فيصل باجي، من مواليد 15 فبراير 1974، لاعب كرة قدم جزائري. يلعب مع نادي مولودية الجزائر.

المسيرة الكروية
بدأ مسيرته الكروية مع نادي الحراش في سنة 1994 ثم لعب لشباب قسنطينة وشباب بلوزداد.

في الخارج
لعب فيصل باجي التركي إيرزوروم التركي في الموسم 1998 - 1999 وهي التجربة الاحترافية الوحيدة له.

العودة
عاد بعد هذه التجربة إلى نادي شباب بلوزداد ولعب له لخمسة مواسم قبل أن ينتقل لنادي مولودية الجزائر في سنة 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الجزائر العاصمة
رياضيون جزائريون مغتربون في تركيا
لاعبو اتحاد الحراش
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو شباب بلوزداد
لاعبو شباب قسنطينة
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2000
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من الجزائر
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو مولودية الجزائر
مواليد 1393 هـ
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974
مواليد في مدينة الجزائر
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

فيصل باجي


تيهاتشابي  هي إحدى مدن مقاطعة كيرن، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 13 أغسطس، 1909.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لتيهاتشابي:

مراجع

تيهاتشابي (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 1909
تأسيسات سنة 1909 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة كيرن (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

تيهاتشابي (كاليفورنيا)


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Mostovianski
| nombre_oficial = Мостовя́нский
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Mostovianski
|lat_deg=45|lat_min=34|lat_sec=56|lon_deg=37|lon_min=45|lon_sec=04
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = -1
| distancia = 114
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 7
| censo = 2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353595
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Mostovianski  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán y las marismas colindantes, 47 km al noroeste de Slaviansk-na-Kubani y 114 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 7 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Chernoyerkovskoye.

 Historia

La localidad fue fundada en la primera mitad del  por cosacos del Mar Negro. Su nombre deriva del puente (most) sobre el distributario o yérik Chorni, que da nombre a Chernoyerkovskaya.

 Economía

El principal sector económico de la localidad es el pesquero (koljós pesquero Karl Marx).

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Мостовянский.
 Sitio web sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en el siglo XIX

Mostovianski


Federația Română de Schi Biatlon (FRSB). este forul conducător oficial al sporturilor de iarnă în România, sediul său fiind în București. Este afiliată la Federația Internațională de Schi și Snowboard din 1924 fiind una dintre cele 14 țări care au întemeiat-o, și la Uniunea Internațională de Biatlon.

Activitate
Federația Română de Schi Biatlon este structură sportivă de utilitate publică, are în conformitate cu prevederile legale în vigoare ca principal obiect de activitate, dezvoltarea și promovarea a cinci ramuri sportive, respectiv: schi alpin, schi fond, schi sărituri, snowboard și biatlon, sporturi care sunt organizate în cele 61 de cluburi afiliate.

Vezi și
 COSR
 Federația Română de Alpinism și Escaladă
 Clubul Alpin Român

Note

Fondări în 1924 în România
Schi

Federația Română de Schi Biatlon


Evan Peter Montagu Baillie fue un diplomático británico del .

Biografía
Evan Peter Montagu Baillie nació en Dochfour, Escocia, el 27 de agosto de 1824, hijo de Evan Baillie y de Georgiana Frederica Montagu.

Siguió la carrera diplomática y el 10 de junio de 1846 fue nombrado agregado en la embajada británica en Viena.

El 1 de diciembre de 1852 fue designado Deputy Lieutenant en Inverness, Escocia, pero el 14 de diciembre de ese mismo año fue nombrado agregado en la embajada en Fráncfort.

El 15 de febrero de 1855 casó con Frances Anna Bruce con quien tendría dos hijos: el coronel James Evan Bruce Baillie (Dochfour, 1859, París, 1931), y Augustus Charles Baillie (1861, Brasil, 1939, Escocia).

El 9 de febrero de 1858 fue transferido a la embajada en París y el 29 de diciembre de 1859 fue nombrado secretario de la legación británica en Río de Janeiro.

El 28 de junio de 1861 quedó a cargo de la representación. Fue transferido al consulado de Stuttgart el 2 de septiembre de 1861 pero la delicada situación en Río ante el conflicto que desembocaría en la llamada Cuestión Christie, la que llevaría a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña, demoró su partida hasta el 7 de marzo de 1862.

El 15 de abril de 1862 fue transferido brevemente a la embajada en París y quedó a cargo de la representación británica en Stuttgart desde el 16 de octubre de ese año hasta el 26 de septiembre de 1863.

Falleció el 9 de noviembre de 1874.

Notas y referencias

Bibliografía
Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863
Edward Hertslet, The Foreign Office List, Harrison, 1865

Enlaces externos
Baillie Evan Peter Montagu, of Dochfour, The Granger Musgrave family Tree

Diplomáticos de Reino Unido

Evan Peter Montagu Baillie


Nicollet Avenue ( ) is a major street in Minneapolis, Richfield, Bloomington, and Burnsville in the U.S. state of Minnesota. It passes through a number of locally well-known neighborhoods and districts, notably Eat Street in south Minneapolis and the traffic-restricted Nicollet Mall in downtown Minneapolis.

History
It began as a military road between St. Anthony Falls and Fort Snelling. Nicollet Avenue was named for early 19th-century French explorer and cartographer  Joseph Nicollet, who led three expeditions in what is now Minnesota. Nicollet Mall occupies the oldest section of the avenue.  Before the mall was constructed in 1968, Nicollet Avenue stretched from the Mississippi River to the Minnesota River.

One block of the street between 29th Street and Lake Street was removed in the 1977 to build a K-Mart store (opened in 1978) which covers two city blocks, detouring southbound traffic to Blaisdell Avenue and northbound traffic to First Avenue South.  The city of Minneapolis has plans to restore Nicollet Avenue by reconstructing the K-Mart site into a new configuration that would include both commercial and residential development.

The Dan Patch Line, a separate railroad serving communities as far south as Northfield, Minnesota, ran parallel to the streetcar line between 60th Street and Diamond Lake Road.  Nicollet Station, a carhouse originally built for the Motor Line, was kept and expanded by TCRT, but was torn down as the system was dismantled in 1953–1954.  The station was located at Nicollet and 31st Street, just south of the Minneapolis Millers' Nicollet Park baseball field, which itself closed in 1955.

Today

Technically, the avenue begins at Grant Street in Loring Park and continues south to West 29th Street/Cecil B. Newman Lane, where it is interrupted by a K-Mart store, and begins again at Lake Street, continuing through Richfield and Bloomington to 107th Street just north of the Minnesota River.  Across the river in Burnsville, Nicollet begins again at Cliff Road West and ends at County Road 42. Nicollet is a major commercial street in Burnsville, forming one of two main streets of their Heart of the City downtown area.

Nicollet is a city street in Minneapolis and Burnsville, while it is designated as Hennepin County Road 52 between 98th Street in Bloomington and W 61st St in Minneapolis (just north of the Richfield border). This designation resumes on Hennepin Avenue in downtown Minneapolis, though the county highway is not contiguous.

The Metro Transit route 18 bus travels most of Nicollet Avenue.  Historically, Nicollet had rail transportation, starting with the Minneapolis, Lyndale & Minnetonka Railway Co., also known as the "Motor Line".  The Motor Line ran along Marquette Avenue in downtown Minneapolis, then turned west for one block at 13th Street South to reach Nicollet.  The line was constructed south to 31st Street in 1879, to 37th Street in 1884, and was extended further south to 50th Street in 1887.  It was converted to streetcar operation in 1890, and the Twin City Rapid Transit Company (TCRT) extended the route to Diamond Lake Road in 1911, 58th Street in 1928, and 62nd Street (now Minnesota State Highway 62) in 1947.  Streetcars on the road had a service frequency of one every 5 minutes off-peak, and ran about twice as often during the morning and afternoon peak periods.

In popular culture

The avenue was used as a backdrop for the end of the famous opening sequence of The Mary Tyler Moore Show, in which a jubilant Moore tosses her hat into the air while watched by a curious group of passersby who were, in fact, real people and not extras.

References

Streets in Minneapolis

Nicollet Avenue


Articles with hCards
කිං රත්නම් ශ්‍රී ලාංකික නළුවෙක් සහ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයෙකි. ඔහු වෙළඳ දැන්වීම්, කෙටි චිත්‍රපට සහ වාර්තා චිත්‍රපට රාශියක් අධ්‍යක්ෂණය කළ නිසා ඔහු ජාතියේ දක්ෂ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙකු ලෙස සැලකේ. කෝමාලි කිංග්ස් නම් චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂකවරයා ලෙස ශ්‍රී ලාංකේය දෙමළ සිනමා ඉතිහාසයේ වසර 40කට පසු ශ්‍රී ලංකාවේ නිෂ්පාදිත දෙමළ භාෂාවෙන් දීර්ඝ චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කිරීමේ ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඔහු ඉටු කළේය. ශ්‍රී ලාංකේය දමිළ සිනමාවේ නොස්ටැල්ජික් මතකයන් යළි පණ ගැන්වීමට සහ යළි ස්ථාපිත කිරීමට ඔහු ගත් උත්සාහය දෙමළ සිනමා කර්මාන්තයේ ගිලිහී ගිය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රත්‍යස්ථභාවයේ එක් සන්ධිස්ථානයක් වනු ඇත.

චරිතාපදානය
කිං රත්නම් කලාව සහ සිනමා පසුබිමක් ඇති පවුලකින් පැවත එන්නකි. ඔහු සුප්‍රසිද්ධ වේදිකා, ගුවන්විදුලි සහ චිත්‍රපට කලාකරු එම්. එස් .රත්නම්ගේ මුණුපුරා වේ.

ඔහු 1983 ජූලි කැරලි සම්බන්ධ කෙටි වාර්තා චිත්‍රපටයක් වන Demons in Paradise සාර්ථක ලෙස අධ්‍යක්ෂණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ සෙසු චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරයෙකු වන ජූඩ් රත්නම්ගේ බාල සොහොයුරා වේ.

වෘත්තීය
කිං 2016 සිංහල ආදර චිත්‍රපටය වන Let Her Cry හි රංගනයට පිවිසීමට පෙර 2012 චිත්‍රපටය වන ඉනි අවන් හි රගපෑවේය. රංගනයට අමතරව ඔහු වෘත්තීය අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු බවට පත් වූයේ ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන ජූඩ් රත්නම්ගේ ආභාසය නිසාය. කිං රත්නම් අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ 2014 වසරේ නිකුත් වූ Echoing Hills නම් ශ්‍රී ලාංකේය කෙටි වාර්තා චිත්‍රපටය හරහා ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලබා ගත්හ. ඔහු ප්‍රථම වරට දිගු චිත්‍රපටයක් අධ්‍යක්ෂණය කළේ කෝමාලි කිංග්ස් චිත්‍රපටිය හරහාය. ඔහුම චිත්‍රපටයේ "පට්" ලෙස වැදගත් චරිතයක් රඟපෑවේය.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

Year of birth missing (living people)
Place of birth missing (living people)
Date of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

කිං රත්නම්


Hanna Bieber-Böhm (née le  à  en province de Prusse et morte le  à Berlin) est une peintre allemande, militante des droits des femmes, représentante du mouvement des femmes bourgeoises, pionnière du travail social et réformatrice sociale. Elle introduit la question de la prostitution dans le mouvement des femmes, se positionne comme proche des abolitionnistes bien qu'adoptant une ligne plus conservatrice.

Biographie

Jeunesse
Hanna Elmire Flora Bieber est née à Jakunowo le . Elle est l'aînée des huit filles d'Otto Böhm, un propriétaire foncier, et Bertha Böhm. À la mort de leur mère en 1870, elle doit aider à élever ses sœurs. Après le remariage de son père en 1874, elle entreprend des études de peinture à Munich, Berlin, Paris et en Italie. Elle est notamment l'élève de Karl Gussow. Ses tableaux, portraits, silhouettes et paysages, sont montrés dans les expositions du Königsberger Kunstverein dans les années 1883 et 1887. Elle est membre de l'Association des femmes peintres de Berlin.

À Berlin, elle rencontre l'étudiant en droit Richard Bieber. Ils se marient en 1888 au déplaisir de sa famille et sans mariage religieux car Richard Bieber est juif. Après son mariage, elle se consacre au travail social à Berlin.

Travail social
.

Elle s'intéresse particulièrement aux questions d'éthique (Sittlichkeit). Elle co-fonde le Realgymnasium pour filles de Berlin-Charlottenburg, qui est ensuite repris par la ville.

En 1888-1889, avec Richard Bieber, elle fonde le Verein Jugendschutz (association de protection de la jeunesse), qui a pour objectif de secourir les « filles déchues » et les «hommes séduits». L'association gère des homes dans lesquels les jeunes filles trouvent logement, nourriture, formation et éducation aux tâches ménagères.

Positions abolitionnistes
Bien qu'elle poursuive des objectifs similaires à ceux d'abolitionnistes comme Anita Augspurg, elle adopte une ligne beaucoup plus conservatrice. Elle estime que la prostitution est causée par un manque de moralité. Elle s'oppose à la réglementation par l'état de la prostitution qui n'empêche pas la propagation des maladies vénériennes et reconnaît la prostitution en donnant des autorisations officielles de travail (Gewerbescheine) aux prostituées. Elle ne souhaite cependant pas la décriminalisation de la prostitution, préconise au contraire de renforcer les contrôles et de confier la surveillance, la punition et la réhabilitation des prostituées à des femmes âgées et éduquées. Elle demande que les prostituées et leurs clients soient tous deux punis (et non seulement les prostituées comme c'est alors le cas, le client ne subissant qu'une réprimande). Elle préconise pour chacune une peine de prison de un à deux ans assortie d'une rééducation morale. Les prostituées mineures doivent être rééduquées dans des établissements d'éducation, liés à des écoles d'enseignement ménager pour préparer les résidentes à leur vie future, l'alcool est interdit partout car Hanna Bieber-Böhm mène également une lutte contre l'alcoolisme. Comme mesure préventive, elle demande que les médecins soient obligés d'informer es membres de la famille de la contamination d'un patient par une maladie vénérienne, afin d'empêcher de futures transmissions.

Selon Jill Suzanne Smith, Hanna Bieber-Böhm a une vision de classe, attribuant aux classes ouvrières alcoolisme, mauvaise éducation et immoralité et considérant le mode de vie bourgeois comme l'exemple à suivre.

Ses positions restrictives l'opposent directement à Anna Pappritz.

Bund Deutscher Frauenvereine
Comme membre de l'Association générale des femmes allemandes (Allgemeine Deutsche Frauenverein, ADF), Hanna Bieber-Böhm fait partie de la délégation allemande au Congrès mondial des organisations représentatives des femmes à Chicago en 1893.

En 1894, elle est une des fondatrices du Bund Deutscher Frauenvereine (Union des organisations féministes allemandes, BDF) et fait partie de son premier conseil d'administration. En tant que membre de la commission juridique du BDF, elle est co-responsable d'une requête (Petition)  dans le cadre de la révision du projet de code civil. Dans ce document, le BDF exige :

 l'introduction de la séparation des biens dans le mariage afin qu'à l'avenir les épouses puissent décider elles-mêmes des biens qu'elles apportent au mariage ;
 l'égalité des mères et des pères dans l'exercice de l'autorité parentale ;
 l'amélioration de la situation des enfants illégitimes.
L'un des mérites d'Hanna Bieber-Böhm est d'avoir introduit la question de la prostitution dans le mouvement des femmes et à imposer ses vues sur le sujet, même s'il reste considéré comme "sale". En 1902, Anna Pappritz est élue au conseil d'administration du BDF. Dans les années qui suivent, elle réussit à ancrer son idée de l'abolitionnisme dans la commission de moralité du BDF et ainsi à renverser les positions de Hanna Bieber-Böhm.

Maison de vacances de Neuzelle
En 1902, avec l'héritage de son père, Hanna Bieber-Böhm achète une maison de vigneron reconvertie à Neuzelle et y installe une maison de vacances et convalescence. Elle accueille des jeunes femmes affaiblies, des mères avec des enfants et des femmes plus âgées et offre une formation ménagère et horticole. En 1908, 120 personnes y séjournent. Hanna Bieber-Böhm elle-même y séjourne régulièrement.

Fin de vie
Elle décède le  après une longue maladie.

Son urne est enterrée dans la tombe de style Art nouveau érigée en son honneur dans un espace boisé appartenant à la Fondation Neuzelle, qui porte l'inscription . Le mémorial tombe dans l'abandon durant des décennies avant d'être restauré en 2013.

La maison de Neuzelle est aujourd'hui un internat moderne.

Œuvres
  Hanna Böhm, Dunkle Bilder (peintures avec silhouettes) - Volume 1, 1874, , 1881 Lire en ligne
  Hanna Böhm, Märchenbilder, après 1881
Hanna Bieber-Böhm défend la condition des femmes lors de nombreuses conférences. Ses interventions sont souvent publiées, sous forme de fascicules, comme :
  26.000 Schlafstellen! Ein Hilferuf… Gefahren der ersten Kinderjahre, Impression d'une conférence 1890
  Vorschläge zur Bekämpfung der Prostitution, conférence imprimée en 1895 en pièce jointe à la pétition susmentionnée
  Die Sittlichkeitsfrage, eine Gesundheitsfrage, conférence imprimée en 1896
  Marie Stritt, Hanna Bieber-Böhm, Häusliche Knabenerziehung, Imberg & Lefson, 1894,
  Die Jugendschutz (Protection of Minors), discours tenu au Congress of Representative Women, Chicago World's Fair,  Lire en ligne

Bibliographie
  Petra Schmackpfeffer, Frauenbewegung und Prostitution. Über das Verhältnis der alten und neuen deutschen Frauenbewegung zur Prostitution, Oldenbourg, 1989
 , Bieber-Böhm, Hanna, dans Hugo Maier (éd.): Who is who der Sozialen Arbeit, Fribourg, Lambertus, 1998 , p. 83 et suivantes
  Bieber-Böhm, Frau Rechtsanwalt Hanna, dans Sophie Pataky (éd.), Lexikon deutscher Frauen der Feder, Berlin, Carl Pataky, 1898   Lire en ligne
  Frauenfrage , dans Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon,  tome 1, Leipzig, FA Brockhaus, 1911.

Références et sources

Liens externes

 Stephan Meder : Die Rechtskommission des Bundes Deutscher Frauenvereine – III. Die Petition an den Reichstag, 1896 (Mémo du  sur Internet Archive)

Femme de lettres allemande
Peintre allemande
Féministe allemande
Histoire de la prostitution
Personnalité du Bund Deutscher Frauenvereine
Naissance en février 1851
Naissance à Węgorzewo
Naissance dans la province de Prusse
Décès en avril 1910
Décès à Berlin
Décès à 59 ans

Hanna Bieber-Böhm


බෝපේ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ	 ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ	පිහිටි ප්‍රදේශයකි.

බෝපේ


L'abrogation du décret Crémieux le  prive la population française de confession juive vivant en Algérie de sa nationalité et citoyenneté française. Cette mesure ne sera abolie que le , soit presque un an après le débarquement des troupes alliées en Algérie.

Abrogation du décret
Durant l'entre-deux-guerres, l'antisémitisme est particulièrement présent au sein de la population Pieds-noirs, un antisémitisme notamment relayé par des campagnes de presse. L'abrogation du décret Crémieux y est au cœur des revendications. La défaite de la république et la mise en place du gouvernement pétainiste permet la concrétisation de ce projet antisémite.

La décision d'abroger le décret Crémieux est prise dès le  par le gouvernement de Vichy, un décret signé par le ministre de l'Intérieur Marcel Peyrouton. Dès lors, les personnes de confession juive vivant en Algérie perdent leur nationalité française et leur carte d'identité porte dorénavant la mention : « Nationalité : juive algérienne ».  sont concernées par ce retrait de nationalité à visée antisémite, bien qu'aucune troupe d'occupation allemande ne se trouve sur le terrain de l'Algérie française. Par l'abrogation du décret Crémieux, les Juifs d'Algérie se voient ainsi privés de leur citoyenneté et leur statut est réglé par celui de l'indigénat.

Le 30 octobre du même mois, les lois sur le statut des Juifs d'essence antisémite s'appliquent en métropole comme en Algérie. La loi du  Second statut des Juifs interdit aux Juifs un grand nombre de professions. Près des ¾ des avocats juifs sont radiés du barreau et 2/3 des médecins algérois sont exclus et les 3000 fonctionnaires juifs sont radiés. Un numerus clausus pour l'enseignement, concernant élèves et professeurs juifs est appliqué sévèrement : dans l'enseignement primaire et secondaire, un quota est d'abord fixé à 14 % pour l'année 1941 / 1942 puis passe à 7 % et interdiction leur est faite de se présenter aux examens du second degré. Dans le supérieur, leur nombre est limité à 3 % des étudiants non juifs inscrits. Les Juifs se voient privés de la gestion des entreprises qu'ils possèdent, qui sont confiées à des administrateurs provisoires.

Les leaders nationalistes Ferhat Abbas et Messali Hadj désapprouvent l'ensemble de ces mesures antisémites. Au sein de la population indigène musulmane, l'administration locale peine à recruter des volontaires acceptant la charge de gestionnaire des biens juifs spoliés.

Quatorze à quinze mille Juifs d'Afrique du Nord sont internés en 1941 dans différents camps dont ceux de Bedeau, Boghari, Colomb-Béchar et Djelfa en Algérie. Toutefois, les Juifs d'Afrique du Nord ne subissent pas l'action génocidaire des nazis, la Shoah, qui dévaste les communautés juives d'Europe. Ils sont cependant mis au ban de la société française d'Algérie pendant la durée des hostilités et certains d'entre eux sont internés dans des camps de travail dans le Sud algérien.

Lors de son procès après-guerre Peyrouton tente de justifier la législation de Vichy contre les Juifs, d', par les menaces du Reich, ce qui est infirmé par les recherches effectuées dans les archives allemandes par l'historien Robert Paxton :  Ni lui, ni aucun autre historien n'a depuis lors trouvé trace d'archives corroborant les allégations de Peyrouton.

Rétablissement du décret Crémieux
Les troupes alliées débarquent en Algérie le . Ce n'est cependant que le  que le décret Crémieux est rétabli.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Documentaire
 L'Algérie sous Vichy, réalisé par Stéphane Benhamou d'après le livre de Jacques Attali L'année des dupes. Alger 1943, sur arte.tv traite de l'antisémitisme en Algérie française avec les conditions et les effets de l'abrogation du décret Crémieux.

Articles connexes
 Décret Crémieux
 Histoire des Juifs en Algérie

Histoire des Juifs en Algérie
Loi d'exception

Abrogation du décret Crémieux


Die Familie Vischer war eine Künstlerfamilie aus Nürnberg, die durch ihre Gießarbeiten bekannt geworden ist.

Hermann Vischer der Ältere gründete 1453 als Nürnberger Bürger eine Gießhütte. Zur Künstlerfamilie Vischer zählt der Sohn Peter Vischer der Ältere mit seinen Söhnen Hermann, Hans und Peter. Die Familie arbeitete über drei Generationen bis in die Mitte des 16. Jahrhunderts.

Sie fertigten zahlreiche metallene Grabmäler für namhafte Persönlichkeiten, darunter auch die Fürstbischöfe von Bamberg und Würzburg und dortige Domherren. Weitere Auftraggeber waren die Grafen von Henneberg. Arbeiten für die Schaumberg befinden sich u. a. in Lichtenfels. Zu den abgebildeten verwandten Personen bzw. kirchlichen Würdenträgern zählen Familienmitglieder der Seckendorff, Giech, Förtsch von Thurnau, Redwitz, Bibra und Guttenberg. In Krakau wurden Grabmäler in der Wawel-Kathedrale und der Marienkirche geschaffen.

Literatur
 Karl Sitzmann: Künstler und Kunsthandwerker in Ostfranken (= Die Plassenburg. Bd. 12, ). Freunde der Plassenburg, Kulmbach 1957, S. 159.

Weblinks

Künstlerfamilie
Bildender Künstler (Nürnberg)

Vischer (Familie)


Viața ca o pradă este un roman autobiografic al scriitorului Marin Preda. A apărut la Editura Albatros în 1977.

Rezumat

Romanul descrie copilăria și adolescența lui Marin, naratorul, în special perioada sa școlară timpurie. Marin termină  școala primară din satul natal, fiind printre cei mai buni elevi. Apoi încearcă să se înscrie la o școală din Câmpulung, dar este respins din cauza unei probleme la ochi. Se duce cu tatăl său la Mirosi, unde întâlnește un bibliotecar necinstit care le cere 1000 de lei ca să-l înscrie într-o școală, dar le recomandă o școală necorespunzătoare. În schimb, adolescentul este înscris la o școală din Abrud, unde studiază timp de un an. Din cauza războiului, el este transferat la o școală din București. Tatăl lui Marin refuză să plătească taxele de școlarizare acolo, dar reușește să fie admis. El rămâne la școală timp de un an, deoarece este demolată de un cutremur. Marin rămâne în București unde fratele său Nilă lucrează ca paznic într-o clădire. Nu se mai găsesc bani pentru ca el să meargă la școală, așa că își caută un loc de muncă pentru a câștiga bani cu care să-și plătească examenele la o școală privată. El găsește un loc de muncă la calea ferată, dar nu pentru mult timp. Când se întoarce, află că fratele său s-a înrolat în armată și i-a lăsat lui camera liberă. Marin își ia o slujbă la un ziar și apoi la o tipografie, câștigând în cele din urmă suficient pentru a închiria o cameră mai bună. Cu un grup de prieteni el dorește să publice prima sa carte de povestiri și apoi își ia câteva luni de concediu la Sinaia, unde speră să scrie un roman. Nu are nicio inspirație, dar după ce ajunge redactor la Viața Românească, își ia o vacanță mai lungă și se întoarce la Sinaia, unde scrie romanul Moromeții.

Ecranizări
Împreună cu al doilea volum al romanului Moromeții, Viața ca o pradă a fost sursă de inspirație a filmului Moromeții 2 (2018). Personajul Niculae Moromete din lungmetraj este prezentat spre sfârșitul peliculei cum reușește să se înscrie la un liceu privat și în final se angajează la un ziar unde redactorul-șef îi apreciase povestirea Pârlitul.

Note

Lectură suplimentară
 Virgil Ardeleanu, "Marin Preda: Viața ca o pradă", în vol. Mențiuni, Editura Dacia, Cluj-Napoca, 1978, pp. 20-30.

Legături externe
 Clara Margineanu - Când viața devine literatură, jurnalul.ro, 14 Iun 2010

Cărți din 1977
Romane românești după care s-au făcut filme
Romane de Marin Preda
Romane autobiografice

Viața ca o pradă


Piața Bolyai din Târgu Mureș (în ) este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului Târgu Mureș. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 114328.10.

Obiective turistice

Fosta stradă Nagyköz
Pe secțiunea străzii Bolyai aflată între Piața Trandafirilor și strada Márton Áron (fosta stradă Nagyköz) se găsesc următoarele clădiri:
 Banca Austro-Ungară (strada Bolyai, nr. 2)
 Casa lui János Szilágyi (strada Bolyai, nr. 4) construită după planurile arhitecților Marcell Komor și Jakab Dezső
 Palatul minoriților (strada Bolyai, nr. 8) aflată în posesia mănăstirii fraților minori conventuali cu scopul de a deveni independenți pe plan financiar
 Palatul catolic (strada Bolyai, nr. 10) construit în 1929 după planurile arhitectului Kálmán Petrovics pentru biserica romano-catolică
 Casa lui László Benő (strada Köteles Sámuel, nr. 1) a fost în posesia renumitului redactor, jurnalist și om de afaceri târgumureșean fiind construită în colțul celor două străzi. La începutul anilor 2000 Primăria Municipiului Târgu Mureș a amenajat aici o galerie de artă din operele artistului Imre Nagy.
 Casa Tolnai (strada Bolyai, nr. 12) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:  și este una dintre cele mai vechi clădiri din Târgu Mureș. În prezent în clădirea găzduiește Disciplina de Muzică din cadrul Universității de Arte din Târgu Mureș.
 Casa Csíki (strada Bolyai, nr. 16) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: . A fost construită în 1911 după planurile arhitecților Marcell Komor și Jakab Dezső.

Piața propriu-zisă
Pe Piața Bolyai propiu-zisă se găsesc următoarele obiective de valoare istorică:
 Monumentul celor doi Bolyai (Piața Bolyai)
 Biserica unitariană din Piața Bolyai (strada Bolyai, 13) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:
 Casa Bustya-Tekegdy (strada Bolyai, nr. 9) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:
 Prefectura veche (strada Bolyai, nr. 5) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:

Colegiul Reformat

Clădirea principală a fostului Colegiu Reformat (azi adăpostește Liceul Teoretic "Bolyai Farkas" și Liceul Vocațional Reformat) se află pe strada Bolyai, nr. 3 și a fost construită stil Secession la începutul secolului al XX-lea în locul clădirii în stil baroc care a servit ca adăpost pentru biblioteca și auditoriul instituției timp de 130 de ani. Lucrările au fost executate după planurie arhitecților Sándor Baumgarten și Ödön Lechner cunoscuți în Regatul Ungariei.

Muchiile laterale ale fațadei sunt rotunjite și în aceste spații curbe este amenajată câte o fereastră. Totodată, se pot evidenția motive ornamentale stilizate, inspirate din lumea vegetală. Sala festivă a clădirii noi a fost amenajată la etajul al doilea cu ferestre largi pe fațada principală, iar pe latura opusă cu o galerie sprijinită pe console, caracterizată de un parapet curbat. Tavanul sălii combinat din suprafețe curbe este decorat cu ornamente vegetale stilizate care evocă decorația casei scărilor. S-a păstrat în cea mai mare parte și tâmplăria originală a clădirii. Scara de onoare, respectiv coridoarele dinspre curte asigură accesul spre sălile de la diferitele niveluri.

Hotelul Domokos
Fostul Hotel Domokos (în ) se află pe strada Bolyai, nr. 18 și are funcțiunea de clădire administrativă cu spații comerciale. A fost ridicată în 1910 în stil Secession cu trei niveluri, demisol parțial, parter și etaj. În hotelul construit în stil Secession a fost primit ca oaspet renumitul poet Endre Ady și soția lui Berta Boncza.

Partea sudică
Pe secțiunea străzii Bolyai între Piața Bolyai și strada Ștefan cel Mare se găsesc următoarele obiective de valoare istorică:
 Biblioteca Teleki-Bolyai (strada Bolyai, nr. 17) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:
 Tabula Regia (Palatul Kendeffy) (strada Bolyai, nr. 30) figurează pe lista monumentelor istorice sub codul LMI:

Note

Legături externe

 Imagini arhive despre Piața Bolyai în Fototeca Azopan

Monumente istorice din județul Mureș
Piețe din Târgu Mureș

Piața Bolyai din Târgu Mureș


Der Dacia Dokker ist ein Hochdachkombi, der in Marokko Mitte Mai 2012 vorgestellt wurde und dort ab Juli 2012 erhältlich war. Ab Frühjahr 2013 war er in Deutschland und Österreich erhältlich. Unter dem Namen Dokker Express gab es auch eine Lieferwagen-Version.

Der Dokker basiert nicht auf dem Renault Kangoo, dem er als Einstiegsmodell zur Seite gestellt wird, sondern auf dem Dacia Lodgy, dem er bis zur A-Säule sehr ähnlich ist. Streng genommen ist der Dokker somit ein Hochdach-Van, ähnlich wie die erste Generation des Peugeot Expert. Das im Mai 2021 eingeführte Nachfolgemodell Express wird fortan als Renault vermarktet. Die Pkw-Version wurde 2022 durch den Dacia Jogger ersetzt.

Genau wie der Lodgy wird auch der Dokker im Werk Tanger des marokkanischen Automobilherstellers Renault Tanger Méditerranée hergestellt.
Der Dokker hat fünf Sitze und ist mit einer oder zwei seitlichen Schiebetüren erhältlich, die 70,3 Zentimeter weit öffnen. Am Heck befinden sich zwei asymmetrische Türen. Die PKW-Basisversion kostet 8.990 €. Somit ist der Dacia Dokker der günstigste in seinem Fahrzeugsegment.

Der Name "Dokker" leitet sich vom englischen Begriff für "Hafenarbeiter" (Dock worker) ab und soll laut Dacia die Kapazitätsauslastung, die Anpassungsfähigkeit und die Robustheit der beiden Versionen des Dokker betonen.

Zu Anfang waren drei verschiedene Motorisierungen erhältlich – ein Ottomotor mit 1,6 Liter Hubraum und  und ein 1,5 Liter Dieselmotor mit  oder . Ab Anfang 2013 war auch ein 1,2 Liter turbogeladener Ottomotor mit  verfügbar.

Ausstattung

Dokker (Pkw-Version)
Die Serienausstattung umfasst 4 Airbags (Front- und Seitenairbags vorne), ABS, EBV, ESP inkl. ASR und einen Bremsassistenten. Optional erhältlich sind unter anderem eine Einparkhilfe hinten, ein Geschwindigkeitsbegrenzer und ein Multimedia-System "Media-Nav". Dieses umfasst neben einem Navigationssystem mit einem 7-Zoll Touchscreen-Monitor auch eine Bluetooth-Schnittstelle sowie USB- und Klinken-Anschluss und dient als Bildschirm für die optional erhältliche Rückfahrkamera. Das Ladevolumen des Fahrzeugs nach VDA-Norm beträgt zwischen 800 und 3000 Liter bei umgeklappter Rücksitzbank. Seit Juli 2015 wird der Dokker serienmäßig mit Start/Stop-System ausgeliefert.

Dokker Express (Lieferwagen-Version)
Die Serienausstattung der Basisversion Dokker Express umfasst einen Fahrerairbag. Gegen Aufpreis erhältlich sind ein Beifahrerairbag, ESP (inkl. ASR) und Seitenairbags vorne (für Ausstattungsniveau Ambiance). Das Ladevolumen beträgt maximal 3300 Liter in der Basisversion und in der Ausstattungsversion Ambiance bis zu 3900 Liter, wenn das optionale Dacia-Easy-Seat-System in Verbindung mit der Vario Trennwand eingebaut ist.

Technische Daten

Zulassungszahlen
Seit dem Marktstart bis einschließlich Dezember 2021 sind in der Bundesrepublik Deutschland insgesamt 61.636 Dacia Dokker als Pkw neu zugelassen worden. Mit 11.257 Einheiten war 2019 das erfolgreichste Verkaufsjahr.

Weblinks

Einzelnachweise

Dokker
Hochdachkombi
Kombi
Kastenwagen

Dacia Dokker


ديبورتيفو بني انصار     Club Deportivo Beni-Enzar    هو نادٍ رياضي مغربي من مدينة بني انصار. تم إنشاؤه من طرف بعض المعمرين الإسبان المقيمين في المدينة .

أندية كرة قدم في المغرب

نادي ديبورتيفو بني انصار


Malonogometni klub Adriacink (MNK Adriacink; Adriacink Split; Adriacink) je bio malonogometni (futsal) klub iz Splita, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
MNK "Adriacink" je osnovan 1993. godine pod nazivom MNK "HP Delamaris" spajanjem dvaju splitskih klubova: MNK "Naftalina" (osnovani 1970.-ih godina kao klub Sveučilišta u Splitu) te MNK "Crveni&Ladni" (osnovani 1980.-ih godina).
Pod imenom Adriacink (po istoimenom sponzoru - Tvornici za pocinčavanje i lijevanje "Adriacink") djeluje od 1995. godine. Klub se uglavnom natjecao u 2. HMNL - Jug. Klub je službeno ugašen 2013. godine.

Uspjesi

Poznati igrači

Plasmani po sezonama

Poveznice

Vanjske poveznice
 geocities.ws/mnk_adriacink - stranice kluba

Izvori
 geocities.ws/mnk_adriacink, Povijest, pristupljno 29. lipnja 2018.
 futsalplanet.com, Adriacink Split , pristupljno 29. lipnja 2018.
 fininfo.hr, MNK "ADRIACINK", pristupljno 29. lipnja 2018.

Adriacink
Adriacink

MNK Adriacink Split


Das Brisbane International 2009 war ein Tennisturnier der WTA Tour 2009 für Damen und ein Tennisturnier der ATP World Tour 2009 für Herren in Brisbane. Die beiden Turniere fanden zeitgleich vom 4. bis 11. Januar 2009 statt.

Herrenturnier

→ Qualifikation: Brisbane International 2009/Herren/Qualifikation

Damenturnier

→ Qualifikation: Brisbane International 2009/Damen/Qualifikation

Weblinks
Offizielle Website

Turnier der WTA Tour 2009
Turnier der ATP World Tour 2009
Tennisturnier in Brisbane

Brisbane International 2009


Zlatko Trška (24. srpnja 1958.), bivši hrvatski košarkaš.

Igrao je na položaju razigravača, visok 180 cm.

Igrao je 70-tih.

Klupska karijera

U karijeri igrao je za "Jugoplastiku" i "Dalvina".

osvajači Kupa R. Koraća 1975./76.: Branko Macura, Željko Jerkov, Duje Krstulović, Branislav Stamenković, Ivo Škarić, Damir Skansi, Zlatko Trška, Deni Kuvačić, Ivica Dukan, Slobodan Bjelajac, Mirko Grgin, Ivo Bilanović, Mlađan Tudor, Ratomir Tvrdić, trener: Petar Skansi

Član ekipe KK "Dalvin" 1976./77. koja je donijela klubu plasman u prvu ligu:

Ivo Plazibat, Matko Vicelić, Josip Puljiz, Pero Vučica, Davor Matijaca, Damir Skansi, Branko Reić, Paško Županović, Zlatko Trška, Petar Šošić, Boris Kurtović, Mladen Lončar, trener: Hrvoje Čulić.

Član prvoligaške ekipe KK "Dalvin" 1977./78.:

Zlatko Trška, Petar Šošić, Mihajlo Manović, Žarko Bjedov, Matko Vicelić, Davor Matijaca, Slobodan Bjelajac, Josip Puljiz, Ivo Plazibat, Deni Kuvačić, Boris Kurtović, Branko Reić

Literatura
 prof. Vinko Bajrović i Milorad Bibić, Od Starog placa do vrha Europe, Slobodna Dalmacija d.d., Split, prosinac 2005., , str. 86.
 Nedjeljna Dalmacija, 24. travnja 1977.
 Slobodna Dalmacija, 16. siječnja 1978.

Izvori

Vanjske poveznice
 Dobra stara vremena - Jugoplastika opet sredila Barcelonu

Hrvatski košarkaši

Zlatko Trška


František Malenínský (* 22. Juli 1959 in České Budějovice) ist ein tschechischer Offizier. Er wurde am 8. Mai 2008 zum generálmajor  befördert.

Malenínský besuchte die Hochschule des Heeres in Vyškov (Abschluss 1982) sowie die Militärakademie Brünn (Postgraduiertenstudium, Abschluss 1989). Darüber hinaus absolvierte er Ausbildungen am Royal College of Defence Studies in London (1999–2000) sowie am NATO Defence College in Rom (2002).

Malenínský begann seine militärische Laufbahn 1982 als Zugführer. 1994 stieg er zum Kommandeur der 1. Artilleriebrigade und 1997 zum Leiter der aus ihr hervorgegangenen 1. Ausbildungs- und Mobilmachungsbasis der Artillerie (Výcviková a mobilizační základna dělostřelectva) in Jince auf. Im Jahr 2000 wurde er stellvertretender Kommandeur einer mechanisierten Division. Im Jahr 2005 erfolgte seine Ernennung zum Leiter der in Vyškov ansässigen Kommandobehörde für Ausbildungs- und Einsatzgrundsätze (Ředitelství výcviku a doktrín), und 2007 wurden ihm die Unterstützungs- und Ausbildungskräfte (Sily podpory a výcviku) unterstellt. Am 1. August 2011 erfolgte seine Ernennung zum Stellvertreter des Chefs des Generalstabs der tschechischen Streitkräfte.

Darüber hinaus durchlief Malenínský mehrere Auslandsverwendungen als stellvertretender Stabschef, und zwar beim RC AFNORTH und dessen Nachfolgestruktur JFC Brunssum (2002–2005), bei MCD (der aus der Partnership Coordination Cell (PCC) in Mons hervorgegangenen Military Cooperation Division) (2008–2010) sowie bei SHAPE (2010–2011).

Weblinks
 Biografie (englisch)
 Biografie anlässlich der Ernennung zum stellvertretenden Stabschef bei MCD (englisch)

Stellvertreter des Chefs des Generalstabes der Streitkräfte der Tschechischen Republik
Militärperson (NATO)
Generalmajor (Tschechien)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1959
Mann

František Malenínský


Dujovskói  es un jútor del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Kubán, 18 km al este de Gulkévichi y 157 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 836 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Ventsy-Zariá.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Духовской (Краснодарский край).
  en Panoramio.
  en Panoramio.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Dujovskói


Sandy Amerio (née en 1973), cinéaste française ;
 Romano Amerio (1905-1997), théologien suisse ;
  (1912–2004), mathématicien italien.

Voir aussi
 Prix Amerio, une distinction mathématique italienne

Amerio


Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Bartholomäus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Laer, einer Gemeinde im Kreis Steinfurt (Nordrhein-Westfalen). Sie ist Pfarrkirche für die Filialgemeinde St. Marien (Holthausen).

Geschichte und Architektur
Das Kirchengebäude wurde erstmals 1181 urkundlich erwähnt und 1278 an die Johanniter in Burgsteinfurt verkauft.

Die spätgotische Hallenkirche mit drei Jochen, einem Chorjoch im 5/8-Schluss und einer Nordsakristei wurde aus Baumberger Sandsteinquadern errichtet. Der wuchtige Westturm ist mit 1448 bezeichnet. Der Bau wurde im Westen begonnen, dort sind noch Teile eines romanischen Vorgängerbaus integriert. Der romanische Westturm wurde ummantelt. Laut einer Inschrifttafel in der Turmhalle wurde er 1599 durch einen Brand beschädigt. Das Chorgewölbe und der Turmhelm wurden erneuert. Das ursprünglich rundbogige Turmportal wurde 1902 durch ein rechteckiges ersetzt und in die Gewändenische des darüber liegenden Fensters eingebunden. Eine Taufkapelle wurde 1937 angebaut. Die Außenwände sind durch Strebepfeiler, Gesimse und Spitzbogenfenster gegliedert. Die Spitzbogenfenster und -blenden sind überwiegend mit Fischblasenmaßwerk geschmückt, das auch am Westturm fortgeführt wird. An den Turm wurde an der Südseite ein Treppenturm angebaut.

Der Innenraum ist durch Rundpfeiler in breite Joche unterteilt. Die Rippen der gebusten Rippengewölbe im Langhaus treffen sich in einem Schlussring. Die Seitenschiffe sind deutlich schmaler. In die Langhausnordwand ist eine gotische Wandnische eingelassen. Das Mauerwerk des romanischen Vorgängerbaus ist im nordwestlichen Seitenschiff bis zur Fenstersohlbank sichtbar.

Ausstattung

 Die Sakramentsnische mit Fischblasen in Maßwerkbekrönung ist eine Arbeit vom Ende des 15. Jahrhunderts, die Figuren und Teile der Bekrönung stammen vom 19. Jahrhundert. Die Farbfassung wurde 1981 aufgedeckt und ergänzt.
 Der verkürzte Fuß mit Figurennischen des achteckigen gotischen Taufsteines trägt einige Inschriften.
 Der spätgotische Leuchterfuß ist aus Sandstein.
 Die überlebensgroße Steinfigur des hl. Bartholomäus ist vom 3. Viertel des 13. Jahrhunderts. Sein Attribut, ein Schindermesser aus Holz, wurde später ergänzt. Die originale Farbfassung wurde 1969 freigelegt.
 Ein kleines Holzkruzifix stammt aus der Zeit um 1420
 Eine Figur des hl. Antonius Abt aus Stein ist eine Arbeit aus der Zeit von 1430 bis 1440 vom Meister des Bentlager Kreuzigungsreliefs.
 Eine Grabplatte für den 1718 gestorbenen Reinardus Matthias von Travelmann mit Ahnenprobe und Inschrift.
 Der Wappenstein des Christoph Bernhard von Galen ist mit 1658 bezeichnet.
 Die barocke Kreuzigungsgruppe aus Baumberger Sandstein wurde 1972 an der Turmsüdseite aufgestellt.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Kurzer Abriss zur Geschichte (abgerufen am 3. Mai 2012).

Laer
Baudenkmal in Laer
Laer
Erbaut im 12. Jahrhundert
Laer
Laer
Laer
Laer, Bartholomaus
Bauwerk in Laer
Laer

St. Bartholomäus (Laer)


Wiarton Willie is the name given to a Canadian groundhog who lives in the community of Wiarton in Bruce County, Ontario. Every February 2, on Groundhog Day, Willie takes part in the local Wiarton Willie Festival. His role is to predict whether there will be an early spring. Although the original Wiarton Willie died in 1999, the Wiarton Groundhog Day celebrations continue each year with a successor of the original Willie (except in 1999 and 2021 where, due to the previous Willies' deaths, no groundhog was used), and each successor is also referred to as Wiarton Willie.

Groundhog Day, featuring Wiarton Willie, is a popular annual festival in Wiarton and is similar to events in other locations in North America. A midwinter celebration involving an animal with predictive powers was an element of Celtic culture. The link between weather prediction and the day is said to have been inspired by an old Scottish couplet: "If Candlemas Day is bright and clear/ There'll be two winters in the year."

History
The story of Wiarton Willie dates back to 1956. A Wiarton resident named Mac McKenzie wanted to showcase his childhood home to his many friends, so he sent out invitations for a "Groundhog Day" gathering. One of these invitations fell into the hands of a Toronto Star reporter. The reporter travelled to Wiarton looking for the Groundhog Day event. None of the townspeople knew about a festival, but one suggested he check at the Arlington Hotel, the local watering hole. There the reporter found McKenzie and his friends partying and was invited to join them. The next day, the reporter lamented to McKenzie that he needed some kind of story to take back to justify his expenses.  So McKenzie grabbed his wife's fur hat, which had a large button on the front, went out to the parking lot, dug a burrow in the snow and pronounced a prognostication (which no one remembers). The picture of Mac and the hat ran in the February 3, 1956 edition of the Toronto Star. A year later, about 50 people arrived for the festival. Half were reporters from various media, including the CBC and Canadian Press. Seizing on the opportunity, McKenzie invented a festival that has been added to over the years.

Wiarton Willie himself is a more recent addition to the festivities. In the early years, prognostication was provided by the "mythical" trio of groundhogs Grundoon, Muldoon and Sand Dune.  Willie appeared on the scene in the 1980s. Wiarton Willie's predictive powers are attributed (by his followers) to his situation on the 45th parallel, exactly halfway between the Equator and the North Pole. He is claimed locally to be accurate in his prognostications around 90% of the time; scientists have estimated Willie's accuracy at 25%.

Death and successors
The original Wiarton Willie lived to the advanced age of 22, and was found dead only two days before Groundhog Day in 1999. The organizers were unable to find a replacement, and instead marked Groundhog Day by revealing "Willie" in a coffin. He had been dressed in a tuxedo, had coins over his eyes, and a carrot between his paws. The real Willie had in fact decomposed, and the body in the coffin was that of an older, stuffed groundhog. The Associated Press was obliged to issue a retraction on its wires.

Wiarton Willie's keepers groom understudies, nicknamed "Wee Willie" during the elder groundhog's lifetime, to eventually replace the reigning Wiarton Willie when they die. Wiarton Willies have typically had lifespans longer than the 4–9 years of a typical groundhog, and thus other groundhogs may have served in the role unreported. Wiarton Willie II was reported as deceased on July 11, 2006, after fighting an infection for the previous month.

On September 15, 2017, Wiarton Willie III died at 13. Two-year-old Wee Willie became Wiarton Willie IV on September 30, 2017, coinciding with a memorial service for the old Willie. Wiarton Willie IV died in 2020, leading to the 2021 prediction being made without the presence of a groundhog. Wiarton Willie IV's death was not publicly announced until November 2021. Wiarton Willie V was introduced at the 2022 Groundhog Day celebration; he is the first brown groundhog to assume the position.

Death of cubs controversy
In May 2003, two of Wiarton Willie II's Wee Willies disappeared; three months later, they were found dead in the burrow where they resided with Willie. Because groundhogs are known to be territorial animals, Willie was suspected of killing the two, an allegation that was never proven. Francesca Dobbyn, who looked after the groundhogs, informed her immediate supervisor who chose not to inform the Wiarton city council of the incident, fearing bad publicity; the council agreed to allow Dobbyn to keep her job despite the scandal.

Past predictions

Groundhog Day show
Groundhog Day in Wiarton is a major celebration, with dances, parades, ice hockey tournaments, curling bonspiels, pancake breakfasts, darts and snooker tournaments, sleigh rides, a Monte Carlo Night and a fish fry. Around 10,000 people are said to attend. It has been called "one [of] the most popular events in Ontario" and has twice been named "the World's Greatest Event" by Seattle's Festivals.com.

See also
Balzac Billy
Buckeye Chuck
Fred la marmotte
General Beauregard Lee
Punxsutawney Phil
Shubenacadie Sam
Staten Island Chuck
Stormy Marmot

Notes

External links
 Wiarton Willie Festival
 Wiarton Willie suspected in double murder

1999 animal deaths
2006 animal deaths
2017 animal deaths
2020 animal deaths
Canadian culture
Individual groundhogs
Holiday characters
Bruce County
Individual albino animals
Individual animals in Canada
Oracular animals
Groundhog Day

Wiarton Willie


Ilchester é uma paróquia civil e vila situada no rio Yeo, no condado de Somerset, Inglaterra. Originalmente uma cidade romana, e mais tarde uma cidade mercantil, Ilchester tem uma rica história medieval e teve um povoado notável do condado; por volta dos séculos XII e XIII era efetivamente a cidade do condado. No entanto, diminuiu em tamanho e importância no início do século XVIII, e os últimos mercados foram mantidos em 1833. Em 1889, a corporação histórica que governava a cidade foi dissolvida.

Ligações externas

Somerset
Paróquias civis da Inglaterra

Ilchester


Bilinmeyen
 Ayazma Sokak Çeşmesi
 Horhor Çeşmesi (Kırma Tulumba Sokağı, Fatih)
 Yoğurtçu Çeşmesi

15. yüzyıl
 Davut Paşa Çeşmesi

16. yüzyıl
 Defterdar Camii Çeşmesi
 İshak Ağa Çeşmesi
 Sokollu Mehmet Paşa Çeşmesi
 Haydar Paşa Çeşmesi
 Vezir Mehmet Paşa Çeşmesi

17. yüzyıl
 Mısırlı Osman Ağa Çeşmesi (Fatih)
 Mısırlı Osman Ağa Çeşmesi (Kadıköy)
 Abbas Ağa Çeşmesi
 Malatyalı İsmail Ağa Çeşmesi

18. yüzyıl
 Halid Ağa Çeşmesi
 Hüseyin Ağa Çeşmesi
 Saliha Sultan Çeşmesi
 Sineperver Valide Sultan Çeşmesi (Üsküdar)

19. yüzyıl
 Ahmet Kemali Efendi Çeşmesi
 Divanyolu Çeşmesi
 Hasan Rıza Paşa Çeşmesi (Caferağa)
 Hasan Rıza Paşa Çeşmesi (Osmanağa)
 Sineperver Valide Sultan Çeşmesi (Fatih)

20. yüzyıl
 Alman Çeşmesi
 Erenköy İstasyon Çeşmesi
 Şemsi Cemal Usta Çeşmesi

Ayrıca bakınız
 Beşiktaş'taki çeşmeler listesi
 Beykoz'daki çeşmeler listesi
 Beyoğlu'ndaki çeşmeler listesi
 Fatih'teki çeşmeler listesi
 Kadıköy'deki çeşmeler listesi

Galeri

Çeşme
Türkiye'deki yapı listeleri

İstanbul'daki çeşmeler listesi


1st Congress may refer to:

Countries
1st Congress of the Philippines (1946–1949)
1st Congress of the Commonwealth of the Philippines (1945–1946)
1st National People's Congress (1954–1959)
1st United States Congress (1789–1791)
First Continental Congress (1774)

Parties
1st Congress of the Indonesian Democratic Party (1976)
1st Congress of the National Christian Party (1945)
1st Congress of the Russian Social Democratic Labour Party (1898)
1st Congress of the Workers' Party of North Korea (1946)
1st National Congress of the Chinese Communist Party (1921)
1st National Congress of the Kuomintang (1924)
1st National Congress of the Lao People's Party (1955)
1st Otan Founding Congress (1999)

Internationals
1st Congress of the Comintern (1919)
First International Syndicalist Congress (1913)
Geneva Congress (1866), the 1st Congress of the First International
International Workers Congresses of Paris, 1889, the 1st Congress of the Second International

1st Congress


Biserica de lemn din Costești, comuna Balta, județul Mehedinți, a fost construită în prima jumătate a secolului al XIX-lea, în anul 1835. Are hramul "Sfântul Nicolae". Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Edificiul arhitectural a fost ridicat pe locul unei alte biserici de lemn distruse de un incendiu în 1905. Biserica a fost construită după un plan de tip cruce (fără turlă), cu absida altarului poligonală, retrasă față de restul clădirii. Pe partea sudică se află un pridvor deschis susținut de patru stâlpi. Ancadramentul ușii de intrare este decorat cu motivul frânghiei răsucite.

Vezi și
 Costești, Mehedinți

Note

Costești
Monumente istorice din județul Mehedinți
Biserici ortodoxe în România
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae

Biserica de lemn din Costești, Mehedinți


الفانوس السحري فيلم مصري من إنتاج عام 1960، من تأليف أبو السعود الإبياري، ومن إخراج فطين عبد الوهاب وبطولة إسماعيل ياسين وعبد السلام النابلسي.

قصة الفيلم
مصطفى فراش في شركة للمنسوجات، يعاني الأمرّين من مديره مرسي. وهو رجل متزوج من امرأة تحب المال كثيرًا، يشتري مصطفى فانوسًا سحريًا في شهر رمضان، وعندما يعود به إلى البيت يخرج منه العفريت عفركوش الذي يخبره أنه تحت أمره، يطلب منه مصطفى أن يصبح المدير بدلاً من مرسي، يصبح مصطفى المدير، ويشعر بأنه قد صار في قامة هدى الموظفة التي يحبها. يعامل مرسي بنفس القسوة، يحاول مرسى فهم سر الثراء والمكانة التي حطت على منافسه، خاصة أن الإدارة العليا تقبل إقامة مرسي الذي يعرف سر المصباح، فيدبر خطة لأخذه، ثم يخبئه في منزله، يعود مصطفى إلى مكانته الأولى كفراش، يحاول مصطفى استعادة مكانته، ويعرف أن منافسه هو الذي اختطف المصباح، فيتسلل إلى منزله في زى خادم ويسرق المصباح، ليس أمام العفريت سوى أمنية واحدة. فيطلب منه أن ينسى المدير الإساءة التي سببها له وكانت سببًا في طرده، يعود مصطفى إلى العمل، ويصبح مديرًا، ويتزوج من هدى.

بطولة
 إسماعيل ياسين
 عبد السلام النابلسي
 كريمان
 شريفة ماهر
 محمود فرج
 خيرية أحمد
 عبد الغني النجدي
 سيد سليمان
 نظيم شعراوي
 عمر عفيفي
 محمد رضا
 محمد بدر الدين
 عبد المنعم بسيوني
 إسكندر منسي
 نعمت مختار

فريق العمل
 إخراج: فطين عبد الوهاب
 تأليف : أبو السعود الإبياري
 إنتاج: الشركة العربية للسينما
 توزيع: الشركة العربية للسينما
 مونتاج: عطية عبده
 مدير التصوير: علي حسن
 تم التصوير في ستوديو النحاس
 تم الطبع والتحميض في ستوديو مصر

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام أبو السعود الإبياري
أفلام إسماعيل ياسين
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام كوميدية مصرية
أفلام خيالية مصرية
أفلام خيرية أحمد
أفلام عبد السلام النابلسي
أفلام مصرية إنتاج 1960

الفانوس السحري (فيلم)


Marianne Lundsgaard Wegens (født 13. juli 1955) er formand for bestyrelsen i Fonden Ensomme Gamles Værn og var i 20 år sekretariatsleder for Danske Ældreråd. Hun arbejder i dag som seniorkonsulent i Dansk Ældreråd.

I 1996 blev det lovbestemt, at der i samtlige kommuner skulle oprettes lokale ældreråd, hvor medlemmerne vælges direkte. Marianne Lundsgaard Wegens i 1999 med til at udforme de første vedtægter for den landsdækkende Sammenslutning af Ældreråd i Danmark. Dengang bestod sekretariatet udover hende selv af medarbejder på deltid, mens der i 2018 er næsten seks årsværk.

Udover indsatsen i Danske Ældreråd har Marianne Lundsgaard Wegens også været med til at skabe fællessekretariatet med organisationen DemensKoordinatorer i Danmark, DKDK, og Landsforeningen for ansatte i sundhedsfremmende og forebyggende hjemmebesøg, SUFO, på sekretariatets adresse i Vanløse.

I 2014 vandt Danske Ældreråd førstepladsen i en verdensomspændende konkurrence om borgerinddragelse, Open Government Award. Som sekretariatsleder fik Marianne Lundsgaard Wegens overrakt præmien i FNs bygning i New York foran mere end 60 statsoverhoveder. Daværende statsminister Helle Thorning Schmidt overrakte prisen og Marianne Lundsgaard Wegens hilste ved samme lejlighed den amerikanske præsident Barack Obama..

Marianne Lundsgaard Wegens har siden 2012 været bestyrelsesmedlem og siden 2015 formanden for bestyrelsen i Fonden Ensomme Gamles Værn, der støtter forskning, formidling og sociale projekter, der gavner de gamle mennesker, der har mindst både socialt og økonomisk.

Baggrund

Marianne Lundsgaard Wegens er uddannet magister i kultursociologi, og hun har desuden en master i offentlig forvaltning og socialt iværksætteri. Efter 20 år som leder af sekretariatet for Danske Ældreråd, trappede hun i 2018 ned til at være seniorkonsulent i samme organisation.

I 1973 blev kimen lagt for et arbejdsliv med frivillige organisationer og demokrati, da hun et halvt år var elev på Braziers Adult College i nærheden af Reading. Stedet udsprang efter Anden Verdenskrig, hvor formålet var, at unge mennesker fra hele Europa skulle mødes og arbejde og studere sammen for at få en bedre forståelse hinandens baggrunde, så eventuelle konflikter ikke ville munde ud i flere krige. Efter opholdet på Braziers Adult College rejste og boede hun i Europa, og i 1980 mødte hun Jesper Wegens. De blev gift i 1990, og parret fik en datter i 1993.

Kilder

Magistre fra Danmark
Foreningsformænd fra Danmark

Marianne Lundsgaard


Charin () ist der Familienname folgender Personen:

 Dmitri Wiktorowitsch Charin (* 1968), sowjetischer Fußballtorwart und -trainer
 Felix Charin (* 1985), deutscher Filmregisseur, Drehbuchautor und Produzent
 Jewgeni Walerjewitsch Charin (* 1995), russischer Fußballspieler
 Pawel Petrowitsch Charin (1927–2023), sowjetisch Kanute
 Sergei Anatoljewitch Charin (* 1963), russischer Eishockeyspieler
 Wladimir Jemeljanowisch Charin (1957–2013), sowjetisch Zoologe, Ihtiologe, Gerpetologe

Charin


40684 Vanhoeck este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
40684 Vanhoeck este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Uccle de Thierry Pauwels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,80 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 40001-41000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

40684 Vanhoeck


Meds, Placebo adlı müzik grubunun 5.stüdyo albümüdür. Ayrıca Brian Molko, Stefan Olsdal ve Steve Hewitt tarafından üçlü olarak kaydedilen son Placebo albümü olma özelliğine sahiptir. Fransa'da kaydedilmiştir. Grup bu albüm için "köklerimize döndük" demiştir. Meds albümünün yayınlanmasından bir sene sonra Steve Hewitt gruptan ayrılmıştır.

Albümdeki Şarkılar

 Meds
 Infra-Red
 Drag
 Space Monkey
 Follow the Cops Back Home
 Post Blue
 Blind
 Because I Want You
 Pierrot the Clown
 Broken Promise
 One of a Kind
 Song to Say Goodbye

2006 albümleri
İngilizce albümler
Rock albümleri

Meds


සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් (CNNI) යනු ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ක්‍රියාත්මක වන, රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. එහි හිමිකාරීත්වය ටයිම් වෝනර් හී කොටසක් වන ටර්නර් බ්‍රෝඩ්කාස්ටින් සිස්ටම් සතු වෙයි. ප්‍රවෘත්ති වලට අමතරව, ලොව කාලීන සිදුවීම්, දේශපාලනය, ක්‍රීඩා, මතවාද, ව්‍යාපාරික සහ වෙනත් විශේෂාංග වැඩසටහන් මෙම නාලිකාව විකාශනය කරනු ලබයි. සිය මව් ජාලය වන සීඑන්එන් සහ එහි දේශීය, විදේශිය කාර්යාංශ සමග එක්ව, සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් නාලිකාව වැඩකටයුතු සිදු කරයි.

වර්ථමානයේදී රටවල් 200 කටත් වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක, මිලියන 200 ක පමණ ගෘහ සහ හෝටල් කාමර ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් මෙම නාලිකාව සතු වෙයි.

අතීතය
ටෙඩ් ටර්නර් ගේ අදහසක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් නාලිකාවේ විකාශන කටයුතු 1985 සැප්තැම්බර් 1 වන දින ඇරඹූ අතර, නාලිකාවේ පලමු විකාශන මැදිරිය වූවේ වර්ථමානයේ සීඑන්එන් හී ටෙක්වුඩ් (Techwood) නමින් හඳුන්වන මැදිරි ගොඩනැගිල්ලයි. අද වන විට එම ගොඩනැගිල්ල, වින්දනාත්මක නාලිකා සඳහා වූ ටර්නර් මැදිරි සංකීර්ණය (Turner Studios complex) ලෙස භාවිතයට ගැනේ . 1990 වර්ෂය වන විට නාලිකාවේ ප්‍රේක්ෂක පිරිස සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිවී තුබූ නිසා, නාලිකාව සිය ප්‍රවෘත්ති වැඩසටහන් සංඛ්‍යාව (විශේෂයෙන් ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව වෙනුවෙන්) වැඩිකිරීමට පියවර ගත් අතර, 1994 වර්ෂයේදී, බ්‍රිතාන්‍යයේ BBC World Service Television නාලිකාවේ ප්‍රවෘත්ති සේවය වෙත අභියෝගයක් එල්ල කිරීම අරමුණ පෙරදැරිකොට ගනිමින්, ඔවුහූ අළුතින් ප්‍රවෘත්ති මැදිරියක් සහිත මැදිරි සංකීර්ණයක් ඉදිකරන ලදී. සිය කණ්ඩායමට විදේශිය වාර්ථාකරුවන්ද සම්බන්ධ කර ගනිමින්, දිෙනන් දින ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ඉහල පුවත් සේවයක් දක්වා වර්ධනය වූ සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් නාලිකාව, 1997 වසරේ ජුලි 4 දිනදී ලිබර්ටි පදක්කම (Liberty Medal) හිමි කර ගන්නා ලදී. සමස්ථ ජාලය වෙනුවෙන් පදක්කම භාරගත් ටෙඩ් ටර්නර් ප්‍රකාශ කොට සිටියේ, "මගේ අදහස නම්, අපි ජනතාවට ලබා දෙන්නේ තතුවිස්තර පමණයි... නිදහස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හොඳය, සමාජවාදය ඒකාධිපතිත්වය නරකය, යන්න පෙන්වීමක් අපට නැත."

1995 දී, නාලිකාව තව දුරටත් ජාත්‍යන්තරීකරණය කරණු වස් නාලිකාවේ ලාංඡනයේ වෙනස්කම් කිරීම ඇතුළුව, වෙනස්කම් කිරීම් කිහිපයක් සිදු කරන ලදී.

නැවතත් 2006 වර්ෂයේදී සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් නාලිකාවේ ලාංඡනයේ වෙනස්කම් සිදු කරන ලදී.

2009 සැප්තැම්බර් 21 දිනදී නැවත වාරයක් , සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල් නාලිකාව සිය ලාංඡනයේ සංශෝධනයක් සිදුකල අතර, "Go Beyond Borders" නැමැති නව හැඳුනුම් වාක්‍යයත් සමග, එතෙක් සිය ප්‍රවෘත්ති විකාශනයන් වූ World News, CNN Today, World News Asia, World News Europe සහ Your World Today යන සියල්ල එක් කොට World Report යන තනි නාමය යටතේ විකාශන සිදු කිරීම අරඹන ලදී.

2009 ජනවාරි 11 වන දිනදී, සීඑන්එන් අබුඩාබි (CNN Abu Dhabi) නමින් නව මැදපෙරදිග මධ්‍යස්ථානයක්, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය තුල පිහිටුවන ලදී.

නාලිකාවේ කාර්යාංශ

එක්සත් ජනපදය තුල

ලොව වටා

විවේචන

සීඑන්එන් රූපවාහිනිය සහ සමහර බටහිර මාධ්‍ය චීනයට විරුද්ධව පක්ෂපාතී සහ අසත්‍ය ප්‍රචාර ගෙන යන බවට, චීන වෙබ් අඩවියක් වූ, Anti-cnn.com, අඩවිය, විවිධ සාධක ඉදිරිපත් කරමින් චෝදනා කරයි.

මෑතකදී මියගිය හිටපු හිස්බුල්ලා (Hezbollah) නායකයෙකු පිළිබඳව සිය ට්විටර් ගිණුම හරහා වර්ණනා කිරීම නිසා, 2010 ජුලි 7 වන දිනදී, වසර 20 ක පලපුරුද්දක් සහිත සීඑන්එන් මාධ්‍යවේදිනියක සහ මැද පෙරදිග ජේ‍යෂ්ඨ සංස්කාරකවරියක වූ Octavia Nasrව, රැකියාවෙන් නෙරපා දැමීමට සීඑන්එන් බලදාරීන් කටයුතු කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

Schedules

සීඑන්එන් ඉන්ටර්නැෂනල්


Ann Jillian (* 29. Januar 1950 in Cambridge, Massachusetts, als Ann Jura Nausėda) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Ann Jillian wurde als Ann Jura Nausėda als Tochter litauischer Einwanderer in Cambridge geboren und spricht dementsprechend auch Litauisch. Sie wuchs in einem römisch-katholischen Haushalt auf.

Nachdem Jillian bereits im Alter von zehn Jahren bei den Filmen Aufruhr im Spielzeugland und Gypsy – Königin der Nacht vor der Kamera stand, spielte sie kurze darauf vereinzelt in mehreren kleinen Serien wie Twilight Zone und Meine drei Söhne mit. Anfang der 1970er Jahre synchronisierte sie einige Figuren in den Zeichentrickserien Scooby-Doo, Where Are You! und Sealab 2020, bevor sie sich in den 1980er Jahren als Hauptdarstellerin für leichte Fernsehkomödien und -dramen durchsetzen konnte.

Obwohl sie eine etablierte Kinderdarstellerin war, hatte Jillian in den 1970ern eine Phase, in der sie kaum Aufträge erhielt, da sie zu alt war, um jugendliche Rollen und zu jung aussah, um erwachsene Rollen zu spielen. Mit vereinzelten Serieneinsätzen konnte sie sich über Wasser halten. Sie hatte genügend Zeit, sich auch anderweitig umzuschauen, so dass sie eine Zeit lang Psychologie studierte, wobei sie sich an den Rat des Castingdirectors Hoyt Bowers hielt, der ihr nahelegte "egal, was sie auch tut, immer an ihrem Handwerk zu arbeiten". Also orientierte sie sich Richtung Musical und Theaterspiel, wobei sie mit dem Stück Words and Music auf Tour ging und mit dem Stück Sugar Babies 1979 am Broadway an der Seite von Mickey Rooney und Ann Miller spielte.

Als ihre Karriere wieder losging, erhielt sie für die Hauptrolle in der Fernsehproduktion Mae West eine Nominierung als Beste Hauptdarstellerin – Mini-Serie oder TV-Film bei den Golden Globe Awards 1983. Allerdings konnte sie sich nicht gegen Ingrid Bergman durchsetzen. Dafür erhielt sie diese Auszeichnung bei den Golden Globe Awards 1989 für den Film Die Geschichte der Ann Jillian, bei der sie sich selbst spielte. Der Film erzählt die Geschichte über ihre Brustkrebs-Erkrankung und wie sie diese, unter anderem durch eine doppelte Mastektomie, besiegte und sich fortan für ihren öffentlichen Kampf gegen Brustkrebs engagierte.

Im folgenden Jahr erhielt sie mit Ann Jillian ihre eigene Comedyshow bei NBC, welche allerdings nach 13 Folgen wieder abgesetzt wurde.

Ann Jillian ist seit 1977 mit einem Chicagoer Polizisten Andy Murcia verheiratet, mit dem sie einen gemeinsamen Sohn hat. Kurz nach der Heirat quittierte er seinen Dienst und kümmerte sich mit um die Karriere seiner Frau.

Filmografie (Auswahl)
 1961: Aufruhr im Spielzeugland (Babes in Toyland)
 1962: Gypsy – Königin der Nacht (Gypsy)
 1963: Twilight Zone (Fernsehserie, eine Folge)
 1964: Meine drei Söhne (My Three Sons, Fernsehserie, eine Folge)
 1971: Die Partridge Familie (The Partridge Family, Fernsehserie, eine Folge)
 1974: Kojak – Einsatz in Manhattan (Kojak, Fernsehserie, eine Folge)
 1982: Mae West
 1983: Mr. Mom
 1983: Operation Osaka (Girls of the White Orchid)
 1985: Alice im Wunderland (Alice in Wonderland, Fernsehfilm)
 1986: Des Teufels Spiegelbild (Killer in the Mirror)
 1987: Perry Mason und die verheiratete Dirne (Perry Mason: The Case of the Murdered Madam)
 1987: Sturz ins Dunkel: Die Geschichte einer Mutter (Convicted: A Mother's Story)
 1988: Die Geschichte der Ann Jillian (The Ann Jillian Story)
 1989: Unbarmherzige Meute (Original Sin)
 1989: Zweimal Rom und zurück (Little White Lies)
 1992: Liebling, wie werde ich die Kinder los? (Mario and the Mob)
 1993: Ein Kind um jeden Preis – Die Geschichte der Arlette Schweitzer (Labor of Love: The Arlette Schweitzer Story)
 1994: Ein Herz für mein Baby (The Disappearance of Vonnie)
 1994: MacShayne: Der Casino-Coup (MacShayne: Winner Takes All)
 1995: Love and Terror (It Was Him or Us)
 1995: Schatz, Du bist verhaftet (Fast Company)
 1996: Eine fast gelungene Affäre (The Care and Handling of Roses)
 1996: Mutter mit Fünfzehn (Our Son, the Matchmaker)
 1997: Heimkehr der Liebe – Das Weihnachtswunder von St. Nicholas (I'll Be Home for Christmas, Fernsehfilm)

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Golden-Globe-Preisträger
US-Amerikaner
Geboren 1950
Frau
Kinderdarsteller

Ann Jillian


Ženski vaterpolski klub "Gusar" (ŽVK Gusar; Gusar; Gusar Sveti Filip i Jakov) je bio ženski vaterpolski klub iz Svetog Filipa i Jakova, Zadarska županija.  Djelovao je pri istoimenom muškom klubu VK "Gusar".

O klubu
ŽVK "Gusar" je osnovan 1997. godine te je prvi hrvatski ženski aktivni vaterpolski klub nakon 1990., kada su s djelovanjem prestali "Jadrana" iz Splita i "Kvarner" iz Opatije. U kolovozu 1999. godine odigtravaju utakmicu protiv "Brodograditelja" iz Betine, koji je tada obnovio rad ženske ekipe. Od 2001. pa do 2008. godine redovito nastupaju u prvenstvima Hrvatske i hrvatskom kupu, nakon čega klub prestaje s djelovanjem.

Uspjesi
 Prvenstvo Hrvatske
 doprvakinje: 2005.
 trećeplasirane: 2001., 2002., 2003., 2004.

 Prvenstvo Hrvatske za juniorke
 prvakinje: 2003., 2004.
 doprvakinje: 2002.

Pregled plasmana

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Sveti Filip i Jakov
 Vaterpolski klub Gusar Sveti Filip i Jakov

Vanjske poveznice
 zvk-gusar.hr, wayback arhiva službenih stranica iz 2007.
 zvk-gusar.hr, wayback arhiva službenih stranica iz 2009.

Izvori

 zvk-gusar.hr, Povijest kluba, wayback arhiva od 30. studenog 2007.
 zvk-gusar.hr, Povijest kluba, wayback arhiva od 8. veljače 2009.
 zvk-gusar.hr, Natjecanja, wayback arhiva od 28. studenog 2007.
 zvkprimorje.weebly.com, POVIJEST ŽENSKOG VATERPOLA U HRVATSKOJ, pristupljeno 30. listopada 2018.
 vkcroatiaturanj.hr, O vaterpolu , objavljeno 19. srpnja 2012., pristupljeno 30. listopada 2018.
 Dean Bauer: Stoljeće hrvatskog vaterpola, Zagreb, 2010., , str. 284-288

Gusar
ž Gusar

ŽVK Gusar Sveti Filip i Jakov


Manuel Pablo García Díaz (født 25. januar 1976 i Arucas, Spanien) er en spansk tidligere fodboldspiller (højre back).

Efter at have startet sin karriere hos UD Las Palmas skiftede Manuel Pablo i 1998 til Deportivo La Coruña. Her spillede han de følgende 18 år og nåede næsten 400 ligakampe for klubben. Han var med til at vinde det spanske mesterskab i år 2000 og Supercopa de España samme år.

Manuel Pablo spillede desuden 13 kampe for det spanske landshold. Han debuterede for holdet 2. september 2000 i en VM-kvalifikationskamp på udebane mod Bosnien.

Titler
La Liga
 2000 med Deportivo La Coruña

Supercopa de España
 2000 med Deportivo La Coruña

UEFA Intertoto Cup
 2008 med Deportivo La Coruña

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Deportivo La Coruña
Fodboldspillere fra UD Las Palmas

Manuel Pablo


Fatih Koleji, 1961 yılında eğitim ve öğretime başlayan İstanbul'da bulunan özel okuldur.

1982 yılında Çağ Öğretim İşletmeleri A.Ş. tarafından satın alınarak, Özel Fatih Lisesi adıyla eğitime başladı. Kısa bir süre sonra, 1984 yılında Anadolu Lisesi ve 1988 yılında Fen Lisesi statüsünde eğitim ve öğretim vermeye başlayan Fatih Koleji, 2003'te bünyesine klasik liseyi de katmıştır.

1996 yılına kadar Fatih Draman'da faaliyetlerine devam eden Özel Fatih Lisesi ve Fen Liseleri, artan kayıt taleplerini de dikkate alarak Beylikdüzü'ndeki modern eğitim kompleksine taşındı.

Fatih Koleji 1996 yılından itibaren ilköğretime de yönelmiş ve kısa bir sürede Bahçelievler, Merter, Bakırköy, Silivri, Büyükçekmece ve Avcılar'da ilköğretim şubeleri hizmete girmiştir.

2001'den itibaren ilk olarak Florya Fatih Çocuk Yuvası'yla çocuk yuvalarını hizmete açmaya başlayan Fatih Eğitim Kurumları, sonrasında sırasıyla Bahçelievler, Beylikdüzü, Bahçeşehir, Mimaroba ve Yeşilköy'de olmak üzere beş çocuk yuvası daha açmıştır.
2010 yılında İstanbul,Yenibosna'da Havalimanı Kavşağında açtığı Türkiye'nin en büyük ve en modern anaokulu, ilköğretim okulu ve liseyi içinde barındıran kampüsü ile bünyesindeki okul sayısını 15'e çıkardı.

2013 yılında kriterler'ne uyan özel okullara franchise vererek bu okulları kendi sistemine dâhil etmeye başlayan Fatih Koleji şu an eğitime devam etmemektedir.

Anaokulları
 İstanbul
 Levent
 Topkapı
 Şişli
 Silivri
 Bolu

İlköğretim okulları
 Avcılar
 Bahçelievler
 Bakırköy
 Bağcılar
 Başakşehir
 Bayrampaşa
 Beykent
 Esenler
 Gaziosmanpaşa
 Halkalı
 Kayaşehir
 İstinye
 Merter
 Ortaköy
 Silivri
 Şirinevler
 Topkapı
 Şişli
 Bolu
 Karabük
 Zonguldak
 Düzce
 Kırklareli
 Lüleburgaz
 Çayırova
 Darıca
 Sakarya
 Serdivan
 Tekirdağ
 Çorlu

Liseler
 Başak
 Başakşehir
 Bayrampaşa
 Topkapı
 İstanbul
 Beykent
 Çayırova
 Darıca
 Boğaziçi
 Safiye Sultan
 Sakarya
 Serdivan
 İstinye

Kolejler
İstanbul'daki özel okullar

Fatih Koleji


المرأة والساطور هو فيلم اجتماعي مصري تم إنتاجه عام 1997 ، ومن بطولة أبو بكر عزت ونبيلة عبيد وعبد المنعم مدبولي وماجد المصري ومن إخراج سعيد مرزوق ، ويدور حول جريمة قتل بشعة وتمت باكتشاف حقيبة تضم أجزاء لجثة بشرية تم قتلها وتقطيعها بالساطور تصل التحقيقات بقتل الزوجة لزوجها حيث تكتشف الزوجة أنها ضحية نصب جديدة من ضحايا زوجها النصاب للاستيلاء على أموالها فتسعى للتخلص من ذلك العذاب بقتله عند اعتدائه على ابنتها.

إنتاج الفيلم
الفيلم مأخوذ عن قصتين حقيقيتين، لجريمتين منفصلتين ارتكبتهما سيدتين هما سميحة عبد الحميد، وناهد القفاص، بقتل زوجيهما تقطيعاً (كلٌ على حدة)، وإن كانت الثانية هي الأشهر فيهما.

بطولة

مصادر

وصلات خارجية

أفلام نبيلة عبيد
أفلام مصرية إنتاج 1997
أفلام أبو بكر عزت
أفلام عن المرأة
أفلام عبد المنعم مدبولي
أفلام عن القتل
أفلام أحمد عقل
أفلام ماجد المصري
أفلام دنيا عبد العزيز
أفلام زوزو نبيل
أفلام إنعام سالوسة
أفلام فاروق فلوكس
أفلام إحسان القلعاوي
أفلام ضياء الميرغني
أفلام سيد حاتم
أفلام أحمد سامي عبد الله

المرأة والساطور (فيلم)


Melanie Adele Martinez (n. 28 aprilie 1995 Astoria, Queens, New York, Statele Unite ale Americii) este o cantautoare americană cu origini din Puerto Rico și Republica Dominicană.

A fost membra echipei lui Adam Levine în cel de-al treilea sezon al ediției americane The Voice. După un an de la eliminarea sa din program, în cursul celei de-a cincilea săptămâni al transmisiuni live. A fost contactată de către casa de discuri Atlantic Records, iar la data de 19 mai 2014 a fost lansat discul sau EP de debut Dollhouse, iar la data de 14 august 2015 a fost publicat albumul său de debut intitulat Cry Baby.

Carieră

2012: The Voice
Cativa ani după ce a deschis un canal de YouTube în care publica preluări după cântecele sale preferate  decide să participe la o audiență al celui de-al treilea sezon al emisiuni The Voice, la care a cântat melodia "Toxic" lui Britney Spears. Trei din cei patru jurii (Adam Levine, Cee Lo Green și Blake Shelton) au întors scaunele pentru ea. Melanie alege echipa lui Adam Levine. În competiție cu Caitlin Michele cântă "Lights" lui Ellie Goulding. După ce a câștigat bătălia, ioana trece la faza următoare chemată Knockout, în competiție cu Sam James cânta "Bulletproof" lui La Roux.

2014: Dollhouse EP și Cry Baby
După The Voice, a publicat discul său singal de debut "Dollhouse" la data de 9 februarie 2014, împreună cu un videoclip muzical. Cântecul vorbește despre o familie care pare perfectă în aparentă, dar care are multe probleme înăuntru. La scurt timp a fost publicat discul EP omonim la data de 19 mai 2016, conține un număr de patru piese inedite "Dollhouse", "Carousel", "Dead to Me" și "Bittersweet Tragedy".

Albumul de debut "Cry Baby" a fost publicat la data de 14 august 2015. Primul extras pe single al albumului a fost "Pity Party" publicat la data de 1 iunie 2015. La data de 10 și 31 iulie au fost publicate discurile single "Soap" și "Sippy Cup". La data de 23 decembrie 2015 a fost publicat pe YouTube un cântec intitulat "Gingerbread Man" cu ocazia crăciunului. Melanie a declarat intențiile sale de a face un videoclip muzical pentru fiecare piesă inclusă în versiunea standard al albumului de debut.

2019: K-12

Pe 6 septembrie,Melanie a lansat albumul "K-12",care a facut si un film pentru a prezenta tot albumul.Pe acest album se afla 13 piese:"Wheels on the bus","Class Fight","The principal","Show and tell","Nurse's office","Drama Club","Strawberry Shortcake","Lunchbox Friends","Orange Juice","Detention","Teacher's pet","High School Sweethearts" si "Recees".Dar,se mai afla încă o melodie la credite ,numita "Fire Drill"(care a fost postata oficial pe YouTube pe data de 25 iunie 2020).În film este vorba despre personajul principal,Crybaby,care se afla la scoala K-12.Durata filmului este de aproximativ 1 ora si 30 de minute.

2020:After School(K-12 Deluxe Edition)

Inainte de lansarea noului album EP "After school",Melanie Martinez a lansat o melodie cu Tierra Whack pe data de 10 februarie 2020.

Pe data de 25 septembrie 2020 a lansat EP-ul "After School".Albumul conține 7 melodii:"Notebook","Test me","Brain & Heart","Numbers","Glued","Field Trip" si "The Bakery".

Discografie
Albume de studio
•2019 - K-12
2015 — Cry Baby
Discuri EP
2014 — Dollhouse

Discuri single
2014 — Dollhouse
2014 — Carousel
2015 — Pity Party
2015 — Soap
2015 — Sippy Cup

Referințe

Nașteri pe 28 aprilie
Nașteri în 1995
Cântărețe americane
Americani în viață

Melanie Martinez


Kombretum (lat. Combretum) rod grmastih penjačica, grmova i drveća iz porodice Combretaceae, dio reda mirtolike. Pripada mu prejo 270 vrsta u suptropskim i tropskim krajevima Azije, Afrike, Amerike i Australije.

Vrste nekadašnjeg roda kviskualis (Quisqualis), također su uključene u njega.

Vrste

 Combretum aculeatum Vent.
 Combretum acuminatum Roxb.
 Combretum acutifolium Exell
 Combretum acutum M.A.Lawson
 Combretum adenogonium Steud. ex A.Rich.
 Combretum adrianii Jongkind
 Combretum afzelii G.Don
 Combretum alatum Craib
 Combretum albiflorum (Tul.) Jongkind
 Combretum albopunctatum Suess.
 Combretum alfredii Hance
 Combretum andongense Engl. & Diels
 Combretum andradae Exell & J.G.García
 Combretum angolense Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum angustipetalum Chiov.
 Combretum annulatum Craib
 Combretum apetalum Wall. ex Kurz
 Combretum aphanopetalum Engl. & Diels
 Combretum apiculatum Sond.
 Combretum argenteum Bertol.
 Combretum argyrotrichum Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum assimile Eichler
 Combretum atropurpureum Engl. & Diels
 Combretum aureonitens Engl. & Gilg
 Combretum auriculatum Engl. & Diels
 Combretum barbatum G.Don
 Combretum batesii Exell
 Combretum bauchiense Hutch. & Dalziel
 Combretum baumii Engl. & Gilg
 Combretum bipindense Engl. & Diels
 Combretum blepharopetalum Wickens
 Combretum boinensis Jongkind
 Combretum bracteatum (M.A.Lawson) Engl. & Diels
 Combretum bracteosum (Hochst.) Engl. & Diels
 Combretum brassiciforme Exell
 Combretum brevistylum Eichler
 Combretum brunneum Engl. & Diels
 Combretum butyrosum (G.Bertol.) Tul.
 Combretum cacoucia Exell ex Sandwith
 Combretum caffrum (Eckl. & Zeyh.) Kuntze
 Combretum camporum Engl.
 Combretum capitatum De Wild. & Exell
 Combretum capituliflorum Fenzl ex Schweinf.
 Combretum capuronii Jongkind
 Combretum carringtonianum Exell & J.G.García
 Combretum caudatisepalum Exell & J.G.García
 Combretum celastroides Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum chinense G.Don
 Combretum chionanthoides Engl. & Diels
 Combretum cinereopetalum Engl. & Diels
 Combretum cinnabarinum Engl. & Diels
 Combretum clarense Jongkind
 Combretum coccineum (Sonn.) Lam.
 Combretum collinum Fresen.
 Combretum comosum G.Don
 Combretum conchipetalum Engl. & Diels
 Combretum confertum (Benth.) M.A.Lawson
 Combretum × confusum Merr. & Rolfe
 Combretum congolanum Liben
 Combretum constrictum (Benth.) M.A.Lawson
 Combretum contractum Engl. & Diels
 Combretum coriifolium Engl. & Diels
 Combretum coursianum (H.Perrier) Jongkind
 Combretum cuspidatum Planch. ex Benth.
 Combretum decandrum Jacq.
 Combretum decaryi Jongkind
 Combretum deciduum Collett & Hemsl.
 Combretum demeusei De Wild.
 Combretum discolor Taub.
 Combretum dolichopodum Gilg
 Combretum duarteanum Cambess.
 Combretum echirense Jongkind
 Combretum edwardsii Exell
 Combretum elaeagnoides Klotzsch
 Combretum engleri Schinz, De Wild. & T.Durand
 Combretum eriogynum (H.Perrier) Jongkind
 Combretum erosum Jongkind
 Combretum erythrophloeum Gilg & Ledermann ex Engl.
 Combretum erythrophyllum (Burch.) Sond.
 Combretum esteriense Jongkind
 Combretum evisceratum (H.Perrier) Jongkind
 Combretum exalatum Engl.
 Combretum exannulatum (O.Hoffm.) Engl. & Diels
 Combretum excelsum Keay
 Combretum exellii Jongkind
 Combretum falcatum (Welw. ex Hiern) Jongkind
 Combretum farinosum Kunth
 Combretum flammeum Welw. ex Hiern
 Combretum foliatum Craib
 Combretum frangulifolium Kunth
 Combretum fruticosum (Loefl.) Stuntz
 Combretum fulvum Keay
 Combretum fuscum Planch. ex Benth.
 Combretum gabonense Exell
 Combretum germainii Liben
 Combretum ghesquierei Liben
 Combretum gillettianum Liben
 Combretum glabrum DC.
 Combretum glaucocarpum Mart.
 Combretum glutinosum Perr. ex DC.
 Combretum goetzei Engl. & Diels
 Combretum goldieanum F.Muell.
 Combretum goossensii De Wild. & Exell
 Combretum gordonii Jongkind
 Combretum gossweileri Exell
 Combretum gracile Schott
 Combretum graciliflorum Stace
 Combretum grandidieri Drake
 Combretum grandiflorum G.Don
 Combretum harmsianum Diels
 Combretum harrisii Wickens
 Combretum hartmannianum Schweinf.
 Combretum haullevilleanum De Wild.
 Combretum hensii Engl. & Diels
 Combretum hereroense Schinz
 Combretum hilarianum D.Dietr.
 Combretum holstii Engl.
 Combretum homalioides Hutch. & Dalziel
 Combretum igneiflorum Rendón & R.Delgad.
 Combretum illairii Engl.
 Combretum imberbe Wawra
 Combretum incertum Hand.-Mazz.
 Combretum indicum (L.) DeFilipps
 Combretum inflatum Jongkind
 Combretum ivanii Jongkind
 Combretum kasaiense Liben
 Combretum kirkii M.A.Lawson
 Combretum klossii Ridl.
 Combretum klotzschii Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum kostermansii Exell
 Combretum kraussii Hochst.
 Combretum kwangsiense H.L.Li
 Combretum lanceolatum Pohl ex Eichler
 Combretum lanuginosum G.Don
 Combretum latialatum Engl.
 Combretum latifolium Blume
 Combretum laxum Jacq.
 Combretum lecardii Engl. & Diels
 Combretum leprosum Mart.
 Combretum lindense Exell & Mildbr.
 Combretum linyenense Hand.-Mazz.
 Combretum lisowskii Jongkind
 Combretum littoreum (Engl.) Engl.
 Combretum llewelynii J.F.Macbr.
 Combretum lokele Liben
 Combretum longicollum Jongkind
 Combretum longipilosum Engl. & Diels
 Combretum longispicatum (Engl.) Engl. & Diels
 Combretum louisii Liben
 Combretum lukafuensis De Wild.
 Combretum luxenii Exell
 Combretum macrocalyx (Tul.) Jongkind
 Combretum malabaricum (Bedd.) Sujana, Ratheesh & Anil Kumar
 Combretum mannii G.Lawson ex Engl. & Diels
 Combretum marginatum Engl. & Diels
 Combretum marquesii Engl. & Diels
 Combretum mellifluum Eichler
 Combretum meridionalis (H.Perrier) Jongkind
 Combretum micranthum G.Don
 Combretum microphyllum Klotzsch
 Combretum mkuzense J.D.Carr & Retief
 Combretum moggii Exell
 Combretum molle R.Br. ex G.Don
 Combretum monetaria Mart.
 Combretum mooreanum Exell
 Combretum mortehanii De Wild. & Exell
 Combretum mossambicense (Klotzsch) Engl.
 Combretum mucronatum Schumach. & Thonn.
 Combretum multinervium Exell
 Combretum mussaendiflorum Engl. & Diels
 Combretum mweroense Baker
 Combretum nanum Buch.-Ham. ex D.Don
 Combretum ndjoleense Jongkind
 Combretum nigrescens King
 Combretum nigricans Lepr. ex Guill. & Perr.
 Combretum nioroense Aubrév. ex Keay
 Combretum niphophilum Gilg & Ledermann ex Engl.
 Combretum nusbaumeri Jongkind & L.Gaut.
 Combretum oatesii Rolfe
 Combretum obovatum F.Hoffm.
 Combretum obscurum Tul.
 Combretum octagonum (H.Perrier) Jongkind
 Combretum olivaceum Engl.
 Combretum oliviforme A.C.Chao
 Combretum oudenhovenii Jongkind
 Combretum ovalifolium Roxb. ex G.Don
 Combretum oxygonium (Tul.) Jongkind
 Combretum oxystachyum Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum oyemense Exell
 Combretum padoides Engl. & Diels
 Combretum paniculatum Vent.
 Combretum paradoxum Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum paraguariense (Eichler) Stace
 Combretum patelliforme Engl. & Diels
 Combretum paucinervium Engl. & Diels
 Combretum pavonii G.Don
 Combretum pecoense Exell
 Combretum pellegrinianum Exell
 Combretum pentagonum M.A.Lawson
 Combretum perakense M.G.Gangop. & Chakrab.
 Combretum petrophilum Retief
 Combretum phaeocarpum Mart.
 Combretum pilosum Roxb. ex G.Don
 Combretum pisoniiflorum (Klotzsch) Engl.
 Combretum pisonioides Taub.
 Combretum platypterum (Welw.) Hutch. & Dalziel
 Combretum polyanthum Jongkind
 Combretum polystictum Hiern
 Combretum procursum Craib
 Combretum psidioides Welw.
 Combretum punctatum Blume
 Combretum purpurascens Hand.-Mazz.
 Combretum purpureiflorum Engl.
 Combretum pyramidatum Desv.
 Combretum pyrifolium (C.Presl) Kurz
 Combretum quadrangulare Kurz
 Combretum quadratum Craib
 Combretum rabiense Jongkind
 Combretum racemosum P.Beauv.
 Combretum razianum K.G.Bhat
 Combretum recurvatum Sujana, Ratheesh & Anil Kumar
 Combretum relictum Hutch. & Dalziel
 Combretum rhodanthum Engl. & Diels
 Combretum riggenbachianum Gilg & Ledermann ex Engl.
 Combretum robustum Jongkind
 Combretum robynsii Exell
 Combretum rochetianum A.Rich. ex A.Juss.
 Combretum rohrii Exell
 Combretum rotundifolium Rich.
 Combretum rovirosae Exell
 Combretum roxburghii Spreng.
 Combretum rupicola Ridl.
 Combretum sanjappae Chakrab. & Lakra
 Combretum scandens Liben
 Combretum schumannii Engl.
 Combretum sericeum G.Don
 Combretum shivannae Gholave, Kambale, Lekhak & S.R.Yadav
 Combretum sordidum Exell
 Combretum sphaeroides (Tul.) Jongkind
 Combretum spinosum Bonpl.
 Combretum stenopterum Exell
 Combretum stocksii Sprague
 Combretum struempellianum Gilg & Ledermann ex Engl.
 Combretum stylesii O.Maurin, Jordaan & A.E.van Wyk
 Combretum subglabratum De Wild.
 Combretum subumbellatum (Baker) Jongkind
 Combretum sundaicum Miq.
 Combretum sylvicola O.Maurin
 Combretum tarquense Clark
 Combretum tenuipetiolatum Wickens
 Combretum tessmannii Gilg ex Engl.
 Combretum tetragonocarpum Kurz
 Combretum tetralophoides Slooten
 Combretum tetralophum C.B.Clarke
 Combretum teuschii O.Hoffm.
 Combretum tibatiense Gilg & Ledermann ex Engl.
 Combretum tomentosum G.Don
 Combretum towaense Engl. & Diels
 Combretum trichophyllum Baker
 Combretum trifoliatum Vent.
 Combretum ulei Exell
 Combretum umbricola Engl.
 Combretum vendae A.E.van Wyk
 Combretum vernicosum Rusby
 Combretum villosum (Tul.) Jongkind
 Combretum violaceum (Tul.) Jongkind
 Combretum virgatum Welw. ex M.A.Lawson
 Combretum viscosum Exell
 Combretum wallichii DC.
 Combretum wattii Exell
 Combretum wilksii Jongkind
 Combretum winitii Craib
 Combretum xanthothyrsum Engl. & Diels
 Combretum youngii Exell
 Combretum yuankiangense C.C.Huang & S.C.Huang
 Combretum zenkeri Engl. & Diels
 Combretum zeyheri Sond.

Izvori

Vanjske poveznice

Mirtolike

Kombretum


El mercado de San Isidro (denominado oficialmente como Mercado Municipal de San Isidro) es un mercado municipal de Madrid (ubicado en el distrito de Carabanchel). El mercado tiene su inauguración a mediados del , tras varias décadas dando su servicio a los vecinos del barrio de Carabanchel, el mercado pasa por una crisis en la que disminuyeron clientes, se cerraron puestos. Tras varias remodelaciones comenzadas en la primera década del , el espacio del mercado cedió parte de su superficie de venta a un supermercado.

Véase también
Anexo:Mercados de Madrid

Referencias

San Isidro
Carabanchel

Mercado de San Isidro


Suðurkrossinn (latína: Crux) er stjörnumerki í Vetrarbrautinni á suðurhimni þar sem fjórar bjartar stjörnur mynda kross. Suðurkrossinn er minnsta stjörnumerkið af 88 stjörnumerkjum nútímans en er auðgreinanlegur þar sem allar fjórar stjörnurnar eru með yfir +2.8 í birtustig. Suðurkrossinn er menningarlega mikilvægur sem tákn víða á suðurhveli Jarðar og birtist meðal annars í fánum Ástralíu, Nýja-Sjálands, Brasilíu, Papúu Nýju-Gíneu og Samóa.

Fánar með Suðurkrossinum

Tenglar
 Suðurkrossinn á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Suðurkrossinn


Rund um Köln er et tysk endagsløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i juni. Løbet er blevet arrangeret siden 1908, og er en af de ældste sportsarrangementer i Tyskland. Løbet er af UCI klassificeret med 1.1 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1908

Rund um Köln


Lionginas ist ein litauischer männlicher Vorname und Familienname, abgeleitet von Longinus.

Personen
Vorname:
 Lionginas Abarius (1929–2022), litauischer Musiker, Komponist und Professor
 Lionginas Šepetys (1927–2017), sowjetlitauischer Politiker, Kultusminister
 Lionginas Virbalas SJ (* 1961), litauischer Ordensgeistlicher, emeritierter Erzbischof von Kaunas

Familienname:
 Jonas Lionginas (* 1956), litauischer Bankmanager und liberaler Politiker

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname
Familienname

Lionginas