ගොඩබිම වාසය කරන සතුන් මෙන්ම මිනිසාට වඩාත්ම සමීප සතුන් ම‍හ මුහුදේද වාසය කරති. ඒ අතරින් ඉතා කෙටි කාලයකදී මිනිසාට වඩාත් සමීපව මිනිසා අනුකරණය කළ පුදුමාකර සත්වයෙක් සි‍ටී. ඒ ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයාය. ශ්‍රී ලංකාවට අයත් මුහුදේද ඩොල්ෆින් බහුලව දක්නට ලැබේ. මොවුන් බුද්ධියෙන් ඉහල සත්ත්‍ව කොට්ඨාශය ලෙස සැළකෙයි . මුහුදු ක්ෂීරපායියෙකු වන ඩොල්ෆින් විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණය කිරීමේදී සිටේසියානු ගෝත්‍රයට අයත්වේ.

ඩොල්පින් ඉතා ඉක්මනින් මිනිසා සමග මිත්‍ර වේ. පුහුණුකරු වැලඳ ගෙන ආදරය දැක්වීමටද මොවුන් ඉතා කැමතිය. මිනිස් ඇසුර ප්‍රිය කරන ඩොල්පින් මිනිස් කටහඬට ලොකු ඇල්මක්ද දක්වති. ඩොල්පින් සතෙකු සුරතල් කිරීමට කැමති අයට ඔවුන් අතපත ගා සුරතල් කිරීමටත් උන්ට කෑම බීම දීමටත් හැකි ස්ථානයක් බටහිර ඔස්ට්‍රේලියාවේ මන්කිමියා වෙරළේ පිහිටා ඇත. මෙම ස්ථානය අද ඔස්ට්‍රේලියානුවනුගේ මෙන්ම විදේශීය සංචාරකයන්ගේද සිත් ඇදගන්නා ස්ථානයක් බවට පත්වී ඇත.

ඩොල්ෆින් නම සෑදුනේ කෙසේද?
ඩොල්ෆින් යන නම පුරාණ ග්‍රීක "ඩෙල්ෆිස්" යන වචනයෙන් සම්භවය වී ඇත. ග්‍රීක භාෂාවෙන් "ඩෙල්ෆිස්" යන්නෙහි තේරුම වනුයේ ගර්භාෂය යන්නයි. එමනිසා මෙම මත්ස්‍යයාගේ නමෙහි අර්ථය ලෙස 'ගර්භාෂයක් සහිත මත්ස්‍යයා' යන්න දැක්විය හැකිය.

ඩොල්ෆින් දක්නට ලැබෙන ස්ථාන
ලොව පුරාම මෙම ඩොල්ෆින් සතුන් වාසය කරති. අප ර‍ට වටකර ඇති ඉන්දියන් සයුරේ ඩොල්ෆින්
මසුන් බහුලව දක්නට ලැබේ. ප්‍රධාන වශයෙන් ජීවත් වන්නේ මහද්වීපික තටක වල නොගැඹුරු මුහුදු ප්‍රදේශයේය.

ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයාගේ ළමා කාලය
ක්ෂීරපායි ගණයට අයත් වන ඩොල්ෆින් දත් සහිත තල්මසුන් ගණයට අයත් කුඩා තල්මසෙකු ලෙස වර්ග කෙරේ. උපතේදී ඩොල්ෆින්ට දත් නැත. එහෙත් සති කීපයකින් දෙඇන්දේම දත් හතලිස් හතර බැගින් එන්නට පටන් ගනී. මාස 18ක් පමණ වනතුරු සිය මව‍ගේ කිරි බීමටද ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයා හුරුවී සිටී.

වැඩුනු ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයා

වර්ධනය
වැඩුනු ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඩි 8 සිට 12 දක්වාද බරින් රාත්තල් 300-400 අතර ප්‍රමාණයක්ද වෙයි. එසේම ඩොල්ෆින්ගේ කිරි එළකිරි වලට වඩා හය ගුණයකින් පමණ ශක්තිය වඩවන අතර මේද වැඩි ප්‍රමාණයක්ද සහිත වේ.

ආහාර
මාංශ භක්ෂක මත්ස්‍යයෙකි. ඩොල්ෆින් ආහාර වශයෙන් ගන්නේ බෙල්ලන් හා කුඩා මාළුවන්ය. නමුත් උගේ ප්‍රියජනකම ආහාරය වන්නේ පියාමැස්සන්ය.

හැසිරීම් රටාව
සමූහ වශයෙන් ජීවත්වීම ප්‍රීතියක් සේ සලකන මොවුන් එක රංචුවක් වුවහොත් අඩු තරමින් එතැන දහසක් පමණ සිටිතැයි කිවහැක. නිතරම මුහුදු ගමන් වල යෙදෙන මගීන් හට මුහුදේ පිහිනමින් ක්‍රීඩා කරමින් සිටින ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයන් සුලබ ලෙස දක්නට ලැබේ.

නින්ද
මිනිසෙකුගේ ගතිගුණ ප්‍රියකරනු ලැබූවද ඩොල්ෆින් නිදාගැනීමට ගත කරන්නේ තත්පර තිහකටත් වඩා අඩු කාලයකි. ගොඩබිම වසන අනෙක් ක්ෂීරපායීන් මෙන් නොව ඩොල්ෆින්ට හුස්ම ගැනීමට ජලය මතුපිටට ඒමට සිදුවීම එයට හේතුවයි. මිනිත්තු පහක නින්ද ඩොල්ෆින්ට ඉතා දිගු නින්දකි.

නින්දේ ප්‍රථම අදියරේදී ඩොල්ෆින් නිදා ගනුයේ මොළයේ එක් අර්ධයකිනි. එනම් එක් ඇසක් පමණක් වසා ගෙනය. අනෙක් අර්ධය සහ ඇස පරිසරයේ සිදුවන වෙනස්කම් සහ සතුරන් පිලිබඳව විමසිල්ලෙන් පසුවේ. නින්දේ දෙවන අදියරේදී සුපුරුදු පරිදි ඇස් දෙකම වසා ගෙන නින්දට යති.

ඩොල්ෆින් සතු විශේෂ ලක්ෂණ

අසාමාන්‍ය හැඟීම් සමුදායක් ඇති සත්වයෙක් ලෙස ප්‍රචලිතය.

සංවේදන හැකියාවන්

 බොහෝ ඩොල්ෆින් වර්ගයන්ට ජලය තුලදි මෙන්ම ජලයෙන් පිටතදීත් ඉතා ඉහළ මට්ටමේ දෘෂ්ටි හැකියාවක් ඇත.
 එසේම ඔවුන්ගේ ශ්‍රවණ හැකි‍යාවද මිනිසාට වඩා ඉහළ මට්ටමක පවතී.
 ඔවුන්ගේ දත් සකස් වී ඇති ආකාරය අනුව ඒවා ඇන්ටනාවක් ලෙස ක්‍රියා කරමින් ජගය තුලින් එන සංවේදන ලබා ගෙන යම් වස්තුවක් නියත වශයෙන්ම පිහිටා ඇති ස්ථානය නිර්ණය කිරීමට උපකාර වේ.
 එසේම ඔවුන්ගේ සමෙහි ඇති ස්පර්ශ ප්‍රතිග්‍රාහක ප්‍රමාණයද ඉතා ඉහළ බැවින් සමද ඉතාමත් සුදුසු සංවේදන ඉන්ද්‍රියයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.
 එහෙත් ඩොල්ෆින්ට ආඝ්‍රාණ ස්නායුවක් නැති බැවින් ඔවුන්ට ගඳ සුවඳ හඳුනාගැනීමේ හැකියාවක් නැත.

මිනිසුන්ගේ ජීවිත බේරාගැනීමට සමතෙක් වේ
අසාමාන්‍ය හැඟීම් පිළිබඳව සත්ත්වයන් අතරෙන් ඉහළටම එන මේ ඩොල්ෆින් මාළුවා මිනිසුන්ගේ ජීවිත බේරාගත් අවස්ථා කිහිපයක් ඉතිහාසයට පවා එක්වී ඇත. ඒ අතරින් දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී මුහුදු බත්වූ නාවිකයින් පිරිසක් බේරා ගනිමින් පාරුව වෙරළ තෙක් තල්ලුකර දැමීමේ සිද්ධිය ප්‍රසිද්ධය.

එසේම 1943දී දිනක් ප්ලොරීඩාවේ පාළු වෙරළක පිහිනීමට ගිය කාන්තා‍වක් වෙරළින් ඈතට පිහිනා යන විට සිහිසුන් වූවාය. මුහුදේ ගිලෙන්නට වූ ඇයට කවුරුන් හෝ තමා දියයටින් වෙරළට තල්ලු කළ බව යන්තම් මතකය. විශාල ඩොල්ෆින් මාළු වෙකු ඇයව වෙරළට තල්ලු කරගෙන ආ බවත් ඔවුන් වටා ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාවට තවත් ඩොල්ෆින් මාළු රැසක් පැමිණි බවත් එය දුටු පුද්ගලයෙකු පවසා ඇත.

මිනිස් කටහඬ අනුකරණය කිරීමේ ජග‍තෙකි
මිනිසාගේ කතාබමට සවන්දී එය අනුකරණය කිරීමට ඩොල්ෆින් මාළුවා ජග‍තෙකි. මේ අපූරු සත්ත්ව විශේෂය ගැන විමසිලිමත් වූ විද්‍යාඥයින් විශාල ජලාශ ඉදිකර ඩොල්ෆිනයන් ඇතිකලහ. ඔවුන්ගේ ගතිපැවතුම්, සිරිත් විරිත් හා අදහස් හුවමාරුව ගැන විමසිලිමත් වූහ. උදාවන මතු දිනයක නියත වශයෙන්ම ඩොල්ෆින් මාළුවන් සමඟ හරි හරියට කතා කල හැකි බවට සත්ත්ව විද්‍යාඥයෝ අනාවැකි පල කරති.

මිනිසාට සමානවූ ගතිගුණ දරයි
ඩොල්ෆින් මාළුවාගේ ගතිගුණ මිනිසාගේ ගතිගුණ වලට බොහෝසෙයින් සමානකම් දක්වයි. මිනිසුන් මෙන්ම තම පැටවුන් ආදරයෙන් රැක බලා ගන්නා උන් තුවාල වූ සහ මහළුවූ ඩොල්ෆින් මසුන්ද රැක බලා ගනී. ඩොල්ෆින් මාළුවාගේ මොළය ඉතා හොඳින් වැඩී ඇති අතර එය මිනිස් මොළයට සමාන බවත් ස්විස් ජාතික විද්‍යාඥ‍යෙකු වූ පිලේලි පවසයි. විශිෂ්ට ජපන් විද්‍යාඥ‍යෙකු වන දොස්තර මයාසුකී නකඩසිමා පවසන අන්දමට සියලුම සත්ත්වයන්අතරින් ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයා ඉතාමත්ම ඥානාන්විත දක්ෂතම සත්ත්වයා වන අතර මිනිසාට ඉතාමත් පහසුවෙන් සම්බන්ධකම් ඇතිකර ගත හැකි සත්ත්වයාද වේ.

අවදානමට ලක්ව ඇති සත්ත්වයෙකි
මිනිසාගෙන් ඇතිවී ඇති අවදානම

 අසරණවූ ධීවරයින් බේරාගන්නා ඩොල්ෆින් අද ධීවරයින් නිසාම ඉතා අසරණ තත්වයට පත්ව සිටී. ඒ. ශ්‍රී ලංකාවේ ධීවරයින් වසරකට ඩොල්ෆින් මසුන් 662,000 පමණ මරති. ජපානය, මෙක්සිකෝව, තායිවානය, පේරු හා ශ්‍රී ලංකාව එම සතුන් මැරීමේ යෙදෙන ප්‍රධාන රටවල් වේ. රැකගතයුතු සාගර ජීවී සම්පතක් ලෙස ඩොල්ෆින් සාගර නීති වලට අඩංගු වී තිබුනද මින්සුන් මේ නීතිරීති වලික් මිදී ඩොල්ෆින් දඩයම දිගටම කරගෙන යති.
 සාගර වලට මුදාහරින බැර ලෝහ, ප්ලාස්ටික් සහ අනෙකුත් කාර්මික හා කෘෂිකාර්මික අපදුව්‍ය නිසාද ඩොල්ෆින්ට වන හානිය සුළු පටු නොවේ.
 ගමන් ගන්නා නැව් සහ බෝට්ටු වල හැප්පීම නිසාද ඒවායේ අවරපෙති වල ගැටීම නිසාද ඩොල්ෆින් සතුන් මියයති.
 ජපානයේ ටයිජි නගරය හැඳින්වෙන්නේ ඩොල්ෆින් රස මසවුළු වලින් සපිරි ගෙයක් ලෙසටය. එහි ඩොල්ෆින් මසුන්ගෙන් නිර්මාණය කර ගන්නා සුකියාකි (Sukiyaki) නම් ආහාරය දිව පිනවන ආහාරයක් ලෙස ප්‍රකටය. ටයිජි නගරයේ මෙම ව්‍යසනයට එරෙහිව පරිසරවේදීන් දැනටමත් පියවර ගෙන ඇත.

විලෝපිකයන්ගෙන් ඇතිවී ඇති අවදානම

 කුඩා වර්ග වල ඩොල්ෆින් සතුන් ව්ශේෂයෙන්ම ඩොල්ෆින් පැටවුන් විශාල මෝරුන්ගේ ප්‍රධාන ආහාරයක් වේ.
 සමහරක් ප්‍රමාණයෙන් විශාල ඩොල්ෆින් විශේෂ, ප්‍රමාණයෙන් කුඩා ඩොල්ෆින් විශේෂ ආහාරයට ගන්නා නමුත් මෙය ඉතා දුලබ සිදුවීමක් ලෙස දැක්විය හැක.

ඩොල්ෆින් ගේ විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණය

රාජධානිය: Animalia

වංශය: Chordata

වර්ගය: Mammalia

ගෝත්‍රය: Cetacea

Aminalia රාජධානියේ ලක්ෂණඃ

 ශරීරයේ සෛල න්‍යෂ්ටි සහිතය.
 බහුසෛලිකයි.
 සත්‍ය පටක සංවිධයනයක් ඇත.
 විෂම පෝෂී අධිග්‍රහන පෝෂණ ක්‍රමයක් ඇත.

Chordata වංශයේ ලක්ෂණඃ

 පෘථිවිය මත සිටින විශාලම හා ඥානාන්විත සතුන්ය.
 කරදිය, මිරිදිය, භෙෘමික සෑම පරිසරයකම ඇත. පරපෝෂිත ආකාරද ඇත.
 ද්වීපාර්ශ්වික සමමිතික දරයි.
 සමඛන්ඩනය සහිතයි.
 උසස් මට්ටමේ ශීර්ෂණයක් සහිතය. පෘශ්ඨීය තනි කුහරමය ස්නායු රජ්ජුවක් ඇත. එහි පූර්ව කෙළවර විශාලවී මොළයක් තැනී ඇත.
 හෘදයක්ද සහිතව සංවෘත රුධිර සංසරණ පද්ධතියක් ඇත.
 ස්වසන වර්ණකය හිමොග්ලොබීන්ය.
 ස්වසනයට ජලක්ලෝම, පෙණහළු හෝ සම/දේහාවරණය යොදාගනී.
 මුඛය හා ගුදය සහිත සම්පූර්ණ ආහාර මාර්ගයක් ඇත.
 රූපාන්තරණයක් ඇත.

Mammalia වර්ග‍යේ ලක්ෂණඃ

 ක්ෂීරපායින්ය.
 දේහයේ කොටස් ලෙස හිස, ගෙල, බඳ සහ වලිගය සහිතයි.
 රෝම සහිත දේහාවරණයකි.
 ස්වසන අවයවය පෙණහළුය.
 දේහාවරණයේ ස්වේද ග්‍රන්ථි, ස්නේහ ස්‍රාවී ග්‍රන්ථි ඇත.
 ඇසිපිය ඇත.
 හෘදය කුටීර 4කි.
 අචලතාපී සතුන්ය.
 රූපාන්තරණයක් නැත.

මිනිසා සහ ඩොල්ෆින් අතර සම්බන්ධය

ඩොල්ෆින් මාළුවා ගැන විවිධ අය නොයෙක් දේ ලියා ඇත. ක්ලිනර් බර්ග් යන රුසියන් මහාචාර්යවරයා සහ තවත් රුසියන් සත්ත්ව විද්‍යා ආචාර්ය වරුන් දෙදෙනෙකු වූ V.බෙල්කොවිච් සහ A. සැබ්කෝව් යන අය විසින් ´සමුද්‍රයේ ගුප්ත සතා´ යනුවෙන් ඩොල්පින් පිළිබඳව ඉතාවැදගත් කරුණු ඇතුලත් ග්‍රන්ථයක් මීට වසර කිහිපයකට පෙර පලකරන ලදී. මිනිසා සහ මෙම අපූරු සත්ත්වයා අතර ඇති සම්බන්ධය පිළිබඳව නොයෙකුත් සිදුවීම් මෙහි සඳහන් වේ.

නිදසුනක් ලෙස 19 වන සියවසේ අග භාගයේදී නවසීලන්තයේ නාවික අනතුරු වලින් ගහන කුක් බොක්කෙහි නැව් ගමනාගමනයට උපකාර කරමින් අනතුරු වලින් වැලකී ගමන් කිරීමට නැව්වලට මග පෙන්වූ පෙලෝ රාස් ජැක් නම් මාළුවා දැක්විය හැක. මෙම මාළුවා වසර දශක කිහිපයක්ම මිනිසාට සේවය කළේය.

ක්‍ෂීරපායීන්
මුහුදු ජීවීන්

ඩොල්ෆින්


Alice Cucini (1870-1949, Milan) est une contralto italienne qui a mené une carrière très riche à l'opéra en Europe et en Amérique du Sud entre 1891 et 1915. Elle est particulièrement associée au rôle de Dalila dans Samson et Dalila de Camille Saint-Saëns, qu'elle a chanté sur de nombreuses scènes internationales.

Biographie
Cucini a fait ses débuts professionnels à l'opéra en 1891 au Teatro San Carlo de Naples en chantant le rôle de Lola dans Cavalleria rusticana, un rôle qu'elle a repris plus tard cette année-là au Teatro Costanzi de Rome. Elle a passé les années suivantes à chanter dans toute l'Italie, y compris des productions à Trieste, Milan, Venise et Florence. En 1897, elle chante le rôle de Dalila dans Samson et Dalila de Camille Saint-Saëns au Teatro Regio de Turin avec un grand succès. Cucini est devenue particulièrement associée à ce rôle et a joué dans de nombreuses productions au cours des quatorze années suivantes, notamment au Teatro Comunale de Bologne (1899), Teatro Donizetti de Bergame (1900), Teatro Regio de Parme (1902), Teatro Colón (1910), et quelques représentations du rôle en Espagne.

Le , Alice Cucini crée à Venise le rôle-titre de l'opéra La Falena d'Antonio Smareglia sur un livret de Silvio Benco, et sous la direction de Gialdino Gialdini.

En 1898, Cucini voyage en Russie où elle chante dans plusieurs opéras à Saint-Pétersbourg et incarne le rôle de Gertrude dans Hamlet d'Ambroise Thomas à Odessa. En 1901 et 1902, elle chante au Teatro Colón de Buenos Aires et au  de Montevideo, interprétant notamment Amneris dans Aida et Azucena dans Il Trovatore, deux opéras de Giuseppe Verdi. C'était le début d'une carrière fructueuse en Amérique du Sud qui a duré jusqu'en 1910. En 1903, Cucini a fait une longue tournée en Amérique du Sud avec la célèbre soprano Haricléa Darclée. Au cours des sept années suivantes, elle a fait de fréquentes apparitions dans des opéras et des concerts dans les grandes villes d'Amérique du Sud. Sa dernière saison sur ce continent date de 1910 et se déroule principalement au Teatro Colón. Cette année-là, elle chante notamment le rôle-titre dans La Vestale de Gaspare Spontini et en première mondiale d'Il Battista de  aux côtés d'Adelina Agostinelli et Giuseppe De Luca.

Après 1910, Cucini a passé le reste de sa carrière à chanter dans les grands opéras italiens. Au cours des quatre dernières années de sa carrière, le seul grand opéra italien dans lequel elle n'est pas apparue était La Scala. Elle s'est retirée de la scène peu de temps après le déclenchement de la Première Guerre mondiale. Elle a passé ses dernières années dans la maison de repos pour musiciens âgés que Verdi avait donnée à la ville de Milan. Elle y est morte en 1949 après une longue maladie

Enregistrements
Parmi la première génération de musiciens à être enregistrée, sa voix est conservée sur certains des tout premiers disques Zonophone jamais réalisés (1900), certains enregistrements Pathé de 1902, et certains enregistrements HMV réalisés en 1906 et 1910.

disque 78 tours GRAMOPHONE MONARCH RECORD Ø 300 mm étiquette rouge 053079 II matrice 600 c titre : non conosci il bel suol opéra comique MIGNON auteur Ambroise THOMAS accompagnement orchestre Carlo SABAINO Milano

 The great Mezzosopranos - Elisa Bruno; Alice Cucini; Armida Parsi-Pettinella; Elisa Petri; Virginia Guerrini; Gaetano Donizetti (Compositeur) Giacomo Meyerbeer (Compositeur) Vincenzo Bellini (Compositeur) The italian school 1902 à 1930 CD album Paru le 15 juin 2009
 Opera Arias - Naxos Digital Services Ltd., [2011]  WORKS OF: Bellini, Vincenzo / Berlioz, Hector / Bizet, Georges / Boito, Arrigo / Delibes, Leo / Faure, Jean-Baptiste / Gounod, Charles-Francois / Isouard, Nicolo / Massenet, Jules / Meyerbeer, Giacomo / Mozart, Wolfgang Amadeus / Ponchielli, Amilcare / Puccini, Giacomo / Reyer, Ernest / Rouget de Lisle, Claude-Joseph / Saint-Saens, Camille / Verdi, Giuseppe / Wagner, Richard. PERFORMERS: Studio conductor (conductor) ; Studio orchestra ; Studio pianist (piano) / Wermez, Giulietta (soprano) / Magini-Coletti, Antonio (baritone) / Plancon, Pol (bass) / Wulman, Paolo (bass) / Mastio, Catherine (soprano) / Ackte, Aino (soprano) / Delmas, Jean-Francois (bass-baritone) / Fugere, Lucien (baritone) / Agussol, Pauline (soprano) / Laffitte, Leon (tenor) / Silvestri, Bice (soprano) / Caron, Rose (soprano) / Melchissedec, Leon (baritone) / Cucini, Alice (contralto) / De Negri, Giovanni Battista (tenor) / Rossi, Giulio (vocals) / Wilmant, Tieste (baritone)
 O Mio Fernando. La Favorita 78 tr/min - Zonophone X-1581 [19--]
 Canzone Boema. Carmen (chanté en français) dir Sabaino - 78 tr/min -  Gramophone 053123
 Scena Delle Carte. Carmen 78 tr/min - Zonophone X-1582 [19--]
 Avanera. Carmen ; with Cori della Scala, directed by Aristide Venturi, and orchestra, conducted by Carlo Sabaino. 78 tr/min - Gramophone Concert Record [1907]
 Voce Di Donna O D'angelo. La Gioconda 78 tr/min - Zonophone [19--] X-1586
 Stride La Vampa. Il Trovatore 78 tr/min - Zonophone [19--]
 Ai nostri monti. Il Trovatore avec Fortunio Sancovy 78 tr/min
 Condotta ell'era in cepi. Il Trovatore  dir Sabaino 78 tr/min Gramophone 053120 [1907]
 Non Conosci Il Bel Suol. Mignon 78 tr/min - Zonophone [19--]
 Légères hirondelles. (en italien) Mignon avec Giulio Rocci 78 tr/min - Zonophone
 Mignon 78 tr/min - Gramophone 053079  - Zonophone X-1583
 O Aprile Foriero. Sansone e Dalila 78 tr/min - Zonophone [19--]
 S'apre per te. Sansone e Dalila 78 tr/min - Zonophone X-1579 [19--]
 Aria della mendicante. Le Prophète 78 tr/min - Zonophone X-1580
 Ortrud! Wo bist du? (en italien). Lohengrin avec Emilia Corsi
 Agnus Dei. Bizet Zonophone X-1585 [19--]

Critiques
 « La Cucini [...] ha una voce molto piacevole e a mio giudizio canta molto bene » - Arturo Toscanini

Liens connexes
 The EMI Record of Singing

Notes et références

Liens externes

 Disque

Contralto italienne
Chanteuse italienne du XIXe siècle
Chanteuse italienne d'opéra
Naissance en 1870
Décès en 1949
Décès à Milan

Alice Cucini


Maurice Jesús Cova Sánchez (San Cristóbal, Táchira, Venezuela; 11 de agosto de 1992) es un futbolista venezolano que juega como centrocampista en el Deportivo Táchira de la Primera División de Venezuela.

Trayectoria
Maurice Cova, debuta en Primera División con el Deportivo Táchira, ante el Deportivo Lara en Cabudare, donde el encuentro finalizaría 2 a 2, y marcando un gol en el minuto 85. Desde entonces fue  tomado muy en cuenta por el director técnico Jorge Luis Pinto.

En 2011, con el profesor Manolo Contreras consiguió afianzarse en el equipo siendo titular el la mayoría de sus partidos.

A inicios de 2013, es cedido por el Deportivo Táchira al Deportivo La Guaira, institución en la que estuvo solo un semestre.

A mediados de 2013, abandona definitivamente el Deportivo Táchira y ficha por Trujillanos FC donde siempre fue tomado muy en cuenta en cada temporada.

A mediados de 2016, es traspasado al Carabobo Fútbol Club.

En 2019, llega al Celaya FC de la Liga Expansión de México.

En 2021, vuelve a las filas del Deportivo Táchira, donde repartió 4 asistencias en su participación en la Copa Libertadores 2021, consiguiendo el tercer puesto en el grupo para seguir en competiciones internacionales, esta vez, en Copa Sudamericana 2021.

Clubes

Datos actualizados el 27 de mayo de 2021.

Enlaces externos

Referencias

Futbolistas de Venezuela
Futbolistas del Deportivo Táchira Fútbol Club
Futbolistas del Deportivo La Guaira Fútbol Club
Futbolistas del Trujillanos Fútbol Club
Futbolistas del Carabobo Fútbol Club
Futbolistas del Celaya Fútbol Club en los años 2010
Sancristobalenses

Maurice Cova


ආර්ථික ක්‍රමයක් යනු, හිමිකම හා ආර්ථික සම්පත් බෙදා හැරීම තීරණය කරණු ලබන හා සංවිධානය කරණු ලබන ක්‍රම වේදයන් සහ සම්මතයන් කාණ්ඩයකි. එක් අන්තයකින් සියලු සම්පත් පෞද්ගලික අංශයට හිමි වන අතර නිෂ්පාදනය පෞද්ගලික ව්‍යවසාය ව්‍යුහය මඟින් සිදු කරනු ලබයි. පෞද්ගලික රුචිය පමණක් අදහස් කළද සැමවිටම සමාජ රුචියම ප්‍රවර්ධනය කරමින් මෙය ඇඩම් ස්මිත් විසින් විස්තර කරන ලදී. අනෙක් අන්තයෙන්, අනෙකුත් සමාජ අරමුණු අතර ධනයේ විෂමතාවය අවම කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් යුක්ත, සියලු සම්පත් සඳහා පොදු හිමිකාරීත්වයක් පවතින, කාල්මාක්ස් හා වැල්දිමීර් ලෙනින් අනුගමනය කරනු ලබන, ශුද්ධ කොමියුනිස්ට්වාදයයි.

වෙනත් ආකාරයකින් දක්වතොත් සමාජයක් එහි නිෂ්පාදන හා පරිභෝජන තීරණ ගැනීම තුළින් සංවිධානාත්මක පිළියෙල කිරීම හා ක්‍රියාවලින්, ආර්ථික ක්‍රමය ලෙස අදහස් වේ. ආර්ථික ක්‍රමය නිර්මාණය කිරීමේ දි හා එහි වෙනස්කම් ඇති කිරීමේදී සැම සමාජයක් විකල්ප අරමුණු හා තීරණ අතරින් තේරීම් සිදු කරනු ලබයි. මේ බොහෝ අරමුණු, කාර්යක්ෂමතාවය, වර්ධනය, ස්වාධිනත්වය හා සමානත්වය වැනි ප්‍රියඋපදවන ඒවා ලෙස දැකිය හැකිය.

සමාජ ක්‍රමයේ කොටසක් ආර්ථික ක්‍රමය, සමාජ ක්‍රමයේම කොටසක් ලෙස සැලකිය හැකි අතර එහි දූරාවයික ලෙස නීති ක්‍රමය, දේශපාලන ක්‍රමය හා සංස්කෘතික ක්‍රමය යනාදියට සමාන වේ. ඇතැම් චින්තන, දේශපාලන ක්‍රම හා ඇතැම් ආර්ථික ක්‍රම, අතර නිරතුරුවම දැඩි සහසම්බන්ධතාවයක් පවතී. (උදාහරණයක් ලෙස කොමියුනිස්ට්වාදය යන පදයේ අර්ථය සලකන්න.) බොහෝ ආර්ථික ක්‍රම විවිධ අංශවලින් එකිනෙක මත ව්‍යාප්ත වේ. (උදාහරණයක් ලෙස "මිශ්‍ර ආර්ථිකය" යන පදය විවිධ ආර්ථික ක්‍රමවල අංග ඇතුළත් යයි තර්ක කළ හැකිය.) නොයෙක් අන්‍යෝන්‍ය බහිෂ්කාරක ධූරාවලී වර්ගිකරණද පවතී.

මූලික ආර්ථික ක්‍රම

මූලික හා පොදු ආර්ථික ක්‍රම නම්,

 වෙළෙඳපල ආර්ථිකය (ධනවාදය වැනි බොහෝ නිදහස් ක්‍රම සඳහා පදනම)
 මිශ්‍ර ආර්ථිකය (වෙළෙඳපල ප්‍රවේශයේ ඇතැම් ලක්ෂණ හා සැලසුම් ගත ප්‍රවේශයේ ඇතැම් ලක්ෂණ ඇතුළත් මැද පිළිවෙතක් අනූගමනය කරන ආර්ථික ක්‍රමය)
 සැලසුම්ගත ආර්ථිකය (සමාජවාදය වැනි බොහෝ මැදිහත්වීම් සහිත ක්‍රම සඳහා පදනම)
 සම්ප්‍රදායික ආර්ථිකය (පැරණිම හා සම්ප්‍රදායික ආර්ථික ක්‍රමය සඳහා සාමාන්‍ය පදය)
 සහභාගීත්ව ආර්ථිකය (නව ආර්ථික ක්‍රමයකට මෑතකදී වූ යෝජනාව)

ආර්ථික ප්‍රශ්න සතුටුදායක ලෙස විසඳීම උදෙසා පිළිතුරු සැපයිය යුතු මූලික ප්‍රශ්න රාශියක් ඇත. උදාහරණයක් ලෙස හිඟකම මඟින් කුමක් නිපදවිය යුතුද, කෙසේ නිපදවිය යුතුද, කවුරුන් සඳහා නිපදවිය යුතුද වැනි මූලික ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දිය යුතුය. ආර්ථික ක්‍රමයක් යනු මෙම මූලික ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන මාර්ගයකි. විවිධ ආර්ථික ක්‍රම විවිධ ආකාරයෙන් මේවාට පිළිතුරු ලබා දෙයි.

ඇඩම් ස්මිත්ගේ දේශපාලන ආර්ථිකය

ද වෙල්ත් ඔෆ් නේෂන්ස්  (The Wealth of Nations) ග්‍රන්ථයේ  කතුවරයා වන ඔහු නව ආර්ථික විද්‍යාවේ මුලාරම්භකය ලෙස ද සැලකේ. භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය හා බෙදා හැරීම සම්බන්ධව පුරාතනයේ සිටම විවිධ මති මතාන්තර පැවතුනත් එයට නියම අරුතක් එක් වුයේ ඇඩම් ස්මිත්ගේ "ද වෙල්ත් ඔෆ් නේෂන්ස්  " ග්‍රන්ථය තුළිනි. එහි පහත මතෘකා පිළිබඳවද ඇගයීමක යෙදේ.

දේශපාලන ආර්ථිකය, එය දේශපාලන විශාරද විද්‍යාවක් ලෙස සැලකේ. එහි එක් කොටසක් ලෙස මහ ජනතාවට තමන් විසින්ම ප්‍රතිලාබ ලබා ගැනිමටත්,අනික් කොටස ලෙස යටිතල පහසුකම සැපයීම මඟින් ඉහල ප්‍රතිලාබ ලැබීමටත් පුළුවන.
ස්මිත් ඔහුගේ ග්‍රන්ථ වල යොදා ගත් මෙම "දේශපාලන අර්ථිකය "යන වචනය 1870 න් පසුව ආර්ථික විද්‍යාව බවට පත් විය .

සටහන

ආර්ථික ක්‍රමය


Thérésa Goldman dite Terry Haass (1923-2016) est une artiste d'origine tchèque, naturalisée française en 1963.

Biographie
Thérésa Goldman est née dans une famille juive le 17 novembre 1923 à Český Těšín en Tchécoslovaquie. En 1938, sa famille fuit l'antisémitisme et s'installe à Paris où elle fait des études d'art et d'histoire de l'art à Paris.

En 1941, elle fuit le nazisme et part s'installer à New York. Elle obtient une bourse d'étude de l'Arts Students's League, intègre l'Atelier 17 qu'elle dirigera en 1950 et enseigne les arts graphiques au Brooklyn College et au New York City College.

Elle revient vivre à Paris grâce à une bourse des fondations Fulbright et Woolley pour l'étude de la gravure. Elle décroche son diplôme d'archéologue en étudiant l'archéologie mésopotamienne à l'École du Louvre, ce qui l'amènera à participer à des campagnes de fouilles archéologiques au Moyen-Orient (Israël, Turquie, Liban, Afghanistan, Iran) entre 1954 et 1969. En 1963, Terry Haass est naturalisée française et devient assistante technique au CNRS.

À partir de 1971, elle se consacre entièrement à l'activité artistique.

Elle meurt le  mars 2016 à Paris et est enterrée au cimetière du Père-Lachaise ( division).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Femme peintre

Liens externes

 Biographie sur mchampetier.com

Peintre tchèque du XXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Graveur tchèque
Graveuse française du XXe siècle
Sculptrice tchèque
Sculptrice française
Naissance en novembre 1923
Naissance en Tchécoslovaquie
Naissance dans la région de Moravie-Silésie
Décès en mars 2016
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 92 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 49)

Terry Haass


منتخب فرنسا لكرة اليد رجال  هو الممثل الرسمي لدولة فرنسا في لعبة كرة اليد.

الإنجازات

 الألعاب الأولمبية
 الميدالية الذهبية: 2008، 2012، 2020
 الميدالية الفضية: 2016
 الميدالية البرونزية: 1992

 بطولة العالم
 البطل: 1995، 2001، 2009، 2011، 2015، 2017
 الوصيف: 1993
 المركز الثالث: 1997، 2003، 2005

 بطولة أوروبا
 البطل: 2006، 2010، 2014
 المركز الثالث: 2008

روابط إضافية

 Fédération française de handball, website in French
 Spanish Handball
 European Beach Handball community
 Handball files download

مراجع

كرة يد في فرنسا
منتخبات أوروبا لكرة اليد
منتخبات فرنسا الرياضية
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب فرنسا لكرة اليد


Barbès–Rochechouart () is a station on Line 2 and Line 4 of the Paris Métro. Situated at the location where the 9th, 10th and 18th arrondissements all share a border point, the station is at the junction of Boulevard Barbès, named for the revolutionary Armand Barbès, the Boulevard de Rochechouart, named for the abbess, Marguerite de Rochechouart, Boulevard de la Chapelle and Boulevard de Magenta.

Location
The station is located at the intersection of four boulevards: Boulevard de Magenta, Boulevard de la Chapelle, Boulevard Barbès and Boulevard Marguerite-de-Rochechouart.

The station is the former location of the Barrière Poissonnière, a gate in the Wall of the Farmers-General built for the collection of excise taxes (the octroi). The gate was built between 1784 and 1788, and it was demolished in the nineteenth century.

History
The elevated Line 2 station was opened on 31 January 1903 as Boulevard Barbès station, as part of the extension of Line 2 from Anvers to Bagnolet'(now called Alexandre Dumas). It was renamed to its current name eight days later. Line 2 descends into a tunnel to the west of the station. The underground Line 4 station was opened on 21 April 1908 as part of the first section of the line from Châtelet to Porte de Clignancourt.

The disastrous fire of 10 August 1903 that resulted in eighty deaths at Couronnes station began at Barbès–Rochechouart. During World War II, on 21 August 1941, Pierre Georges and three companions of the French Resistance shot and killed a German naval cadet named Alfons Moser when he was boarding a train at the Barbès station at eight in the morning. The killing was in revenge for the execution of Samuel Tyszelman for taking part in an anti-German demonstration.
This was the start of a series of assassinations and reprisals that resulted in five hundred French hostages being executed in the next few months.

During work carried out in 1987, the Hector Guimard's entrance was transferred to the Bolivar metro station. The station was renovated in 1998.

On 2 December 2016, a train derailed at the station, with no casualties but blocked traffic for 48 hours on part of the line. The derailment was caused by the fall of an inverter boot from the train, located under the body of car.

In 2019, 7,974,496 travelers entered this station which placed it at the 29th position of the metro stations for its usage.

Passenger services

Access
Access to the Barbès-Rochechouart metro station is located on Boulevard Marguerite-de-Rochechouart, Boulevard Barbès and Boulevard de la Chapelle at the limit of the 9th, 10th and 18th arrondissements of Paris.

Station layout

Platforms
The two lines have standard configuration stations with two platforms framing the two tracks.

The station of line 2 is elevated, located on a viaduct which ends shortly after leaving the station in the direction of Porte Dauphine. The platforms of line 4 are underground and curved. In the direction of Porte de Clignancourt, it is possible to see the Château Rouge station.

As part of the automation of line 4, its station is being modernized, leading to the removal of its Ouï-dire style. Its platforms have been raised to accommodate landing doors.

Bus connections
The station is served by lines 31, 54, 56 and 85 of the RATP Bus Network and, at night, by lines N01, N02, N14 and N44 of the Noctilien network.

Nearby
 The environment of the station, very cosmopolitan, on the edge of the Goutte d'Or district, is often associated with the immigrants, mainly from North Africa, but also from sub-Saharan Africa. It includes many retail and import businesses and department stores, including the Tati brand.
 Butte Montmartre, to the northwest, attracts many tourists.
 The Barbès market is located on Boulevard de la Chapelle, under the overhead metro viaduct.
 Le Louxor cinema, fully restored in 2013, has a terrace overlooking the metro station.
 The Lariboisière Hospital, establishment of the Assistance Publique–Hôpitaux de Paris (AP-HP), is to the south-east of the station.

Gallery

References

Paris Métro stations in the 9th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 10th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 18th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1903
Articles containing video clips

Barbès–Rochechouart station


Dawson County is the name of several counties in the United States:

 Dawson County, Georgia
 Dawson County, Montana
 Dawson County, Nebraska
 Dawson County, Texas

Dawson County


Egipatska Helena (Die ägyptische Helena), op. 75, opera je u dva čina skladatelja Richarda Straussa na libreto Huga von Hofmannstahla. Praizvela se u Dresdenskoj operi 6. lipnja 1928. Strauss je za glavnu ulogu na umu imao Mariju Jeritzu, no zbog ograničenih financijskih sredstava dresdenske opere uzeta je Elisabeth Reinberg. Jeritza je odigrala ulogu u Beču i New Yorku.
Kao predložak za priču Hofmannstahl je uzeo Euripidovu "Helenu". Strauss je pet godina nakon premijere opere, 1933. godine, promijenio operi neke dijelove radeći s redateljem Lotharom Wallensteinom i dirigentom Clemensom Kraussom.

Sinopsis

Prvi čin
U svojoj palači na otoku, čarobnica Aithra čeka za Posejdonov povratak. Proročka "sveznajuća školjka" govori joj da, iako je Posejdon daleko, i dalje je voli. Zatim joj govori o najljepšoj ženi na svijetu, Heleni, koju njen muž, Menelaj, planira ubiti. Da bi spasila ženu, Aithra priziva oluju da bi uništila brod putnicima, koji se uspijevaju domoći obale i doći pred palaču.

Helena pokušava spasiti svoj brak, ali Menelaj joj ne želi oprostiti preljub s Parisom početkom Trojanskog rata. U gnjevu, spriječio je svojoj kćeri Hermoni da zna tko joj je majka. Menelaj pokušava ubiti svoju ženu nožem, no oklijeva zbog njene ljepote obasjane mjesečinom. Aithra priziva vilenjake da muče Menelaja kako je ne bi ubio, te ga oni uvjeravaju da je njegov glavni protivnik, Paris, prisutan, te se Menelaj odlazi suočiti s duhom. Aithrina magija pomaže Heleni zadobiti njenu originalnu mladu ljepotu, a od lotosova napitka nestaje i njena anksioznost. Sluškinje je dovode u drugu sobu.

Menelaj se vraća,  buncajući kako je iznenadio i ubio Helenu i Parisa, te Aithra i njemu daje opuštajuće piće. Čuvši za njegov konflikt emocija prema svojoj ženi, čarobnica mu govori kako su bogovi prije 9 godina, kad ga je Helena napustila zbog Parisa, zamijenili pravu Helenu njenim duhom, dok je prava Helena skrivena u dvorcu Aithrinog oca na dnu gorja Atlas. Tamo ona spava, čekajući svog muža da je probudi, a žena u sobi pokraj njih je lažna, samo duh. Aithra obećaje Menelaju da će ga magijom prenijeti u dvorac. Menelaj je isprva zbunjen, no naposljetku prihvaća. Menelaj i Helena ponovno će se sresti u dvorcu na dnu brda. Aithra predlaže Menelaju da koristi lotosov napitak da ga ne muče ometajuće misli.

Drugi čin
Helena se budi u dvorcu, te par ima drugu bračnu noć (u poznatoj ariji "Zweite Brautnacht"). Melenaj i dalje ne vjeruje potpuno svojim osjetilima. Žena ga pokušava umiriti lotosovim napitkom, no on uočava svoj mač, što mu vrati pamćenja. Pita se je li ova žena stvarna ili samo iluzija. Zatim dolazi Altair, princ planina, na konju, koji se klanja Heleni i nudi joj darove. Njegov sin, Da-ud, pridružuje se hvaljenju njene ljepote. Ovaj događaj podsjeti Menelaja na trojansko slavlje u čast Heleni, no on nastoji prikriti svoju ljubomoru kad ga Altair i Da-ud pozovu u lov. Pozdravljajući Helenu, i dalje nesiguran u njezin pravi identitet, odlazi u lov s dvojicom. Aithra se pojavljuje u obliku služavke i upozorava Helenu da jedna od ampula koje je priredila sadržava napitak zaborava, a drugi napitak sjećanja. Usprkos Aithrinoj strogoj preporuci, Helena izjavljuje kako će napitak sjećanja biti nužan za spas njenog braka, dok bajka povratka u neokaljanu prošlost ne bi bila pametno rješenje.
Na Helenin znak, sluškinje se povlače, a Altair se vraća te je poziva na slavlje njoj u čast. Unatoč tome što se saznaje da je Menelaj ubio Da-uda tijekom lova, Altair ne odustaje, no istupa kada se dovede tijelo njegova sina, nakon čega ulazi zbunjeni Menelaj koji misli da je ubio Parisa. Ponovno prkoseći Aithrinoj preporuci, Helena naručuje napitak sjećanja kako se vrijeme za slavlje bliži. Menelaj sad misli kako je prava Helena mrtva, a Helena pred njim lažna, te se zato odlučuje ubiti. On uzima napitak, za koji on misli da je napitak smrti, te uvidi da je Helena za koju je mislio da je mrtva zapravo živa. Njih dvoje su tako ponovno ujedinjeni, no Altair i njegovi podanici rastavljaju par. Aithra ukazuje na vojsku Posejdonovih vojnika, koji dopraćuju Heleninu kćer Hermionu. Prepoznavši čarobnicu Aithru, Altair se pokloni njenoj moći. Hermiona se vraća svojim roditeljima i odlazi kući s njima kako bi svi započeli zajednički život.

Opera

Egipatska Helena


Ligu je osvojio NK Polet Semeljci i u kvalifikacijama za 1. ŽNL Osječko-baranjsku izborio plasman u viši rang. Iz lige su u 3. ŽNL Osječko-baranjsku ispali NK Kešinci.

Tablica

Rezultati

Kvalifikacije za 1. ŽNL Osječko-baranjsku
NK Iskrica Šaptinovci - NK Polet Semeljci 1:2
NK Polet Semeljci - NK Iskrica Šaptinovci 2:0

U 1. ŽNL Osječko-baranjsku se kvalificirao NK Polet Semeljci.

Bilješke
Iako su NK Polet Semeljci i NK Šokadija Strizivojna imali isti broj bodova i NK Šokadija Strizivojna imala bolju gol-razliku, zbog boljeg odnosa u međusobnim susretima, prvak lige je postao NK Polet Semeljci
NK Kešinci su kažnjeni oduzimanjem 1 boda

Izvori

 Županijski nogometni savez Osječko-baranjske županije: 2. ŽNL NS Đakovo
 RSSSF.com

2015-16
osječko-baranjska-2-đakovo

2. ŽNL Osječko-baranjska NS Đakovo 2015./16.


USS Birmingham (CS-2/CL-2), named for the city of Birmingham, Alabama, was a  scout cruiser, reclassified a light cruiser in 1920. Entering service in 1908, the ship became known for the first airplane takeoff from a ship in history in 1910. During World War I, Birmingham escorted convoys across the Atlantic. The cruiser was decommissioned in 1923 and sold for scrap in 1930.

Construction and career
The cruiser was laid down by the Fore River Shipbuilding Company at Quincy, Massachusetts, on 14 August 1905, and launched on 29 May 1907; sponsored by Miss Mary Campbell. Birmingham was commissioned on 11 April 1908, Commander Burns Tracy Walling in command.

Birmingham served with the Atlantic Fleet until 27 June 1911, and went into reserve at Boston three days later. One of her sailors, Chief Electrician William E. Snyder, received the Medal of Honor for rescuing a shipmate from drowning on 4 January 1910. From Birminghams deck, civilian pilot Eugene Ely made the first airplane take-off from a warship on 14 November 1910 in a Curtiss Model D biplane designed by Glenn Curtiss.

Recommissioned on 15 December 1911, she made a short cruise to the West Indies and then reverted to the Atlantic Reserve Fleet at Philadelphia on 20 April 1912. From 19 May – 11 July, she was in commission for service on Ice Patrol and then returned to the Philadelphia Reserve Group. Recommissioned on 1 October 1913, Birmingham carried the Commissioners of the Panama–Pacific International Exposition on a South American tour from 3 October – 26 December, and was then outfitted at Philadelphia Navy Yard as a tender to the Torpedo Flotilla.

She left the yard on 2 February 1914, and resumed operations with the Atlantic Fleet as flagship of the Torpedo Flotilla. On April 20, she received orders to carry a detachment of aircraft to Tampico as part of the US occupation of Veracruz, becoming part of the first operational use of naval aircraft. On May 24, after spending a month near Tampico, she rendezvoused with the fleet at Veracruz before returning to the United States.

World War I and fate
Following American entrance into World War I, Birmingham patrolled along the northeast U.S. coast until 14 June 1917, when she sailed from New York as part of the escort for the first US troop convoy to France. After returning to New York she was fitted for service in Europe and in August reported to Gibraltar as flagship for Rear Admiral A. P. Niblack, Commander, US Forces Gibraltar. She escorted convoys between Gibraltar, the British Isles, and France until the Armistice. After a short cruise in the eastern Mediterranean, she returned to the United States in January 1919.

From July 1919 to May 1922, she was based at San Diego, California, as flagship of Destroyer Squadrons, Pacific Fleet, and then moved to Balboa, Canal Zone as flagship of the Special Service Squadron. After cruising along the Central American and northern South American coast, she returned to Philadelphia and was decommissioned there on 1 December 1923, being sold for scrap on 13 May 1930.

Commanders
Burns Tracy Walling 11 April 1908 – 9 May 1909
William Bartlett Fletcher 28 October 1909 – 1910
Charles Frederick Hughes 18 December 1911 – 1912
William Veazie Pratt  1914 –
David Foote Sellers January 1915 – 9 June 1916
DeWitt Blamer 9 June 1916 – November 1916
Charles Lincoln Hussey c. 1917 – c. 1918
Franck Taylor Evans 28 April 1919 –  November 1919
George Bertram Landenberger 1920 –

References

External links

Chester-class cruisers
Ships built in Quincy, Massachusetts
World War I cruisers of the United States
1907 ships

USS Birmingham (CL-2)


Nicola Velotti (Casamarciano, 11. studenoga 1964.) je talijanski psihoanalitičar, profesor, art terapeut i filozofski savjetnik.

Životopis
Godine 1991. objavio je Talijanski manifest art terapije s izdavačkom kućom Flaccovio Editore, uz suradnju umjetnika među kojima se posebno ističe ime slikara i kipara Camillo Capolongo. Bio je pionir art terapije u Italiji. Sljedećih je godina predložio i vodio radionice art-terapije u suradnji umjetnika Claudio Costa i psihijatra Antonija Slavicha u bivšoj bolnici Psichatrico Quarto Costa u Genovi. U bivšoj psihijatrijskoj bolnici Aversa, u suradnji sa psihijatrom Sergiom Pirom, ponovno je predložio i vodio radionice art-terapije. Godine 1994., nakon sudjelovanja na prvoj međunarodnoj konferenciji o filozofskom savjetovanju u Vancouveru koju su organizirali Ran Lahav i Lou Marinoff, objavio je Talijanski manifest filozofske prakse u izdavačkoj kući Flaccovio, podržan od filozofa poput Gerardo Marotta, osnivača Talijanskog instituta studija filozofije.

Sljedećih godina slijedio je tečajeve koje je držao Gerd Achenbach na Sveučilištu u Kölnu, utemeljitelj filozofskog savjetovanja. Svojim je inicijativama pridonio širenju art-terapije i filozofskog savjetovanja u staračkim domovima, centrima za maloljetnike u riziku i ustanovama za invalide. Godine 1999. postao je profesionalni umjetnički terapeut za Američko udruženje za umjetničku terapiju AATA i pohađao tečajeve Edith Kramer sa Sveučilišta New York, svjetski poznate pionirke art terapije. Godine 2000. osnovao je udrugu "Filozofski terapijski centar" i započeo prvi tečaj za filozofsko savjetovanje i art terapiju. Prvi je u Italiji započeo internetski tečaj filozofskog savjetovanja. Predaje principe i tehnike umjetničke terapije i povijesti kinematografije i audiovizualnog programa na ABAN akademiji likovnih umjetnosti u Noli). Član je znanstvenog odbora Association des Psychanalystes Européens (EPA) i surađivao je s nekoliko znanstvenih časopisa. Njegovo se istraživanje u osnovi bavi praktičnom primjenom umjetnosti i filozofije koja mora pomoći u promicanju stanja psiho-fizičke dobrobiti, pomoći u prevladavanju stereotipa i predrasuda, promicanju oporavka sposobnosti pozitivne interakcije s drugima i s okolinom, cijeniti različitost drugih i prihvatiti svoje.

Publikacije
Il Manifesto Italiano dell'Arteterapia, Flaccovio Editore, Palerme, (1991)
 Il Manifesto Italiano della Pratica Filosofica, Flaccovio Editore, (1994)
 Nicola Velotti 2018 L' arte secondo la psicoanalisi: le basi teoriche dell'arteterapia
 Nicola Velotti 2019 Pier Paolo Pasolini: l' arte poetica e filmica come terapia
 Članci Velottija o State of Mind
 Velotti knjige o AbeBooks

Izvori

Vanjske poveznice

 http://www.rivistaea.it/2018/12/13/poetry-therapy-e-scena-primaria-di-nicola-velotti-2/
 http://www.rivistaea.it/2021/01/15/l-accattone-di-pasolini-di-nicola-velotti/
 http://www.rivistaea.it/2020/07/22/calderon-di-pasolini-di-nicola-velotti/
 http://www.rivistaea.it/2018/05/31/edipo-re-il-complesso-ritrovato-di-nicola-velotti/
 https://issuu.com/edizionicircolovirtuoso/docs/maggio
 http://biourbanistica.com/it/blog/2014/12/9/le-basi-teoretiche-dellarteterapia/
 https://ita.calameo.com/books/001405018629635c509fc
 http://www.downloadbooks.live/pdf/8860301602/books-s1s11818092s
 http://www.academia.edu/33737132/Linconscio. _Rivista_Italiana_di_Philosofia_e_Psicoanalisi_n. _3_2017_Linconscio_estetico
 http://www.downloadbooks.live/pdf/B00PAZE8R6/books-s1s11818088s-1ss2sfb497b9es-2s
 https://kripkit.com/terapia-de-arte
 http://web.tiscali.it/cisat/pr02.htm
 https://www.osteriacasadimare.it/precmamhaunet1973/sywzyvte-ritratto-dell-artista-da-giovane-libro-vari-417283.html

Talijanski filozofi

Nicola Velotti


(4282) Endate ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 28. Oktober 1987 von Hiroshi Kaneda und Seiji Ueda vom Observatorium in Kushiro-shi entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach dem japanischen Astronomen Kin Endate (* 1960), dem Entdecker mehrerer Asteroiden, benannt.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4282) Endate


La microrregión de Itanhaém es una de las microrregiones del estado brasileño de São Paulo perteneciente a la mesorregión Litoral Sur Paulista. Su población fue estimada en 2010 por el IBGE en 218.840 habitantes y está dividida en cinco municipios. Posee un área total de 2.012,292 km².

Municipios

 Itanhaém, 87 053 hab.;
 Itariri, 15.471 hab.;
 Mongaguá, 46.310 hab.;
 Pedro de Toledo, 10.213 hab.;
 Peruíbe, 59.793 hab.

Itanhaém

Microrregión de Itanhaém


Klæger (Tabanidae) er en familie af fluer med omkring 4.000 arter over hele verden. Hunnerne suger blod fra pattedyr og fugle.

Udseende
Klæger er kraftige fluer med en længde på 6-30 mm. De er oftest sorte, grå eller brune. Bagkroppen er bred og har ofte lysende bånd eller farvetegninger. Hovedet er fladt og rundt med store, farverige, mønstrede øjne. Nogle kan ligne bier. Hunnerne har stikkende munddele som kan gennembryde hud. Hannerne kan ikke bide.

Levevis
Klæger lever af pollen og nektar. Hunnerne suger også blod fra pattedyr og fugle. De kan være et alvorligt problem for husdyr og overføre sygdomme til både dyr og mennesker. Klæger lægger normalt deres æg i våd jord nær søer eller vandløb eller i rådnende træ. Larverne lever af smådyr som orme, krebsdyr og andre insektlarver.

Billeder

Se også
 Bremser

Referencer

Eksterne henvisninger

Fluer

Klæger


Trigonidium acuminatum é uma orquídea encontrada da Colômbia à Bolívia e do Suriname à Venezuela .

Taxonomia
O epíteto específico acuminado é derivado da forma acuminada das sépalas em comparação com outras espécies.

Descrição
Trigonidium acuminatum tem 15-18 centímetros de altura com pseudobulbos canelados e uma folha estreita que se curva na ponta. O caule de floração é ligeiramente mais alto que as folhas, com uma flor listrada amarelo-marrom de 1.7 centímetros largura. As longas sépalas formam uma flor tubular que se abre no final. As manchas avermelhadas das pequenas pétalas estão localizadas dentro do tubo. Essas manchas atraem abelhas machos para realizar pseudocópula com a flor da orquídea. As pétalas são ovóides e afuniladas na ponta, e são semelhantes em tonalidade às sépalas. O lábio e a coluna estão escondidos dentro do tubo.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1838 por James Bateman.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Ligações externas
 Trigonidium acuminatum no projeto Flora e Funga do Brasil

Trigonidium
Plantas descritas em 1838
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Maxillariinae

Trigonidium acuminatum


El distrito fitogeográfico chaqueño serrano es uno de los distritos fitogeográficos en que se divide la provincia fitogeográfica chaqueña. Se extiende en el noroeste y centro-oeste de la Argentina, así como en pequeños sectores del sur de Bolivia. Incluye formaciones boscosas y arbustivas, con menor representación de especies xerófilas que en otros Distritos Chaqueños. Son abundantes las áreas de pastizales, generalmente en relación con altimetrías elevadas.

Sinonimia

También es llamado: Chaco Serrano; y en relación con el contexto de la Provincia fitogeográfica: Formación del Chaco, Parque Chaqueño, Formación Chaqueña, Bosques y sabanas subtropicales, Chaco, Selvas y sabanas del Chaco, Bosque Chaqueño, Región del Chaco, etc.

Distribución

Según la clasificación de Ángel Lulio Cabrera, este Distrito fitogeográfico se extiende sobre las laderas bajas de cerros y quebradas de las Sierras Subandinas y Pampeanas en las provincias de: Jujuy, Salta, Tucumán, Catamarca, La Rioja, el extremo este de San Juan —en la ladera oriental de la sierra de Valle Fértil y de la sierra de la Huerta—; el sur de Santiago del Estero; gran parte del oeste de Córdoba en las sierras de Serrezuela, Guasapampa, Pocho, el cordón de la Sierras Chicas el cual el valle de Punilla lo distancia de las Sierras Grandes, las que se prolonga hacia el sur en las Sierras de Comechingones, las que finalmente se extienden hasta el noreste de San Luis.

En la Argentina la altitud va desde los 500 m s. n. m. hasta más allá de los 2400 m s. n. m.

También se encuentra en sectores del centro-sur de Bolivia, a sotavento de la Cordillera Oriental, formando un conjunto de ecosistemas más o menos áridos conocidos como los valles secos. Este conjunto de fitocenosis va desde el departamento de Cochabamba hasta el de Tarija, con digitaciones en el extremo sur del departamento de La Paz. Altitudinalmente, el grueso de estas comunidades vegetales se localiza entre los 1500 y los 3000 m s. n. m., aunque en ciertos lugares baja hasta unos 1000 m s. n. m. y en otros asciende hasta los 3300 m s. n. m.

Afinidades florísticas

Este distrito fitogeográfico guarda estrecha relación con el distrito fitogeográfico chaqueño árido y el distrito fitogeográfico chaqueño occidental, ambos también pertenecen a la provincia fitogeográfica chaqueña, son ellos los que lo reemplazan en sectores a menor altitud, al occidente y al norte respectivamente. También se relaciona con el distrito fitogeográfico del algarrobo de la provincia fitogeográfica del espinal. Los pisos altitudinales de mayor altura se relacionan con los bosques y pastizales del distrito fitogeográfico del bosque montano de la provincia fitogeográfica de las yungas, y con la provincia fitogeográfica pampeana.

Suelos

En los cordones serranos más secos, siempre con afloramientos y pedregosidad superficial, se observan suelos "extragrados" líticos y para-líticos de los Ustortentes y de los Haplustoles, siendo más profundos o con tosca calcárea en algunos valles. También se encuentran suelos de zonas áridas: Aridisoles, Haplustoles torriorténticos, y Haplustoles arídicos; mientras que otros, los Calciustoles típicos, son ricos en carbonatos de calcio.

En los cordones serranos más húmedos, las formaciones rocosas están compuestas principalmente por granitos —rocas ígneas—, y rocas metamórficas entre las más comunes las migmatitas, esquistos, y los gneiss. Aquí los suelos son de escaso desarrollo, jóvenes, ubicados en el Orden taxonómico de los Entisoles, mayormente integrados por Ustortentes líticos y para-líticos; también Udoles serranos, destacando Hapludoles líticos y para-líticos. En algunos bordes se presentan suelos con rellenos sedimentarios de origen aluvial y coluvial, profundos y bien desarrollados, con alto contenido de materia orgánica.

Los suelos en las pampas altoserranas son Argiudoles, bien desarrollados, sobre profundos espesores de sedimentos loessoides, formados a partir de materiales residuales provenientes de la desintegración de granitos, gneises, etc. En pequeños sectores se encuentran mallines con suelos muy orgánicos.

Relieve

El relieve es accidentado, compuesto por áreas de sierras constituidas por rocas graníticas, formaciones sedimentarias, metamórficas, afloramientos de areniscas y conglomerados rojos, etc. Se presentan abruptas y escarpadas laderas, paredones verticales, cañones, quebradas, valles intermontanos abiertos o encajonados, pampas de altitud suavemente onduladas, picachos, etc. Las vertientes occidentales son abruptas mientras que las orientales son más suaves. El ambiente serrano presenta las nacientes de múltiples cursos fluviales caracterizados por ser encajonados, de fuertes pendientes, y por presentar ollas, saltos, cascadas, rápidos, y valles sin relleno sedimentario.

Clima

En este distrito fitogeográfico, la intrincada topografía determina una gran variedad de microclimas. Presenta precipitaciones marcadamente estivales, principalmente durante los meses de octubre a marzo, las que sus acumulados van desde unos 500 mm anuales hasta algo más de 800 mm. En el invierno, la elevada evapotranspiración potencial genera un claro déficit hídrico; ambos ítems muestran un aumento hacia el oeste. Las nevadas invernales son frecuentes en los pisos serranos superiores.

El clima térmico es continental. La temperatura media anual ronda los 18 °C. Incluye las regiones que presentan las máximas temperaturas absolutas de América del Sur, alrededor de 49 °C.

Los tipos climáticos característicos son Tierra fría media en la zona bajoserrana, con régimen hídrico monzónico a semiárido; y a mayor altitud, en la zona de pastizales altoserranos, pasa a Tierra fría alta, con régimen hídrico húmedo.

Características

El distrito fitogeográfico se caracteriza por presentar una bosque que en su estado prístino era dominado por una especie endémica de quebracho (Schinopsis): el horco-quebracho o quebracho de la sierra, emparentado con el quebracho colorado santiagueño (Schinopsis lorentzii). La vegetación presenta profundas variaciones relacionadas con las precipitaciones, la latitud, el tipo de suelo, la altitud, la exposición de las laderas, etc. Las laderas orientadas hacia el este son más húmedas que las que miran en dirección al oeste. El desmonte, el sobrepastoreo, y los frecuentes incendios, generalmente impiden la presencia de comunidades en su estado prístino.

Especies vegetales características

La vegetación se distribuye a lo largo del gradiente altitudinal formando «zonas de vida» o pisos, aunque esa secuencia está casi totalmente modificada por la actividad antrópica.

La comunidad climáxica de este distrito es el bosque xerófilo de horco-quebracho, molle de beber y coco en la zona bajoserrana; en algunos sectores abunda la palmera carandilla; mientras que a mayor altitud, ya en la zona altoserrana, dominan arbustales y luego las estepas herbáceas.

Bosque xerófilo serrano

El bosque serrano se presenta entre los 500 y 1300 m s. n. m., formando una aureola que rodea los cordones de sierras de la zona sur; en la zona norte se ubica sólo en algunas laderas con determinadas características, en forma discontinua y con distintas fisonomías. La vegetación dominante en esta comunidad es el bosque de horco-quebracho.

 Estrato emergente horco-quebracho o quebracho del cerro (Schinopsis marginata), quebracho blanco (Aspidosperma quebracho-blanco), el yuchán (Ceiba chodatii) —sólo en el sector norte del distrito—, etc.

 Estrato del dosel e intermedio Este estrato es caducifolio y microfilo. Dominan el molle de beber (Lithraea molleoides), y el coco (Fagara coco); acompañados por el aguaribay (Schinus areira), Prosopis torquata, el algarrobo negro (Prosopis nigra), los talas (Celtis), el chañar (Geoffroea decorticans), el sombra de toro (Jodina rhombifolia), varias especies de espinillos (Acacia caven, Acacia aroma), el viscote (Acacia visco), algunas especies de cactáceas de porte arbóreo como el quimil (Opuntia quimilo), y el ucle (Cereus validus), la palmera caranday (Trithrinax campestris), el manzano del campo (Ruprechtia apetala), Ruprechtia corylifolia, el mato (Myrcianthes cisplatensis), el mistol (Zizyphus mistol), el atamisqui (Atamisquea emarginata), Schinus myrtifolia, etc.

 Estrato arbustivo o sotobosque Entre los arbustos más frecuentes encontramos diversas especies de chilcas (Baccharis), muchas especies de cactáceas, entre ellas tunitas (Opuntia), y el cardoncito (Cereus aethiops), el shinqui (Mimosa farinosa), Aloysia tryphylla, Aloysia lycioides, Aloysia gratissima, Gymnosporia spinosa, Colletia spinosissima, Minthostachys verticillata, Vernonia squamulosa, el piquillín (Condalia microphylla), el piquillín de las sierras (Condalia montana), Flourensia, Eupatorium buniifolium, Lycium, Ophryosporus axilliflorus, la peperina (Minthostachys verticillata), Salvia tweediana, Lippia turbinata, etc.

 Estrato herbáceo Es denso solo en los claros o luego de incendios. Abundan gramíneas de los géneros Festuca, y Stipa, Jarava ichu, y buscando protección entre los arbustos espinosos Setaria, Gouinia; también Calceolaria parviflora, helechos como Polystychum montevidense, Pteridium arachnoideum, etc.

 Estrato epifítico y muscinal Numerosas especies epifitas medran entre las ramas tapizadas de líquenes entre los que destacan Usnea barbata y Ramalina celastri. Las epifitas más comunes son varias especies de claveles del aire como Tillandsia capillaris, Tillandsia duratii, Tillandsia xiphioides; lorantáceas de los géneros: Phrygilanthus, Psitacanthus, Phoradendron, etc.

 Estrato escandente Sobre las ramas de los árboles penden enredaderas, y lianas, entre las especies más frecuentes encontramos al tasi (Morrenia), el farolito (Philibertia gilliesii), las campanillas (Ipomoea purpurea Ipomoea rubriflora), la mariposa del campo (Janusia guaranitica), el alvarillo del campo (Rhynchosia edulis), la enredadera de la papa (Anredera cordifolia), el mburucuyá común (Passiflora caerulea), el mburucuyá peludo (Passiflora morifolia), el peine de mono (Pithecoctenium cynanchoides), la sacha huasca (Dolichandra cynanchoides), la cologania (Cologania ovalifolia), el jazmín de las sierras (Mandevilla laxa), el jazmín amarillo (Mandevilla pentlandiana), Mutisia castellanosii var. comechingoniana, etc.

Palmerales de carandilla

Una formación particular de las sierras cordobesas y puntanas son los palmerales de carandilla (Trithrinax campestris), palmera que se presenta formando agrupaciones monoespecíficas, aunque también es posible observarla intercalada como simple elemento componente del bosque anterior.

Arbustal de altura

Por encima del bosque, dentro del gradiente altitudinal ascendente, y como paso intermedio entre el bosque y los pastizales se encuentra en altitudes intermedias una comunidad arbustiva conocida localmente con el nombre de romerillal, por su especie dominante: el romerillo (Heterothalamus alienus). Se extiende en forma continua por las laderas serranas generalmente desde los 1300 m s. n. m. hasta los 1700 m s. n. m., aunque puede descender hasta los 800 m s. n. m., y ascender hasta los 2000 m s. n. m.

Pampas de altura

Si se sigue ascendiendo las laderas, por encima del romerillal y sobre los 1700 m s. n. m., se encuentran bosques propios, y luego estepas graminosas, llamadas localmente «pampas», sobre superficies más o menos planas que contrastan fuertemente con el escarpado paisaje circundante. También reciben el nombre de pastizales altoserranos, pampas de altitud, y prados alpinos. Ellas conforman toda una mixtura florística que salpica el paisaje de verdaderas islas fitogeográficas relícticas, las que aglutinan rasgos de la Puna húmeda, de los pastizales montanos de las yungas, de la provincia fitogeográfica Pampeana, sumando también algunas especies de la patagonia cordillerana, otras de origen andino, y muchos endemismos.

De 1000 a 1500 m s. n. m. predominan en ellos especies de linaje chaqueño, mientras que más allá de los 1800 m s. n. m. cerca del 50 % de las especies son de linaje andino-patagónico.
En estos pastizales de altura aparecen bosquecillos de quéñoa, llamado localmente tabaquillo (Polylepis australis), acompañado por el maitén (Maytenus boaria).
Se extienden por las laderas elevadas, altiplanos, y cumbres de los sistemas serranos de Córdoba, San Luis, este de Catamarca, de San Juan, y de La Rioja.

Especies principales: Trichloris pluriflora, Stipa tenuissima, Stipa pampagrandensis, Stipa neesiana, Stipa tricotoma, Stipa filiculmis, Stipa ichu, Stipa brachychaeta, Digitaria californica, Panicum molle, Panicum bergii, Diplachne dubia, Eragrostis lugens, Piptochaetium stipoides, Piptochaetium napostaense, Pappophorum elongatum, Festuca tucumanica, Festuca hieronymi, Gouinia latifolia, Elionurus tripsacodies, Cottea pappophoroides, la paja de puerto (Poa stuckertii), Deyeuxia hieronymi, Bouteloua curtipendula, Paspalum elongatum, Calceolaria teucrioides, Muhlenbergia peruviana, Carex fuscula, etc.

Subdistritos fitogeográficos

Ateniéndonos a sus caracteres geográficos, a este Distrito fitogeográfico es posible subdividirlo en dos Subdistritos fitogeográficos.

 Sierras subandinas
 Sierras pampeanas

Véase también
 Pampa de Achala
 Sierras de Córdoba
 Sierras Grandes
 Sierras Pampeanas
 Quebrada del Condorito
 Quebrada del Yatán
 Parque nacional y área natural de manejo integrado Iñao

Bibliografía
 Anderson, D. Del Águila, J. & Bermardon, A.; 1970. Las formaciones vegetales de la provincia de San Luis. R.I.A. 2 (VII) N°3 Bs.As.
 Brown AD & Pacheco S.; 2006. Propuesta de actualización del mapa ecorregional de la Argentina. En: Brown AD, Martínez Ortiz U, Acerbi M & Corcuera J (eds), La Situación Ambiental Argentina 2005, Fundación Vida Silvestre Argentina, Buenos Aires, Argentina, pp 28-31.
 Burkart, R., N. O. Bárbaro, R. O. Sánchez y Gómez, D. A. 1999. Eco-regiones de la Argentina. Administración de Parques Nacionales (A.P.N.) & Programa Desarrollo Institucional Ambiental (PRODIA). Bs. As.
 Cabido D., Cabido M., Garré S. (2003) Regiones Naturales de la provincia de Córdoba. Agencia Córdoba Ambiente, Córdoba.
 Cabido, R. M. & M. R. Zak. 1999. Vegetación del norte de Córdoba. Secretaria de Agricultura, Ganadería y Recursos Renovables de Córdoba.
 Cabido M.R. y Pacha M.J. (2002) Vegetación y flora de la Reserva Natural Chancaní. Agencia Córdoba Ambiente, Córdoba
 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Carranza ML, Cabido MR, Acosta A y Páez S (1992) Las comunidades vegetales del parque natural Provincial y Reserva Forestal Natural Chancaní, Provincia de Córdoba. Lilloa 37:75-92
 Chébez, J.C.;. Los que se van. Especies argentinas en peligro, Editorial Albatros, 1994.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 3, Nordeste. pp 288 Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410580, 9789502410586.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 4, Noroeste. pp 256 Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410599.
 Chébez, J.C.;. Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 5, Centro. pp 288 Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410602.
 Frenguelli, J. (1941.). Rasgos principales de fitogeografía Argentina.. Rev. Mus. La Plata (Nueva Serie), 3, Sec. Bot.. pp. 65-181
 López, Ramiro Pablo. Diversidad florística y endemismo de los valles secos bolivianos. Ecología en Bolivia v.38 n.1 La Paz abr. 2003.
 Luti, R.; M.Solís; F.M.Galera; N.Müller de Ferreyra; M.Berzal; M.Nores; M.Herrera y J.C-.Barrera. 1979. "Vegetación". En Vázquez, J.; R.Miatello y M.Roque (Dir.) Geografía Físi-ca de la Provincia de Córdoba. De. Bolt. Buenos Aires. pp279-368.
 Márquez, Justo; 1999. Las Áreas protegidas de la provincia de San Juan. Multequina 8. pág. 1 a 10.
 Morello, J.; Protomastro, G.; Sancholuz, L. y Blanco, C. 1977. Estudio Macroecológico de Los Llanos de La Rioja. Rev. IDIA, 34: 242- 248.
 Morláns, M. C. 1995. Regiones naturales de Catamarca. Provincias geológicas y provincias fitogeográficas. Revista de Ciencia y Técnica. SECYT., U.N.Catamarca Vol. II. N2-Año 1. pág. 1-42.
 Morrone, J. J. 2001. Biogeografía de América Latina y el Caribe. Sociedad Entomológica Aragonesa, Zaragoza. 10.
 Morrone, J.J. 2002b. Presentación sintética de un nuevo esquema biogeográfico de América Latina y el Caribe, pp. 267-273. En: Costa, C. (Eds.) Proyecto de Red Iberoamericana de Biogeografía y Entomología Sistemática. PrIBES 2002. m3m-Monografías Tercer Milenio, Sociedad Entomológica Aragonesa (SEA), Zaragoza, España. 326 pp. ISBN 84-922495-8-7.
 Morrone, J.J. (2004b) La Zona de Transición Sudamericana: caracterización y relevancia evolutiva. Acta Entomológica Chilena 28: 41-50.
 Palmieri, C. Carma, M, & Quiroga, A.; Las Ecorregiones presentes en Catamarca. Univ. Nac. de Catamarca. Facultad de Ciencias Agrarias.
 Papadakis, J. 1952. "Mapa ecológico de la República Argentina". MAG. Bs. As.
 Parodi, L.R. 1964. "Las regiones fitogeograficas argentinas". En Parodi, L.R. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería. 2.ª. Edición 2:1-14. Editorial ACME. Bs. As.
 Ragonese, A.E. 1967. "Vegetación y Ganadería de la República Argentina". Colección Científica INTA. Vol.V.
 Ragonese, A.; 1951. Estudio fitosociológico de las Salinas Grandes. Rev. Invest. Agric., 5: 1-233.
 Ragonese, A. & Castglioni, J.; 1970. La vegetación del Parque chaqueño. Bol. Soc. Arg. de Botánica. 11 (supl.): 133-160.
 Sayago, M. 1969. "Estudio fitogeográfico del norte de Córdoba". Bol.Academia Nacional de Ciencias. Córdoba, 46:123427.
 Zuloaga, F., Morrone, O, & Rodríguez, D.; 1999. Análisis de la biodiversidad en plantas vasculares de la Argentina. Kurtziana 27 (1): 17-167.
 Zuloaga, O. & O. Morrone (eds.). 1996. Catálogo de las plantas vasculares de la República Argentina. I. Pteridophyta, Gymnospermae y Angiospermae (Monocotyledoneae). Monogr.Syst.Bot. Missouri Bot.Gard. 60: 1-323.
 Zuloaga, O. & O. Morrone (eds.). 1999. Catálogo de las plantas vasculares de la República Argentina. II. Angiospermae (Dicotyledoneae). Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot.Gard. 74: 1-1269.

Referencias

Fitogeografía de Argentina
Fitogeografía de Bolivia
Chaco

Distrito fitogeográfico chaqueño serrano


Mission impossible : Dead Reckoning, partie 2 ou Mission : Impossible – Bilan Mortel Deuxième Partie au Québec (Mission: Impossible – Dead Reckoning Part Two) est un film américain réalisé par Christopher McQuarrie et dont la sortie est prévue en 2025.

Synopsis

Après avoir récupéré la clé en Autriche, Ethan Hunt doit rechercher l'épave du sous-marin russe Sebastopol. Ce bâtiment avait été coulé par l'"Entité" présent à bord. Pendant ce temps, Luther cherche à traquer l'"Entité" sur le disque dur de son ordinateur portable piraté à Venise, tandis que Grace devient officiellement un agent de la Force Mission Impossible après avoir fait le "choix" à Kittrige dans le train. L'équipe d'Ethan Hunt pourra compter sur l'aide d'un employé de la CIA en Alaska pour retrouver le sous-marin...

Fiche technique

 Ancien titre original : Mission: Impossible – Dead Reckoning Part Two
 Ancien titre français : Mission impossible : Dead Reckoning, partie 2
 Ancien itre québécois : Mission : Impossible – Bilan Mortel Deuxième Partie
 Réalisation : Christopher McQuarrie
 Scénario : Christopher McQuarrie et , d'après l'œuvre de Bruce Geller
 Musique : Lorne Balfe
 Décors : Gary Freeman
 Costumes : n/a
 Photographie : Fraser Taggart
 Montage : Eddie Hamilton
 Production : Tom Cruise et Christopher McQuarrie
 Production déléguée : Chris Brock, David Ellison, Dana Goldberg et Don Granger
 Coproductrice : Gina Hallas
 Sociétés de production : Skydance Media et TC Productions
 Société de distribution : Paramount Pictures
 Budget : n/a
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genres : espionnage, action

 Dates de sortie :
 France : 23 mai 2025
 États-Unis : 23 mai 2025
Classification :
 États-Unis : PG-13 - Parents Strongly Cautioned (certaines scènes peuvent heurter les enfants de moins de  - Accord parental recommandé, film déconseillé aux moins de ) (Classé PG-13 pour la violence et les séquences d'action intenses, et pour un bref langage fort)

Distribution
 Tom Cruise : Ethan Hunt
 Hayley Atwell : Grace
 Ving Rhames : Luther Stickell
 Simon Pegg : Benji Dunn
 Rebecca Ferguson : Ilsa Faust
 Vanessa Kirby : Alanna Mitsopolis / La Veuve Blanche
 Esai Morales : Gabriel
 Pom Klementieff (VF : elle-même) : Paris
 Mariela Garriga : Marie
 Henry Czerny : Eugene Kittridge
 Janet McTeer
 Nick Offerman : Sydney
 Holt McCallany : secrétaire de la Défense Bernstein
 Charles Parnell
 Shea Whigham : Jasper Briggs
 Mark Gatiss
 Hannah Waddingham
 Rolf Saxon : William Donloe

Production

Genèse et développement
En janvier 2019, Tom Cruise annonce que les  et  film de la franchise seront tournés en simultané. La sortie des deux films, écrits et réalisés par Christopher McQuarrie, sont alors annoncées pour le  et le .

En octobre 2023, le sous-titre initialement prévu, Dead Reckoning Part Two, est abandonné sans explication.

Attribution des rôles
En février 2019, l'actrice Rebecca Ferguson confirme son retour alors que Hayley Atwell et Pom Klementieff sont annoncées en septembre suivant. En décembre 2019, Simon Pegg confirme à son tour sa présence alors que Shea Whigham rejoint la distribution. Il est ensuite annoncé qu'il pourrait s'agir du dernier film de Tom Cruise dans le rôle d'Ethan Hunt. Nicholas Hoult est annoncé en janvier 2020, alors que le retour de Henry Czerny, interprète d'Eugene Kittridge dans le premier film, est confirmé. Vanessa Kirby annonce ensuite qu'elle sera de retour dans les deux nouveaux films. Finalement, en raison d'un conflit d'emploi du temps, Nicholas Hoult est remplacé par Esai Morales dans les deux films.

En mars 2023, il est révélé que Rolf Saxon va reprendre son rôle de William Donloe du premier film.

Tournage
En février 2021, il est annoncé que le tournage de ce  ne sera finalement pas enchainé à celui du . En novembre 2021, il est précisé que Christopher McQuarrie retravaille encore le script. Le tournage débute plus tard dans le mois. Il se déroule au Royaume-Uni (Longcross Studios, Lake District), ainsi qu'à Malte, Afrique du Sud et la Norvège. En décembre 2022, il est annoncé que le tournage britannique est terminé. L'équipe se rend ensuite dans les Pouilles pour des prises de vues à bord de l'.

Il est initialement annoncé que la grève des scénaristes de la Writers Guild of America n'aura pas d'impact sur le film. Cependant, en juin 2023, il est précisé que le tournage est arrêté en raison de la grève et que seulement 40 % du film a été tourné. À cette grève s'ajoute celle des acteurs et actrices lancée le 13 juillet 2023.

Notes et références

Liens externes

Film américain dont la sortie est prévue en 2025
Film d'espionnage américain
Film d'action américain
Film Mission impossible

Suite de film américain
Film de Skydance Productions
Film distribué par Paramount Pictures
Film en anglais américain
Film tourné en Afrique du Sud
Film tourné en Angleterre du Nord-Ouest
Film tourné aux Longcross Studios
Film tourné à Malte
Film tourné en Norvège
Film tourné dans les Pouilles
Film dont la sortie a été reportée en raison de la pandémie de Covid-19
Film réalisé par Christopher McQuarrie


2008 ආසියානු කුසලානය (ස්ටාර් ක්‍රිකට් ආසියානු කුසලානය ලෙසද හැඳින්වේ) යනු එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි, එය 2008 ජූනි 24 සිට ජූලි 6 දක්වා පකිස්ථානයේ ස්ථාන දෙකකදී පැවැත්විණි. මෙම තරඟාවලියට සහභාගී වූ කණ්ඩායම් හය වූයේ ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, ශ්‍රී ලංකාව, බංග්ලාදේශය සහ ආසියානු ආශ්‍රිත සාමාජික රටවල් වන එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ හොංකොං ය. මෙය පාකිස්තානයේ සත්කාරකත්වය දරන පළමු ආසියානු කුසලානය විය. මීට පෙර ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර පැවති දේශපාලන ආතතීන් 1993 දී තරගාවලිය පැවැත්වීමට පකිස්ථානයට අවසර දුන්නේ නැත. එය ඉන්දියාවේ Star Cricket සහ ESPN  සහ පකිස්ථානයේ Geo Super මගින් විකාශනය කරන ලදී. අවසන් මහා තරගයේදී ඉන්දියාව ලකුණු 100කින් පරාජය කළ ශ්‍රී ලංකාව තරගාවලියේ ශූරතාව දිනා ගත්තේය.

ආකෘතිය
මුලින්, කුසලානයේ නවවැනි අනුවාදය 2006 දී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණද, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කාලසටහන් අනුව තරඟාවලිය පැවැත්වීමට ඉඩ තිබුනේ නැත.

A කාණ්ඩයට බංග්ලාදේශය, ශ්‍රී ලංකාව සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය ඇතුළත් විය.

B කාණ්ඩය ඉන්දියාව, පකිස්ථානය සහ හොංකොං යන කණ්ඩායම් වලින් සමන්විත විය.

කාණ්ඩ දෙකට මුලින්ම තිබුණේ වෙන වෙනම රවුන්ඩ් රොබින් තරගාවලියකි. සෑම කාණ්ඩයකින්ම පෙරමුණ ගත් කණ්ඩායම් දෙක සුපිරි හතර වටයට පිවිසියේය. සුපිරි හතරේ කණ්ඩායම් අතර නැවතත් රවුන්ඩ් රොබින් තරගාවලියක් පැවැති අතර ඉන් පළමු ස්ථාන දෙක අවසන් මහා තරගයට පිවිසියේය.

ක්‍රීඩාංගණ
2008 ආසියානු කුසලානයේ කරච්චි ජාතික ක්‍රීඩාංගණයේ සහ ලාහෝර්හි ගඩාෆි ක්‍රීඩාංගණයේදී තරග 13ක් පැවැත්විණි.

සංචිත

කණ්ඩායම් අදියර

ඒ කාණ්ඩය

 මූලාශ්‍රය: ESPNCricinfo

බී කාණ්ඩය

 මූලාශ්‍රය: ESPNCricinfo

සුපිරි හතර

 මූලාශ්‍රය: ESPNCricinfo

අවසාන

සංඛ්‍යා ලේඛන

වැඩිම ලකුණු

වැඩිම කඩුලු

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්
ආසියානු කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාවලි

2008 ආසියානු කුසලානය


Dil ailesi, birbiriyle aynı kökten gelen akraba dil topluluğuna verilen ad. Yani aynı dil ailesine mensup dillerin, aynı kökenden, belki de aynı ilkel dilden türediği kabul edilir. Çoğu dilin yazılı tarihi çok kısa olduğu için, çok az dilin kesin kökeni bilinmektedir. Dil ailelerinin belirlenmesi, uzun bilimsel çalışmalar sonucunda mümkün olmuştur.

Dil aileleri ağaç şeması olarak gösterildikleri için kendilerine dil ağacı da denir. Bu sebeple alt bölümlerine de dil kolları denir. Bazı diller bulundukları aile içindeki bir alt grubun tek temsilcisi olarak soyutlanmış olabilirler. Örneğin Yunanca, Hint-Avrupa Dil Ailesi içerisinde soyutlanmış bir dildir. Bazı dillerin ise bilinen hiçbir yaşayan akrabası bulunmamaktadır ve bu yüzden bütün dünya dilleri içinde soyutlanmışlardır. Örneğin Baskça tamamen soyutlanmış bir dildir.

Büyük dil aileleri

Dil sayısına göre
Ethnologue 22 (2019), dünyada bilinen 7.111 dilin en az %1'ini içeren aşağıdaki ailelerin listesi:

 Nijer-Kongo (1.542 dil) (% 21.7)
 Avustronezya (1.257 dil) (% 17.7)
 Trans–Yeni Gine (482 dil) (% 6,8)
 Çin-Tibet (455 dil) (% 6,4)
 Hint-Avrupa (448 dil) (% 6,3)
 Avustralya [şüpheli] (381 dil) (% 5,4)
 Afro-Asya (377 dil) (% 5,3)
 Nil-Sahra [şüpheli] (206 dil) (% 2,9)
 Oto-Mange (178 dil) (% 2,5)
 Avustroasya (167 dil) (% 2.3)
 Tay–Kaday (91 dil) (% 1.3)
 Dravid (86 dil) (% 1,2)
 Tupi (76 dil) (% 1,1)

Glottolog 4.0 (2019), 8494 dil arasında en büyük aileler olarak aşağıdakileri listeler:

 Atlantik-Kongo (1.432 dil)
 Avustronezya (1.275 dil)
 Hint-Avrupa (588 dil)
 Çin-Tibet (494 dil)
 Afro-Asya (373 dil)
 Nükleer Trans-Yeni Gine (314 dil)
 Pama–Nyungan (248 dil)
 Oto-Mange (180 dil)
 Avustroasya (159 dil)
 Tay–Kaday (94 dil)
 Dravid (81 dil)
 Aravak (78 dil)
 Mande (75 dil)
 Tupi (71 dil)

Dil sayıları, neye göre diyalekt olarak kabul edildiğine bağlı olarak önemli ölçüde değişebilir; örneğin Lyle Campbell Oto-Mange'ye ait saadece 27 tane dilin olduğunu belirtmekte, Ethnologue ve Glottolog'da ailede hangi dillerin yer aldığı konusunda aynı fikirde değiller.

Başlıca dil grupları

Algonkin dilleri
 Karaayakça, Şayence, Meskvakice, Mikmak, Krice, Arapahoca, Atsinaca, Şavnice

Bu ailedeki dillerde köken birliği az, yapı birliği çoktur. Bu dil ailesinde tüm diller eklemeli dillerdir. Bu dil ailesinde ünlü uyumu ortak özellik taşımaktadır.

Moğol dilleri
Moğolca (Khalka), Buryatça, Kalmukça.

Avustroasya dilleri

 Kmerce
 Mon dili
 Viet dilleri: Vietnamca
 Munda dilleri: Mundari, Santali, Go, Korkuca

Avustronezya dilleri
Malaya-Polinezya dilleri
Filipin dilleri: Ilokano, Sebuanca, Varayca, Filipince (Tagalogca), Tausugca
Malaya-Sumbavan dilleri (tartışmalı)
Malayan dilleri: Malayca (Malezyaca, Endonezce)
Sundaca
Balice
Cavaca
Makassarca
Tetum
Malgaşça
Çamorro
Okyanusya dilleri
Fijice
Mikronezya dilleri: Nauruca, Kiribatice
Polinezya dilleri: Maori, Havaice, Tahitice, Samoaca, Tongaca, Rapa Nui
 Formoza dilleri

Aymara dilleri

 Aymaraca

Çin-Tibet dilleri
Asya'daki en büyük dil ailesidir.
 Sinik (Çin) dilleri: Mandarin, Wu lehçesi, Fucien (Min) lehçesi, Amoy lehçesi, Kantonca, Hakka lehçesi
 Tibet-Birman dilleri:
 Tibet Grubu: Tibetçe, Dzongka.
 Birman Grubu: Birmanca, Lolo, Moso, Şan, Karence.

Tay-Kaday dilleri
Tayca, Karatay, Laoca, Çuang,

Miao-Yao Grubu: Miao dili, Yao dili.

Dene-Yenisey dilleri (kesin değil)

Na-Dene dilleri
Tlingitçe
Eyak-Atabask dilleri:
Eyakça
Atabask dilleri:Ahtnaca, Denağinaca, Değinakça, Holikaçukça, Koyukonca, Kuskokvimce, Aşağı Tananaca, Tanakrosça, Yukarı Tananaca, Kuzey Tuçoncası, Güney Tuçoncası, Guçince, Hanca, Tagişçe, Tahltanca, Kaskaca, Danezaca, Sekanice, Denetaca, Satuca, Tlınçonca, Denesulinece, Tsetsautça, Tsutinaca, Nadoten-Vetsuvetence, Dakelce, Çilkotince, Nikolaca, Hupaca, Ova Apaçicesi, Hikarilaca, Lipanca, Meskalero-Çirikavaca, Batı Apaçicesi, Navahoca
Yenisey dilleri: Ketçe, Yuğca, Kotça, Asanca, Arince, Pumpokolca

Dravid dilleri
Brahui, Gondi, Kannada, Malayalam, Tamilce, Telugu

Eskimo-Aleut dilleri
 Aleut dilleri: Aleutça
 Eskimo dilleri:
 Yupik dilleri: Sibirya Yupikçesi, Yupikçe, Çupikçe, Nunivak Çupikçesi, Supikçe
 İnuit dilleri: İnyupikçe, Batı Kanada İnuitçesi, Doğu Kanada İnuitçesi,Grönland İnuitçesi (Grönlandca)

Ge dilleri
Kaingan

Afro-Asyatik, Afrasya veya eski adıyla Hami-Sami dilleri
 Berber dilleri: Zenet, Kabiliya, Şloh, Şavya, Tuareg (Tamaşek)
 Çad dili: Hausaca
 Kuşitik diller: Somalice, Afarca, Bece, Odoma, Sidamo
 Mısır dilleri: Eski Mısır dili, Kıptî dili.
 Sami dilleri: Arapça, İbranice, Aramice, Habeşçe (Amhara), Tigrece, Tigrina – ölü diller olan Akadca, Babilce, Asurca, Süryanice.

Hint-Avrupa dilleri
 Anadolu dilleri: Hitit dili, Lidya dili, Likya dili, Luvi dili (Bu diller artık kullanılmayan ölü dillerdir.)
Arnavut dilleri: Arnavutça, Geg.
Baltık-Slav dilleri
Slav dilleri
Doğu Slav dilleri: Rusça, Ukraynaca, Beyaz Rusça
Batı Slav dilleri: Lehçe, Slovakça, Çekçe.
Güney Slav dilleri: Sırpça, Hırvatça, Boşnakça, Bulgarca, Makedonca, Slovence
Baltık dilleri: Prusça (ölü), Litvanyaca, Letonca.
 Cermen dilleri:
Batı Cermen grubu: İngilizce, Almanca, Yidiş, Felemenkçe, Afrikaans, Flamanca, Frizce, Lüksemburgca.
Kuzey Cermen grubu: İsveççe, Norveççe, Danca, İzlandaca, Faroece
Doğu Cermen grubu: Gotça
Ermenice: Doğu Ermenicesi, Batı Ermenicesi.
Helenik diller: Yunanca
Hint–İran dilleri
Hint-Aryan dilleri: Sanskritçe, Bengalce, Paştu, Çingenece, Hindustânî (Hintçe, Urduca), Nepalce, Gucaratça, Racastanca, Biharca, Paharca, Konkani, Oriya, Seylanca, Assamca, Keşmirce, Sindce, Pencapça.
İrani diller: Farsça, Kürtçe, İskitçe, Osetçe, Zazaca, Beluçça, Mazenderanca, Gilanca.
İtalik diller
Romen dilleri: Fransızca, İspanyolca, İtalyanca, Portekizce, Galiçya dili, Rumence, Katalanca, Provensal, Ladino, Romanşça. (Bu kolun çıkış dili, Latincedir.)
 Kelt dilleri: Bretonca, Galce, İrlandaca, İskoç dili, Kernevekçe (Birleşik Krallık 'nin Cornwall bölgesinde).
Tohar dilleri

Hivaro dilleri
Hivaro

Hmong-Mien dilleri

 Hmong dilleri

 Mien dilleri

İrokua dilleri
Mohawk, Çerokice, Kayuga, Seneka, Onandayga

İzole diller
 Avrupa: Baskça
 Asya: Bruşaski, Aynuca
 Amerika: Haydaca, Zunice

Kafkas dilleri (bölgesel grup)

Kuzey Kafkas dilleri (bölgesel grup)
 Dağıstan dilleri: Avarca, Dargice, Lakça, Tabasaranca, Lezgice, Agulca, Rutulca, Tsahurca.
 Kuzeybatı Kafkas dilleri: Abhazca, Abazaca, Ubıhça, Çerkesçe (Bu diller de kendi içlerinde çeşitli lehçelere ayrılırlar)
 Nah dilleri: Çeçence, İnguşça, Batsça

Güney Kafkas dilleri (genetik grup)
Gürcüce, Lazca, Megrelce, Svanca

Karib dilleri
Aravakça, Garifuna, Karib, Taino

Keçuva dilleri
Keçuva

Khoisan dilleri
Hottentot dilleri, San (Buşman lehçeleri)

Maskoke dilleri
Apalaçian, Çikasovca, Çoktavca, Krikçe

Maya dilleri
Çolca, Çontalca, Hüsnanimce, Kakçikel, Kekçice, Tzeltalca, Tzotzilce, Yukatekçe

Mişe-Zoke dilleri

 Mişe
 Zoke

Nijer-Kongo dilleri

 Dogon dilleri

 Atlantik-Kongo dilleri
Delta dilleri: İfifik
Bantu dilleri: Kikongo, Lingala, Kikenya, Svahili, Kirundi, Ruandaca, Fon, Umbundu, Nyanja, Ndebele, Bemba, Şona, Tswana, Zulu, Xhosa, Sotho, Swazi
Nijer dilleri: Volofça, Fulani, Serer, Mandinge, Bambara, Senufo, Eve, Tvi, Yoruba, Ibo, Kpelle, Mande, Mossi, Ga, Aşanti

Nil-Sahra dilleri (tartışmalı)

Nil dilleri: Nubyaca, Masai, Karamajong, Şilluk, Nuer, Dinka
Sahra dilleri: Songayca, Sara

Oto-Mange dilleri
Çinantek dilleri
Mazahua, Mazatek, Mikstekçe, Otomice, Pamece, Tlapanek, Zapotekçe

Paleosibirya dilleri (bölgesel grup)
 Çukçice, İtelmence, Koryakça, Nivihçe

Pama-Nyungan dilleri

Pano-Takana dilleri
Pano dilleri, Takana dilleri

Saliş dilleri
İç Saliş dilleri, Kıyı Saliş dilleri

Siyu dilleri
Apsalokece (Crow), Dakotaca, Lakotaca, Nakotaca, Omahaca

Tay-Kaday dilleri
Kaday dilleri: Laçice
Tay dilleri: Tayca, Laoca

Trans-Yeni Gine dilleri

Tunguz dilleri
Even, Evenki, Golde, Oroç, Lamut.

Tupi-Guarani dilleri
Guarani, Tupi

Türk dilleri
Ogur grubu: Çuvaşça.
Kıpçak grubu: Kazakça, Kırgızca, Karakalpakça, Nogayca, Karaçay-Balkarca, Başkurtça, Kumukça, Tatarca .
Oğuz grubu: Türkçe, Azerice, Türkmence,Gagavuzca, Salarca, Kaşkayca, Horasanca, Balkan Türkçesi, Osmanlı Türkçesi.
Karluk grubu (Çağatay grubu): Özbekçe, Uygurca.
Sibirya grubu: Yakutça,Altayca, Tuvaca, Hakasça, Dolganca.
NOT: Kırım Tatarcası ve Urumca aslında bir Kıpçak dili olup, Oğuz dillerinden önemli ölçüde etkilenmiştir. Kıpçak ve Oğuz grubu arasında bir dil olarak kabul edilir.

Ural dilleri
Fin-Ugor dilleri:
Baltık-Fin dilleri: Fince, Laponca, Estonca, Marice (Çeremişçe), Komice, Karelce.
 Ugor dilleri: Macarca, Hantıca, Mansice
 Samoyet dilleri: Samoyet, Nenetsçe

Uto-Aztek dilleri
Havasu, Hopice, Huiçol, Komançice, Nahuatl, Pima, Papago, Şoşone, Tarahumara, Tepehuan, Ute, Yaki

Yuma-Koçimi dilleri
Koçimi, Yuma dilleri

İşaret dilleri
İşaret dilleri arasındaki ailevi lişki araştırma yetersizliğinden ötürü iyi anlaşılmamıştır. Pek çok işaret dili izole dil olmaktadır (cf. Wittmann 1991). Aşağıda bazı işaret dili aileleri listelenmiştir.

Kaynakça

Literatür
 Türkçe Dil Bilgisi, Tufan Demir s. 22-23

Dış bağlantılar
 Unilang Topluluğu
 İngilizce wikipedia - Language family

Dil aileleri listesi


Düşman topraklarına tedirgin etme, yıldırma, çapul vb. amaçlarla toplu olarak yapılan baskın.

Yerleşim Yerleri
 Kayseri ili Kocasinan ilçesine bağlı mahalle - Akın, Kocasinan
 Kayseri ili Sarıoğlan ilçesine bağlı mahalle - Akın, Sarıoğlan
 Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy - Akın, Tokat
 Van ili merkez ilçesine bağlı mahalle - Akın, Van
 Afyonkarahisar ili Sandıklı ilçesine bağlı köy - Akın, Sandıklı

Kişiler
 Akın Eldes - Gitarist
 Akın Kanat - Çevirmen
 Azra Akın - Manken-model ve oyuncu.
 Bedii Faik Akın - Yazar
 Filiz Akın - Sinema sanatçısı.
 Gülten Akın - Şair ve yazar.
 Onur Akın - Özgün müzik sanatçısı
 İbrahim Akın - Futbol oyuncusu
 Sunay Akın - Şair, yazar, gazeteci, araştırmacı
 Serhat Akın - Futbol oyuncusu
 Akın- Pop Müzik Sanatçısı

Diğer

Kaynakça

Akın


Visions In Brazil es un álbum en directo de la banda finlandesa de power metal Stratovarius. Contiene dos CD con grandes éxitos de Stratovarius. Fue grabado en Grecia y en Italia.

Canciones

CD 1
Requiem (Intro)
Forever Free
Kiss of Judas
Father Time
Distant Skies
Season of Change
Speed of Light
Twilight Symphony
Holy Solos

CD 2
Vision (Southern Cross)
Will The Sun Rise?
Forever
Black Diamond
Against The Wind
Paradise
Legions

Miembros
Timo Kotipelto: voces
Timo Tolkki: guitarra eléctrica
Jari Kainulainen: bajo
Jens Johansson: teclado
Jörg Michael: batería

Visions In Brazil


An Telipogon kalbreyerianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Telipogon kalbreyerianus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon kalbreyerianus


Ladby kirkeruin er en ruin af en middelalderlig kirke i Ladby godt 5 km nordvest for Næstved. Den blev opført i 1100- eller 1200-tallet som en romansk kirke, og blev moderniseret i 1300-tallet i gotisk stil. Kirken blev taget ud af brug i 1560, da Herlufsholm Kirke og Herlufsholm Sogn blev oprettet. Dele af interiøret blev her flyttet til Herlufsholm af Herluf Trolle men intet er i dag bevaret. Siden forfaldt den, og byggematerialerne blev brugt bl.a. til at reparere kirken på Herlufsholm. Kirkegården blev fortsat brugt frem til midten af 1800-tallet.

I 1921 blev ruinen fredet, og den er siden blevet restuareret i større eller mindre grad. Seneste er det sket i 2005-2006. Der vokser flere lægeurter på området.

Historie

Ladby Kirke blev formegentligt bygget i 1100- eller 1200-tallet i Ladby. Den blev opført i kampesten på en lille bakketop med udsigt over Susådalen. Den blev bygget i romansk stil, der var karakteristisk for perioden. Den var den ene af fire ødekirker i Næstved Kommune, hvoraf de andre ligger i Vridsløse, Arløse og Bøgesø. Kirken var en del af det gods, som Peder Bodilsen i 1135 skænkede til Skovklosteret, da det blev oprettet, men det tidligste skriftlige vidnesbyrd om kirkens eksistens stamme fra 1292, hvor den nævnes i et testamente.

I 1300-tallet blev kirken moderniseret i gotisk stil. Den blev dog hverken forlænget eller fik et klokketårn, og tilsyneladende heller ikke et våbenhus. i Roskildebispens Jordebog fra omkring 1370 står kirken optegnet i Flakkebjerg Herred.

Kirken blev nedlagt i 1560 på kongeligt brev den 8. juli. Dette skete i forbindelse med, at Herluf Trolle flyttede fra sin gård i Nordsjælland til Skovklostret ved Næstved, som han herefter omdøbte til Herlufsholm. Her blev oprettet et nyt sogn, kaldet Herlufsholm Sogn, hvorfor kirken blev overflødiggjort. Trolle flyttede interiøret og kirkeklokken til sit nye hjem, og benyttede det der. Kirken blev herefter brugt som kapel, og kirkegården blev ligeledes anvendt. Landsbyens beboere kunne blive begravet gratis her, hvorimod det kostede penge at blive begravet på kirkegården ved Herlufsholm.

I 1700-tallet rev man en murene i kirken ned, for at bruge byggematerialerne til at reparere kirken på Herlufsholm, hvilket fremgår af regnskabsbøgerne fra Herlufsholm Gods. I 1701 rev man flere af murene delvist ned, for at bruge stenene til et nyt kapel på stedet. Her har man tilsyneladende anvendt nye tegl. Allerede i midten af 1700-tallet blev dette kapel også opgivet. Fra 1738 er der skriftligt vidnesbyrd om, at kirken skulle være nedbrudt.

Helt op 1861 brugte man kirkegården, der forsat var hegnet ind af et stendige, og i 1905 begravede mand den sidste person her, efter dispensation om at bruge kirkegården. I 1857 skrev historikeren Franziska Carlsen, at der omkring 1800 stadig stod mure af brændte sten på fundamentet, samt at hvælvingen i kirken ligeleds var bevaret. Hun beskrev ligeledes at der lå glaserede gulvfliser med forskellige farver med blomster indridsede. De var antageligvis fremstillet i Næstved omkring 1575.

I 1916 blev kirkeruinen opmålt af arkitekten K.V.Barfoed, og året efter af Christian Axel Jensen, der var historiker og museuminspektør på Nationalmuseet. Ruinen blev fredet i 1921, hvor den var meget medtaget. Ruinen er blevet restaureret flere gange siden.

I 2003 udført Næstved Museum en mindre arkæologisk udgravning på stedet. Her blev der fundet gulvfliser i tegl fra 1300-tallet, og rester af et vindue fra middelalderen. Der blev også fundet mørtel, en enkelt knogle samt en mønt fra omkring 1800.

I 2005-06 blev der foretaget en restuarering af Nationalmuseet for at bevare det tilbageværende fundament. Her blev bl.a. fjernet nogle store træer som groede på ruinen, og stenen i fundamentet blev muret fast igen.

Der bliver afholdt gudstjenester i kirkeruinen nogle gange hvert år om sommeren.

Beskrivelse

Kirken bestod af et skib og et kor. Den var omkring 19 meter lang, og mellem 8,5 og 9 meter bred. Koret var 7 meter langt.
Den var bygget i romansk stil, og var opført i kvadersten og kampesten. Arkæologer har også fundet tegn på, at der brugt frådsten til visse detaljer. Fund på området viser både kridt- og teglsten, så disse har antageligvis også været brugt i bygningen.
Selv efter en modernisering i 1300-tallet blev den ikke udbygget, hvad er ellers var almindeligt.

Der har været en indgang både mod nord og mod syd, og begge er bevaret. De tilbageværende fundement er omkring 1,25 meter bredt, og har kvadersten i 3-4 skifters højde. Ingen genstande fra kirken er bevaret, selvom en fonkumme i Herlufsholm Kirke efter sigende skulle komme herfra.

Der vokser flere lægeplanter som svaleurt, tvebo galdebær, almindelig hjertespand, martsviol, matrem, tandbæger.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Ladby Kirkeruin . Galleri af ruinen på Næstved Museumsforening hjemmeside
 Trap Danmark III, 3, Sorø Amt. (1954)

Kirke- og klosterruiner i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Næstved Kommune
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Næstved Kommune

Ladby kirkeruin


Druid, Kelt çoktanrıcılığında genellikle Alplerin kuzeyinde ve Britanya Adaları'nda var olan antik Kelt topluluklarındaki rahip sınıfı. Druid uygulamaları Yunanların "Keltoi" ve "Galatai" Romalıların "Gaul" dedikleri tüm yerli kabilelerin kültürünün bir parçasıydı. Druidler rahiplik, şifacılık, alimlik ve büyü gibi görevleri kendilerinde bir araya getirmişlerdi.

Etimoloji
Druid kelimesinin kökeni muhtemelen Keltler tarafından uygulanan ağaç büyüsüne kadar geri gitmektedir. "Deru" kelimesi "sağlam, katı, sabit olmak" anlamına gelir. Kelime ağaçlar için kullanılır hale gelmiştir. Batı dillerindeki tree, truce, true/truth, troth/betroth, duress, endure, drupe gibi kelimelerin kökeni de "Deru" sözcüğüne kadar geri gitmektedir.

"Weid" ise "görmek" kelimesi ve onun uzantısı olan "bilgelik" ve "bilgi" anlamlarına gelir. İngilizce'deki twit, guide, guise, wit, vision gibi kelimelerin kökeni Weid sözcüğüne uzanır.

Druidler güneş, ay, yıldızlar gibi tabiatın unsurlarını kutsal kabul eden ve meşe, dağların zirveleri, nehirler hatta bazı bitkilere saygı gösterirlerdi. Ateş bazı uluhiyetlerin bir sembolü addedilirdi ve güneş ve temizlenme ile ilişkiliydi.

Druid takvimi ay, güneş ve bitkisel döngülerle işlerdi. Arkeolojik kalıntılar her yıl iki ekinoks ve gün dönümünün kutlandığını göstermektedir. Bu festivaller Güneşin konumu ile yapılmaktaydı.

Ayrıca bakınız

 Kelt mitolojisi

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi "Druid" maddesinden kısmen çevrilmiştir

Kelt mitolojisi

Druid


A nu se confunda Alexandru Duțu, istoric român
Alesandru Duțu (n.10 iulie 1948, Scăpău, județul Mehedinți) este un istoric militar, colonel si prof. univ. dr.

Absolvent al Facultății de Istorie a Universității București (1973), ofițer  și cercetător științific la Institutul de Istorie și Teorie Militară (1973 – 2000) și Arhivele Militare Române (2000-2003).
Prof. univ. dr. la Facultatea de Istorie al Universității Spiru Haret din București (2003-2012).
Doctor în Științe militare, specialitatea Istorie militară, la Academia de Înalte Studii Militare, București (1995).
Membru în colegiul de redacție la: Revista de Istorie Militară  (din 1985), Revista ,,Document" (din 2001).

Activitate științifică
Specialist în istoria celui de-al doilea război mondial și a perioadei postbelice a elaborat (singur sau în colaborare) și a coordonat monografii, volume de documente, albume, antologii de texte, scenarii de filme documentar-istorice, studii, articole și comunicări științifice etc., în care a abordat aspecte inedite referitoare la: participarea României la cel de-al doilea război mondial;  relațiile militarilor cu populația civilă; acțiunile partizanilor sovietici; bombardamentele aviației anglo-americane asupra României; repatrierea românilor de dincolo de Nistru; situația prizonierilor de război sovietici, germani, americani, englezi, maghiari etc. din România etc.; regimul de armistițiu (preliminarii, aplicarea prevederilor Convenției de armistițiu din 12 septembrie 1944 și consecințe etc.), situația postbelică a armatei române, România în cadrul Tratatului de la Varșovia etc.

Coautor la:  Istoria românilor, vol. IX, București, Editura Enciclopedică, 2008; Enciclopedia Armatei României, București, Editura CTEA, 2009;  Istoria militară a poporului român, vol. VI, București, Editura Militară, 1989.

Lucrări de autor:
Armata română în război, 1941-1945, Editura Enciclopedică, București, 2016, 688 p., ISBN: 978-973-45-0719-1.
Armata română de la Prut la Stalingrad și înapoi la Prut (1941-1944), Editura Lexon-Prim, Chișinău, 2015, 282 p., ISBN: 978-9975-3030-6-4.
Între Wehrmacht și Armata Roșie, 1941-1945, București, Editura Enciclopedică, 2000, 310 p., ISBN  973-45-0339-1.
Armata română în vremuri de cumpănă, 1945-1965, Institutul Național pentru Studiul Totalitarismului, București, 2016, 471 p., ISBN: 978-973-7861-85-6.
Sub povara armistițiului. Armata română în perioada 1944-1947, București, Edituras Tritonic, 2003, 232 p., ISBN 973-84-97-18-3.
Modificări ale statu-quo-ului teritorial europen, 1938-1941. Preliminarii, conținut și consecințe, București, Editura Fundației România de Mâine, 2005, 210 p., ISBN 973-725-242-X.
România în istoria secolului XX, București, Editura Fundației România de Mâine, 2007, 210 p., ISBN 978-973-163-003-8.
Evoluții diplomatice și teritoriale în Europa în secolele XIX-XX, București, Editura Fundației România de Mâine, 2008, 322 p., ISBN 978-973-163-183-7.
Revoluția din Decembrie 1989. Cronologie, Ediția I, Editura Institutului Revoluției Române din Decembrie 1989, București, 2006, 314 p., ISBN 973-87786-1-1; Ediția II-a revăzută și adăugită,  Editura Sitech, Craiova, 2010, 290 p., ISBN 973-87786-1-1.

Lucrări în colaborare:
România în război, 1941 - 1945. Un destin în istorie, Editura Militară, București, 1995, 333 p. (cu acad. Florin Constantiniu și dr. Mihai Retegan).
România în război. 1 421 zile de încleștare. Eliberarea Basarabiei și a Bucovinei de nord (22 iunie 1941 - 26 iulie 1941, București, 1993, Editura RAO, București, 247 p.; ISBN 973-9460-29-1 (cu dr. Mihai Retegan).
Războiul de 2 194 de zile (1 septembrie 1939-2 septembrie 1945), București, Editura Tritonic, 2011, 479 p., ISBN: 978-606-8320-03-8 (cu  dr. Constantin Olteanu).
Armata română în al doilea război mondial, 1941 - 1945. Dicționar enciclopedic, București, Editura Enciclopedică, 2000, 399 p., ISBN 973-45-0299-9 (cu dr. Leonida Loghin și Florica Dobre).
Drama generalilor români, 1944 - 1964, București, Editura Enciclopedică, 1997, 294 p.; ISBN 973-450-18-44 (cu Florica Dobre).
Distrugerea elitei militare sub regimul ocupației sovietice din România, vol. 1, 1944-1946, București, 2000, ISBN 973-0-02131-7; vol. 2, 1947-1964, București, 2001, 359 p., ISBN 973-85454-4-7   (cu Florica Dobre).
România. 36 de ani  în Tratatul de la Varșovia, Editura Niculescu, București, 2014, 564 p., ISBN: 564 p. 978-973-748-876-3  (cu dr. Constantin Olteanu).

Lucrări în colectiv:
 Eliberararea Basarabiei și a nordului Bucovinei, 22 iunie - 26 iulie 1941, București,  Editura Fundației Culturale Române, 1999, 374 p. (coordonator cu dr. Mihai Retegan).
 Pe țărmul nord-pontic, 17 iulie 1941 - 4 iulie 1942, București, Editura Fundației Culturale Române, 1999, 250 p. (coordinator cu dr. Mihai Retegan).
 Golgota Estului, iulie1942 - martie 1944, București, Editura Fundației Culturale Române, 2000, 415 p. (coordonator).
 Logistica armatei române în al doilea război mondial. Campania  din vest (23 august 1944 - 12 mai 1945), București, 1995, 198 p., ISBN 973-32-0425-0 (coordonator).

Istorici români în viață
Profesori universitari români
Nașteri în 1948

Alesandru Duțu


Le Bény-Bocage () is a former commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. On 1 January 2016, it was merged into the new commune of Souleuvre-en-Bocage.

Population

Personalities
Baron Gaston Jean Baptiste de Renty, French mystic.

See also
Communes of the Calvados department

References

Former communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia
Populated places disestablished in 2016

Le Bény-Bocage