خوسيه دي سان مارتين   (25 فبراير 1778 – 17 أغسطس 1850) المحرر الأمريكي الجنوبي. هو جنرال أرجنتيني وساعد في استقلال الأرجنتين عام 1821 وكان رئيس بيرو الأول (1821 - 1822).

ولد في يابيو في الأرجنتين بمقاطعة كورينيز على نهر الأوروغواي، وكان أبوه نقيبا في الجيش الإسباني وذهب خوسيه في شبابه إلى مدريد ليتعلم الجندية، وكان قد خدم في الحروب ضد المغاربة ونابليون وكانت قيادته المميزة في معركة بايلن قد رقته لرتبة مقدم.

في سنة 1812 قدم خدماته لحكومة بوينس آيرس لاستقلال الأرجنتين وإجلاء القوات الملكية عنها. وعين عام 1814 في قيادة الجيش الثوري الذي كان يهاجم الملكيين في حدود البيرو، ولكنه استقال بعدها بوقت قصير لأنه أدرك أنه لكي تنجح الثورة عليه أولا طرد الإسبان من تشيلي وبعدها ينظم حملة ضد مراكز القوة الإسبانية في البيرو، استطاع أن يثبت نفسه في مندوزا حيث حضر لغزو تشيلي.

قام بمساعدة برناردو أوهيغينز في تجنيد الوطنيين التشيليين الذين فروا عبر الجبال بعد هزيمتهم في رانكاغوا، وحاول أن يضم الأرجنتين إلى جانبه، وبعد سنتين نجح في جمع جيش مدرب من التشيليين والأرجنتينيين وجمع المواد اللازمة لعبور الأنديز. في يناير 1817 انطلق في مغامرته، وبسرعة تحركاته وحيله الذكية تجنب المعارضة، وفي فبراير 1817 كون جيشا قوامه نحو ثلاثة آلاف من المشاة وألف من الخيالة بالإضافة للمدفعية وقوافل المتاع، عبر به جبال الأنديز المقفرة والوعرة وفي ممرات ترتفع خمسة آلاف متر عن سطح البحر في مسعى لتحرير تشيلي وهذا ما تحقق له بعد هزيمة الجيش الإسباني في معركة تشاكابوكو في 12 فبراير 1817 فأعيد إنشاء الحكومة الوطنية في سانتياغو تحت حكم برناردو أوهيغينز بينما حضر سان مارتين نفسه لغزو البيرو، وقاد جيشا تشيليا ضد قوة جديدة من الملكيين وانتصر في معركة مايبو في أبريل 1818 فأمن استقلال تشيلي.

تركه هذا حرا لينظم حملة ضد البيرو، وساعده أوهيغينز والحكومة الأرجنتينية فاستطاع تأمين العدد المطلوب من الجيش والأساطيل. وانطلق في أغسطس 1820، وحطت قواته بعد وقت قصير في بيسكو حيث أراد أن يدخل في مفاوضات مع نائب الملك في ليما. وهنا أمضى عدة أشهر دون قتال على أمل أن إظهار القوة وتأثير الوجدان الشعبي سيقود إلى انسحاب سلمي للإسبان. ثم في يوليو 1821 قام الإسبان بإخلاء ليما ودخلها سان مارتين وأصبح قائد البيرو وأعلن استقلالها واتخذ منصب الحامي. لكن منصبه لم يكن مؤمنا. فلم يهزم الحزب الملكي بشكل حاسم ونظم عدة انتفاضات في الدواخل، وأحرج سان مارتين بسبب الغيرة التي أشعلتها سلطته بين الوطنيين، وكذلك بسبب التنافس مع بوليفار الذي وصل مع جيشه في الحدود الشمالية للبيرو. ترك سان مارتين السلطة بعدها بسنة واحدة فقط في 10 سبتمبر 1822 وترك البلاد بعدها.

أمضى وقتا قصيرا في الأرجنتين وتشيلي، ولكن أعداءه العديدين وجهوا الشعور الوطني ضده، وقام العديدون بعدة محاولات لإشراكه معهم في المؤامرات السياسية. ماتت زوجته بعدها بسنة 1823 في بونس آيرس وبعد نشوب الحرب الأهلية في مقاطعات الأنديز توجه إلى فرنسا مع ابنته الصغيرة ميرسيديس بعد فشل مساعيه بأن يعيش حياته الخاصة بسلام، وتوفي فيها في مدينة بولوني تحت فقر مدقع يوم 17 أغسطس 1850.

فعل سان مارتين أكثر مما فعله أي رجل آخر من أجل قضية استقلال الأرجنتين وتشيلي والبيرو. ولم يكن جنديا بارعا فحسب؛ فقد أدرك بأن استقلال كل دولة يمكن أن يكون مضمونا فقط بتعاون كلمنها مع بعضها، وقد أظهر نفسه كسياسي صادق وبعيد النظر في المثابرة التي نفذ بها وجهات نظره.

انظر أيضًا
 خوان لافال

روابط خارجية

مصادر

خوسيه دي سان مارتين
أرجنتينيون من أصل إسباني
أرجنتينيون مهاجرون إلى فرنسا
أشخاص في الحرب الأرجنتينية في إنديبيندينس
أشخاص في الحرب البيروفية في إنديبيندينس
أشخاص في الحرب التشيلية في إنديبيندينس
أشخاص في حروب استقلال أمريكا الإسبانية
أشخاص في حروب استقلال أمريكا اللاتينية
أشخاص من حرب الاستقلال الإسبانية
أشخاص من محافظة كوريينتس
تاريخ الأرجنتين
تاريخ بيرو
تاريخ تشيلي
ثوريون أرجنتينيون
جنرالات أرجنتينيون
حكام سان خوان (محافظة)
حكام محافظة مندوزا
رموز الأرجنتين الوطنية
رومان كاثوليك أرجنتينيون
رؤساء البيرو
سياسيون أرجنتينيون
عسكريون إسبان في الحروب النابليونية
مسيحيون مناهضون للعبودية
ملكيون أرجنتينيون
مناهضون للعبودية أرجنتينيون
مواليد 1778
ناشطو استقلال
وفيات 1850
وفيات في بولوني سور مير

خوسيه دي سان مارتين


Le half-pipe masculin des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu du 9 au , au Genting Secret Garden de Zhangjiakou. L'épreuve est présente depuis les Jeux olympiques de 1998 qui se sont déroulés à Nagano, soit lors de la première apparition du snowboard aux Jeux d'hiver.

Médaillés

Résultats

Qualifications

Finale

Notes et références

Half-pipe hommes

Half-pipe masculin de snowboard aux Jeux olympiques de 2022


Plum Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Plum Township (Kansas)
 Plum Township (Pennsylvania)

Plum Township


Plusieurs églises sont nommées église Saint-Leufroy, en l'honneur de Leufroy d'Évreux :
 l'église Saint-Leufroy à Paris ;
 l'église Saint-Leufroy de Suresnes, dans les Hauts-de-Seine ;
 voir aussi la chapelle Saint-Leufroy de Suresnes ;
 l'église Saint-Leufroy de Thiverny, dans l'Oise.

Leufroy
~

Église Saint-Leufroy


Nuspojave je sedmi studijski album album hrvatskog rock-sastava Goran Bare & Majke. Objavljen je 30. ožujka 2018. godine.

Album je predstavljen s dva singla ("Ljubav krvari" i "To nije igra"), za koje su snimljeni i glazbeni spotovi. Pjesma "Osvijesti me" također je objavljena kao singl godinu dana prije izlaska albuma, ali se na albumu našla u novom aranžmanu. Glazbeni producent albuma jest Mario Rašić, koji je inače i basist skupine. Goran Bare potpisuje glazbu i tekstove za sve pjesme osim za pjesmu "I dok pleše sama s kišom", koju je napisala Lidija Bajuk.

Popis pjesama

Osoblje
Goran Bare & Majke
Goran Bare – vokali
Kruno Domaćinović – gitara
Davor Rodik – pedal steel gitara
Berislav Blažević – klavijature
Mario Rašić – bas-gitara, programiranje
Alen Tibljaš – bubnjevi
Ostalo osoblje
Tonski snimatelji – Matej Pečaver i Matej Gobac
Miks – Matej Pečaver
Mastering – Matej Gobac

Albumi sastava Majke
Albumi iz 2018.

Nuspojave (album)


Willburger ist der Familienname folgender Personen:

 Nina Willburger (* 1973), deutsche Provinzialrömische und Klassische Archäologin
 Johann Anton Franz Karl Willburger von Willburg (1728–1789), österreichischer Arzt
 Peter Willburger (1942–1998), österreichischer Maler und Radierer

Willburger


Edward Maunde Thompson ( - ) est un paléographe britannique et bibliothécaire principal et premier directeur du British Museum . Il est également connu pour son étude de l'écriture manuscrite de William Shakespeare dans le manuscrit de la pièce Sir Thomas More .

Biographie

Thompson est né en Jamaïque, où son père, Edward Thompson, est custode de la Paroisse de Clarendon . Sa mère est Eliza Hayhurst Poole, également de Clarendon. Il fait ses études à Rugby School et à l'University College de l'Université d'Oxford. En 1864, il épouse Georgiana Susanna McKenzie d'une vieille famille écossaise-jamaïcaine. Ils ont une fille et trois fils. Il est directeur et bibliothécaire principal du British Museum de 1888 à 1909 . Il fixe des normes élevées pour le personnel du musée et améliore l'accessibilité des collections au public . Il obtient des locaux à Hendon pour abriter la collection de journaux du musée.

Le fac-similé photographique du Codex Alexandrinus est publié sous sa direction en 1879 et 1880. Il est membre fondateur de la British Academy en 1901 et en est le deuxième président (1907–09).

Il prend sa retraite du British Museum en août 1909 en raison de problèmes de santé . En 1916, il publie son étude paléographique de l'ajout de trois pages au manuscrit de Sir Thomas More, arguant que les trois pages de "Hand D" sont dans l'autographe de Shakespeare. En 1923, il contribue à l'étude définitive Shakespeare's Hand in the Play of Sir Thomas More, avec Alfred William Pollard, WW Greg, John Dover Wilson et Raymond Wilson Chambers.

Maunde Thompson est enterré au cimetière de Brookwood .

Maunde Thompson est fait chevalier en 1895. Il reçoit des diplômes honorifiques des universités d'Oxford, de Durham, de St. Andrews et de Manchester, et est membre honoraire de l'University College d'Oxford.

Bibliographie

 Manuscrits enluminés anglais (Londres: Kegan Paul, Trench, Trübner, 1895)
 Une introduction à la paléographie grecque et latine, Oxford : Clarendon Press, 1912.
 Facsimilés de manuscrits anciens, Londres : Oxford University Press, 1913–30.
 L'écriture manuscrite de Shakespeare: une étude, Oxford: Clarendon Press, 1916.

Références

Liens externes

Personnalité inhumée au cimetière de Brookwood
Membre de la British Academy
Président de la British Academy
Chevalier grand-croix de l'ordre du Bain
Critique littéraire britannique
Étudiant de l'University College (Oxford)
Élève de la Rugby School
Décès en septembre 1929
Naissance en mai 1840
Décès à 89 ans

Edward Maunde Thompson


غوستافو سانتوللا  (مواليد 19 أغسطس 1951 في إلبالومار الأرجنتين) موسيقي أرجنتيني ومؤلف موسيقى تصويرية للأفلام ومنتج، حائز لمرتين على جائزتي الأوسكار والغولدن غلوب وفائز بمرتين بجوائز البافتا والغولدن غلوب وحائز على جائزة لاتين غرامي أوورد.

سيرة
بدأت المسيرة الاحترافية لسانتوللا في العام 1967 عندما شارك في تأسيس فرقة موسيقى الروك الأرجنتينية أركو إريس Arco Iris والتي استمرت تقدم عروضها منذ أواخر الستينيات وحتى أواخر السبعينيات، والتي اختصت بالروك الأرجنتيني التقليدي بنفحة أمريكا اللاتينية. الفرقة تبنت أسلوب حياة كوموني يوغوي "yogic intentionalcommunity"، وكانت بقيادة الموديل السابقة دانيس وانياكا وشريكها الموسيقي أرا توكاتاليان.
أصدرت الفرقة قليلا من الأغاني الشهيرة مثل: Mañanas Campestres أو «صبحيات بلد» والتي حققت نجاحات متعددة. لكن سانتوللا شعر بالضيق من مبادئ وتعليمات دانيس والتي كانت تشمل الامتناع عن تناول اللحوم وشرب الكحول والمخدرات والامتناع عن ممارسة الجنس. ليغادر الفرقة في العام 1975.

بعد عام انضم إلى سولونا "Soluna" حيث قام بالعزف إلى جانب عازف البيانو والمغني اليافع أليخاندرو ليرنر وصديقته اللاحقة مونيكا كامبينز ليقوموا بتسجيل ألبوم واحد فقط هو Energia Natural عام 1977. غادر سانتوللا إلى لوس أنجليس حيث تبنى موسيقى الروك أند رول وقام بعدة جولات مع الفرقة التي انضم إليها Wet Picnic. عاد إلى الأرجنتين لفترة وجيزة عام 1981، حيث قدم ليون جريثو León Gieco الموسيقار الأرجنتيني.

كفنان منفرد قام بتسجيل ثلاثة ألبومات موسيقية ألبومه الموسيقي الأول الذي حمل اسمه كان Santaolalla سنة 1981 والذي حقق نجاحا في الثمانينيات بالأرجنتين. ألبومه الثاني Gas تم إطلاقه في عام 1995، أما آخر ألبوماته فكان بعنوان Ronroco الذي صدر العام 1998. ألف بعد ذلك موسيقى تميزت بادخال آلة التشارنغو الموسيقية في تلحينها. أغنيته المميزة التي استخدم فيها موسيقى تشارنغو في العزف وهي إجوازو عززت من مكانته الفنية حيث صارت لاحقا مستخدمة في عدد من الأفلام حيث قام باستخدامه مايكل مان في ذا إنسايدر، كولاتيرال كذلك من قبل مايكل مان، بابل من إخراج أليخاندرو غونزالس إناريتو كذلك فيلم شبكة إتش بي أو التلفزيوني Deadwood كذلك تضمن فيلم دياريس دي موتوسكليتا لوالتر ساليس أغنية De Ushuaia a La Quiaca من تأليف سانتوللا.

فيلموغرافيا
 She Dances Alone 1981
 Amores perros 2000
 ذا إنسايدر 1999.
 21 Grams 2003
 Salinas grandes 2004 (تلفزيون)
 مذكرات دراجة نارية 2004
 نورث كنتري 2005
 Yes 2005.
 بروكباك ماونتن 2005 Academy Award for Original Music Score
 Fast Food Nation 2006.
 بابل 2006 Academy Award for Original Music Score Into the Wild 2007.
 I Come with the Rain 2009

 جوائز وترشيحات
 جوائز
 الأوسكار:
 2006: جائزة الأوسكار لأفضل موسيقى تصويرية - Babel 2005: Best Original Score - Brokeback Mountain بافتا:
 2006: Anthony Asquith Award for Film Music - Babel 2004: Anthony Asquith Award for Film Music - مذكرات دراجة نارية غولدن غلوب:
 2005: Best Original Song - "A Love That Will Never Grow Old" from Brokeback Mountain غرامي:
 2004: Best Latin Rock/Alternative Album - Cuatro Caminos (منتج)
 لاتين غرامي:
 2006: Best Tango Album - Café De Los Maestros (منتج)
 2005: Best Rock Solo Vocal Album - Mi Sangre (منتج)
 2005: Producer of the Year
 2004: Best Alternative Music Album - Cuatro Caminos (منتج)
 2003: Record of the Year - "Es Por Ti" (منتج)
 2003: Album of the Year - Un Día Normal (منتج)
 2003: Best Pop Instrumental Album - Bajofondo Tango Club (منتج)
 2001: Best Rock Solo Vocal Album - Fíjate Bien (منتج)
 2000: Best Rock Album - Revés/Yo Soy (منتج)

 ترشيحات
 بافتا:
 2005: Anthony Asquith Award for Film Music - Brokeback Mountain غولدن غلوب:
 2006: Best Original Score - Babel 2005: Best Original Score - Brokeback Mountain غرامي:
 2007: Best Compilation Soundtrack Album for a Motion Picture, Television or Other Visual Media - Brokeback Mountain (منتج)
 2008: Best Compilation Soundtrack Album for a Motion Picture, Television or Other Visual Media - Babel'' (منتج)

انظر أيضا
 سول غابيتا

مصادر

وصلات خارجية

 Gustavo Santaolalla at exclaim
 Myspace Page
 Bio at www.zimbio.com
 Interviews at NPR

أشخاص على قيد الحياة
حائزون على جائزة آني
حائزون على جائزة الأوسكار لأفضل موسيقى تصويرية
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة غرامي
عازفون على عدة آلات أرجنتينيون
عازفون على عدة آلات في القرن 20
عازفون على عدة آلات في القرن 21
فنانون أرجنتينيون في القرن 20
فنانون أرجنتينيون في القرن 21
لاتينيون حاصلون على جائزة غرامي
ملحنو موسيقى لاتينية
ملحنون أرجنتينيون
ملحنون في القرن 20
ملحنون في القرن 21
منتجو تسجيلات موسيقى لاتينية
مواليد 1951
مواليد في آيل بالومار (بوينس آيرس)
موسيقيو تانغو أرجنتيني
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 21
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام أرجنتينيون

غوستافو سانتوللا


ශ්‍රී ලංකාවේ සමුද්‍ර හා නාවික ඉතිහාස කෞතුකාගාරය ත්‍රිකුණාමලයේ ස්ථාපනය කොට තිබේ. එය 16 වන ශතවර්ශයෙහි ලන්දේසීන් මෙරටට පළමුව ගොඩබෑ ස්ථානය සේ සැළකෙන ත්‍රිකුණාමලය බලකොටුවට ආසන්නව ඉදි කොට ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ 65වන නිදහස් සැමරුම් වලට සමගාමීව 2013 වර්ෂයේ පෙබරවාරි 3 වන දිනදී මෙම කෞතුකාගාරය එවක ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් විවෘත කරන ලදී. රටෙහි සමුද්‍රීය ඉතිහාසය, ජෙෙවවිවිධත්වය හා නාවුක සම්බන්ධතා පිළිබදවත්, වෙනත් නාවුක ක්ෂේත්‍රය හා සබැදි වස්තූන් ආදියත් මෙම කෞතුකාගාරයෙහි ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබේ.

කෞතුකාගාර ගොඩනැගිල්ල
වර්ෂ 1602 සිට 1795 දක්වා වූ ලන්දේසි යටත් විජිත සමයේදී ඕලන්ද නාවුක කොමසාරිස්වරයාගේ නිල නිවාසය ලෙස සහ වර්ෂ 1795 සිට 1948 දක්වා නාගරික කොමසාරිස්වරයාගේ නිල නිවාසය භාවිතයට ගත් 17වන සියවසට අයත් ගොඩනැගිල්ලක මෙම කෞතුකාගාරය පිහිටුවා තිබේ. කෞතුකාගාරය පිහිටුවනු වස්, කලක් අත්හැරදමන්නට යෙදී තිබුණු මෙම ගොඩනැගිල්ල  නෙදර්ලන්ත රජයේ ආධාර මත යලි ප්‍රථිසංස්කරණය කොට සංරක්ෂණය කිරීමට පියවර ගෙන තිබෙන අතර ගොඩනැගිල්ලෙහි සංරක්ෂණ කටයුතු ශ්‍රී ලංකා පුරාවිද්‍යා සහ කෞතුකාගාර දෙපාර්තමේන්තු විසින් අධ්‍යක්ෂණය කොට තිබේ.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව
සමුද්‍ර කෞතුකාගාරය, ගාල්ල
කොළඹ වරාය සමුද්‍ර කෞතුකාගාරය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර

සමුද්‍ර හා නාවික ඉතිහාස කෞතුකාගාරය, ත්‍රිකුණාමලය


The New Hampshire presidential primary is the first in a series of nationwide party primary elections and the second party contest (the first being the Iowa caucuses) held in the United States every four years as part of the process of choosing the delegates to the Democratic and Republican national conventions which choose the party nominees for the presidential elections to be held the subsequent November. Although only a few delegates are chosen in the New Hampshire primary, its real importance comes from the massive media coverage it receives (along with the first caucus in Iowa).

Spurred by the events of the 1968 election, reforms that began with the 1972 election elevated the two states' importance to the overall election, and began to receive as much media attention as all of the other state contests combined. An upset victory by an underdog candidate, or a weak showing by a front-runner can change the course of the primaries, as happened in 1952, 1968, and 2008 for the Democrats, and in 1980 for the Republicans.

Since 1952, the primary has been a major testing ground for candidates for both the Republican and Democratic nominations. Candidates who do poorly frequently drop out, while lesser-known, underfunded candidates who excel in New Hampshire can become serious contenders, garnering large amounts of media attention and campaign funding.

The New Hampshire primary is a semi-open primary: unaffiliated voters (those registered without party affiliation) may vote in either party's primary, but votes registered with one party cannot "cross vote" to vote in another party's primary.

"First primary" status and efforts to change
New Hampshire state law provides: "The presidential primary election shall be held on the second Tuesday in March or on a date selected by the secretary of state which is 7 days or more immediately preceding the date on which any other state shall hold a similar election, whichever is earlier." New Hampshire has closely guarded its "first primary in the nation" status through this provision, and the state has held the first primary in each presidential campaign since 1920. The Iowa caucuses, which began in 1972 for Democrats and 1976 for Republicans, occur earlier than the New Hampshire primary. However, Iowa's contest is not considered to be "a similar election" because the caucuses do not involve actual balloting.

New Hampshire's status as the first in the nation has been controversial because the ethnic makeup of the state is not diverse and not representative of the country's voters. Efforts to alter New Hampshire's first-in-the-nation primary status have periodically occurred. In 2007, different states attempted to leapfrog other states by scheduling earlier primaries and caucuses for the 2008 presidential race. Florida, Michigan, Nevada and South Carolina all moved their nominating contests up. New Hampshire ultimately retained its first-primary status, holding its primary on January 8, 2008, the earliest ever date.

In 2023, the Democratic National Committee approved a calendar that would make New Hampshire the second Democratic primary to be held in 2024. Under the DNC calendar, the South Carolina primary would be held first on February 3, followed by both the New Hampshire primary and Nevada caucuses on February 6. However, New Hampshire officials of both parties have opposed the move, and vowed to go forward with a first-in-the-nation primary, even if it triggers the loss of half its convention delegates as a penalty for breaching the party calendar.

Mechanics of the primary

Voter eligibility
The New Hampshire primary is a semi-open primary: unaffiliated voters (those registered without party affiliation) may vote in either party's primary, but votes registered with one party cannot "cross vote" to vote in another party's primary.

Candidate and party eligibility
Under state law, officially recognized parties may hold a state-sanctioned primary. To receive official party status, a party's candidate must receive at least 4% of the votes cast for governor or U.S. senator in the most recent general election in New Hampshire. Currently, only Democrats and Republicans meet this criteria.

New Hampshire has a low barrier to ballot access. Any person may run for president by (1) paying a $1,000 filing fee or collecting the signatures of 10 registered voters in each New Hampshire county and (2) completing a declaration of candidacy form that declares, under penalty of perjury, that the candidate meets the constitutional requirement for the presidency (age of at least 35 years, natural-born citizen status, and a U.S. resident for at least 14 years). A candidates must also affirm that he or she is a registered member of the party for the nomination they seek. The record number of candidates was 62 (in the 1992 primary). In the 2016 New Hampshire primary, 58 candidates ran. Many candidates who appear on the ballot are obscure or fringe, and some are perennial candidates; Saint Anselm College runs a Lesser-Known Candidates Forum every four years.

Balloting
The primary is conducted by secret ballot. Voters mark their selection on paper ballots, which are tabulated by hand and optical scan.

Dixville Notch and other "midnight voting" towns
The communities of Dixville Notch, Hart's Location, and Millsfield traditionally participate in the New Hampshire midnight voting, in which they open their polling places at midnight. In particular, the polling place inside the ballroom of The Balsams Grand Resort Hotel in Dixville Notch opens at midnight, usually in front of a crowd of journalists, where the village's handful of voters cast their ballots before the polls close about less than ten minutes later. This has led many presidential candidates to visit the area before the New Hampshire primary in hopes of securing an early-morning boost.

Significance
There is consensus among scholars and pundits that the New Hampshire primary, because of the timing and the vast media attention, can have a great impact and may even make, break or revive a candidate. Controlling for other factors statistically, a win in New Hampshire increases a candidate's share of the final primary count in all states by 27 percentage points.

Since 1977, New Hampshire has fought hard to keep its timing as the first primary (while Iowa has the first caucus a few days sooner). State law requires that its primary must be the first in the nation (it had been the first by tradition since 1920). As a result, the state has moved its primary earlier in the year to remain the first. The primary was held on the following dates: 1952–1968, second Tuesday in March; 1972, first Tuesday in March; 1976–1984, fourth Tuesday in February; 1988–1996, third Tuesday in February; 2000, first Tuesday in February (February 1); 2004, fourth Tuesday in January (January 27). The shifts have been to compete with changing primary dates in other states. The primary dates for 2008 (January 8) and 2012 (January 10) continued the trend - they were held the second Tuesday in January both years.

In defense of their primary, voters of New Hampshire have tended to downplay the importance of the Iowa caucus. "The people of Iowa pick corn, the people of New Hampshire pick presidents," said then-Governor John H. Sununu in 1988.

Recently, media expectations for the New Hampshire primary have come to be almost as important as the results themselves; meeting or beating expectations can provide a candidate with national attention, often leading to an infusion of donations to a campaign that has spent most of its reserves. For example, in 1992, Bill Clinton, although he did not win, did surprisingly well, with his team dubbing him the "Comeback Kid"; the extra media attention helped his campaign's visibility in later primaries.

The most recent presidential election winner to win the New Hampshire primary was Donald Trump in 2016, while the three presidents before him (Bill Clinton, George W. Bush and Barack Obama) finished second in the New Hampshire primary before later being elected to the presidency, and the previous four before that won the New Hampshire primary.

History

New Hampshire has held a presidential primary since 1916 and started the tradition of being the first presidential primary in the United States starting in 1920. Until 1948, the New Hampshire primary, like most of the small number of other primaries in the country, listed only the names of local citizens who wanted to be delegates to the state convention. In 1948, Richard F. Upton, speaker of the New Hampshire House of Representatives decided to make the primary "more interesting and meaningful…so there would be a greater turnout at the polls." The state legislature passed a law allowing citizens to vote directly for the presidential candidates. Any candidate could get on the ballot if he submitted fifty supporting petitions from each of the two congressional districts, and voters could choose delegates who were explicitly pledged to a particular candidate.

New Hampshire did not begin to assume its current importance until 1952. In that year, Dwight D. Eisenhower demonstrated his broad voter appeal by defeating Robert A. Taft, "Mr. Republican", who had been favored for the nomination, and Estes Kefauver defeated incumbent President Harry S. Truman, leading Truman to abandon his campaign for a second term of his own. The other president to be forced out of the running for re-election by New Hampshire voters was Lyndon Johnson, who, as a write-in candidate, managed only a 49-42 percent victory over Eugene McCarthy in 1968 (and won fewer delegates than McCarthy), and consequently withdrew from the race.

The winner in New Hampshire has not always gone on to win their party's nomination, as demonstrated by Republicans Leonard Wood in 1920, Harold Stassen in 1948, Henry Cabot Lodge Jr. as a write-in candidate in 1964, Pat Buchanan in 1996, and John McCain in 2000, and Democrats Estes Kefauver in 1952 and 1956, Paul Tsongas in 1992, Hillary Clinton in 2008, and Bernie Sanders in 2016 and 2020.

From 1952 to 1988, the person elected president had always carried the primary, but Bill Clinton broke the pattern in 1992, as did George W. Bush in 2000, Barack Obama in 2008, and Joe Biden in 2020. In 1992, Clinton lost to Paul Tsongas in New Hampshire; in 2000, George W. Bush lost to John McCain in New Hampshire; in 2008 Barack Obama lost to Hillary Clinton; and in 2020 Joe Biden lost to Bernie Sanders.

1968
In November 1967, Eugene McCarthy declared, "there comes a time when an honorable man simply has to raise the flag" and entered the New Hampshire Democratic primary. On March 12, 1968, McCarthy, who was the only candidate on the ballot, came within 7 percentage points of defeating President Lyndon Johnson, a write-in candidate who was technically still exploring his candidacy and had not bothered to file. Just a few days later, on March 16, 1968, Robert F. Kennedy entered the race for President. Johnson subsequently withdrew from the election with this Shermanesque statement: "I shall not seek, and I will not accept, the nomination of my party for another term as your president."

One minor candidate in the Republican primary was William W. Evans Jr., a former New Jersey State Assemblyman, who received just 151 votes statewide.

The 1968 New Hampshire Democratic primary was one of the crucial events in the politics of that landmark year in United States history. Senator Eugene McCarthy began his campaign with a poem that he wrote in imitation of the poet Robert Lowell, "Are you running with me Jesus":

1992

Bill Clinton was able to declare himself the "Comeback Kid" after posting a surprise second-place finish behind Paul Tsongas in the Democratic primary. Clinton's support had been flagging for weeks since being hit by allegations of infidelity with actress Gennifer Flowers. On the Republican side, Pat Buchanan garnered an unexpected 37% showing behind incumbent President George H. W. Bush. Buchanan did not win a single state, but revealed some doubts about the moderate president among conservative voters.

2000

George W. Bush's campaign, which for months had dominated in polling, money and endorsements on the Republican side, suffered a blow when John McCain, who had been surging in late polls, ended up beating the governor in the Granite State by more than 18 points. The result forecast a tough two-man race for the GOP nomination, which would carry on until Super Tuesday in March. Al Gore helped himself with a narrow win in the Democratic primary, which somewhat assuaged his supporters' concerns about Bill Bradley's insurgent campaign.

2004

Senator John Kerry secured a decisive victory with 35% of the vote, 10 percentage points more than second-place finisher Howard Dean.

2008

Hillary Clinton managed an upset win over Barack Obama in New Hampshire, despite polls showing her as much as 13 points behind in the run-up to the vote. The win helped Clinton get back some of the momentum she lost the week before when Obama carried the Iowa caucuses—though Obama did eventually win the Democratic nomination. John McCain won the Republican primary, sparking an unexpected comeback for the senator whose long-shot campaign had been written off as a lost cause months before. He went on to win the GOP nomination.

2016

Bernie Sanders defeated Hillary Clinton by 22 percentage points. Sanders amassed 152,193 votes in total, earning him 15 delegates, while Clinton managed 95,252 votes with 9 delegates. Together with Donald Trump's double-digit win in the GOP race, the primary results revealed voter frustrations with mainstream "establishment" politicians.

2020

Bernie Sanders narrowly placed first in the Democratic primary once again, edging out former Mayor of South Bend Pete Buttigieg with 76,384 votes to 72,454. Incumbent President Donald Trump won an overwhelming victory in the Republican primary with 129,734 votes, beating former Governor of Massachusetts Bill Weld by over 75 percentage points and receiving the most votes in the New Hampshire primary for an incumbent candidate in U.S. history, breaking Bill Clinton's 1996 record of 76,797.

Democratic results
Notes: An asterisk indicates a write-in candidate. Candidates in bold won the primary. Candidates in italics were incumbent presidents.
1916: Six of the eight delegates elected were pledged to President Woodrow Wilson, the other two were unpledged
1920: Of the eight delegates elected three were pledged to former U.S. Food Administrator Herbert Hoover; the rest were unpledged
1924: All delegate candidates ran unpledged
1928: All delegate candidates ran unpledged
1932: All delegates and alternates elected were pledged to Governor Franklin D. Roosevelt
1936: All delegates and alternates elected were pledged to President Roosevelt
1940: All delegates and alternates were pledged to President Roosevelt
1944: All delegates elected were pledged to President Franklin D. Roosevelt
1948: All delegates elected (except for one alternate) were pledged to President Harry Truman
1952 (March 11): Estes Kefauver (55%), Harry Truman (44%), and others (1%)
1956 (March 13): Estes Kefauver (85%) and Adlai Stevenson (15%)
1960 (March 8): John F. Kennedy (85%), Paul C. Fisher (13%), and others (2%)
1964 (March 10): Lyndon B. Johnson (95%), Robert F. Kennedy (2%) and others (3%)
1968 (March 12): Lyndon B. Johnson* (50%), Eugene McCarthy (42%), Richard Nixon (5%), and others (3%)
1972 (March 7): Edmund Muskie (46%), George McGovern (37%), Sam Yorty (6%), Wilbur Mills (4%), Vance Hartke (3%), and others (4%)
1976 (February 24): Jimmy Carter (29%), Mo Udall (23%), Birch Bayh (15%), Fred R. Harris (11%), Sargent Shriver (8%), and others (14%)
1980 (February 26): Jimmy Carter (48%), Ted Kennedy (38%), Jerry Brown (10%), and others (4%)
1984 (February 28): Gary Hart (39%), Walter Mondale (29%), John Glenn (12%), Jesse Jackson (6%), George McGovern (5%), Ronald Reagan (5%), and Fritz Hollings (4%)
1988 (February 16): Michael Dukakis  (36%), Dick Gephardt (20%), Paul Simon (17%), Jesse Jackson (8%), Al Gore (7%), Bruce Babbitt (5%), Gary Hart (4%), and others (3%)
1992 (February 18): Paul Tsongas (33%), Bill Clinton (25%), Bob Kerrey (11%), Tom Harkin (10%), Jerry Brown (8%), and others (13%)
1996 (February 20): Bill Clinton (84%), Pat Buchanan* (4%), and others (12%)
2000 (February 1): Al Gore (50%), Bill Bradley (46%), and others (4%)
2004 (January 27): John Kerry (38%), Howard Dean (26%), Wesley K. Clark (12%), John Edwards (12%), Joseph I. Lieberman (9%), Dennis J. Kucinich (1%), and others (2%)
2008 (January 8): Hillary Clinton (39%), Barack Obama (36%), John Edwards (17%), Bill Richardson (5%), Dennis Kucinich  (1%), and others (2%)
2012 (January 10): Barack Obama (81%) and others (19%)
2016 (February 9): Bernie Sanders (60%), Hillary Clinton (38%), and others (2%)
2020 (February 11): Bernie Sanders (26%), Pete Buttigieg (24%), Amy Klobuchar (20%), Elizabeth Warren (9%), Joe Biden (8%), Tom Steyer (4%), Tulsi Gabbard (3%), Andrew Yang (3%), and others (3%)

Republican results
Notes: An asterisk indicates a write-in candidate. Candidates in bold won the primary. Candidates in italics were incumbent presidents.
1916: Of the eight delegates elected only one was formally pledged (to former President Theodore Roosevelt)
1920: All eight elected delegates were pledged to General Leonard Wood; one of the defeated delegates had been pledged to Governor Hiram Johnson
1924: All delegate candidates ran unpledged
1928: All delegate candidates ran unpledged
1932: All delegates and alternates elected were pledged to President Herbert Hoover
1936: All delegates and alternates were unpledged
1940: All eight delegates elected (and all alternates) were unpledged
1944: Two of the 11 delegates elected were pledged to Governor Thomas E. Dewey, the rest were unpledged
1948: Of the eight delegates elected, two were pledged to Governor Dewey, the remainder were unpledged; four of the alternate delegates were also pledged to Governor Dewey
1952 (March 11): Dwight D. Eisenhower (56%), Robert A. Taft (31%), Harold E. Stassen (8%), Douglas MacArthur (4%), and others (1%)
1956 (March 13): Dwight D. Eisenhower (94%) and others (6%). Of the more than 57,000 GOP votes cast, only 600 were not for Eisenhower.
1960 (March 8): Richard Nixon (89%), Nelson Rockefeller (4%), and others (7%)
1964 (March 10): Henry Cabot Lodge Jr.* (36%), Barry Goldwater (22%), Nelson Rockefeller (22%), Richard Nixon (17%), and others (3%)
1968 (March 12): Richard Nixon (78%), Nelson Rockefeller (11%), Eugene McCarthy (5%), Lyndon B. Johnson (2%), George Romney (2%), and others (2%)
1972 (March 7): Richard Nixon (68%), Pete McCloskey (20%), John M. Ashbrook (10%), and others (2%)
1976 (February 24): Gerald Ford (50%), Ronald Reagan (49%), and others (1%)
1980 (February 26): Ronald Reagan (50%), George H. W. Bush (23%), Howard Baker (13%), John B. Anderson (10%), Phil Crane (2%), and John Connally (2%)
1984 (February 28): Ronald Reagan (86%), Gary Hart (5%), Harold Stassen (2%), and others (7%)
1988 (February 16): George H. W. Bush (38%), Bob Dole (28%), Jack Kemp (13%), Pierre S. "Pete" du Pont IV (10%), Pat Robertson (9%), and others (2%)
1992 (February 18): George H. W. Bush (53%), Pat Buchanan (38%), and others (9%)
1996 (February 20): Pat Buchanan (27%), Bob Dole (26%), Lamar Alexander (23%), Steve Forbes Jr. (12%), Richard G. "Dick" Lugar (5%), Alan Keyes (3%), Morry Taylor (1%), and others (3%)
2000 (February 1): John McCain (49%), George W. Bush (30%), Steve Forbes Jr. (13%), Alan Keyes (6%), and others (2%)
2004 (January 27): George W. Bush (81%) and others (19%)
2008 (January 8): John McCain (37%), Mitt Romney (32%), Mike Huckabee (11%), Rudy Giuliani (8%), Ron Paul (8%), Fred Thompson (1%), and others (3%)
2012 (January 10): Mitt Romney (39%), Ron Paul (23%), Jon Huntsman Jr. (17%), Rick Santorum (9%), Newt Gingrich (9%), and others (3%)
2016 (February 9): Donald Trump (35%), John Kasich (16%), Ted Cruz (12%), Jeb Bush (11%), Marco Rubio (11%), Chris Christie (7%), Carly Fiorina (4%), Ben Carson (2%), and others (2%)
2020 (February 11): Donald Trump (86%), Bill Weld (9%), and others (5%)

Libertarian results

Vice-presidential results
A Vice-presidential preference primary was also formerly held at the New Hampshire primary. New Hampshire State Senator Jack Barnes, who won the 2008 Republican contest, co-sponsored a bill in 2009 which would eliminate the Vice-presidential preference ballot. The bill passed both houses of the state legislature and took effect in 2012.

The only time a non-incumbent won the Vice-presidential primary and then went on to be formally nominated by his or her party was in 2004, when Democratic U.S. Senator John Edwards won as a write-in candidate. Edwards, who was running for President at the time, did not actively solicit Vice-presidential votes.

In 1968, the sitting Vice President Hubert Humphrey won the Democratic Vice-presidential primary, and then later won the Presidential nomination after the sitting President Lyndon B. Johnson dropped out of the race.

The following candidates received the greatest number of votes at each election.

* - write-in candidate

Sources: New Hampshire Department of State, New Hampshire Political Library

See also

 United States presidential primary
 United States presidential election
 United States presidential election debates
 United States presidential nominating convention
 Electoral College (United States)

Early votes:
 Ames Straw Poll, Iowa, on a Saturday in August prior to the election year, since 1979
 Iowa caucuses, first official election-year event since 1972

Reform plans:
 United States presidential primary reform proposals
 Graduated Random Presidential Primary System
 Delaware Plan
 Rotating Regional Primary System
 Interregional Primary Plan
 National Primary

See also
 Winning New Hampshire (documentary film focusing on John Kerry's comeback in 2004)

Notes

References

Further reading
 Germond, Jack. A Cold, Hard Look, Washingtonian, January 1, 2008.
 [https://www.c-span.org/video/?17362-1/grassroots Booknotes interview with Dayton Duncan on Grass Roots: One Year in the Life of the New Hampshire Presidential Primary], March 31, 1991

New Hampshire presidential primary


Larry Heard (Atlanta, 31 de maio de 1960) é um DJ, produtor musical e músico norte-americano. Ao longo de sua carreira solo, gravou discos sob vários pseudônimos, entre eles o mais conhecido é Mr. Fingers.

É amplamente conhecido por ser uma figura pioneira na house music dos anos 1980, e também foi líder de um grupo musical muito influente desse gênero, o Fingers Inc., cujo álbum "Another Side", de 1988, foi o primeiro álbum de house de longa duração. Ele é considerado um precursor do gênero deep house, fundindo o futurismo da música house com o som da música disco. O seu single "Can You Feel It?", de 1986, é uma das maiores influências da dance music.

Referências

Naturais de Atlanta
Músicos dos Estados Unidos

Larry Heard


Onatah (Onatha, Deohako; Spirit of the Corn) U mitologiji plemena Irokeza, Onatah je bila jedna od Deohako (Održavateljica života, ili Tri sestre). Onatah je predstavljala duh kukuruza, dok su njene dvije sestre predstavljale grah i tikvu. U jednoj uobičajenoj irokeškoj legendi, Onatah je ukrao Tawiscara i sakrio je pod zemljom, uzrokujući veliku glad dok nije pronađena i oslobođena.

Izvori

Indijanska mitologija (duhovi kukuruza)
Indijanska mitologija (božice)
Irokeška mitologija

Onatah


Yutaka Azuma (født 21. september 1967) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Toyota Motors.

Han har tidligere trænet Tokushima Vortis.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Yutaka Azuma


La gare de l'aéroport d'Aalborg () est une gare ferroviaire danoise située à l'aéroport d'Aalborg. La gare est le terminus de la ligne de chemin de fer qui relie la ville d'Aalborg à son aéroport en passant par le pont ferroviaire sur le Limfjord.

Situation ferroviaire

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares d'aéroport
 Transport ferroviaire au Danemark

Lien externe
  sur le site officiel de DSB
  – gestionnaire d'infrastructure ferroviaire chargé de gérer la majorité du réseau ferroviaire du Danemark
  – entreprise ferroviaire publique chargée de l'exploitation de services de transport de voyageurs sur la plus grande partie du réseau ferroviaire du Danemark

Gare au Danemark
Gare d'aéroport
Gare mise en service en 2020
Gare en cul-de-sac

Gare de l'aéroport d'Aalborg


Der Isorno ist ein rund 24 Kilometer langer Fluss, der in der italienischen Region Piemont entspringt und im Schweizer Kanton Tessin von links in die Melezza mündet. Er durchfliesst das Onsernonetal und entwässert ein Gebiet von rund 147 Quadratkilometern.

Verlauf
Der Isorno entspringt am Grenzgipfel Pizzo di Madéi () und fliesst vorwiegend in südöstliche Richtung. Er durchfliesst den oberen Talabschnitt des Onsernonetals, der vom Rest Italiens durch Gebirge abgeschottet ist. Er vereinigt sich bei Fondo Isorno mit dem Onsernone, nimmt bei der Alpe Fondo Monfraccio den Rio Cortaccio auf und heisst gemäss Schweizer Landeskarte jetzt Rio dei Bagni bis er wenig später bei der Bagni di Craveggia die Grenze zur Schweiz erreicht. Wieder als Isorno bildet er auf einer Länge von etwa 470 Metern die Staatsgrenze zwischen Italien und der Schweiz. Weiter passiert er die über dem Fluss am Hang gelegenen Dörfer Spruga, Comologno, Corbella, Vocaglia, Crana und Russo, wo er den Hauptzufluss Ribo aufnimmt. Er fliesst weiter vorbei an Mosogno, Berzona und Loco. Bei Auressio macht er einen Bogen Richtung Süden und mündet bei Intragna in die Melezza, die wenig später in die Maggia mündet.

Weblinks

 Isorno auf elexikon.ch

Einzelnachweise

Isorno (Fluss)


Bükkszentmárton é um município da Hungria, situado no condado de Heves. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 295 habitantes.

Localidades de Heves (condado)

Bükkszentmárton


Das Bildungszentrum Zofingen (BZZ) ist ein Schulzentrum in Zofingen im Kanton Aargau in der Schweiz. Es umfasst mehrere kantonal und kommunal geführte Schulen. Dazu gehören eine Kantonsschule, zwei Berufsschulen, eine Primarschule, eine Heilpädagogische Sonderschule (HPS), und eine Sternwarte.

Anlage
Das BZZ liegt südwestlich des Stadtzentrums an der Hauptstrasse in Richtung Strengelbach. Südlich dieser Strasse gruppieren sich um ein Zentralgebäude vier weitere, miteinander verbundene Gebäude, in denen die höheren Schulen untergebracht sind. Vorhanden sind eine Mensa, ein Mehrzwecksaal für bis zu 400 Personen, eine Aula für 200 Personen, ein Lehrsaal für 77 Personen und ein Seminarraum für 50 Personen. Nördlich der Strasse befinden sich eine Dreifachturnhalle, mehrere Aussensportanlagen, die Primarschule und die HPS. Auf dem Zentralgebäude befindet sich eine öffentlich zugängliche Sternwarte.

Angebot

Die Kantonsschule Zofingen (KSZ) bietet eine vierjährige gymnasiale Ausbildung mit dem Abschluss einer eidgenössischen Matura an. 75 Lehrkräfte unterrichten rund 420 Schüler/-innen. Wahlweise kann die Ausbildung nur in Deutsch oder in Deutsch und Englisch (Immersion) absolviert werden. 2009 führte die KSZ ein eigenes pädagogisches Konzept zu selbstorganisiertem Lernen (SOL) ein, gemäss dem die Selbständigkeit und die Begabungen der Schülerinnen und Schüler gezielt gefördert werden sollen. Seit 2019/20 ist die Kantonsschule Zofingen vollständig auf "Bring Your Own Device" (BYOD) ausgerichtet.

An der Berufs- und Weiterbildungsschule Zofingen (BW Zofingen) erhalten rund 1200 Lehrlinge in kaufmännischen und handwerklichen Berufen ihre theoretische Ausbildung. In mehreren Lehrgängen besteht die Möglichkeit, die Berufsmaturität zu erlangen. Eine weitere Berufsschule ist die Inovatech, deren Schwerpunkt auf Technik und Informatik liegt.

Von der Stadt Zofingen geführt werden die Primarschule (1. bis 6. Klasse) und die HPS.

Geschichte

1962 wurde im Grossen Rat des Kantons Aargau eine Motion eingereicht, welche die Schaffung einer Kantonsschule in Zofingen forderte, um die bereits vorhandenen Standorte Aarau und Baden zu entlasten. Die Kantonsbehörden unterstützten das Vorhaben und die Stadt Zofingen stellte das Areal des Spitalhofs zur Verfügung. Neben der Kantonsschule sollten in Zofingen auch eine gewerbliche und eine kaufmännische Berufsschule, ein weiteres Primarschulhaus sowie eine Filiale des Lehrerseminars Aarau entstehen. Um die gymnasiale Ausbildung im Aargau dezentralisieren zu können, war eine Gesetzesänderung erforderlich, welche 1968 von den Aargauer Stimmberechtigten angenommen wurde.

Da die Kantonsschule Aarau mittlerweile ihre Kapazitätsgrenzen überschritten hatte, wurde die Kantonsschule Zofingen im Jahr 1973 provisorisch in Olten im Kanton Solothurn gegründet. 1974 befürworteten die Zofinger Stimmberechtigten einen Investitionskredit in der Höhe von 28 Millionen Franken. Es handelte sich um den höchsten Betrag, der bis dahin von der Stadt für ein Projekt eingesetzt worden war. 1975 nahm das Lehrerseminar seinen Betrieb in provisorischen Baracken auf, im April 1976 folgte die Eröffnung des BZZ. Später wurde das Seminar in eine Höhere Pädagogische Lehranstalt (HPL) umgewandelt. 1998 wollte der Aargauer Regierungsrat die HPL aus Spargründen schliessen, sah dann aber nach heftigem politischen Widerstand davon ab. Seit 2006 ist die Lehrerausbildung in die Fachhochschule Nordwestschweiz (FHNW) integriert. Im August 2013 wurde der FHNW-Standort Zofingen geschlossen und die Primarlehrerausbildung in den neuen Campus in Brugg-Windisch verlegt.

Weblinks

 Kantonsschule Zofingen
 Berufs- und Weiterbildung Zofingen
 Inovatech Höhere Fachschule

Einzelnachweise

Zofingen
Zofingen
Bildungszentrum Zofingen
Pädagogische Hochschule in der Schweiz
Organisation (Zofingen)

Bildungszentrum Zofingen


Aziz Sancar (født 8. september 1946 i Savur) er en tyrkisk-amerikansk biokemiker og molekylærbiolog, der blandt andet har specialiseret sig i reparation af DNA-fejl og cellecyklus-checkpoints. Han er professor i biokemi ved University of North Carolina at Chapel Hill.

Sammen med sin hustru Gwen, der også er professor i biokemi ved UNC, står han bag Aziz and Gwen Sancar Foundation, som er en non-profitorganisation, der skal fremme tyrkisk kultur og støtte tyrkiske studerende i USA.

Karriere
Aziz Sancar stammer fra det sydøstlige Tyrkiet som søn af ikke-boglige forældre, der lagde vægt på, at deres børn fik en uddannelse. Sancar tog sin kandidatgrad fra Istanbul Universitet i 1969, og i 1977 tog han en ph.d. fra Univerity of Texas at Dallas. Han er nu professor på UNC i Chapel Hill, North Carolina. Han har gennem mange år forsket i fotolyase, enzymer til reparation af DNA. For dette arbejde modtog han ammen med Tomas Lindahl og Paul L. Modrich i 2015 nobelprisen i kemi for "mekanistiske studier af, hvordan DNA repareres i kroppen".

Referencer

Nobelprismodtagere i kemi
Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere fra Tyrkiet
Biokemikere

Aziz Sancar


Orientale Province (French: Province orientale, "Eastern province") is one of the former provinces of the Democratic Republic of the Congo and its predecessors the Congo Free State and the Belgian Congo. It went through a series of boundary changes between 1898 and 2015, when it was divided into smaller units.

The District of Orientale Province was created from Stanley Falls District on 15 July 1898.
The district was expanded to become Orientale Province in 1913. It was divided in 1933 into Costermansville (later Kivu) and Stanleyville Province. Stanleyville Province was renamed Orientale Province from 1947 to 1963, when it was broken up into Kibali-Ituri, Uélé and Haut-Congo provinces. Orientale Province was reconstituted in 1966. Between 1971 and 1997 it was called Haut-Zaïre, then it returned to the name of Orientale.
The province contained the Bas-Uele, Haut-Uele, Ituri and Tshopo districts. These were elevated to provinces in 2015 under the 2006 constitution.

The province lay in the northeast of the country. Originally it bordered Équateur to the west, Congo-Kasaï to the southwest and Katanga to the south. After being reduced in size, it bordered Équateur to the west, Kasaï-Oriental province to the southwest, Maniema to the south, and North Kivu to the southeast. It also bordered the Central African Republic and South Sudan to the north, and Uganda to the east. The provincial capital was Stanleyville, later renamed Kisangani.

History

On 15 July 1898 the Stanley Falls District became the District of Orientale Province (District de la province Orientale), with Stanleyville as its headquarters.
The Lualaba District in the south was split off at this time.
The district was also called Stanleyville District.
In 1910 the new vice-government general of Katanga was formed the south, with parts of Lualaba District and parts of Stanleyville.

Orientale/Oost Province was formed in 1913 in the Belgian Congo from the District of Orientale Province, expanded to include Haut-Uélé, Bas-Uélé and Aruwimi.
The new province contained the districts of Bas-Uele, Haut-Uele, Ituri, Stanleyville, Aruwimi, Maniema, Lowa and Kivu.
It was divided in 1933 into Costermansville (later Kivu) and Stanleyville Province. Stanleyville Province was renamed Orientale/Oost Province from 1947 to 1963, when it was broken up into Kibali-Ituri, Uélé and Haut-Congo provinces. Orientale Province was reconstituted in 1966 from the amalgamation of the Uele, Kibali-Ituri and Haut-Congo provinces. In 2015 it was dissolved into the provinces of Bas-Uélé, Haut-Uélé, Ituri and Tshopo.

In 1998 the Orientale villages of Durba and Watsa were the center of an outbreak of Marburg virus disease among gold mine workers.

The Ituri district of Orientale was the scene of the Ituri conflict.

As of 2014, militia groups continue to fight in the province and have reportedly committed many atrocities against the local population, such as forcing women into sex slavery and forcing men to work in mines.

Approximate correspondence between historical divisions and current provinces

Divisions
The province was divided into the city of Kisangani and the districts of Bas-Uele, Haut-Uele, Ituri and Tshopo. Cities and towns, with their 2010 populations, are:

See also
 List of governors of Orientale Province
 Kisangani history and timeline

References

Bibliography

External links
 Site of the province (Gouverneur and province assembly), in French
 Bamanisajean.unblog.fr is Governor Jean Bamanisa's blog site.
 Stanleyville.be City of Kisangani Website.
 @Prov_orientale Twitter for Orentale Provincial Government
 Facebook Orentale Provincial Government
 CDC "Map of the Democratic Republic of the Congo indicating the neighboring villages of Durba and Watsa, the epicenter of the 1998 outbreak of Marburg hemorrhagic fever."
  (1913-1960); +1960-2015

Former provinces of the Democratic Republic of the Congo (1966–2015)
Provinces of the Belgian Congo

Orientale Province


Motor Booty Affair is the seventh album by funk band Parliament. Released on November 20, 1978. It contains two of the group's most popular tracks, "Rumpofsteelskin" and "Aqua Boogie (A Psychoalphadiscobetabioaquadoloop)" which went to number one on the Billboard Soul Singles chart.

Artist Overton Loyd prepared the cover of Motor Booty Affair.  The main release consisted of a gate-fold album cover featuring a pop-up rendition of the city of Atlantis, with Loyd's artwork on the front and back covers. His illustrations included cartoon portraits of some of the "characters" mentioned in the songs on the album, including "Mr. Wiggles". It also included cardboard cutout figures featuring Loyd's cartoon illustrations of most of the characters mentioned in the songs. There was also a picture disk, with Loyd's illustration printed directly on the vinyl LP. The album was Parliament's fifth consecutive gold album (500,000 copies sold).

Track listing

Personnel

Snorkel Singing Air Tank Harmonics:

Jaws: George Clinton, Garry Shider, J.S. Theracon, Gary "Bone" Cooper, Ron Ford, Ray Davis, Bernie Worrell
The Choral Reef (er, Bubbly Vocalizations): Debbie Wright, Jeanette Washington, Mallia Franklin, Shirley Hayden, Cheryl James, Lynn Mabry, Dawn Silva, Linda Brown, Richard "Kush" Griffith, Raymond Spruell, Mike "Clip" Payne, Joey Zalabok, Robert "P-Nut" Johnson, Larry Heckstall, Overton Loyd

Liquid Licks (Motor-Madness Musicians):

Guitar: Michael Hampton, Garry Shider, J.S. Theracon, Phelps "Catfish" Collins, Bootsy Collins
Bass: Cordell "Boogie" Mosson, Bootsy Collins, Rodney "Skeet" Curtis, J.S. Theracon
Drums: Tyrone Lampkin, Bootsy Collins, Gary "Bone" Cooper, J.S. Theracon
Percussion: Larry Fratangelo
Horns: Fred Wesley, Richard "Kush" Griffith, Maceo Parker, Rick Gardner, Greg Boyer, Greg Thomas, Benny Cowan
Keyboards/Synthesizers: Bernie Worrell, J.S. Theracon

References

External links
 Motor Booty Affair at Discogs

Parliament (band) albums
1978 albums
Casablanca Records albums
Concept albums

Motor Booty Affair


الغذاء الصحي أو الغذاء المتوازن يقصد به النظام الغذائي الذي يؤدي إلى تحسين صحة الفرد. وهو مصطلح تسويقي يوضح آثار صحة الإنسان الذي يتبع النظام الغذائي الصحي الطبيعي المطلوب لتغذية الإنسان. قد تكون الأطعمة التي يتم تسويقها كأطعمة صحية جزءًا من فئة واحدة أو أكثر، مثل الأطعمة الطبيعية أو الأطعمة العضوية أو الأطعمة المتكاملة أو الأطعمة النباتية أو المكملات الغذائية. يمكن بيع هذه المنتجات في متاجر الأطعمة الصحية أو في أقسام الأغذية الصحية أو العضوية في محلات البقالة. في حين لا يوجد تعريف دقيق لـ «الغذاء الصحي»، تراقب إدارة الغذاء والدواء الأمريكية وتحذر مصنعي الأغذية من وضع العلامات على الأطعمة وذلك بسبب أن لها آثار صحية محددة في حين لا يوجد دليل يدعم مثل هذه العبارات.

يرى خبراء الصحة العامة أن الصحة والجمال يقومان أساسا على قواعد التغذية السليمة، إذ أن عمل وتناغم أعضاء الجسم يعتمدان على توازن العناصر الأساسية الواردة إليه عن طريق الطعام المتناول. ومن المعروف أن الغذاء يتكون أساسا من المجموعات الغذائية الأساسية التالية:
 المواد البروتينية
 المواد الدسمة
 المواد السكرية
 العناصر المعدنية والفيتامينات
 الماء
وبالرغم من أن معظم الأطعمة تحتوي على عناصر غذائية متنوعة إلا أننا في الوقت ذاته لا نجد غذاء واحدا يمكنه أن يحتوي على كافة العناصر الغذائية، لهذا ينصح خبراء التغذية والصحة العامة بضرورة تناول مختلف أصناف الطعام دون الاقتصار على نوع واحد فقط.

المواد البروتينية
تدخل هذه المواد في تركيب كريات الدم الحمراء، وفي الأجسام المضادة التي تلعب دورا أساسيا في مقاومة الأمراض، إضافة إلى ذلك فهي تدخل في تركيب الهرمونات، وفي تكوين عوامل التخثر في الدم، وهي تزود الجسم بالطاقة، لذلك ينبغي أن يحتوي طعام الإنسان على ما يعادل 1 غرام من المواد البروتينية لكل 1 كيلو غرام من وزن الجسم.

ومن الأطعمة الغنية بالمواد البروتينية:
 اللحوم
 البقول
 البيض
 الحليب
 المكسرات

المواد الدسمة
يعتقد الكثير من الأشخاص أن المواد الدسمة تضر بالجسم، ولهذا نجدهم لا يتناولون الأطعمة الدسمة، بينما هذه المواد الدسمة ضرورية للجسم، فهي تنقل بعض الفيتامينات إلى أماكن امتصاصها في الجسم من أجل الاستفادة منها، ومن أجل سير العمليات الاستقلالية وتزويد الجسم بالطاقة، ولأن المواد الدسمة تحترق ببطء لهذا فهي تقي الشخص من الشعور بالجوع، وذلك بمقارنتها مع المواد السكرية.

وتجدر الإشارة إلى أن المواد الدسمة التي تتجمد في درجة حرارة الغرفة تدعى بالمواد الدسمة المشبعة أو المهدرجة، وهي التي تسبب الإصابة بأمراض القلب والأوعية الدموية، والبدانة والسكري وغير ذلك من الأمراض التي تهدد صحة الجسم، أما المواد الدسمة التي تبقى سائلة في درجة حرارة الغرفة فتدعى بالمواد الدسمة غير المشبعة وهي تعتبر مفيدة للجسم، ومن أمثلتها الزيوت النباتية.
 ينصح خبراء التغذية استعمال الدهون الغير مشبعة في تجهيز المأكولات والسلاطات، وذلك للاستفادة من تأثيرها الطبي في الحفاظ على سلامة الأوعية الدموية وجريان الدم فيها من دون عوائق. وهذا مهم لكل شخص إذ يتفادى به الخمول الكلوي والنوبات القلبية والذبحة الدماغية.
 وتوجد تلك الدهون الصحية في زيت الزيتون، وزيت بذرة الكتان، وزيت بذرة دوار الشمس، وزيت الذرة.
 كما ينصح الاخصائيون بأكل السمك، فلحمه خفيف وتحتوي دهونه على الدهون الطيبة ومنها الأوميجا-3. فياحبذا لو أكل الناس وجبتي سمك كل أسبوع.

المواد السكرية
تعتبر السكريات من المصادر الأساسية للطاقة، وهي بالإضافة إلى ذلك توفر بعض مواد البناء لأنسجة وأعضاء الجسم، ومن أهم مصادرها الخضار والفواكه والحبوب واللبن والبيض.

ونظرا لأهمية المواد السكرية لهذا يجب أن يحصل الإنسان على كميات كافية منها يوميا، وإن لم يتوفر ذلك فان الجسم يقوم بتأمين احتياجاته من استقلاب المواد الدسمة والبروتينية، ومن جراء ذلك قد تحدث بعض الاضطرابات خصوصا إن لم يتوفر المخزون الأساسي من هذه المواد.

الفيتامينات والعناصر المعدنية
تلعب العناصر المعدنية دورا مهما في العمليات الحيوية في الجسم فهي تنظم عملية البناء والتركيب في أنسجة وخلايا الجسم المختلفة، وهي ضرورية لاستمرار الحياة والتمتع بالصحة والعافية بعيدا عن المرض ويحتاج الجسم للفيتامينات والعناصر المعدنية لاداء وظائفه بشكل صحيح ولابد الحصول عليها من الطعام الذي نتناوله.

الماء
يحتوي جسم الإنسان على 57 ليترا من السوائل في جسده، ويطرح بشكل يومي 5 ليترات عن طريق البول والعرق والتبخر والتنفس أيضا. ولهذا فان الجسم بحاجة إلى حوالي ثمانية أكواب من الماء يوميا كي لا يصاب بأية اضطرابات.
وتجدر الإشارة إلى أن الإنسان ولو كان على علم بأسس التغذية السليمة فانه قد يصعب عليه تطبيقها ان لم يدرك مواقع الخلل في التغذية، وكيف يصححها، فالمواد البروتينية والدسمة والسكرية والفيتامينات والعناصر المعدنية والماء جميعها ضرورية للصحة والجمال، لأن أي نقص في إحداها يسبب الاضطرابات التي تضعف الجسم وتؤثر بشكل سلبي على سلامته، ولهذا ننصح الجميع من مختلف الأعمار بضرورة تناول الغذاء الصحي المتنوع الذي يحافظ على الصحة والحيوية والجمال. ولابد الإشارة إلى ان الماء المقطر الذي لا يحتوي على النسب الطبيعية من الاملاح يكون اقل فائدة من غيره لذا احرص على شرب الماء المتعادل كيميائياً.

أطعمة ينصح بها المختصون

تشير الإحصاءات إلى أن 70 % من الإصابة بمرض السرطان تعود إلى عادات غير صحية مثل التدخين وعدم الاهتمام بمأكولات طازجة ومفيدة. وتبين الإحصائية التوزيع التالي بين المصابين بمرض سرطاني:
 35% منهم بسبب سوء التغذية
 30 % منهم بسبب التدخين
 2 % بسبب التعرض للأشعة فوق البنفسجية والباقي لأسباب مختلفة نادرة

يتبين من تلك القائمة أن الإنسان يستطيع خفض احتمال تعرضه لمرض السرطان عن طريق: الامتناع عن التدخين، وتناول أطعمة مفيدة ينصح بها الأطباء تقي من هذا المرض. ومن الأطعمة التي ينصح بها المختصون:
 الطماطم
 الكرنب
 القرنبيط الأخضر
 الثوم
 البصل
 الكركم
 الصويا
 الأسماك
 الموالح
 الدقيق الكامل
 الفجل
 الجرجير
 الشاي الأخضر
 عين الجمل
ليس معنى ذلك أن يقتصر الغذاء على تلك الأطعمة، ولكن الاهتمام بتناولها بين الحين والآخر، والتقليل من اللحوم الحمراء.

دائرة الغذاء
تُستخدم دائرة الغذاء لشرح عملية التغذية. ومن بين الأمثلة على ذلك شعار MyPlate، الذي يُعتبر رمز الحكومة الأمريكية حول التغذية الجيدة (اعتبارًا من 2 من يونيو 2011م). ويبين هذا الشعار الذي تم تطويره تحت إدارة أوباما، المجموعات والمقادير الموصى بها. ويوجد الشعار على صناديق الحبوب وهكذا دواليك. وعلى الموقع الإلكتروني التعليمي التابع للحكومة الأمريكية حول التغذية، يمكن النقر على الأجزاء المختلفة من الشعار بحيث يمكن للقارئ الانتقال إلى صفحات مختلفة.

الإدعاءات الصحية
في الولايات المتحدة، يتم تنظيم الادعاءات الصحية على ملصقات الحقائق الغذائية من قبل إدارة الغذاء والدواء الأمريكية (FDA)، في حين أن الإعلانا ينظم من قبل لجنة التجارة الفيدرالية. تقدم عدة من البلدان الأخرى لوائح بشأن وضع العلامات الغذائية على الأغذية لمعالجة جودة الأطعمة الصحية المحتملة، مثل كندا  وهيئة سلامة الأغذية الأوروبية.

ووفقًا لإدارة الغذاء والدواء الأمريكية، فإن «الادعاءات الصحية تصف العلاقة بين الغذاء، أو المكون الغذائي، أو المكمل الغذائي، وتقليل خطر الإصابة بمرض أو حالة متعلقة بالصحة».

بشكل عام، لا تُدعم ادعاءات الفوائد الصحية لبعض المواد الغذائية المحددة بأدلة علمية ولا يتم تقييمها بواسطة الوكالات التنظيمية الوطنية. بالإضافة إلى ذلك، تم انتقاد البحوث الممولة من قبل الشركات المصنعة أو المسوقين للتوصل إلى نتائج أكثر إيجابية من تلك التي تمولها الأبحاث الممولة بشكل مستقل.

على الرغم من عدم وجود تعريف دقيق لـ «الغذاء الصحي»، إلا أن إدارة الأغذية والأدوية (FDA) تراقب وتحذر مصنعي الأغذية من وضع علامات على الأطعمة وذلك لأن لها آثار صحية محددة في حين لا يوجد دليل يدعم مثل هذه العبارات، مثل منتج واحد في عام 2018.

الغذاء العلاجي
في حالات سوء التغذية، تم استخدام الأطعمة العلاجية الجاهزة للاستخدام بنجاح لتحسين صحة الأطفال الذين يعانون من سوء التغذية.

انظر أيضًا
 تغذية متوازنة
 قيمة بيولوجية
 فيتامينات
 تخسيس (إنقاص الوزن)
 ادعاءات صحية
 مؤسسة الغذاء المناسب للدماغ

المراجع

أطعمة ومشروبات
شهادات منتجات
كمال أجسام
مطاعم حسب النوع

غذاء صحي


Alfter, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde kent. Yüzölçümü 34,74 km²'dir. Nüfusu 30 Haziran 2006 itibarıyla 22724 olarak saptanmıştır. Km² başına 654 kişi düşmekte, belediye başkanlığı Bärbel Steinkemper tarafından yürütülmektedir.

Kuzey Ren-Vestfalya'daki belediyeler
Rhein-Sieg

Alfter


Øystein Aarseth (Egersund, 22. ožujka 1968. – Oslo, 10. kolovoza 1993.), poznatiji po svojem umjetničkom imenu Euronymous, bio je norveški gitarist. Bio je osnivač rane norveške black metal scene i njezin najistaknutiji član. Bio je suosnivač norveškog black metal sastava Mayhem i njegov jedini stalni član od njegovog osnutka 1984. godine do njegove smrti 1993. godine. Također je osnovao diskografsku kuću Deathlike Silence Productions, specijaliziranu za ekstremni metal, i prodavaonicu albuma Helvete.

Euronymous se izjašnjavao kao sotonist te je bio poznat po ekstremnim mizantropskim izjavama. Tvrdio je da vodi militantnu kultsku grupu znanu kao "Black Metal Inner Circle" ("Unutarnji krug black metala").

U kolovozu 1993. godine ubio ga je bivši kolega glazbenik Varg Vikernes.

Životopis

1984. – 1991.

Aarseth je osnovao Mayhem 1984. godine s basistom Jørnom "Necrobutcherom" Stubberudom i bubnjarom Kjetilom Manheimom. U to se vrijeme služio umjetničkim imenom Destructor, ali ga je kasnije promijenio u Euronymous, ime koje je preuzeo od demona Eurinoma. Isti je mitološki lik nadahnuo Hellhammerovu istoimenu skladbu.

U vrijeme ljeta 1986. godine Euronymous, Necrobutcher i Jon "Metalion" Kristiansen posjetili su njemačku thrash metal grupu Assassin te su zajedno snimili demo Metalion in the Park pod imenom Checker Patrol, u kojem je Metalion na naslovnoj skladbi pjevao prateće vokale.

Godine 1988. Per Yngve Ohlin, poznatiji kao Dead, postao je Mayhemov pjevač i Jan Axel "Hellhammer" Blomberg postao je njegov bubnjar. Do 1991. godine Dead, Euronymous i Hellhammer živjeli su u kući u šumi pored Kråkstada te su ju koristili za Mayhemove probe. Mayhemov basist Necrobutcher izjavio je da su si, nakon nekog vremena zajedničkog življenja, Dead i Euronymous "često išli na živce" i da "na kraju nisu baš bili prijatelji". Hellhammer se prisjetio da je Dead jednom otišao spavati u šumi jer je Euronymous svirao sintesajzersku glazbu koju je Dead mrzio. Euronymous je tada pošao van i počeo puškom pucati u zrak Varg Vikernes izjavio je da je Dead jednom ubo Euronymousa nožem.

Dana 8. travnja 1991. Euronymous je u kući zatekao mrtvog Deada; imao je prerezana zapešća i ranu od metka u glavi. Smatra se da je Deadova smrt bila samoubojstvo. Prije nego što je pozvao policiju, Euronymous je otišao u trgovinu i kupio jednokratni fotoaparat kojim je fotografirao tijelo nakon što je ponovno rasporedio neke predmete. Jedna od tih fotografija pojavila se na naslovnici bootleg koncertnog albuma Dawn of the Black Hearts. Necrobutcher se prisjetio kako ga je Euronymous izvjestio o samoubojstvu:Øystein me idući dan nazvao ... i rekao je "Dead je napravio nešto zaista guba! Ubio se". Pomislio sam, jesi li izgubio razum? Kako to misliš guba? I on kaže "Opusti se, fotografirao sam sve". Bio sam šokiran i ožalošćen. On je samo mislio o tome kako da to iskoristi. Stoga sam mu rekao "OK. Da me više nisi jebeno nazvao dok ne uništiš te slike".

Euronymous se okoristio Deadovim samoubojstvom kako bi promicao Mayhemov "zao" imidž te je izjavio da se Dead ubio jer je death metal postao "pomodan" i komercijaliziran. Kasnije su se pojavila govorkanja da je Euronymous napravio varivo od komadića Deadova mozga i da je načinio ogrlice od komadića njegove lubanje. Skupina je naknadno negirala prvu glasinu, ali je potvrdila da je potonja istinita. Sam je Euronymous izjavio da je dao te ogrlice glazbenicima za koje je mislio da su ih vrijedni, što je potvrdila nekolicina drugih članova scene, poput Bårda "Fausta" Eithuna, Morgana Steinmeyera Håkanssona iz Marduka i Metaliona.

Necrobutcher je kasnije pretpostavio da je snimanje fotografija i tjeranje drugih da ih vide bio način na koji se Euronymous nosio sa šokom koji je na nj ostavio prizor njegovog mrtvog prijatelja. Tvrdio je da je Euronymous "otišao u svijet mašte." Faust iz Emperora vjeruje da je Deadovo samoubojstvo "označilo trenutak u kojem je, pod Euronymousovim navođenjem, black metal scena počela biti opsjednuta sa svim sotonističkim i zlim stvarima." Kjetil Manheim rekao je da je nakon samoubojstva Euronymous "pokušao doista biti onako ekstreman kakvim se prije pravio". Samoubojstvo je dovelo do prekida odnosa između Euronymousa i nekih njegovih prijatelja, kojima je bio odvratan njegov stav o Deadu prije samoubojstva te njegovo ponašanje poslije njega. Necrobutcher je prestao biti Euronymousov prijatelj. Stoga su, nakon samoubojstva, u Mayhemu ostala samo dva člana: gitarist Euronymous i bubnjar Hellhammer. Stian "Occultus" Johannsen postao je novi Mayhemov pjevač i basist. Međutim, to je bilo kratkoga vijeka; napustio je sastav nakon što mu je Euronymous priprijetio smrću.

1991. – 1993.

U vrijeme svibnja i lipnja 1991. godine Euronymous je otvorio prodavaonicu albuma pod imenom Helvete (norveški za "pakao") u ulici Schweigaards gate 56 u Oslu. Norveški black metal glazbenici često bi se sastajali u podrumu prodavaonice, a među njima su bili dva člana Mayhema, članovi Emperora, Varg "Count Grishnackh" Vikernes iz Burzuma te Snorre "Blackthorn" Ruch iz Thornsa. Euronymous je također osnovao nezavisnu diskografsku kuću Deathlike Silence Productions, čije je sjedište bilo u Helveteu. Objavljivala je albume norveških (Mayhema i Burzuma) i švedskih grupa (Merciless i Abruptum). Euronymous, Varg i Emperorov gitarist Tomas 'Samoth' Haugen u različito su vrijeme živjeli u Helveteu. Emperorov bubnjar Faust također je živio i radio ondje. Zidovi prodavaonice bili su obojeni u crno i okićeni srednjovjekovnim oružjem, posterima grupa i slikovnim diskovima, dok se na prozoru nalazila nadgrobna ploča od polistirena.

Prema Occultusovim riječima mjesto koje je Euronymous unajmio "bilo je preveliko i stanarina je bila previsoka. Zbog toga nikad nije dobro poslovala." Samo je manji dio zgrade bio iskorišten za samu prodavaonicu. Međutim, svejedno je postala glavno odredište norveške black metal scene. Metalion, pisac fanzina Slayer, rekao je da je otvaranje Helvetea bilo "stvaranje cijele norveške black metal scene". Daniel Ekeroth napisao je 2008. godine:
U samo par mjeseci [od otvaranja Helvetea] mnogi su mladi glazbenici postali opsjednuti Euronymousom i njegovim idejama te se ubrzo mnogo norveških death metal skupina pretvorilo u black metal skupine. Amputation je postao Immortal, Thou Shalt Suffer postao je Emperor, a Darkthrone je zamijenio svoj švedskom scenom nadahnut death metal primitivnim black metalom. Najozloglašeniji [glazbenik], Old Funeralov gitarist Kristian (kasnije Varg) Vikernes, već je napustio sastav kako bi stvorio svoj, Burzum.

Euronymous je pomagao mnogim mlađim grupama u sceni, pogotovo Emperoru i Enslavedu, te je obje preporučio Candlelight Recordsu. Ihsahn iz Emperora izjavio je: "Ako vam se vjerovalo, ako su znali da ste ozbiljni oko svojih uvjerenja, [Helveteova scena] bi vas prihvatila". Euronymous "je postao mentor Vikernesu, koji je bio pet godina mlađi od njega: pozivao ga je da svira bas-gitaru s Mayhemom i objavljivao je njegovu glazbu za Burzum". Međutim, njihovo se prijateljstvo pretvorilo u suparništvo. U retrospektivi je Faust izjavio: "Zvuči vrlo smiješno, ali mislim da je između njih postojalo natjecanje u tome tko će biti više zao. To je stvorilo vrlo složenu situaciju, pogotovo za Euronymousa, koji je želio glamur i šoubiznis. S njime je bilo puno dima, ali ne toliko vatre".

Fantoftska drvena crkva u Bergenu bila je uništena 6. lipnja 1992. godine u podmetnutom požaru. Postoji oštra sumnja da je Vikernes bio odgovoran za taj zločin, ali nikad nije bio osuđen. Došlo je do vala spaljivanja crkvi po Norveškoj koja su vršili glazbenici i obožavatelji norveške black metal scene. Euronymous je prisustvovao spaljivanju Holmenkollenske kapele s Vikernesom i Faustom, koji su nakon njegove smrti bili osuđeni za podmetanje požara. Faust je izjavio da vjeruje da se Euronymous upleo jer je "smatrao da treba dokazati da može biti i dio toga, a ne samo u pozadini." Vikernes i Euronymous navodno su planirali bombom dići u zrak Nidarošku katedralu u vrijeme objave De Mysteriis Dom Sathanasa, na čijoj se naslovnici prikazuje ta katedrala. Euronymousova smrt u kolovozu 1993. godine obustavila je taj plan i odgodila objavu albuma. U intervjuu sa švedskom radijskom emisijom 1993. godine Euronymous je o spaljivanju crkvi rekao:Oni [kršćani] moraju osjetiti prisutnost mračne, zle moći protiv koje će se morati boriti, što će ih…učiniti ekstremnijima. Također vjerujemo da kad crkva gori ne pate samo kršćani, već ljudi općenito. Zamislite prekrasnu staru drvenu crkvu...što se dogodi kad gori? Kršćani žaluju, Božja je kuća uništena i obični ljudi pate jer je nešto prekrasno bilo uništeno. Stoga zapravo širite tugu i žalost, što je dobra stvar.

U siječnju 1993. godine članak u jednim od najpoznatijih norveških novina, Bergens Tidendeu, natjerao je medije da se počnu zanimati za black metal scenu. Varg Vikernes (koristeći se pseudonimom Count Grishnackh) dao je anonimni intervju novinaru tih novina te je u njemu izjavio da je spalio crkve i ubio čovjeka u Lillehammeru. Prema Vikernesovim su riječima anonimni intervju isplanirali on i Euronymous. Cilj je, kako kaže, bio uplašiti ljude, reklamirati black metal i dovesti puno više kupaca u Helvete. Dodao je da intervju nije razotkrio ništa što bi moglo dokazati njegovu umiješanost u bilo koji zločin. Međutim, Vikernes je već bio uhićen u vrijeme kad je članak bio objavljen. Neki su ostali članovi scene također bili uhićeni i ispitivani, ali su svi na koncu bili pušteni zbog manjka dokaza. Sam je Vikernes bio pušten u ožujku 1993. godine, također zbog manjka dokaza. Taj je mjesec Kerrang! objavio članak o norveškog black metal sceni. U njemu su se Euronymous i Vikernes prikazali kao vođe militantne kultske grupe "sotonističkih terorista". Euronymous je tvrdio da Helvete pomaže u financiranju njezinih aktivnosti, ali je rekao da nije direktno umiješan u njezine zločine jer bi se organizacija raspala ako bi bio uhvaćen.

Nakon slučaja s Bergens Tidendeom Euronymous je odlučio zatvoriti Helvete jer je počela privlačiti pažnju policije i medija. Vikernes i autori Lords of Chaosa tvrde da su Euronymousovi roditelji natjerali svojeg sina da ju zatvori.

Ubojstvo
Početkom 1993. godine došlo je do neprijateljstva između Euronymousa i Vikernesa, kao i između Euronymousa i cijele švedske black metal scene.

Na noć 10. kolovoza 1993. Vikernes i Snorre "Blackthorn" Ruch vozili su se od Bergena do Euronymousovog stana u ulici Tøyengata u Oslu. Kad su stigli došlo je do sukoba i Vikernes je nasmrt izbo Euronymousa. Njegovo je tijelo bilo pronađeno na stepenicama izvan stana s 23 ubodne rane—dvije u glavi, pet u vratu i 16 u leđima. Mediji su izvorno za Euronymousovo ubojstvo okrivili obožavatelje švedskog black metala.

Nagađalo se da je ubojstvo bilo rezultat ili borbe za moći, financijskih neslaganja oko Burzumovih albuma ili pokušaja "nadmašivanja" ubojstva nožem u Lillehammer. Vikernes je negirao sva tri objašnjenja i izjavio da je napao Euronymousa u samoobrani. Komentirao je da ga je Euronymous planirao ošamutiti elektrošokerom, svezati i mučiti ga do smrti dok bi istovremeno snimio događaj kamerom. Vikernes je objasnio: "Da je o tome govorio svima, ne bih to shvatio ozbiljno. Ali to je rekao određenoj grupi prijatelja i jedan od njih rekao je meni." Izjavio je da se Euronymous planirao poslužiti sastankom o nepotpisanom ugovoru kako bi ga zatekao nespremna. Blackthorn je stajao vani i pušio dok se Vikernes uspinjao stepenicama do Euronymousovog stana na četvrtome katu. Vikernes je komentirao da se susreo s Euronymousom na vratima i pružio mu ugovor, ali kad je prišao bliže i suočio se s njim, Euronymous se "uspaničio" i udario ga u prsa. Sukobili su se i Vikernes je nasmrt izbo Euronymousa. Vikernes tvrdi da je uzrok većine Euronymousovih ubodnih rana bilo slomljeno staklo na koje je pao tijekom sukoba. Nakon ubojstva Vikernes i Blackthorn odvezli su se natrag u Bergen. Na putu su zastali pored jezera u koje je Vikernes bacio svoje krvavo rublje. Faust sumnja u priču o samoobrani, dok je Necrobutcher potvrdio da je Vikernes ubio Euronymousa u samoobrani zbog njegovih prijetnji smrću.

Prema Vikernesovim je riječima Blackthorn samo došao kako bi pokazao Euronymousu neke nove gitarističke rifove te se nalazio "na pogrešnom mjestu u pogrešno vrijeme". Blackthorn je izjavio da je u ljeto 1993. skoro završio u psihijatrijskoj bolnici, ali je odlučio pobjeći u Bergen i ostati s Vikernesom. Rekao je da je Vikernes planirao ubiti Euronymousa i natjerao ga da pođe s njim. Blackthorn je o ubojstvu rekao: "Nisam bio niti za to niti protiv toga. Bolio me kurac za Øysteina". Vikernes je komentirao da su Blackthornove izjave "obrana […] kako bi se osigurao da ga ne bih mogao okriviti [za ubojstvo]".

Posljedice
Vikernes je bio uhićen 19. kolovoza 1993. u Bergenu. Mnogi su drugi članovi scene, uključujući Blackthorna i Fausta, također bili pozvani na ispitivanje. Sudski proces započeo je 2. svibnja 1994. godine. Na sudu je bilo izjavljeno da su on, Blackthorn i još jedan prijatelj planirali ubojstvo. Treća je osoba ostala u stanu u Bergenu kako bi osigurala alibi. Kako bi se činilo kao da nisu nikad napustili Bergen, ta je osoba trebala unajmljivati filmove, reproducirati ih u stanu i preuzimati novac s Vikernesove kreditne kartice. Vikernes je 16. svibnja 1994. bio osuđen na 21 godinu zatvora (najveću norvešku kaznu) za ubojstvo Euronymousa, spaljivanje triju crkvi, pokušano spaljivanje četvrte crkve te za krađu i skladištenje 150 kg eksploziva. Međutim, priznao je samo potonje. Na dan njegove osude dvije su crkve bile spaljene, "vjerojatno kao simbolička potpora". Blackthorn je bio osuđen na osam godina u zatvoru zbog suučesništva.

Na Euronymousovom su pogrebu Hellhammer (Mayhemov bubnjar) i Necrobutcher (Mayhemov bivši basist) odlučili nastaviti s radom sastava te su radili na objavi albuma De Mysteriis Dom Sathanas. Prije objave Euronymousova je obitelj zamolila Hellhammera da izbriše basističke dionice koje je snimio Vikernes. Hellhammer je komentirao: "Mislio sam da je prikladno da se ubojica i žrtva nalaze na istom albumu. Rekao sam da ponovno snimam basističke dionice, ali to nikad nisam učinio." Album, na kojem je Euronymous svirao električnu gitaru a Vikernes bas-gitaru, bio je konačno objavljen u svibnju 1994. godine.

Dio norveške scene smatrao je Vikernesa izdajnikom zbog ubojstva Euronymousa i napuštanja sotonizma kako bi se posvetio nacionalizmu i odinizmu, iako je Vikernes tvrdio da nikad nije bio sotonist i da se koristio Sotonom kako bi provocirao. Euronymousova smrt smatrala se značajnim gubitkom scene te su se neki obožavatelji black metala "zakleli da će osvetiti Aarsethovu smrt." Nekoliko godina nakon ubojstva Ihsahn iz Emperora je izjavio: "Više nema discipline u sceni koja je prije bila u prodavaonici." Nakon njegove smrti nastao je "kult posvećen sjećanju na Euronymousa" te su ga neki nazivali "Kraljem" odnosno "Kumom black metala".

Nova generacija glazbenika također je pokušala postići reputaciju služeći se popularnosti njegova nasljeđa. Međutim, velik broj Euronymousovih prijatelja i kolega iz sastava "ravnodušno govore o ubojstvu". Lords of Chaos je komentirao: "Ono što pogađa [...] jest koliko im je malo stalo oko međusobnih života i smrti." U knjizi Hellhammer, Ihsahn i Samoth tvrde da Euronymousova smrt nije utjecala na njih odnosno nije ih šokirala. Anders Odden (tadašnji Euronymousov prijatelj) o ubojstvu je rekao: "Nije čudno što je bio ubijen. Mislio je da može prijetiti ljudima bez ikakvih posljedica". Dodao je: "Mislim da su mnogi osjetili olakšanje kad ga više nije bilo". Pisac i glazbenik Erlend Erichsen se složio i rekao: "Više nije bilo nikoga tko bi im zapovijedao. 'Policija black metala' prestala je postojati".

Vjera i osobnost
Knjiga Lords of Chaos ovako opisuje Euronymousa:Uvijek se oblačio u crno od glave do pete, bojao je kosu u crno za dodatni efekt. Imao je dugačke, aristokratske brkove i nosio je visoke čizme. Njegova je crna kožna jakna bila ukrašena bedževima [...] Kad je govorio zvučao je strogo i ozbiljno, katkad toliko napuhano da je to graničilo s teatralnim".

U intervjuima je Euronymous izjavio da je protiv individualizma, suosjećanja, mira, sreće i zabave. Tvrdio je da želi širiti mržnju, tugu i zlo. U intervjuu iz 1992. godine komentirao je: "Svinje hardcore [punka] ispravno su od sebe učinili čuvarima moralnosti, ali ih moramo udariti u lice i postati čuvari amoralnosti." Iduće je godine rekao zinu Kill Yourself da "ne postoji NIŠTA što je previše bolesno, zlo ili perverzno" te je komentirao: "Nemam problema s hladnokrvnim ubijanjem nekoga". Metalion (koji je poznavao Euronymousa od 1985. i smatrao ga svojim najboljim prijateljem) je izjavio da je Euronymous "uvijek govorio ono što je mislio, slijedio svoje instinkte, [...] štovao smrt i bio je ekstreman". Euronymousova je prodavaonica privukla mnogo mladih obožavatelja, od kojih su mu se mnogi divili i čak ga idolizirali.

Međutim, neki koji su poznavali Euronymousa tvrde da je "ekstremna sotonistička slika koju je projicirao bila, zapravo, samo to — projekcija koja je imala malo toga zajedničkog s njegovom stvarnom osobnošću". Među pobornicima takvoga mišljenja ističu se Necrobutcher, Kjetil Manheim, Vikernes i Blackthorn. Faust je komentirao da je s Euronymousom "bilo puno dima, ali ne toliko vatre". Upitan zašto je Euronymous davao takve ekstremne izjave za tisak, Ihsahn je odgovorio: "Mislim da je glavni razlog bilo plašenje ljudi". Dodao je da je scena "željela biti suprotna društvu" i "pokušala se usredotočiti više na samo bivanje 'zlim' nego se držati nekakve stvarne sotonističke filozofije". Mayhemov bubnjar Kjetil Manheim (Euronymousov prijatelj od 1983. do njegove smrti) opisao ga je kao "zdravstveno orijentiranog ... Dobrog dečka, obiteljskog dečka", ali je izjavio da je, kad njegovih starijih prijatelja nije bilo oko njega, "mogao odigrati svoju ulogu". Manheim je tvrdio da je Euronymous postao "ekstreman" krajem svojeg života: "Volio je govoriti ljudima da ništa ne vrijede; da je on najbolji. Ponašao se u stilu 'Ja sam definicija black metala. Black metal sam ja!' … Mislim da ga je Mayhemov imidž zarobio. Postao je megaloman." U dokumentarnom filmu Pure Fucking Mayhem rekao je da je "Øysteinov uobičajeni život bio potpuno kazalište" utemeljeno na black metal "arhetipu" Euronymousa.

Vjera
U intervjuima je Euronymous izjavio da je teistički sotonist.
U intervjuu s Esom Lahdenperäom u kolovozu 1993. godine Euronymous je komentirao:
Vjerujem u rogatog vraga, personificiranog Sotonu. Smatram da su svi drugi oblici sotonizma sranje. [...] Sotonizam dolazi iz religioznog kršćanstva i ondje će i ostati. Religiozna sam osoba i borit ću se protiv onih koji se pogrešno koriste Njegovim imenom. Ljudi ne bi smjeli vjerovati u sebe i biti individiualci. Moraju biti POSLUŠNI, biti ROBOVI religije.

Teistički sotonizam kojim se Euronymous služio bio je inverzija rimokatoličke dogme te je izjavio: "Štujemo zlo i slijepo vjerujemo u božansko stvorenje poput kršćana." O odnosu između religije i znanosti komentirao je: "Znanstvenici ne mogu pobiti [...] religiju. Nema veze koliko se god trudite, ne možete objasniti svemir. Ne možete odbaciti vjeru."

Suprotstavljao se sotonističkim i okultističkim učenjima Antona LaVeya i Aleistera Crowleyja jer su, za razliku od Euronymousa, promicali ono što je on vidio kao "mir" i komercijalnu neozbiljnost, kao i individualizam u suprotnosti s dogmom. Rekao je da neće "nikad prihvatiti nijednu grupu koja promiče ideje sotonističke crkve jer nju čine grupa ateista koji vole slobodu i život te su u potpunoj suprotnosti sa mnom". Upitan o tome što misli o Crowleyjevom citatu "čini što ti Volja i to neka ti bude sav zakon", odgovorio je: "Ljudi će činiti ono što MI želimo da čine. Mi smo protiv slobode i natjerali smo sastav iz Rogalanda u Norveškoj—Belsebub—da se raziđe".

Kako je prethodno bilo napomenuto, neki ljudi koji su poznavali Euronymousa tvrdili su da je njegov "ekstremni sotonistički imidž" bila samo gluma. Iako je Mortiis komentirao da je Euronymous "bio takav štovatelj vraga da je to nevjerojatno", u dokumentarnom filmu o black metalu Until the Light Takes Us Varg Vikernes tvrdio je da Euronymous nije bio sotonist. Obrazložio je: "Aarsethu je sve imalo veze s imidžem i želio se činiti ekstremnim. Želio je da ljudi misle o njemu kao o ekstremnoj osobi; najekstremnijom od svih. Ali nije želio biti ekstreman i nije doista bio ekstreman". Iako je Metalion, koji je bio i Vikernesov i Euronymousov prijatelj u vrijeme smrti potonjega i koji je smatrao Euronymousa svojim najboljim prijateljem, napisao da su "neki ljudi u našoj sceni pročitali par knjiga i smatrali se sotonistima", nije takvim komentarom opisao Euronymousa. Tenebris (navodno Jon Nödtveidt) iz Misanthropic Luciferian Ordera, švedskog sotonističkog reda osnovanog 1995. godine, je napisao da su se "tada, 1991. godine, stvari vezane uz black metal i ideološki sotonizam […] pojavile i pale s Euronymousom i njegovom prodavaonicom. Stoga je nestalo s njegovom smrću 1993.".

S vremenom su neki članovi norveške scene počeli slijediti poganstvo. Vikernes je kasnije tvrdio da Euronymous—"opsjednut tom 'sotonističkom' stvari"—nije odobravao Vikernesovo promicanje poganstva. Euronymous se, doduše, nikad nije očito usprotivio poganstvu te je njegova diskografska kuća, Deathlike Silence Productions, objavila prvi album poganske grupe Enslaved, Vikingligr Veldi.

Black metal i death metal
Euronymous je izjavio da se izraz "black metal" može primijeniti na bilo koju vrstu metala dokle god je "sotonistička" i "žestoka". Komentirao je: "Ako skupina obrađuje i štuje Sotonu, to je black metal" te da "na neki način može biti običan heavy metal ili jednostavno buka. Ono što je važno jest da bude sotonistički; to je ono što ga čini black metalom". Nije želio da se sastavi poput Immortala nazivaju black metalom "jer članovi nisu sotonisti", ali je svejedno podržavao grupu. Kako je prethodno spomenuto, odbacivao je i grupe koje su slijedile laVeyanski nauk. Kad je bilo istaknuto da se Venom (skupina koja je osmislila izraz "black metal") služio sotonizmom samo za štos, Euronymous je odgovorio da on i Crni Krug "odlučuju vjerovati u suprotno".

Na sličan je način Euronymous komentirao da se izraz death metal može primijeniti na bilo koju vrstu metala, dokle god grupa "obrađuje i štuje smrt". Euronymous je žalio zbog komercijalizacije i gubitka ekstremnosti u death metalu. komentirao je: "Stvaran death metal trebao bi biti nešto čega bi se normalni ljudi plašili, ne nešto što majke mogu slušati" i "Death metal je za brutalne ljude sposobne za ubijanje, nije za idiotsku djecu koja žele imati zabavan hobi nakon škole".

Poput mnogih ostalih u black metal sceni Euronymous je izvorno vjerovao da black metal mora ostati u podzemlju. Međutim, kasnije je promijenio svoje mišljenje. Vjerovao je da je ideju ostanka u podzemlju stvorio hardcore punk te je izjavio: "Oni koji najviše viču o tome da treba biti u 'podzemlju' često su oni koji stvaraju tako lošu glazbu da nemaju šanse postati popularnima". Dodao je: "Ne bi mi smetalo kad bi DSP postao velik i zaradio milijun dokle god ne bih promijenio svoj način razmišljanja i postojanja. […] Kad bi postojalo milijun obožavatelja black metala na svijetu, većinu njih činili bi glupani, ali bilo bi i puno pravih i brutalnih ljudi. Što postanemo veći, više možemo manipulirati ljudima tako da misle poput nas".

Politika
Euronymousa su zanimale totalitarističke komunističke države poput Sovjetskog Saveza pod Staljinovom vlašću i Rumunjske pod Nicolaeom Ceaușescuom. Skupljao je suvenire istočnog bloka te je tijekom 1980-ih bio član norveške komunističke omladinske grupe Rød Ungdom, koja je u to vrijeme bila marksističko-lenjinistička. Napustio je Rød Ungdom navodno zato što je uvidio da ju čini "samo hrpa humanista". Komentirao je: "Budući da MRZIM ljude ne želim da se zabavljaju, želio bih ih vidjeti kako trule pod komunističkom diktaturom." Bio je fasciniran masovnim nadzorom, tajnom policijom i prisilnim nestankom. Mayhemov je Attila Csihar rekao da Euronymous nije bio komunist "u političkom smislu", već da ga je očaravala moć koju su komunistički diktatori imali nad svojim ljudima.

U privatnom pismu napisanom početkom 1990-ih Euronymous je izjavio da su "skoro svi" norveški black metal sastavi u to vrijeme bili "manje ili više nacisti", uključujući i Mayhem. Međutim, nije se koristio Mayhemovom glazbom kako bi promicao bilo kakvu vrstu politike.

Instrumenti
Euronymous je svirao gitaru marke Standard sunburst Gibson Les Paul, koju se može vidjeti na mnogim slikama na kojima nastupa na koncertima. U raznim je intervjuima objasnio da su njegovi glavni utjecaji, kao i oni Mayhema, Venom, Bathory, Hellhammer, Sodom i Destruction, iako je volio i Iron Maiden, Kiss, Celtic Frost i Metallicu. Koristio se djelomično preinačenim pojačalom marke Marshall Super Lead iz 1981. godine i pedalom Ibanez Tube Screamer, kao i distorzijskom pedalom marke Arion Metal Master.

Nasljeđe
Euronymousa je Guitar World uvrstio na 51. mjesto 100 Najboljih heavy metal gitarista svih vremena.

U ožujku 2012. godine niskobudžetna je tvrtka Norwegian izradila javnu anketu u kojoj je pitala mušterije da odaberu poznatu norvešku povijesnu osobu čijom bi slikom ukrasili rep letjelice. Aarseth je vodio u anketi, ali njegovo je ime bilo maknuto po obiteljskoj želji.

Diskografija
Euronymous je svirao gitaru na sljedećim albumima osim ondje gdje je navedeno drugačije; svi su dodatni instrumenti ili zasluge napisani u bilješkama.

Izvori

Bibliografija
 Michael Moynihan, Didrik Søderlind: Lords of Chaos: The Bloody Rise of the Satanic Metal Underground (Prerađena i proširena inačica). Feral House, 2003.

Vanjske poveznice

 Ruska obožavateljska stranica

Članovi sastava Mayhem
Norveški gitaristi heavy metala

Euronymous


Freyja veya Freya, İskandinav mitolojisinde deniz tanrısı Njord'un kızı ve Freyr'in kız kardeşidir. Önemli bir bereket tanrıçası ve Germen tanrılarının ayrıldığı iki koldan biri olan Vanir'in bir üyesidir. Vanir, aralarındaki bir savaştan sonra yerini daha genç tanrıçalardan oluşan ve başlarını Odin'in çektiği Aesir'e bırakmak zorunda kalır. Freyja'nın en büyük hazinesi Brising'lerin kolyesidir. Onu elde etmek için kolyeyi yapan dört cüceyle birlikte olmuştur. Güzelliği yüzünden pek çok hayranı vardır ve bunlardan biri de domuza çevirdiği Ottar'dır. Şahin kılığında uçabilen bir büyücü olduğu da söylenir. Frigg'in Freyja ile pek çok ortak noktası bulunur. İki tanrıçanın kökeninde, aynı toprak tanrıçası olması olasılığı da yüksektir. Odin de Frejya da kahraman ölülerle ilgilidir. Her savaşın sonunda ölüleri paylaşırlar. Ölenlerin yarısını Odin Valhalla'ya alırken, Freyja diğer yarısını da kendisinin yönettiği Fólkvangr çayırlarına alır.

Eski Nors dilinde Freyja hanımefendi, kadın yönetici veya efendi anlamına gelir. Bereket getirmesi için çağrıldığına dair delil bulunmasa da aşk, cinsellik, savaş, güzellik ve çekicilik tanrıçasıdır.

Snorri'nin Edda'sına göre Freya'nın Odr isminde bir kocası vardı. Çoğunlukla uzun yolculuklara çıkardı ve bu yüzden Freya kırmızı altın gözyaşları dökerdi.

Dış bağlantılar

İskandinav tanrıçaları
Aşk tanrıçaları
Savaş tanrıçaları
Vanir
Ahiret tanrıçaları
Cermen mitolojisi
İskandinav mitolojisi
Kurgusal büyücüler
Masal karakterleri
Bilgi tanrıçaları

Freyja


Multityder er en animationsfilm instrueret af Mogens Zieler efter manuskript af Mogens Zieler.

Handling
Mogens Zielers forsøg på at føre det dynamiske element i grafikken igennem i en tegnefilms musikalske og rytmiske tidsforløb.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1969

Animationsfilm fra Danmark

Multityder


A Resolução 329 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, adotada por unanimidade em 10 de março de 1973, lembrou seu pedido para tornar a assistência à Zâmbia uma prioridade depois de arriscar prejudicar sua economia para apoiar a resolução 327 contra a Rodésia e apelou a todos os estados para assistência técnica, financeira e material imediata. O Conselho solicitou ao Secretário-Geral que coordenasse todas as agências das Nações Unidas para ajudar a Zâmbia e pediu ao Conselho Econômico e Social que considerasse a questão da assistência econômica à Zâmbia periodicamente.

Referências

 Texto da Resolução em undocs.org

Ligações externas

Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a Zâmbia
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a Rodésia
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas de 1973


Conservatoire national supérieur d'art dramatique je francuski grande école.

Datira još iz École royale de chant et de déclamation, utemeljene 1784, gdje je govor bio prilično sporedan predmet za glazbenike. To također objašnjava izraz konzervatorij koji se općenito koristi za glazbene škole, ali ne i za dramske škole.

Godine 1806. tumačenje je postalo glavno. Godine 1946. konzervatorij je podijeljen, što je omogućilo kazalištu da zadrži Théâtre du Conservatoire, koji je 1811 dizajniran kao koncertna dvorana, a glazbenici su otišli dalje. Današnji naziv konzervatorij nosi od 1968 godine.

Poznati maturanti
 Jean-Paul Belmondo
 Sarah Bernhardt

Izvori

Vanjske poveznice
 Conservatoire national supérieur d'art dramatique

Pariz
Visokoškolske ustanove u Francuskoj


ياكوف إسيدورفيتش بيرلمان، أو ياكوف إ. بيرلمان، أو كما يعرف اختصارًا باسم ياكوف بيرلمان (4 ديسمبر، 1882 - 16 مارس، 1942) (بالروسية: Яков Исидорович Перельман) مؤلف أدبيات علمية روسي. من أشهر أعماله كتابي «الفيزياء المسلية»، و«الرياضيات المسلية» اللذان تُرجما من الروسية إلى لغات كثيرة من بينها اللغة العربية. ولد ياكوف بيرلمان عام 1882 في قرية بيلستوك التابعة لبولونيا الحالية. حصل على دبلوم علوم الغابات من معهد الغابات في مدينة سانت بطرسبرغ. توفي بيرلمان عام 1942 بسبب المجاعة خلال حصار لينينغراد من قبل الجيش الألماني.

أشهر المؤلفات

يعتبر العالم الروسي ياكوف بيرلمان، من مؤسسي اتجاه تبسيط العلوم في مجالات الرياضيات والفيزياء والفلك، كتب أكثر من ألف مقالة علمية، وألف 47 كتاباً في مجال تبسيط العلوم، و 40 كتاباً للتعريف بالعلوم، و18 كتاباً مدرسياُ.

طبعت كتبه 449 مرة بين عامي 1918 و1973 بعدد نسخ إجمالي وصل إلى 13 مليون نسخة، وترجمت مؤلفاته 126 مرة أيضاً إلى 18 لغة من لغات العالم.

وقد ألف ياكوف بيرلمان عدة كتب من بينها الرياضيات المسلية، والفلك المسلية، إلا أن مؤلف الفيزياء المسلية يبقى أشهر المؤلفات خصوصا بين طلاب الثانويات منذ ظهوره في عام 1913، وقد ظهر في المكتبات الروسية تحت عنوان الفيزياء للتسلية، أو حسب الترجمة العربية: الفيزياء المسلية لدار مير للنشر، وحاز هذا الكتاب على إعجاب الشباب الذين وجدوا فيه أجوبة على كثير من الأسئلة الفيزيائية التي تشغلهم.

وقد كتب بيرلمان في مقدمة الطبعة الحادية عشر: .

يصف الكاتب المحتوى في مقدمة الكتاب على أنه «ألغاز، وألعاب تفكير، ونوادر مسلية، ومقارنات غير متوقعة»، مضيفا .

وقد نشرت الطبعة الثالثة عشر في حياة الكاتب في سنة 1936 م. وأهم العناوين المشوقة في كتاب الفيزياء المسلية،المحركات دائمة الحركة (هي محركات تدور بنفسها حركة دائمة دون توقف ويمكن أن تقوم بعمل مفيد).

وقد شرح الكتاب المحاولات العديدة والحثيثة لتصنيع هذه المحركات ووضح استحالة ذلك وأسباب عدم استمراريتها حتى إذا عملت. قدم هذا الكتاب من طباعة دار مير للطباعة والنشر في موسكو ومنها ترجم إلى الإنجليزية أولا ثم باقي اللغات العالمية ومن ضمنها اللغة العربي.

طالع أيضا
 الرياضيات المسلية (كتاب)
 الفلك المسلية (كتاب)
 الرياضيات المسلية

وصلات خارجية

مدونة حاتم السودان قاعدة بيانات الكتب_تحميل كتاب الفيزياء المسلية

مراجع

أشخاص من بياويستوك
تحريج في روسيا
رياضياتيون روس
علماء طبيعة روس
علماء طبيعة في القرن 20
فيزياء مسلية
فيزيائيون روس
كتاب ذكور روس في القرن 20
كتاب سوفيت
كتاب طبيعة
كتاب علم روس
كتاب غير روائيين ذكور
كتاب غير روائيين سوفيت
كتاب وكاتبات روس
مواليد 1882
وفيات 1942
وفيات بسبب الجوع
يهود بولنديون
يهود بولنديون في القرن 19
يهود روس
علماء طبيعة من الإمبراطورية الروسية
علماء طبيعة سوفيت
كتاب علم من الإمبراطورية الروسية

ياكوف بيرلمان


An Xanthosoma aristeguietae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Sydney Bunting, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michael T. Madison. An Xanthosoma aristeguietae in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthosoma

Xanthosoma aristeguietae


Maria Octavia Țarălungă () este o artistă plastică și ilustratoare română.

Biografie
A studiat la secția de grafică a Institutului de Arte Plastice "Nicolae Grigorescu" din București sub îndrumarea profesorului Jules Perahim. A absolvit în 1955.

A lucrat în domenii diverse: grafică de șevalet, litografie, grafică publicitară, ilustrație de carte. A ilustrat peste 100 de cărți pentru copii și pentru 20 de ani a realizat ilustrații pentru Editura Didactică și Pedagogică - manuale școlare, reviste, și alte materiale didactice.

Este membră a Uniunii Artiștilor Plastic din România începând cu 1970.

Ilustrații
Și-a dedicat întreaga viață copiilor și cărților dedicate acestora, realizând ilustrații pentru cărți educaționale, cărți de colorat și cărți de povești, printre care:
 Hai să-l ajutăm pe Moty! - Titel Constantinescu (Ed. Didactică și Pedagogică) - carte de colorat - 1973
 Moty e tot mai isteț - Titel Constantinescu (Ed. Didactică și Pedagogică) - carte de colorat - 1973
 Frumoasa-Frumoaselor - Petru Rezuș (Ed. Ion Creangă, Colecția "Traista cu povești") - [copertă și ilustrații color] - 1973
 Mărgica albastră - Maria Kruger (Ed. Ion Creangă) (traducere de Olga Zaicik) - [cop. color și il. alb-negru] - 1973
 Crăiasa zăpezii - Hans Christian Andersen (Ed. Ion Creangă; Colecția "Biblioteca pentru toți copiii" nr. 32) (traducere de Al. Philippide și I. Cassian-Mătăsaru) - [cop. color & il. a/n + o planșă color] - 1974
 Palatul de cleștar - Barbu Ștefănescu Delavrancea (Ed. Ion Creangă; Colecția "Biblioteca pentru toți copiii" nr. 49; ediția a II-a 1987)[cop. color & il. a/n + o planșă color]
 Cum am crescut un zmeu - Vasile Petre Fati (Ed. Ion Creangă)- [cop. coolor & il. monocromie] - 1976
 Abecedarul din iarbă - Titel Constantinescu (Ed. Ion Creangă) - [cop. color & il. monocromie] - 1976
 Clopoței și prichindei - Virgil Carianopol (Ed. Ion Creangă) - versuri - [cop. & il. color] - 1977
 Râsete fără catalog - Nicolae Saftu (Ed. Didactică și Pedagogică) - 1977
 Secretul celor două Lotte - Erich Kastner (Ed. Ion Creangă) - 1978
 Isprăvile lui Guguță - Spiridon Vangheli (Ed. Ion Creangă) - [cop. & il. color] - 1985
 Pădure-Împărat - Gheorghe Onea (Ed. Ion Creangă) - [cop. color & il. a/n] - 1988
 Carte de colorat cu...albine nr. 1 - Octavia Țarălungă - [cop. color & il. a/n] - 1988
 Legende și povestiri cu albine - Elidia Agrigoroaei, Sorin Bodolea, Eugen Agrigoroaei (Ed. Apimondia) - [cop. & il. color] - 1988
 Povești din Țara Arborado - Ștefan Mitroi (Ed. Ion Creangă) - [cop. & il. color] - 1988
 Vacanța lui Ionuț - Sanda Georgescu (Ed. Ion Creangă) - [cop. & il. color] - 1989
 O carapace călătoare - Gabriel Cheroiu ( Ed. Ion Creangă) - versuri - [cop. color & il. monocromie] - 1989
 Cele patru păsări ale zilei - Florin Costinescu (Ed. Ion Creangă) - 1991
 Fetița care eram - Cleopatra Lorințiu (Ed. Intact) - [cop. & il. color] - 1992
 Legende din Carpați - Valeriu Ocrain (Editura H) - [cop. color & il. a/n] - 1992
 Albă ca făina și cei șapte covrigi: o poveste cu umor de la Moară la Cuptor - Gheorghe Scripcă, Editura Porto-Franco - 1996
 Timp de vis cu iepuri - Valeriu Ocrain, Editura Albin - 2002

Seria bilingvă de literatură pentru școlari
(Editura Didactică și Pedagogică)
 Poil de Carotte - Jules Renard (1966)
 nr. 25: Lettre de mon moulin - Alphonse Daudet (1966)
 nr 53: Sketches and excerpts from other works - Jerome K. Jerome (1968)
 Tartarin de Tarascon - A. Daudet (1968)
 Le livre de mon ami - Anatole France (1968)
 The importance of being earnest - Oscar Wilde (1969)
 Schatzkastchen Deutscher Dichtung - Eva Pătrășcanu (1970)
 nr. 119: Aurore, la belle mariée du soleil - Elvira Bogdan (1975)
 nr. 85: Le carnets du major Thompson - Pierre Daninos (1976)

Legături externe
Maria Octavia Țarălungă în presa veche și nouă (scanări)

Note

Nașteri în 1930
Artiști plastici români
Ilustratori români
Femei din România
Oameni în viață
Absolvenți ai Institutului de Arte Plastice Nicolae Grigorescu
Membri ai Uniunii Artiștilor Plastici din România
Oameni din județul Hunedoara

Maria Octavia Țarălungă