İbrahim Bülent Ortaçgil (d. 1 Mart 1950, Ankara), Türk şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve bestecidir.

1974 yılında Benimle Oynar Mısın başlıklı ilk albümü ile müzik hayatına giren sanatçının bu albümü, o dönem ses getirmese de yıllar içinde kült statüsüne erişti. 1980'lerin sonuna dek müzik piyasasından çekilen Ortaçgil, 1980'lerin ortasında Fikret Kızılok ile beraber çalışarak o yıllarda yaptığı besteleri tekrar piyasaya sürdü.

1980'lerin sonundan itibaren müzik hayatına tek başına devam eden Ortaçgil, albümlerinde ve sahne çalışmalarında Erkan Oğur, Gürol Ağırbaş, Akın Eldes, Cem Aksel ve Baki Duyarlar gibi önemli müzisyenlerle çalıştı ve kariyeri boyunca 7 solo albüm yayınlandı. Öte yandan Zuhal Olcay, Birsen Tezer, Teoman ve Leman Sam gibi vokalistlerle de düetler yaptı. 2000 yılında kendisi için birçok ünlü müzisyenın katılımı ile Ortaçgil İçin Söylenmiş Ortaçgil Şarkıları adlı bir saygı albümü yayınlandı.

Şarkılarında bireyin kendisi ve etrafı ile içsel çatışmalarını anlatması, şarkı sözleri ve bestelerini her zaman kendi yapması ve müziğindeki folk, caz ve rock etkileşimleri ile Türk popüler müziğinde kendine has bir yer buldu.

Hayatı

Gençlik Yılları

Selanik ve İşkodra göçmeni bir ailede doğdu. Babası Zafer Ortaçgil, askerî tabip idi. Annesi Nesrin Hanım ise ev hanımıydı. 1953'te kardeşi Ercüment, 1961'de ise kız kardeşi Bahar doğdu. İlkokula Ankara'da başladı ve daha sonra İstanbul'a taşındı. İstanbul Sultanahmet İlkokulu'nu bitirdi. Ortaokul ve liseyi Kadıköy Maarif Koleji'nden sonra, İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi kimya bölümünden mezun oldu.

Müzik Hayatı
Müzikle tanışması lise yıllarına dayanıyordu. Bülent Ortaçgil, Maarif Koleji'nde aralarında Mazhar Alanson'un da bulunduğu sınıf arkadaşlarıyla beraber gitar çalmaya başladı. İlk gitarını eniştesi almıştı. Kendi aralarında bazı müzik toplulukları kurdular. Farklı farklı isimlerle amatör müzik yapan bu gruplardan birisi de Damlalar ismini taşıyordu. Grupta davul çalan Ortaçgil, House of the Rising Sun, I Dig Rock'n'Roll Music gibi klasikleri yorumluyorlardı. Dönemde ünü yakalayan The Beatles'tan çok etkilenen Ortaçgil, müzik çalışmalarına hız verdi. 15 yaşında ilk bestesi "Second Time Around"'ı yaptı. Okul konserlerinin yanı sıra Milliyet Liselerarası Müzik Yarışması'nda Maarif Koleji'ni temsil etti. Vokalin yanında davul çalan Ortaçgil'e, bas gitarda Fatih Hunca, gitarda Halit Erol ve orgda Celal Yahyabeyoğlu eşlik etti. Yorumladıkları İngilizce şarkıların yanında yine İngilizce bir Ortaçgil şarkısını yarışmada çaldılar ancak kendi besteleri juri üyesi Şerif Yüzbaşıoğlu tarafından hiç beğenilmedi.

Daha sonra davulu bırakan ve vokale odaklanan Ortaçgil 1968'de bas gitarda Ahmet Güvenç, gitarlarda Fatih Hunca ve Osman Kayaalp, klavyede Galip Boransu ile Filozoflar grubunu kurdu. Bu grupla gazinolarda da konserler verdiler ancak lise mezuniyetiyle grup dağıldı. Bu grubu bas gitarda Güvenç, solo gitarda kardeşi Ercüment Ortaçgil, ritm gitarda Aydın Cakuş ve davulda Ömer Talmaç ile Sorular takip etti. Bu grup da 1969'da birkaç konser verip dağıldı.

Lise yıllarında müzik dışında tiyatroya da merak sardı. Liselerarası bir tiyatro yarışmasında Turgut Özakman'ın "Güneşte On Kişi" oyununu oynadı ve en iyi yardımcı oyuncu ödülünü kazandı. Aynı yarışmada en iyi oyuncu ödülünü de Rutkay Aziz almıştı. Tiyatro ve müzik dışında Ortaçgil, atletizme de meraklıydı.

İlk solo çalışmaları

Bülent Ortaçgil o yıllarda The Beatles, Cat Stevens, Donovan ve Bob Dylan'ın tarzlarından etkilendi. Bu sıralar Ercüment Ortaçgil ile birlikte Ahmet Güvenç'lerin evinde müzik yaptılar. Güvenç, Ortaçgil'in isim babalığını yaptığı Bunalım grubu ile daha sert bir yöne yönelirken, Ortaçgil gitarıyla sade müzikler yapıyordu. 1960'ların sonunda Attilâ İlhan gibi şairlerin şiirlerini şarkılaştıran sanatçı, ilk albümünde yayınlanacak şarkılarını da bu dönemde yarattı. Bunalım, ilk 45'likleri "Taş Var Köpek Yok"u yaparken, plak şirketleri Diskotür'e Bülent Ortaçgil'i önerdiler. Ortaçgil, plak şirketi sahibi Antuan Şoris ve genç müzisyen Ali Kocatepe'ye şarkılarını dinletti. Kocatepe'nin ısrarı ile Diskotür, şarkıcı ile anlaştı ve 1971'de kimya fakültesi öğrencisi Bülent Ortaçgil'in "Anlamsız / Yüzünü Dökme Küçük Kız" isimli kırkbeşliğini yayımladı. Bu 45'lik çok satmasa da Ortaçgil, Hey dergisinin 1971 yılı "En Ümit Veren Erkek Sanatçı" anketinde sanatçı 5. oldu.

Aynı yıl kardeşinin de içinde bulunduğu Biz adlı bir grup kurdu. Yerel müziğe daha çok yöneleceğini söyleyip, bir süre bağlama çalsa da istediklerine ulaşamayıp hiçbir kayıt yapmadan kısa süre sonra grubu dağıttı. Bu sırada kimya mühendisliği eğitime geri dönen Ortaçgil'i, yeni bir plak şirketi kuran ve Ortaçgil'in şarkılarını plak yapmak isteyen Ali Kocatepe tekrar müziğe döndürdü.

Benimle Oynar Mısın

İlk albümü Benimle Oynar Mısın'ı 1974 yılında ilk 45'liğinde olduğu gibi sadece Bülent adıyla yayınlandı. Hâlâ Türk pop tarihinin en önemlilerinden birisi olarak kabul edilen bu albümde Onno Tunç ve Ergun Pekakcan'la çalıştı. Albüm, Ali Kocatepe'ye ait 1 Numara Plakçılık'tan çıktı. Albümde daha sonra konserlerde ve başka sanatçılar tarafından çokça yorumlanacak Benimle Oynar Mısın, Olmalı mı Olmamalı mı, Kediler, Her Şey Sevgiyle Başlar, Şık Latife başlıklı şarkıların yanı sıra Ahmet Güvenç'in annesi için yazılmış Suna Abla vardır. Albümdeki şarkılardan Yağmur ise İsveçli şair Artur Lundkvist'in bir şiirinin Ortaçgil tarafından bestelenmesiyle oluşmuştur. Albümden Olmalı mı Olmamalı mı / Şık Latife 45'liği yayınlandı. Bu albümden bazı şarkılar 1976 tarihli Kadir İnanır ve Müjde Ar'ın oynadığı Zeki Ökten filmi Pisi Pisi'de kullanılıp kitlelere ulaşsa da, şarkıların kullanımı için Ortaçgil'den izin alınmamıştı ve bu olay sanatçının tepkisiyle karşılaştı.

1975'te Ortaçgil, Hey dergisinin anketinde "Yılın Ümit Veren Şarkıcısı" anketinde bir kez daha yer aldı ve bu sefer 4. oldu. Ancak albüm sadece 2000 sattı. Bu albümden kazandığı parayla kendine bir Dual pikap aldı. Albümün bir konseri olmadı. Albüm 30 yıl sonra World Psychedelia isimli yapım şirketi tarafından Amerika Birleşik Devletleri'nde de yayınlandı. Nick Drake, Donovan gibi İngiliz folk rock ve psychedelic folk sanatçılarının eserlerine benzetilen albüm beğeni topladı. 2015 yılında ise albüm Türkiye'de plak olarak tekrar basıldı.

Müziğe ara

Albüm sonrası müzik teorisi, yazımı, notalar ile ilgilenmeye başladı. Ali Kocatepe'nin masallara müzik yazma teklifini kabul eden Ortaçgil, ilk kez notalı çalışmalar yaptı. Atilla Özdemiroğlu'nun keman, Ergun Pekakcan'ın piyano çaldığı 3 Masal albümü 1976'da yayınlandı. 3 şarkı bulunan bu plak başarılı olmadı. Aynı sene üniversiteyi bitirip, evlenen Ortaçgil, müzik hayatında büyük başarılar yakalayamadığını anlayınca müzik kariyerine on yıllık bir ara verdi. Pfizer ve Netaş gibi şirketlerde Kimya Mühendisliği yaptı. Bir sene kadar Norveç'te yaşadı. Mühendisliği seçmesini böyle açıkladı: "Mühendislik yaptım. Çünkü korktum. İstemediğim müziği çalarak kendime kurduğum o müzik dünyasını yıkmak istemedim."

Çekirdek Sanatevi

1980'lerin başında kendisi gibi müziğe ara vermiş Fikret Kızılok ile tanıştı. İkili Çekirdek Sanatevi'ni kurdular. Bostancı'daki bu ev, amatör sanatçıların ücretsiz konserler düzenlediği, kayıtlar yapılan bir sahne haline geldi. 1984'te Erkan Oğur ve Yaz Baltacıgil'in çaldığı Ortaçgil albümü Rüzgâra Söylenen Şarkılar çıktı. Bu canlı kayıtta, Benimle Oynar Mısın?'dan şarkılar ve daha önce yayınlanmamış, çoğu sonraki albümlerde yer alacak şarkılar vardı. Bir yıl sonra da Fikret Kızılok ile Çekirdek kayıtlarından olan Biz Şarkılarımızı.. adlı albümü çıkardı. Birbirlerinin şarkılarını söyleyip eşlik ettikleri bu albümde beraber besteleri Biz Şarkılarımızı dışında Ortaçgil besteleri Mum, Deniz Kokusu, Nereye Sokağı, Memurun Şarkısı vardı. Bu dönemde TRT için çocuk şarkıları kaydettiler. Telif yasalarından sonra bandrollü albüm çıkarmak zorunda kaldılar. Ortaçgil - Kızılok ortaklığı 1986 yılında Pencere Önü Çiçeği isimli albümle sonuçlandı. Albümde Bir Nihavend Yalnızlık, Güneşin Aynasında, Uyusun da Büyüsün gibi ortak besteler ve solo besteler yer alıyordu.

1988'de Fikret Kızılok ile Sonay'ın Gecenin Üçünde ve Sibel Sezal'ın Bu Kalp Seni Unutur Mu albümünün yapımında yer aldı. Bu albümlerde gitar çaldı. Ancak Fikret Kızılok ile müzikal anlaşmazlıklar yaşamaya başladığı için bütün 1980'leri beraber geçiren sanatçılar yollarını ayırdı. Bu dönemde Ortaçgil eşinden de ayrıldı. Aynı dönemde kimya mühendisliğini tamamen bırakmaya karar veren Ortaçgil, 37 yaşında müziğe temelli dönüş yaptı.

Stüdyo albümlerine dönüş

1989'da Bülent Ortaçgil, Benimle Oynar Mısın'''ı takip edecek ikinci stüdyo albümünü hazırlamaya başladı. Yine Onno Tunç ile çalışan Ortaçgil, Tunç'un evinde Sezen Aksu'yla tanıştı. Aksu, Ortaçgil'den bir şarkı istedi. Ortaçgil, daha sonra Light başlıklı albümünde yer alacak Kimseye Anlatmadım'ı besteliyordu ama Sezen Aksu, Ortaçgil'in Beni Kategorize Etme şarkısını aldı ve Sezen Aksu Söylüyor albümünde söyledi. 1990'da solo kariyerine verdiği 16 yıllık aradan sonra 2. Perde albümüyle müzik piyasalarına geri döndü. 2. Perde'de Bülent Ortaçgil'in en önemli yardımcısı bütün enstrümanları çalan Onno Tunç oldu. Albümde Bu İş Çok Zor Yonca, Bozburun, Çığlık Çığlığa gibi Ortaçgil hitleri vardı. O yıl daha önce Çekirdek Sanatevi'nde albüm kaydeden Yeni Türkü'nün Vira Vira albümündeki iki Selim Atakan bestesine ("Beklemek" ve "Anne") söz yazdı.

Ertesi yıl Benimle Oynar Mısın'ın devamı olarak nitelendirilebilecek Oyuna Devam isimli albüm geldi. Bu albümde Ortaçgil, on yıl boyunca beraber çalacağı müzisyen arkadaşlarını da bir araya getiriyordu. Erkan Oğur, Cem Aksel, Gürol Ağırbaş ve Bülent Ortaçgil dörtlüsü bu albümde bir araya geldi. Albümde bir şarkının vokalini Leman Sam yapıyordu. Aynı yıl Ayşegül Aldinç, Ortaçgil'in Şık Latife şarkısını yorumlayıp, şarkıya bir de klip çekti. Öte yandan Alman bir plak şirketinin Türk müziğini tanıtmak için hazırladığı The Other Side of Turkey albümünde Erkan Oğur ile beş şarkısını tekrar kaydetti. Oğur-Ortaçgil ortaklığı, Oğur'un 1993 yılında çıkan Fretless albümünde devam etti. Ortaçgil, bu albümün altı şarkında gitar çaldı.

Bu Şarkılar Adam Olmaz albümü 1994'te yayınlandı. Bu sefer albüm Serdar Ateşer, Akın Eldes gibi sanatçıları barındırıyordu. Ancak Oğur ile çalışmayı bırakmayan Ortaçgil, 1996 tarihli Erkan Oğur'un Bir Ömürlük Misafir albümüne adını veren parçanın sözlerini Sezen Aksu ile birlikte yazdı. Janet ve Jak Esim Ensemble grubuyla birlikte Türkiye dışında Avrupa ve İsrail konserlerinde sahne aldı ve grubun albümlerinde çaldı. 1995 yılında caz sanatçısı ve ressam Ayşegül Yeşilnil'in Rüzgara Şarkılar Söyle adlı ilk albümüne adını veren şarkıya gitar çaldı.

1998'de Light albümü yayınlandı. Eski ekibi Oğur, Aksel, Ağırbaş'ın yanında Birsen Tezer, Ozan Doğulu gibi sanatçıları barındıran albüm Mavi Kuş, Eylül Akşamı, Şarkılarım Senindir gibi duygusal parçalar yanında dönemin siyasal karmaşasına bir taşlama olan Normal başlıklı şarkısını da barındırıyordu. Ortaçgil, verdiği konserler sırasında, ekip arkadaşlarının da katkılarıyla, eski şarkılarının farklı bir yöne gittiğini gördü ve konser tadında canlı bir kayıt yapmaya karar verdi. 1999'da çıkan Eski Defterler albümü sıkça Benimle Oynar Mısın? ve Çekirdek Sanatevi dönemi şarkılarından oluşmuştu.

 2000'li yıllar
2000 yılında Türkiye'de daha önce çok amatör şekillerde yapılmış tribute çalışmalarının en profesyoneli olan Ortaçgil İçin Söylenmiş Ortaçgil Şarkıları albümü yayınlandı. Albümde Sezen Aksu, Şebnem Ferah, Levent Yüksel, Bulutsuzluk Özlemi, Teoman, Zuhal Olcay, Haluk Levent, Mirkelam, Yaşar gibi birçok popüler müzik sanatçısı yer alıyordu. Ortaçgil, bu albümde Pencere Önü Çiçeği ve Yüzünü Dökme Küçük Kız şarkılarında gitar da çaldı. Aynı yıl Ortaçgil, Gürol Ağırbaş'ın Bas Şarkıları albümündeki 108 başlıklı şarkının sözlerini yazdı. Sezen Aksu'nun Gidiyorum Bu Şehirden şarkısının düzenlemesini yapıp gitar çaldı.

2003'te Gece Yalanları çıktı. Bu albümü 2010 yılında çıkan Sen takip etti. 2017'de bu albümden şarkıları ve Ortaçgil klasiklerini senfonik bir anlayışla yorumladığı Senfonik Ortaçgil albümü yayınlandı. Bu konser DVD olarak da piyasaya sürüldü.

2000'li yıllar Ortaçgil'in farklı sanatçılar ile beraber çalıştığı bir dönem oldu. Bu isimlerden biri Zuhal Olcay'dı. 2002 tarihli Zuhal Olcay albümü Başucu Şarkıları'na "Yağmur" şarkısını verip, albümün süpervizörlüğünü yaptı. Bir süre ikili beraber konserler verdiler. Bu dönemde Murathan Mungan için yayınlanan saygı albümünde Sesler Yüzler Sokaklar şarkısında çaldılar. 2005'te Başucu Şarkıları 2 çıktı. Bu albümün de süpervizörü olan Ortaçgil, Beni Kategorize Etme şarkısını Olcay'a verdi ve Sus Duymasın şarkısında onunla düet yaptı. Olcay'ın 2009 yılında çıkan Aşk'ın Halleri albümüne Aşkın En Mavi Zamanı şarkısını verip, kardeşi Ercüment Ortaçgil'in üç bestesine de söz yazdı. Olcay'ın yanında Birsen Tezer, Hüsnü Arkan ve Levent Yüksel'in albümlerinde yer aldı. Jehan Barbur, Sertab Erener, Gülben Ergen ve Hepsi gibi farklı tarzda sanatçılar tarafından şarkıları yorumlandı.

Ortaçgil şarkıları zaman zaman beyaz perdede de kullanıldı. 2004'te Müslüm Gürses'in Neredesin Firuze filmi için Sensiz Olmaz'ı yorumlaması büyük bir ilgi topladı. 2011'de ise Aşk Tesadüfleri Sever filminde Mehmet Günsür, Eylül Akşamı'nı yorumladı.

Bir yandan da profesyonel müzik kariyerinde ilk kez başkalarının şarkılarını yorumlamaya karar veren Ortaçgil, başka sanatçıların tribute albümlerinde çaldı. İlk albümünün çıkmasında büyük yardımları olan Ali Kocatepe için yapılan 41 Kere Maşallah albümünde Hayat Umutla Başlar şarkısını söyledi. 2007'de ise Çekirdek Sanatevi döneminde bir albümlerini yaptığı Ezginin Günlüğü'ne saygı albümü Çeyrek'te Teninle Konuşmak şarkısını söyledi. Çocukluk arkadaşı Ahmet Güvenç'in grubu Kurtalan Ekspres'in Göğe Selam ve Göğe Selam II albümlerinde Barış Manço'nun Unutamadım ve Sakız Hanım ve Mahur Bey şarkılarını yorumladı. 2014'te ise Ahmet Kaya için yapılan saygı albümünde Mahur şarkısını söyledi.

Ortaçgil, 2004 yılında Teoman ile konserlere çıktı. 2007'de bu konserin kayıtları Konser adlı albümde yayınlandı. Bu albümde Teoman, Ortaçgil şarkılarını, Ortaçgil de Teoman şarkılarını seslendirdi. Aynı yıl, Fikret Kızılok ile 1980'lerde bestelediği çocuk şarkılarını Büyükler için Çocuk Şarkıları başlığıyla yayınlandı. Birsen Tezer, Ceylan Ertem ve Jehan Barbur'un ile birlikte 21 Aralık 2012'de Kadın Sesi Değmiş Şarkılar başlığıyla bir konser verdi.

Bülent Ortaçgil, hayatını uzun zamandan beri Marmaris'in Bozburun mevkiinde sürdürmektedir.

 Diskografisi

 Teklileri
 1971: Anlamsız / Yüzünü Dökme Küçük Kız 1974: Olmalı mı, Olmamalı mı? / Şık Latife Stüdyo albümleri
 1974: Benimle Oynar Mısın 1990: 2. Perde 1991: Oyuna Devam 1994: Bu Şarkılar Adam Olmaz 1998: Light 2003: Gece Yalanları 2010: Sen 2022: Elli Buçuk Diğer albümler
 1976: 3 Masal (Masal albümü)
 1984: Rüzgara Söylenen Şarkılar (Canlı kaydedilmiş ve piyasaya çıkarılmamış albüm)
 1985: Biz Şarkılarımızı.. (Fikret Kızılok ile canlı kaydedilmiş ve piyasaya çıkarılmamış albüm)
 1986: Pencere Önü Çiçeği (Fikret Kızılok ile)
 1999: Eski Defterler (İlk eserlerinin yenilenmiş yorumları)
 2007: Konser (Teoman ile canlı kayıt)
 2007: Büyükler için Çocuk Şarkıları (Fikret Kızılok ile 1987'de kaydedilip 20 yıl sonra piyasaya çıkarılmış albüm)
 2017: Senfonik Ortaçgil'' (Konser DVD'si)

Kaynakça

Özel

Genel
 https://web.archive.org/web/20060417212004/http://www.duke.edu/~es57/bo/bohayat.html
 Bülent Ortaçgil - ymuse

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1950 doğumlular
Ankara doğumlu erkek şarkıcılar

1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Ada Müzik sanatçıları
Anadolu rock müzisyenleri

Bülent Ortaçgil


හේමා මාලිනී ("හේමා මාලිනී චක්‍රවර්ති") (උපත 16 ඔක්තෝබර් 1948, අම්මන්කුඩි, තමිල් නාඩු, ඉන්දියාව) යනුවෙන් හැඳන්වෙන්නේ ඉන්දියානු නිළියක, අධ්‍යක්ෂකවරියක, නිෂ්පාදිකාවක, නර්තන ශිල්පිනියක සහ දේශපාලනඥවරියකි. 1963දී ඇය සිය රංගන දිවිය ඇරඹූයේ දෙමළ චිත්‍රපටයක් වූ "ඉදු සතියම්" හි නර්තන ශිල්පිනියකගේ සහාය චරිතයක් නිරූපණය කරමිනි. මාලිනී පළමුවරට ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කළේ සප්නෝ කා සෞදගර් (1968) තුළ වන අතර, ඇය බොලිවුඩ් චිත්‍රපට ගණනාවක ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කොට ඇත. ඉන් බොහෝ චිත්‍රපටවල ඇය ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයෙහි යෙදුණේ ඇගේ සැමියා වූ ධර්මේන්ද්‍ර සමග හෝ රාජේෂ් ඛන්නා සහ දේව් ආනන්ද් යන නළුවන් සමග ය. මුලින් මාලිනීව ප්‍රවර්ධනය කරන ලද්දේ "සිහින යුවතිය"ක ලෙස වන අතර, 1977දී, එම නාමයම ඇති චිත්‍රපටයක ඇය ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළා ය. නර්තන දායකත්වයන්ට අමතරව ඇය ප්‍රහසව මෙන්ම නාට්‍යමය චරිත ද නිරූපණය කොට තිබේ. ඇය චිත්‍රපට 150කට අධික සංඛ්‍යාවක පෙනී සිට ඇත.

සිය රංගන දිවිය තුළ මාලිනී හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානයට එකොළොස් වරක් නිර්දේශ වූ අතර, 1972දී එම සම්මානය දිනා ගැනීමට සමත් වූවා ය. 2000දී මාලිනී විසින් දිවියේ එක්වරක් පමණක් පිදෙන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි කරගත් අතර, ඉන්දියානු රජ‍ය විසින් පිරිනමන සිව්වන ඉහළම ජනතා ගෞරවය වන පද්ම ශ්‍රී සම්මානයෙන් ද පිදුම් ලැබුවා ය. 2012දී, ඉන්දියානු සිනමාවට දැක්වූ දායකත්වය අගයනු වස් ඇයට ශ්‍රීමත් පාදම්පාත් සිංහානියා විශ්වවිද්‍යාලය විසින් ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් පිරිනමන ලදී. මාලිනී ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාවේ සභාපති ධුරය ද උසුලා ඇත. 2006දී, මාලිනීහට දිල්ලියේ භජන් සෝපොරි වෙතින් සංගීත සහ අභිවාහ්‍ය කලා පිළිබඳ සෝපොරි ඇකඩමියේ (සාමාපා) විතස්ත සම්මානය පිරිනැමුණේ ඉන්දියානු සංස්කෘතිය සහ නර්තනය වෙනුවෙන් ඇය සිදුකළ දායකත්ය වෙනුවෙනි. 2013දී, ඉන්දියානු සිනමාව වෙනුවෙන් ඇය දැක්වූ දායකත්වය උදෙසා ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශ් රජය විසින් ඇයට NTR ජාතික සම්මානය පරිනමන ලදී.

2003 සිට 2009 දක්වා, මාලිනී පාර්ලිමේන්තුවේ උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ රාජ්‍ය සභා සඳහා භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ අපේක්ෂිකාවක ලෙස තරගවැදුණා ය. 2014දී, මාලිනී ලෝක් සභා සඳහා තේරී පත්වූවා ය. මාලිනී පුණ්‍යාධාර සහ සමාජ සේවා කටයුතු සඳහා ද දායක වී ඇත. මේ වනවිට මාලිනී ක්‍රිෂ්ණා විඥානය සඳහා අන්තර්ජාතික සංගමයේ (ISKCON) ජීවිතාන්තය දක්වා සාමාජිකාවක ද වේ. ඇගේ රංගන දිවිය තුළ ඉහළම සහ සාර්ථකම නිළිය වූයේ ද ඇයයි. ඇගේ රංගන සහ නර්තන කුසලතාව විචාරක පැසසුමට ලක්ව ඇත.

මුල්කාලීන දිවිය සහ පවුල

මාලිනී උපත ලැබූයේ දෙමළ පවුලක තෙවන දරුවා ලෙසයි. ඇගේ මව චිත්‍රපට නිෂ්පාදිකාවක වූ ජය ලක්ෂ්මී චක්‍රවර්තී වූ අතර, ඇගේ පියා වී. එස්. ආර්. චක්‍රවර්තී විය. මාලිනී චෙන්නායිහි ආන්ධ්‍රා මහිලා සභා වෙත ඇතුළත් වූ අතර, ඇගේ ප්‍රියතම විෂය වූයේ ඉතිහාසයයි. මාලිනී DTEA මන්දිර් මාර්ග්හි අධ්‍යාපනය හදාළ අතර, 12වන පන්තියෙන් පසු ඇය රංගන වෘත්තියට ඇතුළත් වූවා ය.

ධර්මේන්ද්‍ර සමග රඟපෑ මාලිනීගේ පළමු චිත්‍රපට වූයේ ෂරාෆත් (1970) ය.<ref>[http://www.indianexpress.com/pictureStory.php?galId=1101&pg=4&view=4 "Dharmendra, Action King: Personal life.]  The Indian Express. Accessed 2 July 2011.</ref> 1979දී ඔවුහු විවාහ වූහ. ඒ වනවිටත් විවාහකයකුව සිටි ධර්මේන්ද්‍ර හට දරුවන් සිටි අතර, ඉන් දෙදෙනකු වූයේ බොලිවුඩ් නළුවන් වන සනී දියොල් සහ බොබී දියොල් ය. මාලිනී ඉස්ලාමය වැළඳගත් අතර ධර්මේන්ද්‍ර හා විවාහ විය. ඔවුනට දරුවන් දෙදෙනකු ද වේ. ඔවුන් නම් බොලිවුඩ් නිළියක වන ඊෂා දියොල් (1981 දී උපන්) සහ සහාය අධ්‍යක්ෂකවරියක වන අහානා දියොල් ය.Metro Plus Mangalore, Cinema : Sister act! The Hindu 10 October 2009 Accessed 6 July 2011.ෆූල් ඕර් කාන්ටේ (1991), රෝජා (1992) සහ අන්නයියා (1993).යන චිත්‍රපටවල ප්‍රධාන නිළිය ලෙස කටයුතු කළ මධූ ඥාතීත්වයෙන් මාලිනීගේ ලේලියකි.

චිත්‍රපට වෘත්තිය

 1960-1970 මුල්කාලීන කෘති
මාලිනී ඉදු සතියම් (1963) චිත්‍රපටයේ සහාය රංගනයෙහි නිරත වූ අතර, පාණ්ඩව වනවාසම් (1965) චිත්‍රපටයේ නාට්‍යාංගනාවකගේ චරිතය නිරූපණය කළා ය. 1968 සප්නෝ කා සෞදගර් චිත්‍රපටයේ මාලිනී සහ රාජ් කපූර් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලදී මෙය "බොලිවුඩ් සිහින යුවතියක" ලෙස ඇගේ ප්‍රවර්ධනයේ ආරම්භයයි.

1970-1978 ප්‍රමුඛත්වයට පත්වීම සහ සාර්ථකත්වය ජොනී මේරා නාම් (1970) චිත්‍රපටයේ මාලිනී විසින් ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කරන ලදී. අනතුරුව ඇය අභියෝගාත්මක චරිත රැසක්ම නිරූපණය කළා ය. මෙයට උදාහරණ ලෙස අන්දාස් (1971) චිත්‍රපටයේ තරුණ වැන්දඹුවගේ චරිතය සහ ලාල් පට්ඨර් (1971) චිත්‍රපටයේ දිළිඳු ස්ත්‍රියගේ චරිතය දැක්විය හැක. 1972දී, මාලිනී, ධර්මේන්ද්‍ර සහ සංජීව් කුමාර් යන නළුවන් සමග සීතා ඕර් ගීතා චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නි‍රූපණය කළා ය. මෙම චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් මාලිනී ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම නිළිය සම්මානය හිමි කරගත්තා ය. රංගන ක්ෂේත්‍රයට පිවිස වසර හතරකින්, මාලිනී බොලිවුඩයේ ප්‍රධාන නිළියක සහ සම්භාව්‍ය නර්තන ශිල්පිනියක ලෙස ස්වකීය නාමයක් ගොඩනගා ගත්තා ය.Biography reveals dream girl's love affairs.  Paktribune.com Accessed 1 July 2011. 1970 දශකයේ මාලිනීගේ චිත්‍රපට අතර සන්‍යාසි (1975), ධර්මාත්ම, ප්‍රතිග්‍යා (1975) වැනි චිත්‍රපට ප්‍රමුඛ ය. ෂෝලේ (1975) චිත්‍රපටයෙහි මාලිනී විසින් බසන්ති නැමැති කටකාර තරුණියකගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. මෙම යුගයේ අනෙකුත් නිර්මාණ අතරට ත්‍රිශූල්, ජෝෂිලා, ඛුෂ්බූ (1975), කිනාරා (1977) සහ මීරා (1979) වැනි චිත්‍රපට අයත් වේ.

මාලිනී, ධර්මේන්ද්‍ර සමග චිත්‍රපට 28කට රංගනයෙන් දායක වී ඇත. මේ අතරට ෂරාෆත්, තුම් හසීන් මේන් ජවාන්, නායා සමානා, රාජා ජානි, සීතා ඕර් ගීතා , පට්ඨාර් ඕර් පායල්, දෝස්ත් (1974), ෂෝලේ (1975), චරස්, ජුග්නු, අසාද් (1978) සහ දිල්ලාගි (1978) වැනි චිත්‍රපට අයත් ය.

 1980- 1990 ආර්ථික සාර්ථකත්වය
විවාහයෙන් පසුව චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය කෙරෙහි යොමුවූ මාලිනී ක්‍රාන්ති, නසීබ් (1981), සත්තේ පේ සත්තා, රාජ්පුත්, සහ ඒක් නේ පහේලි (1984) යන චිත්‍රපට නිර්මාණය කළා ය. රාජේෂ් ඛන්නා සමග රංගනයෙහි යෙදුණු ඇය චිත්‍රපටයෙහි සම්භාව්‍ය නර්තන ශිල්පිනියකගේ චරිතය නිරූපණය කළා ය. ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පුවත්පත ඒ සම්බන්ධයෙන් පැවසූයේ චිත්‍රපට යුවළවල් අතුරින් ඉහළම යුවළක් බවයි. ඇගේ කෘති අතරට ආන්ධි තූෆන්, දුර්ගා (1985), රාම්කාලි (1985), සීතාපුර් කි ගීතා (1987), ඒක් චාදර් මේයිලි සි (1986), රිහායි සහ ජමේ රාජා (1990) වැනි චිත්‍රපට ද ඇතුළත් ය.

මෙම යුගයේ දී මාලිනී ධර්මේන්ද්‍ර සමග අලිබාබා ඕර් 40 චෝර්, භගවත්, සම්රාත්, රෂියා සුල්තාන්, අන්ද කනූන් (1983), සහ රාජ් තිලක් (1984) යන චිත්‍රපටවල චරිත නිරූපණයෙහි නියැළුණා ය.

ඇය විසින් දිල් ආෂ්නා හේ චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය කළ අතර, දිව්‍යා භාරති සහ ෂාරුක් ඛාන් විසින් එහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලදී. ඉන් අනතුරුව මාලිනී නර්තනය සහ රූපවාහිනී නිර්මාණ කෙරෙහි සිය අවධානය යොමු කරන්නට වූවා ය.

 2000 දශකයේ විචාරක පැසසුම ලත් චරිත
වසර ගණනාවක් චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රයෙන් විරාමයක් ගෙන සිටීමෙන් පසු සිය නැවත ආගමනය සනිටුහන් කරමින් හේමා බාඝ්බාන් (2003) චිත්‍රපටයෙන් රංගනයට පිවිසියා ය. මෙහි රංගනය වෙනුවෙන් ඇය ෆිල්ම්ෆොයර් හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය සඳහා ඇගේ නම යෝජනා විය. 2004 වීර්-සාරා චිත්‍රපටයේ ද ඇය සහාය චරිතයක් නිරූපණය කළා ය. 2011දී ඇය සිය දෙවන වෘත්තාන්ත චිත්‍රපටය වූ ටෙල් මී ඕ ඛුඩා අධ්‍යක්ෂණය කළා ය. මෙහි ඇය, ඇගේ සැමියා වූ ධර්මේන්ද්‍ර සහ දියණියක වූ ඊෂා දියොල් ද පෙනී සිටියා ය.

දේශපාලන වෘත්තිය
1999දී, මාලිනී භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ (BJP) අපේක්ෂකයකු වූ හිටපු බොලිවුඩ් නළුවකු වූ විනෝද් ඛන්නාට සහයෝගය පල කරමින් මැතිවරණ ව්‍යාපාරය හා සම්බන්ධ වූවා ය. ඛන්නා පන්ජාබයේ ගුර්දාස්පූර් ඡන්ද කොට්ඨාසයෙන් ලෝක් සභා මැතිවරණයට සහභාගී විය. 2004 පෙබරවාරි මස මාලිනී නිල වශයෙන් BJP පක්ෂය සමග සම්බන්ධ වූවා ය. 2003 සිට 2009 දක්වා ඇය උත්තර මන්තී මණ්ඩලයේ හෙවත් රාජ්‍ය සභාවේ පාර්ලිමේන්තු සාමාජිකාවක (MP) ලෙස කටයුතු කළා යත ඇයව නිර්දේශ කරන ලද්දේ එවකට ඉන්දියානු ජනපති වූ ආචාර්ය ඒ. පී ජේ. අබ්දුල් කලාම් විසිනි. 2010 මාර්තු මස, මාලිනී BJP පක්ෂයේ සාමාන්‍ය ලේකම් පදවියට පත්කෙරුණු අතර, 2011 පෙබරවාරි මස අනන්ත් කුමාර් විසින් ඇයව පක්ෂයේ සාමාන්‍ය ලේකම් පදවිය නිර්දේශ කරන ලදී. 2014 මහමැතිවරණයේ දී මාලිනී, මථුරා අපේක්ෂක ජයන්ත් චෞධරිව (RLD) වැඩි ඡන්ද 3,30,743 කින් පරාජය කිරීමට සමත්වූවා ය.Constituency wise.  ECI results. අනතුරුව මාලිනී ලෝක් සභාවට තේරී පත් විය.

සමාජ ගැටලුවල දී දායකත්වය
මාලිනී PETA ඉන්ඩියා නැමැති සත්ත්ව අයිතිවාසිකම් සංවිධානයේ ආධාරකාරිණියකි. 2009දී මුම්බායි මහනගර කොමසාරිස් වෙත ලිපියක් යවමින් ඔහුගෙන් ඉල්ලා තිබුණේ මුම්බා‍යේ තදබදකාරී මාවත්වල අශ්ව රථ ධාවනය තහනම් කරන ලෙසයි. 2011දී, පරිසර සහ වනාන්තර සඳහා ඒකාබද්ධ අමාත්‍යවරයා වූ ජයිරාම් රමේෂ් වෙත ලිපියක් ලියමින් ඇය ඉල්ලා සිටියේ ගොන් පොර (ජල්ලිකට්ටු) ක්‍රීඩාව තහනම් කරන ලෙසයි. ඇය පැවසූයේ, "ජල්ලිකට්ටු සිදුවීම් පිළිබඳ විමර්ශන දියත් කළ PETAහි මාගේ මිතුරන් වාර්තා කළේ ගවයන්ගේ නාස් වළලුවලින් තදින් අදින බවත්, ඔවුනට පහර දෙන බව හා තියුණු කෝටුවලින් තලන බවත් ය. එසේම එහාමෙහා චලනය වීමටවත් නොහැකි ලෙස ඔවුන්ව තදින් ට්‍රක් රථවලට පටවනු ලබයි". Malini won the title of "PETA Person of the Year". නිර්මාංශ පුද්ගලයකු වන ඇය පැවසූයේ, "මාගේ ආහාර තේරීම් මේ ග්‍රහලොවට සහ සතුන්ට උපකාරී වන බව වටහා ගැනීමෙන් මා සතුටට පත්වනවා" යනුවෙනි.

වෙනත් කෘති

 නර්තනය

මාලිනී යනු ප්‍රවීණ භරතනාට්‍යම් නර්තන ශිල්පිනියකි. ඇගේ දියණියන් වන ඊෂා දියොල් සහ අහානා දියොල් ප්‍රවීණ ඕදිසි නර්තන ශිල්පිනියන් වේ. ඔවුන් පුණ්‍යාධාර කටයුතු වෙනුවෙන් සැකසූ පරම්පරා නම් අංගයන්හි දී මාලිනී සමග එක්ව නර්තනයෙහි යෙදේ.Friday review Hyderabad / Dance : Goddess of valour. The Hindu 25 March 2011 Accessed 14 June 2011. මීට අමතරව ඇය ඇගේ දියණියන් සමග ඛජුරාහෝ නර්තන උළෙලේ දී ද සිය දක්ෂතා ප්‍රදර්ශනය කොට ඇත.

මාලිනී වෙම්පාටි චින්න සත්‍යම් වෙතින් කුචිපුඩි නර්තනය හදාළ අතර, කලාමණ්ඩලම් ගුරු ගෝපාලක්‍රිෂ්ණන් වෙතින් මෝහිනියට්ටම් හදාළා ය. ඇය විසින් නරසිංහ, තුලාසිදාස්ගේ රාම්චරිත්මානස්හි රාම වැනි නර්තන අංග ගණනාවක් නිරූපණය කොට ඇත. 2007දී, ඇය මයිසෝරයේ දුස්සෙරා සන්ධ්‍යාවෙහි දී, සති, පාර්වතී සහ දුර්ගා වැනි චරිත රඟ දක්වා ඇත.

නාට්‍ය විහාර් කලාකේන්ද්‍ර නර්තන පාසල මාලිනීගේ හිමිකාරීත්වය යටතේ පවතියි.

 රූපවාහිනිය
මාලිනී විසින් පනීත් ඉසාර් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ ජායි මාතා කි (2000) නම් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ චරිත නිරූපණය කොට තිබේ. මෙහි ඇය දුර්ගා දෙවඟනගේ චරිතය නිරූපණය කළා ය. සහරා වන් නාළිකාවෙන් විකාශය වූ කාමිනි දාමිනි නැමැති රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ඇය විසින් නිවුන් සොයුරියන් දෙපළකගේ චරිත නිරූපණය කරන ලදී. මාලිනී විසින්ම අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද නූපුර් කතාමාලාවේ ඇය භරතනාට්‍යම් නළඟනකගේ චරිතය නිරූපණය කළා ය.

 නිෂ්පාදනය සහ ප්‍රවර්ධන කෘති
මාලිනී විසින් New Woman'' නැමැති හින්දි කාන්තා සඟරාවේ සංස්කාරක ධුරය උසුලයි. 2000දී වසර තුනක කාලයක් සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සංවර්ධන සංස්ථාවේ ප්‍රථම සභාපතිනිය ලෙස මාලිනී පත්වූවා ය.

2007දී, ඛනිජ ජල පිරිපහදු පද්ධතියක නිෂ්පාදකයින් වූ කෙන්ට් RO සිස්ටම්ස් සමග ප්‍රවර්ධන ගිවිසුමකට මාලිනී එළැඹියා ය. මීට අමතරව මාලිනී චෙන්නායිහි විලාසිතා ප්‍රදර්ශනාගාරයක් වූ පෝතයිස් වෙනුවෙන් සන්නාම තානාපතිනියක ලෙස කටයුතු කොට ඇත.

නිර්මාණ දායකත්වය

මේවාත් බලන්න
 හේමා මාලිනී ලද සම්මාන සහ නිර්දේශ ලැයිස්තුව
 ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියන් ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳි

1948 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
තන්ජාවුර් දිස්ත්‍රික්කයේ ජනයා
ඉන්දියානු නර්තන ශිල්පිනියන්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියන්
නන්දි සම්මාන ජයග්‍රාහකයින්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
හින්දි සිනමාවේ නිළියන්
හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරුන්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිෂ්පාදිකාවන්
කලාව තුළ පද්ම ශ්‍රී ලාභීන්
දෙමළ සිනමාවේ නිළියන්
උත්තර් ප්‍රදේශ්හි භාරතීය ජනතා පක්ෂ දේශපාලනඥයින්
රාජ්‍ය සභාහි නිර්දේශිත සාමාජිකයින්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරියන්
ඉන්දියානු නළු-දේශපාලනඥයින්
උත්තර් ප්‍රදේශ්හි රාජ්‍ය සභා සාමාජිකයින්
උත්තර් ප්‍රදේශ්හි ලෝක් සභා සාමාජිකයින්
16වන ලෝක් සභා සාමාජිකයින්
20වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්
21වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්
උත්තර් ප්‍රදේශ් දේශපාලනයේ ස්ත්‍රීන්
20වන සියවසේ ඉන්දියානු චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරුන්
තමිල් නාඩුවේ නර්තන ශිල්පීන්
21වන සියවසේ ඉන්දියානු දේශපාලනඥවරියන්
20වන සියවසේ දේශපාලනඥවරියන්
ලෝක් සභාහි සාමාජිකාවන්

හේමා මාලිනී


Keele Hall est un manoir du  à Keele, dans le Staffordshire, en Angleterre, qui se trouve maintenant sur le campus de l'Université de Keele et sert de centre de conférence universitaire. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II*.

Histoire
Le manoir de Keele est acheté par la famille Sneyd en 1544, une famille de la noblesse du Staffordshire qui occupe plusieurs fois la mairie de l'arrondissement de Newcastle-under-Lyme ainsi que des terres à Audley et Bradwell à proximité. Vers 1580, Ralph Sneyd y construit une grande maison à pignons de Style Tudor. La famille est propriétaire de mines de charbon (à proximité de Silverdale, Staffordshire) et de fer ainsi que fabricants de briques et de tuiles. Pendant la guerre civile anglaise, Keele Hall joue brièvement un rôle déterminant en fournissant un asile au roi Charles II après la bataille de Worcester en 1651 . En tant que partisans royalistes, après la victoire finale des parlementaires, la famille Sneyd est condamnée à une lourde amende.

Ralph Sneyd hérite de la maison en 1829, à la suite du décès de son père. Au milieu du , la maison est dans un état délabré. En 1851, la vieille maison est démolie et remplacée par la maison actuelle de style Jacobethan par l'architecte Anthony Salvin, peut-être pour imiter le domaine voisin de Crewe Hall.

Le parc est aménagé vers 1768-1770 par William Emes, qui ajoute ou agrandit des étangs existants et plante des arbres pour dissimuler ce qui reste des fermes en activité dans le parc . Sa principale caractéristique naturelle est la vallée boisée avec des étangs qui s'étendent au sud-est de Keele Hall à Springpool Wood à l'extrémité sud du parc, en bordure de l'autoroute M6. Le bassin de ce bois est à l'origine un moulin à marteaux desservant une forge.

La fortune de la famille Sneyd déclinant, la maison est louée au grand-duc Michel Mikhaïlovitch de Russie, fils du grand-duc Michel Nikolaïevitch de Russie et petit-fils du tsar Nicolas  de Russie, et de son épouse la comtesse Sophie von Merenberg, entre 1900 et 1909. Ils ont contracté un mariage morganatique les amenant à passer le reste de leur vie en exil en Angleterre, en France et en Allemagne. Le couple reçoit fréquemment au Keele Hall, et avec comme invités le père de Sophie, le prince Nicolas de Nassau, Francis de Teck, le prince Piotr Sviatopolk-Mirski et l'ambassadeur russe, le comte Alexandre von Benckendorff. En 1901, Édouard VII rend visite au duc de Sutherland, dont la résidence est à proximité du Trentham Hall.

Pendant les dix années que le Grand-Duc vit à Keele Hall, il adopte la vie d'un gentilhomme campagnard anglais. Le couple est populaire auprès de la population locale, visitant régulièrement l'école locale du village de Keele. Le conseil municipal de Newcastle-under-Lyme confère à Michael la distinction de Lord High Steward of the borough en 1902.

Le manoir est réquisitionné par l'armée pendant la Seconde Guerre mondiale et en 1948, grâce à une subvention, le domaine Keele est vendu par la famille Sneyd pour la création du University College of North Staffordshire, qui devient en 1962 l'Université Keele. Aujourd'hui, Keele Hall est utilisé pour accueillir des conférences, des événements et des mariages .

Architecture
La maison est construite en pierre de taille de grès rouge et jaune avec des pierres d'angle rustiques. Conçu selon un plan à peu près en forme de L, le style est Jacobean Revival. Construit autour d'une cour, il se compose de trois étages avec des caves. D'un côté de la cour se trouve une aile de service de construction plus simple.

Les intérieurs des Salle d'apparat sont décorés dans un mélange de styles, dont le style Louis XVI et le Style néo-Renaissance. Certaines chambres sont influencées par les œuvres de l'architecte anglais William Kent. La salle à manger de Style néo-Tudor présente des tapisseries de la Manufacture d'Aubusson et des sculptures dans le style de Grinling Gibbons. La salle à manger est maintenant utilisée par l'Université Keele comme salle commune de l'université .

Références

Liens externes

Université de Keele
Monument classé de Grade II dans le Staffordshire

Keele Hall


ආයතනය පිළිඹඳ විස්තර

The Buddhist and Pali University of Sri Lanka, established in terms of the Act of Parliament No.74 of 1981 of the Democratic Socialistic Republic of Sri Lanka was ceremonially opened on the 22nd day of April 1982.

The main objectives of this University are the propagation of Buddha Dhamma,the promotion of the Buddhist & Pali studies in Sri Lanka and abroad and the provision of facilities for the conduct of research in the relevant fields.

විෂයයන් සහ පාඨමාලා

Foundation Programs

 Foundation in Buddhist Councelling
 Foundation in Chinese Language
 Foundation in TamilCertificate Programs

 Certificate course in Computer Technology
 Certificate in Buddhist Councelling
 Certificate in Chinese Language
 Certificate in TamilDiploma Programs

 Diploma in Buddhism
 Diploma in Pali
 Diploma in Sanskrit
 Diploma in English
 Diploma in Buddhist Councelling
 Diploma in Chinese Language
 Diploma in TamilUndergraduate Programs

 Bachelor of Arts General Degree (Internal)
 Bachelor of Arts Special Degree
 Bachelor of Arts General Degree (External)Master Programs

 Master of Arts (One Year)
 Master of Arts (Two Years)
 Master of Philosophy
 Doctor of Philosophy (PhD)

බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලය


Erreà er en italiensk producent af sportsbeklædning, med hovedsæde i byen Torrile, 13 km nord for Parma i regionen Emilia-Romagna.

Virksomheden blev etableret i 1988 af Angelo Gandolfi. Erreà laver beklædning til mange forskellige sportsgrene.

Eksterne henvisninger

 Erreàs officielle hjemmeside

Beklædningsvirksomheder fra Italien
Emilia-Romagna
Etableret i 1988
Sportsudstyrsproducenter fra Italien
Beklædningsmærker

Erreà


est un genre éteint de dinosaures théropodes de la famille des Abelisauridae de la période du Crétacé supérieur (Campanien - Maastrichtien) de la province de Río Negro, en Argentine. Le genre contient une seule espèce, , et est connu à partir d'un squelette partiel non articulé. L'holotype, trouvé dans la formation d'Allen, représente un individu adulte.

Découverte et dénomination
L'holotype, MPCN-PV-796, a été trouvé près de Matadero Hill,  au sud de General Roca, province de Río Negro, Argentine. Le matériel fossile comprend une boîte crânienne presque complète, une mâchoire et des dents fragmentaires, un scapulo-coracoïde relativement complet, des côtes dorsales et des vertèbres incomplètes.

Le nom de genre Niebla vient du mot espagnol signifiant « brouillard », faisant référence aux jours brumeux lors de l'excavation du fossile. Le nom spécifique, antiqua, est dérivé d'un mot latin signifiant « vieux ».

Description
Niebla représente l'un des abélisauridés les plus dérivés. Malgré sa taille relativement petite, surtout par rapport aux dinosaures apparentés comme Carnotaurus, l'holotype représente un adulte. D'après les restes, Niebla aurait mesuré environ 4 à 4,5 mètres de long.

Le scapulo-coracoïde est notamment similaire à celui de Carnotaurus en ce qu'il possède une glène d'orientation postéro-dorsale, une plaque coraco-scapulaire élargie dorso-ventralement et large, et une lame scapulaire très étroite et droite. Ces caractéristiques sont très différentes de celles des autres abélisauridés, ce qui pourrait indiquer une conformation unique de la ceinture pectorale chez ces théropodes sud-américains.

Paléoécologie
Niebla est connu de la formation d'Allen en Argentine. Le ptérosaure Aerotitan, ainsi que des théropodes (Quilmesaurus, Bonapartenykus, Austroraptor), des sauropodes (Bonatitan, Pellegrinisaurus, Rocasaurus) et des ornithopodes (Lapampasaurus, Bonapartesaurus), sont également connus cette formation.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Theropoda
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2020
Paléontologie en Argentine
Abelisauridae

Niebla (dinosaure)


Endonezyaca ya da Endonezce (Endonezyaca: Bahasa Indonesia), Endonezya'nın resmî dilidir ve Doğu Timor'da da resmî statüsü vardır. Aslında, 1945'te Endonezya'nın bağımsızlığını ilan etmesinden sonra standartlaştırılmış bir Malayca şivesidir. Bugün Malayca ve Endonezyaca farklı diller olarak kabul edilmelerine rağmen neredeyse aynıdırlar.

Endonezya'da yaşayan insanların çoğunun anadili yerel şivelerdir, ancak herkes Endonezyacayı da ikinci dil olarak bilir. Ülkedeki resmî yazışmalar, eğitim dili ve basın dili Endonezyacadır.

Endonezya dünyanın en kalabalık dördüncü ülkesidir. Nüfusunun çokluğundan dolayı Endonezyaca dünyanın en çok konuşulan dillerinden biridir. Endonezyalıların çoğu Endonezyacayı anadil olarak kullanmanın yanı sıra yerel diller de kullanabilmektedirler (örneğin Cava ve Sunda dilleri gibi). Ülke genelinde eğitim, iletişim ve medyanın dili büyük çoğunlukla Endonezyacadır. 1975'ten 1999'a kadar Endonezya'ya bağlı olan Doğu Timor'da da Endonezyaca, İngilizce ile birlikte çalışma dili olarak kabul edilmiştir.

Kaynakça

Doğal diller
Endonezya'daki diller
Doğu Timor'daki diller
Avustronezya dil ailesi

Endonezce


O primeiro USS Lancaster foi um sloop-of-war na Marinha dos Estados Unidos durante a Guerra Civil Americana até a Guerra Hispano-Americana.

O primeiro Lancaster foi estabelecido pelo Philadelphia Navy Yard em dezembro de 1857; lançado em 20 de outubro de 1858; patrocinado pela senhorita Harriet Lane, sobrinha e anfitriã oficial do presidente James Buchanan; e comissionado em 12 de maio de 1859, capitão John Rudd no comando.

Bibliografia

 Este artigo incorpora o texto do Dictionary of American Naval Fighting Ships de domínio público. A entrada pode ser encontrada aqui
 The Mariners' Museum (1950). The Mariners' Museum 1930–1950: A History and Guide. Newport News: The Mariners' Museum. pp. 104–105.
 Sessions, R. (2005). The Shipcarvers' Art: Figureheads and Cigar-Store Indians in Nineteenth-Century America. Princeton and Oxford: Princeton University Press. pp. 69 & 221.
 Smith, Y.B. (1982). John Haley Bellamy: Carver of Eagles. Hampton: Portsmouth Marine Society.

Navios de 1858
Navios da Marinha da União

USS Lancaster (1858)


Paul Looser (* 9. Mai 1981) ist ein Schweizer Radballspieler.

Karriere
Paul Looser begann seine Karriere beim RMV Altdorf. Im Jahr 1992 gewann er zusammen mit Christian Wälchli seine erste Bronzemedaille an der Schweizer Meisterschaft der Schüler B. In den folgenden Jahren gewann er mit Wälchli und Daniel Tresch noch einige SM-Medaillen ohne jemals Schweizer Meister zu werden. Im Jahr 2000 wurde er Zweiter in der Nationalliga B zusammen mit Wälchli und stieg somit in die Nationalliga A auf. Im folgenden Jahr wechselte er zum RV Winterthur und hütete fortan das Tor von Peter Jiricek. In den vier Jahren in Winterthur war Paul Looser enorm erfolgreich. Er wurde Weltmeister, gewann zweimal den Europacup und wurde dreimal Schweizer Meister.

Danach wechselte er wieder zurück zum RMV Altdorf und spielte noch drei Jahre mit Dominik Planzer. In dieser Zeit gewann er noch zweimal den Schweizer Cup, wurde aber nicht mehr Schweizer Meister. Ende Saison 2007 beendete er seine Karriere vorerst.

Nachdem Dominik Planzer 2017 seine aktive Karriere beendet hatte, gab Paul Looser 2018 sein Comeback und spielte zusammen mit Roman Schneider für den Radsport Altdorf.

Erfolge
  Weltmeister 2002
  Silbermedaille 2003 und 2004
 Gesamtweltcup 2. Rang 2003
 Europacup-Sieger 2003 und 2004
 3. Rang 2002
  Schweizer Meister 2002, 2003 und 2004
 2. Rang 2001, 2005 und 2006
 3. Rang 2007
 Sieger Schweizer Cup 2002, 2003, 2004, 2006, 2007

Weltcup-Statistik

Weblinks
 Alle Resultate auf www.radball.at

Einzelnachweise

Radballspieler
Radsportler (Schweiz)
Schweizer Meister (Radsport)
Schweizer
Geboren 1981
Mann

Paul Looser


හර්මන් හොලරිත් (පෙබරවාරි 29, 1860 – නොවැම්බර් 17, 1929) යනු, දත්ත ඛණ්ඩ මිලියන ගණනක් අනුසාරයෙන් සංඛ්‍යාන විගසින් වගු ගත කිරීමෙහි සමත්, සිදුරු කළ කාඩ්පත් මත පදනම්වූ, යාන්ත්‍රික  වගු කරණ යන්ත්‍රය ප්‍රවර්ධනය කළ  ඇමරිකානු සංඛ්‍යානඥයෙකු සහ  නිමැවුම්කරුවෙකු විය. හෙතෙම, පසුව ඒකාබද්ධ වීමකින්  අයිබීඑම් සමාගම බවට පත්වූ, සමාගමක සමාරම්භක විය. නූතන ස්වයංක්‍රීය පිරිගණනයෙහි පියා ලෙසින් හොලරිත් පුළුල් ලෙසින් සැලකෙයි.

හර්මන් හොලරිත්


An Scaphyglottis pulchella in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Otho Otto Williams. An Scaphyglottis pulchella in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis pulchella


EX, Ex or The Ex may refer to:

Film and television
 Ex (2009 film), a comedy directed by Fausto Brizzi
 Ex (2010 film), a 2010 Hong Kong film starring Gillian Chung
 The Ex (1997 film), a Canadian thriller film by Mark L. Lester
 The Ex (2006 film), a comedy film
 "The Ex" (The Amazing World of Gumball), an episode of The Amazing World of Gumball
 The Ex, an episode of Matlock
 TV Asahi or EX, a TV station in Roppongi, Tokyo, Japan

Music
 The Ex (band), a Dutch punk band
 eX (Ipecac Loop album), 1995
 EX (Trigger album), 2011–2012
 EX (Plastikman album), 2014
 "Ex" (Elvana Gjata, DJ Gimi-O and Bardhi song), 2022
 "Ex" (Kiana Ledé song), 2018
 "Ex" (Ty Dolla Sign song), 2017
 "The Ex" (song), a 2003 song by Billy Talent
 "Ex", a song by Stray Kids from 2020 album Go Live

Computing
 ex (text editor), for UNIX
 ex (typography), a unit of distance
 EX, the execute instruction on the System/360 and the IBM 7030

Mathematics
 Expected value or E(X)
 EX (calculator key), to enter powers of 10

Other sciences
 Extinct or EX, a conservation status
 ex, an author citation abbreviation in botany

Other uses
 The Ex (target), a mannequin gun target
 EX postcode area, around Exeter, England
 Canadian National Exhibition or The Ex
 Endurocross or EX, a motorcycling discipline
 Ex code, IEC60079 code for electrical equipment in hazardous areas

See also
 Relationship breakup
 X (disambiguation)
 X mark

EX


La Medigen  (MVC) est une société pharmaceutique basée à Taipei, à Taïwan.

Histoire

La société a été fondée en octobre 2012. Pendant la pandémie de Covid-19 à Taïwan, la société produit le  pour lutter contre le virus.

Usine de fabrication
La société possède une usine de fabrication dans le parc scientifique de Hsinchu, dans la ville de Zhubei, dans le comté de Hsinchu.

Notes et références

Liens externes

Fabricant de vaccins
Entreprise de la santé ayant son siège à Taïwan
Entreprise fondée en 2012

Medigen Vaccine Biologics Corporation


The Volkswagen Passat is a series of large family cars (D-segment) manufactured and marketed by the German automobile manufacturer Volkswagen since 1973, and currently in its ninth generation. It has been marketed variously as the Dasher, Santana, Quantum, Magotan, Corsar and Carat. The successive generations of the Passat carry the Volkswagen internal designations B1, B2, etc.

A "four-door coupé" variant of the Passat was released in the North American market in 2008 as the Passat CC, which was then renamed to Volkswagen CC.

In January 2011, Volkswagen debuted another Passat model, internally designated Volkswagen New Midsize Sedan or NMS, that would be manufactured at the Volkswagen Chattanooga Assembly Plant. SAIC-Volkswagen also manufactures the Passat NMS in its Nanjing factory. The Passat NMS is sold in the North America, South Korea, China, and Middle East. The separate B8 Passat model entered production in Europe in 2014, based on the MQB platform.

In 2019, the Passat NMS program was split into two as the North American one continued being produced on an older platform while the Chinese Passat moved on to the MQB platform, which resulted in Volkswagen marketed three models under the Passat nameplate globally at that time. The North American Passat was phased out after the 2022 model year.

B1 (Typ 32; 1973)

The first generation Passat launched in 1973 in two- and four-door sedan and three- and five-door versions. Externally all four shared styling by Giorgetto Giugiaro. The first generation Passat was a fastback variant of the mechanically identical Audi 80 sedan, introduced a year earlier. A five-door station wagon was introduced in 1974, which in North American markets was sold as an Audi Fox. In Europe, the Passat was equipped with two rectangular, two round 7-inch, or four round 5.5-inch headlights depending on specification. The Passat was one of the most modern European family cars at the time, and was intended as a replacement for the ageing Volkswagen Type 3 and Type 4. The only other European cars of its size to feature front-wheel drive and a hatchback were the Renault 16 and Austin Maxi.

The Passat originally featured the four-cylinder OHC 1.3-litre () and 1.5-litre (/) petrol engines also used in the Audi 80—longitudinally mounted with front-wheel drive, in Audi tradition, with either a four-speed manual transmission or three-speed automatic. It had a MacPherson strut front suspension with a solid axle/coil spring setup at the rear.

The SOHC 1.5-litre was enlarged to 1.6-litre in August 1975 with unchanged power ratings and slightly higher torque ratings. In July 1978, the Passat Diesel became available, equipped with the VW Golf's 1.5-litre diesel (), followed in February 1979 by the Passat GLI with a fuel-injected version of the 1.6-litre engine.

The range received a facelift in 1977 (launched 1978 outside Europe) with revised interior and revised exterior with repositioned indicators and depending on model, either four round or two rectangular headlights.

In North America, the car was marketed as the Volkswagen Dasher. The three-door hatchback, four-door sedan, and a station wagon model launched in North America for and during the 1974 model year. Sole available engine was a carburetted 1.5-litre inline-four developing  (or  in 1975), supplanted from model year 1976 by a Bosch fuel-injected 1.6-litre four . North American cars were equipped with single DOT standard headlights.

In 1978, the Dasher received a facelift along the lines of the European Passat, with quad sealed beam headlights and big polyurethane covered bumpers. The trim was also upgraded and the ride softened. 1979 saw the introduction of the 1.5-litre diesel engine, which produced just 48 PS (35 kW) in the  car. 0–100 km/h time for the Diesel was 19.4 seconds, 6.2 seconds slower than the gasoline (petrol) engine. All gasoline engines were dropped for North America in 1981, in preparation for the next generation.

In Brazil, the Passat B1 was produced from June 1974 until 1988. Since the Audi 80 was not marketed in Brazil, the Passat received the Audi's different front-end treatment after a facelift for 1979. Originally with a 1.5-litre engine, during its long life cycle many improvements from the B2 platform were later introduced, like its 1.6 and 1.8-litre engines, a Brazil-specific face-lift in 1985, and a five-speed gearbox. A sports version, named Passat TS 1.6 and later Passat GTS 1.8 Pointer was also introduced.

B2 (Typ 32B; 1981)

The second generation Passat launched in November 1980. The platform, named B2, was once again based on the corresponding version of the Audi 80, which had been launched in 1978. The B2 Passat was slightly longer.

In addition to the Passat hatchbacks and Variants (estate/wagon), there was also a conventional three-box saloon, which until the 1985 facelift was sold as the Volkswagen Santana in Europe. In the United States, the Passat/Santana was sold as the Volkswagen Quantum, available in three-door hatchback, four-door sedan, and a wagon model, but the five-door hatchback was never sold there and the three-door hatchback was dropped after less than two years. The four-wheel drive Syncro wagon version was introduced in October 1984, initially only with the more powerful five-cylinder engine.

The Passat/Santana was also produced and commercialized in China, Mexico, South America and South Africa, too. In Mexico, it was marketed from 1984 to 1988 as VW Corsar and Corsar Variant (the 4-door saloon and 5-door wagon, respectively). In Argentina, from 1987 to 1991 as the VW Carat. In Brazil, the wagon model was badged VW Quantum. The Passat saloon and estate were produced in South Africa for the local market until 1987.

Like the previous generation, the B2 Passat was mainly sold with four-cylinder petrol and diesel engines. Unlike its predecessor, however, top-of the line versions received five-cylinder Audi or VW engines of 1.9–2.2 litres. In addition to four- and five-speed manuals and three-speed automatic gearboxes, the Passat/Santana was also available with the 4+E transmission. This, also called the "Formel E" had a particularly long top gear, which combined with a freewheeling mechanism, provided better gas mileage. An automatic stop/start was also available in some markets. The four-wheel-drive system used in the Passat Variant Syncro shared the mechanics of the Audi 80 and not the Volkswagen Golf Syncro. The Syncro's bottom plate was almost entirely different, requiring a transmission tunnel, a relocated gas tank and no spare tire well (to make room for the complex rear axle assembly). Only the more popular estate was reengineered.

In 1985, the range received a slight facelift, consisting of new, larger bumpers, interior retouches, a new front grille and new taillights on the hatchback versions. The three-door hatchback was discontinued, while the Santana nameplate was dropped in Europe. The saloon's front end was now the same as the hatchback and estate.

On 31 March 1988, production ended (although Syncro models continued in production until June) with 3,345,248 built in Germany. World production totaled approximately 4.5 million units.

B3 and B4 (Typ 35i; 1988)

The third generation Passat was introduced in March 1988 in Europe, 1990 in North America, and 1995 in South America. The lack of a grille made the car's front end styling reminiscent of older, rear-engined Volkswagens, such as the 411, and also doubled as a modern styling trend. The styling was developed from the 1981 aerodynamic (cd 0.25) Auto 2000 concept car.

At the time, it was the first transverse engine layout Passat to be built on a Volkswagen-designed platform, rather than sharing one with an Audi saloon. The car, although designated B3 in Volkswagen's platform nomenclature, was based largely on the A platform as used for the smaller Golf model, but was stretched in all directions, and therefore had no connection with the B3 series Audi 80, launched two years earlier. Many components are shared directly between these vehicles. This generation of Passat was sold as a four-door saloon or a five-door estate, with the Passat not being sold as a hatchback from this point onwards. It was marketed under the Passat name in all markets; in North America, this was a first.

The fuel-injected petrol engines gave better performance and refinement than the carburettor units previously used. They were mounted transversely, and the floorpan was engineered to accept Volkswagen's 'Syncro' four-wheel drive system. Engine options were the 2.0-litre 16-valve engine in the GL model, 1.8-litre engine in the CL model (not available in North America, all CLs, GLs, and GLSs had the 2.0 16v), The 1.8 8v 112 bhp PB engine from the Golf GTi was also used in the Passat GT model. Volkswagen's new 2.8-litre VR6 engine (also used in the Golf and Corrado) in the GLX/GLS model (introduced in 1991 in Europe and 1992 in North America), and the G60 engine (only available on the Syncro model in Canada for the North American market). The VR6 engine gave the top-of-the-range Passat a top speed of . The 1.9-litre and the 1.6-litre diesel engine were also available as options.

1993 facelift (Passat B4)

The B3 Passat was heavily facelifted in 1993, and despite being designated B4, it was not an all-new model. The facelift revised external body panels except for the roof and glasshouse, with most obvious exterior change seeing the reintroduction of a grille to match the style of the other same-generation Volkswagen models of the era, such as the Mk3 Golf and Jetta. The interior was mildly updated and included safety equipment, such as dual front airbags and seat belt pretensioners, although the basic dashboard design remained unchanged. The grille was introduced to give the front end a more aggressive appearance, as the previous model looked too 'passive'.

The car was available with a Turbocharged Direct Injection (TDI) diesel engine – an inline four-cylinder 1.9-litre turbodiesel, generating  at 3,750 rpm and  of torque at 1,900 rpm. It carried a US EPA fuel efficiency rating for the sedan of  highway. Combined with a   reserve option fuel tank, the B4 TDI wagon had an 1800+ km (1200+ mi) range on a single tank of fuel. The B4 TDI wagon saw less than 1,000 sales in the US during its 1996 to 1997 lifespan.

B5 (Typ 3B, 1997) and B5.5 (3BG; 2001)

An all-new Passat, based on the Volkswagen Group B5 platform, was launched in February 1997 in Continental Europe and the United Kingdom, and 1998 in North America. Its PL45 platform was shared with the first-generation "Typ 8D" Audi A4, which was unveiled two years earlier, and saw a return to the Passat sharing its longitudinal engine layout platform with Audi's equivalent model for the first time since the second-generation (B2) Passat of 1981, which shared its platform with the second-generation "Typ 81" Audi 80/Audi 90 (the A4 is the successor to the Audi 80 line).

The Passat introduced a new design language, first seen on the Concept 1 concept car, for the latest generation of Volkswagens, such as the Mk4 Golf, Bora and Polo Mk4. Aerodynamic work gave the B5 Passat a coefficient of drag of 0.27 (saloon model).

The car featured a fully independent four-link front suspension; and a semi-independent torsion beam for front-wheel-drive models or a fully independent suspension on the 4motion 4WD models. 4WD was introduced in 1997 as an option for the 1.8-litre, 2.8-litre V6, 1.9-litre TDI, 2.0-litre TDI and 2.5-litre V6 TDI engines, using a second-generation Torsen T-2 based 4WD system to minimise loss of traction. The 1.8-litre petrol engine in the Passat and Audi A4 has a lower oil capacity than transverse applications of the same engine ( in transverse,  longitudinal), and may suffer from oil sludge problems as a result, if not changed at regular intervals with fully synthetic oils. Four transmission options were available: a 5-speed manual transmission, a 6-speed manual transmission (codename 01E), a 4-speed automatic transmission and a 5-speed automatic transmission with tiptronic.

The 1.6-litre petrol engine had been dropped by 1999, leaving the 1.8-litre 20-valve as the entry-level engine.

2001 facelift (Passat B5.5 – Typ 3BG)

The B5.5 Passat began production in late 2000, with styling and mechanical revisions, including revised projector-optic headlights, bumpers, tail lights, and chrome trim.

A 4.0-litre W8 engine producing  was introduced in 2001 in a luxury version of the car that included standard 4motion all-wheel drive. This engine was intended to be a test bed for Volkswagen Group's new W engine technology, which would later make an appearance on the W12 in the Phaeton, Audi A8, and Bentley Continental GT, and the W16 engine in the Bugatti Veyron. The engine was discontinued in 2004.

B6 (Typ 3C; 2005) and B7 (2010)

The B6 debuted at the Geneva Motor Show in March 2005, and launched in Europe in the summer of 2005 for the 2006 model year. Unlike its predecessor, the B6 Passat no longer shared its platform with Audi's equivalent model (the Audi A4). Based on a modified version of the Mk5 Golf's PQ35 platform (PQ46), the B6 featured a transverse rather than longitudinal engine layout of its predecessor, like the previous B3 and B4 generations, which were related to the A2 (Golf) platform. The PQ46 platform provided increased torsional rigidity.

The transverse-engine layout of the four-wheel drive version, marketed as 4motion, dictated a switch from the Torsen centre differential of the B5, to the Haldex Traction multi-plate clutch. The change to the Haldex system also changes the handling closer to a front-wheel drive car. Compared to the Torsen, the Haldex can direct torque more unequally to the front wheels (from 100:0 to 50:50 front-to-rear bias), thus providing a wider bias range than the 75:25 to 25:75 of the B5 Passat. Haldex is a reactive-type system, behaving as a front-wheel-drive vehicle until slippage is detected, at which point up to a maximum of 50% of the torque can be transmitted to the rear axle. See the Audi-related quattro (four-wheel-drive system) article for more information.

Fuel Stratified Injection is used in every petrol engined version of the Passat, ranging from 1.4 to 3.6 litres (the 1.6-litre DOHC can reach  in 11.4 seconds, and  for manual transmission versions), but the multi-valve 2.0-litre Turbocharged Direct Injection (TDI) diesel is the most sought after version in Europe (available in both  and  variants). In the US market, a  2.0-litre turbocharged I4 is the base engine, or a  3.6-litre VR6 engine as the upgrade, with six-speed manual (only available on the base 2.0-litre turbocharged model) and automatic transmissions. As of the 2009 model year, the VR6 engine and 4motion option were no longer available in the US on the Passat sedan and wagon, but are available on the Passat CC.

In February 2008, the 2.0 FSI was replaced with the new Audi-developed 1.8-litre TSI engine and 6-speed automatic transmission. The 1.8-litre T is rated at  and  and accelerates from 0–100 km/h in 8.6 seconds, reaching a top speed of . At the same time the 2.0-litre TDI engine from the Audi range, incorporating common rail injection technology superseded the existing 2.0 litre TDI units. The common rail technology uses less fuel and is quieter in operation. This engine is part of the wider Volkswagen Group policy for engine sharing.

The Passat Estate won overall winner of Practical Caravans Towcar of the Year Awards 2008 for its array of towing features such as its Trailer Stability Programme.

In Asia, the PQ46 Passat was released by FAW-VW as the Magotan, after Volkswagen's other joint venture Shanghai Volkswagen had decided to continue using the B5 platform for the Passat and the Passat Lingyu (long-wheelbase Passat). Since August 2010, the wagon version of Passat B6 will be offered in Asia, which is a fully imported model. But this car is simply called Volkswagen Variant in China, in order not to refer the name "Passat" or "Magotan".

Exclusive to Europe, Japan, Australia and New Zealand was a limited edition Passat R36, which featured a 3.6-litre V6 engine. This version of the Passat put out 300 hp, and featured dual exhaust tips, an aggressive front bonnet, and All Wheel Drive.

Passat CC

The CC ("Comfort Coupé") is a 4-door coupé version of the Passat. It debuted at the 2008 North American International Auto Show in Detroit. Originally aimed at competing with the similarly styled Mercedes CLS, the Passat CC intends to be more stylish and luxurious than the previously released Passat B6. In the US, the name Passat was dropped, and the car was being sold as just CC. Some options specific to the CC include hands-free parking, lane-departure prevention, intelligent cruise control, and adaptive suspension. Engines offered in the CC mirror those of the regular Passat, with options of the base 2.0 litre turbocharged four-cylinder, or the optional 3.6-litre VR6, which includes 4-motion all-wheel drive.

The Chinese-made CC was released by FAW-VW on 15 July 2010. Two engine options are provided: 1.8 litre T and 2.0 litre T.

Volkswagen facelifted the Passat CC in late 2011 for the 2012 year, with styling updates akin to those of the larger Phaeton. For the updated model, Volkswagen has dropped the Passat name for all markets, now matching the Volkswagen CC branding used since 2008 in North America.

2010 facelift (Passat B7)

The B6 Passat was facelifted by Klaus Bischoff and Walter de Silva and was unveiled at the Paris Motor Show in September 2010. Although designated "B7" by VW enthusiasts, the car is not an all-new model. The facelift resulted in new external body panels except for the roof and glasshouse, with the prominent changes to the grille and headlights. Overall height and width dimensions are unchanged from the B6 Passat, while length increases by 4 mm. New features include Adaptive Chassis Control (DCC), Dynamic Light Assist glare-free high beams, a fatigue detection system and an automatic "city emergency braking" system. It arrived at dealerships in January 2011.

The interior featured minor detail changes from the B6, although the basic dashboard design remained unchanged.

In India, the B6 version is likely to be replaced with the B7 version. The new model will be exclusive to the Indian market, and at least 100 mm longer than the European B7.

In China, the FAW-VW-built Magotan will also be replaced by a long-wheelbase version of the Passat B7. The new model will be exclusive to the Chinese market, and at least 100 mm longer than the European B7. Engines available for Magotan B7L are ranging from 1.4-litre T, 1.8-litre T to 2.0-litre T, a special-developed EA390 3.0-litre VR6 FSI engine is opted for the top model.

In Malaysia, Volkswagen Global had authorised DRB-HICOM for assembly in the Pekan facility beginning 2011. The Passat was the best-selling model of Volkswagen Malaysia in 2012 and 2013.

Passat Alltrack

In October 2010, Volkswagen presented at the 2011 Tokyo Motor Show the Passat Alltrack. The Passat Alltrack bridges the gap between the passenger VW range and the SUV range comprising the Tiguan and Touareg. The Passat Alltrack was aimed at competing with Subaru Outback, which created a new market niche. They (Alltrack & Outback) both bear resemblance in ride height and external body kit.

The Passat Alltrack has raised ground clearance from 135 to 165 mm which improves approach angle from 13.5 to 16 degrees, departure angle from 11.9 to 13.6 degrees and ramp angle from 9.5 to 12.8 degrees when compared to the standard Passat wagon.
Passat Alltrack is the only VW in the passenger range to offer 4Motion with off-road driving programme, the off-road system works in conjunction with the ABS, electronic differential lock (EDL), DSG & hill descent assist system to control the vehicle in an off-road expedition.

The engine range of the Passat Alltrack consists of two 2.0 litre TDI with outputs of 103 kW/140 hp & 125 kW/170 hp and two petrol engines, 1.8-litre producing 118 kW/160 hp and 2.0 litre TSI producing 155 kW/207 hp. The TDI models come standard with BlueMotion Technology packages with Stop/Start system and battery regeneration mode for recovering braking energy. The two lesser powered engine variants 2.0 litre TDI and 1.8-litre TSI are only available in front wheel drive format with a manual 6 speed transmission. The rest of the range with 4Motion has a 6 speed DSG automated manual transmission, except the 2.0 litre TDI with 103 kW/140 hp has an option of 6 speed manual.

In 2012 at the New York Auto Show, VW showed a Passat Alltrack with 2.0 litre TDI 125 kW/170 hp under Alltrack Concept nameplate to gauge response for a future market in the off-road wagon segment.

DARPA driverless edition
A driverless version of the Passat Wagon finished second in the 2007 DARPA Urban Challenge. In spring 2015, Swiss telecommunications company Swisscom tested the driverless Volkswagen Passat on the streets of Zurich.

B8 (Typ 3G; 2015)

The eighth generation model of the Passat was introduced in November 2014 in Continental Europe and in January 2015 in the United Kingdom as a four-door saloon and estate. Following other Volkswagen Group passenger vehicles such as the Volkswagen Golf Mk7, it is based on a stretched variant of the MQB platform, a modular automobile construction platform designed for transverse, front-engined cars. To reduce weight, lightweight materials such as aluminium and vacuum-formed steel have been utilised. According to the chairman of the board of Volkswagen, Martin Winterkorn, the B8 is "a premium car without the premium price", indicating that the Passat nameplate was moved to the small car segment, as opposed to the previous generation models that were conceived as large family cars, although some auto journalists have criticised this strategy since it effectively puts the Passat in competition with the Audi A6.

The Passat was introduced with a great number of advanced driver-assistance systems, including a semi-automatic parking system, emergency driver assistant, which will automatically take control of the vehicle if the driver has suffered a medical emergency, autonomous cruise control system for highway speeds up to 210 km/h, a collision avoidance system with pedestrian monitoring and variable ratio steering marketed as "progressive steering" which will adjust the steering gear ratios in relation to the current speed.

The engine line-up of the Passat B7 was re-introduced with this generation with slightly increased power outputs, variable displacement for the 1.4-litre TSI petrol engine and two selective catalytic reduction (SCR) diesel engines, with one being twin-turbocharged. A plug-in hybrid, the Passat GTE, with an updated battery pack from the Golf GTE and Audi A3 Sportback e-tron is scheduled for launch in mid-2015 in the United Kingdom with sales commencing in 2016.

Led by new chief of design Walter de Silva and VW's acquisition of coachbuilder Bertone, the 2015 Passat won the 2015 European Car of the Year award.

The Passat B8 continues to be sold in China under the name Magotan; this version has an 80 mm longer wheelbase.

B9 (2023)

The ninth-generation Passat is available strictly as an estate, revealed in September 2023, sharing the same bodywork with the upcoming Škoda Superb. In July, Volkswagen teased the new Passat prototypes, which will be available for sale in early 2024 with petrol, mild hybrid, and diesel engines, as well as two new plug-in hybrids with an electric range of up to 100 km and a new digital cockpit.

Other versions

Passat Lingyu (China, 2005–2011)

The Passat Lingyu is a restyled version of the first generation Škoda Superb for the Chinese market. Manufactured by SAIC Volkswagen, the Passat Lingyu was introduced in 2005, succeeding the Passat B5. The car was designed by Istanbul-born car designer Murat Günak. In 2009, a facelifted version was introduced as the Passat New Lingyu (Xinlingyu). Production lasted until 2011 and replaced by the Passat NMS.

Volkswagen built 20 examples of a fuel-cell Passat Lingyu in mid-2008 to be presented at the 2008 Beijing Olympics.

Passat NMS (North America and China, 2011–present)

The Passat branched into two models starting from 2011: one marketed in Europe, right-hand drive markets, and in China as the Magotan, and the other known as the Passat NMS that is manufactured for the North American and Chinese market. The NMS is more downscale compared to the European Passat to achieve a lower price point and penetrate the mainstream mid-size sedan market. The Passat NMS model was split again in 2019 as the Chinese version moved on to the MQB platform, while the North American model continued to use its same platform.

Known as the New Midsize Sedan (NMS) before its unveiling in January 2011, this model was designed for the North American market, replacing the B6 Passat sedan and wagon. At its introduction, the Passat NMS was part of Volkswagen Group's strategy to sell over 800,000 vehicles per year in the North American market. The Passat NMS is marketed in the North America, South Korea, Middle East, and China, with no plans for a wagon/estate version. North American, Middle Eastern and South Korean models are manufactured at its Chattanooga Assembly Plant.

In China, the new model is built by SAIC-Volkswagen in its Nanjing factory and is marketed as a more upscale model with some interior and exterior differences to the North American model, such as wood-trimmed steering wheel, rear air vents, and LED accented headlights. It was sold alongside models such as the long-wheelbase version of the European Passat known as the Magotan and a B5 Passat-based Passat Lingyu.

Facelift (North America, 2019)

A revised Passat for the North American market was released in 2019 as a 2020 model. The 2020 Volkswagen Passat NMS featured revised styling and added standard safety and technology features, which include a suite of standard driver assistance technologies and a 6.33-inch glass-covered touchscreen infotainment system with next-generation VW CarNet 4G LTE in-vehicle telematics. The 2019 features a carryover 174-horsepower, 2.0-liter TSI I4 gasoline engine and six-speed automatic transmission. Following the 2022 model year, Volkswagen discontinued the Passat in North America due to slow sales.

Magotan (China, 2005–present)

In China, the European version Passat is sold as the VW Magotan, produced by FAW-Volkswagen. The current model, sold since 2016 is based on the B8 version of the European Passat, but with a lengthened wheelbase.

Passat (China, 2011–present)

The Passat nameplate was first used in China in 2011, when SAIC Volkswagen began selling the North-American Passat NMS.

In October 2018, the Chinese market 2019 Passat was unveiled, using the same Volkswagen Group MQB platform as the European Passat and VW Magotan, but is not directly based on them. As a result, despite the high physical resemblance between the Chinese and North American Passats (and both being called Passat NMS), they have now diverged and are no longer using the same platform. The Volkswagen Magotan (China) produced by FAW-VW and Volkswagen Passat NMS (China) produced by SAIC-VW are considered to be near-equivalents, using the same MQB platform and an identical wheelbase of 2871mm, but with slightly different dimensions and different styling.

Trim levels are known as the 280TSI, 330TSI and 380TSI. 280TSI models receive the 1.4-litre EA211 engine, while 330TSI and 380TSI models receive the 2.0-litre EA888 engine. All models are available with 7-speed DSG gearbox as standard.

Sales

References

External links

Passat
All-wheel-drive vehicles
Cars powered by VR engines
Cars introduced in 1973
1970s cars
1980s cars
1990s cars
2000s cars
2010s cars
Euro NCAP large family cars
Front-wheel-drive vehicles
Mid-size cars
Plug-in hybrid vehicles
Hatchbacks
Sedans
Station wagons
Police vehicles
Touring cars

Volkswagen Passat


Ateş böceği, ateş böceğigiller (Lampyridae) familyasını oluşturan bahar ve yaz aylarında geceleri uçarken yanıp sönen ışıkları ile tanınan, kınkanatlılar takımından böcek türlerine verilen ad.

Ateşböcekleri genellikle kısa aralıklarla yanıp sönen bir ışık saçar; bu ışığın yanıp sönme ritmi, erkek ile dişinin buluşmasını sağlayan işaret sisteminin bir parçası ve ateşböceklerini öbür ışık saçan böceklerden ayırt eden bir özelliktir. Işık saçmasının hızı, sıklığı ve dişinin erkeğe yanıt vermesinden önce geçen süre özel anlamlar taşır. Bazı uzmanlar bu parıltının ayrıca bir savunma mekanizması olduğunu ve saldırgana ateşböceğinin acımsı tadını anımsattığını öne sürerler. Oysa, bu önleme karşın, bazı kurbağalar o kadar çok ateşböceği yer ki, sonunda kendileri de ışık saçmaya başlar.

Erkekleri kanatlı, dişileri kanatsız olup larvalarına benzerler. Bazı çeşitlerinde erkek, dişi ve larvalar da ışık üretir. Bu özelliklerinden dolayı bazı bölgelerde dişi ve larvalara yıldız kurdu adı verilir. Her türün kendisine has sinyal şifresi vardır. Kuzey Amerika'da bazı çeşitlerin dişileri de kanatlı ve ışık üreticidir. Bütün ateş böceklerinin larva ve erginleri etçil olup, yumuşakça böcek ve böcek larvalarıyla beslenir.

Işık organları karın bölümünün son kısmında bulunur. Saydam bir kütikula tabakası ile örtülüdür. İç kısmı fotojenik hücreler ve otomobil farları gibi ışığı yansıtıcı bir tabakadan müteşekkildir. Işık organında üretilen yağa benzer Lüsiferin maddesi Lüsiferinaz enziminin katalizörlüğünde kademeli olarak oksijenle yakılır. Bu kimyasal olayda ışık meydana gelir. Hava oksijeninin kontrollü tüketimine bağlı olarak ışık zaman zaman yanıp söner. Bu yanıp sönmeler eşlerin birbiriyle haberleşmesini sağlar. Ateş böceğinin ürettiği ışık, yavaş yavaş meydana gelen oksitlenme sonucu kimyasal enerjinin ışığa dönüşmesidir.

Tayland'da geceleri nehir kıyısındaki Ton Lampoo ağaçlarını saran ateş böcekleri bir dakikada 120 defa parıldayıp söndüklerinden ortalık yarım saniye aralıklarla şimşek çakmış gibi aydınlanır ve ardından zifiri karanlığa boğulur. Jamaika'da ateş böcekleri o kadar parlak ve ışıklıdır ki, dallarda toplandıkları zaman beş yüz metre uzaktan ağaçlar alevler içinde yanıyormuş hissini verir.

Ateş böceği


Kántrí popp er undirflokkur kántrítónlistar sem er samblanda af kántrí og poppi. Uppruni stefnunnar má rekja til sjötta áratugsins þegar sveitalistamenn vildu ná til stærri og víðari markhópa. Eiginleikar kántrí popps koma úr rokki, poppi og kántrí. Upphaflega var stefnan þekkt sem Nashville hljómurinn (e. Nashville sound) og seinna sem Countrypolitan. Um miðjan áttunda áratuginn byrjuðu margir listamenn kántrítónlistar að færa sig yfir í popp kántrí hljóminn sem kom þeim á stóra vinsælda lista, þar með talið hjá Billboard. Eftir að vinsældir fóru dvínandi á níunda áratugnum, fékk stefnan endurkomu stuttu eftir á tíunda áratugnum þegar hún byrjaði að draga innblástur úr popp rokki.

Kántrítónlist
Tónlistarstefnur

Kántrí popp


مونتاغجي (Montargis) بلدية فرنسية تقع في إقليم لويريت شمال وسط فرنسا، وتقع على نهر لوانغ.

توأمة
لمونتارغيس اتفاقيات توأمة مع كل من:
 غريفين

أعلام

 دافيد لو فرابور
 باسكال توماس
 باسكال فنسنت
 فرانك غافا
 كولين

مراجع

المقاطعات الفرعية الفرنسية
بلديات إقليم لواريت

مونتارغيس


Museet for Samtidskunst – Montsoreau Slot (fransk: Château de Montsoreau – musée d'Art contemporain) er en selvejende institution for formidling af samtidskunst i Frankrig, der blev grundlagt af Philippe Méaille i 2015. Museet blev indviet i 2016 og holder til i château de Montsoreau på Montsoreau i Maine-et-Loire i Loiredalen. Det har verdens største samling af Art & Language værker.

Repræsenterede kunstnere
 Art & Language

Billedgalleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Kunstmuseer i Frankrig
Museer etableret i 2016


Mischtschenko (russisch ) ist der Familienname folgender Personen:

 Hanna Mischtschenko (* 1983), ukrainische Leichtathletin
 Iwan Stepanowitsch Mischtschenko (* 1961), sowjetischer Radrennfahrer
 Jewgeni Frolowitsch Mischtschenko (1922–2010), russischer Mathematiker
 Nadija Mischtschenko (* 1971), ukrainische Fußballspielerin
 Pawel Iwanowitsch Mischtschenko (1853–1918), russischer General
 Pawel Iwanowitsch Mischtschenko (Botaniker) (1869–1938), russisch-sowjetischer Pflanzenkundler

Mischtschenko


Tinerii Europeni Federaliști (fr. Jeunes Européens Fédéralistes (JEF)) este o organizație politică de tineret. Activă în majoritatea țărilor europene, urmărește să promoveze integrarea europeană prin consolidarea și democratizarea Uniunii Europene (UE). JEF are legături strânse cu Mișcarea Europeană și cu federaliștii europeni și este membru cu drepturi depline al Forumului European al Tineretului (YFJ). Fosti activiști ai JEF se pot alătura asociației absolvenților, Friends of JEF.

Istoric
Înființată inițial la sfârșitul anilor 1940, structura la nivel european a JEF existentă în prezent a fost înființată în anii 1970.

În jurul anilor 1950, primele grupuri de tineri federaliști au apărut ca o secție pentru tineri a Uniunii Federaliștilor Europeni. Tinerii federaliști europeni s-au organizat în secțiunile JEF, înființând o nouă structură europeană cu un centru european la Paris în 1949. În ciuda dezbinării în cadrul mișcării federaliste în anii 1950, diferitele grupuri JEF au continuat cu munca lor la nivel local, regional și național chiar dacă nu mai exista nici o organizație internațională a JEF.

În 1967, tinerii au purtat negocieri la Bruxelles pentru a elabora un tratat de aderare a Regatului Unit la Comunitate. În martie 1969, au organizat o demonstrație pe băncile spectatorilor din Parlamentul European, solicitând alegerea sa direct prin vot universal. În multe țări europene s-au organizat demonstrații împotriva dictaturii din Grecia. Aceste activități au ajutat primele grupuri de tineri federaliști să-și stabilească o colaborare strânsă și să-și strângă din nou legăturile. Această colaborare a avut o formă concretă în crearea biroului de legătură al JEF în 1970. Acolo, asociația internațională a luat denumirea de "tineri federaliști europeni", iar Congresul fondator a avut loc la Luxemburg la 25 și 26 martie 1972.

Chiar dacă JEF era încă interesat de Comunitatea Europeană, subiecte noi au devenit din ce în ce mai importante pentru JEF în anii '70: alegerea directă a Parlamentului European, reunificarea și extinderea Est-Vest, dezarmarea, femeile, mediul și problemele de dezvoltare internațională. În 1985, când Jacques Delors a devenit președinte al Comisiei Europene și a lansat ideea pieței unice, întrebările instituționale au devenit importante în discuțiile din cadrul JEF, deoarece se părea că o democrație europeană reală poate fi înființată într-un timp scurt, iar JEF a spus de la sine : Tinerii europeni, pur și simplu o generație înainte, care este în prezent motto-ul JEF în zilele noastre. În anii '90, trei evoluții fundamentale au influențat activitatea și discuțiile JEF:

 revenirea războaielor naționaliste în Europa;
 criza de legitimitate a procesului de integrare europeană, evidențiată prin referendumul danez din 1992, referendumul norvegian pierdut în 1994 și atitudinea negativă a majorității cetățenilor UE față de euro;
 chestiunile deschise privind extinderea Uniunii Europene.

Începând cu anii 2000, JEF Europe a lucrat mult pe probleme instituționale care solicită o constituție federală europeană și o Europă mai democratică. Un alt domeniu important de interes pentru JEF este apărarea drepturilor omului și respectarea statului de drept, în special cu o acțiune anuală din Belarus din 2006.

Obiective
Potrivit statutelor sale, JEF este un ONG european neparticipant și non-denominațional. Militează pentru o Europă unită cu o structură federală. Centrul programului politic al JEF este cererea unei constituții federale pentru Europa, al cărei element central este un parlament cu două camere (format dintr-o cameră aleasă direct și o cameră a statelor). Astfel, JEF insistă asupra principiului subsidiarității ca o formă de distribuție descentralizată a puterilor. Un alt element-cheie este cererea pentru o politică externă și de securitate unificată a Uniunii Europene. JEF se angajează să realizeze o reformă cuprinzătoare a UE către o mai mare democrație, participare, transparență, eficiență și durabilitate. Pe lângă obiectivele politicii, organizația încearcă, în special, să promoveze conștientizarea europeană în rândul tinerilor și să încurajeze activismul civic.

Activități
JEF își dezvoltă ideile prin următoarele mijloace:

 Campanii de lobby pentru o perioadă mai lungă de timp pentru o cauză federalistă specifică.
 Acțiunile pe stradă mobilizând întreaga rețea pentru a crește gradul de conștientizare cu privire la arderea problemelor europene în rândul publicului larg. (În special cea anuală a acțiunii Street Free Belarus, care are loc în numeroase orașe europene și în întreaga lume din 2006)
 Evenimente internaționale, cum ar fi seminarii și cursuri de pregătire pentru o gamă largă de subiecte din diferite țări din UE și din afara UE.
 Un webzin multilingv, interactiv, The New Federalist, unde tinerii își pot exprima opinia în articole despre afacerile europene actuale.
 Proiecte care implementează un obiectiv specific și pentru care au fost primite fonduri specifice.
 Comunicate de presă pentru promovarea obiectivelor JEF față de organizațiile publice și private.

În consecință, organizația încurajează dezbaterea privind afacerile europene și politicile UE, stimulând în același timp mobilitatea și schimburile de tineri pe întreg continentul, urmărind astfel implicarea cetățenilor europeni, în special a tinerilor, de pe întreg continentul în procesul integrării europene.

Organizare
JEF are aproximativ 30000 de membri, împărțiți în 31 de secțiuni autonome naționale care sunt coordonate de o organizație umbrelă - JEF Europa

JEF Europa
JEF Europe este o asociație internațională fără scop lucrativ (IVZW / AISBL) în conformitate cu legislația belgiană. Secretariatul European are sediul la Bruxelles.

Congresul European

Cel mai înalt organism de luare a deciziilor al JEF este Congresul European, care se reunește la fiecare doi ani într-un alt oraș. Delegații sunt aleși de membrii secțiilor naționale sau de reprezentanții acestora în funcție de numărul membrilor fiecărei secțiuni.

Congresul alege președintele și doi vicepreședinți, un trezorier, 4 membri ai Comitetului executiv, precum și 16 membri aleși în mod direct ai Comitetului federal.

Comitetul federal

Comitetul Federal (FC) se reunește de două ori pe an și este compus din președinte, cei doi vicepreședinți, cei patru membri ai Comitetului executiv și 16 membri aleși direct de Congres și un număr de reprezentanți naționali numiți de fiecare membru național secțiuni. Secretarul General participă la reuniune fără drept de vot.

Comitetul Federal este prezidat de un președinte alcătuit din trei membri și adoptă orientările politice și strategice și supraveghează activitatea Comitetului executiv.

Comitetul executiv

Comitetul executiv (EB) este prezidat de președinte (Christopher Glück) și include doi vicepreședinți (Leonie Martin & Jacopo Barbati), secretarul general (Milosh Ristovski), trezorierul Simon Devos și patru membri ai consiliului Farrugia, Sebastiano Putoto, Camilla Walstad și Celine Geissmann). Acesta este responsabil pentru implementarea rezoluțiilor de politică externă și internă adoptate de Congres și de Comitetul Federal și de conducerea organizației.

Se întâlnește de cel puțin patru ori pe an.

Foști membri notabili
Câțiva dintre actualii și foștii membri influenți ai Parlamentului European, printre care Richard Corbett și Jo Leinen (PSE), Tom Spencer (Conservator) și Monica Frassoni (Verzii) și fostul său secretar general Sir Julian Priestley au servit ca ofițeri JEF. Fostul prim-ministru suedez și Ministrul de Externe, Carl Bildt, a fost vicepreședinte.

Legături externe
https://www.jef.eu/home/

https://friends-of-jef.net

Tinerii Europeni Federaliști


A John I. Thornycroft & Company (ou simplesmente Thornycroft) foi uma empresa de construção naval britânica fundada por John Isaac Thornycroft em Chiswick em 1866. Mudou-se para Woolston, Southampton, em 1908, fundindo-se em 1966 com a Vosper & Company para formar uma organização chamada Vosper Thornycroft. De 2002 a 2010, a empresa adquiriu várias empresas internacionais e norte-americanas de defesa e serviços, e mudou o nome para VT Group. Em 2008, as operações de construção e suporte navais da VT no Reino Unido foram fundidas com as da "BAE Systems" para criar a BVT Surface Fleet. Em 2010, partes restantes da empresa foram absorvidas pela Babcock International, que manteve as operações no Reino Unido e internacionais, mas vendeu as operações baseadas nos EUA para a Jordan Company americana, que assumiu o nome VT Group.

Histórico

John Isaac Thornycroft mostrou habilidade na construção naval quando aos 16 anos começou a construir uma pequena lancha a vapor em 1859. A embarcação foi batizada de "Nautilus" e em 1862 provou ser a primeira lancha a vapor com velocidade suficiente para seguir os concorrentes na corrida da Universidade. A publicidade que se seguiu levou seu pai, o escultor Thomas Thornycroft, a comprar uma faixa de terra ao longo do Tâmisa em Chiswick em 1864, e isso se tornou o início da John I. Thornycroft & Co.

Estaleiro de Chiswick
Em seus primeiros dez anos, o estaleiro teve uma produção muito modesta, principalmente construindo lanchas e iates a vapor. A descoberta veio em 1873, quando a empresa construiu o pequeno torpedeiro de aço Rap para a Marinha da Noruega, seguido por barcos semelhantes para outras marinhas, e pelo HMS Lightning para a Marinha Real em 1877. Torpedos e barcos torpedeiros eram vistos como armas de No futuro e ao longo das décadas de 1870 e 1880, o estaleiro Thornycroft tornou-se um importante fornecedor para várias marinhas. Como disse Banbury:

Os barcos originais tinham caldeiras do tipo locomotiva, mas, como seus concorrentes, a empresa desenvolveu uma caldeira de tubo de água, patenteada em 1885 e proporcionando mais velocidade. O tamanho dos navios cresceu continuamente, ultrapassando 100 toneladas com o "Ariete", entregue à Espanha em 1887, e 200 toneladas nos contratorpedeiros e torpedeiros da classe "Daring" da Marinha Real. A maior embarcação construída em Chiswick foi a canhoneira Speedy da classe "Alarm", de 810 toneladas. Durante a década de 1890, tornou-se cada vez mais difícil para os novos navios passarem sob a ponte de Hammersmith - mastros e funis tinham que ser abaixados ou removidos e colocados de volta no local novamente mais abaixo no Tâmisa, e se algo desse errado durante os testes e o barco tivesse que voltar ao pátio, todo o processo tinha que ser revertido. Em 1904, o antigo estaleiro Oswald Mordaunt em Woolston foi adquirido da Mordey, Carney & Co, e a produção de navios maiores gradualmente mudou-se para lá. No auge, o pátio de Chiswick empregava 1.700 homens. A produção de contratorpedeiros no pátio cativou a imaginação do escritor HG Wells, que permitiu que George Ponderevo, personagem principal do livro Tono-Bungay, se tornasse um projetista de contratorpedeiros no último capítulo, descrevendo um teste de funcionamento do contratorpedeiro X 2 sob o Hammersmith Bridge e para o mar aberto. O pátio de Church Wharf, Chiswick foi finalmente fechado em agosto de 1909.

Nos anos em que esteve em Chiswick, John Thornycroft concentrou-se cada vez mais na parte de design e desenvolvimento da empresa, enquanto seu cunhado, desde 1872, John Donaldson (1841-1899), administrava o lado comercial. Quando Donaldson morreu em 1899, um grupo de industriais liderado por William Beardmore comprou a empresa, e eles forneceram grande parte do financiamento quando ela foi transformada na empresa pública John I. Thornycroft and Co. Ltd em 1901, com Beardmore como presidente. O interesse de William Beardmore na empresa durou pouco e ele renunciou ao cargo de presidente em 1907. A equipe administrativa da nova empresa consistia no filho de John Thornycroft, John Edward Thornycroft como gerente, e no filho de John Donaldson, Thornycroft Donaldson (ca. 1883–1955) como diretor técnico.

Estaleiro de Woolston
O primeiro navio construído pela Thornycrofts para a Marinha Real em Woolston Yard foi o contratorpedeiro da classe Tribal HMS Tartar. Até o início da Primeira Guerra Mundial, o estaleiro construiu 37 contratorpedeiros para a Marinha Real e vários outros para outras marinhas. Durante a guerra, o estaleiro fez 26 contratorpedeiros, 3 submarinos e um grande número de embarcações menores para a Marinha Real. Notáveis entre as embarcações menores foram os "Coastal Motor Boats" (construídos em Hampton - veja abaixo), baseados em um projeto de John Thornycroft (o mais velho), que continuou trabalhando com projetos de cascos em sua casa na Ilha de Wight até sua morte em 1928, tirando sua última patente em 1924. Sua filha, a arquiteta naval Blanche Thornycroft, trabalhou ao lado dele (e depois de sua morte) testando modelos, calculando e registrando resultados.

A construção de barcos menores não mudou para Woolston, mas para um novo estaleiro (Hampton Launch Works) em Platt's Eyot no Tâmisa em Hampton. A construção em Platt's Eyot incluiu iates e - durante as duas guerras mundiais - um grande número de pequenas embarcações da Marinha Real. Os iates incluíam Enola (1928), Estrellita (1934) (agora chamado Rake's Retreat), Aberdonia (1935), e Moonyeen (1937). O iate a motor do pré-guerra Prunella também pode ter sido construído em Hampton. Esses quatro sobreviveram e agora estão registrados no Registro Nacional de Navios Históricos Nacionais.

Nos anos entre guerras, ainda havia algumas construções para a Marinha Real em Woolston, mas o estaleiro também construiu navios civis, como a balsa SS Robert Coryndon para Uganda em 1930. Ela aparentemente ainda sobrevive, mas como um naufrágio semi-submerso em as margens do Lago Albert. Quando a Segunda Guerra Mundial estourou, a produção foi intensificada novamente e o pátio construiu corvetas e contratorpedeiros. A produção foi atrasada por vários bombardeios, provavelmente influenciados pela proximidade do estaleiro à fábrica Supermarine de construção do Spitfire, também situada em Woolston. Essa fábrica foi amplamente bombardeada no início da guerra, e o pátio de Thornycroft recebeu sua parte justa das bombas. Entre os navios mais notáveis construídos pelo estaleiro nos anos de guerra estavam as duas escoltas de contratorpedeiros da classe Hunt, HMS Bissenden e HMS Brecon, (Tipo IV) com melhor estabilidade do que suas irmãs. O maior navio naval construído em Woolston durante os anos de guerra foi o rápido minelayer HMS Latona de 2.650 toneladas, com turbinas capazes de 72.000 cavalos de força (53.690 kW) e uma velocidade de 40 nós (74 km / h; 46 mph).

O primeiro "Assault Landing Craft" (ALC) em condições de navegar, mais tarde renomeado LCA, Landing Craft Assault, encomendado para a Marinha Britânica foi construído por Thornycroft. O primeiro protótipo ALC No 1 foi construído por J. Samuel White de Cowes com um projeto de Fleming Jenkin, mas não teve muito sucesso. O design de Thornycroft estava muito mais próximo do que a marinha queria, com sua silhueta baixa, motores silenciosos e calado raso. Designado ALC No 2, tinha 41 pés 6 pol. (12,6 m) de comprimento total e era movido por dois motores Ford V8 de 65 cavalos de potência (48 kW) cada. O projeto foi ligeiramente modificado pelo Almirantado e cerca de 1.929 foram construídos durante a Segunda Guerra Mundial. Em 1944, sessenta estavam sendo construídos a cada mês. O LCA estava razoavelmente apto para o mar, desde que as ondas tivessem menos de 5 pés (2 m) de altura. Em mares agitados, a situação poderia se tornar crítica e um número de LCAs convertidos para embarcações de apoio desapareceram nos mares agitados do Dia D, 6 de junho de 1944. Em 1944, 267 foram perdidos (de 371 perdas durante toda a guerra).

Em 1955, a empresa construiu Scillonian, uma balsa de passageiros construída para a Isles of Scilly Steamship Company.

Em julho de 1960, John Ward Thornycroft, filho de John Edward Thornycroft, substituiu seu pai como presidente da empresa.

Em 1962, John I. Thornycroft and Sons estava construindo iates de madeira em Cingapura.

Em 1966, a Thornycrofts se fundiu com a Vosper & Company, parte do David Brown Group, para formar uma organização chamada, em 1970, Vosper Thornycroft. A fusão fazia sentido, porque Thornycroft tinha espaço no pátio, mas poucos pedidos, enquanto Vosper tinha os pedidos, mas não tinha espaço. A empresa combinada construiu novas instalações em Woolston e a produção continuou lá até 2004. No entanto, em 2003, a empresa havia superado até mesmo essas instalações e foi decidido mover a produção para um novo pátio em Portchester, Hampshire.

Mais tarde, a Vosper Thornycroft mudou seu nome comercial para VT Group e, em 2010, foi absorvida pela Babcock International, que integrou a parte britânica do VT Group em seu próprio negócio. Em 2012, Babcock vendeu a operação baseada nos Estados Unidos e o nome do Grupo VT para a Jordan Company. O sucessor de construção naval de Thornycroft continua como BAE Systems Surface Ships em Portsmouth.

Ligações externas

 History of Platts Eyot with some photos of Thornycroft vessels

Empresas do Reino Unido

John I. Thornycroft & Company


Proctorsville est une census-designated place du comté de Windsor, dans l'état du Vermont aux États-Unis.

Sa population était de  en 2010.

Notes et références

Liens externes

Comté de Windsor

Proctorsville


Lady Bird  este un film american dramatic de comedie din 2017 regizat de Greta Gerwig. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Saoirse Ronan, Laurie Metcalf, Tracy Letts, Lucas Hedges, Timothée Chalamet, Beanie Feldstein, Stephen McKinley Henderson și Lois Smith. Filmul a câștigat premiulGlobul de Aur pentru cel mai bun film – muzical sau comedie la a 75-a ediție a Premiilor Globul de Aur

Prezentare

Povestea filmului are loc în Sacramento, California, în 2002; și prezintă viața unei adolescente și relația turbulentă cu mama ei.

Distribuție
 Saoirse Ronan - Christine "Lady Bird". McPherson
 Laurie Metcalf - Marion McPherson
 Tracy Letts - Larry McPherson
 Lucas Hedges - Danny O'Neill
 Timothée Chalamet - Kyle Scheible
 Beanie Feldstein - Julianne "Julie" Steffans
 Lois Smith - Sister Sarah Joan
 Stephen McKinley Henderson - Father Leviatch
 Odeya Rush - Jenna Walton
 Jordan Rodrigues - Miguel McPherson
 Marielle Scott - Shelly Yuhan
 John Karna -Greg Anrue
 Jake McDorman - Mr. Bruno
 Bayne Gibby - Casey Kelly
 Laura Marano - Diana Greenway
 Marietta DePrima - Miss Patty
 Daniel Zovatto - Jonah Ruiz
 Kristen Cloke - Ms. Steffans
 Andy Buckley - Uncle Matthew
 Kathryn Newton - Darlene Bell
 Myra Turley -  Sister Gina
 Bob Stephenson - Father Walther

Producție
Filmările au avut loc în martie 2016. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 10 milioane $.

Primire
A avut încasări de 78,6 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
A 75-a ediție a Premiilor Globul de Aur
Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun film

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Greta Gerwig
Filme dramatice
Filme de comedie din anii 2010
Filme Universal Pictures
Filme A24
Filme premiate cu Premiul Societății Naționale a Criticilor de Film pentru cel mai bun film

Lady Bird (film)


العلم اللانهائي أو المعرفة اللامحدودة  هي القابلية لمعرفة كل شيء، أو على الأقل كل شيء من الممكن أن يُعرَف عن شخص، بما في ذلك الأفكار والمشاعر، والحياة والكون، إلخ... في الأديان الإبراهيمية، الوحيد الذي يمتلك تلك القدرة هو الله.

مراجع

معرفة
مفاهيم حول الإله

علم لانهائي