Alexander Eberhardt Gauland (Chemnitz, 20. veljače 1941.), njemački je pravnik, publicist i političar (AfD).

Sin je umirovljenog policijskog pukovnika.

Nakon mature 1959. u Chemnitzu, Gauland je pobjegao u Zapadnu Njemačku pa je od 1960. studirao povijest, političke znanosti i pravo u Marburgu. Disertacijska tema mu je bila Legitimitätsprinzip in der Staatenpraxis seit dem Wiener Kongress (hr. Princip legitimnosti u državnoj praksi od Bečkog kongresa).U njemačkoj saveznoj vladi radio je od 1970. godine, na različitim pozicijama.

Od 1987. do 1991. bio je voditelj državne kancelarije njemačke savezne države Hessen. Poslije toga je do 2005. bio izdavačem novina Märkische Allgemeine. Nakon 40 godina u Kršćansko-demokratskoj uniji Gauland je suosnovao i postao jednim od čelnih političara Alternative za Njemačku.

Gauland se protivi politici Angele Merkel. 2013. godine je izašao iz CDU-a. S kolegama iz bivše stranke osnovao je 2013. Wahlalternative 2013 (hr. Izborna alternativa 2013.). Na osnivačkom kongresu AfD-a Gauland je izabran za zamjeničkog glasnogovornika stranke. 2014. postao je predsjednik kluba Alternative za Njemačku u saveznoj pokrajini Brandenburg i zastupnik u zemaljskom parlamentu Brandenburga.

Zajedno s Alice Weidel bio je glavni kandidat AfD-a za njemačke parlamentarne izbore 2017. Od studenog 2017. Alexander Gauland je zajedno s Jörgom Meuthenom na funkciji predsjednika stranke AfD.

Izvori

Njemački političari od 1989.

Alexander Gauland


Endogemma, monotipski rod jetrenjarki smješten u vlastitu porodicu Endogemmataceae, dio podreda Jungermanniineae. Jedina vrsta je E. caespiticia.

Sinonimi
 Jungermannia caespiticia Lindenb.; bazionim

Izvori

Jungermanniineae

Endogemma


Munjeviti šah  (rus. блиц, молниеносная игра, nje. Blitzschach), oblik brzopoteznog šaha. Igra se 3 do 5 minuta po igraču. Ponekad se dopušta mogućnost malog produženja poteza. U nedavnoj prošlosti su zbog utjecaja digitalnih šahovskih satova, 3 minute uz dvosekundno dodavanje preferirani oblik. Brži je oblik od klasičnog brzopoteznog šaha, a sporiji od metak-šaha.

Svjetski prvaci u munjevitom šahu

Izvori

Brzopotezni šah

Munjeviti šah


Al-Iskandariya or Alexandria (, also given as Iskandariyah, Iskanderiyah, Iskanderiya, Iskanderiyeh or Sikandariyeh or Al Askandariyah) is an ancient city in central Iraq, one of a number of towns in the Near East founded by and named after Alexander the Great (Al-Iskandar in Arabic). It is a majority Shia Arab district including Musayyib and Jurf Al Sakhr. The district capital is located about 70 kilometres (45 mi) south of Baghdad, near the Euphrates River. [Source: Liberation of Jurf Al Sakhar ]

History
In ancient times Alexandria stood halfway between Babylon (the place of Alexander's death) and Seleucia on the Tigris (the capital of the Seleucid Empire, very near to modern Baghdad).

As of now, most of the town is made up of slums. Buildings are built from brick, mud, and sheet metal. The nearby city of Musayyib houses the largest power plant in Iraq, made by Russian engineers. The Hateen Munitions Complex located in and around Alexandria housed the majority of the munitions for the former regime. There are also apartments in Iskandariya, called the Hateen Apartments, which received their name from all the workers at the munitions plant living there.

Saddam Hussein's nuclear programme

During the late 1980s, Alexandria was the site of a major element of Saddam Hussein's programme to acquire nuclear weapons. The Al Qaqaa State Establishment, located in the town, is believed to have been put in charge of developing the non-nuclear components for a nuclear weapon. It was subsequently inspected by United Nations weapons inspectors and officials from the International Atomic Energy Agency (IAEA). In 1989, the British journalist Farzad Bazoft was arrested there after visiting Alexandria to check reports that an explosion at the Al Qaqaa plant had killed 7000 people. He was subsequently executed by the Iraqi authorities.

The town is also the location of a major factory, the al-Quds General Company for Mechanical Industries. In 2001, the Iraqi government explored the possibility of establishing a joint Iraqi-Belarusian tractor factory on the site.

Events during Iraq War (2003-present)

Alexandria is one of the last big towns before Baghdad and possesses a major military air base, and as such was a major target for United States forces during the 2003 invasion of Iraq. It fell quickly but was subsequently the scene of a number of lethal insurgent attacks against U.S. forces and the post-Saddam Iraqi security forces. On June 19, 2003, a soldier from the 804th Medical Brigade was killed when the military ambulance in which he was traveling was hit by a rocket propelled grenade near Alexandria. Another attack, on May 11, 2007, killed a soldier from the 18th Military Police Brigade. Three US Paratroopers from the Army's 82nd Airborne Division were killed by a roadside bomb on January 27, 2004 and another bombing on February 4 killed yet another soldier.

Forward Operating Base Alexandria, or FOB Iskandariyah a U.S. Military installation was established in Alexandria in May 2003.

On February 10, a car bomb outside a police station killed at least 45 Iraqis and wounded 150. No coalition forces were killed or injured, but commentators suggested that the attack was both a strike against pro-coalition Iraqi forces and an attempt to create conflict between Shia and Sunni Muslims.

On March 25, 2016 a terrorist believed to be affiliated with Islamic State of Iraq blew himself up at a soccer game in this town. The incident happened during an award ceremony following the game. The blast reportedly killed at least 31 people and injured more than 70 others. The town's mayor was among the casualties. Video surfaced on the Internet which claimed to show the bombing.

This town is the location of Al Qa'qaa, a major industrial facility and the location of the Al Qa'qaa high explosives controversy.

See also
 List of places in Iraq
 Triangle of Death (Iraq)
Iraqi insurgency (2003–11)
List of United States Military installations in Iraq

External links
 Iraq Image - Iskandariya Satellite Observation

References

Populated places in Babil Governorate
Populated places on the Euphrates River
Cities in Iraq
Cities founded by Alexander the Great

Iskandariya


Les lignes de bus ETUSA de 700 à 799 constituent une série de lignes que l'Entreprise de transport urbain et suburbain d'Alger exploite à Alger et dans sa banlieue.

Lignes 700 à 799

Lignes 700 à 709

Lignes 710 à 719

Lignes 720 à 729

Lignes 730 à 739

Lignes 740 à 749

Lignes 750 à 759

Provenance des données
Les données sur les numéros de lignes et les trajets de celles-ci proviennent des plans de lignes de l'ETUSA et de l'AOTU-A.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport à Alger

Lien externe
 Site web de l'ETUSA

Alger

Lignes de bus ETUSA de 700 à 799


Livet er Karl Williams fjerde udgivelse. Det udkom den 10. juni 2016 og handler om livets op- og nedture.

Spor

Referencer

EP-plader
Karl William-album

Livet (EP)


Onychodactylus fischeri también conocida como Salamandra con garras de Fischer o salamandra de garras y cola larga. es una salamandra no pulmonada que habita en la península coreana, regiones del lejano oriente ruso y del lado de la frontera China en esa región. Tiene setenta y ocho cromosomas en total (veinte y siete pares de microcromosomas, seis pares de cromosomas de tamaño medio y seis pares de cromosomas de gran tamaño)

Referencias

Enlaces externos
 Integrated Taxonomic Information System. "Onychodactylus fischeri".
 The IUCN Rd List of Threatened species: "Onychodactylus fischeri"

Onychodactylus
Anfibios de Asia

Onychodactylus fischeri


Peter må vente er en dokumentarfilm fra 1949 instrueret af Svend Aage Lorentz efter manuskript af Susanne Palsbo, Svend Aage Lorentz.

Handling
Bryllup - nu er hun frue, gavebord, med lykkelig brud, der er glad for sin stegepande. og hvad har hun så lært af husholdning? ikke det allermindste. Peter dækker bord, hun laver mad, så godt hun kan, æggekagen brænder på. Hun kommer ind med panden, Peter smager på den sorte æggekage, han ser ikke glad ud ....han tager sig en tår øl. Hun tager pletter af på en skrupforkert måde, regnskabet ligner et slagsmål, når hun presser bukser - skæve pressefolder. Peter læser avis, kaos i køkkenet, tøjet brænder, hun farer rundt, han sidder roligt i lænestolen og bliver mere og mere utilfreds, han dækker ikke bord længere, han gemmer sig bag avisen. Uf, brændte frikadeller, Peter bliver pludselig aldeles rasende, han tager sit gode tøj og går, tilbage sidder lille Lene, hele verden er ramlet, "hvad skal jeg gøre". At være husmor er et fag som alle andre, understreger speakeren- der spoles tilbage til brylluppet, Peter kan nok tåle at vente, uddannelsen varer kun et års tid. Lene melder sig til Husgerning. Velordnet kursus med piger med tørklæder, der sidder i klasseværelse og ser på tavleundervisning. Lene noterer ivrigt, og de lærer at lave mad - mens Peter venter og venter i kirken - Lene lærer at vride en gulvklud, der er kun en rigtig måde at vride en gulvklud. Andre muligheder: husholdningsskole, fem måneder, landhusholdning, et privat hjem. Og nu vil Lene giftes, hun farer af sted i brudekjole, bryllup forfra - og slut.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1949

Peter må vente


Kao the Kangaroo est un jeu vidéo de plates-formes développé et édité par Tate Multimedia, sorti le  sur Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One et Xbox Series. Il s'agit du cinquième volet de la franchise et du premier titre sorti après Kangaroo 3: Mystery of the Volcano en 2005.

Système de jeu
Kao the Kangaroo est un jeu de plates-formes d'action 3D à la troisième personne où le joueur contrôle Kao, un kangourou pouvant se déplacer et sauter à travers des obstacles et des plates-formes suspendues dans une variété d'environnements. Il est également capable d'attaquer les ennemis à l'aide de ses gants de boxe et d'explorer des zones cachées pour obtenir des objets de collection.

Trame
Situé dans un monde d'animaux anthropomorphes, un combattant kangourou nommé Kao part à la recherche de sa sœur disparue, Kaia, et découvre le secret de son père disparu depuis longtemps. Pour ce faire, il doit combattre les fameux "maîtres combattants" alors influencés par une puissance obscure, et finalement affronter le puissant Guerrier Éternel qui menace l'équilibre du monde.

Développement
Kao the Kangaroo est développé et édité par le studio polonais Tate Multimedia qui a précédemment créé tous les autres jeux de la série Kao. Le jeu a été annoncé en juin 2020, qui marquait le  anniversaire de la série, avec le premier art conceptuel et les premières informations faisant surface au moi de septembre. Le développement a commencé peu de temps après la réédition du deuxième jeu de la série, Kao the Kangaroo Round 2 sur Steam, en 2019 à la suite d'une diffusion du hashtag #BringKaoBack sur les réseaux sociaux. L'annonce a été suivie d'un court clip de gameplay montrant les premières images de Kao dans une jungle. Le jeu utilise Unreal Engine 4. Bien que Kao the Kangaroo devait initialement sortir en 2021, les développeurs ont ensuite repoussé la date de sortie vers 2022. Le jeu sort ainsi le  sur Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One et Xbox Series.

Références

Liens externes

Jeu Windows
Jeu Nintendo Switch
Jeu PlayStation 4
Jeu PlayStation 5
Jeu Xbox One
Jeu Xbox Series
Jeu vidéo développé en Pologne
Jeu Unreal Engine
Jeu d'action-aventure
Jeu vidéo sorti en 2022

Kao the Kangaroo (jeu vidéo, 2022)


50 meter riffel, helmatch skydning for damer under Sommer-OL 2016 fandt sted den 11. august i Centro Olímpico de Tiro i Deodoro.

Turneringsformat
Denne særlige form for skydning omfattede tre skydestillinger (knælende, liggende og stående). Konkurrencen blev indledt med en kvalifikationsrunde, hvor de 37 kvalificerede deltagere havde 105 minutter til at afvikle 60 skud (20 skud i de tre positioner). Herefter gik de otte bedste til finalen, hvor alle skytter startede fra nul point. Finalen blev afviklet som elimineringsrunder således, at medaljerne til sidst blev afgjort af de tre sidste tilbageværende i konkurrencen og guldmedaljen blev afgjort i en duel mellem de to sidste tilbageværende i konkurrencen. Finalen blev skudt over 45 skud, hvor skuddene blev afviklet i de tre positioner. Første position var knælende, hvor der blev skudt tre serier á fem skud på 200 sekunder pr. serie. Anden position var liggende, hvor der også blev skudt tre serier á fem skud på 150 sekunder pr. serie. Tredje position var stående, hvor der blev skudt to serier á fem skud på 250 sekunder pr. serie. Herefter blev de to første skytter blev elimineret. De seks tilbageværende skytter fortsatte herefter med at skyde de sidste fem stående skud som enkeltskud med 50 sekunder pr. skud. Efter hvert skud blev dårligste skytte elimineret.
Elimineringen foregik i henhold til nedenstående tabel:

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Kvalifikation

Finale

Medaljefordeling

Eksterne henvisninger
 http://doc.rero.ch/record/256687/files/Olympic_Sport_Explanatory_Guide_Shooting.pdf?version=1
 https://www.rio2016.com/en/shooting
 http://www.issf-sports.org/

Referencer

50 meter riffel, helmatch (damer)

Skydning under sommer-OL 2016 - 50 meter riffel, helmatch (damer)


Wright Kardeşler olarak tanınan Orville Wright (19 Ağustos 1871 - 30 Ocak 1948) ve Wilbur Wright (16 Nisan 1867 - 30 Mayıs 1912), tarihte ilk defa motorlu uçak uçuran Amerikalı kardeşlerdir.

18 Ağustos 1871 yılında Alphonse Pénaud, ilk defa yapısal dengeli model uçağı Paris'teki Tuileries Bahçesi'nde Société Aéronautique üyelerinin gözetiminde 11 saniyede 40 metre uçurarak havacılıkta yeni bir çığır açmıştı. "Planophore" adını verdiği bu model uçak, tarihte ilk yapısal dengeli uçaktır. Buna benzer bir oyuncak, Wright kardeşlerin çocukken çok ilgilerini çekmişti.

1891'de ilk Aerodrome model uçak ile denemelere başlayan Samuel P. Langley, dört senelik çalışmalarının sonunda, buhar gücü ile çalışan Aerodrome No.V' in 30 m yükselerek 1006 m yol katetmesini sağlamıştır. (Aerodrome Latince'de - Hava Koşusu demektir) Sürati ise saatte 32 km idi. Bir sonraki modeli Aerodrome No.VI ise Kasım 1896'da bu sefer 1280 m uçmuş ve 1 dk.'dan fazla havada kalmıştır. Bu pilotsuz uçuşlar ABD Savaş Bakanlığı ($50,000) ve Smithsonian Enstitüsü ($20,000) tarafından, pilotlu uçuş için desteklenmişti.

Ohio, Dayton'lu iki bisiklet ustası olan Wilbur ve Orville Wright, 1890'da kuşların nasıl uçtukları hakkında kendilerine ipucu verebilecek her şeyi sistemli bir şekilde incelemeye başladılar. Bilimsel eserlerde ve eski insanların deneyimleri arasında kendi işlerine yarayacak hiçbir şey olmadığını kısa sürede anlayan Wright kardeşler sadece Berlin yakınlarındaki bir tepe üstünden planörle uçuş denemeleri yapan ve bu konuda çok dikkatli notlar tutan Alman mühendisi Otto Lilienthal'in çalışmaları ile işe başladılar.

Wilbur ve Orville Wright bilimsel öğrenim görmemişler, liseden sonra yüksek bir okula da gitmemişlerdi. Fakat uçma alanındaki çalışmalarını yürütürken kendi yöntemlerini de model uçaklar, uçurtmalar, insan taşıyan planörler ile yaptıkları yüzlerce deney sayesinde bu konuda ilerlettiler. Havacılıktaki gelişmelerden ülke olarak geri kalmamak için, Smithsonian Enstitüsü - ABD, Lilienthal'in Lift & Drag tablosu ile birlikte Wenham ve John Browning'in 1871'deki rüzgâr tüneli çalışmasını daha 1895 yılında Wright kardeşlere vermişti.

Lilienthal kuşların uçmalarını çok yakından incelediği için planörünün bir kuşu andırmasına fazla şaşırmamak gerekir. Lilienthal uçabilecek bir uçağın havayla temas halinde olan sabit bir kanadı olması gerektiğini gösterdi. Kararlı bir uçuşu gerçekleştirebilmek için gerekli kontrol sadece onun söylediği böyle bir kanat tarafından sağlanabilirdi ve bu konuda Wright Kardeşler Lilienthal çalışmalarını esas aldılar.

Amerika Birleşik Devletleri'nde tek kanatlı ve buhar motorlu havadan ağır uçan ilk pervaneli uçak, Alman Gustav Weisskopf tarafından Nisan 1899 da Pittsburgh, Pensilvanya sonra 14 Ağustos 1901'de Bridgeport Connecticut, daha sonra da 17 Ocak 1902 de 11,300 m'lik Connecticut uçuşu ile başlamıştı. Gustav Weiskoff (ona İngilizce tercümesi ile Whitehead derlerdi) Amerikan vatandaşlığına geçmemekte ısrar ettiğinden, Smithsonian Enstitüsü Wright Kardeşleri desteklemeye devam etti.

Wright kardeşlerin 17 Aralık 1903'te Kuzey Karolina'da Orville'in kontrolünde havalanan ilk uçağı aerodinamik ses teorisine bağlı kalınarak yapılmıştı.

Bu uçak iki pervaneliydi. Pilotla birlikte ağırlığı 335 kg'dı. Orville birinci denemede 12 saniye uçtu ve sadece 37 metre mesafe kat etti. O günkü son denemesinde ise, bu süre 59 saniyeye çıkmıştı ve 260 metrelik bir mesafeye uçmuştu.

Wright Kardeşler artık uçabilen bir uçak yapmışlardı ama onu nasıl uçuracaklarını bilmiyorlardı. Smithsonian Enstitüsü lider havacılardan Louis Mouillard, Gabriel Voisin, John J. Montgomery, Louis Blériot, Alberto Santos Dumont ve Percy Pilcher ile yazışarak elde ettiği tüm bilgileri, Wright Kardeşlere iletmeye devam ediyordu.

4 Haziran 1908 senesinde ABD'nin ilk 'resmi' uçuşunu Kanadalı Glenn H. Curtis, June Bug adını verdiği dışarıdan yardım almadan kalkabilen bir uçak ile yaptı.Bu uçuş Amerika'nın ilk resmi "Havadan Ağır Uçağı ve Uçuşudur". Curtis 1 numaralı Pilot Lisansı sahibidir, Wright Kardeşler ise 4 ve 5 nolu lisansları almışlardır.

Avrupa'daki hızlı havacılık gelişmeleri ve Kanadalı Glenn H. Curtis ile çalışmaya başlayan ABD Savaş Bakanlığı ve Smithsonian Enstitüsü, yarışa başlamakta bile zorlanan Wright Kardeşleri artık "İlk Uçuş" ile pazarlamaya devam edecekti. Nitekim ABD, 12 Aralık 1928 tarihinde İlk Uçuş'un 25'ci yılı adı altında bir Uluslararası Sivil Havacılık konferansı düzenledi. Dünyaya 'İlk Uçuşun 25. Yılı' diye ilan edilen bu konferansa, "İlk Uçuş yalanı" yüzünden hiçbir devlet katılmadı. Tarihte kayıtlara "Güzel bir kutlama" diye geçti. (12-14 Aralık 1928)

Çocukluk

Wilbur ve Orville Wright, İngiliz ve Hollanda kökenli bir din adamı olan Milton Wright (1828–1917) ve Alman ve İsviçre kökenli Susan Catherine Koerner'ın (1831–1889) yedi çocuğundan ikisiydi. Milton Wright'ın annesi Catherine Reeder, Amerika'nın en zengin ailelerinden biri olan Vanderbilt ailesi'nin ve New Rochelle, New York'un Huguenot Gano ailesinin soyundan geliyordu. Wilbur, 1867'de Millville Indiana yakınlarında, Orville ise 1871'de Dayton, Ohio'da doğdu.

Kardeşler hiç evlenmedi. Diğer Wright kardeşler Reuchlin (1861–1920), Lorin (1862–1939), Katharine Wright (1874–1929) ve ikizler Otis ve Ida'ydı (1870 doğumlu, bebekken öldüler). Doğrudan baba soyu, Amerika'ya yelken açan ve 1636'da Massachusetts'e yerleşen Samuel Wright'a (d. 1606, Essex, İngiltere) dayanır.

Wright'ın çocuklarının hiçbirinin ikinci adı yoktu. Bunun yerine, babaları onlara ayırt edici ilk adlar vermek için çok uğraştı. Wilbur, Milton Wright'ın hayranlık duyduğu din adamları Willbur Fisk ve Orville ise Orville Dewey'in adları seçildi. Arkadaşları için "Will" ve "Orv" idiler ve Dayton'da komşuları onları "Piskoposun çocukları" veya "Piskoposun oğlanları" olarak tanıyordu.

Babalarının "United Brethren in Christ" kilisesindeki (Türkçe: İsa'daki Birleşik Kardeşler Kilisesi) piskopos konumu nedeniyle, babaları sık sık seyahat etti ve nihayet 1884'te Dayton'a kalıcı olarak dönmeden önce Wright'lar sık sık toplam on iki kez taşındılar. Orville yaramazlık yaptı ve bir kez okuldan atıldı. 1878'de aile Cedar Rapids, Iowa'da yaşarken, babaları iki küçük oğlu için eve bir oyuncak helikopter getirdi. Cihaz, Fransız havacılık öncüsünün Alphonse Pénaud icadına dayanıyordu. Kağıt, bambu ve mantardan ve rotorunu döndürmek için bir lastik banttan yapılmıştı ve yaklaşık  uzunluğundaydı. Wilbur ve Orville kırılana kadar onunla oynadılar ve sonra kendilerininkini yaptılar. Daha sonraki yıllarda, uçmaya olan ilgilerinin kıvılcımı olarak oyuncakla yaşadıkları deneyime işaret ettiler.

Galeri

Ayrıca bakınız

 George Cayley
 Montgolfier Kardeşler
 Havacılık Tarihi

Kaynakça

Havacılık öncüleri
Uçuş öğretmenleri
Dare County
National Inventors Hall of Fame
Tifodan ölenler

Wright Kardeşler


Wöhrden Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 21,77 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2005 itibarıyla yaklaşık 1339 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Schoof tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-heide-land.de

Dithmarschen'deki belediyeler

Wöhrden


Yusra Mardini (în , ) este o înotătoare siriană care a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 în cadrul echipei olimpice a refugiaților.

Carieră
A crescut în Damasc, unde a început înotul de performanță cu ajutorul Comitetului Olimpic Sirian. În anul 2012 și-a reprezentat țara la Campionatul Mondial în bazin scurt. În același an, casa sa familială a fost distrusă în cadrul masacrului din Daraa, la începutul Războiului Civil Sirian.

În anul 2015 a trebuit să-și părăsească țara împreună cu familia. A trecut prin Beirut, Istanbul și İzmir, apoi a traversat Mediterana pentru a ajunge în insula Lesbos. Totuși, barca a suferit o pană de motor la scurt timp după plecare. Împreună cu sora ei, și ea o înotătoarea de performanță, a sărit în apă și a împins barca timp de trei ore până la mal. Apoi a traversat Macedonia, Serbia, Ungaria și Austria pentru a ajunge la Berlin (Germania), unde a reluat antrenamentul de înot la clubul Wasserfreunde Spandau 04.

În martie 2016 a fost pre-selecționată, împreună cu 42 de alți sportivi refugiați, să participe la Jocurile Olimpice de vară din 2016 ca parte a echipei olimpice a refugiaților. În luna iunie participarea sa a fost confirmată de Comitetul Internațional Olimpic. La Rio de Janeiro și-a câștigat seria de calificare la proba de 100 m fluture. Totuși, timpul de 1:09,21 nu a fost suficient pentru ca ea să se califice în semifinale. În proba de 100 m stil liber s-a clasat pe locul 7 în seria sa și nu a acces în turul următor.

Note

Legături externe
 Profil  pe rio2016.com

Înotători sirieni
Oameni în viață
Înotători la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Înotători la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Yusra Mardini


An Serapias lingua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Serapias lingua in nahilalakip ha genus nga Serapias, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. l. duriaei
 S. l. lingua

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Serapias

Serapias lingua


The National Party was a party in the Isle of Man that associated itself with the British Conservatives.  They were active in the period between World War I and World War II in opposing the activities of the Manx Labour Party. However, unlike the Manx Labour Party, they were unsuccessful in establishing themselves over the longer term and they folded.

Separatism in the Isle of Man
Secessionist organizations in Europe
Celtic nationalism
National Party
Defunct political parties in the Isle of Man
Conservative parties in the United Kingdom

National Party (Isle of Man)


Comandamentul de Centru al Israelului (în , Pikud Merkaz), adesea abreviată ca Pakmaz (פקמ"ז)), este o armată regională a Forțelor de apărare israeliene (IDF).

Este responsabil pentru unitățile și brigăzile din Cisiordania (sub Diviziunea Cisiordania), Ierusalim, Sharon, Gush Dan și Shephelah.

Comandantul (Aluf) al comandamentului central este cel care este autorizat să declare înființarea noilor orașe în zona Iudea și  Samaria.

Istorie

Unități

Comandamentul în Neve Yaakov
 Cea de-a 98-a divizie de Parașutiști (Rezervă) "Ha-Esh" / "Foc"
 Divizia a 340-a "Idan" (rezervă) Divizia 877 "Iudeea și Samaria" (Teritorial)
 '''Brigada de infanterie 417 "Valea Iordaniei" (Teritorial)
 Batalionul de infanterie 41 "Leii Iordaniei"
 Batalionul de infanterie ușoară 47  "Tinerii Lei"
Unitatea de sprijin logistic 5004 "Comandamentul Central"
 Batalionul semnalului comandant central
 Unitatea de comandă centrală
 Unitatea de informații de comandă centrală
 Comandamentul Central al Poliției Militare
 Unitatea medicală a Comandamentului Central
 Centrul de întreținere 650

Comandanți
Toți comandanții Comandamentului de Centru au avut gradul de general (Aluf).

Note

Vezi și
Armata Israeliană
Comandamentul de Sud al Israelului
Comandamentul de Nord al Israelului

Legături externe

Comandamentul de Centru al Israelului


هذه شجرة عائلة أباطرة الساسانيين وأسلافهم والأمراء / الأميرات الساسانيات.

التاريخ

سميت السلالة الساسانية على ساسان سلف السلالة الحاكمة. وقد أسسها أردشير الأول عام 224، الذي هزم آخر ملوك البارثيين ارتبانيس الرابع (بالفارسية: اردوان أردافان)
 وانتهت عند آخر ملوك الساسانيين يزدجرد الثالث (632-651)، حيث خسر 19 عاما من النضال لطرد الخلافة العربية المبكرة، التي كانت أول الإمبراطوريات الإسلامية وأصبحت فارس جزءا من الخلافة الإسلامية.

يُعتقد أن السلالات التالية والعائلات النبيلة لها من أسلاف الحكام الساسانيين:
 سلالة دابويد (642-760) من نسل جاماسب.
 آل بادوسبان (665-1598) من مازندران، من نسل جاماسب.
 شروانشاه (1100–1382) ، من سلالة هرمز الرابع.
 بنو المنجم (القرنين التاسع والعاشر)، من سلالة مهر غوشناسب الأمير الساساني.
 عائلة كامكاريان (القرنين التاسع والعاشر)، عائلة دهقان تنحدر من يزدجرد الثالث.
 عائلة آل ميكال (القرنين التاسع والحادي عشر)، وهي عائلة تنحدر من الحاكم الصغدياني ديفاشتيتش، والذي كان بدوره من نسل بهرام الخامس جور.

شجرة عائلة الساسانية

تشير الخطوط المستقيمة إلى النسب من الوالدين إلى الطفل وتشير الخطوط المقطعة إلى علاقات دم مشكوك فيها.

انظر أيضًا
 قائمة شاهنشاهات الإمبراطورية الساسانية

ملاحظات

مراجع

أشجار عائلة
ساسانيون

شجرة عائلة الساسانيين


Anita Skorgan (* 13. November 1958) ist eine norwegische Singer-Songwriterin und mehrmalige Teilnehmerin beim Eurovision Song Contest für Norwegen.

Eurovision Song Contests
Als Gewinnerin des Melodi Grand Prix durfte sie erstmals beim Eurovision Song Contest 1977 in London antreten. Mit dem Schlager Casanova erreichte sie den 14. Platz. Zwei Jahre später, beim Eurovision Song Contest 1979 in Jerusalem, ging sie mit dem Popsong Oliver auf Platz 11. Beim Eurovision Song Contest 1981 nahm sie als Backgroundsängerin für Finn Kalvik teil. In Harrogate, beim Eurovision Song Contest 1982 sang sie mit ihrem damaligen Lebensgefährten Jahn Teigen die Ballade Adieu. Das Paar erreichte Platz 12. Ein Jahr später, beim Eurovision Song Contest 1983 in München, war sie Co-Autorin für Jahn Teigens Titel Do re mi und wieder im Backgroundchor. Beim Eurovision Song Contest 1988 in Dublin war sie Co-Autorin für Karoline Krügers Song For vår jord und im Backgroundchor.

Diskografie

Alben

Weitere Alben
 1979: Anita Skorgan

Singles

Weblinks

 Homepage

Quellen

Singer-Songwriter
Musiker (Norwegen)
Interpret eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Autor eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Teilnehmer am Melodi Grand Prix
Träger des Spellemannprisen
Norweger
Geboren 1958
Frau

Anita Skorgan


Marie-Louise O'Murphy, O'Morphy, Morphy o Murphy (Ruan, 21 de octubre de 1737-París, 11 de diciembre de 1814), conocida a veces como la Belle Morphise o simplemente la Morphise, fue una famosa cortesana francesa, amante desde su adolescencia del rey Luis XV de Francia, con quien, tras un aborto espontáneo, tuvo una hija a los 17 años.

Los dos cuadros de François Boucher para los que posó desnuda (1751-1752) han sido considerados de los más eróticos de toda la pintura francesa del siglo XVIII.

Familia y primeros años

Marie-Louise O'Murphy –o Marie-Louise Morphy de Boisfailly, como se hace llamar a partir de su primera boda– fue la menor de las cinco hijas de Daniel O'Murphy, un inmigrante irlandés (de probable origen griego) que abandonó el Ejército y se instaló en Ruan de zapatero o molinero, y su esposa, Marguerite Hicky –involucrados en constantes problemas con la Justicia, él por chantajista y ella por ejercer la prostitución–, con quien –tras morir aquel– se trasladó a París con sus hermanas. Se sabe también que, gracias a uno de los protectores de su hermana Victoire, la pequeña Louison pasa dos temporadas en casa de una costurera de Les Halles –la señora Fleuret–, donde recibe la primera comunión.

Con catorce años, es ya una hermosa joven muy formada para su edad, de rostro fino aunque un poco largo, morena como sus hermanas, cuya incipiente complexión contrasta con su timidez y su delicadeza.

Según relata Casanova en su libro de memorias Casanova à Paris: ses séjours racontés par lui-même (1913), fue él quien, estando en la feria de Saint-Laurent de 1752 (julio), a la que había acudido con su amigo Patu, se percató de la presencia de «una putilla [sic] de unos trece años», a la que en adelante llama Hélène, hermana de la actriz Victoire Morphy.

Sigue diciendo que esa, al menos, fue la negativa impresión que le produjo el verla tan harapienta y sucia; pero que –una vez que la bañó; al principio, no quería que la viese «entera»– la encontró tan hermosa que, al día siguiente, se la mostró de nuevo a Patu, quien, al contemplarla, exclamó:

Siempre conforme a los recuerdos del italiano, este le encargó a un pintor alemán [sic] que conocía dos desnudos de la joven O'Morphy (del griego ὄμορφη; literalmente, «belleza»), uno para él y otro para su amigo, por los que pagó seis luises. Según su propia descripción, la modelo adoptaría ya en estas obras la «preciosa» postura recostada en la que aparece en los famosos retratos de Boucher.

Quizá más convincente resulte el acta del inspector de Policía Jean Meunier de 22 de mayo de 1752:

Sea como fuese, lo que queda claro es que alguien hizo llegar al monarca la pintura, lo que despertó en el rey, atraído por mujeres cada vez más jóvenes (única manera, según él, de no contraer la aterradora sífilis), el irrefrenablemente deseo de comprobar si la modelo estaba a la altura de la obra plástica.

Hermanas

Como ya se ha mencionado, Marie-Louise tuvo cuatro hermanas mayores que ella, nacidas, aproximadamente, entre 1725 y 1733:

 Marguerite. Parece que estuvo casada con un tal Melon, sin oficio conocido y unos ingresos anuales de alrededor de 3000 libras.
 Brigitte. Fue modelo de varios pintores. Como sus otras hermanas, mantuvo continuos romances.
 Magdeliene o Magdelon. Junto con Marguerite y Victoire, actuó animando a las tropas de Flandes. Por el nombre del personaje representado en una de las comedias en las que intervino, era conocida por el apodo de Mme. Corbin. Contrajo matrimonio hacia 1752.
 Victoire. Siendo aún una niña, trabajó durante siete años en la tienda de un marchante apellidado Langlois. Acabó ejerciendo la prostitución al tiempo que actuaba como actriz en una compañía de teatro ambulante.

Amante real y primer matrimonio

Al verla Luis XV, quedó tan impresionado que no dudó en convertirla inmediatamente en una de sus «jóvenes amantes». La familia recibe 200 luises además de numerosos obsequios. Tiene a su servicio una gobernanta, una asistenta, una cocinera y dos lacayos.

Así, la Belle Morphise, como la llama en privado (para referirse a ella en público, utiliza el término sirete –fem. de sire–, tratamiento que se dio en Francia a algunos reyes), pasa a instalarse a finales de marzo de 1753 cerca del Palacio de Versalles (solo las «amantes oficiales» pueden vivir en él), más concretamente en el denominado «Parque de los ciervos» (en francés, Parc-aux-cerfs), con un carruaje a su disposición, dispuesto a llevarla a la residencia real siempre que lo ordenase el monarca.

Tras un aborto espontáneo que afecta profundamente al rey, el 20 de junio de 1754 nace su primera hija, bautizada ese mismo día en la iglesia parisina de Saint-Paul-Saint-Louis y a la que el propio monarca interna en un convento con el nombre de «Mademoiselle de Saint-Antoine de Saint-André», concediéndole una pensión vitalicia de 8000 libras. Años después, la hija del rey contraerá matrimonio con el Marqués de La Tour-du-Pin de La Charce. Su parecido con el monarca era tan evidente que este no quiso nunca que lo conociera.

Su reciente maternidad parece que anima a la joven (persuadida por la esposa del mariscal de Estrées) a pedir un lugar de privilegio en Versalles, «gobernado» todavía por Madame de Pompadour, a quien despectivamente llama «la vieja presumida». Pero el monarca no parece estar dispuesto a deshacerse de tan mala manera de su favorita y, en su lugar, decide repudiar a Marie-Louise, a la que hace contraer matrimonio (la ceremonia se celebra en el Grand Châtelet de París el 27 de noviembre de 1755) con uno de sus oficiales, un tal Jacques de Beaufranchet, «señor de Ayat, Beaumont, Grandmont y otros lugares» (n. 5 de marzo de 1728), para lo que recibe de la Corona una dote de 200 000 libras, joyas valoradas en otras 1000 libras y ropa, a lo que habría que añadir todo lo recibido en los dos últimos años, 1000 libras más para gastos de boda, así como el ajuar del novio, valorado en otras 50 000 libras. Entre los testigos de la ceremonia, figuran el Príncipe de Soubise y el Marqués de Lougeac.

Pero lo más curioso es que, por primera vez, se hace llamar Morphy de Boisfailly, como consta ya en su acta de matrimonio:

En todo caso, la boda entre «un oficial del Regimiento de Beauvoisis y Demoiselle Moréfie [sic]» trajo consigo innumerables críticas e, incluso, dio lugar a esta coplilla:

Lejos de la Corte, en Ayat, donde Marie-Louise parece llevar una «vida ejemplar», nacen dos hijos: Louise Charlotte Antoinette Françoise (n. 30 de octubre de 1756), fallecida prematuramente el 6 de febrero de 1759, y Louis-Charles-Antoine (n. 22 de noviembre de 1757 - f. 2 de julio de 1812), futuro conde de Beaufranchet y general en tiempos de la Primera República. Según la rumorología de la época, pudo ser hijo natural del monarca:

Casanova –quien asegura haberlo visto en Fontainebleau en 1783– habla de un joven de 25 años, «verdadero retrato de su madre e ignorante de su historia».

Jacques de Beaufranchet murió en la batalla de Rossbach el 5 de noviembre de 1757, diecisiete días antes del nacimiento de su segundo hijo.

Segundo matrimonio

Dos años después, el 24 de noviembre de 1759, en Riom, la Belle Morphise contrae nuevas nupcias con François-Nicolas Le Normant (n. 13 de septiembre de 1725), Conde de Flaghac y pariente de Carlos Guillermo Le Normant d'Étiolles, marido de Madame de Pompadour.

El nuevo matrimonio trae consigo la reconciliación de Marie-Louise con Madame de Pompadour –enfrentadas desde hacía cinco años–, así como el estrechamiento de relaciones entre ambas familias (la hija de un primer matrimonio de Flaghac se casa en segundas nupcias con Constant Le Normant d'Etoiles, Barón de Tournehem, hijo de un segundo matrimonio de Le Normant d'Étiolles y, por consiguiente, primo suyo).

El 5 de enero de 1768 –en Riom–, nace su hija Marguerite Victoire Le Normant de Flaghac (f. 1830).

François-Nicolas fallece el 24 de abril de 1783, asignándosele a su viuda una pensión de 12 000 francos.

Tercer matrimonio y fallecimiento

Doce años más tarde, el 19 de junio de 1795, Marie-Louise O'Murphy vuelve a casarse, esta vez con Louis-Philippe Dumont (n. 17 de noviembre de 1765 - f. 11 de junio de 1853), un joven diputado del Calvados, casi desconocido, veintisiete años menor que ella. La relación fracasó rápidamente y, tras apenas tres años de matrimonio, se divorciaron el 26 de frimario del año VII (16 de diciembre de 1798).

Marie-Louise, que fue detenida durante el llamado «gobierno del Terror», falleció en París, el 11 de diciembre de 1814, a la edad de 77 años:

Obras en las que aparece

Según Charles Vatel (Histoire de Madame du Barry; 1883) y otros autores, aparece pintada nuevamente por el propio Boucher en su cuadro Saint-Jean-Baptiste prêchant dans le desert, destinado a la capilla del Palacio de Versalles, así como en una Sainte Famille para el oratorio de María Leszczyńska.

Marie-Louise O'Murphy en la cultura popular

Televisión

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Une favorite de Luis XV et ses alliances en Auvergne (1935) – Michel Ferron

Amantes de los reyes borbones de Francia
Modelos de artistas
Mujeres de la Revolución francesa
Nobles francesas del siglo XVIII
Nacidos en Ruan
Fallecidos en París
Nobles francesas del siglo XIX
Cortesanas de Francia
Amantes de Luis XV de Francia

Marie-Louise O'Murphy


Hall County is the name of several counties in the United States:

 Hall County, Georgia
 Hall County, Nebraska
 Hall County, Texas

Hall County


In computer science, a mask or bitmask is data that is used for bitwise operations, particularly in a bit field. Using a mask, multiple bits in a byte, nibble, word, etc. can be set either on or off, or inverted from on to off (or vice versa) in a single bitwise operation.  An additional use of masking involves predication in vector processing, where the bitmask is used to select which element operations in the vector are to be executed (mask bit is enabled) and which are not (mask bit is clear).

Common bitmask functions

Masking bits to 1
To turn certain bits on, the bitwise OR operation can be used, following the principle that Y OR 1 = 1 and Y OR 0 = Y. Therefore, to make sure a bit is on, OR can be used with a 1. To leave a bit unchanged, OR is used with a 0.

Example: Masking on the higher nibble (bits 4, 5, 6, 7) while leaving the lower nibble (bits 0, 1, 2, 3) unchanged.
     10010101   10100101
  OR 11110000   11110000
   = 11110101   11110101

Masking bits to 0
More often in practice, bits are "masked off" (or masked to 0) than "masked on" (or masked to 1). When a bit is ANDed with a 0, the result is always 0, i.e. Y AND 0 = 0. To leave the other bits as they were originally, they can be ANDed with 1 as Y AND 1 = Y

Example: Masking off the higher nibble (bits 4, 5, 6, 7) while leaving the lower nibble (bits 0, 1, 2, 3) unchanged.
     10010101   10100101
 AND 00001111   00001111
   = 00000101   00000101

Querying the status of a bit
It is possible to use bitmasks to easily check the state of individual bits regardless of the other bits. To do this, turning off all the other bits using the bitwise AND is done as discussed above and the value is compared with 0. If it is equal to 0, then the bit was off, but if the value is any other value, then the bit was on. What makes this convenient is that it is not necessary to figure out what the value actually is, just that it is not 0.

Example: Querying the status of the 4th bit
     10011101   10010101
 AND 00001000   00001000
   = 00001000   00000000

Toggling bit values
So far the article has covered how to turn bits on and turn bits off, but not both at once. Sometimes it does not really matter what the value is, but it must be made the opposite of what it currently is. This can be achieved using the XOR (exclusive or) operation. XOR returns 1 if and only if an odd number of bits are 1. Therefore, if two corresponding bits are 1, the result will be a 0, but if only one of them is 1, the result will be 1. Therefore inversion of the values of bits is done by XORing them with a 1. If the original bit was 1, it returns 1 XOR 1 = 0. If the original bit was 0 it returns 0 XOR 1 = 1. Also note that XOR masking is bit-safe, meaning that it will not affect unmasked bits because Y XOR 0 = Y, just like an OR.

Example: Toggling bit values
     10011101   10010101
 XOR 00001111   11111111
   = 10010010   01101010

To write arbitrary 1s and 0s to a subset of bits, first write 0s to that subset, then set the high bits:

   register = (register & ~bitmask) | value;

Uses of bitmasks

Arguments to functions
In programming languages such as C, bit fields are a useful way to pass a set of named boolean arguments to a function. For example, in the graphics API OpenGL, there is a command, glClear() which clears the screen or other buffers. It can clear up to four buffers (the color, depth, accumulation, and stencil buffers), so the API authors could have had it take four arguments. But then a call to it would look like
 glClear(1,1,0,0); // This is not how glClear actually works and would make for unstable code.
which is not very descriptive. Instead there are four defined field bits, GL_COLOR_BUFFER_BIT, GL_DEPTH_BUFFER_BIT, GL_ACCUM_BUFFER_BIT, and GL_STENCIL_BUFFER_BIT and glClear() is declared as
 void glClear(GLbitfield bits);
Then a call to the function looks like this
 glClear(GL_COLOR_BUFFER_BIT | GL_DEPTH_BUFFER_BIT);
Internally, a function taking a bitfield like this can use binary and to extract the individual bits. For example, an implementation of glClear() might look like:
void glClear(GLbitfield bits) {
  if ((bits & GL_COLOR_BUFFER_BIT) != 0) {
    // Clear color buffer.
  }
  if ((bits & GL_DEPTH_BUFFER_BIT) != 0) {
    // Clear depth buffer.
  }
  if ((bits & GL_ACCUM_BUFFER_BIT) != 0) {
    // Clear accumulation buffer.
  }
  if ((bits & GL_STENCIL_BUFFER_BIT) != 0) {
    // Clear stencil buffer.
  }
}
The advantage to this approach is that function argument overhead is decreased. Since the minimum datum size is one byte, separating the options into separate arguments would be wasting seven bits per argument and would occupy more stack space. Instead, functions typically accept one or more 32-bit integers, with up to 32 option bits in each. While elegant, in the simplest implementation this solution is not type-safe. A GLbitfield is simply defined to be an unsigned int, so the compiler would allow a meaningless call to glClear(42) or even glClear(GL_POINTS). In C++ an alternative would be to create a class to encapsulate the set of arguments that glClear could accept and could be cleanly encapsulated in a library.

Inverse masks
Masks are used with IP addresses in IP ACLs (Access Control Lists) to specify what should be permitted and denied. To configure IP addresses on interfaces, masks start with 255 and have the large values on the left side: for example, IP address  with a  mask. Masks for IP ACLs are the reverse: for example, mask . This is sometimes called an inverse mask or a wildcard mask. When the value of the mask is broken down into binary (0s and 1s), the results determine which address bits are to be considered in processing the traffic. A 0-bit indicates that the address bit must be considered (exact match); a 1-bit in the mask is a "don't care". This table further explains the concept.

Mask example:

network address (traffic that is to be processed):

mask:

network address (binary): 11000000.00000000.00000010.00000000

mask (binary): 00000000.00000000.00000000.11111111

Based on the binary mask, it can be seen that the first three sets (octets) must match the given binary network address exactly (11000000.00000000.00000010). The last set of numbers is made of "don't cares" (.11111111). Therefore, all traffic that begins with "" matches, since the last octet is "don't care". Therefore, with this mask, network addresses  through  () are processed.

Subtract the normal mask from  in order to determine the ACL inverse mask. In this example, the inverse mask is determined for network address  with a normal mask of .

 -  (normal mask) =  (inverse mask)

ACL equivalents

The source/source-wildcard of  means "any".

The source/wildcard of  is the same as "host "

Image masks

In computer graphics, when a given image is intended to be placed over a background, the transparent areas can be specified through a binary mask. This way, for each intended image there are actually two bitmaps: the actual image, in which the  unused areas are given a pixel value with all bits set to 0s, and an additional mask, in which the correspondent image areas are given a pixel value of all bits set to 0s and the surrounding areas a value of all bits set to 1s. In the sample at right, black pixels have the all-zero bits and white pixels have the all-one bits.

At run time, to put the image on the screen over the background, the program first masks the screen pixel's bits with the image mask at the desired coordinates using the bitwise AND operation. This preserves the background pixels of the transparent areas while resets with zeros the bits of the pixels which will be obscured by the overlapped image.

Then, the program renders the image pixel's bits by combining them with the background pixel's bits using the bitwise OR operation. This way, the image pixels are appropriately placed while keeping the background surrounding pixels preserved. The result is a perfect compound of the image over the background.

This technique is used for painting pointing device cursors, in typical 2-D videogames for characters, bullets and so on (the sprites), for GUI icons, and for video titling and other image mixing applications.

Although related (due to being used for the same purposes), transparent colors and alpha channels are techniques which do not involve the image pixel mixage by binary masking.

Hash tables
To create a hashing function for a hash table, often a function is used that has a large domain. To create an index from the output of the function, a modulo can be taken to reduce the size of the domain to match the size of the array; however, it is often faster on many processors to restrict the size of the hash table to powers of two sizes and use a bitmask instead.

An example of both modulo and masking in C:

#include <stdint.h>
#include <string.h>

int main(void) {
    const uint32_t NUM_BUCKETS = 0xFFFFFFFF;  // 2^32 - 1
    const uint32_t MAX_RECORDS = 1<<10;  // 2^10
    const uint32_t HASH_BITMASK = 0x3FF;  // (2^10)-1

    char **token_array = NULL;
    // Handle memory allocation for token_array…

    char token[] = "some hashable value";
    uint32_t hashed_token = hash_function(token, strlen(token), NUM_BUCKETS);

    // Using modulo
    size_t index = hashed_token % MAX_RECORDS;

    // OR

    // Using bitmask
    size_t index = hashed_token & HASH_BITMASK;

    *(token_array+index) = token;

    // Free the memory from token_array …
    return 0;
}

See also
Affinity mask
Binary-coded decimal
Bit field
Bit manipulation
Bitwise operation
Subnet
Tagged pointer
umask

References

Binary arithmetic
Articles with example C code

Mask (computing)


NGC 26 este o galaxie spirală din constelația Pegasus. A fost descoperită în14 septembrie 1865 de către Heinrich d'Arrest.

Note

Vezi și
 NGC 21
 NGC 3626
 Listă a obiectelor NGC

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Pegas
Obiecte astronomice descoperite în 1865
Obiecte astronomice descoperite de Heinrich d'Arrest

NGC 26


USS Snook (SS-279), a Gato-class submarine, was the first ship of the United States Navy to be named for the common snook, an Atlantic marine fish that is bluish-gray above and silvery below a black lateral line.

Construction and commissioning
Snook'''s keel was laid down by the Portsmouth Navy Yard in Kittery, Maine, on 17 April 1942. She was launched on 15 August 1942, sponsored by Mrs. Audrey Emanuel Dempsey, wife of Lieutenant James C. Dempsey, who had been awarded the Navy Cross for heroism as commanding officer of the submarine . Snook was commissioned on 24 October 1942.

Patrols

First patrol
After shakedown training off the New England coast, Snook departed New London on 3 March 1943 and set sail for the Pacific. Following a 12-day stopover at Pearl Harbor, the submarine put to sea on 11 April and headed for the Yellow Sea and East China Sea for her first war patrol. Upon completion of mine planting in the Shanghai area, Snook continued on up the coast of China to the Yellow Sea. On the afternoon of 5 May, she sighted two freighters standing out of Dairen and took up the chase. She trailed both until after nightfall, then fired a spread of three torpedoes that quickly sank Kinko Maru. The lead freighter continued, unaware of the attack, until someone on the sinking ship sounded a whistle. At that point, the freighter began a series of frantic maneuvers to dodge two of Snook{'}}s torpedoes, then opened fire with her guns, forcing the submarine to withdraw out of range, returning shortly after and firing three torpedoes, one of which hit Daifuku Maru amidships and sank her. Snook then resumed patrol.

Early on the morning of 7 May, Snook began quickly closing in on a convoy. Upon overtaking the enemy cargo ships, she launched four torpedoes, followed by three others five minutes later. The 4,363-ton cargo ship Hosei Maru was destroyed and several other ships possibly damaged. After destroying two armed trawlers in actions on 13 May and 16 May, Snook terminated her first patrol at Midway Island on 23 May.

Second patrolSnook set sail from Midway Island for her second war patrol on 9 June and headed for the waters off the Ryukyu Islands. In the morning twilight of 24 June, the submarine closed on a six-ship convoy escorted by two destroyers, launched two torpedoes at a large tanker, and heard two hits as she went deep and rigged for silent running to avoid the patrolling escorts. Coming back up to periscope depth, she found a destroyer guarding the crippled ship and was prevented from a second try by overhead aircraft.

Shortly before midnight on 3 July Snook made radar contact with another enemy convoy. Early the following morning, she fired a spread of six torpedoes, sinking cargo ships Koki Maru and Liverpool Maru and severely damaging Atlantic Maru. Snook returned to Pearl Harbor from her second patrol on 18 July.

Third patrolSnook left Pearl Harbor for her third war patrol on 18 August and arrived off Marcus Island on 30 August to take reconnaissance photographs and stand lifeguard duty for the carrier air strikes of 1 September. Following the air strikes, the submarine resumed patrol and headed for the East China Sea where, in the early morning darkness of 13 September, she torpedoed and sank the 9,650-ton transport Yamato Maru. On 22 September, Snook intercepted and sank 715-ton Japanese cargo ship Katsurahama Maru departing from Dairen. On September 29, the submarine conducted a surface attack on a 500 ton vessel.  The vessel was damaged and as the submarine moved closer to finish it off, returned fire was received.  Four of the submarine's crew members were injured.  The submarine turned away at high speed and the vessel was last seen settling in the water. The submarine terminated her third patrol at Pearl Harbor on 8 October.

Fourth patrolSnook spent her fourth war patrol in a coordinated attack group with sister ships  and  in the waters off the Mariana Islands. On 29 November, the submarine sank the passenger-cargo ship  with four torpedo hits, and the cargo ship Shiganoura Maru, as well as damaging an escort ship. Snook returned to Midway Island on 7 December and was routed on to Pearl Harbor.

Fifth patrol
On 6 January 1944, Snook cleared Pearl Harbor and headed for the western coast of Kyūshū and her fifth war patrol. While off the Bonin Islands on 23 January, the submarine torpedoed and sank the 3,120-ton converted gunboat Magane Maru. On 8 February, she attacked a 13-ship convoy, firing a spread of four torpedoes for three hits before diving to evade the escort ships. In this action, she sank the troopship Lima Maru, with the massive loss of life of 2,765 dead,(the 11th worst loss of life by ship sunk by a submarine in history), and heavily damaged the freighter Shiranesan Maru. On 14 February, she quickly sank freighter Nittoku Maru, with one torpedo hit amidships and, on the following day, sank cargo ship Hoshi Maru Number Two. On 23 February, while returning to Midway Island, she spotted an enemy convoy eight miles away, made a daring approach through a screen of 11 enemy escort ships, and fired five torpedoes, with two hits which sank the passenger-cargo ship, Koyo Maru. The submarine terminated her fifth patrol at Pearl Harbor on 6 March and continued to Hunters Point Navy Yard for a major overhaul.

Sixth patrol
On her sixth patrol Snook attacked and missed two freighters on 12 July, but found no other worthwhile targets, and returned to Midway Island on 14 August.

Seventh patrolSnook{'}}s seventh war patrol was conducted in Luzon Strait and the South China Sea. After stopping at Saipan for repairs from 25 September to 4 October the submarine continued her patrol and contacted an enemy convoy on 23 October. She sank passenger-cargo ship Shinsei Maru Number 1, then evaded two escorts and resumed the chase, sinking the tanker Kikusui Maru with a torpedo which disintegrated the entire aft end. After again escaping the escorts, Snook returned and fired five bow torpedoes, sinking cargo ship, or "hell ship", ,National Archives Microfiche Publication M1752; "U.S. Submarine War Patrol Reports, 1941 - 1945" RG38; USS Snook (SSN-592); War Patrol Number: Seventh; Dates: Sep - Nov 1944 killing about 1,773 American prisoners of war (the 23rd worst loss of life by ship sunk by a submarine in history), one of the greatest losses of life in American maritime history. After rescuing a downed airman on 3 November, the submarine returned to Pearl Harbor on 18 November.

Eighth patrolSnook{'}}s eighth war patrol was conducted off the Kuril Islands from 25 December 1944 to 17 February 1945. Her only sightings during this patrol were two friendly Soviet vessels and a momentary contact with a small patrol craft.

Final patrolSnook was lost while conducting her ninth war patrol, in the South China Sea and Luzon Strait. On 8 April, she reported her position to submarine  and when she did not acknowledge messages sent from Tigrone the next day, it was presumed that she had headed toward Luzon Strait. On 12 April, she was ordered to take lifeguard station in the vicinity of Sakishima Gunto in support of British carrier air strikes. On 20 April, the commander of the British carrier task force reported that he had a plane down in Snooks assigned area, and that he could not contact the submarine by radio. Snook was ordered to search the area and to acknowledge the order. When she failed to make a transmission, submarine  was sent to make the search and rendezvous with Snook. Although Bang arrived and rescued the downed aviators, she saw no sign of the missing submarine; on 16 May, Snook was presumed lost due to unknown causes. It is believed that she was sunk by kaibokans , CD-8, CD-32 and CD-52. It has also been suggested that Snook may have been lost in combat with one of five Japanese submarines which were also lost in April–May 1945. One candidate is the Japanese Type B3 submarine , however it remains a hypothesis due to it not being confirmed by a single Japanese source.Snook was credited with sinking 17 enemy vessels in her two and one-half years of active service. She earned seven battle stars for World War II service.

Possible discovery
The actual whereabouts of Snook may have been discovered during a deep-sea dive in 1995. The possibility exists that a U.S. submarine lies in about  of water off the coast of Iriomote Island, the far southwest island in the Okinawa chain. During operations with an Okinawan company using a U.S. made "SCORPIO" ROV in 1995, a group of divers encountered a sonar contact with what appeared to be a metal structure, about  in girth and about  in length (exposed) at roughly an angle of 20-30 degrees. The SONAR image of a large unexpected obstruction to the operations prompted the divers to command evasive maneuvers and avoid the area for the safety of the ROV.

The divers, thinking they would have another opportunity to work in the area at a later date, left the area and never returned to that site. Their ROV was lost in 1997 off Yonaguni Island, the last island belonging to the Okinawa chain off the east coast of Taiwan. They were fairly certain that the object was a submarine, and quite possibly the Snook''. No further dives in the area were ever attempted.

See also
List of most successful American submarines in World War II

References

External links
Read the book about the USS Snook submarine "Final Dive" by Rick Cline
history.navy.mil: USS Snook
navsource.org: USS Snook
hazegray.org: USS Snook
On Eternal Patrol: USS Snook
 Submarine books store
combinedfleet.com: IJN Submarine I-56

Gato-class submarines
World War II submarines of the United States
Lost submarines of the United States
Missing submarines of World War II
World War II shipwrecks in the Philippine Sea
Ships built in Kittery, Maine
1942 ships
Warships lost with all hands
Maritime incidents in April 1945
Submarines sunk by Japanese warships

USS Snook (SS-279)


Liserjik asit dietilamid, kısaca LSD ya da LSD-25, veya halk arasında bilinen ismi ile asit, yarısentetik psikoaktif bir halüsinojendir. İlk olarak 1938 yılında Albert Hofmann tarafından çavdar mahmuzunda bulunan ergotaminden sentezlenmiştir. Günümüzde ve tarih boyunca genellikle keyif verici olarak veya ruhani amaçlar için kullanılmıştır. 1960'ların karşı kültüründeki yeri sebebiyle çok yaygın olarak bilinir.

Açık ve kapalı göz halüsinasyonları, değişen boyutsal zaman algısı, sinestezi etkisi, ruhani deneyimler ve değişen düşünce süreci gibi psikedelik etkileri vardır. Ayrıca göz bebeklerinin büyümesi, taşikardi, yüksek tansiyon ve vücut ısısının artması, terleme, iştah kaybı,  ağız kuruması gibi fiziksel etkilere neden olur. Bilim ve tıp dünyasının görüşüne göre bağımlılık yapma potansiyeline sahip değildir.

Ön beyinde 5-HT2A ve diğer alakalı reseptörlerinin doğrudan agonistidir ve bu serotonejenik etkiye yol açar. D2 reseptörlerinde de benzer etkileri olması LSD'nin aynı zamanda dopaminerjik özelliklerine sebep olur. LSD; oksijen, morötesi ışık ve çözelti içinde klora karşı duyarlıdır ve ışık ve nemden uzak tutulursa uzun yıllar dayanabilir. Saf haliyle kokusuz, renksiz ve hafif acı bir tada sahip kristal yapılı bir moleküldür.

LSD yaygın olarak emici kurutma kağıdı, jel tabletler, şeker küpü veya jelatin üzerine dökülerek satılır ve dil altı veya ağız yoluyla alınır. Eşik dozu 20-30 mikrogram olan LSD'nin, alınan doza göre bakıldığında en güçlü halüsinasyon gördüren maddelerden biri olduğu kabul edilmektedir. Halüsinasyon gördüren mantarlardan 100 kat, Meskalin'den 4000 kat daha güçlüdür. Ancak LSD çok düşük dozlarda, bu maddeler ise LSD'ye kıyasla çok daha yüksek dozlarda alındıklarından ötürü etkileri birbirlerine benzerdir.

LSD dünyanın çoğu ülkesinde yasaklı bir maddedir, ancak denetleyici yasalar ülkeden ülkeye farklılıklar gösterir. Aynı zamanda LSD'nin tıbbi kullanımı bazı ülkelerde yasal olup, madde hakkında bilimsel araştırmaların yürütülmesine karşı çoğu ülkede engeller de yoktur.

Tarihçe

Albert Hofmann LSD'yi  ilk defa 16 Kasım 1938 tarihinde tesadüfen sentezler. Hoffman 1943 yılında, LSD'nin fizyolojik ve ruhsal etkilerini kendi üzerinde denemiş ve gözlemlerini "My Problem Child" adlı kitabına yazmıştır.

1947 yılında Santos Laboratuvarları tarafından Delysid adıyla çeşitli psikiyatrik kullanım amaçlarıyla piyasaya sürülmüş bir ilaçtır. LSD hızlı bir şekilde umut veren bir tedavi ajanı olarak görüldü. CIA, 1950'lerde LSD'yi kimyasal silah ve akıl kontrolü için uygulanabilir olduğunu düşündü ve MKULTRA  araştırma programı kapsamında genç askerler ve öğrenciler üzerinde denendi. Sonrasında 1960'larda Batı dünyasındaki genç neslin eğlence amacıyla ilacı kullanması, LSD genellikle "kâğıt parça asit" (İngilizce: blotter) olarak satılmaktadır. LSD'nin bu formu renkli, parlak ve üzerinde çoğu zaman desenler veya resimler bulunan kâğıt tabakalarına emdirilmiş olarak bulunur. Sıvı olarak jelibon veya şekerlere de damlatılabilir. Son zamanlarda bant ya da çıkartma benzeri parçaların da işlendiği ortaya çıkmıştır, vücuda yapıştırılan bant LSD'nin vücut ısısı etkisiyle kana karışması sonucu etkisini gösterir. LSD'nin sokaktaki veya zamana göre değişik formlarını tanımlamak amacıyla her dozda ve tabakada değişik tasarımlar olduğu görülmüştür. 1969'dan beri yaklaşık 200 farklı LSD tableti, 1975'ten beri ise 300'ü aşkın farklı kağıt tasarımı bulunmuştur.

Etkiler

LSD'nin etkileri, alınmasını izleyen 20-60 dakika içinde başlar ve 6-12 saat sürebilir. Etkiler, doz seviyesine, yaşa, vücut ağırlığına, maddeye karşı toleransa ve alan kişinin içinde bulunduğu çevre ve duygu durumuna göre çok değişken olabilir.

Fiziksel etkiler
Gözlemlenebilen fiziksel etkiler; göz bebeklerinin büyümesi, kalp atışındaki artış, kan basıncının ve vücut ısısının artması, terleme, iştah kaybı, uyku, ağız kuruması ve titreme olarak belirtilebilir. Ayrıca beyinde serotonin hormonunun salınımına sebep olduğundan dolayı serotonin hormonları kaslara etki eder ve bunun sonucu kullanıcılar etkisindeyken çene kaslarının aşırı kasılması sonucu ağızlarını sıkı tutarlar, diğer vücut kaslarında uyuşukluk da görülür.

Duyusal etkiler
Kullanıcılar sıkça yoğun renkler, bozulmuş şekiller ve ölçüler, ve eşyaların hareket ettiklerinin görüldüğünü belirtmişlerdir. Seslerin bozulması ve yer ve zaman algılamadaki değişimlerde belirtilen ortak tecrübelerdir. Yüksek dozlarda sinestezi olarak bilinen, bir duyunun uyarımının otomatik olarak başka bir duyu algısını tetiklemesi gözlemlenebilir. Albert Hofmann'ın da aralarında bulunduğu bazı kullanıcılar ağızlarında metalik bir tat hissettiklerini de not etmiştir.

Psikolojik etkiler
LSD'nin en önemli etkilerinden biri, halk arasında trip olarak da adlandırılan görsel halüsinasyonlara ve yanılsamalara yol açması, algılama yapısını değiştirmesi ve kullanan kişiyi gerçeklikten uzaklaştırmasıdır. Buna rağmen psikolojik etkiler ve hissedilen duygular büyük oranda alınan doz ile beynin bu halüsinasyon ve duyusal değişiklilere verdiği tepki ile alakalıdır. İyi geçen deneyimler keyif verici ve uyarıcı etkilere sahip olup, kullanan kişide, yükselme veya süzülme hissi, neşe ve öfori, açık bir zihne veya süper güçlere sahip olduğu inancı ve kendini tutmanın azalması gibi durumların oluşmasına neden olabilir. Kötü deneyimler ise bad trip olarak adlandırılır ve umutsuzluk, paranoya, tedirginlik ve endişe, zarar verme isteği gibi etkilere yol açabilir.

Riskler

Şimdiye kadar aşırı doz kullanımından herhangi bir ölüm rapor edilmemiş olmakla beraber, kullanıcılara LSD olarak 25-i NBOMe verilmesi sonucu ölümler olmuştur. Aynı zamanda maddenin bağımlılık yapmadığı görüşü tıp dünyasında hakimdir. LSD maddesinin esas riskleri çoğunlukla psikolojik ve kısa sürelidir.

Bad trip
Bad trip olarak da adlandırılan akut negatif tecrübeler LSD kullanımı ile anılan en belirgin risklerden biridir. Bad trip, ilk kez kullananlarda veya deneyimli kullanıcılarda görülebilir, ancak ne zaman oluşacağını kestirmek mümkün değildir. Özellikle uygun olmayan mekanlarda doz ayarlamasının yanlış yapılması sonucu yaşanabilir. Yabancı, yoğun veya karışık ortamlarda tetiklenmesi daha sık görülür. Hoş olmayan ve korkunç tecrübeler daha çok kullanan kişi zaten tedirgin veya melankolik ise yaşanmaktadır. Böyle bir kimse paniğe kapılabilir ve paranoya yaşar. LSD merak edilir ve özenilecek etkisi göz önünde bulundurulduğunda kayıtlara geçen kötü deneyimlerin sayısı 1960'lı yılların medya konusu olmasıyla büyük oranda artmıştır. Kötü yolculuk tecrübeleri, medyanın ilgisinin 1960'ların sonuna doğru gittikçe azalmasıyla beraber düşmüştür. Diğer yandan 1970'li yıllarda LSD kullananların sayısı artmaya devam etmiştir.

Akıl sağlığı
LSD kullanımı çoğu zaman önceden tahmin edilemeyen bazı akıl sağlığı riskleri ile beraber anılmaktadır. Klinik araştırmalar incelendiğinde, LSD'nin kronik problemsel etkileri yaşandığı takdirde, çoğunlukla zaten var olan, madde alımından önce de mevcut psikolojik sorunlardan kaynaklanmaktadır. Örneğin ailesinde şizofreniye yatkınlığı olan kullanıcılarda psikoza girme olasılığı LSD kullanımı ile artarken, sağlıklı bireylerde böyle bir bağlantı bulunmamaktadır.

Nadir de olsa bir LSD fenomeni olan "flashback" (geriye dönüş) ciddi negatif sonuçlar yaratabilir. Bu durumu yaşayan kişilerde LSD'nin etkilerinin geçmesinden çok sonra bile LSD kullandıkları zaman yaşadıkları deneyimleri yeniden hatırlama ve yaşama gözlemlenir. Bu durum için "halüsinasyonların sebep olduğu algılama bozukluğu" adlı bir hastalık terimi geliştirilmiştir ve üzerinde gerçekleştirilen çalışmalar devam etmektedir. Ayrıca LSD etkisi altındaki bireylerin telkinlere çok daha itaatkâr cevap verdikleri ve kendilerine sunulan ifadeleri daha kolay kabul ettikleri gözlemlenmiştir.

Yasal durum
Birleşmiş Milletler'in 1971'de kabul ettiği Psikotrop Maddeler Sözleşmesi, sözleşmeyi imzalayan tarafların LSD'yi yasaklamasını şart koşmuştur. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Yeni Zelanda ve Avrupa'nın çoğu dahil olmak üzere sözleşmeye taraf olan tüm ülkelerde yasa dışıdır. LSD ile yapılan tıbbi ve bilimsel araştırmalara ise 1971 BM Sözleşmesi kapsamında izin verilmiştir.

Ancak, bu yasaların uygulanması ülkeden ülkeye değişiklik gösterir. Örneğin LSD kişisel tüketim için Meksika gibi ülkelerde yasadışı olmasına rağmen suç olmaktan çıkartılmışken, Çekya gibi ülkelerde LSD bulundurmanın cezası araba yanlış park edildiğinde alınan ceza ile eşdeğer yaptırımlara sahiptir. ABD ve bazı diğer Batı ülkelerinde daha ağır cezalar bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Erowid resmî sitesindeki LSD sayfası

Uyuşturucu maddeler
Feshedilen ilaçlar

LSD


الجَرَّار  آلة ذات محرك عالي القدرة، مُجهّز بعجلات أو بسلاسل، ليقوم بمهام زراعية. وحيث أن معظم الأعمال التي يقوم بها تتلخص بالجر إما للمحاريث أو الآلات الضخمة فإنه اصطلح على تسميته جرار.

أمثلة على المهام التي يقوم بها:
 جر المقطورات والآلات الزراعية كالمحراث، أو موزعات السماد، أو عربات رش المبيدات، أو غير ذلك من المعدات.
 حمل الملحقات أو المعدات المركبة سواء في مقدمة الجرار مثل (الشوكة، أو المجرفة الهيدروليكية)، أو في أكثر الأحيان من الخلف مثل (المحاريث، أو الأمشاط الدوارة، أو آلات السحق، أو غير ذلك).

الشكل العام

للجرار أربع عجلات على الأقل، تقوم العجلاتان الخلفيتان بالدفع (دفع خلفي)، وتمتازان بقطر كبير مقارنة بالأماميتان اللتان توجهان سير الجرار. كما يوجد جرارات تستخدام الدفع الرباعي الذي يمكن أن يحسن قدرة الجرار على السحب ولكن تجعل الجرار يستهلك طاقة أكثر، والجرارات الأكثر قوة تباع فقط بالدفع الرباعي، مع إمكانية إضافة عجلات مزدوجة.
هذا بالنسبة للجرارات ذات الاطر المطاطية (Pneumatiques) اما بالنسبة للجرارات ذات الجنازير المسلسلة (Chenille) فثباتها على الارضيات الحرجة يكون أفضل من سابقتها الا انها سلبية من ناحية محدودية محيط استعمالها الذي لا يتعدى المحيط الريفي وخارج الطرق المهيئة بفعل ضرر الجنازير عليها وعدم تحمل التنقلات البينية البعيدة.
اما الجرارات ذات العجلات المكونة من اطر حديدية فانها اندثرت ولم تعد تصنع.

منذ نهاية الثمانينات، بدأت الإلكترونيات تأخذ حيزا مهما في صناعة الجرارات بحيث يمكن استخدامها في كثير من الأمور مثل أن تنبه السائق للمسافات التي يعمل فيها، كما أصبح الكمبيوتر الداخلي ينبهك للمشاكل والأعطاب الوارد حدوثها على لوحة التحكم للجرار.

وهناك عادة ثلاثة دواسات، مثل السيارة، الأيسر مخلب، وفي الوسط الفرامل، والأيمن دواسة البنزين. وتكون دواسة البنزين في كثير من الأحيان مرتبطة برافعة يدوية يتم تشغيلها من قبل السائق لتثبيت وتيرة دوران المحرك بسرعة ثابتة في تنفيذ بعض الأعمال في الحقل. وهنالك بعض النماذج المتخصصة (مثل الجرارات الضيقة (بساتين البرتقال)، والجرارات الزراعية المقتحمة زراعة الكروم...).
تختلف الجرارات كذلك من حيث قوة محركاتها اللتي تتراوح ما بين 25حصان إلى 150واكثر.
معظم الجرارات تستخدم ناقل سرعة يدوي، وتشكيلة سرعات متتعدة (سريعة، بطيئة)، ومخفضات للسرعة تمكن من السير بسرعة بطيئة ومنتظمة، وتساعد على بعض الأعمال الزراعية. بالمقارنة مع المركبات الأخرى فإن الجرار بطيء بعض الشيء قد يصل إلى 40 كم/ساعة على الطريق. وفي الجرارات الزراعية الحديثة، استغني عن نقل الحركة اليدوي بنقل الحركة الآلية (powershift)، وفي السنوات العشر الأخيرة من خلال نقل الحركة المستمرة.

الجرار عموماً آلة متعددة الاستعمالات، ولكن الجرار كثيرا ما يتعرض للمنافسة من آلات مصممة لعمل خاص ومعين مثل (الحصادة، آلة الرش الذاتي...).
مهام الجرار في الأعمال الفلاحية هي ثلاثة:
الجر: للمحاريث والامشاط عتاد تسوية التربة واعداد مهد البذرة....الخ
الرفع: ويكون على مستوى نقاط التثبيت الثلاثية الخلفية المكونة من الذراعين الهيدروليكيين وساعد التثبيت العلوي.
تزويد العتاد بالطاقة: ويكون عن طريق عمود الإدارة الخلفي (Prise force) والذي يوصل مع العتاد الذي يحتاج إلى تحريك بواسطة عمود متمفصل (Cardan) مثل مضخة المبيدات وناثرات السماد.

استخدام الجرارات الزراعية في العالم
إجمالي عدد الجرارات الزراعية، بجميع أنواعها، العاملة في العالم بلغ 26.7 مليون (مصدر الإحصاءات منظمة الأغذية والزراعة، 2002).
تبعا للبلد المعني، ونوع للجرارات الزراعية المستخدمة على نطاق واسع يمكن أن تختلف. ومن ثم مقارنة أوروبا الغربية، واليابان يستخدم الجرارات أقل قوة، في حين أن الأمريكيين يستخدمون أقوى الجرارات. البلدان النامية (الهند، على سبيل المثال) عندما إنتاج الجرارات المستخدمة بموجب ترخيص من قبل الأوروبيين في 70 عاما.

المستخدمين الرئيسيين لحوالي 70 ٪ من المجموع:
 الولايات المتحدة: 4.800.000
 اليابان: 2.028.000
 روسيا: 1.794.560
 إيطاليا: 1.660.000
 بولندا: 1.364.579
 فرنسا: 1.264.000
 أسبانيا: 946.053
 ألمانيا: 944.800
 الصين: 926.031
 البرازيل 806.000

صناعة الجرارات في العالم العربي
و قامت بعض الدول العربية بتوطين هذه الصناعة بالتعاون مع شركات أوروبية وروسية. فقد أنشأ مصنع للجرارات الزراعية في مدينة حلب بسوريا بالتعاون مع شركة إبيرو الأسبانية بإنتاجية تتراوح من 2000 إلى 4000 جرار سنويًا. كما تم التعاون بين العراق وشركة زيتور التشيكية لإنشاء مصنع الأسكندرية للجرارات والآلات الزراعية بإنتاجية تتراوح من 2000 إلى 7000 جرارًا زراعيًا. وتعاونت مصر مع شركة وشريونيفرسال الرومانية وشركة IMR اليوغوسلافية لإنشاء شركة النصر لصناعة السيارات بطاقة إنتاجية تترواح من 2000 إلى 4000 جرار سنويًا. وتعاونت مجموعة جياد الصناعية السودانية مع بعض الشركات العملاقة في مجال الجرارات مثل شركة ماسي فيرجسون ويتم إنتاج العديد من أنواع الجرارت في السودان حيث أن الزراعة بالسودان هي عصب الاقتصاد. كما تعاونت شركة دويتس الألمانية مع الجزائر لإنشاء مصنع الشركة الوطنية لإنتاج المعدات الزراعية، بالإضافة إلى بعض مراكز التجميع في كل من الأردن وليبيا والمغرب والصومال.

معرض صور

انظر أيضًا
 آلات زراعية

مراجع

وصلات خارجية
 صور من الجرارات والآلات الزراعية
 الصور جرار
 قائمة الكتب المدرسية والجرارات فورد الألمانية

آلات زراعية
آليات هندسية
جرارات
مركبات اخترعت في 1901
معدات ثقيلة

جرار (آلة)


Operation Viking Hammer war eine militärische Operation im Irakkrieg, die 2003 im Grenzgebiet zwischen Kurdistan und dem Irak stattgefunden hat. Ziel dieser Operation war es, die radikale Terrororganisation Ansar al-Islam zu zerschlagen, die Teile des Nordirak besetzt hatte.

Hintergrund
Ansar al-Islam war eine islamistische Terrororganisation, die im Dezember 2001 erstmals im Nordirak in Erscheinung trat. Die Gruppierung bestand aus kurdisch-islamistischen Rebellen und arabischen Afghanistanveteranen. Zwischen 2001 und 2003 kämpften diese gegen kurdische Einheiten im Nordirak und errichteten um die Stadt Halabdscha eine Besatzungszone. Der amerikanische Geheimdienst CIA verdächtigte Ansar al-Islam zudem des Baus chemischer Kampfstoffe.

Nachdem die Türkei die Nutzung ihres Hoheitsgebiets als Aufmarschregion für eine Invasion der US-geführten Koalitionstruppen in den Nordirak verweigert hatte, musste eine eigens zusammengestellte "Task Force" Kurdistan und den Nordirak aus der Luft erreichen. Dafür wurden USASFC und die 173. Airborne Brigade mit Flugzeugen und im Fallschirmsprungeinsatz in die Region verbracht, um sich dort mit kurdischen Peshmerga-Einheiten zu vereinigen. Dazu musste zunächst die von Ansar al-Islam besetzte Halabdscha-Region erobert werden. Before beginning the attack south, Coalition forces first needed to destroy Ansar al-Islam's enclave in order to secure the Kurdish rear areas and free Kurdish forces to take part in the advance southwards.

Verlauf der Gefechtshandlungen
Ansar-al-Islam-Kämpfer hatten vorab taktisch günstige Bergstellungen in der Region bezogen, um die eigenen Kräfte besser führen und koordinieren zu können. Dies führte jedoch dazu, dass diese Positionen bei Luftangriffen verwundbarer und schlechter zu verteidigen waren. Am 21. März begannen die Amerikaner daher damit, diese Stellungen mit gezielten Luftschlägen und unter dem Einsatz von Marschflugkörpern anzugreifen. Da die Einheiten der Task Force Viking noch nicht vollständig in der Region waren, konnte der ursprüngliche Plan, den Angriff mit Bodentruppen weiter fortzusetzen, nicht umgesetzt werden.

Am Vorabend der Operation ergab sich die Islamische Gemeinschaft in Kurdistan, eine mit Ansar al-Islam verbündeten Gruppierung, nach den massiven Luftangriffe des 21. März, nachdem über einhundert Kämpfer gefallen waren.

Erst ab dem 28. März 2003 begannen Einheiten der kurdischen Alliierten mit Unterstützung von Teams (ODA) der US Army Special Forces die Gebiete der Ansar al-Islam anzugreifen. Am Morgen des 28. März griffen kurdische Einheiten von Süden aus an und stießen auf massive Gegenwehr. Unter Einsatz von Luftnahunterstützung gelang es den Alliierten, Kämpfer der Ansar al-Islam aus ihren Verteidigungsstellungen zu treiben und in der Stadt Gulp gefangen zu nehmen. Weitere große Teile der Ansar al-Islam flohen in die Stadt Sargat.

Bei dem Versuch, weiter auf die Stadt Sargat vorzurücken, stießen Kurden und Amerikaner auf heftige Gegenwehr und konnten die Kämpfer der Ansar al-Islam nur durch den Einsatz von Artillerie und Scharfschützen aus der Stadt treiben. Am Abend des 28. März kam es in den umliegenden Bergen der Stadt Sargat zu Gefechten, nachdem Teile der Task Force Viking die ausweichenden Gegner verfolgt hatten. Die Amerikaner setzten erneut Luftnahunterstützung ein, um die Stellungen der islamistischen Kämpfer zu zerstören.
Am 29. März setzte die Task Force Viking mit ihren kurdischen Verbündeten die Verfolgung der verbliebenen Ansar al-Islam-Kämpfer weiter in Richtung der iranischen Grenze fort. Diese flohen entweder in den Iran oder wurden von kurdischen Einheiten gefangen genommen.

Ergebnis der Operation
Operation Viking Hammer hat die Gruppe Ansar al-Islam im Nordirak zerschlagen und schaffte dadurch die Voraussetzung dafür, dass kurdische Einheiten den Kampf gegen die irakischen Truppen zusammen mit der US-geführten Koalition bei der Invasion des Irak unterstützen konnten.
Drei Kommandosoldaten der U.S. Army Special Forces wurden für ihren Einsatz bei den Gefechten um Sargat mit dem Silver Star ausgezeichnet.

Ansar al-Islam gruppierte sich später neu und beteiligte sich am Aufstand gegen die ausländischen Besatzungstruppen im Irak.

Siehe auch
 Irakkrieg
 Besetzung des Irak 2003–2011
 Task Force Viking

Einzelnachweise

Viking Hammer
Schlacht des Irakkriegs
Konflikt 2003

Operation Viking Hammer


Poljski kukolj (kukolj čupavi, lat. Agrostemma githago) otrovna je biljka iz porodice Caryophyllaceae. Nekada je biljka bila izrazito čest korov na obradivim površinama. Danas raste po cijeloj Europi, a autohtona je u Sredozemlju, odakle se raširila i po Africi, Americi i Aziji. U mnogim krajevima danas se vodi kao ugrožena ili izumrla.

Opis
Stabljika je uspravna, obrasla dlakama, u gornjem delu razgranata i naraste do 100 cm visine. Listovi su nasuprotni, lancetasti, svjetlozeleni i dlakavi. Cvjetovi su pojedinačni i veliki. Cvatu od lipnja do rujna. Plod je duguljast tobolac koji u sebi nosi crne, bubrežaste sjemenke. Biljka u godini stvara 100 – 600 sjemenki koje prokliju iste godine i zadržavaju klijavost nekoliko godina.

Otrovnost
Sjeme sadrži oko 7% otrovnog glikozida gitagina (agrostemin) - C27H28O11, koji djeluje na srce, živčani sustav i uništava crvene krvna zrnca. Već 0,5% kukolja u brašnu može djelovati otrovno.

Ljekovitost
Istraživanja ljekovitih svojstava kukolja pokazala su da djeluje kao antihelminitik, diuretik (sjeme) i ekspektorans, ali zbog svoje toksičnosti se ne koristi u službenoj medicini.

Vanjske poveznice
 Agrostemma githago na Plants for a future

Dodatna literatura
 Kušan, F.: Naše ljekovito bilje, Zagreb 1947.
 Zvonimir Maretić, (1986.), Naše otrovne životinje i bilje, Zagreb: Stvarnost
 Sergej Forenbacher, (1998.), Otrovne biljke i biljna otrovanja životinja, Zagreb: Školska knjiga, ISBN: 953-0-3116-8

Izvori

Kukolj
Otrovne biljke
Flora Sjeverne Europe
Flora Srednje Europe
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Sjeverne Afrike
Flora Kazahstana
Flora Kavkaza
Flora Zapadne Azije
Flora Pakistana
Flora Hrvatske
Flora Andore
Flora Luksemburga
Flora Lihtenštajna

Poljski kukolj


Sidney Godolphin,  (baptisé) , est un poète mineur et un courtisan de Cornouailles qui siège à la Chambre des communes entre 1628 et 1643. Il sert dans l'armée royaliste pendant la première guerre civile anglaise et est tué dans une escarmouche près de Chagford dans le Devon le 8 février 1643.

Jeunesse
Godolphin est baptisé le 14 janvier 1610, deuxième fils de William Godolphin (1567-1613) de Godolphin House, près de Breage, Cornouailles, et de sa femme, Thomasine (1581-1612). Il a deux frères, Francis (1605-1667) et William (1611-1636), ainsi qu'une sœur, Penelope (1607-1669), qui épouse Charles Berkeley (2e vicomte Fitzhardinge). Il ne s'est jamais marié et n'a pas laissé d'enfants.

Carrière
Orphelin à l'âge de trois ans, Godolphin hérite des domaines de sa mère dans le Norfolk et a assez d'argent pour vivre de manière indépendante. Il fréquente l'Exeter College d'Oxford de 1624 à 1627, suivi d'une période d'acquisition de la formation juridique de base alors considérée comme essentielle pour les membres de la gentry. Élu avec son frère Francis comme l'un des deux députés de Helston au Parlement de 1628, il n'y joue pas un rôle important avant sa dissolution en 1629, inaugurant onze ans de règne personnel.

Il passe les années suivantes à voyager en France et aux Pays-Bas et, en 1632, il accompagne son parent éloigné Robert Sidney (2e comte de Leicester) lors d'une mission diplomatique au Danemark-Norvège. À son retour en Angleterre, Godolphin s'installe à la cour et fait partie du cercle Great Tew, un groupe d'écrivains et de poètes autour de Lucius Cary,  vicomte Falkland. Parmi les autres membres figurent Edward Hyde et le théoricien politique Thomas Hobbes, qui plus tard dédie Léviathan à son frère Francis.

De 1568 à 1834, la famille Godolphin possède le bail sur les îles Scilly et lorsque son jeune frère William meurt en 1636, Godolphin lui succède comme gouverneur. Pendant les guerres épiscopales en 1639, il sert dans une troupe de cavalerie commandée par Ralph Hopton, bien qu'il n'ait pas participé à l'action. Il est réélu député de Helston à la fois au Court Parlement en avril 1640 et au Long Parlement en novembre.

Il a toujours soutenu la Couronne et en mai 1641 est l'un des 59 députés nommés comme "traîtres de leur pays" pour avoir voté contre le Bill d'attainder pour Strafford. Parmi les autres députés qui votent contre le projet de loi figurent , John Trevanion et John Arundel, qui sont tous tués plus tard en combattant pour les royalistes. La plupart des députés royalistes se retirent en avril 1642, mais Godolphin reste jusqu'à juste avant le début de la première guerre civile anglaise en août.

Il refuse une commission d'officier et sert à la place comme soldat dans l'armée royaliste de l'Ouest commandée par Ralph Hopton, bien que, selon Clarendon, ses conseils aient été très appréciés malgré son manque d'expérience militaire. Il combat à Braddock Down en janvier, une victoire qui assure la Cornouailles à Charles  et permet à Hopton de traverser la rivière Tamar dans le Devon. Godolphin fait partie d'un groupe de reconnaissance dirigé par John Berkeley pris en embuscade par les troupes parlementaires alors qu'il traverse la ville de Chagford. Au cours de l'escarmouche, il est abattu et tué.

Il est enterré deux jours dans le chœur de l'église All Saints de l'église d'Okehampton le 10 février 1643.

Poèmes
Godolphin laisse des poèmes qui n'ont jamais été rassemblés dans un volume séparé. " La Passion de Didon pour Enée, telle qu'elle est incomparablement exprimée dans le quatrième livre de Virgile", achevée par Edmund Waller, est publiée en 1658 et 1679, et se trouve dans le quatrième volume de John Dryden Miscellany Poems. Il fait partie de « certaines personnes de qualité » dont la traduction de La Mort de Pompée de Pierre Corneille est publiée en 1664. Une chanson se trouve dans les Specimens of the Early English Poets de George Ellis et une autre dans le Tixall Poetry. D'autres poèmes manuscrits se trouvent dans le Harleian MSS. (6917) et le Malone MSS. à la bibliothèque Bodléienne. Son élégie sur John Donne est incluse dans la deuxième édition de la poésie rassemblée du poète (1635)  et des vers élogieux de lui sont préfixés à la Paraphrase de Sandys (1638), et une "Épitaphe sur la Dame Riche" est dans les Funérailles cordiales de John Gauden (1658).

Références

Bibliographie

Liens externes

Étudiant du Collège d'Exeter
Décès en février 1643
Naissance en 1610
Personnalité tuée lors de la première révolution anglaise

Sidney Godolphin (poète)


Kiyotaka Ishimaru (født 30. oktober 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka og Kyoto Purple Sanga.

Han har tidligere trænet Ehime FC og Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Kiyotaka Ishimaru


El XX Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Viena (Austria) entre el 4 y el 8 de septiembre de 1920 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Austríaca de Halterofilia.

En el evento participaron 74 halterófilos de 4 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

1920
Deporte en 1920

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1920


était un daimyo à la charnière entre la période Muromachi et la période Sengoku. Il était le troisième chef du clan Matsudaira dans la province de Mikawa. Il est aussi l'ancêtre de Tokugawa Ieyasu.

Biographie

Origines
Le nom du père de Nobumitsu est incertain. La tradition familiale de l'époque Edo parle d'un certain Matsudaira Yasuchika, tandis que la chronique du clan Matsudaira parle d'un Matsudaira Chikauji. On sait en tout cas que sa mère faisait partie du clan Kamo.

La date de naissance de Nobumitsu n'est pas certaine non plus: 1404 fait l'objet d'un certain consensus, mais une fourchette entre 1401 et 1413 est parfois avancée.

L'accroissement du pouvoir du clan Matsudaira
C'est à partir de Nobumitsu que peut être confirmée l'existence du clan Matsudaira par les archives généalogiques. Les circonstances de l'ascension du clan Matsudaira n'ont pas encore été vérifiées, les archives généalogiques antérieures à Nobumitsu étant moins certaines.

En 1458, il attaque le château de Mitsuoki Sekiguchi du clan Sekiguchi, une branche du clan Imagawa, dans la province de Suruga, et après la chute du château, il place son fils Chikanori comme seigneur. En 1461, il défait Yamashita Shozaemon du château de Hoku (actuellement à Okazaki, préfecture d'Aichi). En mai 1465, à la demande de Hosokawa Shigeyuki, le gouverneur de Mikawa, et en tant que subordonné de Sadachika, il réprime une révolte à Kōta sur ordre d'Ashikaga Yoshimasa, le huitième shogun du shogunat Muromachi. En récompense, le shogunat lui offre le domaine de Fukamizo et d'autres terres appartenant aux forces de la révolte.

Nobumitsu aurait servi Ise Sadachika, proche du shogunat Muromachi, pendant la guerre d'Ōnin. Nobumitsu a épousé une fille de Toda Munemitsu, un autre membre du clan Ise et un puissant daimyo dans la région orientale de Mikawa. Lors de la guerre d'Ōnin, il a rejoint l'armée orientale et a vaincu le clan Isshiki, qui tentait de restaurer le pouvoir à Mikawa, ainsi que Hosokawa Naruyuki, le gouverneur de Mikawa.

C'est aussi à cette période qu'il s'empare du château d'Anjō (ville d'Anjō, préfecture d'Aichi), où se trouvait Hatakeyama Kagamori, membre du clan Hatakeyama, et le donne à son cinquième fils, Matsudaira Mitsushige. À partir de là, ce château deviendra un fief des Matsudaira dans la province de Mikawa.

C'est lors de la guerre d'Ōnin que Nobumitsu jette les bases de la puissance du clan Matsudaira dans la province de Mikawa. Il eut en effet au moins 8 enfants, qui formèrent autant de branche du clan, installées chacune dans un château. Mais la tradition lui en prête encore plus: 48.

Matsudaira Nobumitsu meurt à une date indéterminée au château d'Iwatsu. Plusieurs dates sont avancées: 22 juillet 1488, 29 août 1488 ou 23 juillet 1489. Les rênes du clan sont transmises à son troisième fils, Chikatada, dans des circonstances peu claires.

Références

Personnalité japonaise du XVe siècle

Matsudaira Nobumitsu


UEFA Europa League 2016-17 var den 46. udgave af den næsthøjst rangerende europæiske klubturnering i fodbold, den ottene udgave siden relanceringen af turneringen til UEFA Europa League fra UEFA Cup.

UEFA Europa League finalen 2017 blev spillet mellem Ajax og Manchester United ved Friends Arena i Solna, Sverige, og blev vundet af Manchester United, som vandt deres første titel.

Kvalifikation

Første kvalifikationsrunde

|}
Notes

Anden kvalifikationsrunde
De første kample blev spillet den 14. juli, og de næste kampe blev spillet den 20. og 21. juli 2016.

|}

Noter

Tredie kvalifikationsrunde

|}

Noter

Play-off runde

|}

Noter

Gruppespil

Lodtrækningen til gruppespillet blev holdt den 26. august 2016 i Grimaldi Forum i Monaco. De 48 hold blev trukket i tolv grupper med fire hold med det forbehold, at hold fra samme land ikke kunne komme i samme gruppe og derved spille mod hinanden. Holdene blev seedet i fire lag baseret på deres UEFA klub koefficienter fra 2016.

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Gruppe E

Gruppe F

Gruppe G

Gruppe H

Gruppe I

Gruppe J

Gruppe K

Gruppe L

Slutspil

Sekstendedelsfinaler
Lodtrækningenblev afholdt den 12. december 2016. De første kampe spilles den 16. februar, og returkampene spilles den 23. februar 2017.

Ottendedelsfinaler
Lodtrækningen blev afholdt 24. februar 2017. De første kampe spilles den 9. marts, og returkampene spilles den 16. marts 2017.

Kvartfinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 17. marts 2017. De første kampe spilles den 13. april, og returkampene spilles den 20. april 2017.

Semifinaler
Lodtrækningen blev afholdt den 21. april 2017.  De første kampe spilles den 4. maj, og returkampene spilles den 11. maj 2017.

Finale

Finalen blev spillet den 24. maj 2017 i Friends Arena i Solna, Sverige. "Hjemmeholdet" (af administrative årsager) blev afgjort ved en ekstra lodtrækning, der blev afholdt efter seminiale-lodtrækningen.

Statistik

Topscorere
Kvalifikationsrunderne og play-off er ikke indkluderet i statistikken.

Referencer

Se også
 UEFA Champions League 2016-17

UEFA Europa League 2016-17


The Collapse of the Third Republic: An Inquiry into the Fall of France in 1940 par William L. Shirer (New York: Simon & Schuster, 1969) est un livre qui traite de l'effondrement de la Troisième République française à la suite de l'invasion d'Hitler pendant la Seconde Guerre mondiale.

Avant la guerre
En tant que correspondant de CBS en Allemagne pendant les événements et en tant que visiteur fréquent et correspondant de la France d'avant-guerre, Shirer a dû se demander comment l'Allemagne avait pu envahir la France en quelques semaines en 1940. Les deux pays s'étaient combattus pendant quatre ans en 1914-1918, la France ayant résisté avec succès à l'Allemagne à chaque bataille le long du front occidental pendant la Première Guerre mondiale.

Shirer, qui connaissait le français, a fait une grande partie de ses propres recherches pour son livre de 1969 en s'entretenant avec des politiciens survivants et des dirigeants français de l'immédiat avant-guerre, ainsi qu'avec ceux qui étaient de service lors de la catastrophe finale. Sa conclusion était que la France s'était auto-vaincue. Des blessures non cicatrisées dans sa société civile, remontant à l'affaire Dreyfus des années 1890, avaient laissé la gauche et la droite politiques françaises avec un ressentiment inassouvi l'un envers l'autre.

La Grande Dépression des années 1930 a encore enflammé les sentiments d'amertume. La droite, en particulier, croyait que la direction laïque de son pays condamnait le pays à la décadence. La France a tenté d'éviter la guerre avec Adolf Hitler en participant pleinement aux négociations de Munich en 1938, mais Hitler a forcé la prise de position l'année suivante par son invasion de la Pologne. La Seconde Guerre mondiale avait commencé.

Effondrement
En 1939 et 1940, la France fait face à un ennemi uni, déterminé et technologiquement sophistiqué. Le maréchal Philippe Pétain, héros de la Première Guerre mondiale, devient Premier ministre.

Les médias français étaient devenus profondément corrompus. Les journaux, en particulier, étaient achetés et payés par des factions politiques et leur servaient de porte-parole.

La Blitzkrieg allemande a vaincu l'armée française et la volonté de la France de combattre et de résister aux envahisseurs. Après le second armistice de Compiègne, de nombreux Français, notamment de droite, estimèrent que leur pays avait mérité de perdre la guerre. Les principaux dirigeants et politiciens, menés par le Pétain vieillissant et le corrompu et avide de pouvoir Pierre Laval, sont intervenus et ont proclamé leur dévouement à la survie de la France au sein d'un nouvel ordre hitlérien pour l'Europe. Intimidant le Parlement français, qui avait fui Paris occupé et se réunissait en exil dans la station balnéaire de Vichy, ils ont forcé leurs collègues politiciens à leur accorder les pleins pouvoirs pour contrôler le reste de la France inoccupée pour le reste de la guerre.

La Troisième République ne pouvait survivre à cette disgrâce. Après le régime de l'État français pétainiste (« État français ») et la libération par les Alliés, les responsables français n'ont pas restauré l'ancienne constitution mais ont rapidement rédigé une nouvelle constitution. Sa ratification, en , ouvre la voie à la  française.

Références

Troisième République (France)
Livre d'histoire de France

The Collapse of the Third Republic


The North Carolina General Assembly of 2003–04 was the 145th session of the North Carolina General General Assembly.  The assembly is a bicameral body including a House of Representatives and Senate.  They both met in Raleigh, North Carolina, in 2003 and 2004.  Members of this North Carolina General Assembly were elected on November 5, 2002. The 2002 legislative elections were conducted under an interim redistricting map following the 2000 census; a more permanent redistricting map was passed in November 2003 for use through 2010.

House of Representatives
The North Carolina State House, during the 2003–04 session, consisted of 60 Democrats and 60 Republicans; consequently, Democratic and Republican co-speakers shared leadership of the body.  The representatives included 29 women, 18 African Americans, one Native American, and one Hispanic and Latino American.

Note:  Rep. Michael P. Decker changed party affiliation September 16, 2003. Rep. Alex Warner changed party affiliation August 20, 2004.

House leaders

 Permanent Democratic Caucus Chair: Edd Nye (22nd district)

House members

Notes

Senate members
The North Carolina State Senate, during the 2003–04 session, consisted of 28 Democrats and 22 Republicans.

Senate leaders

 Permanent Democratic Caucus Chair: R. C. Soles Jr.
 Democratic Caucus Secretary: Charles W. Albertson
 Secretary of Republican Caucus: Phil Berger

Senate members

↑: Member was first appointed to office.

Notes

References

2003-2004
General Assembly
General Assembly
 2003
 2003
2003 U.S. legislative sessions
2004 U.S. legislative sessions


Jean-Baptiste Oudry (født 17. marts 1689 i Paris, død 30. april 1755 i Beauvais) var en fransk maler.

Jean-Baptiste Oudry, der var elev af faderen Jacques Oudry og Nicolas de Largillière, begyndte som historie-, landskabs- og portrætmaler (stort portræt af tsar Peter I), men fandt efterhånden sit rette felt i dyr-, særlig jagtstykket, som gerne maledes i ret stort format, med udmærket sans for dekorativ virkning og landskabskarakteren (eksempel: Avlsgården i Louvre). Ved sin naturfriskhed viser Oudry frem mod senere tids kunst. Hans ferme forherligelse af jagtlivet var naturligvis velset ved hoffet, han var Ludvig XV's hofmaler, blev akademimedlem 1719, arbejdede for hertugen af Mecklenburg-Schwerin (en stor mængde billeder ses endnu i Schwerins samling) og andre. Mange arbejder i kunstmuseer (Louvre, Fontainebleau og franske provinssamlinger, Stockholm, 8 arbejder etc.; i Kunstmuseet i København Rovfugl slår ned på ænder, Løvehoved i Gavnøsamlingen). Oudry var fra 1734 knyttet til tapetmanufakturen i Beauvais og bidrog til dens genrejsning efter en forfaldsperiode; han udførte selv mange mønstre, elegante og festlige farve og figurkompositioner: jagt-, Molièreske scener (omtalt i Terkel Klevenfeldts memoirer), men fik senere tilkaldt Boucher og Natoire. Forgæves søgte man Oudry indkaldt til Danmark. Hans raderede blade er beskrevne i Robert-Dumesnils Peintre graveur français.

Kilder

Malere fra Frankrig
Franskmænd i 1700-tallet
Personer fra Paris
Dyremalere

Jean-Baptiste Oudry


Aarhus eller Århus er en by i Jylland.

Aarhus kan også referere til:
 Aarhus (dokumentarfilm fra 1947) – dansk dokumentarfilm fra 1947 instrueret af Theodor Christensen
 Aarhus (dokumentarfilm fra 2005) – dansk portrætfilm fra 2005 instrueret af Jørgen Leth
 Aarhus (meteorit) – en meteorit som faldt i byen af samme navn i 1951
 (2676) Aarhus – en asteroide, opkaldt efter byen Aarhus

Aarhus (flertydig)


Marguerite de Navarre (11 Nisan 1492 – 21 Aralık 1549), Fransız Rönesans yazarı ve Fransa Kralı I. François'nın kardeşi.

1500'lerin başında Kral I. François ve kız kardeşi Marguerita de Navarre Hümanistlerin ve tebalarındaki diğer yazarların taslaklarıyla ilgileniyordu. Navarre de bir yazardı. Kendi hikâye koleksiyonu Heptaméronu (1558) İtalyan Rönesans yazarı Giovanni Boccaccio'nun 1300'lerde yazdığı Decameron üzerine yazmıştı.

1492 doğumlular
Angoulême doğumlular
1549 yılında ölenler
Valois-Angoulême Hanedanı
16. yüzyıl Fransız şairleri
16. yüzyıl yazarları
16. yüzyıl Fransız yazarları
Rönesans'ta kişiler
Fransız edebiyatı

Marguerite de Navarre


Uma proteína intrinsecamente desordenada (PID) é uma proteína que não possui uma estrutura tridimensional fixa ou ordenada, normalmente na ausência de seus parceiros de interação macromolecular, como outras proteínas ou RNA. As PIDs variam de totalmente não estruturadas a parcialmente estruturadas e incluem bobinas aleatórias, agregados semelhantes a glóbulos fundidos ou ligantes flexíveis em grandes proteínas de vários domínios. Elas às vezes são consideradas como uma classe separada de proteínas, juntamente com proteínas globulares, fibrosas e de membrana.

A descoberta de PIDs refutou a ideia de que estruturas tridimensionais de proteínas devem ser fixadas para realizar suas funções biológicas. O dogma da estrutura proteica rígida foi abandonado devido à crescente evidência de que a dinâmica é necessária para as máquinas de proteínas. Apesar de sua falta de estrutura estável, as PIDs são uma classe de proteínas muito grande e funcionalmente importante. Muitos PIDs podem adotar uma estrutura tridimensional fixa após a ligação a outras macromoléculas. Em geral, as PIDs são diferentes das proteínas estruturadas de muitas maneiras e tendem a ter função, estrutura, sequência, interações, evolução e regulação distintas.

Ligações externas
 Intrinsically disordered protein at Proteopedia
 MobiDB: a comprehensive database of intrinsic protein disorder annotations
 IDEAL - Intrinsically Disordered proteins with Extensive Annotations and Literature
 D2P2 Database of Disordered Protein Predictions
 Gallery of images of intrinsically disordered proteins
 First IDP journal covering all topics of IDP research
 IDP Journal
 Database of experimentally validated IDPs
 IDP ensemble database

Proteínas

Proteína intrinsecamente desordenada


Léon Sébastien Guy Le Goaesbe de Bellée (1844-1891) est un peintre et graveur français.

Biographie

Formation
Léon Le Goaesbe de Bellée est né à Ploërmel en 1844. Il appartient à une famille de la noblesse, il est châtelain de Rochefort.

Il s'est formé auprès d'Antoine-Alphonse Montfort et d'Emmanuel Lansyer, il expose pour la première fois au Salon de Paris en 1870, présentant deux paysages peints, un lavis et dix eaux-fortes, inspirés de la Bretagne.

Expositions au Salon de 1870 à 1891
Il expose au Salon régulièrement depuis cette date, jusqu'à son décès. Il envoie des toiles qui représentent les pâturages et les moulins, les troupeaux paissant devant l'océan, les forêts où serpentent des rivières, les paysages de neige et de chevreuils. Son travail témoigne d'une excellente maîtrise de la représentation de la lumière dans les paysages, et un éloge de la nature, presque un recueillement.

Cet artiste a produit de nombreux paysages champêtres et maritimes, peints et gravés. Certains sont inspirés de sa Bretagne natale, mais aussi de la Normandie, de la forêt de Compiègne, et du Nord de la France. Il possédait d'ailleurs un atelier au Francport, lieu-dit de la commune de Choisy-au-Bac, dans l'Oise.

Il signe la plupart de ses compositions « Léon de Bellée ». Il fut membre de la Société des artistes français et de la Société des peintres-graveurs français.

Voyage en Laponie
Avec Alfred Koechlin-Schwartz, il entreprend un voyage en Laponie en 1881 qui lui inspire une série de peintures (Salon de 1882).

Illustrateur
Il a illustré plusieurs recueils du poète André Lemoyne. Il a produit douze eaux-fortes pour illustrer Les charmeuses (avec Augustin Feyen-Perrin, 1870) et de nombreux dessins pour Légendes des bois et chansons marines (1881). Il a aussi produit des gravures pour la revue L'Art et L'Artiste.

En 1880, le fils du comte Maximilien Sébastien Auguste Foy lui commande une série de panneaux décoratifs.

Mort
Il meurt le 4 mai 1891 à Paris. Le 22 avril 1894 a lieu la vente de son atelier au Francport.

Œuvre

Collections publiques
 Compiègne, Musée Antoine-Vivenel :
 Un village en Bretagne, huile sur toile, s.d.
 Paysage, huile sur toile, s.d.
 Rochers au bord de la mer en Bretagne, huile sur toile, s.d.
 Lande bretonne au bord de la mer, huile sur toile, s.d.
 Champ au bord de la mer, huile sur toile, s.d.
 Los Angeles, LACMA, série de gravures.
 Nantes : Un étang à Sacy-le-Grand.
 Mulhouse : le musée de l'impression sur étoffes abrite l'ensemble des œuvres conçues lors de son voyage en Laponie en 1881.
 Paris, département des arts graphiques du musée du Louvre, série de dessins et lavis
 Rennes, musée des Beaux-Arts de Rennes, Le Printemps, environs d'Amiens, huile sur toile, 1891.

En forêt, le givre (1879)
Il s'agit d'une huile sur toile réalisée en 1879 et achetée par l'État la même année. Le tableau représente des charbonniers, travailleurs semi-itinérants, dans une forêt couverte de givre. Depuis 2017, l'œuvre est conservée au Musée des Beaux-Arts de Vannes (La Cohue). Elle a été restaurée en 2006. Le Musée de Vannes a également exposé l'œuvre Les aiguilles de Port-Coton à Belle-Île réalisée vers 1874.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Peinture de paysage

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre de marine français
Graveur français du XIXe siècle
Aquafortiste français
Naissance à Ploërmel
Naissance en juillet 1844
Décès dans le 17e arrondissement de Paris
Décès en mai 1891
Décès à 46 ans

Léon Le Goaesbe de Bellée


An Pothos remotiflorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker. An Pothos remotiflorus in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pothos

Pothos remotiflorus