İbrahim Peçevî veya Peçuylu İbrahim Efendi (d. 1574, Pécs – ö. 1650, Budin), Macaristan doğumlu Osmanlı tarihçisidir.

Hayatı

Macarlar tarafından (vakanüvis) adıyla tanınır. Annesi Boşnak ailesi Sokollu'ya (Sokolović) mensup olan ve soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Peçevî 14 yaşında babasını kaybedince, akrabası olan Anadolu Beylerbeyi Lala Mehmet Paşa'ya bağlanmış ve onun korumasında eserler vermiştir. Pek çok kez Osmanlı-Avusturya savaşlarına katılan Peçevî, Anadolu ve Rumeli'de defterdarlık görevlerinde de bulunmuştur.

1641 yılında devlet görevinden çekilerek tarihini yazmaya başlamıştır. Bu tarih eserinden özellikle 1520-1640 dönemini incelemiştir. Peçevî bu eserinde kullandığı kaynakları gayet açık belirtmiştir ve eserini yazarken daha önce yazılmış pek çok tarih kitabını incelemiştir. Böylece Osmanlı tarihçilerinin arasında ilk defa olarak Avrupalı tarihçilerin eserlerine, özellikle Macarca yazılmış tarih eserlerine kaynak vermiştir.

Yazdığı iki ciltlik Târih-i Peçevî 17. yüzyıl ve öncesi Osmanlı tarihinin en önemli kaynaklarından biridir.

Dış kaynaklar
 İbrahim Peçevî (haz. Murat Uraz), (1969) Peçevi Tarihi 2 Cilt, İstanbul:Nesriyat Yurdu.
 İbrahim Efendi Peçevî (haz. Bekir Sıtkı Baykal), (1999) Peçevi Tarihi 2 Cilt, Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları;
 Öngören, Reşat (1999) "İbrahim Peçevî", Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi Cilt:1 sayfa:641-642, İstanbul: Yapi Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-08-0071-0

Dış bağlantılar
 Hancz, Erika (2007) "Peçuylu İbrahim", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.34 say. 216-218 Online:

Kaynakça

1574 doğumlular
Macaristan doğumlular
1650 yılında ölenler
16. yüzyıl yazarları
Osmanlı tarihçileri
Osmanlı askerî personeli
Osmanlı Boşnakları

İbrahim Peçevî


Amy Ryan (født Amy Beth Dziewiontkowski; 3. maj 1968) er en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller. I 2008 blev Amy Ryan nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i Gone Baby Gone.

Filmografi
 Central Intelligence (2016)
 Monster Trucks (2016)
 Gåsehud (2015)
 Louder Than Bombs (2015)
 Spionernes bro (2015)
 Birdman (2014)
 Breathe In (2013)
 The Escape Plan (2013)
 Win Win (2011)
 Green Zone (2010)
 Jack og Connie – kærlighedens nybegyndere (2010)
 Changeling (2008)
 Min Brors Kæreste (2007)
 Capote (2005)
 You Can Count On Me (2001)
 Beautiful Boy (2018)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Pseudonymer
Oscar-nominerede skuespillere

Amy Ryan


University of California Publications in Botany, (abreviado Univ. Calif. Publ. Bot.), es una revista ilustrada con descripciones botánicas que es editada por la Universidad de California. Comenzó su publicación en el año 1902.

Referencias

Enlaces externos
En IPNI

Revistas de botánica


Deveboynu, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Deveboynu, Beşiri - Batman ili Beşiri ilçesine bağlı köy
 Deveboynu, Çüngüş - Diyarbakır ili Çüngüş ilçesine bağlı mahalle
 Deveboynu, Afşin - Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle

Deveboynu


القائد القسامي وائل عبد القادر حسن عقيلان (11 فبراير 1978 - 3 مايو 2009). من قادة كتائب الشهيد عز الدين القسام.

حياته ودراسته
ولد القائد المهندس وائل عقيلان مخيم العروب في الضفة الغربية في العام 1977، ولجأ إلى قطاع غزة مع أسرته حيث استقرت بمدينة غزة، والتحق بمدرسة جباليا الابتدائية ودرس فيها المرحلة الإعدادية.. ثم التحق بمدرسة بغزة لدراسة المرحلة الثانوية حيث نشأ هناك بين أحضان أسرة متدينة معروفة بمكانتها وجهادها مكونة من 12 فرد وعرف طريقه إلى المسجد الأبيض بمعسكر الشاطئ منذ نعومة أظافره. كان من الطلبة المتفوقين في قسم هندسة الكمبيوتر بكلية الهندسة الجامعة الإسلامية في غزة التي شغل منصب رئيس مجلس طلبتها مدة عام بعد انتخابات طلابية فازت خلالها الكتلة الإسلامية، الإطار الطلابي لحركة المقاومة الإسلامية حماس.

المطاردة
كان الشهيد على قائمة المطلوبين لقوات الاحتلال الإسرائيلي منذ اشتعال انتفاضة الأقصى في أيلول/سبتمبر من عام 2000 حيث نشرت سلطات الاحتلال اسمه ضمن قوائم المطلوبين لأجهزتها الأمنية عدة مرات. ومنذ إدراج اسمه في القوائم الإسرائيلية عاش عقيلان حياة المطاردة مع رفيق دربه القسامي رامي سعد الذي استشهد أثناء مشاركته في التصدي لاجتياح القوات الإسرائيلية لحي الشجاعية بمدينة غزة. ويُنسب إلى عقيلان المسؤولية عن قيادة الوحدة (103) التابعة كتائب القسام التي أعلنت مسؤوليتها عن عدة عمليات إطلاق نار وتفجير دبابات وآليات إسرائيلية خلال انتفاضة الأقصى، كما تتهمه قوات الاحتلال بالمشاركة في تطوير صواريخ القسام. وتصفه بعض المصادر المقربة منه بأنه ذو عقلية إستراتيجية قيادية وشخصية عسكرية فذة ويتمتع بحس أمنى عالٍ.

نجاته من الاغتيال
في إطار الحرب الشعواء التي شنتها قوات الاحتلال الإسرائيلي على حماس عام 2003 وبعد سقوط الهدنة التي أعلنتها الفصائل الفلسطينية في شهر حزيران/يونيو عام 2003 إثر قيام الطائرات الإسرائيلية بقصف سيارة المهندس إسماعيل أبو شنب القيادي البارز في حركة حماس ما أدى إلى استشهاده واثنين من مرافقيه.. تصاعدت وتيرة الاغتيالات الإسرائيلية ضد كوارد حركة حماس. وبعد اغتيال المهندس أبو شنب، اغتالت طائرات الاباتشي أربعة عناصر من كتائب القسام هم: أحمد إشتيوي ووحيد الهمص وأحمد أبو هلال ومحمد أبو لبدة بقصف سيارة كانوا يستقلونها على الطريق الساحلي بمدينة غزة. وواصلت قوات الاحتلال عمليات الاغتيال فاستهدفت بقصف صاروخي كلاً من خالد مسعود ووائل عقيلان علي مفرق مدرسة عباد الرحمن الخاصة - شارع الجلاء تقاطع الشارع الثالث إلا أنهما تمكنا من إفشال المحاولة بالفرار من السيارة الرينو البيضاء التي كانا يستقلانها قبل قصفها بلحظات. وفي تعقيبه على فشل عملية الاغتيال أكد جيش الاحتلال أنه كان يستهدف خالد مسعود الذي يلعبُ دوراً بارزاً في تطوير صواريخ القسام التي باتت تشكل تهديداً خطيراً بعد سقوط أول صاروخ من هذا الطراز على مدينة عسقلان الإستراتيجية داخل إسرائيل. ولم تكن تلك محاولة الاغتيال الوحيدة فقد نجا الشهيد من محاولة اغتيال أخرى استهدفته في منطقة تل الإسلام.

الاعتقال
تعرض المهندس عقيلان للاعتقال من قبل جهاز الأمن الوقائي الفلسطيني ثلاث مرات، الأولى كانت لمدة 10 أشهر، والمرة الثانية مكث خلالها في السجن 4 شهور، فيما كان الاعتقال الأخير لمدة 7 أيام فقط. وهناك تلقى علاجات خاطئة كانت السبب في إصابته ب قرحة المعدة والتي لازمته طوال حياته حيث عولج منها في أحد مستشفيات مصر عام 2007 وكانت السبب في وفاته فيما بعد.

الشهادة
ارتقي شهيدا بعد عام ونصف فقط من استشهاد شقيقه الأصغر محمد عقيلان الذي كان ينتمي إلى سرايا القدس الجناح العسكري لحركة الجهاد الإسلامي في غزة، والذي استشهد في معركة ايام الغضب أو ما يسمى بالمحرقة. وارتقى إلى ربه شهيدا مساء يوم الأحد 3/5/2009 في مستشفى الشفاء بغزة بعد صراع مع المرض استمر لمدة عشرين يوما نتيجة مضاعفات لقرحة المعدة -أصيب بها في سجون الوقائي- وتحديدا انفجار الإثنى عشر مما تسبب في حدوث حالة تسمم أدت إلى وفاته بعد أن رفضت السلطات المصرية السماح له بعبور معبر رفح للعلاج في أراضيها أو حتى للسفر للعلاج في أي دولة أخرى. وبذلك أصبح الشهيد رقم 230 من شهداء الحصار الإسرائيلي المصري على قطاع غزة. وبوفاته لايبقى على قيد الحياة من أعضاء الوحدة القسامية الخاصة 103 سوى الأسير البطل حمادة الديراوى والأسير البطل فؤاد أبو نار فك الله أسرهم، بعد استشهاد كل من مهند سويدان ورامي سعد «زوج امية الأول» واحمد شتيوى ووحيد الهمص.

رفاقه
كان الشهيد من رفاق الشهداء عادل هنية وتيتو مسعود وسهيل أبو نحل ونضال فرحات وعدد كبير من شهداء المجموعات الأولي التي صنعت صواريخ القسام والتي أطللقت النار على الجنود والمستوطنيين .

مصادر
 http://www.alqassam.ps/arabic/byan_poup.php?id=4490

وصلات خارجية
 وائل عقيلان.. عندما ينجح الحصار فيما فشل فيه الاحتلال، إخوان أون لاين، 5 مايو 2009

أعضاء كتائب القسام
مواليد 1977
وفيات 2009

وائل عبد القادر عقيلان


Cristian Moisescu (n. 9 iulie 1946,Arad – d. 7 ianuarie 2016, Arad) a fost primar al municipiului Arad între 1992-1996, ales din partea Alianței Civice.

Studii
A urmat Facultatea de Filologie din cadrul Universității de Vest din Timișoara, secția engleză–română. Tot la această instituție de învățământ superior o obținut doctoratul în filologie.

Activitatea didactică
Între 1972-1989 a predat limba engleză la Liceul nr. 4 din Arad, iar între 1990-1992 la Liceul "Elena Ghiba Birta". Ulterior a devenit lector universitar la Universitatea "Vasile Goldiș" din Arad.

Activitatea politică
În perioada decembrie 1989–iunie 1990, a fost șeful comisiei de învățământ a județului Arad din cadrul Consiliului Provizoriu al Uniunii Naționale Arad.
Între 1990-1991 a îndeplinit funcția de președinte al Alianței Civice Arad și pe cea de președinte al filialei județene a Partidului Alianței Civice Arad.
În perioada 1992-1996 a fost primar al municipiului Arad, primul primar ales democratic după 50 de ani de comunism.
Din anul 2000 a deținut două mandate de consilier: unul local și unul județean.

Cristian Moisescu a fost apreciat și pentru faptul că se deplasa la serviciu cu bicicleta.

Preocupări religioase
A publicat următoarele lucrări: "Devieri de la Calea Vieții" (1990 G.B.W.), "Vremea Sfârșitului" – "Apocalipsa verset cu verset" ( 1998), ,,Mesajul Celor Șapte Biserici din Apocalipsa" (2012) și s-a îngrijit de "Antologia de poezie Ioan Alexandru."

A fost distins cu "Diploma de luptător în Revoluția Română din 1989", Titlul de "Prieten al artelor," 1994, decernat de Uniunea Artiștilor Plastici – filiala Arad, Titlul de "Susținător al artelor", 1995, decernat de aceeași organizație profesională.

În ultima parte a vieții a lucrat la un volum biografic despre viața tatălui său și la un comentariu al cărții Apocalipsei.

Priveghiul și slujba de înmormântare au avut loc în Biserica Baptistă din cartierul arădean Pârneava.

Note

Nașteri în 1947
Decese în 2016
Arădeni
Baptiști români
Primarii Aradului
Absolvenți ai Universității de Vest din Timișoara
Membri ai Partidului Alianța Civică

Cristian Moisescu


حنان (13 أغسطس 1964 -)، مغنية مصرية.

مشوارها الفني
حصلت على الثانوية العامة ثم التحقت بمعهد الموسيقى العربية وتخرجت فيه بعام 1987.
بدأت مشوارها الفني وهي صغيرة إلى حد ما.. حيث التحقت وهي طالبة بالصف الأول الثانوي بفرقة «أم كلثوم».. وهي من أعرق الفرق الفنية في مصر والعالم العربي، وكانت لا تقبل إلاَّ المواهب المتميزة جداً، ثم اكتشفها الفنان عمار الشريعي، وألحقها بفرقته الموسيقية، التي تطورت فيما بعد، فيما عرف في الوسط الفني بفريق «الأصدقاء» الذي كان يتكون من «منى عبد الغني وحنان وعلاء عبد الخالق».

كانت تشترك في الحفلات العامة مع فرقة أم كلثوم كأداء تراثي، ومع الأستاذ عمار الشريعي (فرقة الأصدقاء) قدمت ثلاثة ألبومات لاقت شهرة واسعة جداً، وبدأت بعدها الآفاق العالمية تفتح أمامها، فقدمت حفلات وجولات غنائية في فرنسا وبريطانيا وأمريكا والبلاد العربية مرات كثيرة..

تعاونت مع الفنان حميد الشاعري وحققت معه نجاحآ هائلآ في ألبوم «البسمة» واستمر تعاونهما في ألبومات «رايقه» و «تستاهل» و «بحبك» حيث قام حميد الشاعري بالتوزيع الموسيقي الكامل لهذه الألبومات ولحن الكثير من أغانيها

  . ومن قبل ذلك كان مشوارها الفني مع فرقة أم كلثوم وفرقة عمار الشريعي.

وفي عام 1997 كان قرار اعتزالها الفن.

أعمالها الفنية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنيات مصريات في القرن 20
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1384 هـ
مواليد 1964
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مصريات معتزلات

حنان (مغنية)


The Rough Collie (also known as the Long-Haired Collie) is a long-coated dog breed of medium to large size that, in its original form, was a type of collie used and bred for herding sheep in Scotland. More recent breeding has focused on the Collie as a show dog, and also companion. The breed specifications call for a distinctive long narrow tapered snout and tipped (semiprick) ears, so some dogs have their ears taped when young. Rough Collies generally come in shades of sable and white (sometimes mahogany), blue merle, tri-colored, and colour-headed white.

Originating in the 19th century, the breed is now well known through the stories of author Albert Payson Terhune about his dog Lad, and later with Eric Knight's character of Lassie and her novels, movies, and television shows.

There is a smooth-coated variety known as a Smooth Collie; some breed organisations, including both the American and Canadian Kennel Clubs, consider smooth-coat and rough-coat collies to be variations of the same breed. Rough Collies closely resemble the smaller Shetland Sheepdogs or "Shelties", but the two breeds do not have an exclusive linear relationship.

History

Both Rough and Smooth collies are descended from a localised variety of herding dog originating in Scotland and Wales. The Scottish variety was a large, strong, aggressive dog, bred to herd highland sheep. The Welsh variety was small and nimble, domesticated and friendly, and also herded goats. When the English saw these dogs at the Birmingham market, they interbred them with their own variety of sheepdogs, producing a mixture of short- and long-haired varieties. After the industrial revolution, dog ownership became fashionable, and these early collies were believed to have been crossed with the Borzoi (Russian Wolfhound) to get a more "noble" head (longer muzzle), which is today one of the true characteristics of the Rough Collie. It is not known conclusively if the Borzoi cross made it into the mainstream of the breed.

When Queen Victoria acquired a Rough Collie, after seeing one at Balmoral Castle, they were transformed into something of a fashion item. Continued breeding for show purposes drastically changed the appearance of the dogs; in the 1960s, it was a much taller dog than it is today (in the UK; in the US, the size standard has not been revised downward and dogs have remained between 24 and 26"). Earlier dogs were also more sturdy in build and reportedly capable of covering up to 100 miles in one day. In the UK the Rough Collie is no longer used for serious herding, having been replaced by the Border Collie, though in the United States and a number of European countries, there has been a resurgence in the use of the Collie as a working and performance dog.

The Collie Club of America is one of the oldest breed-specific clubs in existence in the United States (founded in 1886). The Collie Club in England dates from 1881.

Quoted from Collie Club of America:
Unfortunately, the Collie's exact origins are shrouded in obscurity. It has been the subject of much research and speculation. The word "Collie" is as obscure as the breed itself. The name has been spelled many different ways: Coll, Colley, Coally and Coaly. Generally, the most accepted origin of the word is "Coll" - the Anglo-Saxon word for "black".

In the 18th century, the Rough Collie's natural home was in the highlands of Scotland, where he had been used for centuries as a sheepdog. The dogs were bred with great care in order to assist their masters in the herding and guarding of their flock.

 Without a doubt, it is to the English fancy of the late 1800s that the breed owes its development as a popular show dog. Rough Collies were first exhibited in 1860 at the Birmingham, England dog show, in the generic class "Scotch Sheep-Dogs".
In 1879 the first English Rough Collie was imported to this country. It is from England that we find the famous pillars of the breed, from which the American fanciers sought not only their next big winner, but also their foundation stock.By the turn of the century, the American Rough Collie was in a state of continued development. The breed continued to thrive in England. American show prizes were dominated by the British imports. As a result of the imports, the breed made rapid progress between 1900 to 1920. These dogs built the foundations upon which the present day Rough Collie is based and paved the way for the emergence of the great American kennels of the 1920s and 1930s

Appearance

Recognized colours include:

 Sable and white, where the "sable" ranges from pale tan to a mahogany
 Tricolor, which is primarily black edged in tan
 Merle, Blue or Sable merle, which is mottled.
 Colour-headed white, which is a mainly all-white coat, except for the head, which could be tri-, sable or blue.

All have white coat areas, in the collar, parts of the leg, and usually the tail tip. Some may have white blazes on their faces. Note that the American Kennel Club accepts colour-headed white, where the dog is predominantly white with coloured markings of sable, tricolor, or blue merle on the head and sometimes body patches. The downy undercoat is covered by a long, dense, coarse outer coat with a notable ruff around the neck, feathers about the legs, a petticoat on the abdomen, and a frill on the hindquarters.One of the characteristic features of the Rough Collie is its head. This is light in relation to the rest of the body, and resembles a blunted wedge tapering smoothly from ears to black nose, with a distinct stop and parallel head planes. The muzzle is well rounded, and never square. There is considerable variation in the color of the head, however. The eyes are medium-sized and almond shaped. The ears are supposed to be semi-prick, or tipped, with the upper third folded over. Ears which do not "tip" properly, however, are common, and many collies have their ears taped as puppies (using medical adhesive or paper tape) to encourage them to lie properly – no cutting or surgery is involved.

Rough Collies have a more blunt, gradually tapering, face than the smaller, but otherwise very similar Shetland Sheepdog, which is partly descended from the Rough Collie. The planes of the muzzle and the top of the skull should be parallel in collies, with a slight but distinct stop. (In shelties, the planes are not parallel.) The ears of a Rough Collie are similar to a Shetland Sheepdog's, but larger. Furthermore, once seen, the contrast between the Rough Collie head and that of a Border Collie is immediately apparent, the latter having a considerably shorter muzzle and a more distinct stop between muzzle and forehead. The ruff is also distinctive in distinguishing the two breeds.

The size and weight varies among breed standards; male collies can stand 55.8 to 66 cm (22 to 26 in) at the shoulder; the female averages 5 cm (2 in) shorter. The males are usually in the weight range (50–70 lbs), and the females are usually 5 to 10 lbs less. Collies in the US are sometimes reported to be over one hundred pounds, but a large collie typically weighs no more than 70 pounds. US and UK standards may differ. The UK standard calls for dogs to be significantly smaller than those under the American Kennel Club.

Temperament

Rough collies should show no nervousness or aggression, and are generally great with children and other animals. However, they must be well socialised to prevent shyness. They are medium to large sized dogs, and they generally need a house instead of being in a small apartment.  Like many herding dogs, collies can be fairly vocal, and some are easily trained not to bark. The amount of herding instinct varies, with some dogs being quite drivey and others calmer.

Rough Collies are very loyal and may be one-family dogs (although most make exceptions for children), but are very rarely aggressive or protective beyond barking and providing a visual deterrent. They are typically excellent with kids. They are eager to learn and respond best to a gentle hand.

The rough collie's long coat has made the breed successful on northern Midwest farms as an able herder and guardian of the farm during the winter. The dog needs to be gradually acclimated to the cold and a suitable insulated outdoor shelter must be provided for the dog along with ample quality food and a source of unfrozen water. The rough collie also relishes playing in the snow with children during the winter months. They guard the farm while the owner is away and are naturally protective of small children.

Health

While Rough Collies are generally resilient and healthy, there are some health problems that can affect the breed.

Collie eye anomaly (CEA), a genetic disease which causes improper development of the eye and possible blindness, is a common ailment in the breed. More rarely, Rough Collies can be affected by progressive retinal atrophy (PRA), another genetic disease in which bilateral degeneration of the retina results in progressive vision loss culminating in blindness. Through genetic testing and careful screening program it would be theoretically possible to eradicate both of these problems in purebred lines, however, certainly in the UK, the Kennel Club does not require these tests to be done either for registration or showing. CEA is so prevalent that elimination of affected dogs except through very slow and careful breeding decisions to avoid shrinking the gene pool more than absolutely necessary. Rough Collie puppies should be screened at an early age (6–8 weeks) by a certified veterinary ophthalmologist to check for CEA. PRA has a later onset and can be detected by DNA test, but is much less widespread (in the US) than CEA. (In the UK, PRA is more common.) Note, the UK Kennel Club "Accredited Breeder Scheme" requires eye tests and recommends the genetic test for this class of members.

Canine cyclic neutropenia is a cyclic blood disorder that is usually fatal to affected puppies. The disease is also referred to as "gray collie syndrome", due to affected puppies having a pale gray, pinkish/gray or beige colouring, none of which are normal Rough Collie colours. Puppies that survive through adulthood are plagued with immune disorders throughout their lives and rarely live more than three years. DNA testing can help detect carriers of the recessive gene that causes the disease.

Hip dysplasia: As with most of the larger breeds, hip dysplasia is a potential concern for Rough Collies. Although this disease appears to be "multigene", careful selection by many breeders is reducing this problem. The UK Kennel Club "Accredited Breeder Scheme" requires hip-scores this class of members, however, a very small proportion of UK registered puppies are bred under this scheme. Hip dysplasia is rare in collies compared to their closest relatives and other breeds of the same size.Rough Collies may carry a mutant Mdr1 gene that results in a sensitivity to Ivermectin and related drugs. A screening test is used to determine if alternative medications are required. Overdoses from the proscribed medications can result in neurological impairment or even death, but preventative doses are usually safe. This faulty gene is present in several breeds, but is well known among collies.

In addition to these problems, all of which can be tested for, there are a number of problems which are thought to be genetic but for which no screening test exists. These include epilepsy, bloat, a tendency towards allergies, and thyroid disorders (primarily hypothyroidism.). Because no DNA tests exist for these disorders (and all can have causes other than genetic origins), breeders can only do their best to avoid producing them by removing affected dogs from the gene pool.

Grooming
The double-layered coat needs to be brushed frequently and thoroughly to keep it in a show condition. Pet dogs need less maintenance but still a significant amount to keep the dog healthy. The profuse coat picks up grass seeds and burrs, and many dogs tend to mat to some degree, particularly behind the ears, around the collar (if a collar is left on the dog), and in the pants.  Spaying and neutering can alter coat texture, making it softer and more prone to matting.

Working life

Herding

In the 18th century, the Collie's natural home was in the highlands of Scotland, where it had been used for centuries as a sheepdog. The dogs were bred with great care in order to assist their masters in the herding and guarding of their flock.

Collies are capable of being keen herders while remaining sensible, flexible family companions, whether as working dogs on a ranch or farm or helping out a suburban owner who keeps a few sheep, goats, or ducks as a hobby. Participation in herding helps preserve the special heritage of the Collie and opens up new opportunities for owner and dog. The qualities that make a good herding dog – trainability, adaptability, loyalty, soundness of body and character, agility, grace – are important in many areas, and contribute so much toward making the dog an outstanding companion as well.

Throughout the country there are local herding clubs that provide clinics, work days, trials and tests. Several organizations provide herding title programs in which Collies regularly participate. A Herding Instinct Test introduces Collies and their handlers to herding at the basic level. It is designed to show whether or not a Collie, who may have never had any exposure to livestock, still has the natural instinct to perform the function for which the breed was initially created. It is a non-competitive introduction to carefully selected and easily handled livestock under favorably controlled conditions.

Activities
Rough Collies can compete in dog agility trials, obedience, conformation, flyball, tracking, and herding events. Herding instincts and trainability can be measured at noncompetitive herding tests. Rough Collies exhibiting basic herding instincts can be trained to compete in herding trials. The breed has also been known to work as search and rescue dogs, therapy dogs and guide dogs for the blind.

Notable Rough Collies

 Lassie, a line of Rough Collies originally owned by Rudd Weatherwax that have starred in numerous films, multiple television series, a radio program, and has been the subject of various novels and non-fiction works. One of the few animal actors to have a star on the Hollywood Walk of Fame.
 Reveille is the name of the current mascot of Texas A&M University. Since Reveille III became the mascot in 1966, each dog to bear that name has been a Rough Collie; the current mascot is Reveille X. She assumed her duties in 2021, and she was donated by Rough Collie breeders Julie Hinrichsen and Russell Dyke of Juell Collies.
 Dylan, Argentine president Alberto Fernández's pet dog.
 Lad, the main hero of Albert Payson Terhune's early 20th-century novels about his Sunnybank Rough Collies.
 Wolf, the main hero of Albert Payson Terhune's early 20th-century novels about his Sunnybank Rough Collies.
 Gray Dawn, another of Albert Payson Terhune's early 20th-century novels about his Sunnybank Rough Collies.
 Pal, the first Rough Collie to portray Lassie.
 Ch. Laund Loyalty of Bellhaven, a nine-month-old Rough Collie who is the youngest dog to ever win the Westminster Kennel Club Dog Show.

See also
 Dogs portal
 List of dog breeds

References

FCI breeds
Herding dogs
Dog breeds originating in Scotland

Rough Collie


Betoideae, potporodica štirovki kojemu pripada pet rodova, od kojih je najznačajnija blitva.

U Hrvatskoj rastu samo dvije vrste iz ovog tribusa, to su drvenasta i obična blitva

Tribusi i rodovi
 Acroglochin Schrad. ex Schult. (1 sp.)
 Hablitzia M. Bieb. (1 sp.)
 Oreobliton Durieu & Moq. (1 sp.)
 Aphanisma Nutt. ex Moq. (1 sp.)
 Patellifolia A.J.Scott, Ford-Lloyd & J.T.Williams (1 sp.)
 Beta L. (15 spp.)

Izvori

Štirovke

Betoideae


Käbschütz ist ein Ortsteil der sächsischen Gemeinde Käbschütztal im Landkreis Meißen.

Geographie
Käbschütz liegt westlich der Kreisstadt Meißen und ist einer der westlichsten Ortsteile Käbschütztals. Der Ort liegt im Tal des Baches Käbschütz, in den im Ortsgebiet der Raßlitzbach rechtsseitig mündet. Käbschütz ist mit dem Auto nur über die Straße vom benachbarten Ort Sornitz zu erreichen. Bis 1972 war die Schmalspurbahn Wilsdruff–Gärtitz in Betrieb, an der auch Käbschütz einen Haltepunkt hatte. Waldwege führen in die umliegenden Dörfer. Nachbarorte von Käbschütz sind im Norden Mettelwitz und Großkagen, im Nordosten Kleinkagen, im Osten Nimtitz mit dem naheliegenden Kieswerk und im Süden Sornitz. Im Westen schließt sich die Ortsgemarkung Raßlitz an. Mettelwitz und Raßlitz sind Ortsteile der Gemeinde Leuben-Schleinitz, alle übrigen angrenzenden Orte gehören zu Käbschütztal.

Geschichte
Der Bauernweiler wurde erstmals 1334 als Cabacswicz oder Kabcswicz urkundlich erwähnt. Er befand sich in der Markgrafschaft Meißen und war dem "Castrum Meißen" unterstellt. Die Grundherrschaft übten 1551 die Herren von Schleinitz in Schleinitz, heute Gemeinde Leuben-Schleinitz, aus. Ab Mitte des 16. Jahrhunderts wird eine Zugehörigkeit des Ortes zum Erbamt Meißen und später zum Amt Meißen angegeben. Ab 1875 war der Ort zur Amtshauptmannschaft Meißen im Königreich Sachsen und später in der Weimarer Republik gehörig.

Die Ortsgemarkung bemaß im Jahr 1900 eine Größe von 92 Hektar. Als Flurformen sind Blockflur und Streifenflur vertreten. Käbschütz war nach Planitz gepfarrt und gehört heute zur Kirchgemeinde "Leuben-Ziegenhain-Planitz". Von 53 Einwohnern im Jahr 1925 waren 52 evangelisch-lutherisch und einer katholischer Konfession. Die Eigenständigkeit des Ortes endete am 1. November 1935 mit der Eingemeindung in die Großgemeinde Planitz-Deila. Sie wurde nach dem Zweiten Weltkrieg Teil der Sowjetischen Besatzungszone und später der DDR. Nachdem die Amtshauptmannschaften 1939 in Landkreise umbenannt wurden, folgte in der Kreisreform 1952 eine Neugliederung des Landes. Planitz-Deila und seine Ortsteile wurden dem Kreis Meißen zugeschlagen, der zum Bezirk Dresden gehörte.

Nach Wende und Wiedervereinigung wurde Käbschütz Teil des neugegründeten Freistaates Sachsen und blieb im Landkreis Meißen. Zur Kreisreform 1994 wurde der Landkreis Meißen-Radebeul (ab 1996 Landkreis Meißen) aus dem alten Gebiet des Kreises Meißen und Teilen des Kreises Dresden-Land gebildet, dem Käbschütz bis 2008 angehörte. Ebenfalls 1994 vereinigten sich Jahna-Löthain, Krögis und Planitz-Deila zur neuen Großgemeinde Käbschütztal mit 37 Ortsteilen. Diese Gemeinde ist seit dem 1. August 2008 Teil des in der Kreisreform Sachsen 2008 aus Landkreis Meißen und Landkreis Riesa-Großenhain gebildeten dritten Landkreises Meißen.

Sechs Gebäude, darunter der noch erhaltene Bahnhof Käbschütz, wurden vom sächsischen Innenministerium in die Kulturdenkmalliste für Käbschütztal aufgenommen.

Entwicklung der Einwohnerzahl

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Käbschütztal)
Ort im Landkreis Meißen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Meißen)
Ersterwähnung 1334
Gemeindeauflösung 1935

Käbschütz (Käbschütztal)


Johann Karl Schultz (født 5. maj 1801 i Danzig, død 12. juni 1873 sammesteds) var en tysk maler og raderer.

Schultz studerede i sin fødebys kunstskole, i Berlin og til sidst hos teater- og arkitekturmaleren Quaglio i München. Efter et fireårigt ophold i Italien blev han efter sin hjemkomst professor og direktør ved kunstskolen i Danzig (1832). Af hans arkitekturbilleder fremhæves domkirken i Milano (Berlins Nationalgalleri), domkirken i Königsberg (museet sammesteds). Nok så kendt som Schultz' malerier er hans raderinger: de 54 blade Danzig und seine Bauwerke (1845—68) og en samling blade Tutti frutti (1869) med tyske og italienske arkitektoniske motiver.

Kilder

Malere fra Tyskland
Raderere
Grafikere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Gdansk

Johann Karl Schultz


Den 12. udgave af Ronde van Drenthe blev afholdt den 11. marts 2018. Det var den anden konkurrence i UCI Women's World Tour 2018. Løbet blev vundet af hollandske Amy Pieters fra Boels-Dolmans.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Amalie Dideriksen kørte for Boels-Dolmans
Emma Norsgaard Jørgensen kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Pernille Mathiesen kørte for Team Sunweb
Trine Schmidt kørte for Team Virtu Cycling Women
Christina Siggaard kørte for Team Virtu Cycling Women
Trine Holmsgaard kørte for Experza-Footlogix
Julie Leth kørte for Wiggle High5

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
Cykelløb i 2018

Ronde van Drenthe for kvinder 2018


Por ella soy Eva es una telenovela mexicana, producida por Rosy Ocampo para Televisa entre el 20 de febrero y el 7 de octubre de 2012. Es adaptación de la telenovela colombiana En los tacones de Eva, adaptada por Pedro Armando Rodríguez, Alejandra Romero Meza y Humberto Robles de León.

Está protagonizada por Lucero y Jaime Camil junto con Nicolás Caballero como el protagonista infantil, con las participaciones antagónicas de Marcelo Córdoba, Mariana Seoane y Luis Manuel Ávila con las actuaciones estelares de Helena Rojo, Patricia Navidad, Leticia Perdigón, Jesús Ochoa, Manuel Ojeda, Carlos Bracho, Tiaré Scanda, Dalilah Polanco, Carlos de la Mota y Pablo Valentín.

Las grabaciones concluyeron el 12 de julio de 2012.

Sinopsis
Narra la historia de Helena Moreno, una madre soltera cuya única prioridad en la vida es sacar adelante a su hijo "Lalito". Parece llevar una vida tranquila aunque su padre, don Eduardo cree que no educa correctamente a su hijo. Pero en su vida también habrá quienes la ayuden, su madre doña Silvia y su amiga la irreverente Lucía.
Juan Carlos Caballero Mistral es un alto ejecutivo de la empresa turística "Grupo Imperio", líder en su ramo que está por firmar un contrato con el empresario Richard Fairbanks, pero esto se ve frustrado por un desliz que Juan tuvo con la prometida de Fairbanks, Camila, esto hace que todo se venga abajo.
Ante esta situación, Plutarco, Adriano y Rebeca presionan a Juan para que desarrolle un proyecto que compense la pérdida ocasionada. Casualmente Helena está desarrollando un proyecto ecoturístico en Playa Majahua, Guerrero y ella pretende llevarlo a cabo teniendo un convenio con Juan Carlos, sin saber como él influiría en su vida.

Helena pide una cita con Juan Carlos pero no se le concede por el problema de la pérdida del convenio, entonces deja en "Grupo Imperio" el desarrollo de su proyecto para que Juan Carlos lo revise posteriormente, pero él lo arroja a la basura sin imaginarse que podría ser su salvación.
Helena trabaja en un hotel, filial de "Grupo Imperio", pero es víctima de un recorte de personal que en su mayoría perjudicó a las mujeres, esto hizo que ella junto a otras compañeras fueran a protestar exigiendo hablar personalmente con Juan Carlos pero él se niega a salir y es Plutarco el quien da la cara esto confunde a Helena y le hace creer que él es Juan Carlos.

Lucía y Helena abren una agencia de viajes para autoemplearse y a principio les va muy bien hasta que Juan Carlos llega haciéndose pasar por "Juan Perón", un carismático argentino que pide los servicios de la agencia pero en realidad busca información sobre su proyecto pues al descubrir que hizo mal al arrojarlo a la basura, quiere seducir a Helena para quitarle el proyecto ya que él es un mujeriego y cree que ninguna mujer está a salvo de él, pero se da cuenta de que Helena no es cualquier mujer, sino que es alguien que lucha todos los días contra el machismo y los prejuicios sociales que persisten hasta la actualidad.

Plutarco y Rebeca planean hacer un desfalco millonario en la empresa y Juan Carlos será quien resultará implicando, lo hacen de manera sigilosa, sin que nadie sospeche nada.
Plutarco está casado con Antonia, hermana de Adriano que es el dueño de Grupo Imperio, ella es una mujer que vive acomplejada por su sobrepeso y quien no tiene vida marital con Plutarco ya que el solo se casó con ella por interés.

Helena y Juan pronto empiezan una relación (aunque él le oculta que es Juan Carlos Caballero), lo presenta ante sus padres, ante su hijo y al parecer a todos les agrada, excepto a don Eduardo quien le advierte de sus intenciones a su hija.
Ella pronto descubrirá que Juan Carlos le mintió, descifrará que él fue quien ocasionó su desempleo, que no es argentino y lo peor: que es un hombre que seduce mujeres como pasatiempo.

Paralelo a esto se descubre el desfalco, Adriano se siente traicionado y Plutarco no pierde el tiempo y lo denuncia, la policía va tras él pero se fuga y sufre un aparatoso accidente donde todos creerán que había muerto, pero en realidad sobrevivió y salió del coche destrozado por la caída, un ladrón se mete al auto para robar lo poco que se pueda rescatar. En ese momento explota y el cuerpo queda completamente calcinado. Todos creerán que Juan Carlos Caballero murió en ese accidente.

Unas personas lo encuentran y lo ayudan a recuperarse sin saber que era un fugitivo, cuando se recupera regresa a la Ciudad de México a enfrentarse con su realidad, se disfraza de muchas formas pero él piensa que lo descubrirán, en una ocasión vio a Helena llorando en la supuesta tumba de Juan Carlos pero ella dijo odiarlo cuando sus amantes llegaron a llorarle.
En medio de su fuga conoce a Mimí de la Rose, un estilista dueña de una pensión quien será la que le ayude a ocultarse y también a vestirse de mujer haciéndose pasar por Eva María, prima de Mimí y al regresar a Grupo Imperio en busca de los verdaderos culpables del fraude se reencuentra con Helena, quien trabajó con el proyecto ecoturístico que supuestamente Juan Carlos le quitó (en realidad fue Plutarco).

Eva María comprenderá a las mujeres, le ayudará a Antonia a mejorar su imagen y su autoestima, a Marcela contra el machismo de su marido, a doña Silvia contra los problemas de su matrimonio, a su madre la actriz Eugenia Mistral quien padece una enfermedad mental y además sufre la infidelidad de su marido don Modesto Caballero este tiene otra familia con Carmen y sus dos hijos: Luis Renato y Claudia, él es homosexual y se gana el repudio de sus padres y viceversa, mientras que Carmen sufre de un cáncer terminal.

Adriano se enamora de Eva y todos los motivan a casarse, aunque "ella" no quiera, Juan Carlos le revela a Eugenia y a Helena que está vivo y les pide ayuda para solucionar su situación, Helena poco a poco va creyendo en él nuevamente, sin decirle que él es Eva quien se convierte en una de sus mejores amigas. Rebeca todo el tiempo humilló a Helena por ser madre soltera y ella termina embarazada de Onésimo un cómplice de Plutarco que la chantajeó a cambio de darle el dinero producto del fraude.

Plutarco descubre que Eva es Juan Carlos y el día de la boda de Adriano y Eva dejó a todos atónitos al quitarse el disfraz, incluyendo a Helena. Se descubre la verdad sobre el desfalco y Plutarco también intenta huir pero se accidenta y se quema quedando completamente desfigurado. Al aclarar todo el asunto, Juan Carlos y Helena por fin pueden vivir libremente su amor.

En el final, se ve a Eva quejándose del beso de Helena y Juan Carlos como un beso de telenovela, que ese no es el final de la telenovela, sino de Eva y quién dice a todas las mujeres lo hermosas que son quien se despide y se retira del lugar.

Reparto
 Jaime Camil - Juan Carlos Caballero Mistral / Eva María León Jaramillo Vda. de Zuloaga / Juan Perón
 Lucero - Helena Moreno Romero
 Helena Rojo - Eugenia Mistral de Caballero
 Patricia Navidad - Mimí De la Rosa "De la Rose" / Emeteria Jaramillo
 Marcelo Córdoba - Plutarco Ramos Arrieta
 Mariana Seoane - Rebeca Oropeza
 Leticia Perdigón - Silvia Romero Ruiz de Moreno
 Manuel Ojeda - Eduardo Moreno Landeros
 Carlos Bracho - Modesto Caballero
 Jesús Ochoa - Adriano Reyes Mendieta
 Carlos de la Mota - Santiago Escudero
 Ferdinando Valencia - Renato Camargo / Renato Caballero Camargo
 Pablo Valentín - Fernando Contreras
 Tiaré Scanda - Marcela Noriega de Contreras
 Manuela Imaz - Patricia Lorca
 Ilse Zamarripa - Claudia Camargo / Claudia Caballero Camargo
 Luis Manuel Ávila - Onésimo Garza Torres
 Gabriela Zamora - Angélica Ortega
 Christina Pastor - Antonia Reyes Mendieta de Ramos
 Dalilah Polanco - Lucía Zárate
 Fabiola Guajardo - Paola Legarreta
 Geraldine Galván - Jennifer Contreras Noriega
 Daniel Díaz de León - Kevin Contreras Noriega
 Nicolás Caballero - Eduardo "Lalito" Moreno
 Priscila Avellaneda - Verónica "Vero"
 Ivonne Garza - Cindy
 Marisol Castillo - Jaqueline
 Paloma Arredondo - Lidia
 Eduardo Santamarina - Diego Fonticoda
 Otto Sirgo - Jesús Legarreta
 Martha Julia - Samantha
 Latin Lover - Maximiliano Montes
 Enrique Montaño - Daniel Merino
 Polo Morín - Exnovio de Jennifer
 Arturo Carmona - Mario
 Luis Bayardo - Dr. Pedro Jiménez
 Roberto Ballesteros - Lic. Raúl Mendoza
 María Isabel Benet - Carmen Camargo
 Susana Zabaleta - La verdadera Eva María León Jaramillo Vda. de Zuloaga / Yadira Rivers
 Carlos Balart - Renato "El Stripper"
 Laura Carmine - Camila de Fairbanks
 Héctor Ortega - Richard Fairbanks
 Diana Golden - Asistente de Diego Fonticoda
 Polly - Sra. De Lorca
 Alessandra Rosaldo - Amante de Juan Carlos
 Carla Cardona - Amante de Juan Carlos
 Lourdes Munguía - Amante de Juan Carlos
 Cynthia Klitbo - Amante de Juan Carlos
 Andrea Torre - Amante de Juan Carlos
 Julio Bracho - Dagoberto Preciado
 Maxine Woodside - Ella misma
 Isabel Martínez "La Tarabilla" - La Tabula
 Adrián Uribe - Isidro "Chilo" Chávez
 Arsenio Campos - Padre de Santiago
 Mario Discua - Licenciado Guizar
 Marcela Páez - Recepcionista de servicio de televisión por cable
 Andrea Legarreta - Ella misma
 Mía Legarreta - Ella misma
 Nina Legarreta - Ella misma

Banda sonora

DVD
El Grupo Televisa lanza a la venta en formato DVD sus novelas.

Premios y nominaciones

Premios People en Español

TV Adicto Golden Awards

Premios TVyNovelas 2013

Premios ASCAP 2014

Versiones
 Por ella soy Eva es una adaptación de En los tacones de Eva, telenovela colombiana de 2006; producción de RCN Televisión, protagonizada por Jorge Enrique Abello y Mónica Lopera.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Por ella soy Eva en Las Estrellas.

Telenovelas de México
Telenovelas de 2012
Telenovelas de Televisa
Adaptaciones de telenovelas colombianas

Por ella soy Eva


සමාජ නර්තනය, නර්තන රූප හා නර්තන ශෛලවල ප්‍රධාන කොටසකි. එය සමාජීකරණය හා පොදු අයිතිය මූලිකව විදහා පායි. මෙය අනෙකුත් මුලික වර්ගයන් හා සැසදේයි.

 උත්සවාකාර නර්තනය

තර්කානුකූල නර්තනය

 ශෘංගාරාත්මක නර්තනය

සහභාගිත්ව නර්තනය

රැගුම් දැක්වීමේ නර්තනය

බොහෝ සමාජ නර්තන සහකාර නර්තනයයි. නමුත් බොහෝ විට සමාජ නර්තන පිළිබදව කථා කරන විට බෝල්රූම් හා අනෙකුත් සහකාර නර්තන මතකයට නැගේ.

•	බෝල්රෑපි

•	ස්වීන්ග් නර්තනය

•	ක්ලබ් නර්තනය

•	කොන්ට්‍රා නර්තනය

•	කන්ට්‍රි ඇන්ඩ් වෙස්ට(ර්) නර්තනය

•	ඉංග්‍රීසි කන්ට්‍රි නර්තනය

•	ෆෝල්ක් නර්තනය

•	ස්කොට්ලන්ත ජන නැටුම

•	ස්කොයාර් නර්තනය

•	ස්ට්‍රීට් නර්තනය

•	ටැන්ගෝ නර්තනය

•	තනි පුද්ගල නර්තනය

සටහන්

සමාජ නර්තනය


Kai Johnny Solheim Mosaker poznatiji kao Trym Torson (Norveška, 26. veljače 1974.) je norveški heavy metal bubnjar. Najpoznatiji je kao bubnjar black metal-sastava Emperor. Bio je izvornim bubnjarom viking/black metal-sastava Enslaved i bubnjarom blackened death metal sastava Zyklon. Također je bio glazbenikom sastava Abigail Williams i Imperium. Godine 2003. svirao je kao dodatni glazbenik sa sastavom Satyricon. Osim glazbu Torson radi kao tetover.

Diskografija
S Enslavedom
Hordanes Land (1993.) (EP)
Vikingligr Veldi (1994.)
Frost (1994.)
S Emperorom
Reverence (1997.) (EP)
Anthems to the Welkin at Dusk (1997.)
IX Equilibrium (1999.)
Prometheus: The Discipline of Fire & Demise (2001.)
S Zyklonom
World ov Worms (2001.)
Aeon (2003.)
Disintegrate (2006.)

Izvori

Norveški bubnjari heavy metala

Trym Torson


خالد العيد (2 يناير 1969 - ) هو لاعب فروسية سعودي، فاز بالميدالية البرونزية في القفز الفردي دورة الالعاب الاولمبية الصيفية لعام 2000. كما شارك في دورة الألعاب الآسيوية 2018 وحصد الميدالية الذهبية في قفز المجموعات.

ولادته
ولد الفارس الأولمبي خالد العيد في 2 يناير عام 1969.

نسبه
يعود نسب الفارس الأولمبي خالد العيد إلى قبيلة السعادين من ولد محمد من قبيلة حرب.

إنجازاته
 ميدالية برونزية في مسابقة قفز الحواجز في اولمبياد سيدني عام 2000.

إبداعه
ويعتبر خالد العيد من أفضل الفرسان السعوديين، ويأتي في مقدمة الفرسان منهم رمزي الدهامي والأمير الفارس عبد الله بن متعب بن عبد الله بن عبد العزيز آل سعود وعبد الله الشربتلي وكمال باحمدان وفهد الجعيد وفيصل الشعلان.

اعتزاله

في يوم الثلاثاء 13 نوفمبر أعلن الفارس خالد العيد اعتزاله في حفل تكريم فرسان الفروسية السعودية ومنح وسام الملك عبد العزيز من الدرجة الأولى.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2010
سعوديون في القرن 21
فائزون بميداليات أولمبية في الفروسية
فائزون بميداليات برونزية أولمبية من المملكة العربية السعودية
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب الآسيوية للسعودية
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الآسيوية للسعودية
فائزون بميداليات في الألعاب الآسيوية 2018
فائزون بميداليات في الألعاب الآسيوية في الفروسية
فرسان أولمبيون من المملكة العربية السعودية
فرسان خيول في الألعاب الآسيوية 2018
فرسان خيول في الألعاب الأولمبية الصيفية 1996
فرسان خيول في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
فرسان خيول في دورة الألعاب الآسيوية 1994
فرسان خيول في دورة الألعاب الآسيوية 2006
فرسان خيول في دورة الألعاب الآسيوية 2010
فرسان سعوديون
فرسان وفارسات سعوديون
مواليد 1388 هـ
مواليد 1969
مواليد في الرياض

خالد العيد


Splitski govor (splitska čakavština), čakavski govor s područja grada Splita, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Splitski govor (splitska čakavština) pripada južnočakavskom, odnosno ikavskom dijalektu čakavskoga narječja. Zemljopisno je područje ikavskoga dijalekta svedeno u njegovu kopnenome dijelu na uzak i isprekidan pojas uz more. Južnočakavski – ikavski se dijalekt proteže od Petrčana do Zadra te od Biograda do Vodica, a u sjevernoj Dalmaciji od Primoštena do Rogoznice, preko Trogira, Kaštela, Splita sve do Poljica. Gradski su govori, pa tako i splitski, više predmet sociolingvističkih nego dijalektoloških istraživanja jer oni su izloženiji različitim utjecajima. Nositelji splitskoga čakavskog govora danas jesu stanovnici grada Splita, "fetivi" Splićani, Splićani "od kolina". Jezik se mijenja i dosadašnje opise splitskog govora valja nastaviti istraživati te nadopunjavati novijim istraživanjima. Radi aktivnosti na očuvanju i promociji splitskog govora osnovana je Udruga za očuvanje baštine splitske čakavštine "Marko Uvodić Splićanin". Cilj Udruge je obrazovanje djece po školama, osnivanje izdavačke kuće za tiskanje mjesečnoga dječjega lista na čakavskom koji bi bio dostupan osnovnim školama, profesorima i ostalim građanima, ljubiteljima splitskog govora.

Zaštita
Pod oznakom Z-5902 zaveden je pod vrstom "nematerijalna kulturna baština", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "usmena predaja, izričaji i govori".

Umjetnost
popis nepotpun
Književnost
 Marija Kuzmanić Kurta
 Tonči Petrasov Marović
 Miljenko Smoje

Izvori

Zaštićena usmena predaja, izričaji i govori u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Split
Čakavsko narječje

Splitska čakavština


NGC 5969 est une lointaine galaxie lenticulaire située dans la constellation du Dragon. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5969 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1885.

Selon la base de données Simbad, NGC 5969 est une radiogalaxie.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est loin à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble, mais compatible avec celles-ci. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5969 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5969 sur le site du professeur C. Seligman

5969
Constellation du Dragon
Galaxie lenticulaire
Radiogalaxie
Objet céleste découvert en 1885
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5969


Leslie Crum Aiello (* 26. Mai 1946 in Pasadena, Kalifornien) ist eine US-amerikanische Paläoanthropologin und emeritierte Professorin des University College London. Von 2005 bis 2017 war sie die Präsidentin der von Axel Lennart Wenner-Gren gestifteten Wenner-Gren Foundation for Anthropological Research.

Leben
Von 1964 bis 1967 studierte Leslie Aiello an der University of California, Los Angeles Anthropologie und verbrachte in dieser Zeit (1965/66) auch ein Jahr als Gaststudentin an der Georg-August-Universität Göttingen. Nach dem Bachelor-Examen folgte – ebenfalls an der University of California, Los Angeles – ein Master-Studium, das 1970 mit einer Studie über A Critical Examination of the Structural Remains from the Northern German Upper Palaeolithic abgeschlossen wurde. Danach war sie an wechselnden kalifornischen Colleges als Lecturer tätig, bis sie 1976 nach London ging, wo sie 1981 an der University of London den Doktorgrad im Fach Anatomie mit einer Studie über  An Analysis of Shape and Strength in the Long Bones of Higher Primates erwarb. Es folgten Lehrtätigkeiten an der University of Cambridge, der University of Sussex und der Yale University sowie von 1987 bis 2005 eine Professur am University College London.

Aiello ist unter anderem Fellow der American Association for the Advancement of Science und der Zoological Society of London sowie seit 2011 Mitglied der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina, seit 2014 der American Philosophical Society und seit 2018 der British Academy. Von 2005 bis 2017 war sie die Präsidentin der Wenner-Gren Foundation for Anthropological Research.

Forschung
Leslie Aiello erforscht seit ihrer Doktorarbeit insbesondere die evolutionären Anpassungen, die der anatomisch moderne Mensch (Homo sapiens) im Verlauf der Hominisation erworben hat. Hierzu zählen insbesondere die Veränderungen der Lebensabschnitte – wie Kindheit, Adoleszenz, die Zeit nach der Menopause – und des Gehirns sowie die hiermit verbundenen kognitiven Leistungen. Ferner befasste sie sich mit den biologischen Grundlagen des Sprechens und mit dem Zusammenhang von Nahrungsaufnahme, Energiehaushalt und Fortbewegung des Menschen.

In Zusammenarbeit mit Peter Wheeler entwickelte sie die Expensive Tissue Hypothesis, der zufolge es einen direkten Zusammenhang gibt zwischen der Vergrößerung des Gehirns im Verlauf der Stammesgeschichte des Menschen und der parallel verlaufenden Verkleinerung des Verdauungstraktes infolge proteinreicherer tierischer Nahrung.

Schriften (Auswahl)
 The Expensive Tissue Hypothesis: co‐evolution of the brain and the digestive system in humans and other primates. In: International Journal of Anthropology. Band 9, Nr. 3, 1994, S. 166, doi:10.1007/BF02575406.
 mit Peter Wheeler: The Expensive-Tissue Hypothesis: The Brain and the Digestive System in Human and Primate Evolution. In: Current Anthropology. Band 36, Nr. 2, 1995, S. 199–221, doi:10.1086/204350.
 Brains and Guts in Human Evolution: The Expensive Tissue Hypothesis. In: Brazilian Journal of Genetics, Band 20, Nr. 1,1997, S. 141–148, doi:10.1590/S0100-84551997000100023 (Volltext frei zugänglich)
 The expensive tissue hypothesis and the evolution of the human adaptive niche: a study in comparative anatomy. In: Justine Bayley (Hrsg.): Science in Archaeology: an Agenda for the Future. English Heritage, London 1998, S. 25–36, ISBN 1-85074-693-1.
 mit Nicola Bates und Tracey Joffe: The expensive tissue hypothesis revisited. In: American Journal of Physical Anthropology. Band 104, Supplement 24, 1997, S. 62.
 mit Nicola Bates und Tracey Joffe: In defense of the expensive tissue hypothesis: ontogeny, maternal care and organ size. In: Dean Falk, Kathleen R. Gibson (Hrsg.): Evolutionary Anatomy of the Primate Cerebral Cortex. Cambridge University Press, Cambridge 2001, S. 57–78, ISBN 0-521-64271-X.
 mit Cathy Key: The energetic consequences of being a Homo erectus female. In: American Journal of Human Biology. Band 14, Nr. 5, 2002, S. 551–565, doi:10.1002/ajhb.10069.
 mit Jonathan C. K. Wells: Energetics and the evolution of the genus Homo. In: Annual Review of Anthropology. Band 31, 2002, S. 323–338, doi:10.1146/annurev.anthro.31.040402.085403.
 mit William E. H. Harcourt-Smith: Fossils, feet and the evolution of human bipedal locomotion. In: Journal of Anatomy. Band 204, Nr. 5, 2004, S. 403–416, doi:10.1111/j.0021-8782.2004.00296.x, .
 Five years of Homo floresiensis. In: American Journal of Physical Anthropology. Band 142, Nr. 2, 2010, S. 167–179, doi:10.1002/ajpa.21255.

Weblinks
 Persönliche Webseite bei der Wenner-Gren Foundation for Anthropological Research.

Belege

Paläoanthropologe (Vereinigte Staaten)
Hochschullehrer (University College London)
Fellow der American Association for the Advancement of Science
Mitglied der American Philosophical Society
Mitglied der Leopoldina (21. Jahrhundert)
Mitglied der British Academy
Mitglied der Zoological Society of London
US-Amerikaner
Geboren 1946
Frau

Leslie Aiello


Bunarkovke (lat. Montiaceae), biljna porodica iz reda klinčićolike. Postoji oko 220 vrsta i najmanje 11 rodova. Ime je dobila po rodu bunarka (Montia).

Predstavnici ove porodice su jednogodišnje raslinje do trajnice; listovi nasuprotni ili naizmjenični.

Rodovi

Familia Montiaceae Raf. (267 spp.)
 Tribus Phemerantheae Hershk.
 Phemeranthus Raf. (28 spp.)
 Schreiteria Carolin (1 sp.)
 Tribus Cistantheae Hershk.
 Cistanthe Spach (36 spp.)
 Montiopsis Kuntze (20 spp.)
 Calyptridium Nutt. ex Torr. & A. Gray (12 spp.)
 Thingia Hershk. (1 sp.)
 Philippiamra Kuntze (7 spp.)
 Lenzia Phil. (1 sp.)
 Calandrinia Kunth (18 spp.)
 Tribus Hectorelleae Appleq., Nepokr. & W. L. Wagner
 Hectorella Hook. f. (1 sp.)
 Lyallia Hook. f. (1 sp.)
 Tribus neopisan
 Rumicastrum Ulbr. (67 spp.)
 Tribus Montieae
 Montia L. (21 spp.)
 Claytonia L. (34 spp.)
 Lewisia Pursh (18 spp.)
 Lewisiopsis Govaerts (1 sp.)

 Erocallis Rydb. sinonim za Lewisia.

Vanjske poveznice

Izvori

Porodice klinčićolikih

Bunarkovke


Anacapri () je općina na otoku Capri, u blizini Napulja, Italija.

Anacapri se nalazi na većoj visini od susjednog većeg naselja Caprija (oko 150 m viši u prosjeku) — starogrčki prefiks ana- što znači "gore" ili "iznad". Administrativno, zadržava odvojen status od općine Capri.

Anacapri je nadaleko poznat po svom slikovitom, ruralnom miru, širokom pogledu na Napuljski zaljev i značajnim povijesnim mjestima, uključujući Villu San Michele.

Pregled
Autobusne i taksi usluge povezuju Marinu Grande s Caprijem i Anacaprijem preko brojnih uskih zavoja Via Giuseppe Orlandi.

Sjedežnica u Anacapriju (seggiovia) povezuje Piazza Vittoria s 589 m Monte Solaro, pruža širok pogled na obalu okrenutu prema jugu.

Svjetionik Punta Carena nalazi se 3 km od glavnog naselja na otoku.

Francuski skladatelj Claude Debussy jedno je od djela iz svoje prve knjige preludija nazvao —No. 5, " Les collines d'Anacapri " ("Brda Anacaprija")—u znak počasti zajednici.

Znamenitosti

 Kuća Caprile
 Castello Barbarossa
 Belvedere della Migliera (ili Migliara)
 Casa Rossa
 Chiesa di San Michele
 Chiesa di Santa Sofia
 Eremo di Santa Maria a Cetrella
 Le Boffe
 Sentiero dei fortini
 Feničke stube (Scala Fenicia)
 Monte Solaro
 Svjetionik Punta Carena
 Casa Cernia di Luigi Cosenza
 Villa Damecuta
 Modra špilja

Galerija

Povezani članci
 Utvrde Caprija

Izvori

Naselja u Italiji

Anacapri


A ortetamina (DCI), também conhecida como 2-metilanfetamina (2-MA), é uma droga estimulante da classe das anfetaminas. Em testes em ratos, a 2-MA substituiu a dextroanfetamina de forma mais próxima que a 3- ou 4-metilanfetamina, embora sua potência seja apenas de aproximadamente 10% em comparação à dextroanfetamina.

Legalidade
Em 18 de janeiro de 2019, a agência de saúde pública da Suécia classificou a 2-MA como uma substância narcótica.

Ver também
 Lista de anfetaminas substituídas

Agentes de liberação de noradrenalina e dopamina
Anfetaminas substituídas
Drogas sintéticas

Ortetamina


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Slizké enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Slizké im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Slizke


Jan Sander Lauridsen (født 18. januar 1963) er en tidligere håndbold- og fodboldspiller. Som aktiv vandt Jan Lauridsen Danmarksmesterskabet både i håndbold og fodbold. Han spillede også på landsholdet i både håndbold og fodbold.

Jan Lauridsen begyndte som håndboldspiller i Viby IF og skiftede siden til Aarhus KFUM.  Her spillede han i to sæsoner fra 1982 til 1984 og vandt DM-guld med klubben i 1983. Fra 1984 til 1985 spillede Jan Lauridsen for den spanske håndboldklub Las Palmas. I 1984 spillede han fire landskampe for herrernes håndboldlandshold.

I 1985 skiftede Jan Lauridsen idrætsgren til fodbold i barndomsklubben Viby IF, og i august 1986 skrev han professionel kontrakt med AGF. Kort efter scorede han begge AGFs mål i en opvisningskamp mod FC Bayern München, og senere på året var han med til at vinde det danske mesterskab i fodbold med klubben. Lauridsen scorede det afgørende mål på Herfølge Stadion, der sikrede mesterskabet.

Jan Lauridsen var med til at vinde pokalturneringen med AGF i både 1987 og 1988, og i 1987 og 1989 var Jan Lauridsen AGFs topscorer. I 1988 spillede Jan Lauridsen sin hidtil eneste landskamp i fodbold, da han blev skiftet ind i en OL-kvalifikationskamp mod Vesttyskland.

Han sluttede karrieren som fodboldspiller efter to sæsoner i Viborg FF og et kort lejeophold hos Horsens fS. I 1992 vendte Jan Lauridsen tilbage som håndboldspiller for Aarhus KFUM og spillede to sæsoner for klubben i den bedste række.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Danmark

Jan Lauridsen (fodboldspiller)


Papalık Devleti veya sadece Papalık, tarih boyunca İtalya Yarımadası'nda yer alan ve papanın askerî ve siyasi bakımlardan yönettiği devlet birimine verilen isimdi. Papalık sadece Katolik Kilisesi'ni dinî bakımdan yönetmekle kalmıyor; ordu oluşturuyor, savaş yapıyor ve barış antlaşmaları imzalıyordu. Papalık, bir devlet olarak 1870 yılına kadar varlığını sürdürdü. O tarihte Savoya hanedanının İtalya'yı bir tek bayrak altında toplaması sonucu işlevini kaybetti. 1929 yılında Papalık, İtalya'yla Laterano Antlaşması'nı imzalayarak Vatikan'ı kurdu. Bu tarihten sonra Vatikan şekil değiştirmekle birlikte Papalık Devleti'nin bir devamı olarak bağımsız bir devlet hâlinde varlığını devam ettirmektedir.

Kaynakça

Papalık tarihi

Papalık Devleti


Broby kan henvise til flere steder:

 Broby (Östra Göinge kommun) – en by i Skåne
 Brobyværk (Sønder Broby) – en by i Faaborg-Midtfyn Kommune
 Nørre Broby – en by i Faaborg-Midtfyn Kommune
 Vester Broby – en landsby i Sorø Kommune

Se også
 Broby Kommune – tidligere kommune omfattende bl.a. Nørre Broby og Brobyværk
 Pontoppidan – slægtsnavn latiniseret fra Broby

Broby


Art as Experience (1934) é o principal escrito de John Dewey sobre estética, originalmente apresentado como a primeira palestra de William James em Harvard (1932). A estética de Dewey foi considerada útil em várias disciplinas, incluindo novas mídias.

Dewey já havia escrito artigos sobre estética na década de 1880 e abordou o assunto em Democracy and Education (1915). Em sua principal obra, Experience and Nature (1925), ele expôs os primórdios de uma teoria da experiência estética e escreveu dois ensaios importantes para Philosophy and Civilization (1931).

A teoria de Dewey é uma tentativa de deslocar os entendimentos do que é essencial e característico do processo artístico de suas manifestações físicas no 'objeto expressivo' para o processo em sua totalidade, um processo cujo elemento fundamental não é mais a 'obra de arte' material ', mas sim o desenvolvimento de uma 'experiência'. A experiência é algo que afeta pessoalmente a vida de alguém. É por isso que essas teorias são tão cruciais para a vida social e educacional das pessoas.

Livros sobre estética

Art as Experience


An Mniochloa strephioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Agnes Chase. An Mniochloa strephioides in nahilalakip ha genus nga Mniochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mniochloa

Mniochloa strephioides


Agrilus fissus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1917.

Referências

fissus

Agrilus fissus


زفن غوران إريكسون ، من مواليد 5 فبراير 1948 في سوني في السويد، لاعب كرة قدم سويدي سابق، ومدرب كرة قدم سويدي حالي.

درب منتخب إنجلترا لكرة القدم بين عامي 2001 و2006، وفي موسم 2007/2008 درب نادي مانشستر سيتي، ومنذ عام 2008 درب منتخب المكسيك لكرة القدم.
درب ساحل العاج في كأس العالم 2010 في جنوب أفريقيا.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سويديون
مدافعو كرة قدم رجالية
سويديون في القرن 20
سويديون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سويديون مغتربون في البرتغال
رياضيون سويديون مغتربون في الصين
رياضيون سويديون مغتربون في الفلبين
رياضيون سويديون مغتربون في المكسيك
رياضيون سويديون مغتربون في إنجلترا
رياضيون سويديون مغتربون في إيطاليا
رياضيون سويديون مغتربون في ساحل العاج
سويديون من أصل فنلندي
طاقم نوتس كاونتي غير اللاعبين
كتاب سيرة ذاتية سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو الدوري الإيطالي
مدربو الدوري البرتغالي لكرة القدم الدرجة الممتازة
مدربو بطولة أمم أوروبا 2004
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو سامبدوريا
مدربو فيورنتينا
مدربو كأس آسيا 2019
مدربو كأس العالم 2002
مدربو كأس العالم 2006
مدربو كأس العالم 2010
مدربو كرة قدم سويديون
مدربو كرة قدم سويديون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في البرتغال
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في الفلبين
مدربو كرة قدم مغتربون في المكسيك
مدربو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
مدربو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
مدربو كرة قدم مغتربون في ساحل العاج
مدربو ليستر سيتي
مدربو مانشستر سيتي
مدربو منتخب الفلبين لكرة القدم
مدربو منتخب المكسيك لكرة القدم
مدربو منتخب إنجلترا لكرة القدم
مدربو منتخب ساحل العاج لكرة القدم
مدربو نادي بنفيكا
مدربو نادي روما
مدربو نادي غوانغجو آر أند إف
مدربو نادي غوتبرغ
مدربو نادي لاتسيو
مدربو نادي مجموعة شانغهاي الدولية للموانئ
مدربون فائزون بدوري أوروبا
مواليد 1948
مدربو دوري السوبر الصيني
خريجو جامعة أوريبرو

زفن غوران إيريكسون


A sigma factor (σ factor or specificity factor) is a protein needed for initiation of transcription in bacteria. It is a bacterial transcription initiation factor that enables specific binding of RNA polymerase (RNAP) to gene promoters. It is homologous to archaeal transcription factor B and to eukaryotic factor TFIIB. The specific sigma factor used to initiate transcription of a given gene will vary, depending on the gene and on the environmental signals needed to initiate transcription of that gene. Selection of promoters by RNA polymerase is dependent on the sigma factor that associates with it. They are also found in plant chloroplasts as a part of the bacteria-like plastid-encoded polymerase (PEP).

The sigma factor, together with RNA polymerase, is known as the RNA polymerase holoenzyme. Every molecule of RNA polymerase holoenzyme contains exactly one sigma factor subunit, which in the model bacterium Escherichia coli is one of those listed below.  The number of sigma factors varies between bacterial species. E. coli has seven sigma factors.  Sigma factors are distinguished by their characteristic molecular weights. For example, σ70 is the sigma factor with a molecular weight of 70 kDa.

The sigma factor in the RNA polymerase holoenzyme complex is required for the initiation of transcription, although once that stage is finished, it is dissociated from the complex and the RNAP continues elongation on its own.

Specialized sigma factors
Different sigma factors are utilized under different environmental conditions.  These specialized sigma factors bind the promoters of genes appropriate to the environmental conditions, increasing the transcription of those genes.

Sigma factors in E. coli:
σ70(RpoD) – σA – the "housekeeping" sigma factor or also called as primary sigma factor (Group 1), transcribes most genes in growing cells.  Every cell has a "housekeeping" sigma factor that keeps essential genes and pathways operating. In the case of E. coli and other gram-negative rod-shaped bacteria, the "housekeeping" sigma factor is σ70.  Genes recognized by σ70 all contain similar promoter consensus sequences consisting of two parts.  Relative to the DNA base corresponding to the start of the RNA transcript, the consensus promoter sequences are characteristically centered at 10 and 35 nucleotides before the start of transcription (−10 and −35).
σ19 (FecI) – the ferric citrate sigma factor, regulates the fec gene for iron transport and metabolism
σ24 (RpoE) – extreme heat stress response and the extracellular proteins sigma factor
σ28 (RpoF/FliA) – the flagellar synthesis and chemotaxis sigma factor
σ32 (RpoH) – the heat shock sigma factor, it is turned on when the bacteria are exposed to heat. Due to the higher expression, the factor will bind with a high probability to the polymerase-core-enzyme. Doing so, other heatshock proteins are expressed, which enable the cell to survive higher temperatures. Some of the enzymes that are expressed upon activation of σ32 are chaperones, proteases and DNA-repair enzymes.
σ38 (RpoS) – the starvation/stationary phase sigma factor
σ54 (RpoN) – the nitrogen-limitation sigma factor

There are also anti-sigma factors that inhibit the function of sigma factors and anti-anti-sigma factors that restore sigma factor function.

Structure

By sequence similarity, most sigma factors are σ70-like (). They have four main regions (domains) that are generally conserved:

 N-terminus --------------------- C-terminus
              1.1    2    3    4

The regions are further subdivided. For example, region 2 includes 1.2 and 2.1 through 2.4.

Domain 1.1 is found only in "primary sigma factors" (RpoD, RpoS in E.coli; "Group 1").  It is involved in ensuring the sigma factor will only bind the promoter when it is complexed with the RNA polymerase. Domains 2-4 each interact with specific promoter elements and with RNAP. Region 2.4 recognizes and binds to the promoter −10 element (called the "Pribnow box"). Region 4.2 recognizes and binds to the promoter −35 element.

Not every sigma factor of the σ70 family contains all the domains. Group 2, which includes RpoS, is very similar to Group 1 but lacks domain 1. Group 3 also lacks domain 1, and includes σ28. Group 4, also known as the Extracytoplasmic Function (ECF) group, lack both σ1.1 and σ3. RpoE is a member.

Other known sigma factors are of the σ54/RpoN () type. They are functional sigma factors, but they have significantly different primary amino acid sequences.

Retention during transcription elongation
The core RNA polymerase (consisting of 2 alpha (α), 1 beta (β), 1 beta-prime (β'), and 1 omega (ω) subunits) binds a sigma factor to form a complex called the RNA polymerase holoenzyme. It was previously believed that the RNA polymerase holoenzyme initiates transcription, while the core RNA polymerase alone synthesizes RNA. Thus, the accepted view was that sigma factor must dissociate upon transition from transcription initiation to transcription elongation (this transition is called "promoter escape"). This view was based on analysis of purified complexes of RNA polymerase stalled at initiation and at elongation. Finally, structural models of RNA polymerase complexes predicted that, as the growing RNA product becomes longer than ~15 nucleotides, sigma must be "pushed out" of the holoenzyme, since there is a steric clash between RNA and a sigma domain. However, σ70 can remain attached in complex with the core RNA polymerase in early elongation and sometimes throughout elongation. Indeed, the phenomenon of promoter-proximal pausing indicates that sigma plays roles during early elongation. All studies are consistent with the assumption that promoter escape reduces the lifetime of the sigma-core interaction from very long at initiation (too long to be measured in a typical biochemical experiment) to a shorter, measurable lifetime upon transition to elongation.

Sigma cycle
It had long been thought that the sigma factor obligatorily leaves the core enzyme once it has initiated transcription, allowing it to link to another core enzyme and initiate transcription at another site. Thus, the sigma factor would cycle from one core to another.
However, fluorescence resonance energy transfer was used to show that the sigma factor does not obligatorily leave the core. Instead, it changes its binding with the core during initiation and elongation. Therefore, the sigma factor cycles between a strongly bound state during initiation and a weakly bound state during elongation.

Sigma factor competition

The number of RNAPs in bacterial cells (e.g., E. coli) have been shown to be smaller than the number of sigma factors. Consequently, if a certain sigma factor is overexpressed, not only will increase the expression levels of genes whose promoters have preference for that sigma factor, but it will also reduce the probability that genes with promoters with preference for other sigma factors.

Meanwhile, transcription initiation has two major rate limiting steps: the closed and the open complex formation. However, only the dynamics of the first step depends on the concentration of sigma factors. Interestingly, the fastest is the closed complex formation relative to the open complex formation, the less responsive is a promoter to changes in sigma factors' concentration (see  for a model and empirical data of this phenomenon).

Genes with dual sigma factor preference

While most genes of E. coli can be recognized by an RNAP with one and only one type of sigma factor (e.g. sigma 70), a few genes (~ 5%) have what is called a "dual sigma factor preference", that is, they can respond to two different sigma factors, as reported in RegulonDB. The most common ones are those promoters that can respond to both sigma 70 and to sigma 38 (iIlustrated in the figure) . Studies of the dynamics of these genes showed that when the cells enter stationary growth they are almost as induced as those genes that have preference for σ38 alone. This induction level was shown to be predictable from their promoter sequence. A model of their dynamics is shown in the figure. In the future, these promoters may become useful tools in synthetic genetic constructs in E. coli.

See also
Ekkehard Bautz

References

External links

Gene expression

Sigma factor


Hayvan hakları, insan harici hayvanların tümünün ya da bir kısmının kendilerine ait bir özerkliğe sahip oldukları ve acıdan kaçınma gibi temel çıkarlarının tıpkı insanların temel çıkarlarının korunduğu gibi korunması gerektiğini savunan fikirdir. Hayvan hakları kavramı, insan harici hayvanların insan amaçlarına uygun düştüğü biçimde kullanılabilecek birer eşya olmadığı, kendi arzuları ve ihtiyaçları olan bireyler olarak muamele görmeleri gerektiği anlamına gelir. Pratikte bu, hayvanların insancıl muamele görmelerinin gerekli olması anlamına gelebileceği gibi, hayvanların tibbi ve kozmetik deneylerde kullanılmasının, eti ya da derisi için öldürülmesinin, eğlence için avlanmasının ve hayvancılık sektöründe hammadde ya da kaynak olarak kullanılmalarının hayvan hakkı ihlalleri olarak tanımlanması anlamına gelecektir.

Hayvan hakları savunucuları, bir türe -insan türüne- mensup olmanın tek başına ahlaki değerlendirmenin temeli olamayacağını öne sürerek, insan harici hayvanları ahlaki değerlendirmenin dışında bırakan önyargılı bakış açısını türcülük olarak adlandırmaktadır.

Hayvan hakları kavramı, hayvanların insanlar tarafından kullanım şartlarında iyileştirmelere ve yasal bazı düzenlemelere gidilmesini öneren hayvan refahı kavramıyla karıştırılmamalıdır.

Felsefe ve hayvan hakları
Dünyadaki bazı kültürel geleneklerde de, örneğin Jainizm, Taoizm, Hinduizm, Budizm, Şinto ve Animizm, hayvanlara bazı haklar tanımaktadır.

Batıda ise John Locke (1632-1704) hayvanlara gereksiz yere zulmetmenin ahlaken yanlış olduğunu savunmuş, Immanuel Kant (1724-1804) ise hayvanlara yönelik zulm içeren davranışların insanı zalimleştireceğini ve diğer insanlara yönelik işlenebilecek şiddet eylemlerini kolaylaştırabileceğini öne sürmüştür.
Yararcı felsefeci Jeremy Bentham (1748-1832) ise, bir kavram olarak haklara karşı çıkıyor olsa da, diğer varlıklara muamele etme biçimlerimizi belirleyen temel unsurun hissedebilirlik yetisi olması gerektiğini savunmuştur. Bentham, acı çekebilir olma yetisinin bu acıya eşit muameleyi gerekli kıldığını öne sürmüş, bir edimin ahlaki değerine karar verirken bu eylemden etkilenecek acı çekebilen her varlığın acısını dikkate almamız gerektiğini savunmuştur.  Bentham, 1789 yılında yazdığı kitabında bu görüşünü şöyle ifade etmiştir:Yetişkin bir at ya da köpek, ussal kapasitesi ve iletişim yetileri bakımından, bir günlük, bir haftalık, hatta bir aylık bir bebekle kıyaslanamayacak kadar gelişmiştir. Kaldı ki öyle olmadığını farz edelim, bunun ne önemi olurdu? Asıl soru, 'akıl yürütebiliyorlar mı' ya da 'konuşabiliyorlar mı' değil, "acı çekebiliyorlar mı' sorusudur.

Güncel felsefede hayvan hakları
Günümüzde felsefede hayvanların ahlaki statüsüne ilişkin görüşler iki ayrı kaynaktan beslenmektedir; bunlar yararcı felsefe temelli görüşler ve hak temelli görüşlerdir. Yararcı görüşün temsilcisi Peter Singer'dır. Hak temelli görüşün temsilcileri ise Tom Regan ve Gary Francione'dur. Yararcı görüşler eylemlerin ahlaki statülerini tekil eylemin o eylemden etkilenebilecek herkes açısından sonuçları bağlamında yargılamayı savunurken, hak temelli görüşler ahlaki eylemlerin neticelerine göre değil belli ahlaki ilkelere göre değerlendirilmesi gerektiğini savunur.

Yararcı görüş, Jeremy Bentham'ın görüşlerine dayanmakla birlikte, hayvan etiği bağlamında özellikle Peter Singer'ın Hayvan Özgürleşmesi kitabıyla ön plana çıkmıştır. Bu kitapta savunulan görüşe göre, insan çıkarları ve hayvan çıkarlarının eşit gözetilmemesi için geçerli herhangi bir sebep yoktur. Bir fare de, bir insan da işkence görmemek ister. Öte yandan Singer, tıpkı öncüsü Bentham gibi haklar fikrini reddetmektedir. Singer'a göre, hayvanların geleceği tasavvur etme yetileri yoktur, bu sebeple bir hayvanı öldürmek, bu hayvanı herhangi bir çıkarından mahrum bırakmaz. Bu yüzden Singer'ın savunusu daha çok insanların hayvan kullanımları esnasında hayvanların koşullarını düzeltmeye odaklanmaktadır.

Tom Regan, insan harici hayvanların bir yaşamın öznesi olduklarını ve bu sebeple haklara sahip olduklarını savunur. Bu görüşe göre, insanlar ahlaki eylemlerin failleridir ve yaptıkları eylemlerden sorumludurlar. Bir yaşamın öznesi olan insanlar ve insan harici hayvanlar ise diğer kişilerin eylemlerinden öznel olarak zarar görebilir oldukları için ahlaki müteessirlerdir. Regan, bu kavramsallaştırmadan yola çıkarak, Kant felsefesinde bulunan ve Kant açısından sadece insanları kapsayan "hiç kimse bir başkasının araçlarının amacı olarak kullanılamaz" ilkesini insan harici hayvanlara da genişletmek gerektiğini savunmaktadır. Bunun anlamı, hayvanlara yönelik muameleleri iyileştirmenin yeterli olmayacağı, olması gerekenin hayvanları insan amaçları için kullanmaktan vazgeçmek olduğudur.

Gary Francione, insanların ve diğer hayvanların ortak olarak sahip olmaları gereken bir temel hakkın olduğu fikrini ortaya atmıştır. Bu hak "mal ve kaynak olarak kullanılmama hakkı" olarak tanımlanır. Francione'a göre hayvanlar açısından anlamlı herhangi bir değişim, toplumda ve yasalarda hayvanları insan mülkü olarak tanımlayan paradigmanın değişmesi ile mümkündür. Hayvanların insan kullanımı ve mülkiyeti altındayken koşullarını iyileştirme üzerine kurulu hareketin ise asıl problemi görünmez hale getirdiğini öne süren Francione, hayvan hakları savunucuları için ahlaki temelin veganlık olduğunu savunmaktadır. Hayvanlar insan mülkü olarak görüldüğü müddetçe herhangi bir muamele iyileştirme çabası mülk sahiplerinin çıkarları doğrultusunda gerçekleşecek, dolayısıyla her zaman sınırlı kalacak ve hayvanların mülk statüsünü pekiştirecektir. Bu yüzden hak savunucuları muameleleri iyileştirmeye değil, bu statüyü değiştirmeye odaklanmalı, bu sebeple öncelikle hayvanları kullanmayı kendi hayatlarından başlayarak sonlandırmalıdırlar.

Hayvan haklarına ilişkin tarihi olaylar

Kahverengi Köpek Olayı

1902 yılında İsveçli hayvan savunucusu ve feminist Lizzy Lind af Hageby (1878-1963) ve arkadaşı Lisa Shartau, Londra Kadın Tıp Fakültesi'ne tıp okumak üzere kaydolmuştur. Amaçları hayvanlar üzerinde yapılan dirikesim uygulamaları hakkında geniş bilgi edinmektir. Bu eğitimden deneyimlerini, tıp eğitiminde deney için kullanılan hayvanlara yönelik zulme dair detayları The Shambles of Science: Extracts from the Diary of Two Students of Physiology (1903) isimli kitapta yayınlamışlardır. Kitaptaki çarpıcı kısımlardan biri kahverengi teriyer cinsi bir köpeğin bilinci açıkken kesildiğinin anlatıldığı bölümdür. Bu bölümde anlatılanlar fakültede çalışan araştırmacılar tarafından inkâr edilse de, araştırmacılara açılan dava fakülteyi anestezi kullanmadıkları için suçlu bulmuştur.

1906 yılında, bu olaya atfen Battersea Parkında Joseph Whitehead tarafından yapılan bir köpek heykeli dikilmiş, altına da "İngiltere'nin kadın ve erkekleri, işler daha ne kadar zaman böyle sürüp gidecek?" yazısı yer almıştır. Bu heykel tıp öğrencileri arasında öfkeye sebep olmuş, heykele yönelik saldırılardan dolayı 24 saat polis koruması gerekmiştir. Ertesi yıl Trafalgar meydanında 1000 kadar tıp öğrencisi ile sendikacılar ve Süfrajet hareketi mensupları arasında bir çatışma çıkmıştır. İki yıl sonra bir gece Battersea konseyi heykeli ortadan kaldırmıştır.

Veganlığın ortaya çıkışı
Ana madde: Veganlık

19 ve 20. yüzyıllarda İngiltere'de bulunan vejetaryenler derneğinde hayvan etinin yanı sıra hayvansal süt ve yumurta da tüketmeyen kişilere katı vejetaryen ismi takılmaktaydı. Vejetaryenler Derneği'nin resmi dergisinin 1851 yılında yayınladığı bir sayısında deri olmayan ayakkabıların nasıl bulunacağını anlatan makale bu yıllarda giyim de dahil tüm hayvansal ürünlerden uzak duran kişilerin varlığına işaret etmektedir. Derneğin 1923 yılında çıkardığı bir yayında da vejetaryenler için uygun olanın tüm hayvansal ürünlerden uzak durmak olduğu yazılmıştır ancak bu görüş derneğin resmi görüşü haline gelmemiş, vejetaryen kelimesi sadece hayvan eti tüketmemek anlamıyla özdeşleşmiştir.

1944 yılında Donald Watson öncülüğünde bir grup, hayvansal süt, yumurta ve diğer hayvansal ürünlerin kullanımının hayvan haklarıyla uyumlu olmadığı üzerine yürüttükleri tartışmanın ardından Vejetaryen Derneği'nden koparak tüm hayvansal ürünlerden uzak yeni bir hareketi başlatmışlardır. Vegan kelimesini, savundukları bu yaşam tarzını tanımlamak için ortaya atmışlardır.

Hayvan Hakları Evrensel Beyannamesi
Hayvan Hakları Evrensel Beyannamesi, 15 Ekim 1978 tarihinde Paris'teki Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) Merkezi'nde düzenlenen bir törende okunmuştur. Bu metin, 1989 yılında Hayvan Hakları Birliği tarafından tekrar düzenlenerek 1990 yılında UNESCO Genel Direktörü'ne sunulmuş ve aynı yıl halka açıklanmıştır. Öte yandan bu metin UNESCO tarafından tanınmış olmayıp yasal herhangi bir bağlayıcılığı yoktur. Bununla birlikte, metinde bazı hayvanlardan yük hayvanı gibi sıfatlarla bahsedilmesi ve hayvanların yaşam haklarından ziyade "acısız öldürülmesi" gibi ifadelerin yer alması hak kavramına aykırı düşmektedir.

2003 yılında ABD'de etsiz beslenmeyi teşvik ederek hem insan sağlığı, hem gezegenin geleceği, hem de hayvan hakları konusunda bilinç yaratmayı hedefleyen Etsiz Pazartesi hareketi başlatılmıştır.

Türkiye'de hayvan hakları

Türkiye'de hayvan hakları 2004 yılında yasa ile  koruma altına alınmıştır. Hayvanların, doğanın onlara tanıdığı yaşama haklarını korumak için gerekli hükümler yasal güvenceye alınmış ve bu hükümleri ihlal edenlere çeşitli cezalar verilmesi öngörülmüştür. Ancak bu yasalar hayvanları hak sahibi varlıklar olarak tanıyan yasalar değildir.

TBMM'de 9 Temmuz 2021 tarihinde Hayvanları Koruma Kanunu ile Türk Ceza Kanunu'nda değişiklik yapılmıştır. Yapılan yasal düzenlemede hayvanlara yönelik işkence, kötü muamele, hayvana yönelik cinsel istismar ve tecavüz gibi hak ihlalleri suç kapsamına alınarak hapis cezası getirilmiştir.

Ayrıca bakınız

 Hayvan hakları gruplarının listesi
 Anarşizm ve hayvan hakları
 Hayvan hakları savunucusu filmler listesi
 Hayvan hakları hareketi
 Hayvan refahı
 Türkiye'deki vegan hayvan hakları toplulukları
 Hayvan hakları savunucusu partiler listesi
 Hayvan hakları gruplarının listesi
 Hayvan hakları savunucuları listesi
 Hayvan ötanazisi
 Evrensel Hayvan Refahı Bildirgesi
 Hayvan deneyleri
 Antik dünyada hayvan etiği
 Ülke veya bölgeye göre hayvan hakları
 Hayvanlara uygulanan şiddet
 Gary L. Francione (Hayvan Haklarına Giriş)
 HAYTAP (Hayvan Hakları Federasyonu)
 Hayvanlara Etik Muamele İçin Mücadele Edenler (PETA, People for the Ethical Treatment of Animals)
 Jeremy Bentham
 Peter Singer
 Tom Regan
 Carol J. Adams ("Etin Cinsel Politikası", Ayrıntı Yayınları)
HAYKURDER  (Hayvanları Koruma Kurtarma ve Yaşatma Derneği)

Kaynakça

Biyoetik
Siyasi hareketler
Etik akımları
Etik teorileri

Hayvan hakları


Geokčaj (naseljeno mjesto), naseljeno mjesto i središte Geokčajkog rajona, Azerbajdžan.
 Geokčaj (rijeka), rijeka u Azerbajdžanu.

Geokčaj


Orman alanlarının saptanması, ağaçlandırılması, korunması, işletilmesi ve geliştirilmesi gibi konularda hizmet yürüten kişidir. Orman fakültelerinden 4 yıllık bir eğitim sonucu lisans alan kişiler "Orman Mühendisi" olarak tanımlanır.

Orman mühendislerinin faaliyet konuları şunlardır:

 Devlet ormanlarında, Hazine arazilerinde, kamu kurum ve kuruluşlarına ait arazilerde, gerçek ve tüzel kişilere ait arazilerde ormanları doğal ve yapay olarak kurmak,
 Mevcut olan ormanlar dahil, ormanların bakımı ve iyileştirilmesi, bozuk ormanların imar ve ıslahını yapmak,
 Enerji ormanları tesis ve bakımını yapmak,
 Orman ağaç, ağaççık ve florasına ait tohum üretimi ile aşılama faaliyetlerini yürütmek,
 Orman ağaç ve ağaççıklarına ait tohum ve ağaç ıslah faaliyetlerini yürütmek,
 Orman fidanlıkları kurma, yönetme, işletme, orman fidanı ve bitkisi nakli, standardizasyonu ve sertifikalandırılması faaliyetlerini yürütmek,
 Ağaçlandırma, erozyonla mücadele, sel ve çığ kontrolü, havza amenajmanı, entegre havza ıslahı ve kırsal kalkınma planlama, projelendirme ve uygulama çalışmaları yapmak,
 Orman içi, kenarı ve orman üst sınırı meraların sınırlarının belirlenmesi, ıslahı, korunması, planlanması çalışmalarını yapmak,
 Orman topraklarının etüdü, analizi, ıslahı ve bonitet belirlemesi, yetişme ortamı analizi, envanteri ve mevcut haritalar üzerinde işaretleme çalışmalarını yapmak,
 Orman alanlarında av ve yaban hayvanlarının çoğaltılması, envanter çalışmaları ile orman ekosistemleriyle doğrudan ya da dolaylı habitat bağlantısı olan yaban hayvanlarına ilişkin olarak avlak, koruma alanı ve rezerv alanı tefriki, planlaması, tesisi, yönetimi işlerini yapmak,
 Orman içi su kaynaklarının geliştirilmesi, etüt, envanter, planlama ve projelendirme çalışmalarını yapmak,
 Millî parklar, orman içi dinlenme ve mesire yerleri ile orman içi rekreasyon alanlarının tespit, tefrik, envanter ve düzenlenmesi, rekreasyon yönetimi ve işletmeciliği, uzun devreli gelişme planı çalışmaları, ağaç röleve planları yapmak,
 Peyzaj planlarına uygun uygulamalar yapmak,
 Orman kaynakları planlaması, orman sınırlaması, arazinin yorumlanması ve mülkiyet çalışmaları yapmak, uydu görüntüleri ve hava fotoğraflarını ormancılık amaçları doğrultusunda yorumlamak ve mevcut haritalar üzerine işlemek,
 Orman yangınları ve zararlılarıyla mücadele, orman yolları ile orman yangın emniyet yolu ve şeritleri planlamasını, etüdünü, yapımını, bakımını ve kontrolünü yapmak,
 Orman ekosistemleri, orman gen ve biyosfer rezervleri ile biyotop alanlarının kurulması, orman ağaç, ağaççık ve florasına ait gen koruma alanlarının planlanması, kurulması ve yönetilmesi işlerini yapmak.
 Kent ormancılığı çalışmaları, orman çevre düzenlemesi, orman alanlarında çevresel etki değerlendirmesi faaliyetlerini yapmak,                                       # Orman ekosistemlerine ait flora ve faunayla ilgili iş ve işlemleri yapmak,
 Orman ve ormancılıkla ilgili yukarıdaki işlere benzer iş ve hizmetleri yapmak...

Orman mühendisliği


Stella Stevens (asıl adı Estelle Caro Eggleston) (d. 1 Ekim 1938 - ö. 17 Şubat 2023). Amerikalı oyuncu, film yönetmeni.

Yaşamı ve kariyeri
Stevens, 1 Ekim 1938'de Yazoo City, Mississippi'de doğdu. Memphis Eyalet Üniversitesi'nde öğrenim gördü. Oyunculuk kariyerine 1959'da başladı. 1960'ta Playboy dergisinin Ocak ayı güzeli seçildi. 20. yüzyılın en seksi 100 yıldızı arasında gösterildi. 1960'larda, Jacqueline Kennedy Onassis, Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Ann-Margret ve Raquel Welch ile birlikte dünyanın en çok fotoğrafı çekilen 10 kadını arasına girdi. Yer aldığı bazı önemli yapımlar arasında; Girls! Girls! Girls!, The Nutty Professor ve The Poseidon Adventure sayılabilir.

Özel yaşamı ve ölümü
İki beraberliğinden bir oğlu bulunan Stevens, 17 Şubat 2023'te Alzheimer hastalığı nedeniyle Los Angeles, Kaliforniya'da 84 yaşında öldü.

Filmografi
 Say One for Me (1959)
 The Blue Angel (1959)
 Li'l Abner (1959)
 Man-Trap (1961)
 Too Late Blues (1961)
 Girls! Girls! Girls! (1962)
 The Courtship of Eddie's Father (1963)
 The Nutty Professor (1963)
 Advance to the Rear (1964)
 Synanon (1965)
 The Secret of My Success (1965)
 The Silencers (1966)
 Rage (1966)
 How to Save a Marriage and Ruin Your Life (1968)
 Sol Madrid (1968)
 Where Angels Go, Trouble Follows (1968)
 The Mad Room (1969)
 The Ballad of Cable Hogue (1970)
 A Town Called Hell (1971)
 Stand Up and Be Counted (1972)
 Slaughter (1972)
 The Poseidon Adventure (1972)
 Arnold (1973)
 Las Vegas Lady (1975)
 Cleopatra Jones and the Casino of Gold (1975)
 Nickelodeon (1976)
 Mister Deathman (1977)
 The Manitou (1978)
 Wacko (1982)
 Ladies Night (1983)
 Chained Heat (1983)
 A Masterpiece of Murder (1986)
 The Longshot (1986)
 Monster in the Closet (1987)
 Exiled in America (1990)
 Mom (1990)
 Down the Drain (1990)
 The Terror Within II (1990)
 Exiled in America (1990)
 Last Call (1991)
 South Beach (1992)
 The Nutt House (1992)
 Eye of the Stranger (1993)
 Little Devils: The Birth (1993)
 Hard Drive (1994)
 Point of Seduction: Body Chemistry III (1994) (V)
 Molly & Gina (1994)
 Star Hunter (1995) (V)
 Illicit Dreams (1995)
 The Granny (1995)
 Body Chemistry 4: Full Exposure (1995) (V)
 Virtual Combat (1996)
 Bikini Hotel (1997)
 Invisible Mom (1997) (V)
 Size 'Em Up (2001)
 The Long Ride Home (2003)
 Blessed (2004)
 Glass Trap (2005)
 Hell to Pay (2005)
 Popstar (2005)
 Megaconda (2010)

Kaynakça

Dış bağlantılar

  for Stella Stevens

1938 doğumlular
Mississippi doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın tiyatro oyuncuları
Amerikalı film yönetmenleri
Yılın Yeni Kadın Yıldızı Altın Küre Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
2023 yılında ölenler
Memphis doğumlu kadın oyuncular
Amerikalı kadın film yönetmenleri
Alzheimer hastalığından ölenler
Memphis Üniversitesinde öğrenim görenler
Los Angeles'ta ölenler

Stella Stevens


الطُغْرَاء وتكتب طغرة وطغرى وطغرا ويلفظها العامة طرة، وأصلها طورغاني بلغة التتار وتعني العلامة المرسومة على الرسالة. وهذه المسميات تطلق على شارة تحمل اسم سلطان عثماني أو ماينعت به، واستخداماته تعددت منها: علامة سلطانية، توقيع، ختم، وشارة ملكية، قد ترسم في أعلى البراءات والفرمنات السلطانية. لعل أول من استعملها هو السلطان مراد الثالث. وقد جوّد في الطغراء راقم وإسماعيل حقي.

الخط
وخط الطغراء هو مزيج بين خطي الديواني والإجازة. وقد تستخدم أيضاً على النقود الإسلامية أو الطوابع البريدية. ولكل حقبة زمنية أسلوب رسم خاص بها، فتتطور نظراً لتغير الأوضاع لكل زمن، وكان لها موظف خاص يعمل في ديوان الدولة يسمى بالطغرائي.

في العصر الحديث
هناك العديد من الاقتباسات الحديثة للطغراء، أبرزها توقيعا الرئيس الروسي فلاديمير بوتين وإمبراطور اليابان أكيهيتو بطغراءات حديثة.

صور

طغراوات السلاطين العثمانيين

طغراوات أخرى
على الرغم من أن الطغراء تُعرف إلى حد كبير بالسلاطين العثمانيين، إلا أنها استخدمت أحيانًا في ولايات أخرى، مثل سلالة قاجار، والإمبراطورية الصفوية، وخانية قازان. في وقت لاحق، تم استخدام الطغراء بين تتار الإمبراطورية الروسية.

ومن المعروف أيضًا أن أباطرة المغول استخدموا الرموز الخطية، إلى جانب العثمانيين، كانت «الطغراء» المغولية دائرية الشكل بثلاث نقاط عند طرفها، بجانب التوقيع الخطي للإمبراطور.

العملات الورقية الأفغانية من عام 1919 إلى عام 1936 كانت موجودة أيضًا في الطغراء. كان لدى باكستان نقود طغراء من عام 1947 حتى عام 1974؛ كلاهما موجودان في متحف بنك الدولة في كراتشي. نواب بهاولبور ونظام حيدر أباد كان لديهم توغرا على عملاتهم أيضًا. يمكن أن ترمز الخطوط المتدفقة إلى الامتداد الواسع لحكم سليمان وفتوحاته المستقبلية. يمكن أن يشير أيضًا إلى انتشار الإسلام إلى عوالم أخرى خارج الإمبراطورية العثمانية.

طغراوات أخرى
على الرغم من أن الطغراء تُعرف إلى حد كبير بالسلاطين العثمانيين، إلا أنها استخدمت أحيانًا في ولايات أخرى، مثل سلالة قاجار، والإمبراطورية الصفوية، وخانية قازان. في وقت لاحق، تم استخدام الطغراء بين تتار الإمبراطورية الروسية.

ومن المعروف أيضًا أن أباطرة المغول استخدموا الرموز الخطية، إلى جانب العثمانيين، كانت «الطغراء» المغولية دائرية الشكل بثلاث نقاط عند طرفها، بجانب التوقيع الخطي للإمبراطور.

العملات الورقية الأفغانية من عام 1919 إلى عام 1936 كانت موجودة أيضًا في الطغراء. كان لدى باكستان نقود طغراء من عام 1947 حتى عام 1974؛ كلاهما موجودان في متحف بنك الدولة في كراتشي. نواب بهاولبور ونظام حيدر أباد كان لديهم توغرا على عملاتهم أيضًا. يمكن أن ترمز الخطوط المتدفقة إلى الامتداد الواسع لحكم سليمان وفتوحاته المستقبلية. يمكن أن يشير أيضًا إلى انتشار الإسلام إلى عوالم أخرى خارج الإمبراطورية العثمانية.

انظر أيضًا
 أوتوجراف
 ثقافة عثمانية
 ميدالية الحرب
 خط عربي
 قائمة السلالة العثمانية
 شجرة العائلة العثمانية (more detailed)
 قائمة السلالة العثمانية
 قائمة سلاطين الدولة العثمانية
 السلطانة الأم
 Postage stamps and postal history of Turkey
 تامغا
 طوطم

المراجع

توقيع
ثقافة عثمانية
خط إسلامي
خط عربي

طغراء


Le raïon du Dniestr (en ) est un raïon situé dans l'oblast de Tchernivtsi en Ukraine. Son chef-lieu est Kelmentsi.
Il est créé par la réforme administrative de 2020 en Ukraine en absorbant les raïons de Kelmentsi, Sokyriany et Khotyn.

Patrimoine
Centrale hydroélectrique du Dniestr et parc naturel national de Khotyn (forteresse et collines coniques).

Références

Dniestr
Division administrative fondée en 2020

Raïon du Dniestr


Ultimatumul german din 1939 a fost un ultimatum verbal prezentat lui Juozas Urbšys, ministrul de externe al Lituaniei, de către Joachim von Ribbentrop, ministrul de externe al Germaniei Naziste, la 20 martie 1939. Germanii au cerut Lituaniei retrocedarea  (denumită și teritoriul Memel), care fusese desprinsă din Germania după Primul Război Mondial, altfel amenințând cu invadarea Lituaniei de către Wehrmacht. După ani de tensiune crescândă între Lituania și Germania, de intensificare a propagandei naziste în regiune, și de expansiune constantă a Germaniei, cererea nu a venit ca o surpriză. Ultimatumul a fost emis la doar cinci zile după . Cei patru semnatari ai  din 1924, care garantase protejarea status quo-ului în regiune, nu a oferit niciun sprijin concret. Regatul Unit și Franța urmau o , în vreme ce Italia și Japonia susțineau deschis Germania. Lituania a fost obligată să accepte ultimatumul la 22 martie. Pentru Germania, avea să fie ultima anexare teritorială dinaintea celui de al Doilea Război Mondial; pentru Lituania, a fost o mare pierdere economică și morală; pentru Europa a contribuit la escaladarea tensiunilor premergătoare războiului.

Disputa teritorială asupra regiunii Klaipėda
Klaipėda (în germană: Memel), un important port din Prusia Orientală, a fost separat de Germania prin Articolul 28 al tratatului de la Versailles și a fost administrat de Aliați pe baza Articolului 99. Franța a preluat administrația regiuni, în timp ce Lituania a continuat să facă lobby pentru a-l prelua ea, susținând că trebuie să aparțină ei datorită importantei popualții lituaniene și pentru că constituia singura ieșire a acestei țări la Marea Baltică. Polonia revendicase și ea teritoriul. Întrucât Aliații ezitau să ia o hotărâre și părea că regiunea avea să devină stat liber, după modelul Orașului Liber Danzig, Lituania a luat inițiativa și a organizat  în ianuarie 1923. Rusia Sovietică și Germania au susținut-o. Regiunea a fost alipită la Lituania, ca teritoriu autonom cu propriul său parlament (). Ea acoperea circa 2.400 km² și avea o populație de circa 140.000 de locuitori.

De-a lungul anilor 1920, Lituania și Germania au întreținut relații relativ normale, ele având în comun o dușmănie față de Polonia. În ianuarie 1928, după lungi și grele negocieri, Germania și Lituania au semnat o convenție de frontieră, prin care Germania recunoștea Klaipėda ca teritoriu lituanian. Tensiunile au început însă să crească în anii 1930, după ce Republica de la Weimar a fost înlocuită cu Germania Nazistă. O perioadă deosebit de tensionată a fost luna februarie 1934 când guvernul lituanian a arestat zeci de activiști naziști. Ca răspuns la aceste arestări și procese, Germania a declarat boicot asupra importurilor agricole din Lituania. Boicotul a produs o criză economică în  (sudul Lituaniei), unde fermierii au organizat proteste violente. După  din Saar majoritatea deținuților politici naziști au fost amnistiați. În urma acestor amnistii, prestigiul Lituaniei a avut de suferit și pe plan extern, dar și în Klaipėda, ceea ce a permis Germaniei să-și crească influența în regiune.

Escaladarea tensiunilor
În primăvara lui 1938, Adolf Hitler a declarat personal că redobândirea Klaipėdei este una dintre cele mai mari priorități, după Regiunea Sudetă. Când  în martie 1938, Germania a declarat deschis că în caz de conflict armat între Polonia și Lituania, armata sa va invada Lituania pentru a anexa Klaipėda și o mare parte a vestului Lituaniei. La o săptămână după ce Lituania a acceptat ultimatumul polonez, Germania a prezentat un  cu unsprezece puncte în care cerea libertate de acțiune pentru activiștii pro-germani din regiune și reducerea influenței lituaniene acolo. Aceste puncte erau formulate într-o manieră deliberat vagă, care avea să permită Germaniei să acuze Lituania că le încalcă. Lituania a ales să amâne abordarea problemei, în speranța că situația internațională se va ameliora. Între timp, ea spera și că nu va da populației germane motive de a se plânge.

Tactica nu s-a dovedit una bună: protestele și propaganda nazistă erau la ordinea zilei, chiar și în rândurile populației lituaniene, și guvernul local nu le putea împiedica. Naziștii hărțuiau fizic organizațiile lituaniene. La 1 noiembrie 1938, Lituania a fost presată să ridice legea marțială și cenzura presei. La alegerile din decembrie pentru , partidele pro-germane au primit 87% din voturi (25 de locuri din 29) în teritoriul Klaipėda. Dr. Ernst Neumann, principalul inculpat în procesele din 1934, a fost eliberat din închisoare în februarie 1938 și a devenit liderul mișcării pro-germane din Klaipėda. În decembrie, el a fost primit de Adolf Hitler, care l-a asigurat că problema Klaipėdei va fi rezolvată până în martie sau aprilie 1939. Neumann și alți activiști naziști au revendicat dreptul la autodeterminare pentru regiune și au pretins ca Lituania să deschidă negocieri pe tema statutului politic al Klaipėdei. Existau așteptări ca parlamentul să voteze revenirea la Germania după întrunirea sesiunii sale la 25 martie 1939. Canalele oficiale ale Germaniei nu au comunicat deloc pe această temă. Germania spera că Lituania va ceda voluntar agitata regiune, și o atitudine publică ar fi putut perturba sensibilele discuții în care era angajată cu Polonia pe tema unei alianțe anticomuniste împotriva Uniunii Sovietice.

Ultimatumul
La guvernul lituanian au ajuns zvonuri cum că Germania avea planuri exacte pentru a prelua Klaipėda. La 12 martie, ministrul de externe Urbšys a reprezentat Lituania la înscăunarea Papei Pius al XII-lea la Roma. La întoarcerea în Lituania, el s-a oprit la Berlin în speranța că va clarifica aceste zvonuri. La 20 martie, Ribbentrop a acceptat să se întâlnească cu Urbšys, dar nu și cu , căruia i s-a cerut să aștepte în altă cameră. Conversația a durat circa 40 de minute. Ribbentrop a pretins retrocedarea Klaipėdei și a amenințat cu acțiunea militară. Urbšys a transmis acest ultimatum verbal guvernului lituanian. Întrucât ultimatumul nu a fost niciodată pus în scris și nu conținea un termen-limită formal, unii istorici i-au subestimat importanța, descriindu-l ca un "set de cerințe". Cu toate acestea, era clar că dacă Lituania se va opune, se va face uz de forță, și a existat și avertismentul de a nu cere ajutor de la alte țări. Deși nu s-a dat un termen-limită, Lituaniei i s-a spus să ia rapid decizia și că orice violențe și orice victime germane ar apărea vor provoca un răspuns inevitabil din partea armatei germane.

Lituania a informat în secret pe semnatarii  despre aceste pretenții, întrucât nici măcar Lituania nu avea dreptul să transfere Klaipėda altui stat fără aprobarea semnatarilor. Italia și Japonia au susținut Germania, în vreme ce Regatul Unit și Franța și-au exprimat simpatia pentru Lithuania dar au ales să nu facă nimic concret în sprijinul ei. Ei au urmat mult mediatizata . Regatul Unit a tratat problema la fel cum tratase și Criza Sudetă și nu a făcut planuri de a ajuta Lituania sau alte Țări Baltice în eventualitatea unei agresiuni germane. Uniunea Sovietică, deși în principiu sprijunea Lituania, nu a dorit să-și perturbe relațiile cu Germania, întrucât lua în calcul o alianță cu naziștii. Fără susținere materială, Lituania nu a avut de ales decât să accepte ultimatumul. Diplomația lituaniană a caracterizat această concesiune ca un "rău necesar" care va permite Lituaniei să-și păstreze independența și a întreținut speranța că este doar o retragere temporară.

Acceptarea
La ora 1:00 am în 23 martie, Urbšys și Ribbentrop au semnat un tratat, retroactiv din 22 martie, prin care Lituania ceda voluntar regiunea Klaipėda Germaniei. Tratatul cuprindea cinci articole:

Urmări
Chiar înainte ca tratatul să fie semnat, soldații germani intraseră deja în . Adolf Hitler, la bordul crucișătorului , a făcut personal un tur al orașului și a ținut o cuvântare. Flota ce mergea spre Klaipėda cuprindea cuirasatul Admiral Graf Spee, crucișătoarele ,  și , două escadrile de distrugătoare, trei flotile de torpiloare și o flotilă de tendere. La acea dată, marina lituaniană avea un singur vas de război, , un  modificat de 580 de tone. Deși germanii sărbătoreau redobândirea orașului, politicienii europeni își exprimau temerile că următorul pe lista lui Hitler va fi Orașul Liber Danzig.

Acceptarea necondiționată de către președintele Antanas Smetona a unui al doilea ultimatum în mai puțin de un an a devenit o mare sursă de nemulțumire față de guvernarea sa autoritară. Ultimatumul german a declanșat o criză politică: cabinetul pasiv al lui  a fost înlocuit cu unul condus de generalul . Pentru prima oară după , guvernul cuprindea membri ai opoziției: , din , a fost numit ministru al educației și Jurgis Krikščiūnas, de la , a fost numit ministru al agriculturii. Întrucât alte partide erau interzise, Bistras și Krikščiūnas au fost oficial anunțați ca miniștri independenți. Patru generali erau acum membri ai guvernului. Cu toate acestea, nici măcar criza internațională ce se profila nu i-a făcut pe politicienii lituanieni să se unească, ei continuând să se angajeze în dispute politice meschine.

Pierderea unicei ieșiri la Marea Baltică a fost o mare lovitură pentru economia lituaniană. Între 70% și 80% din comerțul exterior lituanian trecea prin Klaipėda. Regiunea, care reprezenta doar 5% din suprafața țării, conținea o treime din industrie. Lituania a pierdut și masivele investiții pe care le făcuse în infrastructura portului. Circa 10.000 de refugiați, predominant evrei, au părăsit regiunea și au căutat adăpost din partea guvernului lituanian. Lituanienii și-au pierdut încrederea în soarta țării lor: în martie–aprilie, retragerile de depuneri în bănci și în instituțiile de credit au ajuns la aproape 20% din total. După pierderea regiunii Klaipėda, Lituania a alunecat în sfera de influență germană, mai ales în termeni comerciali. La sfârșitul lui 1939, Germania primea 75% din exporturile Lituaniei și îi livra 86% din importuri. Germania și Uniunea Sovietică au convenit în același an asupra Pactului Ribbentrop–Molotov, împărțindu-și Europa de Est în sfere de influență. La început, cum era și firesc, Lituania a intrat în sfera Germaniei. Naziștii au mers până într-acolo încât să propună o alianță militară germano–lituaniană împotriva Poloniei, promițând retrocedarea , dar Lituania a ținut la politica sa strictă de neutralitate.

Note

Ultimatumuri
1939 în Germania
Istoria Lituaniei

Ultimatumul german din 1939 adresat Lituaniei