battle of Vigo Bay in the opening stages of the War of the Spanish Succession. He also commanded the allied naval forces at the capture of Gibraltar and attacked the French fleet at the Battle of Málaga.

Early career

Born the son of Colonel Sir William Rooke and Jane Rooke (née Finch), Rooke joined the Royal Navy as a volunteer in 1672. Promoted to lieutenant later in the year, he was appointed to the first-rate HMS London, flagship of Vice-Admiral Sir Edward Spragge, and saw action when a combined British and French fleet was surprised and attacked by the Dutch, led by Admiral Michiel de Ruyter, at the Battle of Solebay off the Suffolk coast in May 1672 during the Third Anglo-Dutch War. He transferred to the first-rate HMS Royal Prince, flagship of the Duke of York, in 1673 and saw action again at the Battle of Schooneveld in June 1673.

Promoted to captain on 13 November 1673, Rooke was given command of the sixth-rate HMS Holmes and was deployed on convoy duties. After a period of service in the Army, Rooke transferred to the command of the fifth-rate HMS Nonsuch in April 1677 and conveyed Prince William of Orange to England in October 1677. He transferred to the fourth-rate HMS Hampshire in the Mediterranean in July 1680 to the fourth-rate HMS St David in the English Channel April 1683 and to the fourth-rate HMS Deptford in the Mediterranean in April 1688. In Deptford he saw action at the Battle of Bantry Bay in May 1689 when a French fleet tried to land troops in Southern Ireland to fight against Prince William during the Williamite War in Ireland. In August the same year he cleared Belfast Lough of French shipping, allowing Marshal Schomberg's force to land in Ulster where they successfully laid siege to Carrickfergus and advanced south to Dundalk Camp.

Senior command

Promoted to rear admiral in early 1690, Rooke hoisted his flag in the second-rate HMS Duchess and commanded the rear division of the centre squadron during the French victory at the Battle of Beachy Head in July 1690 during the Nine Years' War. His tactics during the battle were subsequently severely criticised at the inquiry but he was nevertheless cleared of blame. Promoted to vice-admiral on 20 January 1692, he hoisted his flag in the second-rate HMS Neptune and served under Admiral Edward Russell commanding the vanguard division of the rear squadron at the Battle of Barfleur in May 1692. After temporarily transferring his flag to the third-rate HMS Eagle, he distinguished himself in a night attack on the French fleet at Battle of La Hogue when he succeeded in burning twelve of the enemy's ships. Knighted on 20 February 1693, he commanded the escort for Smyrna convoy, which was scattered and partly captured by the French Admiral Anne Hilarion de Tourville near Lagos, Portugal, in June 1693. He was promoted to full admiral in July 1693.

Rooke joined the Board of Admiralty led by Admiral Edward Russell in May 1694. He also became commander-in-chief of the Mediterranean Fleet in August 1695 and then returned to England in April 1696. Promoted to Admiral of the Fleet shortly afterwards, he was given command the Channel Fleet but was unable to stop the French squadron which sailed from Toulon from reaching Brest and was criticised at the subsequent inquiry. He was elected Tory Member of Parliament for Portsmouth in Autumn 1698 and played an active part as spokesman for the Admiralty presenting, for example, an estimate of the navy debt to the House in April 1699. He was advanced to Senior Naval Lord on the Admiralty Board in May 1699.

Rooke hoisted his flag in the second-rate HMS Shrewsbury in Spring 1700 and took command of an Anglo-Dutch Squadron, which while working in co-operation with a Swedish fleet under Admiral-General Hans Wachtmeister, attacked Copenhagen so facilitating the landing of King Charles XII of Sweden and his army in Denmark in August 1700 in the opening phase of the Great Northern War. When the Admiralty was reconstituted under a council headed by the Lord High Admiral (an office vested at that time in the Earl of Pembroke), Rooke was appointed a member of the council of the Lord High Admiral in January 1702. He was also appointed Vice-Admiral of England later that year.

The Allies resolved upon an expedition, led by Rooke, to capture the southern Spanish port of Cádiz, and at a stroke cut off Spain's transatlantic trade. However, on arrival in August 1702 the Allies made little or no progress in the assault on Cádiz. Fort Matagorda held out, and after several days Rooke declared that even if the fort was taken, another stronghold guarding the entrance to the Puntales (a sandy spit near the entrance to the inner harbour) would prevent the fleet from navigating the narrow passage: and so the mission was abandoned. However the English Government had become aware that a Spanish treasure fleet was sitting in Vigo Bay and instructed Rooke to intercept it in October 1702. The third-rate HMS Torbay, commanded by Thomas Hopsonn, led the assault on the boom across the bay and, once it was breached, there was not a single French or Spanish vessel that had not been either captured or destroyed at the Battle of Vigo Bay. Rooke received the thanks of Parliament in this important action in the opening stages of the War of the Spanish Succession.

Rooke safely delivered Archduke Charles of Austria (the claimant to the Spanish throne) to Windsor Castle in December 1703. Flying his flag in the second rate HMS Royal Katherine, he commanded the allied naval forces who arrived in Gibraltar in August 1704: after a bombardment by 22 ships directed by Admiral George Byng a landing party disembarked, hoisted the Union Flag and captured Gibraltar. Rooke also attacked the French fleet at the Battle of Málaga later that month.

Suffering severely from gout, he retired from the navy on account of ill-health in January 1705, stood down from the council of the Lord High Admiral in June 1705 and gave up his seat in Parliament in 1708. He died at his home, Lawrence House in Canterbury, on 24 January 1709 and was buried at St Paul's Church in Canterbury. In November 2004 Peter Caruana, Chief Minister of Gibraltar, unveiled a statue of Rooke as part of the 300th anniversary celebration of the capture of Gibraltar.

Family

In around October 1684 Rooke married Mary Howe. After the death of his first wife he married Mary Luttrell in January 1701; they had one son. After the death of his second wife, he married Catherine Knatchbull in January 1706.

Honours
The ship's badge of HMS Hogue, a chess rook on a field blue within a chaplet of laurel gold, was derived from his coat of arms.

References

Sources

Further reading

External links

George Rooke Three Decks

|-

|-

1650 births
1709 deaths
British naval commanders in the War of the Spanish Succession
Knights Bachelor
Lords of the Admiralty
People from Canterbury
Royal Navy admirals of the fleet
British military personnel of the Nine Years' War

George Rooke


An Restio distans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Neville Stuart Pillans. An Restio distans in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio distans


Capela Sfântul Gheorghe (în ) este capela regală din secolul al XV-lea, în stil gotic, a Castelului Windsor. Ea este dedicată Sfântului Gheorghe, sfântul patron protector al Angliei. Este în mod direct dependentă de autoritatea coroanei britanice, este capela oficială a Ordinului Jartierei și a fost ridicată în curtea inferioară a castelului Windsor.

Istoric

În 1348 regele Eduard al III-lea al Angliei a înființat două noi colegii religioase: Sf. Ștefan la Westminster și Sf. Gheorghe la Windsor. Noul colegiu de la Windsor a fost atașat capelei sfântului Eduard Mărturisitorul construită de Henric al III-lea la începutul secolului al XIII-lea. Capela a fost apoi pusă sub patronajul Maicii Domnului, Sf. Eduard Mărturisitorul și Sf. Mucenic Gheorghe.

Capela Sfântul Gheorghe a devenit biserica-mamă a Ordinului Jartierei și în fiecare iunie are loc un serviciu special, la care participă membrii ordinului.

Perioada 1475-1528 a văzut o redezvoltare radicală a Capelei Sf. Gheorghe prin proiectele consilierului cel mai apreciat al regelui Henric al VII-lea, Sir Reginald Bray, care au fost puse în aplicare de Eduard al IV-lea și continuate de Henric al VII-lea și Henric al VIII-lea. Capela din secolul al XIII-lea a Sfântului Eduard Mărturisitorul a fost extinsă într-o mare capelă, de dimensiunile unei catedrale, sub supravegherea episcopului de Salisbury. Corul de la Capela Sf. George există și în ziua de astăzi, deși numărul total nu este fix și este mai apropiat de 20. Coriștii sunt educați la școala Sf. Gheorghe de la Castelul Windsor.

Capela Sf. Gheorghe a fost o destinație populară pentru pelerini în perioada medievală târzie. Se presupunea că în capelă se găsesc câteva relicve importante: trupurile lui John Schorne și Henric al VI-lea al Angliei și un fragment al Crucii Adevărate ținut într-o relicvă numită Crucea lui Gneth.

Capela a suferit o mare distrugere în timpul Războiului civil englez. După executarea sa în 1649, regele Carol I a fost îngropat într-o mică boltă din centrul corului de la Capela Sf. Gheorghe, care conținea și sicriele lui Henric al VIII-lea și Jane Seymour. Un program de reparație a fost întreprins la Capela Sf. Gheorghe după restaurarea monarhiei.

În timpul domniei reginei Victoria s-au adus alte modificări arhitecturii capelei. Capătul de est al corului a fost refăcut în devotamentul prințului Albert; Capela Doamnei, abandonată de Henric al VII-lea, a fost terminată; un mausoleu regal a fost finalizat sub Capela Doamnei; și un set de pași au fost construiți la capătul de vest al capelei pentru a crea o intrare ceremonială în clădire. În secolul XXI, Sf. Gheorghe găzduiește aproximativ 800 de persoane pentru servicii și evenimente.

Nunți

Capela a fost locul numeroaselor nunți regale, în special ale copiilor reginei Victoria. Printre aceste nunți se numără:

Prințul Albert Edward, Prinș de Wales și Prințesa Alexandra a Danemarcei în 1863
Prințesa Helena și Prințul Christian de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg în 1866
Prințesa Louise și Marchizul de Lorne în 1871
Prințul Arthur, Duce de Connaught și  Prințesa Louise Margaret a Prusiei în 1879
Prințesa Frederica de Hanovra și Luitbert von Pawel Rammingen în 1880
Prințul Leopold, Duce de Albany și  Prințesa Helena de Waldeck-Pyrmont în 1882
Prințesa Marie Louise de Schleswig-Holstein și Prințul Aribert de Anhalt în 1891
Prințesa Alice și Prințul Alexander de Teck în 1904
Prințesa Margaret de Connaught și Prințul Gustaf Adolf al Suediei în 1905
Prințul Edward, Conte de Wessex și Sophie Rhys-Jones în 1999
Prințul Charles, Prinț de Wales și Camilla Parker Bowles în 2005
Peter Phillips și Autumn Kelly în 2008
Prințul Henry de Wales și Meghan Markle în 2018

Înmormântări
Capela a fost locul mai multor funeralii și înhumări regale. Printre persoanele înhumate aici se numără:

Altar
George Plantagenet, Duce de Bedford, la 22 martie 1479
Mary de York, în 1482
Eduard al IV-lea, rege al Angliei (1461–1470; 1471–1483), în 1483
Henric al VI-lea, rege al Angliei (1422–1461; 1470–1471), în 1484
sicriile a doi copii neidentificați sugerând a fi Prinții din Turn
Elizabeth Woodville, soția regelui Eduard al IV-lea (1464–1483), la 12 iunie 1492
Eduard al VII-lea, rege al Regatului Unit (1901–1910), la 20 mai 1910
Alexandra a Danemarcei, soția regelui Eduard al VII-lea (1863–1910), la 28 noiembrie 1925

Quire
Jane Seymour, regină consort a Angliei, în 1537
Henric al VIII-lea, rege al Angliei și Irlandei, în 1547
Carol I, rege al Angliei, Scoției și Irlandei, în 1649

Bolata regală
Prințesa Amelia a Regatului Unit în 1810
Prințesa Augusta a Marii Britanii în 1813
Charlotte de Mecklenburg-Strelitz, regină consort a Regatului Unit, în 1818
George al III-lea, rege al Regatului Unit, în 1820
Prințul Eduard, Duce de Kent și Strathearn în 1820
Prințul Alfred al Marii Britanii (reînmormântare) în 1820
Prințul Octavius al Marii Britanii (reînmormântare) în 1820
Prințesa Elizabeth de Clarence în 1821
Prințul Frederick, Duce de York și Albany în 1827
George al IV-lea, Regatului Unit, în 1830
William al IV-lea, rege al Regatului Unit, în 1837
Prințesa Augusta Sophia a Regatului Unit în 1840
Adelaide de Saxa-Meiningen, regină consort a Regatului Unit, în 1849
Prințul Adolphus, Duce de Cambridge (1774–1850) în 1930
George al V-lea, rege al Hanovrei, în 1878
Prințesa Mary Adelaide de Cambridge în 1897
Francis, Duce de Teck în 1900
Prințesa Frederica de Hanovra în 1926
Prințul Adolphus, Duce de Cambridge (reînmormântare) în 1930
Prințesa Augusta de Hesse-Cassel (reînmormântare) în 1930

Apropierea Ușii de Vest
George al V-lea, rege al Regatului Unit, în 1936
Mary de Teck, regină consort a Regatului Unit, in 1953

Capela memorială regele George VI
George al VI-lea, rege al Regatului Unit (1895-1952), în 1952
Prințesa Margaret, Contesă de Snowdon (cenușă), în 2002
Elizabeth Bowes-Lyon, regină consort a Regatului Unit, în 2002
Prințul Philip, Duce de Edinburgh, rege consort a Regatului Unit, soțul reginei Elisabeta a II-a (reînmormântare în 2022), în 2021
Elisabeta a II-a, regină a Regatului Unit (1926-2022), în 2022

Capela memorială Albert
Prințul Leopold, Duce de Albany, în 1884
Prințul Albert Victor, Duce de Clarence, în 1892

Bolta Gloucester
Prințul William Henry, Duce de Gloucester și Edinburgh, în 1805
Maria, Ducesă de Gloucester și Edinburgh, în 1807
Prințul William Frederick, Duce de Gloucester și Edinburgh, în 1834
Prințesa Sophia de Gloucester, în 1844
Prințesa Mary, Ducesă de Gloucester și Edinburgh, în 1857

Note

Legături externe

Charity Commission website
Chapel website
A church near you / what's on in the chapel
Crests for the Knights of the Garter
A guide to the chapel
Report of Review Group on the Royal Peculiars 2009
Music manuscripts preserved in the Chapter Library

Capele din Regatul Unit
Biserici cu hramul Sfântul Gheorghe

Capela Sfântul Gheorghe de la Castelul Windsor


Das Vilâyet Shkodra (osm. Vilâyet-i İşkodra) war eine Provinz (Vilâyet) des Osmanischen Reichs und bestand zwischen 1867 und 1913, als es im neuen unabhängigen albanischen Staat, dem Fürstentum Albanien, aufging. Das Vilâyet hatte eine Fläche von 13.800 Quadratkilometern, 349.455 Einwohner (1911) und Shkodra als Hauptstadt. Die Bevölkerung bestand hauptsächlich aus Albanern, die sich zum Islam, Orthodoxen Christentum oder Katholizismus zählten.

Die Provinz teilte sich weiter in zwei Sandschaks auf:

 Sandschak İşkodra
 Sandschak Dıraç (Durrës)

Einzelnachweise

Shkodra
Shkodra
Shkodra
Osmanisches Albanien

Vilâyet Shkodra


Lombardía es una pequeña ciudad en el centro montuoso de México, a unos 170 km al oeste de la capital mexicana.

Datos

La localidad de Lombardía está situado en el municipio de Gabriel Zamora (en el estado de Michoacán de Ocampo). Tiene 12 309 habitantes. Lombardía está a 640 metros de altitud.

La localidad fue fundada por colonos italianos en el , pero actualmente son muy pocos los habitantes de origen italiano.

Historia

El italiano Dante Cusi compró en 1903 la Hacienda de La Zanja, que después llamó «Lombardía». Esta hacienda tenía una extensión de veintiocho mil hectáreas, que compró en 140 000 pesos. Sus límites eran los ríos Marqués, al oeste, y el Parota-Cajones, al este y al sur.

Esta Hacienda al comprarla era un paraje desértico y escasamente poblado en el cual no crecía nada. En 1909 los Cusi liderados y financiados por Don Dante compraron a la familia Velasco, de La Piedad, la Hacienda Ojo de Agua de la Cueva, de 35 000 hectáreas, con un valor de 300 000 pesos, a la cual llamaron Nueva Italia. Estas 2 haciendas sumaban una extensión de 63 000 hectáreas de las cuales 30 000 tenían sistema de riego, cultivando sólo la séptima parte (el resto se usaba para potreros, limoneros, y otro tipo de huertas).

Luego de fundar las haciendas La Lombardía y la Nueva Italia en Michoacán, Cusi las hizo interconectar por su propio servicio de ferrocarril (traído pieza por pieza por él y por sus hijos de Alemania). Ambas haciendas eran para su época muy modernas: contaban con servicio médico propio y con molinos movidos por la fuerza del agua para procesar el arrozdas también traídos de Alemania compradas a Johansen Felix y Cía, empresa especializada en maquinaria moderna de campo y Compañía hermana de Beick Felix y Cía / Droguerías La Palma, con maquinaria moderna, talleres y empacadoras de arroz. Además tenían 11 escuelas para los hijos de los trabajadores, iglesia, jardines y rastro higiénico para procesar carnes.

Ambas haciendas estaban consideradas entre las 10 más productivas y modernas en toda Latinoamérica en su época. Al fundar «La Lombardía» Dante Cusi construyó un sistema de riego único en el continente americano que incluía unos sifones colocados sobre el río del Marquez y un sistema de sifones gemelos entre la Lombardía y la Nueva Italia. Obras muy osadas y atrevidas en su época ubicadas en dos profundas barrancas para poder abastecer los llanos de agua y poderse dedicar al cultivo del arroz a gran escala.

Después de la Primera Guerra Mundial, con los colonos italianos que Dante Cusi había traído a su hacienda, Lombardía ya se había convertido en una pequeña ciudad-aldea de 1000 habitantes.

En los años de la Segunda Guerra Mundial, la producción agrícola (especialmente de arroz) del área de Lombardía se convirtió en exportaciones a los Estados Unidos que dieron mucha riqueza a toda la comunidad. Pero alrededor de 1960, empezó una crisis que dañó la economía local: desde entonces la ciudad ha quedado en un nivel de simple sobrevivencia y actualmente registra una reducida emigración.

Fiestas, danzas y tradiciones

Cada año se conmemora el inicio de la Independencia Nacional con un desfile cívico el día 16 de septiembre y actos cívicos el 13 y el 15 del mismo mes. El 12 de diciembre hay peregrinaciones en las cuales los niños y jóvenes se visten de «guaches», se organizan tianguis y bailes, hay bandas de música y quema de castillos.

Música
Como es característica de los pueblos de tierra caliente, la música tradicional del municipio son los conjuntos rancheros de los sones terracalenteños con arpa, violines, guitarras y guitarrones.

Demografía
Según datos del Instituto Nacional de Estadística y Geografía en el Censo General de Población y Vivienda de 2020, Lombardía cuenta con una población de 12 309 habitantes, de los cuales 5 972 son hombres y 6 337 son mujeres. Por su población es la 39° localidad más poblada de Michoacán.

Población de Lombardía 1930-2020

Gastronomía
Alimentos: morisqueta, platillo típico por excelencia; cecina de res, birria de chivo, uchepo de elote (maíz tierno), corundas, toqueras y mole ranchero.

Hermanamientos
La ciudad de Lombardía está hermanada con las siguientes ciudades:
 : Santo Domingo (2009)
 : San Fernando (2009)
 : Matanzas (2010)

Notas

Véase también

 Nueva Italia
 Inmigración italiana en México
 Dante Cusi

Enlaces externos
 Video de Lombardía (México)
 Escudo de Lombardía de México

Localidades del estado de Michoacán
Inmigración italiana en México
Cabeceras municipales del estado de Michoacán

Lombardía (Michoacán)


APIC may refer to:

Organisations
 Africa Policy Information Center, a parent-body of Africa Action
 American Political Items Collectors, a US-based organization of collectors of items from political campaigns
 Asia-Pacific Institute of Creativity, a former college in Miaoli County, Taiwan
 Association for Professionals in Infection Control and Epidemiology, a US-based healthcare-advancement organization

Other uses
 Additional paid in capital, in finance
 Advanced Programmable Interrupt Controller, in computing: a type of programmable interrupt controller
 Application Policy Infrastructure Controller, a component of Cisco's implementation of software-defined networking
 APIC vector (absolute pitch-class interval vector), in musical set theory
 Agreement on the Privileges and Immunities of the International Criminal Court, an international treaty
 Asia Petrochemical Industry Conference, an international conference in the petrochemical industry

See also
 Apic acid, a component of apitoxin, or honey bee venom

APIC


An Eulophia borbonica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser. An Eulophia borbonica in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha R�union. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia borbonica


Barfly er vinsælasta lag íslensku rokkhljómsveitarinnar Jeff Who?. Lagið kom út á plötunni þeirra Death Before The Disco sem kom út árið 2005.

Íslenskar smáskífur

Barfly


Leaf River Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Leaf River Township (Illinois)
 Leaf River Township (Minnesota)

Leaf River Township


Highway 61 Revisited er plata eftir bandaríska tónlistarmanninn Bob Dylan sem var gefin út þann 30. ágúst 1965. Platan var sjötta breiðskífa Dylan og önnur plata hans á árinu 1965. Umslag plötunnar sýnir Dylan, sitjandi fyrir framan íbúð umboðsmanns síns, Albert Grossman, í silkisjakka og svörtum buxum ásamt Bob Neuwirth í röndóttum bol með myndavél. Platan var önnur breiðskífa Dylans með efni sem studdi sig að mestu við rafmögnuð hljóðfæri. Dylan söng, spilaði á gítar, munnhörpu, píanó og flautu á plötunni. Ásamt Dylan voru þeir Mike Bloomfield á rafmagnsgítar, Charlie McCoy á gítar í laginu Desolation Row, Al Kooper og Paul Griffin á píanói og organi, Frank Owens á píanó, Harvey Brooks á bassa, Russ Savakus á bassa í laginu Desolation Row, Joe Macho á bassa í laginu Like A Rolling Stone, Bobby Gregg á trommum, Sam Lay á trommum í laginu "Highway 61 Revisited", og Bruce Langhorne á hristu. Bob Johnston sá um upptöku plötunnar, en Tom Wilson upptöku á laginu "Like A Rolling Stone".

Lagalisti.
Hlið A.

 Like A Rolling Stone.
 Tombstone Blues.
 It Takes a Lot to Laugh, It Take a Train to Cry.
 From a Buick 6.
 Ballad of a Thin Man.

Hlið B.

 Queen Jane Approximately.
 Highway 61 Revisited.
 Just Like Tom Thumb's Blues.
 Desolation Row

Tilvísanir

Hljómplötur Bob Dylan
Hljómplötur gefnar út árið 1965

Highway 61 Revisited


Ministerul regal maghiar al apărării (în maghiară Magyar Királyi Honvédelmi Minisztérium, prescurtat M. kir. Honvédelmi Minisztérium; în germană k.u. Honvédministerium) cu sediul la Budapesta era responsabil pentru finanțarea, organizarea și administrarea Forțelor de apărare regale maghiare (în maghiară: Magyar Királyi Honvédség) și a componentei lor croato-slavone fondate în 1868 în jumătatea transleithanică a monarhiei austro-ungare. Ministerul regal maghiar al apărării a existat din 1868 până la începutul lui noiembrie 1918.

Ministerul regal maghiar al apărării era unul dintre cele trei ministere ale forțelor armate ale Dublei Monarhii, care, în vremuri de pace, erau oficial independente unul de altul. Celelalte două ministere (cu sediul la Viena) erau:
 Ministerul de război imperial și regal – responsabil pentru Armata comună și pentru Marina de război
 Ministerul apărării cezaro-crăiesc – responsabil pentru Forțele de apărare cezaro-crăiești

Armata Austro-Ungară
Politica Transleithaniei
Austro-Ungaria
Istoria militară a Ungariei

Ministerul regal maghiar al apărării


أحمد سعيد عبد الغني (10 يناير 1976 -)، ممثل مصري. نشأ في عائلة فنية، فوالده الفنان سعيد عبد الغني وخالته الفنانة زهرة العلا. اشترك في العديد من الأعمال وتمتع بتميز أداءه في أداور الشر.
بداً أعماله بمسلسل أم كلثوم مع الفنانة صابرين، وقام بدور طلعت المغازي في مسلسل سوق العصر. كما شارك في مسلسل عباس الأبيض في اليوم الأسود مع الفنان يحيى الفخراني بدور بيبرس الابن الضال. ولعب دور الشاب اللعوب في مسلسل الحقيقة والسراب.

أعماله

سينما

تليفزيون

وصلات خارجية

 صفحته على في الفن

أشخاص من أجا
ممثلون مصريون في القرن 20
مواليد 1396 هـ
مواليد 1976
أحمد سعيد عبد الغني
ممثلون مصريون في القرن 21
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون

أحمد سعيد عبد الغني


Christian Cooper (nascido em 1963) é um escritor e editor de ciência americano, além de escritor e editor de quadrinhos. Ele está baseado na cidade de Nova York.

Carreira
Atualmente, Cooper é editor biomédico sênior da Health Science Communications. Em 16 de maio de 2022, a National Geographic anunciou que Cooper apresentaria um programa em seu canal de TV americano chamado Extraordinary Birder, seguindo mostrando espécies de aves ao redor do mundo. Uma data de lançamento para a série ainda não foi definida.

Histórias em quadrinhos
Cooper foi o primeiro escritor e editor abertamente gay da Marvel. Ele apresentou o primeiro personagem masculino gay em Star Trek, Yoshi Mishima, na série Starfleet Academy, que foi indicada ao GLAAD Media Award em 1999. Ele também apresentou a primeira personagem abertamente lésbica da Marvel, Victoria Montesi  e criou e escreveu Queer Nation: The Online Gay Comic. Cooper também foi editor associado do Alpha Flight # 106, no qual o personagem Northstar se revelou gay.

Cooper escreveu histórias para a Marvel Comics Presents, que muitas vezes apresentam personagens como Ghost Rider e Vengeance. Ele também editou várias coleções de X-Men, e as duas edições finais do Marvel Swimsuit Special.

Vida pessoal
Nascido em 1963, filho de pais que eram professores, Cooper descobriu seu interesse por pássaros enquanto lia um livro sobre observação de pássaros durante uma viagem de sua casa de infância em Long Island para a Califórnia. Na década de 1980, foi presidente do Harvard Ornithological Club e atualmente faz parte do Conselho de Administração da NYC Audubon. Cooper tem uma longa história de ativismo LGBT, incluindo ser co-presidente do conselho de administração da GLAAD na década de 1980.

Em 25 de maio de 2020, Cooper esteve envolvido no incidente de observação de pássaros no Central Park, que levou à criação da Black Birders Week. O incidente também é a base para sua história em quadrinhos online sobre racismo, ilustrada por Alitha Martinez e publicada pela DC Comics, chamada "It's a Bird".

Bibliografia

 Marvel Comics apresenta :
 "Return of the Braineaters" (com Ghost Rider e Werewolf by Night, com lápis de John Stanisci e tintas de Jimmy Palmiotti, em Marvel Comics Presents #107–112, Marvel Comics, 1992)
 "Siege of Darkness" (com Ghost Rider, com lápis de Reggie Jones e tintas de Fred Harper, em Marvel Comics Presents #144–146, Marvel Comics, 1993–1994)
 "Tower of Blood" (com Vengeance, com lápis de Reggie Jones e tintas de Fred Harper, em Marvel Comics Presents #147–148, Marvel Comics, 1994)
 "The Price" (com Vengeance, com Fred Harper, em Marvel Comics Presents #149, Marvel Comics, 1994)
 "Dangerous Games" (com Vengeance, com lápis de Reggie Jones e tintas de Fred Harper, em Marvel Comics Presents #152–153, Marvel Comics, 1994)
 "Altered Spirits" (com Vengeance, com lápis de Reggie Jones e tintas de Fred Harper, em Marvel Comics Presents #156–157, Marvel Comics, 1994)
 "Final Gambit" (com Vengeance, com lápis de Reggie Jones e tintas de Fred Harper, em Marvel Comics Presents #175, Marvel Comics, 1995)
 Darkhold #1–16 (com Richard Case, Marvel Comics, 1992–1994)
 Excalibur #77–81 (Marvel Comics, 1994)
 Star Trek: Starfleet Academy #1–19 (com lápis de Chris Renaud e tintas de Andy Lanning, Marvel Comics, 1996–1998)
 Canções do Metamito (como CF Cooper)
 "It's a Bird" (com Alitha E. Martinez, Mark Morales, Emilio Lopez e Rob Clark Jr, DC Comics, 2020)

Ligações externas

 Chris Cooper at the Comic Book DB (archived from the original)

Nascidos em 1963
Pessoas LGBT do século XXI
Afro-americanos do século XXI
Autores LGBT de banda desenhada
Afro-americanos LGBT
Black Lives Matter
Pessoas vivas
Alunos da Universidade Harvard
Roteiristas de histórias em quadrinhos dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Christian Cooper


Sinans bryllup er en kortfilm fra 1997 instrueret af Ole Christian Madsen efter manuskript af Ole Christian Madsen og Lars K. Andersen.

Handling
Sinan er andengenerationsindvandrer. Han er ung, rastløs og har mange veninder. Og så er det planlagt, at han skal giftes med den smukke Gül. Men det er også uden Sinans vidende planlagt, at han efter giftermålet skal overtage sin fars tyrkiske restaurant. Det er bydende nødvendigt, fordi faderen står i gæld til Güls far. Men Sinan har helt andre planer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Kortfilm fra Danmark

Sinans bryllup


În geometrie, spirala de aur este o spirală logaritmică având factorul de creștere    (secțiunea de aur).

Vezi și
Secțiunea de aur
Dreptunghiul de aur

Spirale
Curbe plane

Spirala de aur


මහායාන දහම මත පදනම් වුවද ටිබෙට් (මොගෝලියානු බුදුදහම) හැඳින්වෙන්නේ වජ්‍රයානය හෙවත් දියමන්ති වාහනය යන නමිනි.(මන්ත්‍රයාන, තත්ත්‍රයාන, තන්ත්‍ර බුදුදහම හා අප්‍රකට බුදුදහම ලෙසද මෙය හැඳින්වේ) එය මහයානයේ සියලුම මුලික කරුණු පිළිගන්නා අතර බෞද්ධ පිළිවෙත් වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා වු අධ්‍යාත්මික හා භෞතික ක්‍රම ගණනාවක් එහි දක්නට ලැබේ. වජ්‍රයානයේ එක කොටසක් වන්නේ සිත එකග කර ගැනීම හා සිහි නුවණ පවත්වාගැනීමේ හැකියාව ශක්තිමත් කිරීම සදහා කායික - මානසික සන්නද්ධභාවය ඇති කර ගැනීමයි. මෙම ගැඹුරු තත්ත්වය බුද්ධත්වය ලබා ගැනීම සඳහා ඵලදායි මාර්ගයක් ලෙස උපයෝගී කරගත හැකිය. මෙම ක්‍රමවේදයන් අනුගමනය කරන්නාට මෙම භවයේදීම බුදුබව ලබාගැනීමට හෝ අවුරුදු තුනක් වැනි කෙටි කාලයකින් බුද්ධත්වයට පත්විය හැකි බව පැවසේ. මාහායන ධර්ම ග්‍රන්ථ වලට අමතරව වජ්‍රයානයේ තන්ත්‍රය නමින් හඳුන්වන කොටසක් ඇති අතර මෙහි කොටස් චීන හා ජපන් බුද්ධ සාහිත්‍යයේ මෙන්ම පාලි දේශනාවලද ඇතුළත් වේ.

සටහන්

| Tibetan_Buddhism
|}

උතුරැ (ටිබෙට්) බුදුදහම


KaMeWa jet motorlarından esinlenerek yapılmış bir motor tarzı olup çok yaygın bir şekilde kullanılmaktadır.

Patenti, kurucusu Stewart Rolls ve Frederick Henry Royce'un kurduğu şirket olan Rolls-Royce tarafından sahiplidir.

Şu anda KaMeWa manevra kabiliyeti en yüksek olan ve en hızlı gemi motorları arasında yer almaktadır.

İsveç merkezli eski şirketler
Rolls-Royce
Motor üreticileri
1860'ta kurulan şirketler

Kamewa


Das neue Reich ist der Titel der letzten, 1928 erschienenen Gedichtsammlung von Stefan George. Der Zyklus umfasst die seit 1908 entstandenen und nicht im Stern des Bundes aufgenommenen Gedichte, von denen zahlreiche bereits in den Blättern für die Kunst veröffentlicht worden waren.

Im Vergleich zu früheren Werken ist sein letzter Band nach Formen und Inhalten weniger kohärent und seine Architektur lockerer. Neben der Rolle als Zeitrichter nimmt George auch die eines prophetischen Verkünders neuer Werte ein. Gegenüber dem Stern des Bundes haben seine Verkündigungen allerdings an Unbedingtheit verloren und richten sich nicht mehr nur an seine Jünger. In steigendem Maße gewinnen Platon, vor allem aber Friedrich Hölderlin für George und den Kreis an Bedeutung.

Die Aufwertung irrationaler Kräfte, der mehrdeutige Bezug zur historischen Situation sowie die Begrifflichkeiten des Bandes führten dazu, dass George in der Zeit des Nationalsozialismus zu einem ideologischen Vorläufer der "Bewegung" erklärt werden sollte.

Inhalt und Bedeutung
Es lassen sich erneut drei Gruppen unterscheiden: 14 Gesänge, 39 Sprüche und 12 Lieder. Die Sprüche sind in dreimal 13 oft mehrteilige Gedichte zunächst an die Lebenden, dann an die Toten untergliedert.

George teilt sich selbst nicht unmittelbar mit, sondern wählt distanzierende Verkleidungen wie Rollengedichte, episch-dramatische Dialoge und balladische Formen. Das Verständnis vieler Gedichte wird indes weniger durch diese Form lyrischer Verschleierung, als durch die Seherpose und den Bezug auf private Ereignisse und persönliche Beziehungen innerhalb des George-Kreises erschwert. So beziehen sich die Sprüche auf die Anhänger und Jünger, die den Ersten Weltkrieg überlebt haben oder in ihm gefallen sind, was der Isolation des Kreises von der Außenwelt und seinem elitären Selbstverständnis entsprach. Neben den zeitkritischen Abrechnungen verkündet der Dichter neue Werte und vertritt einen aristokratischen Heldenethos. Im Gegensatz zu vielen seiner Adepten hatte er den Krieg und die Kriegsziele Deutschlands allerdings abgelehnt und auf ein baldiges Ende gehofft.

In der ersten, mit Goethes letzte Nacht in Italien beginnenden Gruppe spricht George als Seher und Warner. So wendet er sich in einem schon 1921 veröffentlichten Gedicht an einen jungen Führer im ersten Weltkrieg. Der kunstvoll strengen Form korrespondiert ein Seelen-Drama, das sich in einer Beziehung zwischen einem jungen Offizier und dem Lehrer darstellt, der ihm Hilfe anbietet. Der Meister will verhindern, dass der junge Mann vor Enttäuschung über den Weltenlauf in zynischer Verbitterung endet. Nimmt dieser sein Schicksal an, sieht der Meister am Abend vor seinem aufflatternden Haar einen Strahlenkranz wie eine Krone.
Die fünf Strophen bestehenden aus je fünf Pentametern, gefolgt von einem Adoneus wie in der Sapphischen Ode.

Diese erste Gruppe wird von Gedichten in Dialogform (Der Gehenkte, Der Mensch und der Drud bis zu Der Brand des Tempels) beschlossen, wie sie ähnlich auch im Siebenten Ring zu finden sind. Die letzte Gruppe Das Lied versammelt schlichte Strophen und balladeske Gedichte von teilweise großer Einfachheit und ohne Wortprunk.

Die meisten Sprüche richten sich an die Lebenden, wenige an die Toten. Viele der Verse sind durch Monogramme zu identifizieren und wenden sich an unterschiedliche Freunde. Vor allem der erste Spruch an die Toten ist mit seinen gewaltigen, düster-endzeitlichen Versen ebenso berühmt wie berüchtigt geworden:
Wenn einst dies geschlecht sich gereinigt von schande
Vom nacken geschleudert die fessel des fröners
Nur spürt im geweide den hunger nach ehre:
Dann wird auf der walstatt voll endloser gräber
Aufzucken der blutschein .. dann jagen auf wolken
Lautdröhnende heere dann braust durchs gefilde
Der schrecklichste schrecken der dritte der stürme:
Der toten zurückkunft!

Hintergrund

Anfang November 1928, bei der letzten großen Lesung anlässlich des Erscheinens des Neuen Reiches, an der auch die Brüder Berthold und Claus von Stauffenberg teilnahmen, durfte Ernst Morwitz als ältester Vertrauter beginnen und die drei Anfangsgedichte Goethes lezte Nacht in Italien, Hyperion I – III und An die Kinder des Meeres vortragen. Die Teilnehmer wussten, dass mit dem ersten "Kind des Meeres" Woldemar von Uxkull gemeint war und der "Nächste Liebste" Morwitz selbst war, dessen Sonderstellung durch seinen Vortrag unterstrichen wurde. Nachdem Erich Boehringer die Gedichte Der Dichter in Zeiten der Wirren und Einem jungen Führer im Ersten Weltkrieg gelesen hatte, trug George selbst Burg Falkenstein und das Geheime Deutschland vor.

Für das Verständnis des Neuen Reiches sind zwei dieser Gedichte besonders aufschlussreich. Das zwischen 1918 und 1921 entstandene Der Dichter in Zeiten der Wirren, das dem Andenken des Grafen Bernhard Uxkull gewidmet ist und als Quintessenz des Neuen Reiches betrachtet werden kann sowie das wahrscheinlich 1922 geschriebene, in mehrfacher Hinsicht einflussreiche Geheimes Deutschland.

Im ersten greift der Dichter den Mythos vom einsamen Täter auf, den er in dem gleichnamigen Gedicht in der Sammlung Teppich des Lebens beschrieben hatte und das auch von Theodor W. Adorno hervorgehoben wurde: In der besänftigenden Abenddämmerung vor der großen Tat ergibt sich der Täter dem "lindernden frieden", denn am nächsten Tag wird es geschehen und die "verfolger" werden "als schatten hinter" ihm stehen, die "menge, die steinigt" wird ihn suchen.
Einzig der einsam Handelnde erkennt – wie Kassandra –, "wenn aus übeln sich das wetter braut": "Wenn alle blindheit schlug · er einzig seher". Auf diese Weise erinnert der Täter an den Propheten Jeremia.

Wenn das Unheil seinen Lauf nimmt und niemand auf ihn hört, weiß er Hoffnung zu verkünden und Traditionen zu bewahren als Grundlage für die Wiederkehr eines Helden: "Er führt durch sturm und grausige signale/Des frührots seiner treuen schar zum werk/Des wachen tags und pflanzt das Neue Reich."

Das Geheime Deutschland ist als Begriff zuerst 1910 von Karl Wolfskehl im Jahrbuch für die geistige Bewegung verwendet worden. Es ist als ein geheimes und visionäres Konstrukt zu verstehen, das unter der Oberfläche des realen Deutschland verborgen liegen und eine geheime Kraft darstellen soll, die nur bildhaft zu fassen ist und nur von besonderen Menschen erkannt und sichtbar gemacht werden kann. Diese mystische Verklärung Deutschlands und des deutschen Geistes orientiert sich an Schillers Fragment Deutsche Größe: "Jedes Volk hat seinen Tag in der Geschichte, doch der Tag des Deutschen ist die Ernte der ganzen Zeit."
Es kann zudem als mythische Politeia deutscher Geistesgrößen aller Zeiten aufgefasst werden, als Idee einer deutschen Kulturnation, die einen Gegenpol zum gegenwärtigen Staat bild. Das Neue Reich wohne ihm als eine Art platonischer Idee inne.

Wie Hans-Georg Gadamer darlegte, sah George sich als Dichter und Seher, nicht aber als eine Art Heiland. In dem zweiten Gesang des Hyperion sind George, Hölderlin und Hyperion nach seiner Interpretation zu einer dichterischen Spiegelung ineinandergeschmolzen.
Georges geistige Entwicklung war – ähnlich wie die Hölderlins – durch eine höhere Erfahrung geprägt. War es für Hölderlin Susette Gontard, die er als Diotima verewigte, so für George Maximilian Kronberger, den er nach seinem frühen Tod zum Gott Maximin verklärte. Weniger die Verzauberung durch die Gegenwart des Mannes als der Verlust und die Trauer über seinen frühen Tod sind für George und seine Kunst von Bedeutung.

In Hölderlin sah George den großen Seher Deutschlands, pries ihn als Verkünder des neuen Gottes und betonte, dass seine Werke nicht der romantischen Bewegung zugerechnet werden dürfen. Vor Friedrich Nietzsche habe er den dionysischen Untergrund der griechischen Kultur erkannt und die geheim-religiöse orphische Überlieferung der homerischen Religion gesehen.

Ausgaben

 Stefan George: Das neue Reich (= Gesamt-Ausgabe der Werke. Endgültige Fassung, Band IX). Georg Bondi, Berlin 1928 (Erstausgabe).
 Stefan George: Das neue Reich (= Sämtliche Werke in 18 Bänden, Band IX). Herausgegeben von Ute Oelmann. Klett-Cotta, Stuttgart 2001 (maßgebliche Studienausgabe mit nützlichem Kommentar).
 Stefan George: Werke. Ausgabe in 2 Bänden. Band 1. 4. Auflage. Klett-Cotta, Stuttgart 1984, ISBN 3-608-95161-X.

Literatur

 Hans-Georg Gadamer: Hölderlin und George. In: Eckhard Heftrich, Paul Gerhard Klussmann, Hans Joachim Schrimpf (Hrsg.): Stefan George Kolloquium. Wienand, Köln 1971, S. 118–132.
 Bernd Johannsen: Reich des Geistes. Stefan George und das Geheime Deutschland. Verlag Dr. Hut, München 2008, ISBN 978-3-89963-877-6 (Zugleich: München, Univ., Diss., 2008).
 Ernst Osterkamp: Poesie der leeren Mitte. Stefan Georges Neues Reich (= Edition Akzente). Carl Hanser, München 2010, ISBN 978-3-446-23500-7 (Inhaltsverzeichnis, Inhaltsabriss).
 Manfred Riedel: Geheimes Deutschland. Stefan George und die Brüder Stauffenberg. Böhlau, Köln/Weimar/Wien 2006, ISBN 3-412-07706-2 (Inhaltsverzeichnis).

Einzelnachweise

Stefan George
Literarisches Werk
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Lyrik

Das neue Reich (George)


En husmor er en dansk dokumentarfilm fra 1971, der er instrueret af Vibeke Herbert efter manuskript af hende selv, Astrid Pade og Anne Sprogø.

Handling
En dag i en husmors liv. Det er svært at leve op til reklameverdenens krav om den perfekte husmor. Drøm og virkelighed står skarpt adskilt. Heltinden beslutter at gøre noget. Hendes oprør er ensomt og vagt, men måske kan det føre mere med sig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1971

En husmor