Wallace c. United Grain Growers Ltd.  est un arrêt de principe  de la Cour suprême du Canada rendu en 1997 dans le domaine du droit du travail canadien, qui concerne plus particulièrement la détermination des dommages-intérêts pour un congédiement injustifié.

Les faits
En 1972, Public Press (une filiale de United Grain Growers) a étendu ses activités dans l'impression commerciale grâce à l'acquisition d'une rotative et a embauché Wallace, qui avait de l'expérience dans la vente de tels produits. Comme Wallace avait 46 ans, il a demandé et obtenu l'assurance qu'il serait traité équitablement et qu'il aurait une garantie de sécurité d'emploi jusqu'à au moins son 65e anniversaire.

Wallace était le meilleur vendeur de l'entreprise tout au long de son emploi, qui a pris fin en 1986 sans explication. Dans une lettre publiée après le congédiement, UGG a affirmé que « la principale raison de son licenciement était son incapacité à s'acquitter de ses fonctions de manière satisfaisante". Avant la terminaison de son emploi, Wallace a fait faillite en 1985, dont il a été libéré en 1988.

Il a poursuivi UGG pour congédiement injustifié, réclamant des dommages-intérêts pour :

ses perte de revenus, y compris le salaire et les commissions qui auraient été perçues pendant la durée non écoulée d'un contrat à durée déterminée, ou à défaut,
les montants qui auraient été gagnés dans le cadre d'une période de préavis raisonnable, ainsi que
les dommages-intérêts pour souffrance morale ou dommages-intérêts majorés, dommages-intérêts punitifs ou exemplaires et dommages-intérêts spéciaux.

Pour sa défense, UGG a affirmé  que:

le congédiement était motivé (affirmation qui a été retirée à l'ouverture du procès),
le contrat n'était pas à durée déterminée, et
la demande relative à la détresse psychologique était prescrite en vertu de la loi manitobaine relative à la prescription des actions, car la description de sa nature a été insérée en tant que modification hors délai.

Jugement de la Cour du Banc de la Reine
À l'audience initiale, le juge Lockwood a conclu que, comme Wallace était un failli non libéré, il n'avait pas la capacité d'intenter une action de son propre chef. Son appel devant la Cour d'appel du Manitoba a été suspendu jusqu'à la fin du procès, qui a été repris sous réserve de l'issue de l'appel sur la question de la faillite.

Dans son jugement qui en a résulté, le juge Lockwood a conclu que, sous réserve de ce qui précède :

 le contrat n'était pas à durée déterminée, car une telle modification de la politique de l'entreprise nécessitait l'approbation du directeur général, du président ou du responsable des ressources humaines
 dans ce cas, un délai de préavis raisonnable pour Wallace serait de 24 mois, avec des dommages-intérêts calculés en conséquence,
 les réclamations pour détresse mentale ont été faites à la fois contractuellement et délictuellement,
 la reformulation de la réclamation pour détresse mentale n'a pas été faite hors du temps, car il s'agissait d'une clarification apportée à la suite de l'arrêt Vorvis, et
 La conduite d'UGG n'est pas suffisamment répréhensible pour justifier l'octroi de dommages-intérêts punitifs.

En conséquence, il a accordé des dommages-intérêts de 157 700 $ pour congédiement injustifié et de 15 000 $ à titre de dommages-intérêts majorés pour le préjudice moral.

Jugement de la Cour d'appel du Manitoba
La Cour a accueilli un appel et un appel incident. Dans sa décision, le juge en chef Scott a jugé que :

Wallace a la capacité d'intenter des poursuites dans cette affaire, non pas au motif que les salaires sont exempts des biens qui sont dévolus au syndic de faillite en vertu du droit canadien de la faillite<ref>Les sources défavorables à la position soutenue par Wallace ont été jugées comme plus convaincantes; elles soutiennent qu'une action pour congédiement injustifié doit rechercher des dommages-intérêts pour rupture de contrat et non pour rémunération promise, voir entre autres à cet effet Neilson c. Vancouver Hockey Club Ltd., 1988 CanLII 3300 (11 April 1988)</ref>, mais sur le fondement que les biens acquis après la date de la faillite ne sont pas automatiquement dévolus au syndic de manière à empêcher le failli de maintenir une action.
15 mois est un délai de préavis plus raisonnable, car les 24 mois indiquent qu'un élément de dommages-intérêts majorés s'est glissé dans la décision du juge de première instance et
Les dommages-intérêts majorés ne s'appliquent pas car l'arrêt Vorvis a estimé que tout dommage au-delà de l'indemnisation pour rupture de contrat pour défaut de donner un préavis raisonnable « doit se fonder sur un comportement donnant lui‑même ouverture à un droit d'action »

Wallace a interjeté appel de la décision devant la Cour suprême du Canada pour les motifs suivants :

 Jugement de la Cour suprême
Dans un jugement rendu à 6 juges contre 3, le pourvoi de Wallace a été accueilli. La Cour a rejeté à l'unanimité l'appel incident de United Grain Growers.

 Motifs du jugement

 Appel incident
Contrairement aux faits de l'arrêt Cohen, Wallace ne s'est impliqué dans aucune transaction de bonne foi avec un tiers pour une  valeur en argent après la cession de ses biens en faillite. À ce sujet, la Cour affirme que :

 Jugement de la majorité sur le pourvoi principal
En appel, le juge Frank Iacobucci a déclaré que :

Les cours inférieures n'ont pas commis d'erreur en statuant qu'il n'existait pas de contrat à durée déterminée,
Lorsque la manière dont le congédiement a été effectué a causé des souffrances morales mais ne constitue pas une  faute donnant elle‑même ouverture à un droit d'action, le juge de première instance a le pouvoir discrétionnaire de prolonger la période de préavis raisonnable à laquelle un employé a droit.
Un employé ne peut pas poursuivre en responsabilité délictuelle ou contractuelle pour « renvoi de mauvaise foi », car la loi ne reconnaît aucune exigence de bonne foi ou de traitement équitable.
Il n'y a aucun fondement à l'octroi de dommages-intérêts punitifs, car UGG n'a pas eu un comportement suffisamment « dur, vengeur, répréhensible et malicieux » pour que cela se produise.
L'octroi de 24 mois par le juge de première instance était raisonnable, étant donné qu'une conduite de mauvaise foi prenant la forme d'un congédiement est un autre facteur qui est correctement compensé par un ajout à la période de préavis.

En développant ce dernier élément, le juge a déclaré que :

 Dissidence relativement au pourvoi principal
Tout en étant d'accord avec la majorité à bien des égards, la juge Beverley McLachlin (telle était alors son titre) était en désaccord sur deux points :

L'octroi de dommages-intérêts pour congédiement injustifié devrait être limité aux facteurs pertinents aux fins de trouver un autre emploi. Il s'ensuit que la période de préavis sur laquelle ces dommages-intérêts reposent ne devrait être augmentée pour le manière dont le congédiement a été effectué que si cela a un impact sur les perspectives de réemploi de l'employé.
Le droit a évolué pour permettre la reconnaissance d'une obligation implicite de bonne foi lors de la terminaison l'emploi.

Par conséquent, en plus de rétablir les dommages-intérêts pour un préavis raisonnable à 24 mois, elle aurait également rétabli l'indemnité pour dommages-intérêts majorés. Elle expliqua ainsi son raisonnement :

 Impact
L'augmentation du délai de préavis raisonnable suggérée par la Cour suprême du Canada est appelée « prolongement Wallace » et les allégations qui l'incluaient sont devenues si fréquentes que les tribunaux ont commencé à critiquer la pratique. Ce prolongement a par la suite été limité par la Cour suprême dans Honda Canada Inc. c. Keays'' aux circonstances suivantes :

Lorsque des dommages-intérêts sont accordés pour la manière dont le congédiement est effectué, ils ne devraient pas être accordés en prolongeant la période de préavis.
Tous les dommages-intérêts découlant du mode de congédiement sont susceptibles d'être recouvrés s'ils découlent des circonstances énoncées dans Wallace.
Toutefois, les dommages-intérêts accordés doivent refléter les dommages-intérêts effectivement subis et ne doivent pas constituer une prolongation arbitraire du délai de préavis.
Des dommages-intérêts pour souffrances morales peuvent être octroyés, à condition qu'ils découlent naturellement de la rupture du contrat et du mode de congédiement
Un faute donnant elle‑même ouverture à un droit d'action ne donnera pas lieu à des dommages-intérêts punitifs, car ils ne surviendront que lorsque le comportement en cause est « dur, vengeur, répréhensible et malicieux  et de nature extrême ».

La plupart des avocats considèrent que l'arrêt Wallace n'est pas mort, mais qu'il a évolué, et d'autres soulignent que les dommages-intérêts décrits  dans l'arrêt Keays peuvent entraîner des indemnités pécuniaires plus élevées dans certaines circonstances.

La jurisprudence subséquente a identifié plusieurs domaines clés où le comportement d'un employeur constituera de la mauvaise foi qui entraînera des dommages-intérêts au sens de l'arrêt Wallace :

Faire de fausses accusations,
Nuire aux chances du salarié de retrouver un emploi,
Dénaturer les motifs de résiliation,
Congédier un salarié pour assurer la privation d'un avantage, et
Congédier le salarié devant des collègues.

Notes et références

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit du travail au Canada

Wallace c. United Grain Growers Ltd.


Sinaps, nöronların (sinir hücrelerinin) diğer nöronlara ya da kas veya salgı bezleri gibi nöron olmayan hücrelere mesaj iletmesine olanak tanıyan özelleşmiş bağlantı noktaları. Bir motor nöron ile kas hücresi arasındaki kimyasal sinaps, aynı zamanda neuromuscular junction nöromusküler bağlantı olarak adlandırılır.

Kimyasal sinapslar sayesinde merkezi sinir sistemindeki nöronlar birbirleriyle nöral devreleri içeren bir sinir ağı oluşturabilirler. Bundan dolayı, algılama ve düşünme gibi zihinsel işlevlere temel teşkil eden biyolojik kompütasyonda sinapslar temel bir rol üstlenmektedirler. Ayrıca sinir sisteminin vücudun diğer organlarıyla iletişim kurması da sinapsların varlığına bağlıdır.

İnsan beyninde muazzam sayıda kimyasal sinaps bulunur. Küçük çocuklar 1016(10.000 trilyon) sinapsa sahipken, bu rakam yaş artışıyla ters orantılı olarak azalır ve yetişkinlerde stabilize olur. Bir yetişkinin sahip olduğu sinaps sayısı tahmini olarak 1015 ile 5x1015 (1.000 den 5.000 trilyona kadar) arasındadır.

Sinaps sayısının zamanla düşmesi bir kayıp olarak düşünülmemelidir. Bu, elektronikteki ROM programlamaya benzetilebilir. Bu cihazlar fabrikadan bütün cell'leri birbirine bağlı gelir ve cihazın secilen bazı hücreleri arasındaki bağlantıların bilinçli olarak koparılması yoluyla programlanır. Bu anlamda insan gelişimi sırasında bazı sinir hücreleri arasındaki sinapslar koparılarak beyin gelişir, programlanır.

Sinaps terimi, Sir Charles Scott Sherrington ve meslektaşları tarafından Yunanca "syn-" (beraber, birlikte) ve "haptein" (kucaklaşma) kelimeleri birleştirilerek türetilmiştir. Kimyasal sinapslar, var olan yegane biyolojik sinaps türü değildir, elektrik sinapslar ve immunolojik sinapslar da mevcuttur. Yine de yaygın kullanımıyla sinaps denildiğinde, çoğunlukla kimyasal sinaps ima edilmektedir.

Nörofizyoloji
Hücresel nörobilim
Hücre sinyalleri
Sinyal transdüksiyonu

Sinaps


Agentschap Wegen en Verkeer (în ), prescurtat AWV, este o companie a Guvernului Flamand însărcinată cu managementul și întreținerea rețelei rutiere din Regiunea Flamandă a Belgiei. Fiecare din cele trei regiuni ale Belgiei deține o astfel de agenție.

Agenția a fost înființată sub numele de Agentschap Infrastructuur (în ) printr-o hotărâre a Guvernului Flamand din 7 octombrie 2005, care a intrat în vigoare pe 1 aprilie 2006. Înainte de reforma administrației flamande din 2006, activitatea competentă în domeniu era Administrația Drumuri și Trafic din cadrul Ministerului Comunității Flamande. Printr-un decret din 14 noiembrie 2007, Agentschap Infrastructuur a fost redenumită AWV.

Agenția răspunde în fața Ministerului Flamand al Mobilității și Lucrărilor Publice. Din 2014, ministrul flamand al Lucrărilor Publice este Ben Weyts.

Agenția are câte un departament în fiecare provincie flamandă, un departament Electromecanică și Telematică având birouri în Gent și Antwerpen, precum și trei departamente centrale situate în Bruxelles: "Planning și Coordonare", "Expertiza Traficului și Telematică" și "Ingineria Drumurilor".

AWV s-a implicat de-a lungul timpului în lucrări complexe precum Proiectul Gent-Sint-Pieters, o investiție având drept scop reamenajarea și modernizarea gării Gent-Sint-Pieters. Alte proiecte majore sunt completarea secțiunilor lipsă din Noord-Zuid Kempen (așa-numita legătură nord-sud), precum și investiția Noorderlijn din Antwerpen.

Note

Legături externe
 Pagina oficială a AWV

Agenții flamande

Agentschap Wegen en Verkeer


Șalvarii (în persană: شلوار - šalvār; arabă: سروال - sirwāl; turcă: șalvar, cazahă: шалбар - șalbar, bengaleză: সালোয়ার - shalwar, urdu: شلوار - shalwar) cunoscuți și ca pantaloni de tip punjabi și, în unele contexte, ca pantaloni de harem, sunt un tip de pantaloni datând din perioada precreștină.

Șalvarii sunt purtați cu precădere în țările musulmane, însă ei pot fi întâlniți în zonele rurale din Grecia, precum și în alte foste teritorii ale Imperiului Otoman în Balcani. Șalvarii sunt purtați și într-o serie de comunități din nordul Indiei.

Șalvarii sunt un tip de pantaloni largi, cu poala foarte amplă care se leagă de mijloc cu un șnur. Ei reprezintă un element de vestimentație tradițional din Adana și până în sud-estul Asiei Mici, zonă în care sunt întâlniți frecvent. Fiind foarte largi, acest tip de pantoloni sunt potriviți pentru munca pe câmp sau în vițele de vie, astfel că ei continuă să fie folosiți și astăzi în zonele rurale de către agricultori și crescători de animale.

În sudul Asiei, șalvarii sunt cunoscuți cel mai adesea sub numele șalvar kamiz. Kamizul este un tip de cămașă, care purtată împreună cu șalvarii formează un costum. Cămășile de tip kamiz au de regulă gulere de tip occidental, însă există și variante cu gulere chinezești sau fără guler, acestea din urma fiind întâlnite cu precădere în vestimentația femeilor.

Caracteristici
Șalvarii reprezintă un tip de pantaloni care se leagă de talie cu un șnur elastic. Largi în partea de sus, ei se îngustează către genunchi.

Kamiz-ul, partea superioara a șalvar kamiz–ului, are de regulă o croială dreaptă, în prezent remarcându-se o influență europeană la nivelul mânecilor cămășii. Kamiz-urile nu impresionează atât prin croială, cât prin guler și prin măiestria broderiilor. Modelele îmbracate în prezent de către femei sunt ceva mai încărcate decât cele tradiționale.

Există diferite varietăți de Kamiz-uri: cu guler adânc, cu mâneci lungi sau fără mâneci, croite din materiale transparente (caz în care se impune purtarea unui alt rând de haine pe dedesubt) etc. Lungimea kamiz-urilor variază de la nivelul mijlocului și până la genunchi,unele modele fiind doar suficient de lungi cât să acopere șnurul care prinde șalvarii de talie. În vestimentația femeilor, șalvar kamiz-ul este completat de un șal numit dupatta, care poate fi purtat pe cap sau pe umeri. Pentru musulmani, dupatta reprezintă o alternativă mai puțin restrictivă pentru vălurile de tip çadur sau burka, în vreme ce femeile din cultura Sikh și cele din nordul Indiei poartă acest tip de văl pentru a-și acoperi capul când merg la templu sau când se afla în prezența vârstnicilor. Pentru celelalte femei însă, prinsă doar pe un umăr sau asezată la baza pieptului și a umerilor, dupatta reprezintă un accesoriu vestimentar menit să înfrumusețeze ținuta.

În Anglia și Canada pentru vestimentația de tip șalvar kamiz se folosește uneori termenul de punjabi.  Cu precădere în Anglia, în ultimii douăzeci de ani, vestimentația purtată de femeile venite din sudul Asiei sau din Punjab a fost reintrepretată și introdusă în vestimentația cotidiană occidentală. În India, șalvar kamiz-ul este considerat ca fiind specific nordului țării. Fiind mai simplu decât sari-ul, ușor de îmbrăcat și potrivit oricărui tip de siluetă, șalvar kamiz-ul a început să fie foarte popular în întreaga țară. Dată fiind varietatea de culori, materiale, broderii și croieli, acest costum poate fi purtat indiferent de context sau de climă.

Istoric și etimologie
Cuvântul șalvar provine din termenul persan شلوار  'shælva:r', care înseamnă pantalon. Termenul a pătruns în limba română pe filieră turcă. Există două teorii cu privire la originea termenului kamiz, analizând rădăcina kamis din limba arabă:
 Rădăcina kamis din arabă este o formă provenită din latinescul camisia.
 Termenul kamis are la baza rădăcina kms din semitica centrală, care a intrat apoi în greacă sub forma kamision și de aici în latină sub forma camisia.
Primele modele de pantaloni de tip șalvar au apărut în rândurile turcilor din Asia Centrală, acestea răspândindu-se ulterior în Afganistan, India, Iran, câteva țări arabe, precum și în teritoriile intrate sub ocupația Imperiului Otoman.

Forme fonetice
În limba punjabă, cuvântul începe cu litera 's', în vreme ce în limbile urdu, lahnda, persană, paștună și turcă, litera de început este 'ș'. În Marea Britanie, termenul circulă în ambele variante, însă forma preferată de Oxford English Dictionary, și în același timp și cea mai răspândită dintre cele două, este cea începând cu 'ș' . Forma fonetică 'salvar' este cel mai mult răspândită în India. Termenul kamiz se pronunță adesea adăugându-se un 'h' după consona de început, în forma 'khameez.

Referințe

Îmbrăcăminte
Cultura arabă
Îmbrăcăminte islamică

Șalvari


Madame Chrysanthème es una ópera, descrita como una comédie lyrique, en cuatro actos con prólogo y epílogo, con música de André Messager según un libreto de Georges Hartmann y Alexandre André, basado en la obra semiautobiográfica Madame Chrysanthème (1887) de Pierre Loti. Se ambienta en Nagasaki, Japón. Se estrenó en el Théâtre de la Renaissance en París el 21 de enero de 1893 con Jane Guy y Louis Delaquerrière en los papeles principales; hubo 16 representaciones en el teatro en el primer año.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas de André Messager
Óperas en francés
Óperas de 1893
Óperas estrenadas en París
Japón en la cultura no japonesa

Madame Chrysanthème


Deltakoronavirus (Delta-CoV) jedan je od četiri roda, Alpha-, Beta-, Gamma- i Deltakoronavirus u poddružini Orthocoronavirinae iz porodice Coronaviridae. Oni su zamotani, jednolančani RNK virusi zoonotskog, pozitivnog smisla. Koronavirusi zaraze i životinje i ljude. Dok su alfa i beta rodovi izvedeni iz baze gena šišmiša, gama i delta rodovi potječu iz bazena ptičjeg i svinjskog gena.

Povezani članci
 Alphakoronavirus
 Betakoronavirus
 Gamakoronavirus
 Coronaviridae

Izvori

Koronavirusi

Deltakoronavirus


Le , le vol Air France 072 a disparu au-dessus de l'océan Atlantique, tuant les  à bord. L'accident a entraîné le retrait du Latécoère 631 du service par Air France. C'était l'accident le plus meurtrier de l'océan Atlantique à l'époque et aussi le plus meurtrier subi par ce type d'avion.

Avion
L'avion accidenté était un Latécoère 631, immatriculé F-BDRC, surnommé Lionel de Marnier et ayant le numéro de série msn 06. Il avait effectué son premier vol le 9 novembre 1947.

L'accident
L'avion a décollé de Fort-de-France, en Martinique à  GMT le 31 juillet, et devait arriver à Port-Etienne, en Afrique occidentale française à  GMT le 1er aout. Il avait à son bord un équipage de douze personnes et . Il a été rapporté qu'un mayday a été reçu par une station de radio américaine aux Açores juste après minuit le . La position de l'avion a été estimée à  au nord des îles du Cap-Vert.  Deux avions d'Air France, un avion de l'armée de l'air française et un navire de la marine française ont été envoyés pour rechercher l'avion. La Garde côtière des États-Unis a envoyé l'  pour aider aux recherches. Les autorités portugaises ont autorisé les avions utilisés pour la recherche de l'aéronef disparu à utiliser l'aéroport d'Ilha do Sal, qui n'était pas ouvert au public. Deux Boeing B-17 Flying Fortress de l'armée de l'air portugaise se sont également joints aux recherches. L'armée de l'air américaine a envoyé un Flying Fortress et sept Boeing B-29 Superfortress pour se joindre à la recherche.

Le , le navire météorologique français Leverrier a signalé avoir reçu un message de détresse de l'avion. Un deuxième message a été reçu tôt le lendemain matin. Le Flying Fortress américain a également signalé avoir reçu un message de détresse "faible et brouillé" ce jour-là. L'USCGC Campbell a signalé avoir trouvé deux sièges de l'avion à environ  à l'est de Porto Rico. Un avion rapporta plus tard avoir vu une épave  de la position où les sièges ont été trouvés. Une partie de l'épave présentait des traces d'incendie. La recherche de survivants a été annulée le . À la suite de l'accident, qui était à l'époque le pire accident aérien de l'océan Atlantique et le pire jamais subi par le Latécoère 631. Ce type d'avion a été retiré du service par Air France à la suite de cette tragédie.

Références

Août 1948
Accident ou incident aérien d'Air France
Accident ou incident aérien en 1948
Avion disparu

Vol Air France 072


إفريقيا الاستوائية الفرنسية  اتحاد من أربع مناطق في وسط أفريقيا، تأسس سنة في 1910، كان يمتد من نهر الكونغو إلى الصحراء الكبرى. كانت تديره الدولة المستعمرة فرنسا. ويُكوّن هذا الاتحاد اليوم أربع دول مستقلة وهي جمهورية أفريقيا الوسطى وتشاد والكونغو(الكونغو الفرنسية) والجابون. كانت تغطي المنطقة مساحة 2,509,994كم² ومعظم الناس في هذه المنطقة إفريقيون سود. وتعيش الشعوب المتحدثة بالبانتو في الجنوب، أما جماعات الفولا والسارا والتوبو فكانت تعيش في الشمال.
وفي المنطقة موارد كثيرة من الغابات والمعادن، وتقع أغنى مستودعات المعادن المعروفة في دولة الجابون. وتتضمن المنتجات الرئيسية القطن والأرز واللحوم والفول السوداني والكاكاو والبن والخشب والمنجنيز والزيت.
وقد وصل المستعمرون الفرنسيون الأوائل إلى إفريقيا عام 1839م واستقروا على ضفاف نهر الجابون، وفي عام 1849م، أسسوا ليبرفيل وجعلوها عاصمة للمستعمرة ثم انتقلت العاصمة بعد ذلك إلى برازافيل. وقد مُنحت المناطق الأربع لإفريقيا الاستوائية الفرنسية الفرصة لأن تُصبح جمهوريات مستقلة في نوفمبر عام 1958م. وأصبحت دولاً مستقلة عام 1960.

انظر أيضاً
 السودان الأنجلو مصري
 جانجنيهيسو

مراجع

إفريقيا في 1910
أوبانغي شاري
الاستعمار الفرنسي في إفريقيا
العلاقات التشادية الفرنسية
العلاقات الغابونية الفرنسية
العلاقات الكاميرونية الفرنسية
العلاقات الكونغولية الفرنسية
العلاقات الوسط إفريقية الفرنسية
الغابون في القرن 20
تشاد في القرن 20
جمهورية الكونغو في القرن 20
الكاميرون الفرنسية
انحلالات سنة 1958 في إفريقيا الاستوائية الفرنسية
تأسيسات سنة 1910 في إفريقيا الاستوائية الفرنسية
تاريخ الغابون
تاريخ الكاميرون
تاريخ تشاد
تاريخ جمهورية إفريقيا الوسطى
تاريخ جمهورية الكونغو
تاريخ وسط إفريقيا
دول سابقة في إفريقيا
دول وأقاليم انحلت في 1958
دول وأقاليم أسست في 1910
مستعمرات سابقة في إفريقيا
مستعمرات فرنسية سابقة

إفريقيا الاستوائية الفرنسية


Crucigenia, rod zelenih algi čija prtipadnoist porodici i redu unutar razreda Trebouxiophyceae još nije utvrđena. Pripada mu desetak vrsta (14), a tipična je slatkovoidna alga Crucigenia quadrata.

Vrste
 Crucigenia australis Playfair
 Crucigenia cordata Playfair
 Crucigenia cruxmichaeli (Reinsch) Playfair
 Crucigenia fenestrata (Schmidle) Schmidle
 Crucigenia floralis Playfair
 Crucigenia lauterbornii (Schmidle) Schmidle
 Crucigenia mucronata (G.M.Smith) Komárek
 Crucigenia pyriformis Beck
 Crucigenia quadrata Morren - tipična
 Crucigenia quadriseta Seckt
 Crucigenia setifera S.S.Wang
 Crucigenia smithii (Bourrelly) Komárek
 Crucigenia uzbekistanica Ergashev
 Crucigenia variabilis S.S.Wang

Izvori

Trebouxiophyceae

Crucigenia


Historically in Quebec, Canada, there were a number of political parties that were part of the Canadian social credit movement.  There were various parties at different times with different names at the provincial level, all broadly following the social credit philosophy; at various times they had varying degrees of affiliation with the Social Credit Party of Canada at the federal level.

The greatest success achieved by a provincial social credit party in Quebec was the Ralliement créditiste du Québec, which won 12 seats in the 1970 Quebec provincial election.

Union des électeurs
The Union des électeurs (UE) (in English: "Union of Electors") was founded in 1939 by Louis Even and Gilberte Côté-Mercier. It was the first créditiste political movement to be active in Quebec. It ran two candidates, Even and Armand Turpin in the 1940 federal election as part of the Canada-wide New Democracy movement. Even won 17% of the vote and placed third in the riding of Lake St-John—Roberval. Turpin placed second with over 31.8% of the vote in Hull. Even and the Union attended the founding convention of the Social Credit Association of Canada in 1944 and opposed the bid of the western Canada-based Social Credit federal caucus to establish a central party under the leadership of Solon Low. While Even's group ran candidates in the 1945 federal election under the national Social Credit banner and again in subsequent by-elections, by 1949 the Quebec créditistes were again running candidates under the Union des électeurs banner as they were also doing in the Quebec provincial elections.

The Union was accused of anti-Semitism and of distributing the Protocols of the Elders of Zion in Quebec. The Canadian Jewish Congress referred to it as "fast becoming the rallying point of the numerous Jew-haters in French Canada".

The Union des électeurs' electoral philosophy was that it was not a partisan political party but an organization which marshals voters to enforce their wishes on their elected representatives. Even's belief, like that of social credit originator C.H. Douglas, was that parties were corrupt and that the party system should be replaced by a "union of electors" who would compel elected officials to follow the popular will. Even and the Union broke with the national Social Credit organization in 1947 due to Ernest Manning's increasingly hostile attitude towards them and his purge of anti-Semites from the movement. The Union influenced some Social Crediters outside of Quebec, including the Social Credit Association of Ontario which stood its candidates in the 1948 Ontario elections under the name "Union of Electors". In British Columbia, there was a "Union of Electors" party which ran as a rival to the British Columbia Social Credit League in the 1949 provincial election.

With Réal Caouette and then P. Ernest Grégoire as leader, the Quebec provincial party contested seats in the 1944 provincial election but won no seats and the 1948 provincial election when it managed to get 9.25% of the popular vote, but again won no seats. It also ran candidates federally: Caouette was  elected to the House of Commons of Canada in a 1946 by-election under the Social Credit banner. He failed to win re-election in the 1949 federal election as a Union des électeurs candidate, when the party ran a total of 56 candidates.  None were successful.

The Union des électeurs faded away as a political party after 1949. In the 1950s, Caouette contested seats in various by-elections against the wishes of Even and Côté-Mercier. In 1958, Caouette broke with Even and Côté-Mercier and founded the Ralliement des créditistes, which ran candidates in federal elections in the 1950s and 1960s and was, at times, the Quebec branch of the Social Credit Party of Canada. In 1970, the federal Ralliement des créditistes founded a distinct provincial branch, the Ralliement créditiste du Québec.

In 1939, Even and Côté also founded a lay Catholic group called the "Pilgrims of Saint Michael", based in Rougemont, Quebec, that continues to promote social credit monetary policy coupled with conservative Catholicism. The Pilgrims publish The Michael Journal in English and Vers Demain in French. The group was founded in 1939 and is nicknamed "the White Berets" for the headgear worn by members.

Federal general election results

Quebec provincial general election results

Candidats des électeurs
Réal Caouette ran under this label in the 1957  and 1958 federal elections, but failed to win a seat.

Candidats libéral des électeurs
In the 1962 and 1963 federal elections, a small breakaway from Social Credit ran a single candidate under the name Candidat libéral des électeurs without success. The 1962 candidate, J.-Edouard Pharon, received 1,800 votes – 500 more than the Social Credit candidate.

Ralliement des créditistes du Canada
Réal Caouette had been a social credit stalwart since the joining the movement in 1939, running as a candidate for the Union des électeurs.  He won a seat in the House of Commons in a by-election, but lost it in the next general election. He was a true believer in social credit theory and a charismatic, almost evangelical speaker.

In 1958, he broke with Union des électeurs founders Louis Even and Gilberte Côté-Mercier, and formed the Ralliement des créditistes du Canada as the Quebec wing of the Social Credit Party of Canada on May 4, 1958.  Caouette was named leader of the new organization.  His party political broadcasts on Quebec television developed a great following. Caouette ran for the leadership of the Social Credit Party of Canada in 1961, but was defeated by Robert N. Thompson.

Driven by Caouette's fiery oratory, the Social Credit Party achieved a breakthrough in the 1962 federal election, winning 26 seats in Quebec.  Only four Social Credit MPs were elected in the rest of Canada.

Thompson insisted on remaining national party leader after 1962, even though the Social Credit caucus was overwhelmingly from Quebec and regarded Caouette as its leader. Thompson accepted Caouette as his deputy leader.

This tension led to a split: in 1963, the Quebec wing became independent from the party in the rest of country as the Ralliement des créditistes, or Social Credit Rally in English.  Of the 20 Social Credit MPs elected in Quebec in the 1963 federal election, 13 followed Caouette into the Ralliement, five ran in the next election as independents and two joined the Progressive Conservative Party of Canada.

The Ralliement ran as a separate party in the 1965 federal election. Nine of its candidates were elected in Quebec in 1965. It went on to win 14 seats in Quebec in 1968, and then creditiste leader Caouette became leader of the Social Credit Party. The party took seats in Quebec in the 1970s.

In 1968, Thompson joined the Progressive Conservative Party.

General election results – Ralliement des créditistes

Ralliement créditiste

In October 1967, the Ralliement des créditistes changed its name to Ralliement créditiste.

In the 1968 federal election, the Social Credit Party won no seats in the House of Commons, while Caouette's Ralliement créditiste returned 14 MPs.

In 1969, the federal Ralliement créditiste entered provincial politics by running candidates in four Quebec by-elections. The candidates appeared on the ballot without party designation, as the party did not run candidates in the last general election. All were defeated. A dissident group opposed to Caouette's leadership founded the Parti crédit social uni in this period.

The Ralliement créditiste du Québec was created in January 1970 and fielded candidates in the 1970 and 1973 provincial elections.

In 1971, Caouette and the Ralliement créditiste rejoined the Social Credit Party of Canada, and Caouette was elected national leader.

The Social Credit Party under Caouette's leadership won 15 seats in 1972 and 11 in 1974. Under Fabien Roy's leadership it won 6 in 1979. It won no seats in 1980.

General election results - Ralliement créditiste

See also
List of political parties in Canada
List of Social Credit/Creditistes MPs
Politics of Quebec
List of Quebec general elections
Timeline of Quebec history

References

External links
 National Assembly historical information
 La Politique québécoise sur le Web

Federal political parties in Canada
Defunct political parties in Canada
Political parties established in 1939
Conservative parties in Canada
Social credit parties in Canada
Political history of Quebec
1939 establishments in Quebec

Ralliement créditiste


Anne Geneviève L'Huillier (f. 16 ágúst 1958) er fransk-sænskur eðlisfræðingur og prófessor í kjarneðlisfræði við Lundarháskóla í Svíþjóð. Hún er leiðtogi teymis sem sérhæfir sig í attósekúndueðlisfræði og rannsakar hreyfingar rafeinda í rauntíma, sem gerir þeim kleift að skilja efnahvörf á frumeindastigi. Árið 2003 slógu L'Huillier og teymi hennar heimsmet með því að framkalla stysta ljóspúlsinn við 170 attósekúndur. L'Huillier hefur unnið til margra eðlisfræðiverðlauna, meðal annars Wolf-verðlaunanna í eðlisfræði árið 2022  og Nóbelsverðlaunanna í eðlisfræði árið 2023.

Æviágrip
Anne L'Huillier fæddist í París árið 1958. Hún er með mastersgráðu í fræðilegri eðlisfræði og stærðfræði en skipti síðan yfir í doktorsnám í tilraunaeðlisfræði við Atómorkunefnd Frakklands hjá CEA Paris-Saclay. Doktorsritgerð hennar fjallaði um margfalda jónun í sterkum leysisviðum.

Í eftirdoktorsnámi sínu fór L'Huillier til Gautaborgar í Svíþjóð og Los Angeles í Bandaríkjunum. Árið 1986 var hún fastráðin til starfa hjá CEA Paris-Saclay. Árið 1992 tók hún þátt í tilraun í Lundi þar sem búið var að setja upp eitt fyrsta títan-safír-leysigeislakerfið fyrir femtósekúnduslætti í Evrópu. Hún flutti til Svíþjóðar árið 1994 og varð fyrirlesari við Lundarháskóla næsta ár og síðan prófessor þar árið 1997.

Verðlaun og viðurkenningar
L'Huillier sat í Nóbelsverðlaunanefndinni í eðlisfræði frá 2007 til 2015 og hefur verið meðlimur í Sænsku vísindaakademíunni frá 2004. Árið 2003 hlaut hún . Árið 2011 hlaut hún UNESCO L'Oréal-verðlaunin. Árið 2013 hlaut hún Carl-Zeiss-rannsóknarverðlaunin, Blaise Pascal-orðuna og heiðurgráðu frá Université Pierre-et-Marie-Curie í París. Hún hlaut aðild að Vísindaakademíu Bandaríkjanna sem erlendur heiðursfélagi árið 2018. Einu ári síðar var hún sæmd Verðlaunum fyrir grundvallarþætti skammtafræði rafeinda og ljósfræði af Evrópska eðlisfræðifélaginu. Anne L'Huillier er meðlimur í Bandaríska eðlisfræðifélaginu og ljósfræðisamtökunum Optica.

Árið 2022 hlaut L'Huillier Wolf-verðlaunin í eðlisfræði fyrir "frumkvöðlaframlag til ofurhraðra leysigeisla og attósekúndueðlisfræði" ásamt Ferenc Krausz og Paul Corkum.

Árið 2023 hlaut L'Huillier Nóbelsverðlaunin í eðlisfræði ásamt Krausz og Pierre Agostini fyrir "að finna aðferð til að rannsaka rafeindir í atómum og sameindum með örstuttum ljóspúlsum".

Works

References

Franskir eðlisfræðingar
Nóbelsverðlaunahafar í eðlisfræði
Sænskir eðlisfræðingar

Anne L'Huillier


Sergiu Medean (n. 7 octombrie 1862, Sebeș – d. 20 iulie 1938, Sebeș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Între 1 decembrie 1886 și 1 octombrie 1894 a servit la protodiacon la Sibiu, pentru ca în 4 septembrie 1897 să fie numit protopop ortodox al Sebeșului, funcție ocupată până la ieșirea la pensie, în 31 decembrie 1931.

A fost președinte al Despărțământului Sebeș al "ASTREI" între 1897-1923 și primul președinte al Asociației de meseriași "Andreiana". În 15 august 1916, imediat după începutul ofensivei armatei române în Transilvania, a fost deportat de autoritățile austro-ungare la Sopron, împreună cu protopopul greco-catolic Ioan Simu. Cei doi s-au întors la Sebeș în anul 1917, după respingerea ofensivei.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost reprezentant al Protopopiatului ortodox-român al Sebeșului, al Parohiei ortodoxe-române Sebeș-Alba și al Despărțământului Sebeș al "ASTREI".

Note

Bibliografie
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimetară
Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1862
Decese în 1938
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Oameni din Sebeș
Români din Austro-Ungaria
Protopopi români

Sergiu Medean


හැදින්වීම

අනනාස් කොමොසස් යන විද්‍යාත්මක නාමයෙන් හඳුන්වන අන්නාසි බ්‍රොමිලියේසි කුලයට අයත්වේ.මෙහි නිජබිම බ්‍රසීලයයි. ඉදවා අළුත් පළතුරක් ලෙසද
ටින්වල අසුරනලද පළතුරක් ලෙස ජෑම් හාකෝඩියල් ආකාරයටද අන්නාසි ආහාරයට ගනුලැබේ. අන්නාසි ඵලයේ හා පත්‍රවල යුෂයෙහි පණුනාශකහැකියාව
ඇතිඅතර තවද ඵලයේ ඇති බ්‍රොමිලින් නම් එන්සයිමය නිසා ආහාර දිරවීම පහසුකිරීම මෙහි ඖෂධීයමය ගුණ ලෙස හඳුනාගතහැක. චීනය,පිලිපීනය වැනි රටවල
අන්නාසි පත්‍රවලින් ලබාගන්නා කෙඳි රෙදිපිළි නිෂ්පාදනයට ගනුලැබේ. තවද විනාකිරි කර්මාන්තය සඳහා ද අන්නාසි උපයෝගීකරගනුලැබේ.

අන්නාසි වගාවේ දේශගුණික අවශ්‍යතා

 වර්ශාපතනය - වර්ෂයකට මිලිමීටර්. 1500 – 3000 පමණ.
 උෂ්ණත්වය  - සෙන්ටිග්‍රේට් අංශක  24– 32 පමණ.

අන්නාසි වගාබිමෙහි පසෙහි ස්වභාවය

වගාවට සුදුසු වන්නේ වැලි සහිත ලෝම පසකි.
මැටි හෝ හුණු අධික පස් වගාවට නුසුදුසුය.
හොඳින් පසේ ජලය බැසයාම වගාව සාර්ථකවීමට වැදගත්ය.
පසෙහි පී.එච්. අගය 5.5 – 6 වීම වඩාත් සුදුසුය.

අන්නාසි ප්‍රබේද

ප්‍රධාන ව‍ශයෙන් වගාකරන ප්‍රබේද දෙකක් ඇත.
 මුරුසි ප්‍රබේදය
ඉදවා අළුත් පළතුරක් ලෙස වැඩිවශයෙන් පරිබෝජනයකරයි.හොඳින් ඉදුණු ගෙඩියෙන් සුවඳක් හමයි.මාංශලය තද කහ වර්ණයෙන් යුතු අතර ඉතා පැණිරසය.හොඳින් වැඩුණු ගෙඩියක් කිලෝ එකහමාරක් පමණ බරය.මේ ප්‍රබේදයේ පත්‍ර කටු සහිතය.මේ ගසකින් මොරෙයියන් වැඩිප්‍රමාණයක්ද ලබාගත හැක.

 කිව් ප්‍රබේදය

මේ ප්‍රබේදය ටින්වල ඇසිරීම සඳහා ගනුලබයි.කිව් ප්‍රබේදය මුරුසි ප්‍රබේදය තරම් පැණිරස නැත.තරමක් ඇඹුල් රසැතිය.මාංශලය සුදු පාටට හුරු ලාකහ පැහැතිය.ඉතා වැඩි යුෂ ප්‍රමාණයක් ඇත.ගෙඩියක් කිලෝ එකහමාරේ සිට කිලෝ තුන පමණ දක්වා වැඩේ.පත්‍රවල කටු අඩු අතර මොරෙයියන් හටගැනීමද අඩුය.

අන්නාසි වගාවේ රෝපණ ද්‍රව්‍ය

රෝපණ ද්‍රව්‍ය ලෙස විවිධාකාරයේ මොරෙය්යන් වර්ග භාවිතාකළ හැකිය.

 කරඬුව                           = ගෙඩිය මුදුනේ ඇති කොටස
 නටුමොරෙයියන්           = ගෙඩියේ නටුවෙන් මතුවන මොරෙයියන්
 අක්ෂිමොරෙයියන්        = පත්‍ර අතරින් මතුවන මොරෙයියන්
 මුල්මොරෙයියන්          =  කඳ පාමුළින් මතුවන මොරෙයියන්

අන්නාසි වගාකිරීම

ක්ෂේත්‍රය සැකසීම
මූලික බිම් සැකසීම ලෙස ට්‍රැක්ටරයකින් පොළව හෑමෙන් පස මෘදුවසකසා දිග,පළල හා ගැඹුර සෙන්ටිමීටර 20 වන කානු සැකසිය යුතුය.බෑවුම් සහිත ඉඩමක නම් කානු දැමියයුත්තේ සමෝච්ච ක්‍රමයටය.කානු කැපීමේදී ඉවත්කරන පස්,බෑවුම ඇති දිසාවේ කුඩා වැටියක් සෑදෙන ආකාරයට දමන්න.

පැල සිටුවීම
 දෙපේළි ක්‍රමය
සකස්කරගත් ක්ෂේත්‍රයේ කානු දිගේ සෙන්ටිමීටර 20 ක පරතරයෙන් මොරෙය්යන් කෙළින් සිටින පරිදි වැටියට හේත්තුකරන්න.වැටියට විරුද්ධ පැත්තෙන් පස් සූරාගෙන මොරෙය්යන්ගේ පාදස්ථ කොටසින් සෙන්ටිමීටර 10 -15 පමණ වැසෙන සේ පස් දැමියයුතුය.දෙපේළි ක්‍රමය යටතේ පේළි දෙක අතර  පරතරය සෙන්ටිමීටර 60 වියයුතුය.

 තනිපේළි ක්‍රමය
මෙම කමයට පැල සිටුවීමේදී පේළි තුළ පැල අතර පර‍තරය සෙන්ටිමීටර 30 වියයුතුය.තනිපේළි ක්‍රමයේදී පේළි දෙකක් අතර පරතරය මීටර දෙකක් වියයුතුය.

පොහොර යෙදීම

යූරියා, රොක්පොස්පේට්, මියුරියේට්ඔ‍ෆ්පොටෑෂ් භාවිතාකර සාදාගන්නා එන්.පී.කේ. 11-7-31 පොහොර මිශ්‍රණය අන්නාසි සඳහා නිර්දේශිතය.අන්නාසි සඳහා මූළික පොහොර යෙදීමක් නොකර සිටුවා මසකට පසු ඉහත සඳහන් මිශ්‍රණයෙන් එක පැලයකට ග්‍රෑම් 28 බැගින් යෙදියයුතුය.ඉන්පසු සෑම මාස 3-4 කට වරක් පසේ හොඳින් තෙතමනය ඇති විටදී ඉහත සඳහන් කළ පොහොර ප්‍රමාණයම දැමියයුතුය.පළමු වරට පොහොර යොදන විට පැල ආසන්නයේ පසට යොදන්න ඉන්පසු ගසේ පහළින් ඇති පත්‍ර අතරට පොහොර යොදන්න.ගසේ ගොබයට පොහොර වැටීමට ඉඩනොදෙන්න.

ජල සම්පාදනය

වර්ශාව නොමැති වියලි කාලවලදී  මසකට වාර 6-7 දක්වා ජල සැපයුම මගින් හොඳ අස්වැන්නක් ලබාගතහැක.පසෙ තෙතමනය සුරැකීමට සෙන්ටිමීටර 20-30 පමණ ඝණකමට කොහුබත් හෝ වෙනත් සුදුසු වසුනක් පැල පේළි අතරට යෙදියයුතුය.

අන්නාසි වගාවේ වල් පැල මර්දනය

සුළුපරිමාන වගාවන්හි අන්නාසි පත්‍රවලට හානි නොවන සේ උදලුගෑමෙන් වල් මර්දනය කළහැක.වල් මර්දනයට රසායනික වල්නාශකද භාවිත කළහැක.ඩියුරෝන් 80% තෙත්කළහැකි කුඩකි.එය ග්‍රෑම් 2ක් ජලය ලීටර 180- 200 ක මිශ්‍රකර සිටුවා මාසයක් පමණ වූ වගා වල වල්පැල මර්දනයට යෙදියහැක.

අන්නාසි වගාවට වැළදෙන රෝග

 ගොබය හෙවත් කරඩුව කුණුවීම
 පාදස්ථය කුණුවීම හා මුල් කුණුවීම
 ගෙඩි කුණුවීම
 ගස් මැළවීම

රෝග ලක්ෂණ හා රෝග පාලනය

කරඬුව කුණුවීම හා පාදස්ථ, මුල් කුණුවීම

රෝග ලක්ෂණ සැළකීමේදී ගොබ කුණුවීම අළුත් වගාවල ඇතිවේ. ගොබයේ ළාබාල පත්‍ර පහසුවෙන් ගැලවී එයි.  පාදස්ථ,මුල් කුණුවීමේදී පත්‍ර මැළවේ. ගස් පහසුවෙන් ගැලවී එයි. රෝග පැතිරීම රෝගකාරක දිලීර සහිත පස් හා රෝපණ ද්‍රව්‍ය මගින් සිදුවේ. රෝග පාලනය සඳහා නිරෝගී වගාවකින් මොරෙයියන් ගෙන පැල සිටුවීමට පෙර දිලීරනාශකයක් යොදා පූර්ව ප්‍රතිකාර කර සිටුවියයුතුය. වගා ඉඩමේ ජලවහනය දියුණු කළයුතුය. වර්ශාව අධික තෙත් කාළගුණයක් ඇති විට පැල නොසිටුවීම වැදගත්ය. පැල සිටුවීමේදී ගොබය තුලට පස් නොවැටීමට වගබලා ගතයුතුය. පවතින වගාවක ගොබ කුණුවීමට දලීරනාශකයක් වන මැන්කොසෙබ් 64% , මෙටලැක්සිල් 8% තෙත්කළහැකි කුඩු (රිඩොමිල්) පැලවල ගොබයට යොදන්න. පවතින වගාවක පාදස්ථ කුණුවීම හෝ මුල් කුණුවීම ඇති විට රෝගී ගස්වල පහතින් ඇති පත්‍ර කපා ඉවත්කර ඉහත දැක්වූ දිලීරනාශකයම ගසේ පාමුල සේදීයන සේ  වත්කර ගස පාමුළට පස් දමන්න.එවිට අළුත් මුල් වැඩේ.

ගෙඩි කුණුවීම

රෝග ලක්ෂණ සැළකීමේදී  දිලීරය ඇතුල්වී දින දෙකකට පමණ පසු නෙලාගත් ගෙඩියේ නටුව ක්‍රමයෙන් කළු පැහැවීමට පටන්ගනී. පසුව මේ කළුපැහැ වීම නටුව දිගේ ගෙඩිය තුළටද පැතිරේ.රෝග පාලනය කිරීමේදී හානි නොවන සේ ප්‍රවේශමෙන් නෙලාගත් ගෙඩි පිරිසිදු ස්ථානයක ගබඩාකළ යුතුය. රෝගය තදින් ඇත්නම් බෙනොමිල් 80% තෙත්කළහැකි කුඩු ග්‍රෑම් 100 ක් ජලය මිලිලීටර 100 ක දියකළ ද්‍රාවණයක ගෙඩිවල නටුවේ කැපුම්පෘෂ්ඨය ගිල්වා ඉවතට ගෙන ගබඩාකරන්න.

ගස් මැළවීම

රෝග ලක්ෂණ සැළකීමේදී රෝගය වැලඳුන ගස්වල පත්‍ර පළමුව රතුවී පසුව රෝස පාටවේ. මේ අවස්ථාවේදී දාරය දිගේ පත්‍රඇතුලට නැමේ.පත්‍ර මැළවුණු ස්වභාවයක් දිස්වේ.රෝගී ගස් ක්‍රමයෙන් මැරීයයි.අන්නාසි ගස් මැළවීම විවිධ හේතු නිසා සිදුවේ.එනම් පාදස්ථ කුණුවීම , මුල් කුණුවීම , පිටිමකුණා මගින් පැතිරෙන වෛරස් රෝගය නිසා ගස් මැළවීම.රෝග පාලනය කිරීමේදී වැදගත් වන්නේ නිරෝගී වගාවකින් ලබාගත් මොරෙයියන් පමණක් සිටුවීමය. පිටිමකුණා පාලනයකරගැනීමද අවශ්‍යවේ.

කෘතීමව මල් හටගැන්වීම

අවාරයේ අන්නාසි අස්වනු ලබාගැනීම මෙහි අරමුණවේ. මේ සඳහා එතිෆෝන්, ඉන්ඩෝල්, ඇසිටික් අම්ලය, කැල්සියම් කාබයිඩ් වැනි රසායනික යොදාගනී. වඩාත්
කාර්යක්ෂම රසායනිකය එතිෆෝන්ය. මෙහි වෙළඳනාමය එත්‍රල්ය. නිෂ්පාදනයන්ගේ  නිර්දේශයන්ට අනුව සාදාගත් ද්‍රාවණයෙන් මිලිලීටර් 40 පමණ අන්නාසි ගසේ මේරූ පත්‍ර 20 ට වැඩි නම් ගොබයට වත්කල යුතුය. ද්‍රාවණය යොදා දින 30 න් රතු පාට මල් හටගනී.

ගෙඩි විශාල කරගැනීම

ඇල්‍ෆා නැප්තලීන් ඇසිටික් අම්ලය අඩංගු රසායනික ද්‍රව්‍යක් හෝ ඉන්ඩෝල් ඇසිටික් අම්ලය නිර්දේශිත පරිදි ජලයේ දියකර සාදාගත් ද්‍රාවණයේ ලීටරයකට යූරියා ග්‍රෑම් 2ක් මිශ්‍රකර මල් පිපී මසකින් ළපටි ගෙඩි වල‍ට ඉසීමෙන් ගෙඩිවල ප්‍රමාණය විශාල කරගතහැක.

ගෙඩිවල පැහැය වැඩිකරගැනීම

නෙළාගත් අන්නාසි ගෙඩිවලට එතිෆෝන් යෙදීමෙන් ඒකාකාරී කහ පැහැයක් ලබාගතහැක.

අස්වනු නෙළීම

අන්නාසි ගෙඩියේ නටුව සෙන්ටිමීටර 20 පමණ දිගට තබා ගෙඩියෙන් 25% පමණ පිටපොත්තේ වර්ණ‍ය කහපැහැවූ  පැසුණු අන්නාසි ගෙඩි උදේ වරුවක නෙළිය යුතුය. නෙලූගෙඩි එකගොඩේ ගොඩනොගසා මදක් තුනීකර සෙවනේ තබා ප්‍රවේශමෙන් ප්‍රවාහනය කළයුතුය.

සාර්ථක අන්නාසි වගාවකට.......

අනවශ්‍ය මොරෙයියන් ඉවත්කිරීම , නිසිකලට පොහොර දැමීම, ජලසම්පාදනය කිරීම, රෝග හා පළිබෝධ පාලනය කිරීම ආදිය කරමින් හොදින් නඩත්තුකරන අන්නාසි වගාවකින් වසර 3ක් පමණ සාර්ථක ලෙස අස්වැන්න ලබාගතහැක.

ආශ්‍රිත ලිපි

කෘෂිකර්මය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

කෘෂිකර්මය

අන්නාසි වගාව


Samsung Kies es una aplicación de software usada para comunicar entre los distintos dispositivos Samsung. Además, permite casi el total uso del teléfono desde la pc mediante una conexión a internet, en este caso se utiliza la IP asignada al teléfono la cual se emplea como llave para tomar control de las funciones del dispositivo celular. Puede ser descargada desde el centro global de descargas de Samsung o en las páginas de soporte individual de cada teléfono móvil. Es muy similar al programa iTunes de Apple.

Usos
Éste software puede ser usado para:
Respaldo de datos
Transferencia de datos (entre el Computador personal y el dispositivo móvil)
Administración multimedia
Características adquiridas
Actualización de firmware de dispositivos (incluyendo sistema operativo)

Dispositivos soportados
Esta es una lista de algunos de los dispositivos conocidos actualmente compatibles con el software Samsung Kies:

 Samsung Wave
 Samsung Jet Ultra Edition
 Samsung Galaxy Portal
 Samsung Omnia Lite
 Samsung Galaxy Note
 Samsung Omnia Pro B7320
 Samsung Omnia Pro B7330
 Samsung Omnia Pro B7610
 Samsung Omnia II
 Samsung Galaxy Spica
 Samsung Galaxy 3
 Samsung Galaxy S
 Samsung Galaxy SL
 Samsung Galaxy S Plus
 Samsung Galaxy S Advance GT-i9070
 Samsung Galaxy S II
 Samsung Galaxy S III
 Samsung Galaxy S III Mini
 Samsung Galaxy S 4
 Samsung Galaxy Tab
 Samsung Galaxy Ace
 Samsung Galaxy Gio
 Samsung Galaxy Y
 Samsung Galaxy Y Pro

 Samsung Galaxy R
 Samsung Champ Camera 3303
 Samsung Champ Deluxe
 Samsung i8910HD
 Samsung C6625
 Samsung Infuse 4G
 Samsung Exhibit 4G
 Samsung GALAXY 3 GT-i5801
 Samsung Galaxy Europa GT-i5500
 Samsung Corby Pro GT-B5310
 Samsung Duo GT-B7722
 Samsung Galaxy Mini GT-S5570
 Sidekick 4G
 Samsung Galaxy Tab 7.0 Plus
 Samsung Galaxy Tab 8.9
 Samsung Galaxy Tab 10.1
 Samsung GT-S5260
 Samsung GT-E2652
 Samsung GT-S5233S
 Samsung GT-C3200
 Samsung GT-B5310
 Samsung Galaxy Pro (GT-B7510)
 Samsung Hero E2232

Requisitos de Sistema

Referencias

Enlaces externos
 http://www.samsungapps.com/about/onPc.as
 https://web.archive.org/web/20140516202808/http://kies.com.es/ Kies Español]

Samsung
Software administración de dispositivos móviles

Samsung Kies


Zemplín este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice, pe malul râului Bodrog. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 371 de locuitori.

Istoric
Localitatea Zemplín este atestată documentar din 1261.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zemplín, Slovacia


Crkva Gospe od Blagovijesti nalazi se u Milni na Braču.

Opis
Župna crkva Gospe od Blagovijesti sagrađena je na sjevernoj strani milnarske luke ispod utvrđene kuće obitelji Cerineo. Na vrhu kamene skalinade ističe se vitkim kamenim pročeljem sa zabatom ukrašenim profiliranim volutama. Istočno od crkve je kasnorenesansni zvonik s dvostrukom ložom s maskeronima i izduženom piramidom, rad obitelji Bokanić s kraja 16. stoljeća. Crkva se pripisuje graditeljsko-klesarskoj obitelji Macanović iz druge polovice 18. stoljeća i istaknuto je ostvarenja kasnog baroka u Dalmaciji. Unutrašnjost je razdijeljena kamenim stupovima na tri broda, a svodovi su ukrašeni štukaturama, rad švicarske obitelji Somazzi s kraja 18. i početka 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-4572 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

 Crkva Gospe od Blagovijesti (TZ Milna)
 Crkva u crkvi (TZ Milna)

Gospa od Blagovijesti
Gospa od Blagovijesti, Milna
Barokne crkve u Hrvatskoj

Crkva Gospe od Blagovijesti u Milni


An Everardia maguireana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Everardia maguireana in nahilalakip ha genus nga Everardia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Everardia

Everardia maguireana


An Townsonia in uska genus han Liliopsida. An Townsonia in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Townsonia

Townsonia


Val de Pilas es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Caspe, en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. Cuenta con servicios de viajeros de Media Distancia operados por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 464,4 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Caspe y de Fabara, a 123 metros de altitud. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 15 de diciembre de 1893 con la apertura del tramo Caspe - Fayón de la línea férrea que unía Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia o TBF. Unos años antes, en 1891 TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de MZA hasta 1936.

En 1941, la gestión de la estación pasó a manos de RENFE tras nacionalizarse el ferrocarril en España.

Desde enero de 2005 Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias, mientras que Renfe Operadora explota la línea.

En 2009 Adif realizó diversos trabajos de mejora de la infraestructura en la estación. La estación careció de servicios de pasajeros durante 8 meses, desde el 17 de marzo de 2020, volviendo a recuperar el servicio el 10 de enero de 2021.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe Operadora presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regionales en el siguiente trayecto:

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Caspe
Val de Pilas
Val de Pilas
Val

Estación de Val de Pilas


Crkva Hrista Carja (poznata i kao Plava crkva), vjerski je objekt ukrajinskih grkokatolika u Banjoj Luci. U susjedstvu je KŠC "Bl. Ivan Merz" i rimokatolička Crkva Pohoda Blažene Djevice Marije.

Povijest
Grkokatolička parohija u Banjoj Luci je osnovana 1910. godine, kada su se Ukrajinci i počeli doseljavati na područje Bosne i Hercegovine. Nisu imali svoje vjerske hramove obratili su se svom mitropolitu Andreju Šeptickom u Ukrajini, koji je posredstvom sebi bliskih svećenika počeo da organizira rad parohija u Bosni i Hercegovini i to u Prnjavoru, Devetinama, Staroj Dubravi, Derventi i Banjoj Luci. Banja Luka je nosila titulu parohije, ali svoje sjedište je imala u Kozarcu, jer nisu imali svoga prostora u Banjoj Luci. Parohija je obuhvatala područje od Bosanske Gradiške, pa sve do Banjaluke. Godine 1930. kupljeno je zemljište i u Banjaluci. To je mjesto gdje se nalazi sadašnja crkva. Prva mala crkva osveštana je 1931. godine, ali ona je 1944. srušena prilikom bombardovanja Banjaluke u Drugom svjetskom ratu. Temelji današnje crkve su postavljeni 1998. godine, a zidarski i molerski radovi su završeni oko 2010. Crkva još uvijek nije potpuno izgrađena i mnogo toga treba da se uradi, između ostalog oslikavanje unutrašnjosti, ali za vjerske obrede i liturgiju crkva ispunjava one najosnovnije uslove.

Crkva Hrista Carja je vjerski objekt u sastavu grkokatoličke Križevačke eparhije, koja obuhvata sve grkokatolike na području Slovenije, Hrvatske i Bosne i Hercegovine. Križevačka eparhija i Krsturske eparhija u Srbiji danas čine Grkokatoličku crkvu u Hrvatskoj i Srbiji koja liturgiju obavlja na slavenskom obredu i koristi crkvenoslavenski jezik i pismo ćirilicu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Parohija Hrista Carja

Banja Luka
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini

Crkva Hrista Carja u Banjoj Luci


İskilip, Çorum ilinin bir ilçesidir. Aynı zamanda tarihsel bir coğrafyanın da adıdır. Hititler döneminde İskilip ile Kastamonu'ya bağlı Tosya ilçesinin bulunduğu bölgeye Tarittara veya Turmitta denmekteydi.

Daha sonra ise İskila, Blocium/Bloacium, Iskelib, İskelib, İmad (Direklibel) gibi farklı şekillerde adlandırılmıştır.

Kanuni sonrası Osmanlı Döneminde, Batı'ya ait -özellikle Fransız- kaynaklarında adı Esculape (Eskülap) olarak da anılmıştır.

Tarihte İskilip sözcüğü ilk kez Sümer destanlarından olan Gılgamış Destanında "iškila-bi" biçiminde karşımıza çıkmaktadır.

Genel tarihi

Hatti - Hitit dönemi
Bölgeye yerleşimin çeşitli kaynaklarda Hititlerin Anadolu'ya gelmesine (MÖ 3000) kadar uzandığı belirtilmektedir.  İskila kentinin de  erken dönem Hatti uygarlığının yerleşme alanı olduğu düşünülmektedir. Başkent Hattuşa'ya iki saat yakınlıkta olması bu tahmini güçlendirmektedir.

Yivlik Kayası üzerinde yer alan geometrik figürlerin ve yivlerin bu dönemlerden kalma olabileceği iddia edilmektedir. Yine bu dönemde öne çıkan erken dönem yerleşim alanlarından Romalıların verdiği isimle Itlus, Osmanlı'nın verdiği isimle İmad - Direklibel'de tam olarak Yivlik Kayası eteğinden çıkan bir akarsu yatağının oluşturduğu derenin Taybı Ovası'na karıştığı yere kurulmuştur. Elimizde olan bilgilere göre bu alanın 15. ve 16. yüzyıla kadar önemli bir İskilip banliyösü oldu söylenebilir. Ebussuud burada doğmuştu. Tarihi kesin olmamakla birlikte 1509, 1514 ve 1543 yıllarında bu bölgenin Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde olan büyük depremlerin birinde tümüyle yıkılmış olma ihtimali olduğu  düşünülmektedir. Bunu destekleyen bir diğer veri de  Ebussuud'un babası adına yaptırdığı mektep ve caminin yerinin İmad'da (günümüz adı Bağözü) değil, Meydan Mahallesinde olmasıdır.

Frigler, Paflagonlar dönemi
İskilip'in tarihi geçmişi, yazılı kaynaklar bakımından MÖ 700'e Paphlagonya devletine dayandırılmakla birlikte günümüzde tam olarak çözümlenememiştir. Ancak bölgeye yerleşimin Hititlerin Anadolu'ya gelmesine (MÖ 3000) uzandığı çeşitli kaynaklarda yer almaktadır ve İskilip bir Hatti uygarlığının merkezi olduğu kabul edilir.  Hattuşa'ya iki saat yakınlıkta olması bu tahmini güçlendirmektedir. İlçede yaşadığı, bıraktıkları kalıntılarla resmen ispatlanan en eski millet Paphlogonlardır. Paphlagonlar Anadolu'ya MÖ 1000'den sonra gelmiş, Hitit İmparatorluğunun yıkılışından sonra bağımsız bir devlet olarak ortaya çıkmışlardır. Paflagonya - Demir Atlılar Ülkesi; Kastamonu, Çankırı, Amasya, Samsun hattına hâkim olmuştur.

Eski çağda İskilip, Paflagonya adı verilen bir bölgenin ismi olarak MÖ 900-700'lerde anılmaya ve tanınmaya başladı, Homeros'un İlyada destanında ilk defa anılan ve eski Yunancada  "Askilepiyon - Sağlık Tanrısı" ismiyle de Antik Çağ'da önemli bir yer olarak bilinen İskilip; ünlü gezginlerden Herodot ve Skymonos'un da ziyaret ettiği bir bölge olarak bilinir. Yine bu bölgenin eski haritalardaki sınırları kuzeyde Karadeniz, güneyde Aydos Dağları, doğuda Kızılırmak ile Kızılırmak Vadisi'nin doğu yamaçları ve batıda da Bartın Çayı ile sınırlanmıştır'".

Paflagonya'nın coğrafi alanında, Karadeniz'e dökülen akarsuları takip eden benzer ve başka antik yerleşme yerleri de bulunmaktadır. Eski Yunan'dan  Bizanslılara kadar uzanan tarihî dönem içerisinde büyük ticaret yollarının Karadeniz'e ulaşmak için İskilip havalisinden geçmesi gerekmekteydi. Dört yol kavşağı olarak bilinen Sinop ve Alaca'nın arasındaki Boyabat ve İskilip'ten geçen önemli bir yol güzergâhının varlığının bunu gerekli kıldığı aşikardır.

MS 2. yüzyılın sonlarında bölge Pont (Pontus) hakimiyetine girmiş, ancak bu egemenlik uzun sürmemiştir. Paflagonya prenslerinin yardım talebi üzerine Roma 72. Lüks Ordusunu göndererek bölgeyi Pontlardan geri almıştır. Daha sonra bölgeyi esas sahipleri olan Paflagonlara geri vermemiş olan Roma 72.Lüks Ordusu, bölgeyi kendi topraklarına katmıştır. Roma Döneminde İskilip önemini korumuş, I. Justinianus tarafından Helenepontus eyaletine katılmış ve eyaletin üç önemli yerleşiminden biri olmuştur. O dönemin en önemli ticaret yollarından biri olan Ankyra-Gangra yolunun önemli bir durağı olup; 2.Trajan tarafından yaptırılmıştır. Bu yol, İskilip ile birlikte Amasya ve Kalecik'ten de geçmektedir.

Roma ve Bizans dönemi
Roma döneminde de İskilip, jeostratejik ve jeoekonomik önemini korumuş, Roma döneminin de seçkin yerleşim birimlerinden biri olarak bu medeniyet ile de kültür alışverişinde bulunarak 1000 yıla yakın ev sahipliği yapmıştır. İskilip'te Roma dönemine ait üç eser dikkat çekmektedir. Dördüncüsü mermer bir kitabe olup çarşıda özel bir alanda sergilenirken 1970'lerin sonunda çalınmıştır.

İskilip'in Bizans'ta bulunan üç önemli şehirden birisi olduğu da Eski Çağ tarihçileri tarafından belirtilmiştir.

Bölgede 1000 yıla yakın süren Bizans hakimiyeti Danişmentliler tarafından sona erdirilmiş, 1071 Malazgirt Zaferinden sonra 1075'te Anadolu Selçuklu Devleti'nin egemenliği altına girmiş, daha sonra da Osmanlı İmparatorluğu'nun en önemli yerleşim yerlerinden biri olarak tarihsel sürecini devam ettirmiştir.

Eski Romalılardan Bizanslılara kadar gelen İslamiyet öncesi dönem Selçukluların Anadolu'ya yerleşmeleri ile son bulmuş ve tekrar İskilip adıyla anılmaya başlanmış ve Müslümanlaşmıştır.

Danişmend, Selçuklu ve erken Osmanlı dönemi

Sultan Alparslan'ın 1071'deki Malazgirt zaferinden sonra Anadolu'ya adım adım yerleşenlerce; Çorum, Tokat ve Osmancık Emir Danişmend Ahmet Gazi tarafından 1074'te fethedilmiş ve Müslüman Türk hakimiyetine girmiştir. Zamanla diğer Türk boyları da bu bölgeye yerleşerek ve bölgede yaşayan halklarla karışarak bugünkü İskiliplilerin ataları olmuşlardır.

Öte yandan bazı eserlerde İskilip'in Kıpçak - Tatar beyleri idaresinde Osmanlı dönemine kadar bulunduğunu kaydetmekle birlikte 13. yüzyılın başlarında zayıflayan Anadolu Selçukluları'nın idaresinden çıkarak Moğolların hakimiyetine geçmiş ve rivayete göre bir kısım Tatar aşiretleri İskilip'e yerleşmişlerdir. Neticede İskilip her dönemde Türk milletine mensup çeşitli boyların yaşamış olduğu bir beldedir.

Bölgelerde kalan gayrimüslim yerli halkın bir kısmı bu suretle yerlerini bırakarak Batı Anadolu'ya çekilmiş, geriye  kalanlar da kayda değer bir siyasi ve kültürel varlık gösterememişlerdir. Bu sebeplerle İskilip'te Anadolu Selçukluları döneminden kalma eserlere rastlanamamakta, buna neden olarak bir diğer sebep ise ilgili dönemde henüz yerleşik şehirleşmeye geçilememiş olması düşünülmektedir.

İskilip Halk Kütüphanesindeki 1149 sayılı Tac-üt Tevarih isimli el yazmasının 152. sayfasında Selçukluların Anadolu'daki yönetimlerinin son bulmasıyla İskilip Osmanlı idaresine geçmiş Ankara, Yozgat, Çankırı ve Kastamonu bölgeleri için Çorum ve İskilip'te Anadolu'ya ilk gelen Türkmenler'ce yurt ve mekân edinilmiştir.

1390 yılı sonlarında Yıldırım Bayezid Han tarafından Anadolu'da Kadı Burhanettin Beyliği'nin bir tehlike haline gelmesi, bir Anadolu harekâtına girişilmesine sebep olmuş, 1391'de alınan Kastamonu ile birlikte Candaroğulları Beyliği'nin bölgedeki hakimiyetine son verilmiştir. Osmancık ve Amasya'nın Osmanlı himayesine katılmasından sonra Kırkdilim'de yapılan bir çatışmada Şehzade Ertuğrul öldürülmüştür.

Savaş sonrasında Kadı Burhaneddin'in Moğollar'a Ankara, Kalecik, Sivrihisar ve İskilip'i yağma ettirmesinden sonra toparlanan Osmanlı kuvvetleri bu isyankar beyliğin hükümranlığına son vermiş; Kastamonu, Osmancık, Çorum, Amasya ve İskilip'te tamamen Osmanlı'ya bağlanmışlardır.

Bu dönemin İskilip ve Anadolu tarihi açısından önemi oldukça fazladır. Kent tarihi açısından en büyük zorunlu dış göçler bu dönemde olmuştur. Kadı Burhaneddin'in baskınlarından yılan İskiliplilerin çoğunluğu dağlara ve daha sonra geriye dönemeyerek batıya, doğuya ve güneye doğru daha güvenli yerleşim alanlarına kadar göç etmişlerdir. Yapılan araştırmalarda günümüzde Ankara, Kayseri, Kastamonu, Kütahya, Balıkesir, Afyon, Aydın,Isparta taraflarına kadar gidilip yerleşilmiştir.

1395'ten sonra bir süre huzurun tesis edildiği İskilip ve havalisi, Yıldırım Bayezid Han ile Timur'un yaptığı 1402 Ankara Savaşı'nda Osmanlılar'ın yenilmesinden sonra Anadolu'da bozulan siyasi düzenden etkilenmiş ve bazı Tatar beylerinin Timur orduları tarafına geçmesinden sonra Yıldırım Bayezid Han'ın oğullarından Mehmet Çelebi'nin "eski düzeni" kurma çabaları küçüklü büyüklü birçok muharebenin de bu bölgede cereyan etmesine sebep teşkil etmiştir. Nihayet kesinleşen Osmanlı zaferlerinden sonra yapılan bazı yasal düzenlemelerle Timur ordularına destek verdikleri gerekçesiyle bazı Tatar beyleri ve aşiret mensuplarının Rumeli'ye nakledilmek suretiyle mecburi tehcire tabi tutuldukları rivayet edilmekte; Filibe'nin batısında bulunan Koniş bölgesindeki Tatarlarla mübadele edildiği sanılmaktadır.

Osmanlı dönemi
"Küçük Kıyamet" adı verilen 1509 tarihinde meydana gelen depremle yıkılmış ve yeniden inşa edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde idari olarak önceleri Kastamonu ilinin merkez livasına, 1890'da Amasya Sancağı'na, daha sonra Yozgat Sancağı'na, Ankara Sancağı'na ve şu an bağlı bulunduğu Çorum Sancağı'na bağlanmıştır.

Fatih'in Trabzon'u fethinden sonra oraya gönderilen Müslüman aileler içerisinde İskilip'in de adı geçer ' 4- Cemaat-i İskilip 10 hane'.
Evliya Çelebi, 17. yüzyıl ortalarında İskilip'e uğramış olup İskilip'in 150 akçelik Şerif kaza olduğunu, şehir teşkilatında Sipahi Kethüda yeri, yeniçeri serdarı, şehir subaşısı ve şehir kethüdası bulunduğunu ifade etmektedir. Kalesinin azametli ve muntazam, şehrin girişinin bağ ve bahçeli olduğu ve güzel evlerin bulunduğunu yazmaktadır. Bilginleri ve ziyaret yerlerinin çok olduğunu belirtilerek İskilipli Muhittin Yavsi, Şeyhulislam Ebussuud ve Şeyh Musluhiddin-i Attar gibi alimleri övmektedir.

1849 yılında İskilip'e gelen ünlü seyyah Fransız V. Cuniet'in Paris'te 1894 yılında basılan La Turquie d'Asie isimli kitabında İskilip'ten şöyle bahseder:

"Şehrin genel nüfusu 43.442 kişidir. Kent içinde 48 Ortodoks ve 10.563 Müslüman yaşamaktadır. Şehirde 108 cami, 6 tekke, 6 medrese, 1 konk belediye sarayı, 5 kütüphane, 1 pazar, 510 dükkân, 2 han, 4 hamam, 18 çeşme, 3 fıskiye, 18 tabakhane, 63 un değirmeni, 6 fırın, 10 kahve, yaklaşık 2000 konut, 1 mahkeme, 1 vergi dairesi, iç hizmetler telgraf istasyonu, posta şubesi, sayım bürosu bulunmaktadır."

Çağımız kimya sanayisi bağlamında yapay boya üretimi gelişmeden önceki dönemlerde İskilip'i Cehri üreticisi olarak görmekteyiz. Öyle ki kentte 20. yüzyılın başına kadar olan dönemde Cehriliği olmayana kız verilmediği vakıadır. Yapılan Osmanlı dönem tapu incelemelerinde de bu görülmüştür. Hemen her ailenin kendine ait bir cehriliği vardır. Diğer kökboya üretim malzemeleri açısından da oldukça zengin bir bitki örtüsü vardır.

İskilip, Osmanlı'nın son elli yılında olan taht kavgaları nedeniyle sürekli sancak olarak değişik yerlere bağlanmıştır. Kastamonu Sancağına bağlı iken 1890 yılında Amasya sancağına bağlanan İskilip kısa bir süre sonra Yozgat ve Ankara sancağına daha sonra da Osmancık ve Sungurlu ile birlikte Çorumlu Yedi Sekiz Hasan Paşa'nın takdire şayan gayretleri sayesinde 1894'te Anadolu'nun parlayan yıldızı, Çorum'a bağlanmıştır.

Cumhuriyet döneminde ise Çorum iline bağlı bir ilçe olarak günümüze kadar gelmiştir.

Cumhuriyet dönemi ve sosyoekonomik yapısı

İskilip, Türkiye Cumhuriyeti kuruluşunda idari anlamda en çok toprak kaybeden yerleşimdir. Osmanlı dönemi coğrafyasında İskilip'e ait olan birçok alan bugün Çankırı, Kastamonu ve merkez ilçeye (Çorum) dahil edilmiştir. Yine idari anlamda içinden en çok ilçe çıkaran Türkiye'nin ilk ve tek ilçesidir. İskilip'ten 1950'lerden günümüze üç adet ilçe çıkarılmıştır; 1958'de Bayat, 1987'de Uğurludağ, 1990'da Oğuzlar.

İskilipliler uzun yıllar bağlı olduğumuz merkez ilçemiz Çorum ve Ankara'da olmak üzere hep devlet kadrolarında yer almışlardır. İskilip, modern çağın kent gereksinimlerine uymayan özel coğrafi konumunun da etkisiyle ekonomik faaliyetlerini 19. yüzyıl sonuna kadar sürdürdüğü gibi devam ettirememiş ve kentsel ticari avantajın coğrafi anlamda Çorum kent merkezine kaymasına neden olmuştur. Bunda Çorum kent merkezinin il yapılmasının yanında Ankara - Karadeniz ana yol güzergahına alınması da etken olmuştur. Asıl temel neden, İskilip'te gelişen yerli burjuvazinin yatırımlarını bölge dışına yapmalarıdır.

Cumhuriyetin ilk 15 yılını kapsayan bir dönemde İskilip'in Kurtuluş Savaşı'nı izleyen süreçte yapılan değişimleri  benimsediği görülmektedir.
Atatürk ve İskilip'in bilinen tek ilişkisi Kastamonu dönüşü Çankırı'da olmuştur. Çankırı'ya Atatürk geldiği sırada bir İskilip Heyeti Atatürk'ü ille de İskilip'e götürmek istemiş. Atatürk: (Sevgili İskiliplilere teşekkürlerimi ve selamlarımı götürünüz. Gezimi uzatmaya imkân kalmadı. Başka bir zamana...) dedi.

Bu dönemde İskilip'in ülke genelinde yapılan Uçak bağışlama kampanyasına katılıp topladıkları parayla bir uçak alıp devlete verdiğini görüyoruz.

İskilip'te bu dönemde öne çıkan bir isim olarak iki kez kaymakamlık yapan Baha Koldaş vardır. İlk Kızılırmak köprüsü Çorum merkez ilçe bağlantının kurulabilmesi amacıyla bu dönemde ahşap olarak yapılır. Baha Koldaş'ın döneminde İskilip okullarının cumhuriyet dönemine uyarlanması sürecinde de öne çıktığını görmekteyiz. İskilip de onu benimsemiş olacak ki milletvekili olarak o yıllardan 1950'li yıllara kadar seçilmesini sağlamış ve adını bir mahallesine vermiştir.

Atatürk zamanında yeni Türkçe sözlük hazırlanması faaliyetleri kapsamında TDK tarafından yapılan çalışmalara dönemin kütüphane müdürü kanalıyla İskilip'ten 2000'den fazla Türkçe kelime verilmiş. Bu sözlük 1945 yılında yayımlanabilmiştir. Bunun dışında tarama ve derleme sözlüklerine de birçok Türkçe kelime katkısı olmuştur bu dönemin.

Bu dönemin İskilip odaklı kapalı ekonomik yapıya çok önemli zararları da olmuştur. Devletin yeni idari yapı oluşturulurken binlerce yıllardır İskilip'e ait coğrafi alanlar başta Çankırı, Kastamonu, Osmancık ve Merkez ilçe Çorum ile Sungurlu'ya bağlanarak bu bölge halkının pazar yönleri idari ihtiyaçları doğrultusunda yeni bağlandıkları idari birimlere yönlenmelerini de sağlamıştır. Elbette bunda merkezî devletin tasarruf gerekçeleri önemli rol oynamıştır.

Cumhuriyetin ilk ortaokulu ancak Atatürk'ün ölümüne doğru faaliyete (1935) geçebilmiştir. İskilip'te okuma ve okullaşma bağlamında ancak 1970'lere doğru gelişme olmuştur.

İskilip, İnönü sonrası Menderes dönemini ekonomik açıdan daha rahat geçirmeye başlamıştır. Gerçi bunda II. Dünya Savaşı sonrası şartlarında etkisi olmuştur.  Esnafın daha çok kazandığı bir dönemdir de aynı zamanda.

İskilip Lisesinin eğitime başlaması (1968).

1970'lerde  yaşanan büyük sel neticesinde ağaçlandırma çalışmaları yapılmıştır.

Halk Eğitim Merkezine Metin Alkan'ın müdür olması ve ülke gündemine örnek rol model olan HEM çıkması.

Kaymakamlık ve iki işyerinin topluca basılıp eşyaların dışarı atılıp yakılması olayı gerçekleşmiştir.

İskilip'in güneye doğru kenti yönlendirmesi yeni konutların inşa edilmesi sonucu bağ ve bahçe kültürü yavaş yavaş yok olmaktadır.

Cumhuriyet tarihinde ilk kez bir başbakanın da İskilip'i ziyareti söz konusudur. Sanayi sitesinin temeli atıldı. Günümüzde ayakkabı sanayi ve yem sanayinde faaliyet gösteren firmalar mevcuttur.

Organik gıdaların Türkiye'de son yıllarda ön plana çıkması ile yıllardır doğal yollardan gıdalarını temin eden İskilip ve çevresinin önemi, büyük pazarlara da yakın olması ile gün geçtikçe artmaktadır. Özellikle bölgede yetişen çeltik, yüksek kalitedeki makarnalık buğday, kapari, sumak, yarpuz,dağ eriği  ve üretimi evlerde tamamen doğal olarak üretilen pekmez, sirke, Kuşburnu perverdesi, turşusu aranan ürünler olmaktadır. Yine bölgenin en önemli üretimlerinden birisi olan kara üzüm, gerek şarap üretimi için gerekse tüketim için aran ütümdür.

Sağlık Meslek lisesi, Anadolu Lisesi, Yatılı Bölge Okulu ve yüksek okul günümüzde faaliyetlerini sürdürüyor..

Nüfus

İskilip'in yazılı tarih açısından belgelenen ilk nüfus bilgileri 1576 yılına aittir. Ankara, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Kuyud-ı Kadime Arşivi'nde bulunan 38 numaralı Çorum Mufassal Tahrir Defteri kaynak alınarak, İskilip'in XVI. yüzyıldaki kişi ve yer adları üzerinde tarihçi Prof. Dr. Yılmaz Kurt bir çalışmasında durmuştur. 1576 yılında İskilip şehir merkezindeki 11 mahallede yaşayan toplam 1072 nefer Müslim vergi nüfusunun 597'si evli, 475'i bekardır. Aynı çalışmada, kırsal yerleşmelerde tespit edilmiş 8162 vergi vermekte olan erkek nüfus belirtilmiştir. Elde edilen veriler ışığında bu dönemde kent ve kırsal toplam nüfusun 46.210 olduğu tahmin edilmektedir.

İskilip bakır çağından, Roma, Selçuklu ve Osmanlı dönemine kadar önemli kentlerinden birisi olmakla birlikte bu önemini 20. yüzyılın başında yitirmiştir. Bu önem azalışı ilçe merkezi ekseninde oluşan nüfus daralması ile gözlemlenmektedir. 1970 yılında UNESCO adına Amerikalı Iris Kapil tarafından yapılan sosyolojik bir çalışmanın (Ankara merkezli) başlangıçta nesnesi iken  sonuçta öznelerinden birisi olmuştur. Bu çalışmanın ikincisi 1985 yılında Prof. Dr. Melih Eroğlu tarafından yapılmıştır. İki toplumbilim  alan çalışması verileri irdelendiğinde Türkiye nüfusunun %1.5- 2 arasında bir oranı köken olarak İskilip çıkışlı olduğu tespit edilmiştir. Oysa 2007 yılı nüfus verilerine göre ülke nüfusunun ancak %0,5 kadarı İskilip merkezli olarak ikamet etmektedirler. İskilip'te yerleşik olan nüfusun yaklaşık olarak 30 kattan fazlası ülkenin değişik kentlerinde ve yurt dışında yaşamaktadırlar. Yirminci yüzyıla kadar İskilip ülkesinin o zamanki dünyanın iktisadi gerekleri ile uyumlu ve entegre olarak varlığını sürdürürken Cumhuriyet Dönemi ile bu dışa açık yapısını kaybetmiştir. Dünya ile entegre yapıdan uzaklaşmak İskilip'i kapalı ekonomik bir yapıya dönüştürürken dışarıya doğru çok yoğun ve hızlı bir nüfus göçüne zorlamıştır. Kapalı ekonomik yapı İskilip'i hızla fakirleştirmiş ve Cumhuriyet Dönemi'nin sıradan görünümlü bir yerleşim birimine dönüştürmüştür.

1831 yılına ait veriler üzerinden İskilip ile İstanbul ve Bursa nüfusunu tarihsel süreç içerisinde kıyaslarsak son iki yüz yıl içerisinde değişim ve dönüşümün oranını ve boyutunu anlamak daha kolay olacaktır. 19. yüzyılın başında İstanbul nüfusu 200.000 kişi iken İskilip 11.450 civarındadır. Arada 20 katı bir oran vardı oysa 21. yüzyılın başında bu oran 600 katına ulaşmıştır. Arada oluşan bu korkunç sayılabilecek oransal değişim ve dönüşümde İskilip'in nereden nereye geldiğini anlamak için önemli bir veridir. İstanbul'un nüfusunun ülke ekonomisinin sağlıksız ve eşitliksiz gelişimin sosyolojik bir sonucu olduğu ortada olmakla birlikte aynı oranda İskilip nüfusu da artmış olsaydı 600.000 kadar kent merkezli bir nüfusunun olması gerekirdi. Köyler ile birlikte bu nüfusun bir milyondan fazla olacağı da ortadadır.

1831 yılında İskilip merkezinin nüfusu o yılın Bursa merkezinde yer alan müslüman nüfusundan daha fazladır. İskilip 11.450 kişilik bir nüfusa sahipken Bursa 10.552 kişi (müslüman olmayanlarla birlikte toplam 16.138). Burdur'un 8.505. Çankırı 12.205 (köyleri dahil)

1945 yılında dönemin Çorum valisince Haremi ile ırmak arasında kalan (Dedesli ovası doğu ucu) köylerde Çorum merkez ilçeye bağlanarak kırsal nüfusun önemli oranda azalması sağlanmış ve bunun uzun yıllar sürecek önemli sosyo ekonomik kayıpları da olmuştur.

1927 yılı ile 2007 yılı arasında İskilip kent ve kırsal alanı arasında nüfus değişimi kent lehine olmuştur. 1927 yılında nüfusun %80.8'i kırsal alanda %19.8'i ise kent merkezinde yaşamakatadır. 2007 yılında ise bu oran kırsal alan için %51.1, kentsel alanda ise %48.9 oranında olmuştur. 80 yıllık süreçte İskilip kırsal ve kent nüfusu arasında kırsal lehine olan nüfus dönüşerek kent merkezi lehine oluşmuştur. Son yirmi yılın nüfus verileri temel alınarak geleceği yönelik yapılan kestirimlerde 2100 yılında kırsal nüfusun 3000 (%9) civarına ineceği kent nüfusunun ise 30.000'in (%81) üzerine çıkacağı öngörülmektedir.

2020 yılında İskilip; 64 köy ve merkezde 14 mahalleden oluşmaktadır.

Coğrafya, iklim ve flora

Anadolu'nun en eski yerleşim alanlarından birisidir. Çorum'a 55 km. uzaklıkta olup, Çorum-Kastamonu arasında bulunmaktadır. Yüzölçümü 1.187 km. karedir. Deniz seviyesinden 720 mt. yükseklikte bulunmaktadır.

Nüfus yoğunluğu yüzde 45 olup, 51.855 nüfusa sahiptir. Bu nüfusun 19.709 İlçe merkezinde, 32.146 sı İskilip İlçesine bağlı yerleşim alanlarında yaşamaktadır. İskilip, kent merkezinde 14 mahalle bulunmaktadır.

İskilip ilçesinin ekonomisi tarım ve ticarete dayanmaktadır. 267,5 km. karesinde hububat, 90.5 km. karesinde baklagiller, yem bitkileri ve sanayi bitkileri ve diğer tarım ürünleri yetiştirilir. İskilip ilçe topraklarının 460 kilometre karesini ormanlar kaplar. İskilip ilçesinin içerisinden geçen Meydan çayı diğer birkaç derenin suyunu alarak Kızılırmak'a dökülür. Kızılırmak, İskilip - Uğurludağ ve İskilip-Merkez ilçe sınırını teşkil eder.

İklim olarak ılıman karasal iklime sahiptir. Kışlar bol yağışlıdır. Yazlar sıcak ve nispeten kurak.
Teke Dağı 1700 metre ile en yüksek dağıdır.
Kayın, meşe, karaçam, sarıçam, kavak, gürgen, kestane, köknar, ıhlamur, kiraz, kızılcık, ceviz, ahlat, alıç, dut gibi ağaç türleri ilçe topraklarında yetişir.

Karadeniz Teknik Üniversitesi, Ordu Ziraat Fakültesi öğretim üyelerinden Prof.Dr. Turan Karadeniz'in yaptığı çalışmalar ve tespit ettiği veriler ışığında; "İskilip'in tarım arazisi en az 30 vadiden oluşmakta ve yaklaşık 300 bin ceviz ağacı yetişmektedir. İskilip cevizleri, kızılcıkları, elma ve armutlarının seleksiyon (mevcut popülasyon üzerinden üstün özelikte olanları öne çıkarmak) çalışmalar çok yönlü sürdürülüyor". İskilip, mikro klima iklim özelliği nedeni ile ceviz üretimi  için en uygun coğrafya koşullarına sahip. İskilip'in mevcut ceviz türlerinin bulunduğu yükseklik  700 ile bin 100 metre aralığında olduğu, bu aralığa uygun ceviz tiplerinin bulunduğu, dolayısıyla birbirinden farklı çok sayıda kıymetli tiplerin bu geniş yükselti aralığına uyumlu olduğu görülmüştür.

Ceviz, çok nemli hava iklimini sevmediği gibi çok da soğuk kış ve bahar ikliminden de hoşlanmamaktadır. Batı Karadeniz'in İç Anadolu'ya geçiş kuşağında bulunan İskilip ekolojisi ne nemli, nede İç Anadolu'nun step iklimi gibi sert iklimine sahiptir. Bu da İskilip'in ceviz üretimi için  son derece uygun bir ekolojiye sahip olduğunu ortaya çıkarmaktadır.

Ayrıca İskilip'te yöreye özgü 20 çeşidin üzerinde üzüm çeşidi tespit edilmiştir. Ayrıca, İskilip'te yöreye özgü 40'a yakın elma, 30'dan fazla armut, 10 civarında ceviz çeşidinin genetik yapılarının farklılığı uzmanlarca tespiti yapılmıştır. İskilip ayvasının bir zamanlar önemli bir ihraç ürünü idi. Meyvecilik potansiyelinin geliştirilmesi ve kapama bahçeleri, damla sulama sistemleri ile İskilip tarımının giderek kalkınacağı aşikardır.
İklim Verileri

Kaynak: Weatherbase

Jeolojik yapı

Jeolojik yapısında iki ana kütle kayaç grubu göze çarpar. Bunlardan birincisi; metamorfik seri (başkalaşmış kayaçlar), ikincisi ise tortul kütlelerdir. Bölge asıl jeolojik karakterini 3. jeolojik zamanın sonları ile 4. jeolojik zamanda meydana gelen oluşumlar meydana getirmektedir.

Alp - Himalaya dağ oluşumu (orojenezi) olarak bilinen sistem içerisinde yer alan Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde yer almaktadır.

Doğal yaşam

Kuşlar

Toy, İskilip'in en özel kuşlarından birisi olup tarihte İskilipliler bu kuşun yaşadığı yerlerden bir tanesine köylerini kurup adına da Toyhana (Toy evi) demişlerdir.

İskilip'in ovalarında, yaylalarında ve dağlarında tespit edilen kuş türleri:
Küçük Ak Balıkçıl (Egretta garzetta), Gri  Balıkçıl (Ardea cinerea), Leylek (Ciconia ciconia), Kara Leylek (Ciconia nigra), Küçük Akbaba (Neophron percnopterus), Kaya Kartalı (Aquila chrysaetos), Yılan Kartalı (Circaetus gallicus), Kara Çaylak (Milvus migrans), Şahin (Buteo buteo), Kızıl Şahin (Buteo rufinus), Gökdoğan (Falco peregrinus), Kınalı Keklik (Alectoris chukar), Bıldırcın (Coturnix coturnix), Dövüşken Kuş (Philomachus pugnax), Kaya Güvercini (Columba livia), Florya (Carduelis chloris), İbibik (Upupa epops), Kumru (Streptopelia decaocto), Tahtalı (Columba palumbus), Guguk (Cuculus canorus), Kukumav (Athene noctua), Ebabil (Apodidae), Ak Karınlı Sağan (Apus melba), Alaca Ağaçkakan (Dendrocopos syriacus), Boyun Çeviren (Jynx torquilla), Tarlakuşu (Alauda arvensis), Tepeli Toygar (Galerida cristata), Bozkır Toygar (Calandrella brachydactyla), Boğmaklı Toygar (Melanocorypha calandra), Sarı Kuyruk Sallayan (Motacilla flava), Dağ Kuyruk Sallayan (Motacilla cinerea), Ak Kuyruk Sallayan (Motacilla alba), Kızılgerdan (Erithacus rubecula), Bülbül (Luscinia megarhynchos), Taş Bülbülü (Irania gutturalis), Kara Kızılkuyruk (Phoenicurus ochruros), Kuyrukkakan (Oenanthe oenanthe), Kara Kulaklı Kuyrukkakan (Oenanthe hispanica), Taşkuşu (Saxicola torquata), Ökse Ardıcı (Turdus viscivorus), Karatavuk (Turdus merula), Ak Gerdanlı Ötleğen (Sylvia communis), Saz Bülbülü (Acrocephalus scirpaceus), Söğüt Bülbülü (Phylloscopus trochilus), Kara Sinekkapan (Ficedula hypoleuca), Benekli Sinekkapan (Muscicapa striata), Büyük Baştankara (Parus major), Çam Baştankarası (Parus ater), Sıvacı Kuşu (Sitta europaea), Kızıl Sırtlı Örümcek Kuşu (Lanius collurio), Kara Alınlı Örümcek Kuşu (Lanius minor), Saksağan (Pica pica), Alakarga (Garrulus glandarius), Küçük Karga (Corvus monedula), Ekin Kargası (Corvus frugilegus), Leş Kargası (Corvus corone), Kuzgun (Corvus corax), Sığırcık (Sturnus vulgaris), Sarı Asma (Oriolus oriolus), Ev Serçesi (Passer domesticus), Ağaç serçesi (Passer montanus)
Kaya serçesi (Petronia petronia), İspinoz (Fringilla coelebs), Ketenkuşu (Carduelis cannabina), Saka (Carduelis carduelis), Kocabaş (Coccothraustes coccothraustes), Küçük İskete (Serinus serinus), Karabaşlı Kiraz Kuşu (Emberiza melanocephala), Tarla Kiraz Kuşu (Miliaria calandra), Turna (Grus grus), Yeşilbaş (Anas platyrhynchos),
Kızılkuyruk (Phoenicurus phoenicurus), Uzun Bacak (Himantopus himantopus), Su Çulluğu (Gallinago gallinago), Toy kuşu (Otis tarda).

Kültür

İskilip kütüphanesi
Çorum ilinde kütüphane kültürü İskilip (1258 yılında) ve Çorum (1756 yılında) şehirleri haricinde yeni olup tümüyle cumhuriyet dönemine ait olumlu gelişmelerdir. İskilip ve Çorum dışında bulunan yerleşimlerde kütüphane/kitap kültürünün oluşması ve gelişmesi tümüyle cumhuriyet döneminin olumlu yansımaları olup il tarihinde öne çıkan önemli tarihsel gelişmelerdir. İskilip kütüphanelerinin esası Selçuklu, İlhanlı ve Osmanlı dönemi vakıf kütüphanelerine dayanmaktadır.

İskilip'in kültürel olarak oldukça önemli bir yerleşme olduğunu belgeleyen tarihi belgelerden birisi de 1897 yılına ait Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye'nin Bin Üçyüz Onüç Senesine Mahsus İstatistik-i Umumîsi'dir; İskilip'in bağlı bulunduğu Ankara Vilayeti genelinde toplam 18 kütüphane olduğu görülür. O tarihte Ankara vilayetine bağlı olan sancaklara (il) bakarsak sırasıyla; Ankara, Çorum, Kayseri, Kırşehir, Yozgat sancakları ve bu sancaklara bağlı olan kazalardan (ilçe) oluşmaktadır. 1897 yılında İskilip'te 6 adet kütüphanenin varlığı önemli olmaktadır. O tarihte adı sayılan tüm bu coğrafya da bulunan kütüphanelerin sadece üçte biri (%33) yalnızca İskilip'te bulunmaktadır.

İskilip Kütüphanesi yakın coğrafyasında bilinen en eski kütüphane olup; 1258 yılında kurulan Hacebey, 1272 yılında Cece Bey, 1476 yılında Şeyh Habib, 1480 yılında kurulan sonra dan adı Ebusuud olan; 1730 yılında Hocazade ile 1818 yılında kurulan Terzi Bekir Ağa ve 1841 yılında kurulan Camii Kebir kütüphanelerinin 1924 yılında kanun ile 1272 yılında vakfedilerek kurulan Cece Bey Medresesi kütüphanesinde toplanarak tek kütüphane çatısı altında faaliyete geçirilerek oluşturulmuştur. Kuruluşlarından cumhuriyete kadar varlıklarını sürdürebilmeleri açısından ilin en eski kütüphanesi olduğu gibi Türkiye'nin de en eski kütüphanelerindendir. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra 1924 yılında çıkan  Tevhid-i Tedrisat Kanunu adlı devrim kanunu ile devlet sahipliğinde kamu adına yeniden açılması ile günümüzdeki yapıya kavuştu.

Cumhuriyetin ilk yıllarında İskilip genelinde yaşanan devlete karşı duyulan güvensizlik sonucu birçok el yazması ve taş baskısı kitaplardan oluşan ev kitaplıklarının sahiplerince yakılarak ya da bahçelere açılan derin çukurlara gömülerek ortadan kaldırıldığı da tarihsel ve üzücü bir gerçekliktir. Halktan toplanan kitapların bir kısmının devlete gelir elde üzere hurda kâğıt olarak yurt dışına devletçe satılmış olması da bu dönemki güvensizliğin oluşmasında öne çıkmaktadır.

İskilip Halk Kütüphanesinde tarihi değeri olan 1443 adet Arapça alfabesinde yazılmış taş baskı basılı kitap ve 529 adet el yazması kitap ile 2006 yılında 38.046 adet toplam kitap vardır. 1999 yılında ise 32.203 kitap bulunmaktaydı.

İskilip Halk Kütüphanesinde 1996 yılında yaşlılar için özel okuma salonu kütüphane müdürü Metin Kalyoncu tarafından hizmete açılmış olup bu salon Türkiye genelinde gerçekleştirilen ilk uygulamadır. Kütüphane 1924 yılından bu yana üç değişik yerde hizmette bulunarak günümüzde bulunan yere taşınarak kendisine ait özel binasında faaliyetlerini sürdürmektedir.

Türküler

İskilip türküleri 1939 yılında Muzaffer Sarısözen ve arkadaşlarınca yerinde derlenip taş plaklara kayıt alınmıştır. Kasap Mustafa Çarkacı' dan çok sayıda İskilip türküsü derlenmiştir.

İskilip mutfağı
İskilip mutfağının kökeninde salça yoktur. Salça; İskilip Mutfağına Osmanlı Devletinin bir savaş ya da benzeri bir durumda esir aldığı bir grup yabancıyı zorunlu olarak İskilip'te esir kampında ikamet ettirdiği yıllarda İskilipliler bu esirlerin hanımlarından 1875 -1877 yılları arasında öğrenmişledir. Bu tarihe kadar İskilip Mutfağında topalak (domates) turşularda ve yemeklerde yeşil olarak kullanılmaktaydı. Bu tarihe kadar İskilipliler kızaran domatesleri çürüdü diye çöpe atarlarmış.

Yemek kültürü ve etnoloji ile yemek isimlerinin etimolojisi açısından birçok yemeğin ve yiyeceğin kökeni İskilip olarak karşımıza çıkar. İskilip'te tek bir kelime ile adlandırılan birçok yemek diğer Anadolu yerleşimlerinde ve günümüzde en az iki kelimeyle adlandırılmaktadır. Anadolu uygarlıklarına ve dünyaya bu kadar yemek ve yiyecek kültürü aktaran bir yerleşim alanının elbette ki tarihsel kökenleri yazılı tarihin çok öncesi olan tarım çağına kadar gidebilmektedir. Hala günümüzde bile İslami motiflerin arasında yapılışı ve sunuluşuyla kendini öne çıkaran İskilip dolması uygarlığının bir zirve ürünüdür.

İskilip mutfağının kökeninin Orta Asya bozkır mutfak kültürüne kadar gittiği yemeklerin yapılış ve sunum şekillerinden de anlaşılmaktadır. Özellikle İskilip Dolmasının yapımında kullanılan kazan, saçayağı, kepçe ve sunumunda kullanılan lengerler bu yemeğin yapılış ve sunum itibarı ile tamamen bir toy yemeği olduğunun delilidir. Özünde de  İskilip Dolması 5-10 kişiye yapılacak bir yemek değildir.

İskilip Dolması
İskilip Keşkeği

Çorbalar: Oğmaç Aşı, Toyga Aşı,Çatal Aşı, Tarhana
Et yemekleri: İskilip Tepsisi, Pastırma, Kaz Dolması(İskilip Dolması)
Sebze yemekleri: Mancar Kavurması, Göğ Domates Aşı,Yırtma,
Hamur işleri: Erişte, İskilip Mantısı, Hapilik, Bükme, Bazlama
Meyve yemekleri: Meyvelerden yapılan yemekler için üç farklı isimlendirme yapılır. Meyve et ile yapılıyorsa yahni, kuru meyveden yapılıyorsa Çir, yeşil meyveden yapılıyorsa ismi Çil olarak söylenir.
Mantar yemekleri: Mantar Kavurması, Mantar Sote
Ekşililer: Yırtma, Et Ekşilisi, Badem Ekşilisi, Sukabağı
Tatlılar ve Reçeller: Pekmez,  Sarıburma Tatlısı, Akıtma, Ayvalı Yahni, Badem Ezmesi, İskilip Lokumu, Kabak Tatlısı,  Ayva Reçeli, Şıkırdım Baklava, Döşeme Baklava, Bükme Baklava
Pevredeler: Erik, Kabak, Kuşburnu, Elma, Vişne, Kızılcık
Turşular: İskilip Turşusu, Yaprak Salamurası, Salatalık, Acur, Göğ Domates
Yemiş ve Çerezler: Leblebi, Pestil
Ekmekler: İskilip Okkalığı, İskilip Ölü Somunu, İskilip Pidesi, Tatlımaya, Kömbe, Yufka, Cıslak, Cizlembe, Haşhaşlı Çörek, Fetir
Serinletici İçecekler: Pestil Ezmesi, Ayran, Kızılcık Şurubu, Erik Hoşafı, Ayva Hoşafı, Elma Hoşafı, Üzüm Şırası, Sirke salatası, Şıra Sirkesi,  Cibre Sirkesi

Belediye
İskilip'te belediye teşkilatı ilk kez Osmanlı döneminde 1872 yılında kurulmuş olup Osmanlı Devleti'nden Türkiye Cumhuriyeti'ne miras kalan 389 adet belediye teşkilatından bir tanesidir. Seçildikleri yahut da atandıkları yıllara göre belediye başkanları, oy oranları ve siyasi partileri:

2019 - Ali Sülük MHP %49,29
2014 - Recep Çatma AKP %54,43
2009 - Numan Sezer AKP %43,2
2004 - Orhan Öztürk AKP %60,45
1999 - Mehmet Lokum MHP
1994 - Mehmet Lokum MHP %36,75 (27 Mart 1994)
1992 - 1994 Hüseyin İskenderoğlu (Görevden alınan Mustafa Çalık'ın yerine vekaleten)
1989 - Mustafa Çalık IDP %37,22
1984 - Mustafa Çalık ANAP %43,24 ([[25 Mart 1984)
3 Şubat 1982 - 25 Mart 1984 - Metin Kalyoncu (Kütüphane Müdürü, Askeri rejim adına vekaleten görevlendirme)
28 Ekim 1980 - 3 Şubat 1982 - Mustafa Yelkovan (Askeri rejim adına vekaleten görevlendirme)
13 Eylül 1980 - 28 Ekim 1980 - Ş. Sami Durukan (Kaymakam ve Belediye Başkanı)
1977 - Hilmi Genç AP %35,34 (12 Eylül 1980'e kadar)
1973 - Ahmet Tahtakılıç Bağımsız %35,34
1968 - Ahmet Tahtakılıç Bağımsız %51,68 (2 Şubat 1968 den başlayarak)
1968 - 2 Şubat 1968 - Hilmi Genç (Vekaleten, belediye encümen üyesi)
8 Şubat 1964 - 1968 - Osman Çorumlu
13 Kasım 1963 - 8 Şubat 1964 - Mehmet Çağıl Adalet Partisi %56,89
6 Haziran 1963 - 13 Kasım 1963 - İbrahim Öğretmen (Kaymakam ve Belediye Başkanı)
1963 - Hilmi Özistek (Jandarma Binbaşı Kaymakam ve Başkan V.)
1961 - 1962 - Nihat Polater (Kaymakam ve Belediye Başkanı)
1960 - 1961 - Abdullatif Ömer Evrensel (Kaymakam ve Belediye Başkanı)
27 Mayıs 1960 - 1960 - Fahri Sarıkahya (Subay, Askerlik Şube Başkanı)
1956 - 1960 - Ziya Şenses Bağımsız (10 Ocak 1956 – 27 Mayıs 1960]])
1954 - 1955 - Hüseyin Genç DP
1950 - 1954 - Cevat Köstekçi DP
Hilmi Kopkop (1950 öncesi yılı belli değil)
Ahmet Erdem (1940'lı yıllar)
Osman Evlüce (1940'lı yıllar)
Celal Peker (1940'lı yıllar)
14 Eylül 1938 - Memduh Payzın (Kaymakam ve Belediye Bşk.)
Şakir Aka (1930'lu yıllar)
Alpsaroğlu Kara Ahmet Efendi ( Görev yılı belli değil)
Kaymakam Arif Bey ( Görev yılı belli değil)
Cerrahın Hakkı Efendi (1924)

Cumhuriyet Öncesi:
1917 - 1919 Hazineci Mehmet Efendi
Osman Nuri Efendi
1914 - 1917 Hacı Ali Şerbetci

Ayrıca bakınız
 Yeşilistan

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 İskilip'te Belediye Mühendisliği, İskilip Belediye Başkanlığı Ankara 2008
 Ali Kılcı, İskilip'te Suyun Hikayesi, Tarihi Sular, Çeşmeler ve Diğer Tesisler - İSKEV Yayın No:1 Ankara 2007
 Prof. Dr. Fügen İlter, Bir Anadolu Kenti İskilip - Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Türk Tarih Kurumu Yayınları Ankara 1992 ISBN 975-16-0483-4
 Komisyon,  Tarihten Günümüze İskilip,  Ankara 1996
 İhsan Sabuncuoğlu, Çorum Maarif Tarihi Hakkında Bazı Notlar, Çorum 1945
 Kurtuluş Yolu dergisi; 1 Nisan 1926 - 1 Haziran 1928 tarihleri arasında 42 sayı olarak Çankırı ve Çorum Vilayet Matbaalarında basıldı.
 Selim Yıldırım, Kurtuluş Yolu Mecmuası (1999); Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Tarih Anabilim Dalı Samsun (Basılmamış Lisans Tezi)
 Ali Kılcı – İskilip'teki Vakıflar ve Ebussuud Efendi Vakfı, Türk Kültüründe İskilipli Alimler Ankara, 1998
 Ethem İzzet Benice, Yakılacak Kitap, İnkılap ve Aka İstanbul 1927
 Hoca Sâdeddin Efendi - Tâcü't-Tevârih (Sadeleştiren İsmet Parmaksızoğlu), Cilt II İstanbul 1975
 Ferruh Toruk - Bani Yörgüç Paşa ve İmar Faaliyetleri – Vakıflar Dergisi XXIX, Ankara, 2006, s.117
 Ferruh Toruk – Anadolu'da Kimliğini Koruyan Bir Osmanlı Yerleşimi:İskilip, Osmanlı Döneminde Çorum Sempozyumu, Çorum, 2006, s611-645
 Prof. Dr. Yılmaz Kurt – İskilip Kazasında Kişi ve Yer Adları – Türk Kültüründe İz Bırakan İskilipli Alimler, Türk Diyanet Vakfı Yayınları, Ankara, 1998 ISBN 975-389-308-6
 Iris Kapil; Halit Gençağa – Urbanization and Modernization in Turkey: A Case Study, AID Discussion Paper, n.10, Ankara 1972
 Prof. Dr. Melih Ersoy, Göç ve Kentsel Bütünleşme, Türkiye Gelişme Araştırmaları Vakfı Ankara 1985
 Neyran Kazazoğlu Taşman - "Çorum İli İskilip İlçesi Geleneksel Kadın Giysileri"  Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü 1994 yılı Yüksek Lisans Tezi
 Ferdane Bostancı -"Korunması Gerekir Tarihi Kentsel Dokulardaki Bozulma Nedenleri Ve İskilip Çarşı Mahallesinin Örneklenmesi, Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü 1988 yılı Yüksek Lisans Tezi
 Mustafa Ertürk – İskilip Coğrafyası, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Orta Öğretim Sosyal Alanlar Eğitimi Anabilim Dalı 2000 yılı Doktora Tezi
 Uğur Çizikçi, Çorum Muhtarlar Rehberi 1993, Detay Reklam Hizmetleri, Ankara 1993
 TBMM Zabıt Ceridesi, 1940, 2. Baskı, Ankara, C.I, s. 219.
 Milli Mücadelenin Din Adamları II. Müftüler (180-236)  T.C Diyanet İşleri Başkanlığı,
 (Türkiye Mülki İdare Bölümleri) Republic of Turkey Civil Administration Units Municipalities Villages, Ministry of Interior, Ankara 2002
 Türkiye İstatistik Kurumu TUİK Genel Nüfus Sayımı 1990, 2000 (Nüfus sayı)
 DİE Genel Nüfus Sayımı, Nüfusun Sosyal ve Ekonomik Nitelikleri, Çorum 1975
 DİE Genel Nüfus Sayımı, 1927, 1935, 1940, 1945, 1950, 1955, 1960, 1965, 1970, 1975, 1980, 1985, 1990, 2000, 2007
 Çorum 2003 İl Çevre Durum Raporu Çorum 2004
 Çorum 2005 İl Çevre Durum Raporu Çorum 2005
 Çorum 2006 İl Çevre Durum Raporu Çorum 2006
 Türkiye İller Ansiklopedisi (İl İl Yurdumuz Türkiye İller Ansiklopedisi) Milliyet Yayınları 2005 İstanbul
 Ansiklopedik Sözlük Dil Ve Genel Kültür Ansiklopedisi Milliyet Yayınları İstanbul 1967
 Büyük Larousse Sözlük Ve Ansiklopedisi, Gelişim Yayınları A.Ş. İstanbul 1986
 İslam Ansiklopedisi - Türkiye Diyanet Vakfı, İstanbul 1988
 Türkiye Coğrafya Atlası, DB Yayıncılık 2006 İstanbul
 DİE - Osmanlı Devletinin İlk İstatistik Yıllığı 1897, Ankara 1997
 Yurt Ansiklopedisi, Anadolu yayıncılık 1982 istanbul
 Y. Özkaya - XVIII. Yüzyılda Osmanlı Kurumları ve Osmanlı Toplum Yaşantısı Ankara 1985
 İsmail Hakkı Uzunçarşılı - Osmanlı Tarihi Cilt I -IV Ankara 1972 - 1978
 Yaşar Yüsel - Kadı Burhaneddin Ahmed ve Devleti, Ankara 1970
 Çorum İl Yıllığı 1973
 Çorum İl Yıllığı 1967
 Ahmet Temir, Kırşehir Emiri Caca Oğlu Nureddin'in 1272 tarihli Arapça - Moğolca Vakfiyesi, Ankara 1959
 Türkiye Ansiklopedisi, 1957
 Pars Tuğlacı - Osmanlı Şehirleri, İstanbul 1985
 Pars Tuğlacı - Okyanus 20. Yüzyıl Ansiklopedik Türkçe Sözlük Pars Yay. İstanbul 1971
 Evliya Çelebi -
 Ahmet Gökoğlu, Paflagonya - Paphlagonia Gayri Menkul Eserleri ve Arkeolojisi, Kastamonu 1952
 Ahmet Çarkacı - Gelişen Şehir İskilip, İstanbul 1969
 Şemseddin Sami - Kamus-ül Alam, Cilt 1 - 6, İstanbul 1889 -1899
 V. Cuniet - La Turquie d'Asie, Paris 1892
 Charles Texier - Küçük Asya, Asie Minore I, Paris 1842
 William Francis Ainsworth - Travels and REsearches in Asia Minor, Mesopotamia, Chaldea and Armenia, Londra 1842
 J. Hamilton - Researches in Asia Minor, Pontus and Armenia I, Londra 1842
 M. Vivien de Saint Martin - Description Historique de l'Asie Mineoure, Paris 1852
 Cemal Bardakcı- Anadolu isyanları

Dış bağlantılar

 Rahmi Eyuboğlu'nun tam metin mektubu
 Gerçek İskilip Yeşilistanı, bu türün avlanması yasak olup koruma altındadır.

İskilip


CIE 1931 prostor boja je prostor boja koji je definirala međunarodna udruga CIE 1931. godine. U studiji o percepciji boja, među prvim matematičkim definiranim prostorima boja, koji je kreirala CIE 1931., bio je CIE XYZ prostor boja.  CIE XYZ prostor boja izveden je iz serije eksperimenata koje su krajem 1920-ih napravili Wright i Guild. Njihovi eksperimentalni rezultati kombinirani su prilikom specificiranja CIE RGB prostor boja, iz kojeg je izveden CIEXYZ prostor boja.

Tropodražajne vrijednosti

Ljudsko oko ima fotoreceptore (zvane čunjići) za srednje i visoko područje svjetline viđenja boja, te vršcima osjetljivosti u kratkim (S, 420–440 nm) srednjim (M, 530–540 nm) i dugim (L, 560–580 nm) valnim duljinama (također postoje i nisko osjetljivi, monokromatski receptori za noćno gledanje zvani štapići čija je vršna osjetljivost na 490- 495 nm). Tako načelno, tri parametra opisuju senzacije boje. Tropodražajne vrijednosti boje količine su tri primarne boje i trokomponentnom, aditivnom modelu tvorbe boje potrebne za postizanje podudarnosti s uzorkom za testiranje. Tropodražajne vrijednosti su najčešće dane u CIE 1931 prostoru boje, u kojem su označene kao X, Y, Z.
Svaka specifična metoda povezivanja tristimulosnih vrijednosti zove se prostor boja. CIE XYZ, jedan od mnogih takvih prostora, često korišten standard, služi kao osnova iz kojeg se definiraju mnogi drugi prostori boja.

Značenje X,Y i Z

U ovom modelu Y znači sjajnost (luminanciju), Z je kvazi-jednak plavoj stimulaciji odnosno odgovoru (ili uzvratu) S klase čunjića dok je X mješavina (linearno kombinirana) krivulja odgovora čunjića odabranih za to da ne budu negativi. Tako XYZ može biti pobrkan s LMS odgovorom čunjića. Ali u CIE XYZ prostoru boje, tropodražajne vrijednosti nisu L, M i S uzvrati ljudskog oka, čak i ako su X i Z približno slični crvenom i plavom. Ispravnije je o tome misliti kao parametrima izvedenim iz načina funkcioniranja čunjića osjetljivih na duge, srednje i kratke valne duljine.

Standardni CIE promatrač

U CIE XYZ prostoru boja, tropodražajne vrijednosti nisu S, M i L odzivi ljudskog oka već je riječ o slogu tropodražajnih vrijednosti zvanih X, Y i Z koje su približno, crvena, zelena i plava, odnosno (valja uočiti kako X; Y; Z vrijednosti nisu fizički promatrane crvena, zelena i plava boja. Umjesto toga, može ih se smatrati parametrima 'izvedenim' iz crvene, zelene i plave). Treba zapamtiti ovo: dva izvora svjetla sastavljena od različitih mješavina različitih valnih duljina mogu imati jednak oblik pojavljivanja boje. Taj efekt zove se metamerizam. Dva izvora svjetla imaju jednak izgled i oblik pojavljivanja kada imaju jednake tropodražajne vrijednosti neovisno o tome kakva ih je spektralna kompozicija proizvela.

Radi rasporeda čunjića u oku, tropodražajne vrijednosti ovise o vidnom polju promatrača. Kako bi eliminirali tu varijablu, CIE je definirao standardnog kolorimetrijskog promatrača. Originalno, uzeto je kao da je kromatski odgovor prosječnog čovjeka bude veličine vidnog kuta od 2°, radi vjerovanja da su na boju osjetljivi čunjići smješteni oko 2° polja u fovei. Tako je CIE 1931 standardni promatrač također poznat i kao CIE 1931 2° standardni promatrač. Nešto suvremeniji a manje korištena alternativa je CIE 1964 10° standardni promatrač koji je izveden iz rada temeljenog na istraživanjima Stiles, Burch i Speranskaya.

Za 10° eksperiment uputa testiranim promatračima bila je ignorirati središnji u 2° točku. 1964. godine preporučen je dodatni standardni promatrač, za vidno polje veće od onog koje pokriva vidni kut 4°. Oba standarda za CIE promatrača mjereni su intervalima 5 nm.
Standardni promatrač karakterizira se pomoću tri funkcije podudarnosti boja. Postupak izvođenja CIE standardnog promatrača iz eksperimentata podudaranja prikazan je malo niže, nakon opisa CIE RGB prostora boja.

Funkcije podudarnosti boja

Funkcije podudarnosti brojčani su opis kromatskog odziva promatrača (opisano gore).
CIE je definirao tri funkcije podudarnosti boja zvane ͞x (λ), ͞y(λ), i  ͞z(λ) koje se mogu smatrati spektralno osjetljivim krivuljama tri linearna detektora svjetla koja rezultiraju CIE XYZ tropodražajne vrijednosti X, Y, Z. Tabularna brojčana vrijendost tih funkcija kolektivno je poznata kao standardni CIE promatrač.
Tropodražajne vrijednosti za boju s rasporedom spektralne energije I(λ) u danom smislu standardnog promatrača pomoću:

Boje

CIE 1931 prostor boja


أوليفر بلانكيت  عالم لاهوتي كاثوليكي أيرلندي ولد في لوفكرو في مقاطعة ميث وتلقى تعليما خاصا في روما حيث رافق الأب سكارامبي عام 1645، ومن عام 1657 إلى 1669 أصبح أستاذا للعلوم الدينية، وتصادق مع المؤرخ بالافيتشيني وأصبح ممثلا للعلاقات الدينية الأيرلندية في روما، وعينه البابا كليمينت التاسع كبير أساقفة أرماغ رئيس الكنيسة الأيرلندية في يوليو 1669 ووصل إلى بلده في مارس 1670.

أظهر اللورد بيركلي أوف ستراتون نائب الملك معه تعاطفا وسمح له بإنشاء مدرسة يسوعية في دبلن واظهر بلانكيت اجتهادا في قضية كنيسته، وكان بلانكيت يعيش في فقر شديد لكن المعايير الشديدة التي أتى بعها مرسوم الاختبار الذي صدر عام 1672 كان له أثر قاسي عليه، وفي ديسمبر 1678 تم سجنه في قلعة دبلن لستة أسابيع حيث اتهم بضلوعه في الخطة البابوية (حيث ادعى تيتوس أوتس ان هناك مؤامرة يدبرها الكاثوليك لإعدام الملك تشارلز الثاني)، واحضر على لندن في يونيو 1681 استدعى للمحاكمة في كينغز بينش واتهم بجلب الجيش الفرنسي إلى كارلينغفورد.
قام بالدفاع عن نفسه بشكل جيد ولكن الملفين أدانوه بالخيانة على أبسط دليل وفي 1 يوليو 1681 تم شنقه وتربيعه في تايبورن.

روابط خارجية

مراجع

أيرلنديون في القرن 17
أشخاص من دروهيدا
أشخاص من مقاطعة ميث
أيرلنديون معدومون
رومان كاثوليك أيرلنديون
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك القرن 17
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك في أرماه
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك في أيرلندا القرن 17
معاداة الكاثوليكية في إنجلترا
معدومون بتهمة الخيانة العظمى لإنجلترا
مواليد 1625
وفيات 1681
وفيات في لندن
رجال دين مسيحيون من مقاطعة ميث
شعراء باللغة الأيرلندية في القرن 17
أشخاص أعدموا من مقاطعة ميث

أوليفر بلانكيت