Potporno tkivo ili mehaničko tkivo primarno je biljno tkivo stabla i korijena kopnenih biljaka, koje se razvija između epiderme i središnjega cilindra. Najbrojnije stanice potpornoga tkiva su parenhimske, ali su prisutne i diferencirane prozenhimske stanice (npr. stanice kolenhima i sklerenhima).
Kolenhim je živ, a razvija se u dijelovima biljke koji jako rastu, dok mrtvi sklerenhim preuzima mehaničku potporu u potpuno izraslom organizmu. Homologno tkivo u listovima naziva se klorenhim. Kod nekih je biljaka potporno tkivo reducirano, imajući jako zadebljali sloj lignificiranih zidova i bez intercelulara, koji se naziva hipodermis. Posljednji sloj potpornoga tkiva naziva se endoderm. Potporno tkivo daje čvrstoću biljkama i može biti građeno od živih i mrtvih stanica.

Razlikuju se dvije osnovne vrste ovog tkiva:

kolenhim i
sklerenhim.

Kolenhim je mehaničko tkivo mladih organa koji još rastu. Sastoji se od živih stanica, čiji su zidovi neravnomjerno zadebljali. Stanice su sakupljene u trake ili cilindre, koji se obično nalaze ispod epiderme mladih stabala.

Sklerenhim je građen od mrtvih stanica, jako zadebljalih i odrvenjelih staničnih zidova. Nalazi se u svim dijelovima biljke, koji su prestali s rastom.

Dijeli se na:

sklereide,
likina vlakna i
drvena vlakna.

Sklereidi (kamene stanice) stanice su s jako zadebljalim staničnim zidom, raspršene između stanica drugih tkiva. Ima ih i u masi, kao npr. u plodu kruške.

Vlakna lika su stanice izduženoga oblika, sa zašiljenim vrhovima, te imaju oblik vretena. Vlakna lika konoplje mogu biti dugačka 10 mm, lana 40 mm, a kod nekih biljaka dostižu dužinu do 20 cm. Zidovi su ovih stanica celulozni i zbog toga su cijenjena u industriji (npr. lan, konoplja, kopriva).

Drvena vlakna (libriform vlakna) nalaze se u drvenom dijelu stabla. Kraća su od vlakna lika i njihovi zidovi su jako odrvenjeli.

Izvori

Biljna tkiva

Potporno tkivo


Lars Pedersen Arendt (29. maj 1975) er en dansk filminstruktør, som særligt er kendt for sine kortfilm, herunder den prisbelønnede Beast.

Filmografi
Beast (2009)
Remix (2008)
Den italienske læge (2007)

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark

Lars Pedersen Arendt


José Luis Redrado Marchite OH (Fustiñana, 19 de março de 1936) é clérigo católico espanhol e secretário emérito do Pontifício Conselho para a Pastoral dos Agentes de Saúde, cargo que ocupou de 1998 a 2011.

Biografia

Nascido em Fustiñana, Navarra, Dom José Luis é licenciado em Teologia pela Universidade Pontifícia de Salamanca e em Filosofia e Letras pela Universidade de Barcelona.

Entrou na Ordem Hospitaleira de São João de Deus em 1954 e foi ordenado sacerdote em 11 de julho de 1965. Ocupou vários cargos em sua ordem e, de 1986 a 2011, foi secretário do Pontifício Conselho para a Pastoral dos Agentes de Saúde.

Em 6 de dezembro de 1998, foi elevado por João Paulo II à dignidade de bispo com a sede titular de Ofena. Foi ordenado bispo em 6 de janeiro de 1999 pelo Papa João Paulo II. Ele é o primeiro membro de sua ordem a se tornar bispo. Em 14 de julho de 2011 ele se aposentou e foi sucedido pelo Monsenhor Jean-Marie Mate Musivi Mupendawatu.

Ver também

Naturais de Navarra
Religiosos da Espanha
Bispos católicos da Itália
Alunos da Universidade Pontifícia de Salamanca
Alunos da Universidade de Barcelona

José Luis Redrado Marchite


Bojan Pečar (ćir.: Бојан Печар) (Beograd, 22. ožujka 1960. – London, 13 listopada 1998.) bio je jugoslavenski i srbijanski glazbenik, najpoznatiji kao basist rock skupine Ekatarine Velike. Rođen je u Beogradu od oca Srećka i majke Vukice, a bio je brat psihologinje Irene Pečar-Pavićević. Završio je Petu beogradsku gimnaziju, a paralelno je išao i u Muzičku školu. Prvi bend u kom je svirao je bio "BG 5", zatim je prešao u VIA Talas s Miro Mijatovićem, Dušan Gerzićem i Miškom Petrović sudjeluju na projektu Artistička radna akcija 1982. godine ulazi u Ekatarinu Veliku u kojoj je ostaje do 1990. godine kada je odlazi u London gdje je svirao u bendovima The Mission i Lost Children s Dušanom Kojićem - Kojom.
Preminuo je 13. listopada 1998. godine u Londonu od srčanog udara, a pokopan je mjestu Progar, pored Beograda.

Srbijanski basisti
Srbijanski rock-glazbenici
Glazbenici iz Beograda
Ekatarina Velika

Bojan Pečar


براءة التمليك هي عبارة عن خطابات براءات اختراع (مفتوحة) تمنح كثير من الحكومات بوساطتها حقوق حَصر إلى المخترعين. كذلك يمكن للملك أو الملكة في بعض البلدان مثل بريطانيا أن يستعمل الكتب المفتوحة لكي يمنح لقب النَّبالة. وتحرر كتب براءات التمليك على ورق من جلد، أو ورق سميك ناعم، ممهورة بخاتم السُّلطة المانحة للبراءة.
ويحق لكل مخترع أن يقدّم طلب براءة التمليك من أجل اختراعه. وعلى المخترع أن يملأ استمارة مواصفات (وصفًا مفصَّلا) للاختراع، ثم يدفع مبلغا من المال كرسم قبول الطلب. وفي حالة قبول موظفي مكتب براءة التمليك للطلب، يقوم المخترع بدفع رسم إضافي، ويتسلَّم المخترع براءة التمليك ممهورة بالخاتم الملكي أو الرسمي.

مراجع

الحكم في الإمبراطورية البريطانية
رسائل مكتوبة
علم الوثائق
قانون
وثائق رسمية
وثائق قانونية
قوانين الدرعيات

براءة تمليك


Ziethen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 11,14 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1003 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Karl-Horst Salzsäuler tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lauenburgische-seen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Ziethen (Lauenburg)


The Temptations Sing Smokey es el segundo álbum de The Temptations publicado en 1965 por la compañía Motown. Las canciones que forman este trabajo fueron escritas y producidas por Smokey Robinson, en colaboración con otros miembros de The Miracles.

Varias de las canciones son covers de Robinson que producía para The Maricles o Mary Wells, mientras que el resto fueron grabadas originalmente por The Temptations. Contiene los siguientes éxitos: "The Way You Do the Things You Do" que Eddie Kendricks fue la voz principal, los dos siguientes singles fueron cantados por el nuevo integrante de Los Temptations David Ruffin  "It's Growing" y "My Girl"

Lista de canciones
Superíndices denotan a los cantantes líderes para cada pista: (a) David Ruffin, (b) Eddie Kendricks, (c) Paul Williams, (d) Melvin Franklin, (e) Otis Williams, (f) Temptations ensemble.

Toda las selecciones producidas por Smokey Robinson.

Lado uno
"The Way You Do the Things You Do" (Smokey Robinson, Robert Rogers) b
"Baby, Baby I Need You" (Robinson) f, c, b
"My Girl" (Robinson, Ronald White) a
"What Love Has Joined Together" (Robinson, Rogers) b
"You'll Lose a Precious Love" (Robinson) a, d
"It's Growing" (Robinson, Warren Moore) a

Lado dos
"Who's Lovin' You" (Robinson) a
"What's So Good About Good Bye" (Robinson) b
"You Beat Me to the Punch" (Robinson, White) c
"Way Over There" (Berry Gordy, Jr., Robinson) b
"You've Really Got a Hold on Me" (Robinson) b, a, c
"(You Can) Depend on Me" (Gordy, Robinson) b, e

Grabaciones inéditas de la sesiones de "Sing Smokey":
"What's Easy for Two Is So Hard for One" (Robinson) c
"Happy Landing" (Robinson, White) b
Posterior mente se han lanzado ambas canciones

Personal
 David Ruffin: vocals (todas las pistas excepto "Baby, Baby I Need You")
 Eddie Kendricks: vocalista
 Paul Williams: vocalista
 Melvin Franklin: vocalista
 Otis Williams: vocalista
 Elbridge "Al" Bryant: vocalista ("Baby, Baby I Need You")
 The Andantes: background vocalista ("It's Growing")
 Smokey Robinson: productor, productor ejecutivo del álbum

Lista y historia de los sencillos

Referencias

Álbumes de 1965
Álbumes de The Temptations
Álbumes de Motown Records
Álbumes en inglés

The Temptations Sing Smokey


Volstrup by er en bymæssig bebyggelse beliggende 2,5 kilometer i luftlinje nordøst for Øster Hornum i Himmerlands midt-nordlige del. Volstrup hører til Øster Hornum sogn, og dermed under Hornum Herred.

Nord for Volstrup ligger desuden området Lille Volstrup bestående af en del udflyttede gårde. Volstrup kunne tidligere betegnes som en landsby men blev som mange andre lignende udflyttet som del af landboreformerne. Forårspløjning kan stadig afsløre den tidligere beliggenhed for enkelte af disse gårde. I dag består Volstrup af en del landbrugsejendomme af forskellig størrelse, tidligere landbrug, boelsteder eller husmandssteder. De fleste er i dag nedlagte, eller drives som deltidslandbrug.

Midt i byen finder man byens tidligere skole, tegnet af den i datiden kendte arkitekt Hother Paludan, og etapevis opført fra år 1917, oprindelig med et symmetrisk bygningskorpus, som snart blev tilføjet en udvidelse i den nordlige ende, for at give plads til en større lærerbolig. Skolebygningen havde tidligere veranda mod syd, som dog blev sløjfet i begyndelsen af 1970'erne. Til skolebygningen hører desuden et stort udhus bygget i samme stil som hovedbygningen, og med et kvadratisk grundplan og med pyramideformet tag. Arkitekt Paludan var kendt for at få sin vilje når det kom til at anvende de bedste byggematerialer.

Mod vest afgrænses Volstrup af Hasseris Å , hvor området Molbjerg begynder. Mod nord af Tostrup, nordøst af Godthåb, mod øst af Guldbæk, og mod syd og sydvest møder Volstrup Øster Hornum, som blandt andet er skoleby for Volstrup. I landsbyen Godthåb findes matrikler som hører under Volstrup, så selve området "Volstrup" kan med lidt god vilje siges at have et ganske anseeligt areal.

Etymologi

Endelsen -strup i stednavnet Volstrup betyder at der mindst har været et egentligt bysamfund på stedet siden tidlig middelalder, måske endog tilbage til vikingetiden.

Historie

Fra forhistorisk tid har fund af eks. flintøkse og potteskår afsløret ældre aktivitet i området.Rygter og overleveringer vil vide, at Skipper Clement på et tidspunkt før han og hans folk blev besejret, gemte sig i en bageovn på en ejendom i Volstrup, hvilket dog er en beretning som kræver historisk dokumentation.

I 1682 bestod landsbyen af 10 gårde og 3 huse uden jord. Det samlede dyrkede areal udgjorde 349,6 tønder land skyldsat til 43,85 tønder hartkorn. Dyrkningsformen var græsmarksbrug med tægter.

I nyere tid har Volstrup ud over landbruget, huset en række andre liberale erhverv. I flæng kan nævnes et margarineudsalg(i det lille hus som ligger i byens laveste punkt), en stearinlysfabrik(Vestergård/Volstrup Lys), champignonproduktion(Vestergård), betonvareproduktion og flere mekaniske værksteder for reparation af hhv. biler og landbrugsmaskiner, samt en ornestation. I dag er der hestestutteri på ornestationen, Stutteri Volstrup, som avler springheste og har hingste af racen Dansk Varmblod.

Volstrup sorterer under Støvring Lokalarkiv(http://www.stoevringlokalarkiv.dk/), som geografisk dækker det tidligere Støvring Kommune(nu del af Rebild Kommune).

Noter

Litteratur
 Karl-Erik Frandsen: Vang og tægt. Studier over dyrkningssystemer og agrarstrukturer i Danmarks landsbyer 1682-83 (Bygd 1983),
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688. Udgivet efter hans Død paa Bekostning af Carlsbergfondet (København MCMXXVIII; Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975),

Byer i Rebild Kommune

Volstrup (Øster Hornum Sogn)


Hrvatski rukometni kup za muškarce za sezonu 2016./17. je petnaesti put zaredom osvojio klub Prvo plinarsko društvo (PPD) iz Zagreba.

Rezultati

Kvalifikacije

Osmina završnice
Igrano od 4. do 22. veljače 2017.

Četvrtzavršnica
Igrano 15. i 21. veljče 2017.

Završni turnir
Igrano od 12. do 14. svibnja 2017. u Umagu u dvorani Stella Maris.

Poveznice
 Premijer liga 2016./17.
 1. HRL 2016./17.
 2. HRL 2016./17.
 3. HRL 2016./17.

Izvori
 hrs.hr, Kup Hrvatske Muški, pristupljeno 15. svibnja 2017.

2016-17
m-kup

Hrvatski rukometni kup za muškarce 2016./17.


Anathallis kautskyi é uma espécie de planta do gênero Anathallis e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2001 por Mark W. Chase e Alec M. Pridgeon.

Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Pleurothallis kautskyi  Pabst
 Panmorphia kautskyi  (Pabst) Luer
 Specklinia kautskyi  (Pabst) Luer

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.  A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Anathallis kautskyi no projeto Flora e Funga do Brasil

Anathallis
Plantas descritas em 2001
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Anathallis kautskyi


Cymaria, biljni rod grmova i polugrmova iz porodice medićevki, dio potporodice Cymarioideae. Postoje svega dvije vrste raširene po Aziji (Filipini, Java, Kambodža, Mjanmar, Tajland, Moluci, Hainan, Mali sundski otoci, Nova Gvineja)

Vrste
 Cymaria dichotoma Benth.
 Cymaria elongata Benth.

Sinonimi
 Anthocoma Zoll. & Moritzi

Izvori

Vanjske poveznice

Cymarioideae

Cymaria


Benjamin "Ben" Wearing (* 8. Mai 1989 in Maitland) ist ein ehemaliger australischer Fußballspieler.

Karriere
Wearing war in der Gold Coast Premier League für Magic United, Coomera Colts SC und zuletzt Musgrave aktiv, als er 2009 das Angebot annahm, für das Nachwuchsteam von Gold Coast United in der National Youth League zu spielen. Zuvor hatte er auf Schulebene Queensland repräsentiert und auch der lokalen Auswahlmannschaft von Gold Coast angehört. Mit dem Jugendteam unter Trainer Mike Mulvey gewann Wearing als Stammspieler 2010 und 2011 die Meisterschaft in der National Youth League. Der von Mulvey prophezeite Durchbruch Wearings in der A-League blieb allerdings aus.

Zu seinem einzigen Einsatz für Gold Coasts Profiteam in der A-League kam Wearing am 28. November 2009, als er bei einer 0:4-Niederlage gegen den amtierenden Meister Melbourne Victory wegen mehrerer verletzungsbedingter Ausfälle in der Innenverteidigung an der Seite von Michael Thwaite in der Startaufstellung stand und durchspielte. Trotz der deutlichen Niederlage erhielt Wearing nach dem Spiel von Trainer Miron Bleiberg ein Extralob. Nach der Spielzeit 2010/11 spielte er während der Saisonpause auf Leihbasis in der Victorian Premier League für Heidelberg United, tauchte zur Saison 2011/12 aber nicht mehr in den Kaderlisten von Gold Coast United auf.

Neben seiner Fußballerlaufbahn studierte Wearing International Business an der Griffith University.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Gold Coast United)
Fußballspieler (Heidelberg United)
Australier
Geboren 1989
Mann

Ben Wearing


Der Mount Sorell ist ein Berg im Westen des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er ist der südwestlichste Gipfel der West Coast Range und wurde nach William Sorell (1775–1848), der britischer Soldat und dritter Leutnant-Gouverneur von Van-Diemens-Land war.

Seine Ostflanke dominiert das Tal des Clark River, das ihn vom Mount Darwin trennt.

Auf Grund seiner Lage, seiner Erscheinung und seiner Dominanz über den Macquarie Harbour knapp nordöstlich der Sarah-Insel erhielt der Berg sehr früh seinen Namen und trieb sicher den Gefangenen auf der Insel durch seine Barrierewirkung jeden Gedanken an eine Flucht aus. Einige Sagen aus der Zeit der Gefängnisinsel erzählen, dass man bei der Suche nach entflohenen Gefangenen an den Hängen des Mount Sorell eiserne Fußfesseln und andere Dinge gefunden hätte.

Anders als an allen anderen Berge der West Coast Range entstanden am Mount Sorell keine Bergwerke, Zugangswege oder andere Erscheinungsformen menschlicher Zivilisation.

Das Vorgebirge im äußeren Teil der Hells Gates an der Einfahrt zum Macquarie Harbour heißt Cape Sorell.

Quellen

 Charles Whitham: Western Tasmania: A Land of Riches and Beauty.
Ausgabe 2003 - Queenstown: Municipality of Queenstown.
Ausgabe 1949 - Hobart: Davies Brothers.
Ausgabe 1924 - Queenstown: Mount Lyell Tourist Association.

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien

Mount Sorell


Agnes Kittelsen (født 20. maj 1980, Vågsbygd, Kristiansand) er en norsk skuespiller, der blandt andet er kendt fra rollen som Tikken Manus i filmen Max Manus.

Karriere
Kittelsens scene-debut var som amatør i sommeren 2002 i en moderne udgave af Aladdin opført af skuespillere fra andenklassen ved Statens teaterhøgskole. Kittelsen bleb skuespiller fra teaterhøgskolen i 2003.

Hendes TV-debut var i 2004 i serien Skolen, og  året efter fulgte en birolle i serien Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer. I efteråret 2005 spillede hun hovedrollen i Alice i en opførelse af Alice i Eventyrland på Den Nationale Scene, og i 2007 medvirkede hun i stykket Kolde produkt, en omskrevet version af Ibsens Et dukkehjem.
I 2008 spillede hun en central rolle i den norske film Max Manus, og fuk i august 2009 Amandaprisen for bedste kvindelige birolle.

Kittelsen har også haft roller i TV 2-serien Dag, filmen Sykt lykkelig og teaterstykket Trollbyen.

Kittelsen har i flere år spillet rollen som den smukke Unn den Fagre i musikalen "Herøyspelet Kongens Ring".

Filmografi

 2015: Presten i paradiset
 2005: Bagasje – Hilde
 2006: Road Movie (kort film)
 2008: Max Manus – Ida Nikoline 'Tikken' Lindebrække
 2010: Neglect
 2010: Sykt lykkelig - Kaja
 2012: Reisen til julestjernen
 2012: Kon-Tiki
 2015: Staying Alive
 2016: Pyromanen

TV-roller
 2004: Skolen – Anneli
 2005: Brødrene Dal og mysteriet om Karl XIIs gamasjer – Mette-Mari Dal
 2008: Honningfellen – Signe Maria Øjet
 2010: Dag - sæson 1 – Malin Tramell
 2011: Dagen sæson 2 Malin Tramell
 2012: Halvbroren – Vivian
 2013: Dag - sæson 3 – Malin Tramell
 2015: Hæsjtægg - sæson 1 – ?

Priser og anerkendelser

Modtaget priser
 2009: Amandaprisen for bedste skuespillerinde i en birolle: for rollen som Tikken i filmen Max Manus

Nomineringer
 2011: Amandaprisen for bedste skuespillerinde: for rollen som Kaja i filmen Sykt lykkelig

Privatliv
Kittelsen har siden 2013 været kæreste med den svenske musiker Lars Winnerbäck, og de blev gift i Stockholm 30. april 2016.

Hun har en søn, Vetle (født 2006) med hendes tidligere partner, skuespiller Endre Hellestveit.

Henvisninger
Artiklen er oversat fra Wikipedia på norsk

Eksterne links

Skuespillere fra Norge
Personer fra Kristiansand

Agnes Kittelsen


Çınargiller (Platanaceae), hamamelidales'e ait 5 familyadan biridir. Platanaceae (Çınargiller) soğuğa ve kirli havaya dayanıklı uzun ömürlü bitkilerdir. Işık enerjisini kimyasal enerjiye dönüştürebilirler (fotosentez). Kök çok güçlüdür. Budamaya oldukça dayanıklıdır. Yaprakları tozdan ve gazlardan fazla etkilenmediklerinden büyük endüstri şehirlerinin caddelerinde, park ve bahçelerde fazla görünmektedir. Platanaceae (Çınargiller) ailesinin sadece bir cinsi (Platanus) vardır. Bu cins 6-10 m uzunluğuna sahiptir. Çınarlar (Platanus), kuzey Yarım kürenin ılıman ve subtropikal bölgelerinde doğal olarak yetişen ve 25-30 m boylarında kışın yapraklarını döken bir ağaçtır. Tüm türlerde, çiçekler yoğun küçük çiçek grupları olarak büyür. Platanus occidentalis (Amerikan çınar) ve P. orientalis (Doğu Çınar Ağacı); iki tür melezleştirildi ve ekili çınarların çoğu melez kökenli olabilir. Bütün üyeleri Platanus cinsinde toplanmıştır. Platanus'un taksonomik pozisyonunun, genellikle çiçek ve çiçeklenme yapısına dayanarak, Rosaceae'nin daha ilkel üyelerine yakın bir yerde olduğu kabul edilir.

Morfolojik özellikler
Yapraklar 3-7 loplu ve uzun saplıdır. Uzun boylu, yaprak dökücü, tek evcikli ağaçlardır. Yapraklar almaçlı, tam veya palmat lopludur. Çiçekler tek eşeyli; uzun ve aşağı doğru sarkan çiçek sapının ucundaki küre şeklindeki başaklardadır. Erkek çiçeklerde kaliks çanak şeklinde, petaller 3-7 parçalı, stamenler 3-7 parçalıdır. Dişi çiçeklerde kaliks çanak şeklinde, 3-5 loplu veya ayrık sepalli, petaller genelde yok. Dişi organ (ginekeum) karpelleri, 5-9 pistillidir. Ovaryum üst durumlu, 1 ovüllüdür. Tohum taslaklarının karpellerin kenarına bağlıdır. (plasentasyon marjinal). Meyve, tabanı uzun tüylerle çevrili bir akendir. Platanus aktinomorfik, genellikle ayrı eşeyli çiçeklere sahiptir ve çoğunlukla serbest kısımları üç veya dörderlik bir şekilde değişmektedir. Pistil çiçekler hipogneöz ve iki ya da üç kıvrımlarda beş ila dokuz kareli kıymetlidir. Üç ya da dört staminodia, göbeklerin dış kısımlarıyla değişiyor. P. occidentalis'te sepalleri kaynaştıran bir kaliks vardır, ancak P. orientalis ve P. racemosa'daki serbest sepaller, organları çevreler ve parçaları onlara zıttır. Yapraklar P. orientalis ve bazen de P. racemosa'''daki staminodia ile dönüşümlü olarak bulunur. Pistil esasen ilkeldir ancak bazı şekillerde değiştirilmiştir. Temel olarak, sadece bazal bir veya iki ovülün kaldığı bir foliküldür. Stigma, stilin iç yüzü boyunca yumurtalığın tepesine uzanır. Yumurtalıkta beş vasküler demet vardır, bir dorsal, iki yanal ve iki ventral. Sadece sırt, stilin ucuna uzanır. Staminate (ercik) çiçeği düzenli ve pistil çiçeğinden daha az sayıdadır. Nadir durumlar (beşli kısımlar) dışında, üç veya dört yaprakla çevrili üç veya dört organ vardır. P. racemosa hariç tüm türlerde yapraklarla dönüşümlü olarak dört bölümden oluşan bir kaliks vardır. P. occidentalis'te sepaller kaynaştırılır. Ercik uzun anterlere ve bol miktarda polen kaynağına sahiptir. Periant kısımları çok azalır ve hepsi (staminat çiçeğin yaprakları hariç) vasküler bir tedarik izinden tamamen yoksundur. Çiçeklenme temelde bir salkımdır. Ana dalları kafaları oluşturmak için azaltılmış, çiçeklenmenin sonu da bir kafa oluşturmak için kaynaştırılmıştır. Bu sıkıştırma, bracts ve çiçek parçalarının büyük ölçüde azalmasına neden olur. Daha fazla azalma, P. occidentalis'te bazal olmak üzere tüm kafaların kaybıyla sonuçlanmıştır. Böyle bir azalmanın gerçekleştiği morfoloji ve anatomi ile açıkça gösterilmiştir. Çiçeğin ve çiçeklenmenin modifikasyonu, görünüşe göre rüzgar tozlaşmasına adaptasyon ile ilişkilidir. Stigmanın uzunluğu, üretilen polen miktarı, anterlerin büyüklüğü, periantın genel olarak azalması ve çiçeklerin tekdüzeliklerine yönelik güçlü eğilim, bu uyarlamanın kanıtlarıdır. Çiçeklenme temelde bir salkımdır. Ana dalları kafaları oluşturmak için azaltılmış, çiçeklenmenin sonu da bir kafa oluşturmak için kaynaştırılmıştır. Bu sıkıştırma, bracts ve çiçek parçalarının büyük ölçüde azalmasına neden olur. Daha fazla azalma, P. occidentalis'te bazal olmak üzere tüm kafaların kaybıyla sonuçlanmıştır. Böyle bir azalmanın gerçekleştiği morfoloji ve anatomi ile açıkça gösterilmiştir.

 Gövde anatomisi
Mantar kambiyumu mevcut; başlangıçta yüzeyseldir (kabuk büyük pullar halinde pul pul, gövdeyi pürüzsüz bırakarak). Bir demet halkası içeren birincil vasküler dokuda ksilem geniş ışınlarla diseke edilir ve genişletilmiş uçları floem gruplarını ayırır. Dahili floem, kortikal demetler ve medüller demetleri yoktur. Geleneksel kambiyal bir halkadan gelişen ikincil kalınlaşmada primer medüller ışınları geniş veya geniş - karışık ve geniş - dar şeklindedir.

 Yaprak anatomisi
Yapraklar basit, alternatif ve yaprak döken tiptedir. Yapraklar 4-7 inç çapındadır ve geniş oval şekillidir. Yapraklar uzun, konik bir tepeye sahiptir. Yaprak tabanı düz veya kalp şeklindedir. Yaprak kenarları kısa veya uzun konik dişlerle dalgalı ve yaprak yüzeyleri açık yeşil ve tüysüzdür, aşağıdaki damarlar boyunca tüylenme vardır. Yaprak sapı, 3-5 inç uzunluğunda, yanal tomurcukları şişmiş bazlarında sarar.

 Çiçek anatomisi
Çiçekler bir evcikli ve anemogam'dır. Gerek erkek ve gerekse dişi çiçekler uzun bir sapın etrafında toplanmış yuvarlak, başçık halinde kurullar oluşturur. Çiçeğin iki periant (çiçek örtüsü) vardır. Çanak yaprakların üzeri tüylüdür; 3-8 parçadan meydana gelir. Taç yaprak sayısı çanak yaprak sayısına eşittir. Erkek çiçeğin 3-8 tane kısa filamentleri vardır.

 Çiçek gelişimi Platanaceae, küresel çiçeklenme kafaları halinde toplanmış ayrı eşeyli çiçekler ile monokardır. Kılların bazalip yönünde gelişimi, farklılaşmamış çiçeklenme yüzeyini çiçek bölgelerine ayırır. Platanus'un hem erkek hem de dişi çiçeklerinin gelişimi tohum ve çiçek örtüsü halkalarının başlamasıyla başlar. Daha sonra üreme organları çiçek tepesinde ortaya çıkar: erkek çiçeklerdeki organlar, dişi çiçeklerdeki staminodlar (ercikler). Her iki cinsiyette de ortaya çıkan son organlar, periant (çiçek örtüsü) ve erkek organ arasında bulunan küçük organlardır. Anestezde, hem erkek hem de dişi çiçeklerde, birinci kıvrımın organları göze çarpmaz, ölçek benzeri ve sadece iki ile üç hücre tabakası kalınlığındadır. Bu ilk ince organlarla dönüşümlü olarak kısa ama etli organların bir kısmı vardır. İkinci kıvrım organları, kısa ve özel bir tüp oluşturarak, organlarındaki ile birleşir.

 Meyve anatomisi
Meyve, üzeri uzun tüylerle örtülmüş, küçük bir nustur. 3-6 inç uzunluğunda ince saplarda, 1 inç çapında kalıcı bir aken başıdır. Akenler uzun, oval, künt uçludur. Tohum oval ve sarı-kahverengidir.

 Türleri Gentry Çınarı (Platanus gentryi)Kerr Çınarı (Platanus kerrii)Meksika Çınarı (Platanus mexicana)Batı (Amerika) Çınarı (Platanus occidentalis)Doğu Çınarı (Platanus orientalis)Kalifornia Çınarı (Platanus racemosa)Rzedowski Çınarı (Platanus rzedowskii)Arizona Çınarı (Platanus wrightii)Londra Çınarı (Platanus x hispanica) (P. occidentalis x P. orientalis melezi)''

Kaynakça

https://www.jstor.org/stable/2435669?seq=1

https://www.inaturalist.org/check_lists/73545-Platanaceae-of-California--US

https://www.delta-intkey.com/angio/www/platanac.htm

http://www.sfrc.ufl.edu/Extension/ffws/tfpla.htm#menu

http://www.plantmedia.com.tr/view.asp?Id=1084

https://gobotany.nativeplanttrust.org/family/platanaceae/

https://www.invasive.org/browse/taxthumb.cfm?fam=387

https://academic.oup.com/view-large/74293232

https://www.discoverlife.org/mp/20p?see=I_TQBH1541&res=640

Çınargiller


استضافة افتراضية  ويرمز لها بالاختصار Vhost هو الأسلوب الذي يستخدمه الخادم مثل خادم الويب ليستضيف أكثر من اسم مجال واحد على نفس الخادم، وأحيانا على نفس عنوان بروتوكول الإنترنت.

الاستضافة الافتراضية هي واحدة من أكثر خيارات الاستضافة المتاحة، شعبية في الوقت الراهن، قد يعود ذلك لأنها هي واحدة من أكثر الخيارات فعالية من حيث التكلفة في السوق. وتعرف أيضاً باسم الاستضافة الافتراضية المشتركة، الاستضافة الافتراضية تسمح لصاحب الموقع أن يكون له موقع مستضاف على خادم الويب الذي يتم تشاركه مع غيره من المواقع الأخرى. بعبارات بسيطة، خادم شركة الاستضافة الافتراضية سوف يقوم بتخصيص خدمات استضافة ومعدل نقل البيانات لأكثر من موقع واحد. الاستضافة الافتراضية هي أرخص خيار استضافة لأنك لن تضطر إلى دفع ثمن خادم مخصص فقط لاستضافة موقعك.

الاستضافة الافتراضية هو حل جيد للمواقع الصغيرة والمتوسطة الحجم (وحتى بعض المواقع الكبيرة) التي لا يتم باستمرار زيارتها أو التي لديها احتياجات معقولة من معدل نقل البيانات.

هناك طريقتان أساسيتان لتحقيق الاستضافة الافتراضية: القائمة على الاسم، وعنوان بروتوكول الإنترنت أو القائمة على بروتوكول الإنترنت.

الأنواع

القائمة على الاسم
الاستضافة القائمة على الاسم الافتراضي تستخدام أسماء مستضيفين متعددة لنفس عنوان بروتوكول الإنترنت الخاص بخادم الانترنت.

مع متصفحات الويب التي تدعم النص المتشعب / 1.1 (HTTP/1.1) (تقريبا جميع المتصفحات الآن)، عند الاتصال بخادم الشبكة، تقوم المتصفحات بإرسال العنوان الذي كتبه المستخدم في شريط عنوان المتصفح (الرابط URL). يستطيع الخادم استخدام هذه المعلومات لتحديد أي موقع على شبكة الإنترنت، وكذلك صفحة، لتظهر للمستخدم. المتصفح يقوم بتعيين العنوان عن طريق إعداد رأس النص المتشعب للمضيف مع المضيف المحدد من قبل المستخدم. رأس المضيف هو مطلوب في جميع طلبات HTTP/1.1.

على سبيل المثال، يمكن للخادم تلقي طلبات للحصول على اثنين من المجالات، www.site1.com وwww.site2.com، وكلاهما يشيران إلى نفس عنوان بروتوكول الإنترنت. على سبيل المثال، يمكن للخادم تلقي طلبات للحصول على اثنين من المجالات، www.site1.com وwww.site2.com، وكلاهما يشيران إلى نفس عنوان بروتوكول الإنترنت. من أجل www.site1.com، الخادم سيقوم بإرسال ملف الأتش تي أم أل من الدليل Ex: /var/www/user/Joe/site/، بينما الطلبات من أجل www.site2.com ستجعل الخادم يعرض صفحات من Ex: /var/www/user/Mary/site/.

على سبيل المثال: خادم بلوق يمكن استضافته باستخدام الاستضافة القائمة على الاسم. www.blog1.blogserver.com وwww.blog2.blogserver.com

السلبيات
إذا كان نظام أسماء المجالات (DNS) لا يعمل بشكل سليم، فإنه يصبح من الصعب الوصول إلى موقع يستخدم الستضافة الافتراضية. ويمكن للمستخدم محاولة التراجع إلى استخدام عنوان بروتوكول الإنترنت للاتصال بالنظام، كما هو الحال في http://10.23.45.67/. متصفح الويب لا يعرف اسم المضيف المفترض استخدامه عندما يحدث هذا، علاوة على ذلك، بما أن خادم الويب يعتمد على عميل أو مستخدم متصفح الويب ليخبره أي اسم خادم (vhost) يستخدم، سوف يستجيب الخادم بموقع مفترض ــ في كثير من الأحيان ليس الموقع الذي يتوقعه المستخدم.

الحل في هذه الحالة هو إضافة عنوان بروتوكول إنترنت واسم مضيف لملف المضيفين الخاص بنظام العميل. الوصول إلى الخادم مع اسم المجال ينبغي عليه العمل مرة أخرى. المستخدمين يجب أن يكونوا حذرين عند القيام بذلك، لكن، أي تغييرات على الخرائط الحقيقية بين المضيف وعنوان بروتوكول الإنترنت وسوف يتم تجاوزها بواسطة الإعداد المحلي. هذا الحل ليس مفيدا حقا للمستخدم المتوسط على شبكة الإنترنت، ولكن قد يكون مفيدا لاستخدام المسؤول عن الموقع في حين تحديد سجلات نظام أسماء المجالات (DNS).

مسألة أخرى مع الاستضافة الافتراضية هو عدم القدرة على استضافة مواقع متعددة آمنة تشغل بروتوكول طبقة المنافذ الآمنة أو SSL. لأن مصافحة SSL تتم قبل أن يتم إرسال اسم المضيف المتوقع إلى الخادم، والخادم لا يعرف أي شهادة ليقدم عندما يتم الاتصال به. الحل الوحيد هو تشغيل عدة برامج لخادم الويب، كل منها يستمع إلى منفذ وارد مختلف، الأمر الذي لا يزال يسمح للنظام مجرد استخدام عنوان بروتوكول إنترنت واحد. إذا كان تشغيل عدة برامج لخادم الويب يعتبر غير ملائم، إذن الحل الأكثر كفاءة هو اختيار TLS 1.1) TLS أو أي نسخة متطورة، والتي تمكن الاستضافة الافتراضية القائمة على الاسم اعتبارا من يونيو 2003، موثقة في RFC3546، ومحدثة في RFC4366). ثمة خيار آخر هو الاستعارة لبروتوكول الانترنت، حيث يستمع جهاز كمبيوتر واحد إلى أكثر من عنوان بروتوكول إنترنت واحد.

القائمة على بروتوكول الإنترنت
في الاستضافة الافتراضية القائمة على بروتوكول الإنترنت لكل موقع (إما اسم مضيف DNS أو مجموعة من أسماء مضيفين DNS التي تتصرف بنفس الطريقة) تؤشر إلى عنوان بروتوكول إنترنت مميز. خادم الويب مكون مع واجهات شبكة مادية متعددة، واجهات الشبكة الافتراضية على الواجهة الفعلية نفسها أو عناوين بروتوكول الإنترنت متعددة على واجهة واحدة.

خادم الويب يستطيع الحصول على عنوان اتصال بروتوكول التحكم بالنقل TCP المقصود لاستخدام واجهة برمجة التطبيقات API القياسية واستخدام هذا المعيار لتحديد أي موقع يقدم. العميل لا يشارك في هذه العملية، وبالتالي (على خلاف الاستضافة الافتراضية القائمة على الاسم) ليست هناك مشاكل في التوافق.

السلبيات
الخادم يحتاج إلى عناوين بروتوكولات إنترنت متعددة لكل موقع على شبكة الإنترنت والذي يعني ارتفاع تكاليف استضافة المواقع الإلكترونية ويؤدي إلى الاستهلاك في عنوان بروتوكول الإنترنت.

القائمة على المنفذ

رقم المنفذ الافتراضي هو 80 للمتشعب (HTTP). ومع ذلك، أغلب خادمي الويب يمكن تكوينهم ليعمل على تقريبا أي رقم منفذ، رقم المنفذ المقدم لا يستخدم من قبل أي برنامج آخر على الخادم.

على سبيل المثال، قد يستضيف الخادم الموقع www.example.com. ومع ذلك، إذا كانوا يرغبون في العمل على موقع ثاني، ولم يكن لديهم الوصول إلى تكوين اسم المجال الخاص بهم، و/ أو لا يملكون أي عناوين بروتوكول إنترنت أخرى التي يمكنهم استخدامها لتقديم الموقع منها، فإنهم بدلا عن ذلك يمكنهم استخدام رقم منفذ آخر، وعلى سبيل المثال، www.example.com:81 للمنفذ 81، أو www.example.com:8000 للمنفذ 8000.

السلبيات

معظم الناس غير معتادين على استخدام أرقام منافذ غير قياسية، وأرقام منافذ أكثر تعقيدا قد يكون من الصعب تذكرها. معظم زاحفو الشبكة يختارون المنفذ 80 (الافتراضي) عند محاولة الزحف إلى أحد المواقع، وذلك قد يغيب النظر عن رقم المنفذ الغير قياسي. البشر قد يكونوا أيضا غير مدركين لرقم المنفذ الغير قياسي، وربما يجهلون أين يبحثون للعثور على الموقع. استخدام أرقام المنافذ الغير قياسية يمكن أيضا أن ينظر إليه على أنه غير محترف وغير جذاب للمستخدمين. بعض جدران الحماية، إما الأجهزة أو البرامج، تمنع جميع المنافذ إلا الأكثر شيوعا. هذا من شأنه أن يتسبب في إظهار الموقع المستضاف على منفذ غير قياسي، غير متوفر لبعض المستخدمين.

ومع ذلك، أرقام المنافذ الغير قياسية وجدت تطبيقات خلفيات البرامج المستندة على النص المتشعب (HTTP) مثل النصيات المعلنة لمتعقب بت تورنت (Bit Torrent)، التي تشكل جزءا من خلفية البرنامج وليست عادة واضحة تماما بالنسبة للمستخدم.

الاستخدامات
استضافة الشبكة الافتراضية غالبا ما تستخدم على نطاق واسع في الشركات التي نموذج عملها هو توفير استضافة مواقع منخفضة التكلفة للعملاء. الغالبية العظمى من خدمة استضافة الشبكة هي أن مواقع العملاء في جميع أنحاء العالم مستضافة على خوادم مشتركة، وذلك باستخدام تكنولوجيا الاستضافة الافتراضية.

العديد من الشركات تستفيد من خدمة الشبكة الافتراضية لأغراض داخلية، حيث يكون هناك تقنية أو سبب إداري للحفاظ على عدة مواقع منفصلة مثل إكسترانت العملاء على شبكة الإنترنت، إكسترانت الموظف، والإنترانت الداخلية، والشبكات الداخلية لمختلف الأقسام. إذا لم تكن هناك مخاوف أمنية في عمارة الموقع، يمكن تدمج في خادم واحد باستخدام تكنولوجيا الاستضافة الافتراضية، مما تقلل من التكاليف الإدارية العامة والإدارة وعدد الخوادم المنفصلة المطلوبة لدعم الأعمال التجارية.

انظر أيضاً

 الخادم الافتراضي الخاص

وصلات خارجية
 الاستضافة الافتراضية القائمة على الاسم (vHost) دروس
 إدارة الخادم الافتراضي الخاص

استضافة ويب
إدارة مواقع الويب
نظام أسماء النطاقات

استضافة افتراضية


Machule ist der Familienname folgender Personen:

 Dittmar Machule (* 1940), deutscher Architekt, Stadtplaner und Bauforscher
 Martin Machule (1899–1981), deutscher Bankbeamter, Botaniker und Autor

Machule


Windows To Go (Windows para llevar) era una función de Microsoft Windows que permitía arrancar y ejecutar desde ciertos dispositivos de almacenamiento masivo USB como unidades flash USB y unidades de disco duro externas certificadas por Microsoft como compatibles. Era un entorno de Windows corporativo totalmente manejable. La función apareció en Windows 8 y fue suprimida en 2020.

Historia
Antes de Windows 8, sólo las versiones integradas de Windows, como Windows Embedded Standard 7 , admitían el arranque desde dispositivos de almacenamiento USB.

En abril de 2011, después de la fuga de Windows 8 build 7850, algunos usuarios notaron que los builds incluyó un programa llamado "Portable Workspace Creator" (Creador de espacio de trabajo portátil), lo que indica que estaba destinado a crear unidades USB de arranque de Windows 8.

En septiembre de 2011, Microsoft anunció oficialmente Windows To Go en la conferencia Build y distribuyó unidades flash USB de arranque de 32 GB con Windows To Go preinstalado.

Diferencias de la instalación estándar
El área de trabajo de Windows To Go funciona igual que cualquier otra instalación de Windows con algunas pocas excepciones. Estas excepciones son las siguientes:

Los discos internos están desconectados
Para asegurarse de que los datos no se divulguen por accidente, los discos duros internos en el equipo host están desconectados de manera predeterminada cuando se arranca dentro de un área de trabajo de Windows To Go. De igual manera, si se inserta una unidad de Windows To Go en un sistema en ejecución, la unidad de Windows To Go no se incluirá en el Explorador de Windows.

No se usa el Módulo de plataforma segura (TPM)
Cuando se use el Cifrado de unidad BitLocker, se usará una contraseña de arranque de sistema preoperativo por razones de seguridad en lugar del TPM dado que este está vinculado con un equipo específico y las unidades de Windows To Go se moverán entre equipos.

La hibernación está deshabilitada de manera predeterminada
Para asegurarse de que el área de trabajo de Windows To Go pueda moverse entre equipos con facilidad, la hibernación está deshabilitada de manera predeterminada. Pueden volver a habilitarse mediante la configuración de directiva de grupo.

No está disponible el Entorno de recuperación de Windows
En el extraño caso de que necesite recuperar su unidad de Windows To Go, debe usar en otro PC un programa para formatear la unidad y ponerle Windows To Go otra vez.

No se admite la actualización ni el restablecimiento de un área de trabajo de Windows To Go
No corresponde realizar el restablecimiento a los estándares del fabricante para el equipo cuando se ejecuta un área de trabajo de Windows To Go. Por ello, esta característica se ha deshabilitado.

La tienda está deshabilitada de manera predeterminada
Las aplicaciones que tienen licencia a través de la tienda están vinculadas con hardware para concesión de licencia. Dado que Windows To Go está diseñado para utilizar un perfil móvil hacia diferentes PC host, el acceso a la tienda está deshabilitado. Puede habilitar la tienda si sus áreas de trabajo de Windows To Go no utilizarán un perfil móvil a hosts de múltiples PC.

Funciones de seguridad
Como medida de seguridad destinada a evitar la pérdida de datos, Windows "congela" el sistema si la unidad USB se extrae, y sigue funcionando de inmediato si el disco se inserta en los 60 segundos siguientes a la extracción. Si la unidad no se inserta en ese plazo, el equipo se apaga tras los 60 segundos para evitar que la posible información confidencial o sensible se muestre en la pantalla o se almacene en la RAM. También es posible cifrar una unidad Windows To Go con BitLocker.

Detalles técnicos
Según Microsoft, un disco de Windows To Go se puede crear con las herramientas de Windows como ImageX.

Windows To Go funciona tanto en conexiones USB 2.0 y USB 3.0, y tanto en BIOS y UEFI firmware.

Véase también
 Live USB

Referencias

Enlaces externos
 Running Windows from an external USB drive with Windows To Go - Presentación Oficial de Microsoft en BUILD

Live USB
Windows 8

Windows To Go


O atentado contra Prudente de Moraes aconteceu em 5 de novembro de 1897, quando o então presidente Prudente de Morais compareceu ao Arsenal de Guerra (atual MHN) para recepcionar as forças militares vitoriosas regressas da Guerra de Canudos, na Bahia. Durante a solenidade, no início da tarde, foi interceptado por um jovem anspeçada armado do 10° Batalhão de Infantaria, Marcelino Bispo de Melo, que apontou uma garrucha em sua direção. A arma, contudo, não disparou. Houve tempo para que, expondo-se à morte, o marechal Carlos Machado de Bittencourt, ministro da Guerra, e o então coronel Luiz Mendes de Moraes, chefe da Casa Militar, interviessem em defesa do presidente. A essa altura, o praça, que já empunhava uma faca, feriu o Coronel e apunhalou várias vezes o marechal Bittencourt, que acabou não resistindo aos ferimentos.

De inicio, o vice-presidente Manuel Vitorino, que possuía divergências políticas com Prudente de Morais, foi indiciado no inquérito sobre o atentado, acusado de envolvimento. Vitorino respondeu com um Manifesto em que proclamava inocência e seu nome não foi incluído no despacho final do processo, mas sua carreira foi arruinada.

Marcelino, feito prisioneiro e encontrado enforcado na cadeia com um lençol, não foi mais do que mero instrumento de conspiração política. Embora sua morte tenha comprometido as investigações, foram apontados Capitão Deocleciano Martyr e José de Souza Velloso como mentores intelectuais do crime.

Ver também
 Lista de atentados políticos no Brasil
 Primeira República Brasileira

Prudente de Morais
Crimes na cidade do Rio de Janeiro
1897 no Rio de Janeiro
1897 na política do Brasil
1897 no Brasil

Atentado contra Prudente de Morais


René Laurentin (Tours, 19. listopada 1917. – Pariz, 10. rujna 2017.) bio je francuski katolički svećenik, teolog i mariolog.

Životopis

Laurentin je rođen 19. listopada 1917. u Toursu u Francuskoj, od oca Mauricea i majke Marie (rođ. Jactel).

Laurentin je pohađao srednju školu u Sainte-Marie de Choletu. Godine 1934. ušao je u Karmelićansko sjemenište na Katoličkom sveučilištu u Parizu. Bio je učenik neotomističkog filozofa Jacquesa Maritaina. Godine 1938. stekao je dvije diplome: licencijat iz filozofije s fokusom na djelo svetog Tome Akvinskog i licencijat iz filozofije na Sorboni.

Od 1937. do 1938. odslužio je vojni rok. Tijekom Drugog svjetskog rata zarobljen je te odveden kao ratni zarobljenik u Belgiji u svibnju 1940. godine. Proveo je pet godina u pritvoru u Oflagu IV-D u Njemačkoj. Nakon povratka zaređen je za svećenika 8. prosinca 1946. godine. Postigao je doktorat iz književnosti na Sorboni 1952. i doktorat iz teologije na Katoličkom institutu 1953. (cum laude singulari prorsus).

Laurentin je preminuo 10. rujna 2017. u Évryju, predgrađu Pariza.

Teološki rad

Godine 1955. Laurentin je imenovan za člana u Papinskoj međunarodnoj marijanskoj akademiji. Također 1955. je imenovan profesorom teologije na Katoličkom sveučilištu u Angersu. Početkom 1960-ih služio je kao savjetnik Pripremnog teološkog povjerenstva za Drugi vatikanski sabor o dijelovima marijanskog nauka u Dogmatskoj konstituciji o Crkvi. Također je služio kao dopisnik za francuske novine "Le Figaro". Godine 1981. Vatikan je ovlastio Laurentina da proučava spise Yvonne Aimée de Malestroit koju je razmatrala Kongregacija za kauze svetaca.

Laurentin je radio na Teološkom fakultetu na Sveučilištu u Firenci i Sveučilištu u Milanu te je služio kao gostujući profesor na nekoliko sveučilišta u Europi i Sjevernoj Americi. Od 1970-ih do ranih 2000-ih, predavao je na Međunarodnom marijanskom istraživačkom institutu Sveučilišta u Daytonu. Laurentin je također bio potpredsjednik Francuskog mariološkog društva od 1962. do 1997. godine.

Laurentin je bio snažan promotor navodnih ukazanja u Međugorju, što ga je dovelo u sukob s mjesnim biskupima. Također je bio pobornik navodnih objava Vassule Ryden,o kojima se Sveta Stolica negativno izjasnila.

Spisateljska djelatnost

Laurentin je napisao više od 150 knjiga ponajviše usredotočenih na mariologiju. Najpoznatije djelo je šest svezaka usredotočenih na ukazanja u Lourdesu. Njegovi spisi, prevedeni na brojne jezike, pokrivaju niz tema o marijanskim ukazanjima uključujući ukazanja u Lourdesu, navodna ukazanja u Međugorju te vidioce i mistike uključujući Bernardicu Soubirous, Malu Tereziju i Katarinu Labouré.

Počasti

Odlikovanja
  Časnik Legije časti.
  Ratni križ 1939.-1945.

Izvori

Literatura

Knjige

Mrežna sjedišta

Francuski katolički svećenici
Mariolozi

René Laurentin


A  Agência Brasileira Gestora de Fundos Garantidores e Garantias é uma empresa pública federal vinculada ao Ministério da Fazenda. Entre as finalidades da companhia, estão a administração de fundos garantidores, bem como prestar garantias às operações de riscos em áreas de grande interesse econômico e social.

História
A ABGF foi criada pelo Decreto nº 7.976/2013, conforme autorização dada pela Lei nº 12.712/2012, com a missão de cobrir riscos de projetos e financiamentos de grandes volumes, em atuação complementar ao mercado privado, com a intenção de viabilização de políticas públicas.

A empresa foi criada com o objetivo de contribuir para o dinamismo das exportações brasileiras, para o financiamento de projetos de infraestrutura, para a oferta de garantias e para a gestão de fundos garantidores oficiais no Brasil.

Foi incluída pelo Decreto nº 10.007/2019 no Programa Nacional de Desestatização (PND).

Em novembro de 2020, a Superintendência de Seguros Privados (SUSEP) aprovou o pedido de cancelamento da ABGF da autorização para funcionamento das atividades de emissão de garantia direta.

Atividades
A ABGF é responsável porː

 administrar o Fundo Garantidor de Infraestrutura (FGIE);
 efetuar a gestão do Fundo de Estabilidade do Seguro Rural (FESR);
 prestar serviços para a Secretaria Executiva da Câmara de Comércio Exterior (SE-CAMEX) na execução dos serviços relacionados ao Seguro de Crédito às Exportações (SCE) e cobertos com recursos do Fundo de Garantia à Exportação (FGE)
 gestão do Fundo de Indenizações do Seguro de Embarcações (FUNDPEM), que não se encontra operacional

Referências

Empresas estatais da União
Empresas fundadas em 2013


Jhargram (en bengalí: ঝাড়গ্রাম ) es una ciudad de la India, en el distrito de Midnapore occidental, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 82  a 171 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 63 729 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Jhargram


Nu-i pace sub măslini (titlul original: Non c'è pace tra gli ulivi) este un film dramatic italian, realizat în 1950 de regizorul Giuseppe De Santis protagoniști fiind actorii Raf Vallone, Lucia Bosè și Folco Lulli. Filmul a fost turnat în Fondi, regiunea natală a regizorului, Itri și Sperlonga. Acest film aparține ca și alte filme ale lui De Santis, curentului cinematografic neorealist, dezvoltat în Italia între anii 1943-1952.

Conținut

Distribuție

Gafe
 În poster titlul este din greșeală trecut "măslin", în loc de "măslini".

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1950
Filme dramatice
Filme în limba italiană
Filme neorealiste
Filme regizate de Giuseppe De Santis
Filme Lux Film

Nu-i pace sub măslini


An Oreorchis micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Oreorchis micrantha in nahilalakip ha genus nga Oreorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oreorchis

Oreorchis micrantha


Amortisör (Fransızcadan: amortisseur), makinelerde çalışma sırasında meydana gelen sarsıntı ve titreşimlerin şiddetini ve etkisini azaltmak için kullanılan elemanlar. Amortisörler hareket yönüne ters, hız ile orantılı bir direnç gösterirler. Böylece sarsıntı ve titreşim doğuran enerjiyi ısıya çevirerek yutarlar. Her türlü darbeli çalışan makinelerde (tekstil makineleri, presler, iş makineleri, kaldırma makineleri, otomobiller...) kullanılmalarına rağmen en yaygın kullanma alanı araçlardır.

Pnömatik ve hidrolik amortisörler, yastıklar ve yaylarla birlikte kullanılır. Araç amortisörü, yağının akış debisini içindeki pistondan kontrol eden yaylı çek valfleri ve orifisleri kapsar.

Amortisör tasarlarken veya seçerken tasarım düşüncesi bu enerjinin nereye gideceğidir. Çoğu amortisörde, mekanik enerji amortisörün viskoz sıvısında ısı enerjisine dönüşür. Hidrolik silindirlerde hidrolik sıvı ısınır, pnömatik silindirlerdeyse sıcak hava amortisörün dışındaki ortama boşaltılır. Elektromanyetik amortisör türlerinde harcanan enerji depolanıp ve daha sonra kullanılabilir.

Araç süspansiyonu

Bir araçta amortisörler engebeli zeminde gitmenin etkisini azaltarak sürüş kalitesini ve araç kullanımını iyileştirir. Amortisörler aşırı süspansiyon hareketini sınırlarken amaçları yay salınımlarını sönümlemektir. Amortisörler yaylardan fazla enerjiyi emmek için yağ ve gaz valflerini kullanır. Yay oranları üretici tarafından aracın yüklü ve yüksüz ağırlığına göre seçilir. Bazı insanlar yay oranlarını değiştirmek için şok kullanır ancak bu doğru kullanım değildir. Tekerlek lastiğin kendisindeki histerezis ile birlikte yaylanmamış ağırlık yukarı ve aşağı hareketinde depolanan enerjiyi sönümler. Etkili tekerlek sekme sönümlemesi şokların en uygun dirence ayarlanmasını gerektirir.

Yaylı amortisörler genellikle helis yay veya yaprak yay kullanılır ancak burulma şoklarında burulma çubuğu da kullanılır. Ancak yay tek başına şoku ememez çünkü yay sadece enerjiyi depolar enerjiyi ememez. Araçlarda hem hidrolik amortisörler hem de yay veya burulma çubuklarını kullanır.

Araç amortisör tipleri

Çoğu araç amortisörü, bu konularda bazı değişimlerle ikiz veya tek boruludur.

İkiz borulu

Temel ikiz borulu
"İki borulu" amortisör olarak da bilinen bu cihaz, iç içe iki silindirik borudan "çalışma borusu" veya "basınç borusu" olarak adlandırılan bir iç boru ve "yedek boru" adı verilen bir dış borudan oluşur. Cihazın altında iç kısımda bir sıkıştırma valfi veya taban valfi bulunur. Piston, yoldaki tümsekler tarafından yukarı veya aşağı doğru zorlandığında, hidrolik sıvı pistondaki küçük delikler veya "orifisler" aracılığıyla ve valf yoluyla farklı bölmeler arasında hareket eder ve "şok" enerjisini ısıya dönüştürür ve daha sonra bu enerjinin harcanması gerekir.

İkiz borulu gazlı
Çeşitli şekillerde "iki borulu gaz hücresi" tasarım olarak bilinen bu tip temel ikiz boru tipinin gelişmişidir. Yapısı ikiz boruya çok benzer ancak yedek boruya düşük basınçlı azot gazı basılır. Bu değişikliğin sonucunda tertibattan damlayan köpüklü hidrolik sıvı olarak çıkan, ikiz borulunun aşırı ısınması yüzünden "köpürmesi" azalır. İkiz borulu gazlı amortisörler orijinal modern araç süspansiyonlarının çoğunluğunu oluşturur.

Araç süspansiyon sistemleri ve yaylar
Yayların araç süspansiyon sistemlerinde kullanılmaları geçen yüzyıla kadar dayanır. İlk kullanılan yaylar kalın çelik yaylardır. Bunların yoldan gelen darbeleri bir ölçüde yutmaları, daha hızlı ve rahat yolculuk yapma imkânını ortaya çıkarmıştı. Daha sonraları halk arasında makas olarak bilinen yaprak yayların büyükten küçüğe doğru yerleştirilmesi ile meydana gelen yaylar, geniş kullanım alanı bulmuştur. Bu yayların ön ve arka dingil ile şasi arasında kullanılmasıyla araç gövdesi dolaylı olarak dingillere oturtulmuş olur. Böylece yoldan gelen sarsıntılar kadar, aracın kalkma ve fren sırasındaki sarsılmaları da yumuşatılmış oluyordu. İlk defa 1928'de otomobil imalatındaki bir uygulamayla süspansiyon sistemi her bir tekerleğe bağımsız olarak uygulanmış, yani dingil kullanılmasından vaz geçilerek her tekerlek ayrı olarak yataklanmıştır. Böylece bir tekerlek tarafından alınan darbe diğerine iletilmediğinden seyahat rahatlığı artırılmıştır.

Bugün helezon yaylar, burulma çubukları, yaprak yaylar gibi kullanılan birçok yay tipi vardır. Genellikle ön tekerlekler için helezon yaylar kullanılırken, arka dingil yaprak yaylardan yapılan makaslar üzerine oturtulur.

Yaylar enerji depolama kabiliyetleri yüksek olan elastik elemanlardır. Bu özellikleri, dolayısıyla yol sathından alınan darbeleri, boyut değiştirerek ve enerji depolayarak şasiye iletmeden alırlar. Fakat yalnız başlarına kullanıldıklarında ilk anda depoladıkları enerjiyi sonra geri verirler ve bir salınım hareketine sebep olurlar. Bu salınımın sadece bir kısmı yayın rijitliği, yani iç moleküller sürtünmesi dolayısıyla ısıya çevrilerek yutulur ve salınımın durması zaman alır. Eğer bu salınımların devam etmesine müsaade edilirse araçta da sallanmalar görülür.

Bilhassa İkinci Dünya Savaşı sırasında metalurji sahasındaki son ilerlemeler yayların enerji depolama kabiliyetlerini, yani elastikiyetlerini arttırmış ve araç süspansiyon sistemlerinde yaylar yanında enerji yutma kabiliyetleri yüksek amortisörlerin kullanılması bir ihtiyaç halini almıştır. Bugün amortisörler, araç süspansiyon sistemlerinde geniş bir şekilde kullanılmaktadır.

Amortisörlerin rolü
Amortisörler, araç süspansiyon sistemlerinde yaylarla birlikte kullanılarak yoldan tekerleklere gelen sarsıntı ve titreşimlerin araba şasisine iletilmeden emilmesini veya en aza indirilmesini sağlarlar. Burada amortisörlerin rolü yaylardan daha değişik bir karakter gösterir.

Bu sistemlerde yay tarafından depolanan enerji, salınımlar halinde şasiye iletilmeden amortisörler tarafından emilir. İşte bu prensibe dayanarak yolun düzensizliklerinden dolayı meydana gelen darbe ve salınımları, yaylar, araç gövdesine iletmeyerek depolarlar. Amortisörler ise hareket yönüne ters doğrultuda gösterdikleri direnç ile gerek ilk anda tekerlekten gelen enerjiyi ve gerekse yayda depolanan enerjiyi yutarak ısıya çevirirler. Böylece sarsıntıları azaltırlar.

Amortisörler, sadece aracın konforu için gerekli elemanlar değillerdir. Aynı zamanda tekerleklerin yolu iyi kavramaları gibi önemli bir fonksiyonu da yerine getirirler. İyi bir amortisör virajda savrulmayı önler. Tekerleklerin yere iyi basmalarını ve zıplamamalarını sağlayarak hem çekişi artırır, hem de fren yapıldığında duruş mesafesini kısaltır.

Amortisörlerin yapısı, tipleri
Genel olarak amortisörlerin çalışma prensibi sürtünme yoluyla harekete karşı bir direnç göstererek, hareket enerjisinin ısıya dönüştürülüp, yutulması esasına dayanır. Amortisörler kuru ve akışkan esaslı tipler olmak üzere iki ana bölüme ayrılırlar.

 Kuru tipler, yaylar ve lastiklerde olduğu gibi cisimlerin iç moleküler sürtünmesine dayanarak veya doğrudan birbirine sürtünen cisimlerde olduğu gibi dış sürtünme esasına dayanarak sarsıntı ve titreşim doğuran hareket enerjisini ısıya çevirerek yutarlar.
 Akışkan tipleri ise sıvı veya gaz esaslı olabilirler. Sıvı tiplerde daha çok yağ kullanılır. Yağların iç moleküler sürtünmesi olan yüksek viskozite (kıvamlılık) özelliğine dayanılarak basınç altındaki yağın dar kanallardan geçmeye zorlanmasıyla sıkışan moleküllerin arasındaki sürtünme yardımıyla ısıya çevrilen enerji yutulur. Gaz esaslı tipler de aynı prensibe göre çalışırlar. Gaz olarak daha çok hava kullanılır.

Amortisörlerin bu iki ana esasa bağlı, sanayi ve araçlarda kullanılan birçok tipleri vardır. Araçlarda geniş bir kullanılma alanı bulması dolayısıyla en çok tanınan teleskobik tipdir.

Teleskobik tip hidrolik amortisörler
Bu tip amortisörler tekerlek kısmına bağlı içi yağ dolu silindir ve arabanın gövdesine bağlı çubuk piston grubu olmak üzere iki ana parçadan meydana gelirler. Silindir kısmının dış zarfı iki kat olup ara kısım yedek yağ deposu vazifesini görür. Piston çubuğuna silindirin üst tarafına geçen koruyucu toz tüpü ve silindir içinde işleyen piston bağlıdır.

Bu tip amortisörlerin çalışma şekli şöyledir: Eğer tekerlek bir darbe alırsa, amortisörün bu sıkışma stroku esnasında silindirin alt kısmındaki süpap kapanır. Yağ basıncı piston üzerindeki süpabı açar ve yağ pistonun üst kısmına geçer. Bu kısımda aynı zamanda piston çubuğu bulunduğundan fazla yağ bir boru vasıtasıyla yedek depoya gönderilir. Bu borunun ucunda bir supap daha mevcuttur. Bu işlem sırasında amortisör yukarı doğru olan yay hareketini yumuşatır, darbeyi söndürür, amortisörün aşağı doğru tepkisi lastiği yola bastırır, zıplamasını önler.

Tekerleğin düşmesi sırasında amortisör şöyle çalışır: Amortisörün açılması esnasında yağ önce silindirin alt başındaki süpaptan içeri girer. Piston üzerindeki süpap tek taraflı olduğundan kapanır ve piston üstündeki yağ ince borudan geçerek yedek depoya ve oradan silindire girer ve geri gelme mukavemetini te'min eder. Bu işlem sırasında amortisör tekerleğin düşmesi ile yayın birden boşalmasını önler, darbeli açılımı frenler, tekerleğin yola yumuşak bir hareketle oturmasını sağlıyarak, zıplamasına engel olur.

Görüldüğü gibi yağın ince boru ve süpaplardan geçmeye zorlanması amortisörün hareketini, ters yönünden bir direnç göstererek sarsıntı doğuran enerjiyi ısıya çevirip yutmasına imkân sağlar. Dikkat edilecek diğer bir husus da amortisör içinde ısınan yağın her zaman bir yönde hareket etmesi ve böylece kendini ve cihazı soğutmasıdır.

Diğer kullanım alanları
Yalpalama damperi, demiryolu ulaşımında vagonların ve lokomotiflerin aşırı derecede yan yana sallanmasını önlemek için kullanılan enine monte edilmiş bir amortisördür

Başta Japonya olmak üzere dünyanın çeşitli ülkelerinde uygulanan ve amortisör gibi işleyen taban izolasyon sistemi, binaların temel ile irtibatını keserek depreme karşı koruma sağlıyor.

Kaynakça

Mekanik titreşimler
Otomotiv süspansiyon parçaları
Otomotiv süspansiyon teknolojileri

Amortisör


برايان دبليو ألديس  ولد عام 1925 روائي وكاتب بريطاني وله العديد من الروايات في الخيال العلمي. وهو حاصل على وسام الإمبراطورية البريطانية. تأثر كثيراً بأعمال الكاتب المشهور هربرت جورج ويلز الذي يعد من أوائل الرواد في كتابة روايات الخيال العلمي. ويرأس ألديس حالياً جمعية هربرت جورج ويلز, ويشغل كذلك منصب نائب الرئيس لمجموعة بيرمينجهام للخيال العلمي. من أهم أعماله (Super Toys Last All Summer Long). وله العديد من الكتابات في مجال الدراما والنقد الأدبي والشعر.

حياته وأعماله الأدبية
كان والد ألديس مديراً لمتجر كان والده قد أنشئه واقتاتت الأسرة من هذا المتجر وما يجنيه الوالد من ربح منه. التحق ألديس وهو في السادسة من عمره بمدرسة داخلية وهي مدرسة ويست بوكلاند في منطقة ديفون وبقي في هذه المدرسة حتى المرحلة الثانوية. التحق بالجيش البريطاني عام 1943 وكان لذلك أثر في بعض رواياته.
عمل ألديس كبائع للكتب في مدينة أكسفورد بعد انتهاء الحرب العالمية الثانية, وكتب أثناء هذه الفترة بعض القصص القصيرة في الخيال العلمي والتي نشرها في بعض المجلات، واسترعى ذلك اهتمام السيد تشارلز مونتيث الذي كان يعمل محرراً في مؤسسة بريطانية للنشر، والذي ساعده في نشر كتابه الأول عام 1955 بعنوان (The Brightfourt Diaries) وهي رواية تتبع أسلوب المذكرات اليومية وتدور حول الأحداث اليومية لشخص يعمل كمساعد مبيعات في محل بيع للكتب.
وفي العام 1955 أطلقت صحيفة الأوبزيرفر مسابقة لكتابة قصة قصيرة يكون زمنها في العام 2500, وفاز ألديس بالجائزة بقصته التي أطلق عليها عنوان (Not For An Age). لم تحقق الرواية الأولى التي نشرها نجاحاً كبيراً فطلبت منه الشركة أن يزودها بمزيد من كتاباته التي تصلح للنشر للمحاولة مرة أخرى، فأخبرهم ألديس أنه مهتم بكتابة روايات الخيال العلمي الأمر الذي أعجب شركة النشر التي كان لها الكثير من رواد الخيال العلمي، وصدر أول كتاب لألديس من قصص الخيال العلمي تحت عنوان (Space, Time and Nathaniel). كانت الأرباح التي جناها ألديس من بيع هذا الكتاب تعادل ما كان يجنيه من عمله في بيع الكتب فقرر أن يتفرغ للكتابة والتأليف.
في العام 1958 كان هنالك مؤتمر الخيال العلمي العالمي والذي وصف ألديس بأنه كاتب واعد وله فرصة كبيرة في أن يكون أهم كتاب الخيال العلمي على الإطلاق. وتم انتخابه رئيساً للجمعية البريطانية للخيال العلمي عام 1960. وأطلق ألديس في العام 1964 مع صديقة هاري هاريسون أول مجلة أدبية للخيال العلمي ونقده ووسمها (Science Fiction Horizons) والتي نالت قبولاً واسعاً بين الأدباء والناقدين في فترة قياسية فكتب فيها بعض أهم الأسماء الأدبية حينها من أمثال جيمس بليش و غيرهم من النقاد والأدباء.
وبالإضافة إلى كتاباته المتعددة كان ألديس محرراً للعديد من الإصدارات التي اشتملت على مقتطفات مختارة من روايات الخيال العلمي مثل (Best Fantasy Stories) و (Penguin Science Fiction).
وكتب بعد ذلك العديد من الروايات المشهورة في الخيال العلمي مثل (Space Opera) و (Space Odysseys) و (Evil Earths) وغيرها.

انظر أيضا
 كين فوليت

المصادر

 Literature, an introduction to reading and writing (p. 1957) Appendix II

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لبرايان ألديس
 ألديس في صحيفة الجارديان البريطانية

أعضاء قاعة مشاهير الخيال العلمي
أنثولوجيون
حائزو جوائز سديم
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة ليفربول
دراميون وكتاب مسرحيون إنجليز
رسامون إنجليز
رسامون إنجليز في القرن 20
رسامون إنجليز في القرن 21
رسامون بريطانيون
رسامون بريطانيون في القرن 20
رسامون بريطانيون في القرن 21
روائيون إنجليز
روائيون إنجليز في القرن 20
روائيون إنجليز في القرن 21
روائيون بريطانيون
روائيون بريطانيون في القرن 20
روائيون بريطانيون في القرن 21
زملاء الجمعية الملكية للأدب
سير ذاتية إنجليزية
شخصيات الجيش البريطاني في الحرب العالمية الثانية
شعراء إنجليز
شعراء إنجليز في القرن 20
شعراء إنجليز في القرن 21
شعراء بريطانيون
شعراء بريطانيون في القرن 20
شعراء بريطانيون في القرن 21
شعراء وشاعرات بريطانيون
صناع طباعة بريطانيون في القرن 20
ضباط رتبة الإمبراطورية البريطانية
فنانون إنجليز معاصرون
فنانون بريطانيون معاصرون
فنانون ذكور إنجليز في القرن 20
فنانون ذكور إنجليز في القرن 21
فنانون ذكور بريطانيون في القرن 20
فنانون عصريون
كتاب أدب رحلات إنجليز
كتاب أدب رحلات بريطانيون
كتاب إنجليز واقعيون
كتاب خيال علمي إنجليز
كتاب خيال علمي بريطانيون
كتاب دراما ومسرح إنجليز في القرن 20
كتاب دراما ومسرح بريطانيون
كتاب دراما ومسرح بريطانيون في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 21
كتاب سفر في القرن 20
كتاب سفر في القرن 21
كتاب سورياليون
كتاب سيرة ذاتية بريطانيون
كتاب غير روائيين إنجليز في القرن 20
كتاب غير روائيين إنجليز في القرن 21
كتاب غير روائيين ذكور بريطانيون
كتاب فائزون بجائزة هوغو
كتاب فن
كتاب قصة قصيرة بريطانيون في القرن 20
كتاب قصة قصيرة بريطانيون في القرن 21
كتاب قصة قصيرة ذكور إنجليز
كتاب قصة قصيرة ذكور بريطانيون
محررو خيال تأملي بريطانيون
محررو خيال علمي
مواليد 1925
مؤرخو فن إنجليز
مؤرخون أدبيون إنجليز
مؤرخون أدبيون بريطانيون
نقاد خيال تأملي بريطانيون
نقاد خيال علمي
نقاد فنيون إنجليز
نقد أدبي إنجليزي
نقد أدبي بريطاني
صناع طباعة بريطانيون في القرن 21
أنثولوجيون بريطانيون

برايان ألديس


Jörg Bundschuh ist der Name folgender Personen:

* Jörg Bundschuh (Produzent) (* 1953), deutscher Filmproduzent und Dokumentarfilmer
 Jörg Bundschuh (Schauspieler) (* 1964), deutscher Schauspieler

Jörg Bundschuh


Wheatland County  is the name of two counties in North America:

In Canada:
 Wheatland County, Alberta
In the United States:
Wheatland County, Montana

See also
Wheatland (disambiguation)
Wheatland Township (disambiguation)
Rural Municipality of Wheatlands No. 163, a county-equivalent local government in Saskatchewan, Canada.

Wheatland County


Blato je gradsko naselje (kvart) sastavu Grada Zagreba koje se nalazi na jugozapadnom dijelu Novog Zagreba i pripada gradskoj četvrti Novi Zagreb – zapad. Nalazi se na periferiji grada.

Na istoku preko željezničke pruge graniči s Botincem, na zapadu s gradskom četvrti Trešnjevka – jug, točnije s Jarunom, na sjeveru s Remetincem te na jugu s Lučkom i Hrvatskim Leskovcem. Kvart ima mnogo kuća i nešto malo stambenih trokatnica i u njemu živi 2553 stanovnika prema popisu iz 2011. godine. U kvartu prevladavaju ruralna obilježja.

Udaljen je oko 12 km od Trga bana Josipa Jelačića. U njemu se nalazi Jadranska avenija tzv. glavna državna prometnica koja vodi u Gorski kotar (77 km daleko, 50 minuta vožnje), Liku (110 km daleko, 1 sat vožnje), najbližeg dijela Jadranskog mora, točnije Rijeku (150 km daleko, 2 sata vožnje), Istru (180 km daleko, 2 sata vožnje), Dalmaciju točnije Zadar (280 km daleko, 3 sata vožnje), Šibenik (340 km daleko, 4 sata vožnje), Split (400 km daleko, 4 sata vožnje), Makarsku (460 km daleko, 5 sati vožnje), Dubrovnik (630 km daleko, 7 sati vožnje) itd., i Karlovačka cesta tzv. cestovni koridor koji vodi u Grad Jastrebarsko i Grad Karlovac.

Kvart je poznat po (nikad dovršenoj) i oronuloj sveučilišnoj bolnici Zagreb. Prednost pruža takvu što se nalazi u blizini koncertne dvorane Arena Zagreb (2 km) i trgovačkog centra Arena centar (2 km) i Avenue Mall-a (6 km), a isto tako u neposrednoj blizini Avenue Mall-a su i Zagrebački velesajam i Zagrebački hipodrom.

Kvart nema niti svoj poštanski ured, niti osnovnu školu, niti željezničku stanicu. Najbliža željeznička stanica se nalazi na Remetincu. Kvart ima par malih trgovina, par kafića, dva dječja vrtića, samostan Monfortanaca, Nogometni klub Blato i malu kapelicu. Jedina veća trgovina u kvartu je Kaufland. Poštanski broj kvarta je 10020.

Izvori

Vanjske poveznice

Mjesni odbori Grada Zagreba

Blato (Zagreb)


Icacinaceae, porodica dvosupnica. Ime dobila po rodu Icacina po kojem je imenovan i red Icacinales. Pripada joj preko 200 vrsta grmova, drveća i lijana u tropskim predjelima Amerike, Afrike, Malezije i Pacifika.

Rodovi
 Alsodeiopsis Oliv.
 Casimirella Hassl.
 Cassinopsis Sond.
 Desmostachys Planch. ex Miers
 Hosiea Hemsl. & E.H.Wilson
 Icacina A.Juss.
 Iodes Blume
 Lavigeria Pierre
 Leretia Vell.
 Mappia Jacq.
 Mappianthus Hand.-Mazz.
 Merrilliodendron Kaneh.
 Miquelia Meisn.
 Natsiatopsis Kurz
 Natsiatum Buch.-Ham. ex Arn.
 Phytocrene Wall.
 Pittosporopsis Craib
 Pleurisanthes Baill.
 Pyrenacantha Wight
 Ryticaryum Becc.
 Sarcostigma Wight & Arn.
 Stachyanthus Engl.

Izvori

Icacinales

Icacinaceae


El Castillo de las Huelgas, también conocido como Castillo de Estiviel es un castillo de época andalusí, situado en el municipio de Jabalquinto, provincia de Jaén (España). Está declarado BIC.

Situación

Está situado sobre una colina junto a la carretera de Bailén a Jaén, kilómetro 307, junto al cortijo llamado de Las Huelgas, a unos 4 km de Mengíbar.

Descripción

El recinto, circular, actualmente se encuentra en ruina. Permanece en pie la base de una torre del homenaje, cuadrada, de 11,60 m de lado, construida en tapial. Solo una de sus caras, la oriental, mantiene su altura original, con huecos en las tres plantas, en el primer piso saeteras y en los siguientes ventanas. Junto a la torre, en el patio de armas, hay un aljibe de mampostería de bóveda toscamente apuntada, que en otro tiempo estuvo enlucida. Se perciben materiales reutilizados en sus muros, como un fuste de columna en los restos de su muro norte.

Permanece en pie igualmente un torreón macizo de calicanto, con 7,66 m de altura y 3,40 para cada lado de su base. Existe también un horno de cal, con un diámetro de 3,90 metros, y un bastión construido en tapial sobre un zócalo de mampuesto, además de algunas huellas de caminos medievales y otros restos constructivos.

Datación

Por el tipo constructivo, en especial de las dos torres, los autores lo datan en época de dominación bereber en al-Ándalus, aunque se sugiere la existencia previa de un oppidum ibérico, con restos de obra romana. Parece que fue remodelado por los cristianos castellanos en el .

Historia

En la campaña de 1224, Fernando III de Castilla conquista sin resistencia el castillo —primera mención al mismo en la documentación escrita conservada—, junto a los de Iznadiel y Espeluy, lo que pone en evidencia la ineficacia del sistema defensivo almohade, que atravesaba gran número de conflictos internos. En 1243 Fernando III otorga este castillo a la ciudad de Baeza. En 1321 la ciudad de Baeza lo concede a don Día Sánchez de Biedma, entre otros alcaide de Jaén. En el , Martín Ximena Jurado señala que estaba arruinado.

Véase también
 Anexo:Patrimonio Histórico Andaluz en Sierra Morena

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Huelgas, Las
Fortificaciones de al-Ándalus
Huelgas, Las
Huelgas
Jabalquinto

Castillo de las Huelgas


Torben Eilif Lindenskov Samuelsen (født 22. maj 1934 i Fuglafjørður) er en tidligere færøsk lærer og politiker (SB).

Han er uddannet lærer fra Haslev Seminarium fra 1958 og arbejdede som lærer i Fuglafjørður, Hvalvík og Tórshavn. Han var borgmester i Hvalvíkar kommuna 1963–1965. Samuelsen var formand for Føroya Lærarafelag 1969–1980, bestyrelsesformand i musikskolen Tórshavnar Musikkskúli 1988–1998, formand for Landsskúlaráðið og bestyrelsesmedlem i kulturstiftelsen Mentanargrunnur Føroya 1986–1994 og 1998–2000.

Samuelsen var valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1978–1990. Han var skole-, social- og energiminister i Pauli Ellefsens regering 1981–1985 samt miljø-, energi-, skole- og kommunalminister i Edmund Joensens første og anden regering 1994–1998.

Han er sønnesønn af Andrass Samuelsen, nevø til Trygvi Samuelsen og Georg L. Samuelsen samt fætter til Lisbeth L. Petersen og Beate L. Samuelsen.

Samuelsen modtog i 2016 Mentanarvirðisløn M. A. Jacobsens.

Noter

Litteratur
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 346. (PDF )

Lærere fra Færøerne
Politikere fra Sambandsflokkurin
Borgmestre fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Skoleministre fra Færøerne
Socialministre fra Færøerne
Kommunalministre fra Færøerne
Energiministre fra Færøerne
Miljøministre fra Færøerne
Personer fra Østerø

Eilif Samuelsen


Scott Francis McTominay (Lancaster, 8. prosinca 1996.) škotski je nogometaš koji igra na poziciji defanzivnog veznog. Trenutačno igra za Manchester United.

Klupska karijera

Manchester United
Kao petogodišnjak postao je igrač Manchester Uniteda. Za United je u Premier ligi debitirao 7. rujna 2017. protiv Arsenala od kojeg je United izgubio 0:2. U Liga kupu debitirao je 20. rujna u utakmici protiv Burton Albiona kojeg je United dobio 4:1. U UEFA Ligi prvaka debitirao je 18. listopada protiv Benfice koju je United pobijedio s minimalnih 1:0. Svoj prvi gol za klub postigao je 2. travnja 2019. u utakmici Premier lige koju je njegovu klub izgubio od Wolverhampton Wanderersa 2:1. Dana 2. veljače 2021. zabio je gol u utakmici protiv Southamptona koju je United dobio s visokih 9:0.

Reprezentativna karijera
Za reprezentaciju je debitirao 23. ožujka 2018. u prijateljskoj utakmici u kojoj je Škotsku porazila Kostarika s minimalnih 1:0. Svoj prvi reprezentativni pogodak postigao je 9. listopada 2021. kada je Škotska pobijedila Izrael 3:2 u kvalifikacijskoj utakmici za Svjetsko prvenstvo Katar 2022.

McTominay je 25. ožujka 2023. postigao dva gola u kvalifikacijskoj utakmici za Europsko prvenstvo 2024. protiv Cipar 3:0. Tri dana kasnije postigao je jedina dva gola na kvalifikacijskoj utakmici protiv Španjolske.

Priznanja

Individualna
 Član momčadi sezone UEFA Europske lige: 2020./21.

Klupska
Manchester United
 FA kup (finalist): 2017./18.
 UEFA Europska liga (finalist): 2020./21.
 Engleski Liga kup: 2022./23.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerway

 Profil, Škotski nogometni savez
 Profil, ManUtd.com

Škotski nogometaši
Nogometaši Manchester Uniteda
Aktivni nogometaši

Scott McTominay


Theuma cedri est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Afrique du Sud. Elle se rencontre au Cap-Occidental et en État-Libre.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Purcell en 1907.

Publication originale
 Purcell, 1907 : « New South African spiders of the family Drassidae in the collection of the South African Museum. » Annals and Magazine of Natural History, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Afrique du Sud

Theuma cedri


Jean-Prost ist der Familienname folgender Personen:
 Claude Jean-Prost (1936–2018), französischer Skispringer
 Nicolas Jean-Prost (* 1967), französischer Skispringer

Jean-Prost


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 ජාත්‍යන්තර ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය
 ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි ගෝලීය යුද්ධය

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය


Three Bridges is one of 14 neighbourhoods within the town of Crawley, in the county of West Sussex in England.

History

Three Bridges, at first a tiny hamlet, began to grow with the coming of the London and Brighton Railway in 1841. Despite beliefs to the contrary, the village was named, not after rail bridges, but after three much older crossings over streams in the area (River Mole tributaries).

The hamlet became the site of an important railway junction in 1848 with the opening of the branch line to Horsham and thence to Portsmouth. The railway established a motive power depot and marshalling yards to the south of the village. A further branch line to East Grinstead was opened in 1855. The village changed radically with the coming of the New town development in the Crawley area in the late 1940s. Three Bridges was one of the first group of neighbourhoods to be built, by 2020 there were 14 neighbourhoods.

Railway transport

Three Bridges railway station is an important junction station where the Arun Valley Line to Portsmouth branches off from the Brighton Main Line that runs between London and Brighton. A third line to East Grinstead closed on 1 January 1967.

A rolling stock depot, Three Bridges depot, was constructed in the early 2010s for the Thameslink rolling stock programme

Three Bridges ROC, the main operating centre for the south east, is also located close to Three Bridges station.

Education
Hazelwick School is a comprehensive school located in Three Bridges. It was opened as a Secondary Modern School in 1953, which became a Comprehensive school in the mid 1960s. It is also (since 1998) designated as a Technology and Humanities College. Hazelwick has over 110 teachers and more than 2100 pupils. Many former school pupils later became famous including Gareth Southgate and Chico Slimani. It also educated two of the controversial Fertilizer Bomb plotters, Omar Khyam and Jawad Akbar who were arrested, charged and imprisoned for life sentences due to Government Home Security surveillance during Operation Crevice.

Primary schools in Three Bridges include Three Bridges Primary School.

Sport
 Three Bridges F.C. play in Isthmian League, Division One South East
 Crawley Town F.C. play in Football League Two, the fourth tier of football in England
 Three Bridges Cricket Club play in the Sussex Cricket League
 Crawley Hockey Club plays their home matches at Hazelwick School

References

External links
 Three Bridges Football Club
 Crawley Lawn Tennis Club
 Three Bridges Cricket Club
 Crawley Borough Council
 Hazelwick School
 Three Bridges Station

Neighbourhoods in Crawley

Three Bridges, West Sussex


Der Grums IK ist ein schwedischer Eishockey- und Fußballverein aus Grums, der 1920 gegründet wurde. 1944 wurde die Eishockeyabteilung gegründet, die in den 1950er und 1960er Jahren an der höchsten Spielklasse Schwedens, der damaligen 1. Division, teilnahm.

Geschichte
Der Grums IK wurde 1920 als Fußballverein gegründet, dessen erste Mannschaft bis in die dritthöchste Spielklasse aufstieg. 1944 kam nach der Gründung des regionalen Eishockeyverbands von Värmland die Eishockeyabteilung hinzu. Mit dem Vereinsvorstand Gösta Åkander, der unter anderem den Bau eines Eisstadions initiierte, konnte die erste Mannschaft erste Erfolge erreichen. Später wurde Lasse Lindström vom AIK Stockholm verpflichtet, der das Team bis in die 1. Division führte. Zudem gewannen die Junioren des Vereins 1955 die schwedische Junioren-Meisterschaft im Eishockey.

1956 wurde eine Kunsteisbahn in Grums eröffnet, die zu diesem Zeitpunkt das sechste derartige Bauwerk in Schweden war. Die Eishockeymannschaft des Grums IK hielt sich über elf Jahre in der höchsten Spielklasse Schwedens, wobei in der Saison 1958/59 mit dem Einzug in die Finalrunde (SM-Sluspel) und dem Erreichen des dritten Platzes in der Meisterschaft der größte Erfolg der Vereinsgeschichte erreicht wurde.

1965 stieg der Grums IK aus der 1. in die 2. Division ab und verblieb in dieser Spielklasse. 1970 wurde die Eisbahn mit Zeltkonstruktion überdacht und wird seither als Billerudshallen bezeichnet. Die Zuschauerkapazität der Eishalle beträgt 1750 Zuschauer.

1975 wurde die Elitserien als neue erste Spielklasse eingeführt, so dass der Grums IK in der Folge an der nun zweitklassigen 1. Division teilnahm. 1979 stieg der Verein in die dritte Spielklasse ab, ehe 1985 der Wiederaufstieg gelang. Am Ende der Saison 1999/2000 stieg der Grums IK aus der Allsvenskan in die nun drittklassige 1. Division ab. 2007 folgte ein weiterer Abstieg in die viertklassige 2. Division.

Heute betreibt der Verein vor allem Nachwuchsarbeit, die erste Eishockeymannschaft spielt inzwischen wieder in der nun Hockeyettan genannten dritten Ligenstufe, während die erste Fußballmannschaft in der 4. Division antritt.

Bekannte ehemalige Spieler
Eishockey

Fußball
Bastian Rojas Diaz

Weblinks
 Föreningens historia
 Spieler & Statistiken bei eliteprospects.com

Schwedischer Eishockeyclub
Schwedischer Fußballverein
IK, Grums
Sport (Värmlands län)
Gegründet 1920

Grums IK


An Neuwiedia annamensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Neuwiedia annamensis in nahilalakip ha genus nga Neuwiedia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neuwiedia

Neuwiedia annamensis


Das Schloss Düsterntal (früher Düsternthal) liegt im Gemeindegebiet Delligsen im Landkreis Holzminden in Niedersachsen.

Erbaut wurde das dreigeschossige Schlossgebäude in den Jahren 1912 und 1913 nach Plänen von Hermann Schaedtler im Stil des Neoklassizismus. Im Umfeld entstanden mehrere Nebengebäude, wie ein Arbeiterwohnhaus, ein Pferdestall, ein Forsthaus und ein Uhrenturm, die zum Teil noch  erhalten sind. Bauherren waren Karl-Ernst von Hardenberg und Gisela von Steinberg. Sie hatte das Rittergut Düsterntal als Mitgift erhalten.

1929 wurden Gut und Schloss aufgrund finanzieller Schwierigkeiten an den das Land Braunschweig verkauft. Dieses verpachtete das Anwesen zunächst an eine Privatperson und 1938 an den Reichsarbeitsdienst. Er richtete darin eine Bezirksführerinnen-Schule ein. Gegen Ende des Zweiten Weltkrieges wurde das Schloss zum Lazarett der Wehrmacht umfunktioniert. Nach Kriegsende richtete die britische Militärregierung darin eine Erholungsstätte für britische Militärgeistliche ein. 1948 kam das Schloss an das Land Niedersachsen, das darin eine Forstschule einrichtete. Bis zur Schließung 1985 bildete die Forstschule Forstbedienstete aus. 1990 wurde das Schloss zu einem Therapiezentrum für Suchtkranke.

Weblinks
 Geschichte des Schlosses
 navigator.geolife.de
 Bauvertrag von 1913

Einzelnachweise

Dusterntal
Bauwerk in Delligsen
Dusterntal

Schloss Düsterntal


Arhitectura 1-bit este o arhitectură al cărei set de instrucțiuni procesează numai 1 bit într-un ciclu de lucru (1/8 octet). Procesoarele 1-bit sunt considerate în prezent depășite.

Exemple de calculatoare de 1 bit au fost Wang 700 , Wang 500  și procesorul de text Wang 1200 produse în perioada 1968-1972 la Wang Laboratories.

Unitatea de control industrial Motorola MC14500B introdusă în 1977, a fost printre primele CPU care au fost comercializate cu arhitectura 1-bit.  Unul dintre computerele care se bazau pe acest procesor a fost Motorola WDR-1-Bit Computer.  Arhitectura 1-bit mai este întâlnită și în familia de microcontrolere de 1 bit GI SBA (Sequential Boolean Analyzer) dezvoltate de General Instrument.

O secvență tipică a comenzilor dintr-o aplicație cu arhitectură 1-bit este:
încărcați intrarea digitală 1 în registrul de 1 bit
valoarea or într-un registru de 1 bit cu intrarea 2, lăsând rezultatul în registru
scrieți valoarea în registrul de 1 bit la ieșirea 1.

Vezi și
4-bit
8-bit
32-bit
 Mașină Turing

Note

Legături externe

Bibliografie
John A. N. Lee, J. A. N. Lee: International Biographical Dictionary of Computer Pioneers, Taylor & Francis 1995, ISBN 9781884964473.

Arhitectura calculatoarelor

1-bit


Árið 457 (CDLVII í rómverskum tölum)

Atburðir
 Avítus, fyrrum Vestrómverskur keisari, deyr snemma á árinu (eða seint á árinu 456), eftir að hafa verið steypt af stóli í október 456.
 27. janúar - Marcíanus, keisari Austrómverska keisaradæmisins, deyr í Konstantínópel.
 7. febrúar - Leó 1., fyrrum hershöfðingi, verður keisari Austrómverska ríkisins. Hann er fyrsti keisarinn sem er krýndur af patríarkanum í Konstantínópel.
 28. febrúar - Ricimer, germanskur hershöfðingi, hlýtur titilinn patricius (aðalsmaður) frá Leó 1. keisara og verður í kjölfarið einn valdamesti maður Vestrómverska keisaradæmisins.
 1. apríl - Hershöfðinginn Majoríanus er hylltur vestrómverskur keisari af hermönnum sínum eftir sigur á Alemönnum við Maggiore-vatn.
 28. desember - Majóríanus er formlega krýndur keisari Vestrómverska keisaradæmisins. Völd hans ná yfir Ítalíu, Dalmatíu og hluta af Gallíu.
 Yazdegaerd 2. konungur Sassanída í Persíu deyr og sonur hans Hormizd 2. tekur við af honum.

Fædd
 Leontía - vestrómversk keisaraynja, eiginkona Anþemíusar

Dáin
 Marcíanus - Austrómverskur keisari
 Avítus - Vestrómverskur keisari
 Yazdegerd 2. - konungur Sassanída

457
451-460

457


Iguazú-þjóðgarðurinn (spænska: Parque Nacional Iguazú) er þjóðgarður í Argentínu. Nánar tiltekið í Iguazú í norðurhluta Misiones-héraðs í Mesópótamíu. Þjóðgarðurinn er 677 km² að stærð.

Saga
Svæðið í þjóðgarðinum var byggt fyrir 10.000 árum af veiðimönnum og söfnurum frá Eldoradense-menningunni. Þeir voru hraktir í burtu um árið 1000 e.o.t. af Gvaraníum, sem komu með nýja landbúnaðaraðferðir. Guaraníar voru svo hraktir í burtu af Spánverjum og Portúgölum á 16. öld, en arfleifð þeirra lífir í nafn þjóðgarðsins og árinnar Guaraní y guasu, sem merkir "stórt vatn". Fyrsti skráði Evrópubúinn sem kom á svæðið var Álvar Núñez Cabeza de Vaca árið 1542. Jesúítar komu í kjölfarið árið 1609.

Þjóðgarðurinn var stofnaður árið 1934 til að vernda eina af mestu náttúruperlum Argentínu, Iguazufossa, sem eru umkringdir regnskógi. Sett voru lög um Iguazú-verndarsvæðið 7. október 1970 og það skilgreint sem vesturhluti Iguazú-þjóðargarðsins.  Þótt þjóðgarðurinn sé til að vernda náttúruna með minnstu mögulegum breytingum, þá er fólki heimilt að fara um svæðið og uppbygging því tengt er einnig leyfð.  Stofnun verndarsvæðisins gerði kleift að byggja alþjóðlegan flugvöll og að fjarlægja þrjú hótel.  Handan Iguazu árinnar er brasilísk hliðstæða þjóðgarðsins (Iguaçu-þjóðgarðurinn). Báðir staðirnir fóru á heimsminjaskrá UNESCO árið 1984.

Lagt er til að garðurinn verði hluti þriggja landa braut fyrir líffjölbreytni, sem miðar að því að tengja verndarsvæði í Brasilíu, Paragvæ og Argentínu í Efra-Paraná. Suðausturhluti garðsins liggur að Urugua-í-héraðsgarðinum, sem er 840 km² og var stofnaður árið 1990.

Flóra og fána
Svæðið er hluti af vistverndarsvæði Atlantshafsskóga í Efra-Paraná. Í garðinum eru nokkrar sjaldgæfar dýrategundir í útrýmingarhættu eins og jagúar, marðarköttur, suðurameríkutapír, pardusköttur, rindilpáfi, mauraæta, Pipile jacutinga, harpörn og jakaregleraugnakrókódíll. Þar má einnig finna fugla eins og Cypseloides senex og stóra túkana, og spendýr eins og nefbjörn og margvísleg fiðrildi.

Eftir um 1320 km leið þá rennur Iguazú-áin í Paraná-ána um 23 km neðan við fossana. Inni í garðinum verður áin allt að 1,5 km breið. Hún stefnir fyrst suður, síðan norður og myndar þannig stóra bugðu. Árbakkarnir eru þéttvaxnir af trjám, þar á meðal kóraltré, en blóm þess er þjóðarblóm Argentínu.

Tilvísanir

Ytri tenglar
 Opinber vefsíða
 Administración de Parques Nacionales - National Parks Administration of Argentina (á spænsku og ensku)
 Heimsminjaskrá

Þjóðgarðar í Argentínu

Iguazú-þjóðgarðurinn


Die Belgische Badmintonmeisterschaft 2010  fand vom 6. bis zum 7. Februar 2010 im Sportoase Eburons Dome in Tongern statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=D7A576DD-A94A-480A-9C55-8ABFABFE75E8

2010
Badminton 2010
Sport (Tongern)
Sportveranstaltung in der Provinz Limburg (Belgien)

Belgische Badmintonmeisterschaft 2010


Gustavo García-Siller MSpS (* 21. Dezember 1956 in San Luis Potosí) ist Erzbischof von San Antonio.

Leben
Gustavo García-Siller trat der Ordensgemeinschaft der Missionare vom Heiligen Geist bei, legte 1975 die Profess ab und empfing am 22. Juni 1984 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 24. Januar 2003 zum Weihbischof in Chicago und Titularbischof von Oescus. Der Erzbischof von Chicago, Francis Eugene Kardinal George OMI, spendete ihm am 19. März desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Raymond Emil Goedert, Weihbischof in Chicago, und Ricardo Watty Urquidi MSpS, Bischof von Nuevo Laredo.

Am 14. Oktober 2010 wurde er zum Erzbischof von San Antonio ernannt und am 23. November desselben Jahres in das Amt eingeführt.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Chicago
Erzbischof von San Antonio
Komtur mit Stern (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Missionar vom Heiligen Geist
US-Amerikaner
Mexikaner
Geboren 1956
Mann
Titularbischof

Gustavo García-Siller


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Rotterdam se déroule du 7 au , sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 500.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits des Croates Marin Čilić et Borna Ćorić, de l'Espagnol Roberto Bautista-Agut, du Français Gaël Monfils, de l'Italien Jannik Sinner et du Russe Daniil Medvedev. Ils sont respectivement remplacés par Hugo Gaston, Alejandro Davidovich Fokina, Kwon Soon-woo, Alexei Popyrin, Botic van de Zandschulp et Mackenzie McDonald.

Lauréats
Le Canadien Félix Auger-Aliassime remporte le tournoi en battant en finale Stéfanos Tsitsipás. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Robin Haase et Matwé Middelkoop décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Lloyd Harris et Tim Pütz. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Rotterdam
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel du tournoi

ATP 2022
Rotterdam
Sport aux Pays-Bas en 2022
Tennis en février 2022

Tournoi de tennis de Rotterdam (ATP 2022)


Madeleine () is a station on lines 8, 12 and 14  of the Paris Métro in central Paris and the 8th arrondissement.

Location
The station is located under the Place de la Madeleine, the platforms being positioned:
 on line 8, east of the square and oriented approximately east-west, along the axis of Boulevard de la Madeleine (between Concorde and Opéra stations));
 on line 12, also east of the square and oriented approximately north-south, curved along the axis of the side carriageway of the said square on the one hand, and Rue Tronchet on the other hand, (between Saint-Lazare and Concorde);
 on line 14, northeast of the square and oriented approximately northwest/southeast, along the axis of Rue de Sèze (between Saint-Lazare and Pyramides).

History
The station was opened on 5 November 1910 as part of the original section of the Nord-Sud Company's line A between Porte de Versailles and Notre-Dame-de-Lorette.It is named after the nearby Église de la Madeleine, which was dedicated to Sainte Madeleine in the 18th century. A small settlement had grown up in the district by the 6th century around a stronghold of the Bishop of Paris. It was known from an early date as la Ville-l'Évêque ("Town of the Bishop").

The line 8 platforms opened on 13 July 1913 as part of the original section of the line between Beaugrenelle (now Charles Michels on line 10) and Opéra. On 27 March 1931 line A became line 12 of the Métro. The line 14 platforms opened on 15 October 1998 as part of the original section of the line between Madeleine and Bibliothèque François Mitterrand.  It was the north-western terminus of Line 14 until its extension to Saint-Lazare in 2003.

In 2020, with the Covid-19 crisis, 4,297,547 passengers entered this station, which places it in 25th position among metro stations for its attendance.

Passenger services

Access
The station has five accesses divided into seven metro entrances:
 access 1 -Place de la Madeleine, comprising a fixed staircase and a lift giving access to line 14, leading to the right of no. 22 of the place;
 access 2 - Eglise , consisting of a fixed staircase adorned with two atypical masts (indicating the existence of an underground passage by the double inscription PASSAGE PUBLIC - METRO), located opposite no. 16 of the Square de la Madeleine, at the corner with the same named boulevard;
 access 3 - Rue Duphot, consisting of a fixed staircase with a PASSAGE PUBLIC - METRO mast and an ascending escalator arranged back-to-back, located to the right of no. 23 Boulevard de la Madeleine, and communicating directly with the basement of the Decathlon store located at this address;
 access 4 - Rue de Sèze, consisting of a fixed staircase communicating with the underground car parks under the square, leading out opposite no. 2 rue Tronchet;
 access 5 - Rue Tronchet, consisting of a fixed staircase, located to the right of nos. 3 and 5 of this same street;

Station layout

Platforms
The platforms of the three lines are of standard configuration. Two in number per stopping point, they are separated by the metro tracks located in the center and the vault is elliptical.

On line 8, the decoration is in the Andreu-Motte style with two yellow light strips, benches and corridor outlets in flat yellow tiles and yellow Motte seats. However, the thresholds of the corridors allowing the connections with line 14 have a flat white tiling. These arrangements are combined with the same tiles that cover the side walls, the vault and the tunnel exits. The advertising frames are metallic and the name of the station is written in Parisine typeface on enamelled plates.

The platforms of line 12 are built in a curve and have a semi-elliptical vault, a shape specific to the old North-South stations. They are also furnished in the Andreu-Motte style with red strip light canopies, flat red tiled benches and red Motte seats. The outlets of the corridors are also covered in flat red tiling, except for those allowing connections with line 14 which are equipped either with flat white tiling, or with the marble characteristic of the corridors of this line. As with line 8, these fittings are combined with the flat white tiling on the side walls, the vault and the tunnel exits. The advertising frames are metallic and the name of the station is written in Parisine font on enamel plates.

The architecture of the line 14 station is contemporary and follows the principles defined by Bernard Kohn for the whole of this line in 1991, both in the choice of materials (vault in light concrete, marble side walls fitted with glass, tiled floor, wooden seats, etc.) As for lighting and ceiling height; the platforms are also wider than those of other lines. The name of the station appears in Parisine font on backlit panels embedded in the side walls and on stickers affixed to the platform facades.

In addition, the platforms of line 14 are sadly famous for the nauseating odour which reigns there due to the emanation of Hydrogen sulfide due to the poor sealing of the station.

Corridors
The connection between line 14 and line 8/12 is done via a large circular access shaft, with many escalators, which is the old TBM access shaft for the construction of the line up to Madeleine. This allows quick trips between platforms.

Cultural facilities
Three works of art are located in the corridors or on the platforms created for line 14, La Prière and Ryaba la Poule are in the connecting corridor with line 12 while Tissignalisation no 14] adorns the vault of the platforms.

La Prière is a sculpture created by Constantin Brâncuși. This work, a reproduction of the 1907 work, has been on display in the station since December 2001 and features a woman praying. Offered to France by the president of the International Franco-Romanian Foundation, the sculptor Remus Botar Botarro, to celebrate the 125th anniversary of the birth of Constantin Brâncuşi (1876-2001), this identical copy was made in the Noack art foundry in Berlin, in 2000, from a silicon rubber moulding.

"Everything contributes to it. The hole in the shadows of the eyes, the absence of particular features, its anonymous character, the suppression of useless details (the ears, the fingers), the slow and serious movement of the head, the hand, the shoulders, the amputation of the left forearm which would have hampered the almost ritual rhythm of the composition, the asymmetry of the legs, one being more advanced than the other, the tormented, harsh, fragmented moulding and above all the spiritual intensity, of this invisible that the artist makes visible through the animated form. To the emotional space of sculpture, Brâncuşi adds a new dimension: that of time, expressed by the continuous rhythm and by the march towards the human. A humanity seen in recollection and faith, a humanity animated by charity and nostalgia for heaven." (From Ionel Jianu, Modern Sculpture in France.)

Ryaba la Poule is a work by Russian artist Ivan Lubennikov. Installed in 2009, it is a 40m2 stained glass window made up of 20 panels inlaid with glass elements placed on the mezzanine access to the platforms, at the outlet of the connecting corridor with line 12. In exchange for this work, Ile-de-France transport provided the Moscow metro with a Guimard kiosk, installed at the entrance to Kievskaïa station on the Koltsevaïa11 line.

Tissignalisation no 14 is a work by the French artist Jacques Tissinier. Created at the same time as the station, it is installed on the vault. This is an installation using a thousand embedded discs in coloured enamelled steel. Each disc measures 16 cm in diameter and represents a stylized papyrus sheet coloured in red, white, blue and orange.

Bus connections
The station is served by lines 42, 45, 52, 84, 94 of the RATP Bus Network.

Nearby
 Église de la Madeleine, Place de la Madeleine
 Olympia
 Ministry of Justice
 Colonne Vendôme
 Théâtre de la Madeleine
 Théâtre Édouard VII
 Cour des comptes
 Pinacothèque de Paris

Gallery

Tenants
At one time Northwest Airlines had its Paris offices in the station.

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Accessible Paris Métro stations
Paris Métro stations in the 8th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1910

Madeleine station


ත්‍රිත්ව දෘෂ්ටික ක්‍රිස්තියානු ධර්මය, සම්බන්ධව විශ්වාසනීය ප්‍රකාශනයන් කිහිපයක් විධිමත්ව සකස් කෙරිණි.

විශ්වාසයේ ලක්ෂණ දෙකකි

බව්තිස්මය හා උපදේශක බව්සිතිස්මය. විශ්වාස ලක්ෂණය නව අදහන්නන්ට කියා‍දෙන අතර, එය විශ්වාසයේ සමාව දීමක් ලෙස පිළිගැනේ. උපදේශක ජීවන දර්ශනය, භාෂාවන්ගේ අනුමැතිය ඇතිව සභාවේ ධර්මයයි. මුල් යුගයේ විශ්වාස ලක්ෂණය වන්නේ බව්තිස්මයි. මෙහි ඉතා ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ධර්ම දූතවරුන්ගේ විශ්වාසයේ ලක්ෂණය වේ.

ක්‍රිස්තියානු සභාවන් ස්ථාවරව පවත්වාගෙන යාමට මෙම විශ්වාස ලක්ෂණයන් ඉවහල් වුනි. නව සංවර්තනය වන්නන්ට ආගමික විශ්වාසය ක්‍රියා දීමට මේවා උපයෝගි කරගත්තේය. 200 දී පමණ ඔවුන්ව ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගනුයේ බව්තිස්මයේ විශ්වාස කරන්නන් බවට පත් කිරීමටයි. මුල් යුගයේ විශ්වාස ලක්ෂණ ලෙස සලකන්නේ I කොරින්ති 15:1-9.

මුල් යුගයේ තවත් ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයක් වන්නේ "දෙවියන් වහන්සේ ජේසුස්ය". (සාන්ත පාවුළු සන්දේශය සිට රෝමවරු 10:9 ) ත්‍රිත්ව දෘෂ්ටිකයන්ට මෙම ජීවන දර්ශනය බෙහෙවින් වැදගත් වේ. එනම් ඉශ්‍රාලයේ යාවේ දෙවියන් වහන්සේගේ මාංශගත වීම, ජේසුස් ක්‍රිස්තුන්‍ස්ගේ පරිපුර්ණ බව සහතික කිරීම මෙහි වැදගත්කම වේ. (කොලොසිවරුන් 2:9)

මෙහි ධර්මය සමඟ ක්‍රිස්තියානු ධර්මය ගැටුනු නමුත් එහි දේව ධර්මය දියුණු වීම වඩාත් සංකිර්ණ අදහස් ගොඩ නැඟීමට අවශ්‍ය වේ.

සටහන්

ක්‍රිස්තියානුවන්ගේ විශ්වාසයේ ලක්ෂණය