Le jeu de paume de Chinon est une ancienne salle destinée au jeu de courte paume dans la commune de Chinon, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Elle est construite vers la fin du  mais l'engouement pour ce sport ne tarde pas à faiblir en France. La salle change plusieurs fois d'affectation à partir du milieu du . Menacée de disparition au , inscrite comme monument historique en 2015, elle est en cours de réhabilitation en 2022 à l'initiative de son propriétaire et demeure l'une des plus anciennes de France encore en élévation.

Localisation

La salle est implantée dans ce qui est, au , le faubourg Saint-Étienne à l'est de la ville forte de Chinon, dans un secteur où l'urbanisation encore assez lâche ménage de grands espaces non bâtis avec des jardins. Elle s'ouvre dans la rue du Jeu de paume, encore appelée rue du Manège au , en référence à l'utilisation de la salle à cette époque.

Histoire

La salle est construite dans la seconde moitié du  : une grande partie de sa charpente est datée par dendrochronologie de la fin des années 1580 (1587-1590) ; elle est mentionnée dans des textes de cette époque alors qu'elle est louée à un aubergiste voisin. Son exploitation comme salle de jeu de paume dure toutefois moins d'un siècle dans un contexte national de déclin rapide de ce sport. Dès la seconde moitié du , la salle de Chinon est utilisée comme   comme en témoigne un graffiti apposé en 1661 par l'exploitant d'alors, manège à chevaux pour les militaires en garnison (1764), garage à calèches et carrosses (après la Révolution française), entrepôt de droguerie après la Seconde Guerre mondiale avant qu'un négociant en volailles ne s'y installe dans les années 1980.

Après avoir connu au  plusieurs projets de modification, voire de démolition dans le cadre d'une modification du plan de voirie quelques années plus tard, le jeu de paume est inscrit comme monument historique en 2015. La salle est rachetée en 2017 par un Britannique amateur de ce sport qui souhaite la restaurer dans ses fonctions premières. Le bâtiment est consolidé et un diagnostic archéologique a lieu à l'automne 2021. Il permet de retrouver certains aménagements originels du bâtiment, mais aussi de préciser les modifications architecturales qu'il a connues.

Quatre, peut-être cinq autres salles de jeu de paume ont été construites ou aménagées dans la ville de Chinon, même si toutes n'ont certainement pas été simultanément en service. Celle-ci, la seule préservée, est en tout cas l'une des plus anciennes salles de jeu de paume conservées en élévation en France alors qu'il ne reste plus que trois bâtiments de ce type en service à Bordeaux, Fontainebleau et Paris.

Description

Le jeu de paume de Chinon se présente au  comme un hangar à volume unique mesurant environ  pour une hauteur de  à la base de la toiture,  à son faîte, donnant à l'est dans la rue du Jeu de paume. Sa charpente, composée de huit travées, repose sur les supports des claire-voies surmontant les murs gouttereaux ; elle supporte une toiture d'ardoises. Une avancée de toit protège le pignon oriental et la porte. Les murs, où le grand appareil de tuffeau d'origine a largement été remplacé par des moellons de module plus irrégulier, sont épais d'environ .

Les aménagements intérieurs d'origine n'existent plus en raison des nombreux remaniements qu'a connu l'édifice mais certains d'entre eux se devinent encore : les études archéologiques réalisées en 2021 ont révélé l'existence d'une aire de jeu recouverte de carreaux de terre cuite ainsi que les fondations d'une galerie destinée aux spectateurs et les murs gardent encore, par endroits, la trace de la traditionnelle peinture noire qui les recouvrait et qui permettait de mieux suivre la trajectoire et les impacts de la balle.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie

 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Chinon
 Liste des monuments historiques protégés en 2015
 Jeu de paume

Liens externes

Monument historique inscrit en 2015
Patrimoine du XVIe siècle
Monument historique à Chinon
Jeu de paume

Jeu de paume de Chinon


حضارة قامت في وسط وجنوب أريزونا بين القرنين الثاني قبل الميلاد والرابع عشر الميلادي تقريبا وكانت معاصرة لحضارة أناسازي واسمها يعني الأسلاف أو القدامى بلغة البيما والباباغو كما وضعه الأثري الأمريكي هارولد غلادوين.

فترة الرواد (200 ق م – 500 م)
وهي الفترة الأولى وعاشوا في قرى مكونة من مباني مبعثرة مبنية من الخشب والطين وهي مبنية على حفر ضحلة واعتمدوا على زراعة الذرة وجمع البقول البرية والفواكه والصيد حيث ربما كانوا يسقون الزرع بمياه الفيضان وكانت تبنى أقنية للري بطول 3 أميال (5 كيلومترات) في وادي نهر غيلا التي أتت بمياه النهر إلى الحقول حيث كان نظام الري أعظم إنجازاتهم وكما قاموا بالعديد من الصناعات الخزفية.

الفترة الاستعمارية (500 – 900)
اتسعت الحضارة لتشمل جنوب أريزونا والقرى والمنازل بها تغيرت ولكن تمت إضافة القاعات التي ربما أتى تأثيرها من المايا وتم إضافة القطن إلى المحاصيل وأقنية الري تكاثرت وبحلول العام 700 أصبحت أقنية الر ي أعمق وأضيق لتقليل ضياع المياه بسبب امتصاص الأرض والتبخر، وكذلك تطور الخزف وأخذت أشكال من الأمم المجاورة.

الفترة الثابتة (900 – 1100)
لا تزال القرى تحتوى على منازل بحفر ينقصها التخطيط مع تحسينات قليلة وكان يتم تسوير القرى أحيانا ويبقى أفضل إنجاز صب أجراس نحاسية في قوالب شمع.

الفترة الكلاسيكية (1100 – 1400)
كانت فترة سلام مع مجيء قبيلة سالادو وهي قرع من أناسازي من الشمال وعاشوا في منطقة هوهوكام لعقود عديدة قبل أ ن يرحلوا ويختفوا لكن التأثير الرئيسي في حضورهم ظهر في البناء حيث ظهرت بنايات متعددة الطوابق مع جدران ضخمة، وحفر البيوت أصبحت أرق وتمت إضافة البقول والقرع مع الذرة والإضافات كذلك بالطرائد والجذور ونظام الري وصل إلى لأعلى مدى له حيث تم إنشاء ما يقارب عن 150 ميل وتمت إعادة استخدام بعضها في القرن العشرين وأضيفت السلال إلى الخزف.

النهاية
بحلول العام 1400 انهارت الحضارة لأسباب مجهولة وربما كان شعبا البيما والباباغو اللذان سكنا المنطقة لاحقا منحدران من أهل هوهوكام.

مصادر

Encyclopedia Britannica 1978.

نهر غيلا
الحضارات القديمة في أمريكا الشمالية
انحلالات عقد 1450 في أمريكا الشمالية
تأسيسات القرن 1
تاريخ الأمريكيين الأصليين في أريزونا
حضارات قبل كولومبية
صحراء سونورا
ما قبل التاريخ

هوهوكام


An Chloris jubaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Arthur Cope. An Chloris jubaensis in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Somalia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chloris

Chloris jubaensis


El patrimonio perdido de Astorga (León, España) es abundante, sobre todo en lo referente a los edificios que sirvieron como hospital de peregrinos, o a los conventos, alguna iglesia y edificios civiles, siendo el más importante entre estos últimos el castillo, del que solo queda el recuerdo de su nombre en una calle. Los albergues u hospitales tuvieron una importancia suma siendo Astorga una ciudad de paso en el Camino de Santiago, además de ser encrucijada de otros caminos no menos notables.

El término «hospital» no implica que se trate en todos los casos de una institución de prestación sanitaria; en la mayoría de los casos son albergues destinados al refugio pasajero de pobres y peregrinos y a su asistencia espiritual, algo muy especial en esa época. Estos hospitales, que tuvieron su origen en la Alta Edad Media, eran por lo general pequeños establecimientos con poca capacidad. La mayoría estaban regidos y custodiados por sus correspondientes cofradías; en la ciudad de Astorga llegaron a alcanzar la veintena. Durante los siglos XIV y XV se fueron fusionando algunos y a comienzos del  quedaban unos catorce independientes. A lo largo del  se fusionaron unos y otros simplemente desaparecieron; y así llegó el  con tan solo cuatro hospitales en marcha: San Juan, San Lázaro, Santo Tomé y las Cinco Llagas. El hospital de las Cinco Llagas llegó a ser la sede de otros hospitales que, empobrecidos y a punto de desaparecer, se unieron a él. Este hospital, con su cofradía, sobrevivió a las desamortizaciones y el edificio puede contemplarse, restaurado, dedicado a Centro Social (residencia de minusválidos) con el nombre antiguo de Las Cinco Llagas.

Documentación histórica
La documentación histórica con que los estudiosos han podido tener noticia del patrimonio desaparecido se debe a las crónicas escritas por ilustres viajeros, a historiadores de uno u otro campo que desde el  al  se ocuparon de perpetuar hechos y curiosidades sobre la ciudad de Astorga. Ofrecen además fuentes fidedignas los archivos que conservan las cofradías y algunos conventos incluso de otras poblaciones, así como el archivo de la catedral de León con abundantes legajos informativos. No apoyan sin embargo los datos las posibles referencias que habrían proporcionado los archivos municipal y catedralicio, destruidos o desaparecidos como consecuencia de la Guerra de la Independencia Española, desamortizaciones y Guerra Civil Española. Estos archivos forman parte también del patrimonio perdido.

A continuación una pequeña información sobre los principales autores y las obras que con sus relatos han ayudado a confeccionar la historia de Astorga.

Marcelo Macías, astorgano. Arqueólogo e historiador. Escribió Epigrafía romana de la ciudad de Astorga. Su obra fue publicada en Orense en 1903. Todo lo que señala se puede confirmar en el museo Romano y en otros museos dispersos. Hizo un exhaustivo trabajo sobre lápidas romanas y sobre el legado de Asturica en todos sus campos.
Ambrosio de Morales, con mucha información en su Viaje sacro, 1765.
Pedro de Junco con su obra Fundación, nombres, y armas de la ciudad de Astorga, publicado en Pamplona en 1635 por Martín de Labayen, impresor del reino de Navarra.
Matías Rodríguez Díez cuya obra se titula Historia de la muy noble, leal y benemérita ciudad de Astorga publicada en 1909.
Antonio Berjón, canónigo, con su obra Nuevo Lucifer.
Pedro Rodríguez López, Episcopologio asturicense, 1908.

Algunos hospitales desaparecidos

Hospital de los Palmeros
El Hospital de los Palmeros de Astorga –ubicado en el arrabal de Rectivía– fue concebido especialmente para acoger a los peregrinos en su paso por esta ciudad, camino de Santiago de Compostela. Lo regentaba y cuidaba una cofradía que llevaba ese mismo nombre. Existía al menos desde el año 1217 fecha que tiene una escritura donde se menciona una venta que hizo a dicha cofradía el canónigo de la catedral, llamado Miguel. El documento trata de la venta de dos viñas situadas en el término de Astorga llamado «sitio del Failar».

Hay otra escritura del año 1255 en que también se da testimonio de la existencia de este hospital. Se trata de una carta de venta por la que Marina Románez y su hija Marina Lorenzo vendieron una huerta.

Hospital de Rocamador
Existió este hospital y la cofradía del mismo nombre desde principios del . Hay un testamento de Juana de Migueles, mujer de Yanes  en el que se especifican varias donaciones.  En el último tercio del  se unió la cofradía y su hospital con la de San Fiz. No hay noticia del lugar donde estuvo emplazado este hospital.

Hospital de Santa María
Existía este hospital, junto con su cofradía, desde 1226. En el  se unió a la cofradía de Santa Marta. Sus cofrades eran principalmente carpinteros y también algunos canónigos y racioneros de la catedral. En los documentos se nombra como personaje influyente al bordador Álvar López. En el  fue absorbido por el hospital de Santa Marta.

Hospital de los Prestes
En un documento que se conserva se dice que en 1335 el clérigo Alfonso Martínez donó a la cofradía de este hospital una viña lindante con la tierra de los Prestes. Es la primera mención que se tiene de este hospital. La cofradía estaba formada por sacerdotes y se fundó en la parroquia de Santa Marta. El edificio del hospital estaba situado junto a la Puerta del Obispo; desapareció en el .

Hospital de San Román
De este hospital no se conserva ningún documento fundacional ni sobre su desaparición. Solo se ha visto que se le nombra en documentos de permuta (1315) y de arriendo (1368). También aparece en el libro de la cofradía de San Esteban (1410).

Hospital de San Lázaro
Hubo en Astorga cofradía y hospital de San Lázaro que acogía a los enfermos de lepra, tanto de la ciudad como forasteros caminantes. Estos leprosos eran conocidos como malatos (y más atrás en el tiempo, malacos) en Astorga y en Ponferrada. Existen documentos de los años 1344, 1349 y 1587 que dan testimonio de donaciones y noticias de enfermos. El hospital estaba situado extramuros de la ciudad –según costumbre de estos hospitales de leprosos–, entre el arrabal que llamaban de Rectivia y el pueblo de Valdeviejas, en el Camino de Santiago. La capilla de este hospital se mantuvo en pie hasta el .

Hospital de San Nicolás
La cofradía de San Nicolás existía desde 1352 pero hasta 1447 no tuvo hospital propio. Se tienen noticias de sus comienzos gracias a unos documentos de las cofradías de Santa María y de Santa Marta en que se hace donación de unas casas en la colación (o parroquia) de San Nicolás, «para que los cofrades hiciesen un hospital, que no tenían.» Estaba ubicado en la calle de Redecilla que se extendía desde la Rúa Mayor a la Rúa Antigua.

En 1621 el Hospital pasó, previa venta, a Lorenzo García, vecino del barrio de Rectivia. No se tiene noticia de la fecha de su desaparición definitiva.

Hospital de Corpus Christi
Sobre su historia solo existen algunos legajos sueltos en que se da noticia de donaciones y aniversarios (1423, 1473, 1586). Según una reseña de las cuentas de 1534, el hospital fue una donación del regidor Hernando Suárez y su mujer María González, con la condición de dedicar tres misas anuales por sus almas. Las condiciones de albergue decían que los peregrinos solo podían alojarse tres noches. Estuvo situado al final de la calle de Santa Cruz, cerca de la plaza de Santocildes.

Hospital de Los Mártires
Perteneció a la cofradía de los Mártires cuyos patronos eran San Fabián y San Sebastián. Se menciona en los documentos de 1481 y 1485. Subsistió hasta 1617, con capilla propia en la calle que después se llamó Mártires de Rectivía, en el camino hacia Valdeviejas.

Hospital de San Andrés
Se desconoce el lugar exacto donde estaba aunque se sabe que era extramuros de la ciudad. Este hospital tenía la doble actividad de albergue y lugar sanitario y se ocupaba de los enfermos crónicos e impedidos, según consta en el libro de cuentas de 1896.

Hospital de San Roque
Se debió edificar en el primer tercio del . Se le menciona en el libro de cuentas de la cofradía del Corpus Christi (1597-1598). Su capilla estaba situada en la plazuela donde se hallaba la casa llamada de Moreda. Cuando se arruinó esta capilla trasladaron la imagen de San Roque al hospital de las Cinco Llagas.

Monasterios
También fueron numerosos los monasterios existentes intramuros de la ciudad en distintos periodos de su historia, especialmente durante la Edad Media. Entre ellos cabe citar:

Monasterio de San Dictino
Fundado por el obispo Dictino a principios del s. IV como monasterio dúplice, restaurado en el X por el obispo Fortis, abandonado en el s. XII, refundado en el XV por el marqués de Astorga Pedro Álvarez Osorio como convento de dominicos e incendiado en 1810 durante la guerra de independencia; sobre sus ruinas se edificó después la actual iglesia de Puerta de Rey, en la actual plaza de Santo Domingo.

Monasterios de los Santos Cristóbal, Julián y Basilisa
También dúplice, consta su existencia desde el s. X, situado junto a la iglesia de Santa María y Santa Marta. Tuvo incorporado el convento femenino del Moral.

 Monasterio de San Acisclo
Según el tumbo negro de Astorga, estuvo ubicado junto al postigo mayor de la catedral; existió al menos entre los siglos X y XII.

 Monasterio de Santo Tomé
Nuño Fernández lo fundó en el s. XI, dotándole generosamente y colocando en él reliquias de San Julián, Santa Basilisa, San Jorge, San Torcuato y Santa Marina; a mediados de este mismo siglo su fundador lo cedió con todos sus derechos a la catedral.

 Monasterio de San Martín
También cercano a la catedral, fue fundado por el presbítero Hermenegildo, que lo donó a su hermana en el año 1038; pocos años después era propiedad de Ectavita Nabzanez, quien lo entregó en arras a su prometida Orbellido; tras la muerte de su marido, en el año 1063 Orbellido lo cedió a la iglesia.

Véase también
San Esteban (Astorga) (Patrimonio perdido)
Hospital de San Feliz (Astorga) (Patrimonio perdido)
Hospital de San Juan Bautista (Astorga) (Patrimonio perdido, aunque queda una puerta de entrada y algún muro)
Hospital de Santo Tomás (Astorga) (Patrimonio perdido)
Hospital de San Martín (Astorga) (Patrimonio perdido)
Hospital de Santa Marta (Astorga) (Patrimonio perdido)
Hospital de Santiago (Astorga) (Patrimonio perdido)

Notas

Referencias

Bibliografía

Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar Pascual Madoz. León. Edición facsímil del Grupo Pinciano, Valladolid. ISBN 84-86047-19-6

Enlaces externos
Pdf sobre las cofradías antiguas

Patrimonio desaparecido de Astorga

Patrimonio perdido de Astorga


Pamela Adie (nascida Biwom Pamela Adie; em 15 de abril de 1984, em Calabar, na Nigéria) é uma nigeriana ativista dos direitos LGBT, palestrante, roteirista e cineasta. Pamela é aclamada como uma oradora pública proeminente que defende a comunidade LGBTQ e frequentemente levanta sua voz para fortalecer a comunidade LGBTQ na Nigéria. Sua pesquisa e trabalhos sobre os direitos LGBT na Nigéria foram apresentados em várias séries de antologia LGBT. Ela ganhou destaque com sua estréia na direção de Under the Rainbow, que reflete suas memórias pessoais. Seu empreendimento de produção Ìfé é considerado o primeiro filme lésbico da Nigéria. Ela é diretora executiva da organização não-governamental Equality Hub.

Biografia
Embora fosse casada com um homem, ela revelou que é abertamente lésbica em um anúncio feito em 2011 após discutir com seus familiares. Ela vem de Calabar, no estado de Cross River, na Nigéria.

Carreira
Pamela fez seu MBA na Universidade de Webster, na cidade de Webster Groves, Missouri, nos Estados Unidos, e concluiu seu mestrado na Universidade de Baltimore, no estado de Maryland, Estados Unidos. Ela obteve seu diploma de bacharel em administração de empresas pela Universidade de Wisconsin-Superior. Ela seguiu sua carreira como defensora dos direitos LGBT e se tornou oficialmente a primeira ativista lésbica da Nigéria. Ela também participou do Fórum Econômico Mundial em 2017 e falou na edição inaugural do "Meet Leading LGBT Rights Activists". No fórum, ela também abordou a importância da inclusão de pessoas LGBT no ambiente de trabalho.

Ela escreveu, dirigiu e produziu o primeiro documentário com foco em lésbicas da Nigéria, intitulado Under the Rainbow (2019), que se concentra principalmente em sua vida pessoal. Em 2019, ela foi indicada e selecionada entre dez indicados para a edição inaugural do Prêmio Mary Chirwa, iniciado em 2018. Ela recebeu a sua indicação em reconhecimento à sua liderança corajosa.

Ìfé
Ela anunciou sua intenção de fazer um longa-metragem sobre a comunidade lésbica na Nigéria e produziu executivamente o filme Ìfé (em português: Amor). A produção do filme tornou-se polêmica devido à proibição do governo de trabalhos relacionados a lésbicas. O projeto foi iniciado em conjunto por Uyaiedu Ikpe-Etim e Pamela Adie em colaboração com o Equality Hub. O filme é considerado o primeiro longa-metragem lésbico da Nigéria e as preocupações com a censura também surgiram devido ao gênero do filme. No entanto, o lançamento do filme está atrasado devido a problemas de censura e Pamila Adie junto com o diretor do filme foram ameaçados pelas autoridades de possível prisão após o surgimento de denúncias sobre a tentativa dos cineastas de lançar o filme internacionalmente.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas LGBT da Nigéria
Escritoras da Nigéria
Ativistas da Nigéria
Nascidos em 1984
Pessoas vivas

Pamela Adie


Damernes linjeløb ved EM i landevejscykling 2018 blev afholdt den 5. august i Glasgow, Skotland. Linjeløbet foregik over 130 km.

Linjeløbet blev vundet af italienske Marta Bastianelli, efterfulgt af hollandske Marianne Vos og tyske Lisa Brennauer.

Deltagere

Danske ryttere
Pernille Mathiesen
Christina Siggaard
Louise Norman Hansen
Rikke Lønne

Resultater

Endelige resultat

Eksterne henvisninger

Linjeløb (damer)

EM i landevejscykling 2018 – Linjeløb (damer)


Liucija ist ein litauischer weiblicher Vorname, abgeleitet von Lucius. Die männliche Form ist Liucijus.

Personen

 Laima Liucija Andrikienė (*  1958),  Politikerin, seit 2004 Mitglied des Europäischen Parlaments.

Weiblicher Vorname
Litauischer Vorname

Liucija


Naftalan je zemno mineralno ulje. Ubraja ga se u prirodne ljekovite činitelje.

Naftenska nafta (zemno ulje) nastala je iz biološkog, organskog materijala. Biološki materijal naftalana su nataloženi ostatci uginulih mikroorganizama.

Od daleke prošlosti prirodni ljekoviti činitelji rabe se radi očuvanja zdravlja i sprječavanja bolesti, liječenju već nastalih bolesti i oštećenja. Naftalan se radi liječenja koristi od unazad unazad 600-700 godina. Jedan od prvih zapisa o ljekovitosti naftalana dao je poznati svjetski putnik hrvatskog podrijetla Marko Polo.

Na svijetu su do danas poznata samo dva nalazišta naftenske nafte: Naftalan u Azerbajdžanu te u Hrvatskoj Naftalan u Ivanić-Gradu.

Izvori

Nafta
Reumatologija

Naftalan (zemno mineralno ulje)


Auxins (plural of auxin ) are a class of plant hormones (or plant-growth regulators) with some morphogen-like characteristics. Auxins play a cardinal role in coordination of many growth and behavioral processes in plant life cycles and are essential for plant body development. The Dutch biologist Frits Warmolt Went first described auxins and their role in plant growth in the 1920s.
Kenneth V. Thimann became the first to isolate one of these phytohormones and to determine its chemical structure as indole-3-acetic acid (IAA). Went and Thimann co-authored a book on plant hormones, Phytohormones, in 1937.

Overview
Auxins were the first of the major plant hormones to be discovered. They derive their name from the Greek word αυξειν (auxein – "to grow/increase"). Auxin is present in all parts of a plant, although in very different concentrations. The concentration in each position is crucial developmental information, so it is subject to tight regulation through both metabolism and transport. The result is the auxin creates "patterns" of auxin concentration maxima and minima in the plant body, which in turn guide further development of respective cells, and ultimately of the plant as a whole.

The (dynamic and environment responsive) pattern of auxin distribution within the plant is a key factor for plant growth, its reaction to its environment, and specifically for development of plant organs (such as leaves or flowers). It is achieved through very complex and well-coordinated active transport of auxin molecules from cell to cell throughout the plant body — by the so-called polar auxin transport. Thus, a plant can (as a whole) react to external conditions and adjust to them, without requiring a nervous system. Auxins typically act in concert with, or in opposition to, other plant hormones. For example, the ratio of auxin to cytokinin in certain plant tissues determines initiation of root versus shoot buds.

On the molecular level, all auxins are compounds with an aromatic ring and a carboxylic acid group. The most important member of the auxin family is indole-3-acetic acid (IAA), which generates the majority of auxin effects in intact plants, and is the most potent native auxin. And as native auxin, its equilibrium is controlled in many ways in plants, from synthesis, through possible conjugation to degradation of its molecules, always according to the requirements of the situation.

 Five naturally occurring (endogenous) auxins in plants include indole-3-acetic acid, 4-chloroindole-3-acetic acid, phenylacetic acid, indole-3-butyric acid, and indole-3-propionic acid.  However, most of the knowledge described so far in auxin biology and as described in the sections which follow, apply basically to IAA; the other three endogenous auxins seems to have marginal importance for intact plants in natural environments. Alongside endogenous auxins, scientists and manufacturers have developed many synthetic compounds with auxinic activity.
 Synthetic auxin analogs include 1-naphthaleneacetic acid, 2,4-dichlorophenoxyacetic acid (2,4-D), and many others.

Some synthetic auxins, such as 2,4-D and 2,4,5-trichlorophenoxyacetic acid (2,4,5-T), are sold as herbicides. Broad-leaf plants (dicots), such as dandelions, are much more susceptible to auxins than narrow-leaf plants (monocots) such as grasses and cereal crops, making these synthetic auxins valuable as herbicides.

Discovery of auxin

Charles Darwin
In 1881, Charles Darwin and his son Francis performed experiments on coleoptiles, the sheaths enclosing young leaves in germinating grass seedlings. The experiment exposed the coleoptile to light from a unidirectional source, and observed that they bend towards the light. By covering various parts of the coleoptiles with a light-impermeable opaque cap, the Darwins discovered that light is detected by the coleoptile tip, but that bending occurs in the hypocotyl. However the seedlings showed no signs of development towards light if the tip was covered with an opaque cap, or if the tip was removed. The Darwins concluded that the tip of the coleoptile was responsible for sensing light, and proposed that a messenger is transmitted in a downward direction from the tip of the coleoptile, causing it to bend.

Peter Boysen Jensen
In 1910, Danish scientist Peter Boysen Jensen demonstrated that the phototropic stimulus in the oat coleoptile could propagate through an incision. These experiments were extended and published in greater detail in 1911 and 1913. He found that the tip could be cut off and put back on, and that a subsequent one-sided illumination was still able to produce a positive phototropic curvature in the basal part of the coleoptile. He demonstrated that the transmission could take place through a thin layer of gelatin separating the unilaterally illuminated tip from the shaded stump. By inserting a piece of mica he could block transmission in the illuminated and non-illuminated side of the tip, respectively, which allowed him to show that the transmission took place in the shaded part of the tip. Thus, the longitudinal half of the coleoptile that exhibits the greater rate of elongation during the phototropic curvature, was the tissue to receive the growth stimulus.

In 1911, Boysen Jensen concluded from his experimental results that the transmission of the phototropic stimulus was not a physical effect (for example due to a change in pressure) but serait dû à une migration de substance ou d'ions (was caused by the transport of a substance or of ions). These results were fundamental for further work on the auxin theory of tropisms.

Frits Went

In 1928, the Dutch botanist Frits Warmolt Went showed that a chemical messenger diffuses from coleoptile tips. Went's experiment identified how a growth promoting chemical causes a coleoptile to grow towards the light. Went cut the tips of the coleoptiles and placed them in the dark, putting a few tips on agar blocks that he predicted would absorb the growth-promoting chemical. On control coleoptiles, he placed a block that lacked the chemical. On others, he placed blocks containing the chemical, either centered on top of the coleoptile to distribute the chemical evenly or offset to increase the concentration on one side.

When the growth-promoting chemical was distributed evenly the coleoptile grew straight. If the chemical was distributed unevenly, the coleoptile curved away from the side with the cube, as if growing towards the light, even though it was grown in the dark. Went later proposed that the messenger substance is a growth-promoting hormone, which he named auxin, that becomes asymmetrically distributed in the bending region. Went concluded that auxin is at a higher concentration on the shaded side, promoting cell elongation, which results in coleoptiles bending towards the light.

Hormonal activity
Auxins help
development at all levels in plants, from the cellular level, through organs, and ultimately to the whole plant.

Molecular mechanisms
When a plant cell comes into contact with auxin, it causes dramatic changes in gene expression, with many genes up- or down-regulated. The precise mechanisms by which this occurs are still an area of active research, but there is now a general consensus on at least two auxin signalling pathways.

Perception
The best-characterized auxin receptors are the TIR1/ AFB family of F-box proteins. F-box proteins target other proteins for degradation via the ubiquitin degradation pathway. When TIR1/ AFB proteins bind to auxin, the auxin acts as a 'molecular glue' that allows these proteins to then bind to their targets (see below).

Another auxin-binding protein, ABP1 is now often regarded as an auxin receptor (at the apoplast), but it is generally considered to have a much more minor role than the TIR1/AFB signaling pathway, and much less is known about ABP1 signaling.

Aux/IAA and ARF signalling modules

Auxin response factors (ARFs) are a large group of transcription factors that act in auxin signaling. In the absence of auxin, ARFs bind to a class of repressors known as Aux/IAAs. Aux/IAA suppress the ability of ARFs to enhance gene transcription. Additionally, the binding of Aux/IAA to ARFs brings Aux/IAA into contact with the promoters of auxin-regulated genes. When at these promoters, Aux/IAA repress the expression of these genes through recruiting other factors to make modifications to the DNA structure.

The binding of auxin to TIR1/AFBs allows them to bind to Aux/IAAs. When bound by TIR1/AFBs, Aux/IAAs are marked for degradation. The degradation of Aux/IAA frees ARF proteins, which are then able to activate or repress genes at whose promoters they are bound.

The large number of Aux/IAA and ARF binding pairs possible, and their different distributions between cell types and across developmental age are thought to account for the astonishingly diverse responses that auxin produces.

In June 2018, it was demonstrated that plant tissues can respond to auxin in a TIR1-dependent manner extremely quickly (probably too quickly to be explained by changes in gene expression). This has led some scientists to suggest that there is an as yet unidentified TIR1-dependent auxin-signalling pathway that differs from the well-known transcriptional response.

On a cellular level

On the cellular level, auxin is essential for cell growth, affecting both cell division and cellular expansion. Auxin concentration level, together with other local factors, contributes to cell differentiation and specification of the cell fate.

Depending on the specific tissue, auxin may promote axial elongation (as in shoots), lateral expansion (as in root swelling), or iso-diametric expansion (as in fruit growth). In some cases (coleoptile growth), auxin-promoted cellular expansion occurs in the absence of cell division. In other cases, auxin-promoted cell division and cell expansion may be closely sequenced within the same tissue (root initiation, fruit growth). In a living plant, auxins and other plant hormones nearly always appear to interact to determine patterns of plant development.

Organ patterns
Growth and division of plant cells together result in the growth of tissue, and specific tissue growth contributes to the development of plant organs.

Growth of cells contributes to the plant's size, unevenly localized growth produces bending, turning and directionalization of organs- for example, stems turning toward light sources (phototropism), roots growing in response to gravity (gravitropism), and other tropisms originated because cells on one side grow faster than the cells on the other side of the organ. So, precise control of auxin distribution between different cells has paramount importance to the resulting form of plant growth and organization.

Auxin transport and the uneven distribution of auxin

To cause growth in the required domains, auxins must of necessity be active preferentially in them. Local auxin maxima can be formed by active biosynthesis in certain cells of tissues, for example via tryptophan-dependent pathways, but auxins are not synthesized in all cells (even if cells retain the potential ability to do so, only under specific conditions will auxin synthesis be activated in them). For that purpose, auxins have to be not only translocated toward those sites where they are needed but also they must have an established mechanism to detect those sites. Translocation is driven throughout the plant body, primarily from peaks of shoots to peaks of roots (from up to down).

For long distances, relocation occurs via the stream of fluid in phloem vessels, but, for short-distance transport, a unique system of coordinated polar transport directly from cell to cell is exploited. This short-distance, active transport exhibits some morphogenetic properties.

This process, polar auxin transport, is directional, very strictly regulated, and based in uneven distribution of auxin efflux carriers on the plasma membrane, which send auxins in the proper direction. While PIN-FORMED (PIN) proteins are vital in transporting auxin in a polar manner, the family of AUXIN1/LIKE-AUX1 (AUX/LAX) genes encodes for non-polar auxin influx carriers.

The regulation of PIN protein localisation in a cell determines the direction of auxin transport from cell, and concentrated effort of many cells creates peaks of auxin, or auxin maxima (regions having cells with higher auxin – a maximum). Proper and timely auxin maxima within developing roots and shoots are necessary to organise the development of the organ. PINs are regulated by multiple pathways, at both the transcriptional and the post-translational levels. PIN proteins can be phosphorylated by PINOID, which determines their apicobasal polarity and thereby the directionality of auxin fluxes. In addition, other AGC kinases, such as D6PK, phosphorylate and activate PIN transporters. AGC kinases, including PINOID and D6PK, target to the plasma membrane via binding to phospholipids. Upstream of D6PK, 3'-phosphoinositide dependent protein kinase 1 (PDK1) acts as a master regulator. PDK1 phosphorylates and activates D6PK at the basal side of plasma membrane, executing the activity of PIN-mediated polar auxin transport and subsequent plant development.
Surrounding auxin maxima are cells with low auxin troughs, or auxin minima. For example, in the Arabidopsis fruit, auxin minima have been shown to be important for its tissue development.

Auxin has a significant effect on spatial and temporal gene expressions during the growth of apical meristems. These interactions depend both on the concentration of Auxin as well as the spatial orientation during primordial positioning. Auxin relies on PIN1 which works as an auxin efflux carrier. PIN1 positioning upon membranes determines the directional flow of the hormone from higher to lower concentrations. Initiation of primordia in apical meristems is correlated to heightened auxin levels.
Genes required to specify the identity of cells arrange and express based on levels of auxin. STM (SHOOT MERISTEMLESS), which helps maintain undifferentiated cells, is down-regulated in the presence of auxin. This allows growing cells to differentiate into various plant tissues. The CUC (CUP-SHAPED COTYLEDON) genes set the boundaries for growing tissues and promote growth. They are upregulated via auxin influx. Experiments making use of GFP (GREEN FLUORESCENCE PROTEIN) visualization in Arabidopsis have supported these claims.

Organization of the plant

As auxins contribute to organ shaping, they are also fundamentally required for proper development of the plant itself. Without hormonal regulation and organization, plants would be merely proliferating heaps of similar cells. Auxin employment begins in the embryo of the plant, where the directional distribution of auxin ushers in subsequent growth and development of primary growth poles, then forms buds of future organs. Next, it helps to coordinate proper development of the arising organs, such as roots, cotyledons, and leaves and mediates long-distance signals between them, contributing so to the overall architecture of the plant. Throughout the plant's life, auxin helps the plant maintain the polarity of growth, and actually "recognize" where it has its branches (or any organ) connected.

An important principle of plant organization based upon auxin distribution is apical dominance, which means the auxin produced by the apical bud (or growing tip) diffuses (and is transported) downwards and inhibits the development of ulterior lateral bud growth, which would otherwise compete with the apical tip for light and nutrients. Removing the apical tip and its suppressively acting auxin allows the lower dormant lateral buds to develop, and the buds between the leaf stalk and stem produce new shoots which compete to become the lead growth. The process is actually quite complex because auxin transported downwards from the lead shoot tip has to interact with several other plant hormones (such as strigolactones or cytokinins) in the process on various positions along the growth axis in plant body to achieve this phenomenon. This plant behavior is used in pruning by horticulturists.

Finally, the sum of auxin arriving from stems to roots influences the degree of root growth. If shoot tips are removed, the plant does not react just by the outgrowth of lateral buds — which are supposed to replace to original lead. It also follows that smaller amount of auxin arriving at the roots results in slower growth of roots and the nutrients are subsequently in higher degree invested in the upper part of the plant, which hence starts to grow faster.

Effects

Auxin participates in phototropism, geotropism, hydrotropism and other developmental changes. The uneven distribution of auxin, due to environmental cues, such as unidirectional light or gravity force, results in uneven plant tissue growth, and generally, auxin governs the form and shape of the plant body, direction and strength of growth of all organs, and their mutual interaction. When the cells grow larger, their volume increases as the intracellular solute concentration increases with water moving into the cells from extracellular fluid. This auxin-stimulated intake of water causes turgor pressure on the cell walls, causing the plant to bend.

Auxin stimulates cell elongation by stimulating wall-loosening factors, such as expansins, to loosen cell walls. The effect is stronger if gibberellins are also present. Auxin also stimulates cell division if cytokinins are present. When auxin and cytokinin are applied to callus, rooting can be generated with higher auxin to cytokinin ratios, shoot growth is induced by lower auxin to cytokinin ratios, and a callus is formed with intermediate ratios, with the exact threshold ratios depending on the species and the original tissue.
Auxin also induces sugar and mineral accumulation at the site of application.

Wound response
Auxin induces the formation and organization of phloem and xylem.  When the plant is wounded, the auxin may induce the cell differentiation and regeneration of the vascular tissues.

Root growth and development
Auxins promote root initiation. Auxin induces both growth of pre-existing roots and root branching (lateral root initiation), and also adventitious root formation. As more native auxin is transported down the stem to the roots, the overall development of the roots is stimulated. If the source of auxin is removed, such as by trimming the tips of stems, the roots are less stimulated accordingly, and growth of stem is supported instead.

In horticulture, auxins, especially NAA and IBA, are commonly applied to stimulate root initiation when rooting cuttings of plants. However, high concentrations of auxin inhibit root elongation and instead enhance adventitious root formation.  Removal of the root tip can lead to inhibition of secondary root formation.

Apical dominance

Auxin induces shoot apical dominance; the axillary buds are inhibited by auxin, as a high concentration of auxin directly stimulates ethylene synthesis in axillary buds, causing inhibition of their growth and potentiation of apical dominance. When the apex of the plant is removed, the inhibitory effect is removed and the growth of lateral buds is enhanced. This is called decapitation, usually performed in tea plantations and hedge-making. Auxin is sent to the part of the plant facing away from the light, where it promotes cell elongation, thus causing the plant to bend towards the light.

Fruit growth and development
Auxin is required for fruit growth and development and delays fruit senescence. When seeds are removed from strawberries, fruit growth is stopped; exogenous auxin stimulates the growth in fruits with seeds removed. For fruit with unfertilized seeds, exogenous auxin results in parthenocarpy ("virgin-fruit" growth).

Fruits form abnormal morphologies when auxin transport is disturbed. In Arabidopsis fruits, auxin controls the release of seeds from the fruit (pod). The valve margins are a specialised tissue in pods that regulates when pod will open (dehiscence). Auxin must be removed from the valve margin cells to allow the valve margins to form. This process requires modification of the auxin transporters (PIN proteins).

The evolutionary transition from diploid to triploid endosperms - and the production of antipodal cells - may have occurred due to a shift in gametophyte development which produced a new interaction with an auxin-dependent mechanism originating in the earliest angiosperms.

Flowering
Auxin plays also a minor role in the initiation of flowering and development of reproductive organs. In low concentrations, it can delay the senescence of flowers. A number of plant mutants have been described that affect flowering and have deficiencies in either auxin synthesis or transport. In maize, one example is bif2 barren inflorescence2.

Ethylene biosynthesis
In low concentrations, auxin can inhibit ethylene formation and transport of precursor in plants; however, high concentrations can induce the synthesis of ethylene. Therefore, the high concentration can induce femaleness of flowers in some species.

Auxin inhibits abscission prior to the formation of the abscission layer, and thus inhibits senescence of leaves.

Synthetic auxins
In the course of research on auxin biology, many compounds with noticeable auxin activity were synthesized. Many of them had been found to have economical potential for human-controlled growth and development of plants in agronomy.

Auxins are toxic to plants in large concentrations; they are most toxic to dicots and less so to monocots. Because of this property, synthetic auxin herbicides, including 2,4-dichlorophenoxyacetic acid (2,4-D) and 2,4,5-trichlorophenoxyacetic acid (2,4,5-T), have been developed and used for weed control.

However, some exogenously synthesized auxins, especially 1-naphthaleneacetic acid (NAA) and indole-3-butyric acid (IBA), are also commonly applied to stimulate root growth when taking cuttings of plants or for different agricultural purposes such as the prevention of fruit drop in orchards.

Used in high doses, auxin stimulates the production of ethylene, also a native plant hormone. Excess ethylene can inhibit elongation growth, cause leaves to fall (abscission), and even kill the plant. Some synthetic auxins, such as 2,4-D and 2,4,5-T are marketed also as herbicides. Dicots, such as dandelions, are much more susceptible to auxins than monocots, such as grasses and cereal crops. So these synthetic auxins are valuable as synthetic herbicides. 2,4-D was the first widely used herbicide, and it is still in use. 2,4-D was first commercialized by the Sherwin-Williams company and saw use in the late 1940s. It is easy and inexpensive to manufacture.

Triclopyr (3,5,6-TPA), while known as an herbicide, has also been shown to increase the size of fruit in plants. At increased concentrations, the hormone can be lethal. Dosing down to the correct concentration has been shown to alter photosynthetic pathways. This hindrance to the plant causes a response that increases carbohydrate production, leading to larger fruit.

Herbicide manufacture
Synthetic auxins are used as a kind of herbicide and overdosing of auxins will interrupt plants' growth and lead to their death. The defoliant Agent Orange, used extensively by British forces in the Malayan Emergency and American forces in the Vietnam War, was a mix of 2,4-D and 2,4,5-T. The compound 2,4-D is still in use and is thought to be safe, but 2,4,5-T was more or less banned by the U.S. Environmental Protection Agency in 1979. The dioxin TCDD is an unavoidable contaminant produced in the manufacture of 2,4,5-T. As a result of the integral dioxin contamination, the use of 2,4,5-T products has been implicated in leukemia, miscarriages, birth defects, liver damage, and other diseases.

See also
 Auxin binding protein
 Fusicoccin
 Herbicide; specifically, see the section: §Auxin
 Phenoxy herbicide
 Pruning fruit trees
 Tropism
Witch's broom
Toshio Murashige
Folke K. Skoog
Kenneth V. Thimann

References

Further reading

Plant physiology

Auxinic herbicides

Auxin


Raketiranje Bizovca 7. studenoga 1991. je bio ratni zločin JNA nad hrvatskim civilima. Za ovaj veliki ratni zločin nad hrvatskim civilima, hrvatska javnost gotovo ništa ne zna, poput mnogih sličnih. Za ovo zlodjelo nikada nitko nije osuđen, niti je javnosti poznato da su se međunarodna sudska tijela raspitivala za ovo.

Tijek događaja
Bez ikakva povoda zrakoplovi JNA su raketirali Bizovac. Točnije, raketirane su Bizovačke toplice, robna kuća u središtu Bizovca te više obiteljskih kuća u Kolodvorskoj ulici. Ovaj teroristički napad odnio je devet (9) ljudskih života, među kojima i jedanaestogodišnji dječak, a još je JRZ u napadu ranilo 24 mještana.  Osim pogođenih, JRZ je gađalo i hotel Termiu i promašila ga. No, od detonacije i siline udarnog tlaka, na ulazu u hotel ubijen je jedan muškarac.

Sat vremena poslije uslijedio je novi napad. U drugom napadu raketiran je i kolodvor.

Povezani članci
popis masovnih zločina nad Hrvatima u Domovinskom ratu

Izvori

Vanjske poveznice
07.11.2014. STV Vijesti Obljetnica raketiranja Bizovca - do danas nitko nije odgovarao, kanal Slavonske televizije na YouTubeu, objavljeno 7. studenoga 2014.

Ratni zločini nad Hrvatima u Domovinskom ratu

Raketiranje Bizovca 7. studenoga 1991.


නාය යෑම යනු විශාල ප්‍රදේශයක පොළොව සෙලවීමේ භූගෝලීය සංසිද්ධියයි. එයින් ගිලාබැසීම ,ගල් වැටීම, සහ කඳු කොටස් ගැලවීයාම සිදුවිය හැක.මෙය බොහෝදුරට කඳුකර ප්‍රදේශවල සහ වෙරළ ආශ්‍රිතව සිදුවිය හැකිය. මෙම ක්‍රියාවලියට ප්‍රධාන ලෙස බලපාන්නේ ගුරුත්වාකර්ෂණයයි. එසේ වුවත් නායයෑම් වලට බලපාන තවත් සාධක රාශියක් ඇත.දැන් බොහෝමයක් නායයෑම් ඇතිවන්නේ මිනිස් ක්‍රියාකාරකම්වල බලපෑමෙන්ය. නාය යෑම භූමි කොටසේ ස්ථායිතාව මත රදා පවතී ,මෙම ස්ථායි -අස්ථායිතාවයට මිනිසාගේ ක්‍රියා සහ තවත් සාධක බලපායි

මිනිසාට හානි කරන උපද්‍රව අතරින් නායයෑම්
ප්‍රධාන තැනක් ගනී. පසුගිය දශක දෙකක කාලය තුළ ශ්‍රී ලංකා‍වේ අති ප්‍රබල මට්ටමේ නායයෑම් කිහිපයක් ම
සිදුවිය.මහාමාර්ග,දුම්රිය,රෝහල්,පාසල් ඇතුළු යටිතල පහසුකම් රැසක් ද මිනිස් ජීවිත වලට අමතරව විනාශයට
පත් විය.අද වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රීක්ක 25න් 10 ක් ම නායයෑමේ තර්ජනයට මුහුන පා සිටියි. නායයෑම
සඳහා භෞතික සාධක සේම මානව සාධක ද බලපාන අතර අද වන විට මිනිසාගේ අක්‍රමවත් ක්‍රියාවන්ගේ ප්‍රතිඵලයක්
ලෙස නායයෑම් උග්‍ර  වී ඇත.නාය යාමක් යනු කුමක්ද?එහි ප්‍රති විපාක මොනවාද? ඉන් මිදෙන්නේ කෙසේද යන්න
පිළිබඳව මිනිසා දැනුවත් කළ යුතුව ඇත.මේ සඳහා පහත ප්‍රධාන කරුනු ඔස්සේ අවධානය යොමු කරනු
ලැබේ.

නාය යාමක් යනු කුමක්ද?
නායයෑම ආශ්‍රිත ක්‍රියාවලිය
නායයෑම් වර්ග
නායයෑම් කෙරෙහි බලපාන සාධක
නායයෑමක් ඇති වීමට පෙර ඇතිවිය හැකි ලක්ෂණ
නායයෑම් වළක්වා ගැනීමට අපට කළ හැකි දේ

නායයෑමක් යනු කුමක්ද?
	මේ සම්බන්ධව ඉදිරිපත් වී ඇති නිර්වචන 02ක් පහත දැක් වේ.

"නායයෑමක් යනු,ගුරුත්ව බලය හේතුකොටගෙන බෑවුමක පස,පාෂාණ,ගස් ගල් වැනි ද්‍රව්‍යයන් පහතට හා පිටතට පරිවහනය වීමයි."

-ඵ්.කේ.ලොබෙක් මහතා-

"උස් ස්ථානයක සිට පහත් ස්ථානයක් දක්වා බෑවුම දිගේ ගුරුත්ව බලය නිසා මැටි, රොන් මඩ,වැලි,බොරළු,විශාල ගල්වලින් සමන්විත ගලා යාමකි."

-මහාචාර්ය කපිල දහනායක මහතා-<gapura vishwavidyalaya>

කන්දක සිට වර්ෂාවත් සමග එහි තිබෙන ගස් ගල්, පාශාන ආදිය පහළට පැමිණීම නායයෑමයි

- මහාචාර්ය T.H. උදීෂ ඉවාන් මහතා-

නායයෑමක් ආශ්‍රිත ක්‍රියාවලිය.
කඳු බෑවුමක් මුලින් නිර්මාණය වී‍මේදී ඵහි මතුපිට සකස් වී ඇත්තේ
මව් පාෂාණ වලිනි.කාලයක් ගත වීමත් සමඟ භෞතික,රසායනික හා
ඓන්ද්‍රිය (ජීව විද්‍යාත්මක) ජීරණ ක්‍රියාවලියට මව් පාෂාණ නතු වීම
නිසා ජීරණයට ලක් වේ.එම දිරාපත් වූ ශේෂ කොටස් කඳු බෑවුම මත
තට්ටුවක් ලෙස තැන්පත් වේ.ඊට යටින් පිහිටා ඇත්තේ ජීරණයට ලක්
නොවූ මව් පාෂාණයයි.තද වැසි ඇති වන විට මෙම ජීරණාවශේෂ
තට්ටුව උරා ගන්නා ජල ප්‍රමාණය අධික වීම නිසා අවසානයේ ජීරණාවශේෂ
තට්ටුව ජලයෙන් සංතෘප්ත වී එහි බර වැඩි වේ.එමෙන් ම භූ ගත ජල
ප්‍රමාණය,මව් පාෂාණය හා ජීරණාවශේෂ තට්ටුව අතර තිබෙන ඉඩ
තුලින් ගලා යෑමට පටන් ගැනීම නිසා ස්තර දෙක අතර ඒකාබද්ධතාවය
බිඳ වැටේ.අවසානයේ ගුරුත්ව බලය හේතුවෙන් කඳු බෑවුමේ තැන්පත් වූ
ජීරණාවශේෂ තට්ටුව පහළට රූරා යයි.මෙය විද්‍යාත්මකව ස්කන්ධ අවගමනය
(MASS MOVEMENT) ලෙස ද හඳුන්වනු ලැබේ.

නායයෑම් වර්ග

නායයෑම් කෙ‍රෙහි බලපාන සාධක
මෙය ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට වෙන් කල හැකිය.
භෞතික සාධක
මානව සාධක

භෞතික සාධක

භූමියේ අනුක්‍රමනය හෙවත් තීව්‍රතාවය

භූමි ප්‍රදේශයක් ප්‍රධාන කොටස් පහකින් සමන්විතය.තැනිතලා,මද බෑවුම්,මධ්‍යස්ත බෑවුම්,දල බෑවුම්,ඉතා මද දල බෑවුම්
වශයෙනි.ජාතික ගොඩනැගිලි පර්යේෂණ ආයතනයට අනුව බෑවුම් අංශක15-40  අතර බෑවුම් ප්‍රදේශවල ශ්‍රි ලංකාවේ නායයෑම් ඇති වේ.ඵ් අතරින් 20-30 අතර ප්‍රදේශවල වැඩියෙන් නාය යන බව දක්වයි.

කඳු බෑවුමේ භූ විද්‍යාත්මක ලක්ෂණ
	කඳු බෑවුමක ඉරිතැලීම්,විභේද කුස්තුර,ආදී සාධක නායයෑම සඳහා හේතු වේ.වශේෂයෙන් ම මොහොර බෑවුම්වල පාදයෙහි පිහිටා ඇති බෑවුම් නිර්මාණය වී ඇත්තේ ඊට ඉහළින් පිහිටා ඇති පාෂාණ ජීරණයෙන් ඉතිරි වූ කොටස් ආශ්‍රයෙනි.මේවා හොඳින් ඒකාබද්ධ වී නොමඅති අතර,ස්ථාවර නොවේ.අධික වර්ෂාපතනයක් ඇති අවස්ථාවල මෙම බෑවුම් කොටස  සංතෘප්ත වී නායයෑම් ඇති කරයි.

කඳු බෑවුමේ වෘක්ෂලතාවරණය
	වෘක්ෂලතා ආවරණයක් සහිත ප්‍රදේශවලට වර්ෂාව ලැබෙන විට වැහි බිංදු ශාක මතට වැටී ක්‍රමයෙන් බිමට පතිත වේ.ඉවිට පාංශු ඛාදනය පාලනය වේ.

වර්ෂාපතනයේ ප්‍රමාණය හා තීව්‍රතාවය
	අධික තීව්‍රතාවයක් සහිත වර්ෂාපතනයක් දිගු කාලයක් තිස්සේ ලැබුනහොත් එය නායයෑම් කෙරෙහි බලපෑමක් ඇති කරයි.අධික වර්ෂාපතනයක් ලැබීම නිසා කඳු බෑවුමේ ජීරණාවශේෂ අධි සංතෘප්ත (Over Saturation)බවට පත් වේ. එය නායයෑමට අවශ්‍ය වටපිටාව සකස් කිරීමකි.

භූමි කම්පා ඇති වීම
	භූමිකම්පාවක් නිසා  ඇතිවන කම්පන තරංග පෘෂ්ඨය මතුපිට ගමන් කිරීම නිසා අදාල ප්‍රදේශයේ බෑවුම් ප්‍රදේශ ද චලනයට ලක් වේ.එවැනි අවස්ථාවක කඳු බෑවුමේ පවතින පාෂාණ කොටස් ගැලවී ක්ෂණිකව පහළට කඩා වැටිය  හැකිය.

මානව සාධක

වනාන්තර විනාශය
	ජන සංඛ්‍යාව සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වීම සමග ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරා ගැනීම සඳහා වනාන්තර විනාශ කරන ලදී.ශාක වල මුල් මගින් පස් බැඳ තබා ගනී.එයින් එහි භෞතික තත්වය හා යාන්ත්‍රික ශක්තිය වැඩි වේ.එහෙත් වන විනාශය නිසා පසේ බෑවුම් වල ස්ථායිතාවය අඩු වී පස් අස්ථායි වේ.එවිට වැස්ස ආ විට මෙම පස් ස්තර ගැලවී යාමට ලොකු හැකියාවක් ලැබේ.දළ බෑවුම්වල දුම්කොළ වගාව මෙන්ම අවිධිමත් තේ වගාවත් නායයෑමට හේතු වේ.

අක්‍රමවත් ඉදි කිරීම්
	මිනිසුන් තමන්ට නිවාස තැනීමට භූමිය හිඟ වූ නිසා කඳුකර ප්‍රදේශවල නිවාස හදන ලදී.අංශක90 බෑවුම කපා නිවාස හැදීම නිසා නායයෑම බහුලය.

භූමිය මතුපිට ජලය ගලා යාමට බාධා ඇති වීම
ක්‍රමානුකූලව සකසා ඇති ජල ප්‍රවාහන පද්ධතියක් ඇත්නම් ජලය ගලා යාම ක්‍රමවත් වේ.

කෘතීම පිපිරවීම් ඇති කිරීම
කළුගල්  වැඩපලවල ඩයිනමයිට් යොදා පිපිරවීම් කරයි.එමගින් ඇති කරන කම්පනය භූමිකම්පාවකින් සිදුවන ක්‍රියාවලියට සමානය.ජීරණාවශේෂ තට්ටුව පිපිරීම නිසා සෙලවීමකට ලක් විය හැකිය.ජීරණාවශේෂ තට්ටු අතර ඒකාබද්ධතාවය නැති වීම නාය යාමට හේතු වේ.

අවිධිමත් වගා ක්‍රම හා අනුචිත වගාවන්
	මේ නිසා ජලය ගලායාමට බාධා ඇති වේ.අතීතයේ සිට කඳුකරයේ වගාවන් සඳහා යොදා ගත්තේ හෙල්මළු වගා ක්‍රමයයි.නමුත් අද දුම්කොළ,එළවළු ආදී වගාවන් වලදී මේ ක්‍රමය යොදා නොගනී.මෙය ජලය බැස යාමට බාධාවක් වන අතර මේ නිසා පාංශු ඛාදනය බහුලය.

පැරණි නාය බිම් භාවිතයට ගැනීම
	එක් අවස්ථාවකදී නාය ගිය ප්‍රදේශයක් නැවත නාය යාමට ඇති ප්‍රවණතාවය වැඩිය.
	උදා-2003 වර්ෂයේ පුද්ගලයන් 60ක් පමණ මිය ගිය රත්නපුර ඇලපාත ප්‍රදේශයේ නායයෑම.

අවිධිමත් වන වගාව
	නායයෑම් බහුල ප්‍රදේශ වල දේශීය ශාක වෙනුවට විදේශීය ශාක වගා කිරීම.
	උදා-පයිනස් වගාව

නායයෑමක් ඇති වීමට පෙර ඇති විය හැකි ලක්ෂණ
මූලික ලක්ෂණ කිහිපයකි.
කඳු බෑවුම් ප්‍රදේශවල පැලුම් ඇතිවීම හා ඒවා ක්‍රමයෙන් පුළුල් වෙමින් ගැඹුරු වීම.

කලින් තිබූ ජල උල්පත් සිඳී යාම හා පෙර ජල උල්පත් නොතිබූ තැන් වලින් හිටි හැටියේ ජල උල්පත් මතු වීම.
කඳු බෑවුමේ ඇති ගස්,දුරකතන කණු,විදුලි කණු,කඳු බෑවුමේ පහළ ප්‍රදේශයට ඇලවීම.
මොහොර බෑවුමක පස් තට්ටුව මත සරුවට වැඩුණු පොල්,පුවක් වැනි ශාක ක්ෂණිකව මැරී යාම.
ස්ථීර ගොඩනැගිලි පුපුරා යාම.
ස්වාභාවික දිය උල්පත් වලින් පිටවන ජලය මඩ සහිත වීම.

ආපදාවට ලක් වන ප්‍රදේශවල තිබෙන බෑවුම,මාර්ගවල,ගොඩනැගිලිවල,නිවාසවල බිත්තිවල හෝ ඉදිකිරීම්වල හදිසියේ පැලීම් ඇති වීම.
බෑවුම් වල ගිලා බැසීම්,ඉලිප්පීම්,හදිසියේ ජලය මතු වීම.
ගංඟා ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවල සතුන්ගේ හා පක්ෂීන්ගේ අසාමාන්‍යය අස්වාභාවික හැසිරීම.

නායයෑම් වලින් සිදුවන හානි.

ජීවිත හානි
	මෙය ප්‍රබලම හානියයි.මානව සම්පත රටේ ආර්ථිකයට ඉතා වැදගත් වේ.එබැවින් මෙලෙස මියයෑම ආර්ථිකයට බලපායි.

නිවාස හානිය

මෙය පුද්ගලයාට ආර්ථික වශයෙන් ද මානසික වශයෙන් ද බලපායි.

භූමි හානිය
භූමියේ ගුණාත්මක බවට හානි සිදු කරයි
පුද්ගලයන් සතු ඉඩකඩම් අහිමි වීමෙන් භූමියට හානි සිදු කරයි

ගංවතුර හා නායයෑම් නිසා සිදු වූ හානිය

2003 වර්ෂය

වගා හානිය

රටේ ආර්ථිකයට සිදුවන හානි

යටිතල පහසුකම් වලට  සිදුවන හානි

සමාජීය හානි

පරිසරයට හා සතුන්ට සිදුවන හානි

කඳු ප්‍රදේශ කඩා වැටීමෙන් කඳුකරයේ භෞතික භූ දර්ශනයේ ස්වභාවය වෙනස් වීම.
ජල උල්පත්වල ගමන්මාර්ග අවහිර වීම හා උල්පත් සිඳීයාම හෝ නව ජල උල්පත් නිර්මාණය වීම.
වනාන්තර විනාශ වීම හා සත්ත්ව වාසභූමි වෙනස් වීම.
පාංශු ව්‍යූහය වෙනස් වීම.
ජල ගැලීම් ඇති වීම.

ලෝකයේ සහ ශ්‍රී ලංකාවේ නායයෑම්වල ස්වභාවය.
01.U.S. Geological Survay දත්තවලට අනුව 1999 දෙසැම්බර් මස වෙනිසියුලාවේ සිදු වූ නායයෑම් වලින් සිදු වූ මරණ සංඛ්‍යාව 30,000ක් තරම් විශාල විය.

02. u.s. Geological Survay දත්ත වලට අනුව 21 වන ශත වර්ෂ‍යේ ඉතා විශාල නායයෑම් 02 ක් වාර්තා විය. ඒවා නම් 1980 දී  ශාන්ත හේලන්ස් (වොෂින්ටන්) සිදු වූ නායයෑම ඉන් එකකි. මෙම නායයෑම මගින් දළ වශයෙන් ප්‍රමාණයෙන් ඝණ සැතපුම් 1.7 ක් තරම් විශාල පාෂාණ හා මඩ තට්ටුවක් පහතට කඩා වැටුණි.අනෙක් විශාල නායයෑම වන්නේ 1911 දී ටජිකිස්තාන්හි සිදු වූ නායයෑමයි.

-ශ්‍රී ලංකාවේ නුවරඑළිය,බදුල්ල,රත්නපුරය,කෑගල්ල,මාතලේ,කළුතර,මහනුවර,ගාල්ල,මාතර,හම්බන්තොට නායයෑමේ තර්ජනයට මුහුන පා ඇති දිස්ත්‍රීක්ක වේ.
-එය ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත භූමි ප්‍රමාණයෙන් 20%ක් පමණ වේ.

-අරණායක එළගපිටිය කන්දේ සිදු වුයේ ශ්‍රී ලංකාවේ මෙතෙක් ඇති වු නාය යාම් අතුරින් විශාලතම නායයෑමයි.

-දැනට ඇති වාර්තා වලට අනුව මෙම ශතවර්ෂය ආරම්භයේ එනම් මුල් දශක හය තුළ විශාල නායයෑම් 6 ක් සිදු වූ අතර ඊට පසුව 1981-1986 දක්වා වර්ෂ 06 තුළ විශාල පරිමාණ නායයෑම්  4ක් සිදු වී ඇත. 1989 ජූලි මාසයේදී තවත් විශාල ප්‍රමාණයේ නායයෑමක් ඇති විය.ඊට පසුව සෑම වසරකදී ම විශාල ප්‍රමාණයේ නායයෑම් වාර්තා වේ.

නායයෑම් වලක්වා ගැනීමට අපට කළ හැකි දේ

නායයෑම් වලට අවධානමක් ඇති කඳු බෑවුම් වල මිනිස් කටයුතු පාලනය කළ යුතුය.ඒ යටතේ අක්‍රමවත් ඉදි කිරීම් සිදු කිරීම,වගා කටයුතු කිරිම වැනි දෑ පාලනය කළ යුතුය.

පොළොව මතුපිට ජලය රඳා නොසිට පහසුවෙන් බැස යාම පිණිස කාණු පද්ධතියක් ස්ථාපිත කළ යුතුය.මෙම කාණු ප්‍රධාන ඇළ මාර්ගයට සම්බන්ධ වන සේ සමෝච්ඡ රේඛාවන් ඔස්සේ කැපිය යුතුය.

කඳු බෑවුම ආශ්‍රිතව කරන වගාවන් වලදී ජලය නිසි ලෙස බැස යන ආකාරයට සැකසීම.

පැරණි නායයෑම් බිම් හඳුනා‍ගෙන එම බිම් පිළිබඳව ජනතාව දැනුවත් කිරීමට සිතියම් නිර්මාණය කිරීම.

නායයෑම් වලට ලක් වූ ප්‍රදේශවල පාංශු ස්තරය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ගස් වැල් රොපණය කිරීම.

බෑවුම මත ජීරණාවශේෂ තට්ටුවේ ඒකාබද්ධතාවය ඇති කිරීම සඳහා දේශීය ශාක සමෝච්ඡ වැටි ලෙස වැවීම.

නායයෑම් පූර්ව ලක්ෂණ හඳුනාගෙන පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමේ ක්‍රියා පටිපාටියක් රට තුළ ස්ථාපිත කිරීම.

නායයෑමේ දී  පහතට ලිස්සා යන බිමෙහි හිස ඉවත් කර (මුදුනු කපා)භූමියේ බර අඩු කිරීම සහ මනා ජලවහන රටාවක් ඇති කිරීම.මෙහිදී ජලය නිසි ආකාරයෙන් බැස යන ආකාරයට කානු පද්ධතියක් ස්ථාපිත කළ යුතුය.

නායයෑම් වලට ගොදුරු විය හැකි ප්‍රදේශ හඳුනාගෙන එම ප්‍රදේශවල ජීවත්වන ජනතාවට විකල්ප නිවාස හා ඉඩම් ලබා දීම.

වන විනාශය අවම කිරීම. ආදියයි

කඳුකර ප්‍රදේශ ආරක්ෂා කිරීමට නම්,
ක්‍රමවත් ඉඩම් ප්‍රතිපත්තියක් යටතේ--------------------

-පාංශු සංරක්ෂණයට ක්‍රමෝපායන් හඳුන්වා දීම.

-කඳුකර බිම්වලට උචිත භූමි පරිභෝගයක් ස්ථාපිත කිරීම.

-සැලසුම් සහගත නොවන ඉදි කිරීම් නතර කිරීම.

-පරිසරයට වන හානිය අවම කර ගනිමින් සංවර්ධන සැලසුම් ඉදිරිපත් කිරීම.

-ජනතාවගේ දැනුම මට්ටම වර්ධනය.

-නවීන තාක්ෂණික ක්‍රියා මාර්ග අනුගමනය කිරීම.

භූගෝල විද්‍යාව

නායයෑම්


Polina Dmitryevna Komar (; Moscou, 4 de novembro de 1999) é uma nadadora sincronizada russa, campeã olímpica na natação artística.

Carreira

Komar conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio como representante do Comitê Olímpico Russo na disputa por equipes, ao lado de Vlada Chigireva, Marina Goliadkina, Svetlana Kolesnichenko, Alexandra Patskevich, Svetlana Romashina, Alla Shishkina e Maria Shurochkina, com a marca de 196.0979 pontos.

Nadadores sincronizados olímpicos da Rússia
Campeões olímpicos da Rússia
Nadadores sincronizados nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação artística
Naturais de Moscou

Polina Komar


Leandro este un prenume masculin în italiană, portugheză și spaniolă. Numele este o variantă a altor două nume: Leander, un personaj și erou din mitul grecesc și Lysander, o rudă a numelui grecesc Alexander. Există, de asemenea, o variație a denumirii în limba franceză: Léandre.

Referințe

Sociologie

Leandro (nume)


شاد غريغوري موس  (مواليد 9 مارس 1987) المعروف حاليا باسم باو واو (Bow Wow) وسابقا باسم ليل باو واو (Lil' Bow Wow), هو مغني راب وممثل أمريكي، عندما كان يسمى بـ(ليل باو واو)أطلق أول البوم له بمسمى Beware of Dog في عام 2000 بعمر 13 سنه, وأتبعه لاحقا بألبوم Doggy Bag عام2001, وفي عام 2003 أطلق باو واو البومة الثالث Unleashed وكان هذا أول البوم لا يستخدم فيه(ليل) باسمه.

كان أول ظهور سينيمائي لباو واو في فيلم Al About the Benjamins في عام 2002, وفي نفس العام قام باو واو بتمثيل أول فيلم من بطولته في فيلم Like Mike, قام باو واو لاحقا بأداء عدة أفلام أخرى مثل: Johnson Family Vacation في 2004, وRoll Bounce في2005 ,و The Fast and the Furious: Tokyo Drift في 2006, وظهر باو واو أيضا في حلقه من مسلسل Entourage.

ألبوماته

2000: Beware of Dog

2001: Doggy Bag

2003: Unleashed

2005: Wanted

2006: The Price of Fame

2009: New Jack City II

2011: Underrated

قائمة أفلامه

2001: Carmen: A Hip Hopera

2002: All About the Benjamins

2002: Like Mike

2004: Johnson Family Vacation

2005: Roll Bounce

2006: The Fast and the Furious: Tokyo Drift

2009: Hurricane Season

2010: Lottery Ticket

2011: Madea's Big Happy Family

2013: Scary MoVie

روابط خارجية

مراجع

أشخاص أتهموا بتهمة بطارية مدفعية
أشخاص على قيد الحياة
مغنو راب أفارقة أمريكيون
مغنو راب أمريكيون
مغنو راب أمريكيون في القرن 21
مغنو راب من كولومبوس (أوهايو)
مغنو هيب هوب
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 21
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من أوهايو
ممثلون من كولومبوس (أوهايو)
مواليد 1987
مواليد في كولومبوس (أوهايو)
موسيقيون أمريكيون في القرن 20
موسيقيون أمريكيون في القرن 21
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21

باو واو


est le huitième album studio du groupe danois de heavy metal Volbeat, sorti le 3 décembre 2021 par Republic Records aux États-Unis et par Vertigo Records et Universal Records en Europe.

Fiche technique

Liste des chansons

Membres
Volbeat

 Michael Poulsen : chant, guitare rythmique
 Jon Larsen : batterie
 Rob Caggiano : guitare
 Kaspar Boye Larsen : guitare basse

Classements hebdomadaires

Références

Album de Volbeat
Album musical sorti en 2021
Album numéro un au Danemark
Album numéro un au UK Rock and Metal Chart
Album numéro un en Allemagne
Album numéro un en Autriche
Album publié par Universal Records
Album publié par Vertigo Records

Servant of the Mind


Abaixo segue uma lista de singles número um na Billboard Global 200 em 2022. A Global 200 é uma parada musical que classifica as canções com melhor desempenho globalmente. Seus dados, publicados pela revista Billboard e compilados pela MRC Data, são baseados em vendas digitais e streaming online de mais de 200 territórios em todo o mundo. Outra parada semelhante é a Billboard Global Excl. US, que segue a mesma fórmula, exceto que abrange todos os territórios, excluindo os EUA.

Na Global 200, onze singles alcançaram o número um em 2022. Dezenove artistas alcançaram o topo da parada, com dezesseis—Gayle, Carolina Gaitán, Mauro Castillo, Adassa, Rhenzy Feliz, Diane Guerrero, Stephanie Beatriz, Glass Animals, Harry Styles, Kate Bush, Bizarrap, Quevedo, Blackpink, Sam Smith, Kim Petras e 21 Savage—conquistando seu primeiro single número um. Blackpink colocou dois singles no número um, o único ato com mais canções no topo da parada em 2022. Harry Styles passou mais semanas no primeiro lugar com 15 semanas não consecutivas no topo por seu single "As It Was", que se tornou a canção número um mais longa na história da parada.

Na Global Excl. US, onze singles alcançaram o primeiro lugar em 2022. Quatorze artistas alcançaram o topo da parada, com nove—Gayle, Glass Animals, Anitta, Harry Styles, Kate Bush, Bizarrap, Quevedo, Sam Smith e Kim Petras—conquistando seu primeiro single número. Blackpink colocou dois singles no número um, o único ato com mais canções no topo da parada em 2022. Harry Styles passou mais semanas no primeiro lugar com 13 semanas não consecutivas no topo por seu single "As It Was", que se tornou a canção número um mais longa na história da parada.

Histórico

Ver também
 2022 na música
 Lista de singles número um na Billboard Hot 100 em 2022
 Álbuns número um na Billboard 200 em 2022

Ligações externas
  (em inglês) da Billboard

2022
Billboard Global 200

Lista de singles número um na Billboard Global 200 em 2022


Escadrila de aviație este o unitate militară  de aviație a armatei aeriene, marinei militare sau a trupelor de uscat.

Escadrila  de aviație  cuprinde de la două la șase avioane împreună cu piloții  și personal aferent la sol, dar de obicei sunt formate  din 4 avioane și face parte dintr-o unitate mai mare, escadron,  ca în aviația SUA.  Totuși, în câteva exemple specifice pot cuprinde chiar 12 sau 16 avioane cum e  în cazul cu  Battle of Britain Memorial Flight. Echivalentele în alte limbi sunt : escadrille (franceză), escuadrilla (spaniolă), esquadrilha (portugheză), zveno (rusă), and Schwarm (germană), Flight (engleză)

Structuri organizatorice  de aviație în unele țări NATO

Franța
Primele escadrile aeriene s-au format în Franța înainte de Primul Război Mondial, în 1912. Inițial, acestea au fost un grup vag definit de aeronave capabile de sarcini similare, în majoritatea cazurilor nu mai mult de șase avioane în fiecare. În timpul războiului, escadrila a devenit unitatea independentă de bază a aviației în cadrul forțelor armate franceze. O escadrilă era o unitate omogenă, înarmată cu un singur tip de avion, cu personal permanent de zbor și sol atașat, transport motorizat și hangare de corturi. Până la jumătatea anului 1915, Armee de l'Air a crescut la 119 escadrile de câte 10 avioane fiecare: 14 de avioane de vânătoare, 50 de bombardiere și restul unităților de recunoaștere, spotter și comunicații.  În timp ce escadrilele au funcționat inițial independent, în timpul bătăliei de la Verdun (1916), escadrilele chasseur (luptător) s-au format în formațiuni mai mari, pentru o coordonare mai ușoară.

În timpul celui de-al doilea război mondial, escadrilele franceze se aflau de obicei între 10 și 12 avioane. Prin urmare, ele au fost aproximativ echivalente cu un staffel german, gruppo italian sau eskadra poloneză (10 aeronave în 1939). Acest lucru a fost în contrast cu escadroanele  aeriene ale Commonwealth-ului britanic sau ale Statelor Unite, care aveau de obicei 12-18 aeronave, împărțite în două până la patru flights.

România
Escadrila de aviație este o subunitate tactică de aviație, care are în compunere un anumit număr de avioane militare, de regulă de același tip, precum și personalul navigant și tehnic care asigură pregătirea și ducerea acțiunilor de luptă. Escadrila de luptă se dispune pe un aerodrom al unității din care face parte în raport cu situația tactică sau cerințele de dispersare, fiind capabilă să îndeplinească misiuni de luptă independente.

Escadrilele de vânătoare au, de regulă 18-24 avioane, în timp ce escadrilele de bombardament, transport sau realimentare în aer sunt compuse dintr-un număr mai mic de avioane, de regulă 12 avioane. În Forțele Aeriene Române, escadrilele de vânătoare înzestrate cu aeronave Mig-21 LanceR sunt compuse din 16 avioane.

Referințe și note

Bibliografie
 Department of Defense, DOD Dictionary of Military and Associated Terms

Legături externe

Vezi și
 Forțele Aeriene Române

Aviație

Escadrilă de aviație


Basti Masim gizi Bagirova (Bağçakürd, 10 de abril de 1906 – Bağçakürd, 27 de fevereiro de 1962; ) foi uma produtora de algodão e política do Azerbaijão. Ela é conhecida como uma das primeiras stakhanovistas na RSS do Azerbaijão.

Trabalho
Em 1930 Bagirova começou a trabalhar no artel agrícola de Voroshilov, que mais tarde se tornaria uma propriedade coletiva. Esta propriedade acabaria por receber o nome de Bagirova. Em 1953, Bagirova foi eleita presidente da propriedade coletiva. Ela ocupou esta posição até à sua morte em 1962.

Política
Basi Bagirova foi membro do Partido Comunista a partir de 1937. Ela foi membro do Soviete Supremo da União Soviética da 1.ª à 3.ª convocação. Ela também foi membro do Soviete Supremo da RSS do Azerbaijão durante as 4.ª e 5.ª convocações, e membro do Presidium durante a 5.ª convocação. Bagirova foi também membro do Comité Central do Partido Comunista do Azerbaijão. Foi delegada ao 20.º Congresso do Partido Comunista da União Soviética e aos XXIII, XXIV e XXV congressos do Partido Comunista do Azerbaijão.

Ordem de Lenin
Heróis do Trabalho Socialista
Mortos em 1962
Nascidos em 1906
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Basti Bagirova


Las Primarias del Partido Republicano de 2012 en Nebraska se hicieron el 15 de mayo de 2012. Las Primarias del Partido Republicano fueron unas Primarias, con 35 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Nebraska estaban en disputa 35 delegados.

Elecciones

Resultados

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las Primarias en Nebraska (en inglés)
 Primarias y Primarias en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Primarias (en inglés)

2012
Nebraska


Münster, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Coğrafya yerleri

Almanya
 Münster, Vestfalya, Vestalya'da şehir, Almanya
 Münsterland, bölge
 Münster Antlaşması Bkn. Westphalia Barışı

 Münstertal, Black Forest, Almanya'da köy
 Münster, Hesse, Almanya'da köy
 Munster, Lower Saxony, Almanya'da şehir
 Münster, Bavaria, Almanya'da şehir
 Neumünster, Almanya'da şehir (Schleswig-Holstein), Almanya

Avusturya
 Münster, Tyrol, Avusturya'daki şehri

İsviçre
 Münster, Valais, İsviçre'de şehir
 Münster veya Müstair, Graubünden'de köy, İsviçre

İnsanlar
 Sebastian Münster, Alman kartograf

Ayrıca bakınız
 Munster

Münster (anlam ayrımı)


Jack Aitken (kor. 한세용, Han Se-yong) (London, Engleska, 23. rujna 1995.) je britansko-korejski vozač automobilističkih utrka. Godine 2015. osvojio je naslov u Eurocup Formula Renault 2.0 prvenstvu i u Formuli Renault 2.0 Alps. U Formuli 1 je nastupio na Velikoj nagradi Sakhira 2020. za momčad Williams, no nije osvojio bodove.

Početak utrkivanja

Karting
Jack Aitken se utrkivao u kartingu od 2006. do 2012. Prvi veći uspjeh postigao je 2006., kada je u prvenstvu Bayford Kart Club Summer Sprint Championship Honda Cadet završio treći u ukupnom poretku vozača. Godine 2008. u prvenstvu Buckmore Park Summer Championship - Minimax osvaja drugo mjesto, a sljedeće 2009. u istom prvenstvu osvaja naslov prvaka. Do kraja svoga natjecanja u kartingu, još je dva puta bio viceprvak; 2010. u prvenstvu Rotax Max Euro Challenge - Junior i 2011. u BNL Karting Series - Rotax Max Junior prvenstvu.

Dunlop Intersteps

Aitken je debitirao u jednosjedu 2012., u Dunlop Interseteps prvenstvu za momčad Fortec Motorsports u bolidu Mygale FB02. Prvenstvo je počelo na stazi Oulton Park 24. ožujka, a završilo na stazi Croft 30. rujna. Sezona je sadržavala osam rundi (Oulton, Donington, Brands Hatch, Snetterton, Thruxton, Pembrey, Rockingham, Croft) po tri utrke na svakoj, osim na stazi Oulton gdje su se vozile dvije utrke. Aitken je ostvario dvije pobjede na stazama Donington i Croft, te još 11 postolja. S osvojenih 490 bodova, osvojio je treće mjestu u ukupnom poretku vozača iza Matta Masona i prvaka Matthewa Parrya.

Formula Renault
Aitken je nastupao u raznim kategorijama Formule Renault od 2013. do 2016.

Sjevernoeuropska Formula Renault 2.0

Godine 2013. Aitken se natjecao u Sjevernoeuropskoj Formuli Renault 2.0 u bolidu Barazi-Epsilon FR2.0-10 za momčad Fortec Motorsport, a momčadski kolege su mu bili Matthew Parry i Philo Paz Armand. Sezona je sadržavala sedam rundi, s tim da su se na Hockenheimringu, Mostu i Zandvoortu vozile tri utrke, a na Nürburgringu, Silverstoneu, Spa-Francorchampsu i Assenu po dvije utrke. Aitken je petim mjestom na prvoj utrci prve runde na Hockenheimringu osvojio prve bodove, a drugim mjestom na prvoj utrci treće runde na Silverstoneu prvo postolje. Do kraja sezone osvojio je još postolja na drugoj utrci na Silverstoneu, te na stazama Spa-Francorchamps, Assen i Most, ali nije uspio pobijediti. Sezonu je završio s 230 osvojenih bodova, te drugim mjestom u poretku vozača iza momčadskog kolege i prvaka Matthewa Parrya.

Eurocup Formula Renault 2.0

Formula Renault 2.0 Alps

Formula Renault 3.5

EuroFormula Open

GP3

Formula 2

ART Grand Prix (2018.)
2018.

Campos Racing (2019. − 2020.)

2019.

2020.

Formula 1

Williams (2020.)
2020.

Rezultati

 Aitken je bio gostujući vozač i nije mogao osvajati bodove.

Izvori

Vanjske poveznice
Jack Aitken - Driver Database
Jack Aitken - Stats F1

Britanski vozači Formule 1

Jack Aitken


Yeniköy, Adana ilinin Yumurtalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1841 yılında bugün Demirtaş-Zeytinbeli yol kavşağının kuzeyinde Hacı Kevik denilen yerde ahşap sazlıktan yapılma evlerle inşa edilmiş olan mahallesimüz çıkan bir yangın sonucu tamamen yok olmuş ve şu anda kurulduğu yere çiftlik şeklinde ev yaptıran Kahyaoğulları evleri yanan köylüleri davet ederek misafir etmiştir. Burada bulunan devlet arazileri istimlak edilerek yerleşim alanına çevrilmiştir. Köy yeniden inşa edildiğinden dolayı adı da "YENİKÖY" olarak belirlenmiştir.

Mahallenin yedi asıl kurucusu vardır. Bu ailelerden bazıları: Kahya soyadını alan Hafız Osmanlar, Hacı Hüseyinler, Selim Ağalar; Ünal soyadını alan Yusuf Onbaşılar, Dağ soyadını alan Gavurdağlı Sülalesi, Kara soyadını alan Hayrullah Dede silsilesi ile gelen Mustafa - Kara Osman - Kara Mustafalar; Doğan soyadını alan Beytullah ve Hüsnü Ağalar; Nur soyadını alan Hacıoğulları'dır. Yedi asıl kurucu aileden sonra gerek bu kurucu aile akrabalıkları gerek sonradan yerleşmeler yoluyla bugün Yeniköy'de Aksoy, Aktaş, Akyar, Akyol, Alkan, Ay, Aydoğan, Aysu, Berber, Coşkun, Çankaya, Erzin, Ildıran, İncekara, Keskin,  Özcan, Pınar, Serçe, Taşkıran, Tekbasan, Tekin, Yavaş, Yılmaz vd. soyadını taşıyan aileler mahallede yaşamlarını sürdürmektedir. Dini inanç ve geleneklerine sıkı sıkıya bağlı olan muhacirler (Balkan Türkleri) köye geldikten kısa bir süre sonra, 1920'li yıllarda cami, 1946 yılında da ilkokul yaptırdılar. 1990'lı yıllarda yeniden yaptırılan caminin avlusunda mahallenin kurucuları olan Hafız Osman ile Hafız Kasım'ın mezarları bulunmaktadır. 1951 yılında Türkiye'ye gelen muhacirlerden 27 hane bu köye devlet tarafından yerleştirilmiştir. Mahallenin çevresinde Lidyalılar ve Romalılar dönemine ait antik yerleşimler bulunmaktadır. Halen bu yerler turizme kazandırılmak üzere beklenmektedir. Yöre çevresinde yeraltı şehirleri olduğu bilinmektedir, ancak herhangi bir kazı çalışması yapılmamıştır. Bu yeraltı şehirlerinin birbirlerine geçişi sağlayan yeraltı tüneller mevcuttur. Bu tünellerde halen demir parmaklıklar mevcuttur, ancak hiçbir arkeolojik çalışma yapılmamıştır.

Coğrafya
Adana iline 86 km, Yumurtalık ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Yumurtalık'ın mahalleleri

Yeniköy, Yumurtalık


Ode pavillonnaire est un documentaire français réalisé par Frédéric Ramade et sorti en 2008.

Synopsis
Le cinéaste revient dans le lotissement pavillonnaire de Fondettes, à la périphérie de Tours, où il a passé la majeure partie de son enfance.

Fiche technique
 Titre : Ode pavillonnaire
 Réalisation : Frédéric Ramade
 Scénario : Frédéric Ramade
 Photographie : Sébastien Buchmann
 Son : Isabelle de Mullenheim
 Montage : Cédric Putaggio
 Musique : Jean-Jacques Palix
 Production : Atopic Films
 Pays d'origine :
 Durée :
 Date de sortie : France -

Sélection
 Festival du film de Belfort - Entrevues 2005

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Isabelle Regnier, « Ode pavillonnaire : du pavillon à l'œuvre d'art », Le Monde, 3 juin 2008
 Thierry Méranger, Cahiers du cinéma, , juin 2008,
 Arnaud Hée, « Familial ensemble », sur Critikat, 3 juin 2008

Liens externes

Film français sorti en 2008
Film documentaire français
Moyen métrage français
Moyen métrage documentaire
Film tourné en Indre-et-Loire
Fondettes
Film documentaire autobiographique
Film documentaire sur une ville française

Ode pavillonnaire


O gene Rouan é, no campo da hipologia e da biologia molecular, um gene da pelagem do cavalo, levando a uma presença estável de pelos brancos, mais ou menos numerosos. Ao contrário dos cavalos cinzentos, os cavalos com expressão do gene ruão não mudam de cor a longo prazo durante a sua vida, mas apenas durante as variações sazonais. Eles são bastante raros. Roan coats são encontrados principalmente em raças resistentes.

Todas as pelagens equinas podem ser afetadas pelo gene ruão, mas as pelagens ruão existem mais comumente em combinação com baía (roan), castanha ( aubère ) e, mais raramente, preta ( ruão preto, anteriormente chamado de "cinza de ferro").

Etimologia
O termo vem do espanhol roano, por sua vez relacionado com o gótico rauda, do gótico podridão, "vermelho".

Terminologia
Na França, "rouan" é o nome do gene, enquanto o fenótipo é chamado de "misto" ou "granité".

Classificação
Na França, antes da nova classificação de pelagem, cavalos com uma mistura de pelo branco sobre pelagem baia eram chamados ruões, aqueles com mistura de pelagem branca sobre pelagem castanha eram chamados de aubères, e raros casos de cavalos pretos ruãos eram geralmente classificados como cinza ferro. Desde 1999, a classificação das pelagens mudou na França para se tornar mais próxima da realidade genética.

Bibliografia

Ligações externas

  "Introduction à la génétique des robes sur  Veterinary Genetics Laboratory, School of Veterinary Medicine, Université de Californie, Davis.  Site web consulté le .

Genética animal
Cavalos

Gene Rouan


In computer programming, undefined behavior (UB) is the result of executing a program whose behavior is prescribed to be unpredictable, in the language specification to which the computer code adheres. This is different from unspecified behavior, for which the language specification does not prescribe a result, and implementation-defined behavior that defers to the documentation of another component of the platform (such as the ABI or the translator documentation).

In the C community, undefined behavior may be humorously referred to as "nasal demons", after a comp.std.c post that explained undefined behavior as allowing the compiler to do anything it chooses, even "to make demons fly out of your nose".

Overview
Some programming languages allow a program to operate differently or even have a different control flow than the source code, as long as it exhibits the same user-visible side effects, if undefined behavior never happens during program execution. Undefined behavior is the name of a list of conditions that the program must not meet.

In the early versions of C, undefined behavior's primary advantage was the production of performant compilers for a wide variety of machines: a specific construct could be mapped to a machine-specific feature, and the compiler did not have to generate additional code for the runtime to adapt the side effects to match semantics imposed by the language. The program source code was written with prior knowledge of the specific compiler and of the platforms that it would support.

However, progressive standardization of the platforms has made this less of an advantage, especially in newer versions of C. Now, the cases for undefined behavior typically represent unambiguous bugs in the code, for example indexing an array outside of its bounds. By definition, the runtime can assume that undefined behavior never happens; therefore, some invalid conditions do not need to be checked against. For a compiler, this also means that various program transformations become valid, or their proofs of correctness are simplified; this allows for various kinds of optimizations whose correctness depend on the assumption that the program state never meets any such condition. The compiler can also remove explicit checks that may have been in the source code, without notifying the programmer; for example, detecting undefined behavior by testing whether it happened is not guaranteed to work, by definition. This makes it hard or impossible to program a portable fail-safe option (non-portable solutions are possible for some constructs).

Current compiler development usually evaluates and compares compiler performance with benchmarks designed around micro-optimizations, even on platforms that are mostly used on the general-purpose desktop and laptop market (such as amd64). Therefore, undefined behavior provides ample room for compiler performance improvement, as the source code for a specific source code statement is allowed to be mapped to anything at runtime.

For C and C++, the compiler is allowed to give a compile-time diagnostic in these cases, but is not required to: the implementation will be considered correct whatever it does in such cases, analogous to don't-care terms in digital logic. It is the responsibility of the programmer to write code that never invokes undefined behavior, although compiler implementations are allowed to issue diagnostics when this happens. Compilers nowadays have flags that enable such diagnostics, for example, -fsanitize=undefined enables the "undefined behavior sanitizer" (UBSan) in gcc 4.9 and in clang. However, this flag is not the default and enabling it is a choice of the person who builds the code.

Under some circumstances there can be specific restrictions on undefined behavior. For example, the instruction set specifications of a CPU might leave the behavior of some forms of an instruction undefined, but if the CPU supports memory protection then the specification will probably include a blanket rule stating that no user-accessible instruction may cause a hole in the operating system's security; so an actual CPU would be permitted to corrupt user registers in response to such an instruction, but would not be allowed to, for example, switch into supervisor mode.

The runtime platform can also provide some restrictions or guarantees on undefined behavior, if the toolchain or the runtime explicitly document that specific constructs found in the source code are mapped to specific well-defined mechanisms available at runtime. For example, an interpreter may document a particular behavior for some operations that are undefined in the language specification, while other interpreters or compilers for the same language may not. A compiler produces executable code for a specific ABI, filling the semantic gap in ways that depend on the compiler version: the documentation for that compiler version and the ABI specification can provide restrictions on undefined behavior. Relying on these implementation details makes the software non-portable, but portability may not be a concern if the software is not supposed to be used outside of a specific runtime.

Undefined behavior can result in a program crash or even in failures that are harder to detect and make the program look like it is working normally, such as silent loss of data and production of incorrect results.

Benefits
Documenting an operation as undefined behavior allows compilers to assume that this operation will never happen in a conforming program. This gives the compiler more information about the code and this information can lead to more optimization opportunities.

An example for the C language:

int foo(unsigned char x)
{
     int value = 2147483600; /* assuming 32-bit int and 8-bit char */
     value += x;
     if (value < 2147483600)
        bar();
     return value;
}

The value of x cannot be negative and, given that signed integer overflow is undefined behavior in C, the compiler can assume that value < 2147483600 will always be false. Thus the if statement, including  the call to the function bar, can be ignored by the compiler since the test expression in the if has no side effects and its condition will never be satisfied. The code is therefore semantically equivalent to:

int foo(unsigned char x)
{
     int value = 2147483600;
     value += x;
     return value;
}

Had the compiler been forced to assume that signed integer overflow has wraparound behavior, then the transformation above would not have been legal.

Such optimizations become hard to spot by humans when the code is more complex and other optimizations, like inlining, take place. For example, another function may call the above function:

void run_tasks(unsigned char *ptrx) {
    int z;
    z = foo(*ptrx);
    while (*ptrx > 60) {
        run_one_task(ptrx, z);
    }
}

The compiler is free to optimize away the while-loop here by applying value range analysis: by inspecting foo(), it knows that the initial value pointed to by ptrx cannot possibly exceed 47 (as any more would trigger undefined behavior in foo()); therefore, the initial check of *ptrx > 60 will always be false in a conforming program. Going further, since the result z is now never used and foo() has no side effects, the compiler can optimize run_tasks() to be an empty function that returns immediately. The disappearance of the while-loop may be especially surprising if foo() is defined in a separately compiled object file.

Another benefit from allowing signed integer overflow to be undefined is that it makes it possible to store and manipulate a variable's value in a processor register that is larger than the size of the variable in the source code. For example, if the type of a variable as specified in the source code is narrower than the native register width (such as int on a 64-bit machine, a common scenario), then the compiler can safely use a signed 64-bit integer for the variable in the machine code it produces, without changing the defined behavior of the code. If a program depended on the behavior of a 32-bit integer overflow, then a compiler would have to insert additional logic when compiling for a 64-bit machine, because the overflow behavior of most machine instructions depends on the register width.

Undefined behavior also allows more compile-time checks by both compilers and static program analysis.

Risks

C and C++ standards have several forms of undefined behavior throughout, which offer increased liberty in compiler implementations and compile-time checks at the expense of undefined run-time behavior if present. In particular, the ISO standard for C has an appendix listing common sources of undefined behavior. Moreover, compilers are not required to diagnose code that relies on undefined behavior. Hence, it is common for programmers, even experienced ones, to rely on undefined behavior either by mistake, or simply because they are not well-versed in the rules of the language that can span hundreds of pages. This can result in bugs that are exposed when a different compiler, or different settings, are used. Testing or fuzzing with dynamic undefined behavior checks enabled, e.g., the Clang sanitizers, can help to catch undefined behavior not diagnosed by the compiler or static analyzers.

Undefined behavior can lead to security vulnerabilities in software. For example, buffer overflows and other security vulnerabilities in the major web browsers are due to undefined behavior. When GCC's developers changed their compiler in 2008 such that it omitted certain overflow checks that relied on undefined behavior, CERT issued a warning against the newer versions of the compiler. Linux Weekly News pointed out that the same behavior was observed in PathScale C, Microsoft Visual C++ 2005 and several other compilers; the warning was later amended to warn about various compilers.

Examples in C and C++

The major forms of undefined behavior in C can be broadly classified as: spatial memory safety violations, temporal memory safety violations, integer overflow, strict aliasing violations, alignment violations, unsequenced modifications, data races, and loops that neither perform I/O nor terminate.

In C the use of any automatic variable before it has been initialized yields undefined behavior, as does integer division by zero, signed integer overflow, indexing an array outside of its defined bounds (see buffer overflow), or null pointer dereferencing. In general, any instance of undefined behavior leaves the abstract execution machine in an unknown state, and causes the behavior of the entire program to be undefined.

Attempting to modify a string literal causes undefined behavior:
char *p = "wikipedia"; // valid C, deprecated in C++98/C++03, ill-formed as of C++11
p[0] = 'W'; // undefined behavior

Integer division by zero results in undefined behavior:
int x = 1;
return x / 0; // undefined behavior
Certain pointer operations may result in undefined behavior:
int arr[4] = {0, 1, 2, 3};
int *p = arr + 5;  // undefined behavior for indexing out of bounds
p = NULL;
int a = *p;        // undefined behavior for dereferencing a null pointer

In C and C++, the relational comparison of pointers to objects (for less-than or greater-than comparison) is only strictly defined if the pointers point to members of the same object, or elements of the same array. Example:
int main(void)
{
  int a = 0;
  int b = 0;
  return &a < &b; /* undefined behavior */
}

Reaching the end of a value-returning function (other than main()) without a return statement results in undefined behavior if the value of the function call is used by the caller:
int f()
{
}  /* undefined behavior if the value of the function call is used*/

Modifying an object between two sequence points more than once produces undefined behavior. There are considerable changes in what causes undefined behavior in relation to sequence points as of C++11. Modern compilers can emit warnings when they encounter multiple unsequenced modifications to the same object. The following example will cause undefined behavior in both C and C++.
int f(int i) {
  return i++ + i++; /* undefined behavior: two unsequenced modifications to i */
}
When modifying an object between two sequence points, reading the value of the object for any other purpose than determining the value to be stored is also undefined behavior.
a[i] = i++; // undefined behavior
printf("%d %d\n", ++n, power(2, n)); // also undefined behavior
In C/C++ bitwise shifting a value by a number of bits which is either a negative number or is greater than or equal to the total number of bits in this value results in undefined behavior. The safest way (regardless of compiler vendor) is to always keep the number of bits to shift (the right operand of the << and >> bitwise operators) within the range: <0, sizeof(value)*CHAR_BIT - 1> (where value is the left operand).
int num = -1;
unsigned int val = 1 << num; //shifting by a negative number - undefined behavior

num = 32; //or whatever number greater than 31
val = 1 << num; //the literal '1' is typed as a 32-bit integer - in this case shifting by more than 31 bits is undefined behavior

num = 64; //or whatever number greater than 63
unsigned long long val2 = 1ULL << num; //the literal '1ULL' is typed as a 64-bit integer - in this case shifting by more than 63 bits is undefined behavior

Examples in Rust
While undefined behavior is never present in safe Rust, it is possible to invoke undefined behavior in unsafe Rust in many ways. For example, creating an invalid reference (a reference which does not refer to a valid value) invokes immediate undefined behavior:

fn main() {
    // The following line invokes immediate undefined behaviour.
    let _null_reference: &i32 = unsafe { std::mem::zeroed() };
}

Note that it is not necessary to use the reference; undefined behavior is invoked merely from the creation of such a reference.

See also
 Compiler
 Halt and Catch Fire
 Unspecified behavior

References

Further reading
 Peter van der Linden, Expert C Programming.
 UB Canaries (April 2015), John Regehr (University of Utah, USA)
 Undefined Behavior in 2017 (July 2017) Pascal Cuoq (TrustInSoft, France) and John Regehr (University of Utah, USA)

External links
 Corrected version of the C99 standard. Look at section 6.10.6 for #pragma

Programming language implementation
C (programming language)
C++
Articles with example C++ code

Undefined behavior


Hobbit (The Hobbit, 1937), İngiliz filolog ve yazar J. R. R. Tolkien'ın mitopya ve epik fantazya türlerinde yazdığı bir çocuk romanıdır. İlk baskısı 21 Eylül 1937 yılında yapıldı ve dönem eleştirmenlerinden büyük övgü aldı. İngiltere'nin önemli edebiyat ödülü Carnegie Madalyası'na aday gösterildi ve New York Herald Tribune'dan en iyi kurmaca çocuk eseri ödülünü kazandı. Günümüzde popülerliğini hâlâ sürdürmekte ve çocuk edebiyatının klasikleri arasında gösterilmektedir.

Konusu
Roman, Tolkien'ın âdeta bir külliyat oluşturduğu Orta Dünya evreninde, evcimen bir hobbit olan Bilbo Baggins'in Smaug adındaki ejderhanın Erebor'da sahiplendiği hazineden bir pay alma çabasıyla çıktığı yolculuğa ve sonrasında gelişen olaylara odaklanır. Gandalf ve on üç cücenin beklenmedik ziyareti sonrasında başlayan Bilbo'nun yolculuğu onu tasasız yaşadığı kırsaldan çıkararak, uğursuz denebilecek bölgelere götürür. Olay örgüsü bölümler halinde anlatılır ve çoğu bölüm Tolkien'in coğrafyasındaki yaratıkları tanımlama çabasıyla ilerler. Tolkien'ın daha sonra yazacağı Yüzüklerin Efendisi üçlemesinde Orta Dünya'nın kaderini değiştirecek ve yıllardır kayıp olan Tek Yüzük'ün yeniden bulunuşunu da içerir. Daha sonra yine üçleme içerisinde yer alacak elf kılıcı Sting, cüce zırhı Mithril gibi Orta Dünya'ya özgü nesneler de bu roman içerisinde anlatılır. Bilbo, kendi doğasının adı kötüye çıkmış, kaprisli, romantik ve aynı zamanda serüvenci yanlarını kabul ederek, zekâ ve sağduyusuyla bir çeşit olgunluk ve bilgeliğe ulaşır. Olay örgüsü önceki bölümlerde adı geçen karakter ve yaratıkların çoğunun Beş Ordular Savaşı'na dahil olmasıyla doruğa ulaşır.

Beş Ordular Muharebesi
Beş Ordular Muharebesi, J. R. R. Tolkien'in Hobbit eserinde geçen; Elf'ler, Cüce'ler ve İnsanların, Goblin'ler ve Ork'lara karşı Erebor'un hazinesini ele geçirmek için yaptıkları savaştır.

Yalnız dağa hükmeden Smaug, Thorin ve kafilesinin dağa girmesi ve Bilbo Baggins'in kendisiyle konuşmasından sonra sinirlenip Gölkent (Esgaroth)'e saldırmış, bu sırada okçu ozan Bard, Smaug'u hassas noktasından bir kara ok ile vurmuş ve helak etmiştir. Smaug'un ölüm haberi her tarafa yayılmış ve bunun sonucunda feci bir savaş olmuştur. Smaug'un ölümü duyulunca en başta Gölkent'teki insanlar, elfler ve Demir Dağlar'dan gelen cüceler, anlaşmazlık haline düşmüşler ve tam o sırada warglar ve goblinlerin geldiği görülünce insanlar, elfler ve cüceler,warglar ve goblinlere karşı savaşmıştır.Thorin Meşekalkan ve kafilesi de dağdan çıkıp savaşa katılmışlardır. Bu sırada Thorin'i gören düşmanlar ona yüklenmiş ve yeğenleri Fili ile Kili Thorin'i korumaya çalışırken ölmüşlerdir. Bir derideğiştiren olan Beorn'da bu savaşta yer almıştır ve goblin lideri Bolg'u katletmiştir. Savaşta en önemli rollerden birini de Kartallar oynamıştır. Savaşın sonucunda goblinler yenilip bozguna uğramışlardır. Thorin ise savaşta aldığı ağır  yaralar yüzünden daha sonra ölmüştür. Savaştan galip çıkan insanlar, elfler ve cüceler aralarında anlaşıp hazineyi paylaşmışlardır. Yalnız Dağ'ın kralı Thorin'in kuzeni Dain Demirayak  olmuştur ve elfler ile cüceler arasında barış sağlanmıştır ve uzun yıllar bu civarda huzurlu günler hüküm sürmüştür. Thorin Meşekalkan, kılıcı Orcrist ve Arkentaşı ile birlikte Erebor'un altına gömülmüştür.

Kaynakça

1937 romanları
1930'larda Birleşik Krallık romanları
1930'larda fantastik romanlar
1930'larda çocuk kitapları
Orta Dünya romanları
Orta Dünya muharebeleri
İngiliz fantezi romanları
Epik fantezi romanları
Kurgusal ejderhalar
Popüler kültürde Cermen mitolojisi
Avrupa mit ve efsanelerine dayanan eserler
Birleşik Krallık macera romanları
Birleşik Krallık çocuk romanları
Sinemaya uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Allen & Unwin kitapları
BILBY Ödülü kazanan eserler
Popüler kültürde mitoloji

Hobbit (roman)


دلاشه هي كلمة تركية عثمانية تعني «شجاع». تنحدر عائلة دلاشه للقائد «دلاش شوكر»، أحد العسكريين في الجيش العثماني الحاكم لفلسطين، الذي غادر موطنه الأصلي أنقرة عام 1720م في مهمة رسمية كلف بها في فلسطين. توفي عام 1726 في مدينة يافا. بقي والديه وزوجته وأولاده الخمسة في القرية ذاتها رافضين العودة إلى أنقرة متمسكين بالتراب الذي حضن ابنهم دلاش.

نشأته
ولد دلاش في ربيع عام 1685 لعائلة فقيرة متدينة كان وحيد أهله. أهتم والده أحمد شوكر ووالدته فاطمة شوكر من تربيته وتعليمه. كان رائدا في حضور مجالس العلم والفقه، حفظ القرآن في سن التاسعة وفي سن الثامنة عشر كان إمام إحدى المساجد في أحياء أنقرة.

سافر دلاش إلى الحج وقام بالفريضة وزار الرسول  وأدرك معنى الروحانيات بمعناها الحقيقية المنبثق من الإخلاص بالتوجه إلى الله في عودته من الحج. أراد دلاش زيارة المسجد الأقصى المبارك. عند وصوله إلى بيت المقدس أدرك أهمية المسجد الأقصى وبيت المقدس وفلسطين في تثبيت الدولة الإسلامية وحذر من غزو آخر للصليبيين على الديار المقدسة لما تحتويها من أهمية. قضى قرابة الشهرين في بيت المقدس حيث تنقل بين الزوايا والربط والمساجد وهنالك اعتنق الطرق الصوفية القادرية. غادر القدس متمنيا أن يعود إليها للإقامة فيها بعد عودته إلى أنقرة. تحدث من خلال الدروس وخطب الجمعة على أهمية بيت المقدس في حياة المسلمين وتفعيل خطوط التجارة بشكل أفضل وذكر ان المسجد الأقصى أولى القبلتين وثالث الحرمين الشريفين.

بعد مرور بضع سنين، قرر الانضمام إلى الجيش العثماني بعد الحرب مع آل هابسبورغ ملوك النمسا. وخاصة معركة فيينا عام 1700م. لما رأى من تراجع في القوى العثمانية، رحل دلاش من أنقرة قائدا لثلاث كتائب متوجها إلى فلسطين لتثبيت النظام وتعزيز حكم الدولة الإسلامية.

الوفاة
توفي دلاش عام 1726 في مدينة يافا عن عمر يناهز 40 عاما مخلفا وراءه أربعة أولاد وبنت هم أحمد وعبد الله وعمر وخالد وفاطمة.

النسب
بعد مرور بضع سنين على وفاة دلاش كبر ابنائه تحت رعاية جدهم أحمد وعناية امهم جميله ناصر بنت الشيخ الجليل عبد الله أحمد ناصر وهي من اصل فلسطيني في مدينة يافا اهتموا أولاده بالعلوم الدينية الفقهيه كانوا من رواد الزوايا كانو حريصين على نشر العلو م الدينية وكان اكثرهم
عمر إذ ذهب إلى شرق آسيا لنشر الدعوى وعاش وتزوج هناك ولم ترد عنه أخبار
اما خالد فقد التحق إلى الجيش العثماني المنتشر على حدودالقاره الاوروبيه وقد قضى شهيدا وهو في ريعن شبابه
اما أحمد فقد بقي في فلسطين مع عائلته حتى اتته المنية فقد توفي عام1786م
عبد الله عمل في التجارة بين فلسطين وإسطنبول وقد تزوج من فتاة تركيه واثر البقاء هنالك

آل دلاشه
تتمركز ال دلاشه اليوم في العديد من الاقطار الإسلامية والعربيه وغير العربية. ترجع اصولها إلى أولاد الشيخ والقائد دلاش فمنهم من تمركز في الأردن وخاصه في العاصمة عمان ومنهم من تمركز في شمال فلسطين خاصه في قرية تسمى البعينه وهؤلاء يرجع نسبهم إلى أحمد
اما أولاد واحفاد عبد الله فموجودون اليوم في لبنان خاصه في العاصمة بيروت ومدينة صور وطرابلس والقسم الآخر موجودون في إسطنبول
اما احفاد عمر وهم الاقليه فموجودن في كشمير على الحدود الهندية الباكستانيه وقسم ضئيل موجود في الهند
يوجد أيضا آل دلاش بمحافظة بني سويف أولاد عثمان الدلاش محمد عثمان وأولاده محمد ومحمود وحسن وحسين وطه الدلاش
هاجر أبناء بعض أبناء طه الدلاش إلى الإسكندرية وإلى اميركا والسويد اما باقي آل الدلاش فهم في بني سويف
آولاد محمد الدلاش ممدوح ومديحة وسيد وسوسن وسهير وهناء وناصر أما أبناء محمود هم طه ومحمد وسيد حلمي وسامي ومصطفى
أولاد الحاج محمد.
منال الدلاش
حسام الدلاش
أحمد الدلاش
هاني الدلاش

موضوع ذات الصلة
[تسجيل] نادر لياسين مصطفى ياسين العطواني يوثق وياكد من خلاله صحة ما ذكر اعلاه.
مرفق بذلك نص التسجيل (تسجيلات القاسمي -رام الله فلسطين 1953):
"بسم الله الرحمن الرحيم والصلاة والسلام على سيد المرسلين. محمد بن عبد الله عليه أفضل الصلاة والسلام.
أنا القائل بصوتي: ياسين بن مصطفى الياسين العطواني، من سكان لوبيه في شمال فلسطين. اشهد الله ربي على صدق تصريحي هذا. بكل ما يخص حسب ونسب آل دلاشه من قرية البعينه المجاورة وان هذا التوثيق الصوتي موثق بسند مكتوب يرجع أصله إلى دلاش شوكر- عليه. ان قولي هذا منقول عن حسين محمود علي يوسف الشهابي. والذين تناقلوا توثيق العائلات في فلسطين. واستنادا لتوثيقهم، فان آل دلاشه يعود نسبهم إلى القائد التركي «دلاش شوكر». الذي أتى بمهمة عسكرية للدفاع عن فلسطين. وعرف عنه الكرم والشجاعة والبسالة. ويسند ذلك القول إبراهيم الذياب ومصطفى المحمود وأحمد سليمان حجو أبو حسام ومحمد عيسى حسن الرفاعي ويوسف محمد إبراهيم الكيلاني. توفي دلاش شوكر في مدينة يافا بفلسطين، عام 1726. أما أبناؤه الخمسة وهم: أحمد، عبد الله، عمر، خالد وفاطمة. فقد ترعرعوا تحت كنف امهم جميله وجدهم أحمد شوكر. أما ما يخص عائلة دلاشه في قرية البعينه. فهم يرجعون إلى جدهم أحمد دلاش أحمد الشوكر، الذي بقي في فلسطين حتى وافته المنية في عام 1786. وبذلك يكون أحمد هو الجد الأصلي لآل دلاشه في قرية البعينه. واستنادا إلى «خليل إبراهيم العزام وصبح الصمادي ومحسن خليل الجودة، ان عائلة دلاشه في البعينه كانت إحدى العائلات القليلة التي بقي أفرادها في قريتهم إبان نكبة 48. بل واستبسلوا في الدفاع عن أرضهم. منهم محمد الدلاشه وابنه شحاده كذلك محمد المراد وسعيد قاسم السليمان وآخرون كثر. وأخيرا اختم شهادتي هذه بمناشدة كل من له صلة بتوثيق الحسب والنسب، ان ينقل هذه الشهادة إلى الأجيال القادمة، لنبقى متمسكين بأصلنا وترابنا. والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.»

يا جماعة نحن من مصر وجدنا أيضا اسمه دلاش ولكن لا نعرف من اين جاء وهو جدي السادس وكل ما نعلم عن تاريخه انه جاء إلى قرية من قرى محافظة الشرقية واشترى مساحة كبيرة من الأرض وعاش فيها إلى توفاه الله وكان عمدة لتلك القرية والعمودية في نسله حتى الآن.

المراجع

عائلات فلسطينية

دلاشه


මඟුල් මහා විහාරය ලාහුගල පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වන අතර, අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටා ඇත..පොතුවිල් නගරයේ සිට සියඹලාන්ඩුව මාර්ගයේ කිලෝමීටර් 10 ක් පමණ ලාහුගල දෙසට ගිය විට මෙම මඟුල් මහා විහාරය හමුවේ.

මූලාශ්‍ර

පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථාන

මඟුල් මහා විහාරය


Čechynce este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.203 locuitori.

Istoric
Localitatea Čechynce este atestată documentar din 1248.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čechynce


Luís de la Fuente ou Luís de la Fuentes foi um prelado católico romano que serviu como bispo da Nicarágua (1564–1566).

Biografia
No dia 28 de abril de 1564, Luís de la Fuente foi nomeado durante o papado do Papa Pio IV como Bispo da Nicarágua. Enquanto bispo, presidiu à fusão da Costa Rica e da Nicarágua numa única jurisdição eclesiástica. A 6 de julho de 1565, foi consagrado bispo. Serviu como Bispo da Nicarágua até à sua morte em dezembro de 1566.

Mortos em 1566
Bispos católicos

Luís de la Fuente