The Spy Who Loved Me is the ninth novel and tenth book in Ian Fleming's James Bond series, first published by Jonathan Cape on 16 April 1962. It is the shortest and most sexually explicit of Fleming's novels, as well as a clear departure from previous Bond novels in that the story is told in the first person by a young Canadian woman, Vivienne Michel. Bond himself does not appear until two-thirds of the way through the book. Fleming wrote a prologue to the novel giving Michel credit as a co-author.

Due to the reactions by critics and fans, Fleming was not happy with the book and attempted to suppress elements of it where he could: he blocked a paperback edition in the United Kingdom and only gave permission for the title to be used when he sold the film rights to Harry Saltzman and Albert R. Broccoli, rather than any aspects of the plot. However, the character of Jaws is loosely based on one of the characters in the book and a British paperback edition was published after his death.

A heavily adapted version of The Spy Who Loved Me appeared in the Daily Express newspaper in daily comic strip format in 1967–1968. In 1977 the title was used for the tenth film in the Eon Productions series. It was the third to star Roger Moore as Bond and used no plot elements from the novel.

Plot summary

Fleming structured the novel in three sections—"Me", "Them" and "Him" to describe the phases of the story.

Me
Vivienne "Viv" Michel, a young Canadian woman narrates her own story, detailing her past love affairs, the first being with Derek Mallaby, who took her virginity in a field after being thrown out of a cinema in Windsor for indecent exposure. Their physical relationship ended that night, and Viv was subsequently rejected when Mallaby sent her a letter from Oxford University saying he was forcibly engaged to someone else by his parents. Viv's second love affair was with her German boss, Kurt Rainer, by whom she would eventually become pregnant. She informed Rainer and he paid for her to go to Switzerland to have an abortion, telling her that their affair was over. After the procedure, Viv returned to her native Canada and started her journey through North America, stopping to work at "The Dreamy Pines Motor Court" in the Adirondack Mountains for managers Jed and Mildred Phancey.

Them
At the end of the vacation season, the Phanceys entrust Viv with looking after the motel for the night before the owner, Mr. Sanguinetti, can arrive to take inventory and close it up for the winter. Two mobsters, "Sluggsy" Morant and Sol "Horror" Horowitz, both of whom work for Sanguinetti, arrive and say they are there to look over the motel for insurance purposes. The two have been hired by Sanguinetti to burn down the motel so that Sanguinetti can make a profit on the insurance, and then frame Viv, who is to die in the fire. The mobsters immediately start harassing Viv, making crude passes and aggressively asking her to dance. When she says she does not want to dance with them, they attack her, holding her down and starting to remove her top. They are about to rape her when the door buzzer interrupts them.

Him

British secret service agent James Bond appears at the door asking for a room, having had a flat tyre while passing. Bond quickly realises that Horror and Sluggsy are mobsters and that Viv is in danger. Pressuring the two men, he eventually gets the gangsters to agree to provide him a room. Bond tells Michel that he is in America in the wake of Operation Thunderball and was detailed to protect a Russian nuclear expert who defected to the West and who now lives in Toronto, as part of his mission to ferret out SPECTRE. That night Sluggsy and Horror set fire to the motel and attempt to kill Bond and Michel. A gun battle ensues and, during their escape, Horror and Sluggsy's car crashes into a lake. Bond and Michel retire to bed, but Sluggsy is still alive and makes a further attempt to kill them, before Bond shoots him.

Viv wakes to find Bond gone, leaving a note in which he promises to send her police assistance and which he concludes by telling her not to dwell too much on the ugly events through which she has just lived. As Viv finishes reading the note, a large police detachment arrives. After taking her statement, the officer in charge of the detail reiterates Bond's advice, but also warns Viv that all men involved in violent crime and espionage, regardless of which side they are on—including Bond himself—are dangerous and that Viv should avoid them. Viv reflects on this as she motors off at the end of the book, continuing her tour of America, but despite the officer's warning still devoted to the memory of the spy who loved her.

Characters and themes
Continuation Bond author Raymond Benson sees Vivienne Michel as the best realised female characterisation undertaken by Fleming, partly because the story is told in the first person narrative. Academic Jeremy Black notes that Michel is the closest Fleming gets to kitchen sink realism in the Bond canon: she has been a victim of life in the past, but is wilful and tough, too.

The other characters in the novel are given less attention and Vivienne's second lover, Kurt, is a caricature of a cruel German, who forces her to have an abortion before ending their affair. According to Black, the two thugs, Sluggsy and Horror, are "comic-book villains with comic-book names". Their characters are not given the same status as other villains in Bond stories, but are second-rate professional killers, which makes them more believable in the story.

As with Casino Royale, the question of morality between Bond and the villains is brought up, again by Bond, but also by the police officer involved. Benson argues that this runs counter to another theme in the novel, which had also appeared in a number of other Bond books including Goldfinger: the concept of Bond as Saint George against the dragon. In this Black agrees; he  sees The Spy Who Loved Me as being "an account of the vulnerable under challenge, of the manipulative nature of individuals and of the possibility of being trapped by evil."

Background

The Spy Who Loved Me was written in Jamaica at Fleming's Goldeneye estate in January and February 1961 and was the shortest manuscript Fleming had produced for a novel, being only 113 pages long. Fleming found the book the easiest for him to write and apologised to his editor at Jonathan Cape for the ease. The Spy Who Loved Me has been described by Fleming biographer Andrew Lycett as Fleming's "most sleazy and violent story ever", which may have been indicative of his state of mind at the time.

Fleming borrowed from his surroundings, as he had done with all his writing up to that point, to include places he had seen. One such location was a motel in the Adirondacks in upstate New York, which Fleming would drive past on the way to Ivar Bryce's Black Hollow Farm; this became the Dreamy Pines Motel. Similarly, he took incidents from his own life and used them in the novel: Vivienne Michel's seduction in a box in the Royalty Kinema, Windsor, mirrors Fleming's loss of virginity in the same establishment. A colleague at The Sunday Times, Robert Harling, gave his name to a printer in the story while another minor character, Frank Donaldson, was named after Jack Donaldson, a friend of Fleming's wife. One of Fleming's neighbours in Jamaica was Vivienne Stuart, whose first name Fleming purloined for the novel's heroine.

Release and reception

The Spy Who Loved Me was published in the UK on 16 April 1962 as a hardcover edition by publishers Jonathan Cape; it was 221 pages long and cost 15 shillings. Artist Richard Chopping once again undertook the cover art, and raised his fee from the 200 guineas he had charged for Thunderball, to 250 guineas. The artwork included a commando knife which was borrowed from Fleming's editor, Michael Howard at Jonathan Cape. The Spy Who Loved Me was published in the US by Viking Books on 11 April 1962 with 211 pages and costing $3.95.

The reception to the novel was so bad that Fleming wrote to Michael Howard at Jonathan Cape, to explain why he wrote the book: "I had become increasingly surprised to find my thrillers, which were designed for an adult audience, being read in schools, and that young people were making a hero out of James Bond ... So it crossed my mind to write a cautionary tale about Bond, to put the record straight in the minds particularly of younger readers ... the experiment has obviously gone very much awry".

Fleming subsequently requested that there should be no reprints or paperback version of the book, and for the British market no paperback version appeared until after Fleming's death. Because of the heightened sexual writing in the novel, it was banned in a number of countries. In the US the story was also published in Stag magazine, with the title changed to Motel Nymph.

Reviews
Broadly the critics did not welcome Fleming's experiment with the Bond formula. The academic Christoph Linder points out that The Spy Who Loved Me received the worst reception of all the Bond books. The Daily Telegraph, for example, wrote "Oh Dear Oh Dear Oh Dear! And to think of the books Mr Fleming once wrote!" while The Glasgow Herald thought Fleming was finished: "His ability to invent a plot has deserted him almost entirely and he has had to substitute for a fast-moving story the sorry misadventures of an upper-class tramp, told in dreary detail." Writing in The Observer, Maurice Richardson described the tale as "a new and regrettable if not altogether unreadable variation", going on to hope that "this doesn't spell the total eclipse of Bond in a blaze of carnography". Richardson ended his piece by berating Fleming, asking: "why can't this cunning author write up a bit instead of down?" The critic for The Times was not dismissive of Bond, who they describe as "less a person than a cult" who is "ruthlessly, fashionably efficient in both love and war". Rather, the critic dismisses the experiment, writing that "the novel lacks Mr. Fleming's usual careful construction and must be written off as a disappointment." John Fletcher thought that it was "as if Mickey Spillane had tried to gatecrash his way into the Romantic Novelists' Association".

Philip Stead, writing in The Times Literary Supplement considered the novel to be "a morbid version of that of Beauty and the Beast". The review noted that once Bond arrives on the scene to find Michel threatened by the two thugs, he "solves [the problem] in his usual way. A great quantity of ammunition is expended, the zip-fastener is kept busy and the customary sexual consummation is associated with the kill." Stead also considered that with the words of the police captain "Mr. Fleming seems to have summarized in this character's remarks some of the recent strictures on James Bond's activities." Vernon Scannell, as critic for The Listener, considered The Spy Who Loved Me to be "as silly as it is unpleasant". What aggrieved him most, however, was that "the worst thing about it is that it really is so unremittingly, so grindingly boring."

The critic for Time lamented the fact that "unaccountably lacking in The Spy Who Loved Me are the High-Stake Gambling Scene, the Meal-Ordering Scene, the Torture Scene, the battleship-grey Bentley, and Blades Club." The critic also bemoaned the fact that "among the shocks and disappointments 1962 still has in store ... is the discovery that the cruel, handsome, scarred face of James Bond does not turn up until more than halfway through Ian Fleming's latest book. Anthony Boucher meanwhile wrote that the "author has reached an unprecedented low".

Not all reviews were negative. Esther Howard wrote in The Spectator, "Surprisingly Ian Fleming's new book is a romantic one and, except for some early sex in England (rather well done, this) only just as nasty as is needed to show how absolutely thrilling it is for ... the narrator to be rescued from both death and worse – than by a he-man like James Bond. Myself, I like the Daphne du Maurier touch and prefer it this way but I doubt his real fans will."

Adaptations

Comic Strip (1967–1968)
Fleming's original novel was adapted as a daily comic strip which was published in the British Daily Express newspaper and syndicated around the world. The adaptation ran from 18 December 1967 to 3 October 1968. The adaptation was written by Jim Lawrence and illustrated by Yaroslav Horak. It was the last Ian Fleming work to be adapted as a comic strip. The strip was reprinted by Titan Books in The James Bond Omnibus Vol. 2, published in 2011.

The Spy Who Loved Me (1977)
In 1977 the title was used for the tenth film in the Eon Productions series. It was the third to star Roger Moore as British Secret Service agent Commander James Bond. Although Fleming had insisted that no film should contain anything of the plot of the novel, the steel-toothed character of Horror was included, although under the name Jaws.

See also

 List of James Bond novels and short stories
 Outline of James Bond

References

Bibliography

External links
 Ian Fleming Bibliography of James Bond 1st Editions

1962 British novels
James Bond books
Novels by Ian Fleming
Novel
Jonathan Cape books
Censored books
Abortion in fiction
Novels set in New York (state)

The Spy Who Loved Me (novel)


Miguel Bernal Jiménez (født 16. februar 1910 i Morelia - død 26. juli 1956 i León, Mexico) var en Mexicansk komponist, organist, lærer og musikforsker.

Jiménez er mest kendt for sine bidrag af religiøse værker, og hører til en af det 20. århundredes vigtigste komponister indenfor denne disciplin. Han har desuden skrevet en symfoni, korværker, orkesterværker, sange, balletmusik, symfoniske digtninge etc.

Udvalgte værker

 Symfoni "Hidalgo" (1953) - for orkester
 "Nat i Morelia" (1941) - (Symfonisk digtning) - for orkester
 "Mexico" (1946) - (Symfonisk digtning) - for orkester
 "El Chueco" (1951) - ballet

Kilde
 Om Miguel Bernal Jiménez på memim.com

Komponister fra Mexico
Organister
Lærere
Musikforskere

Miguel Bernal Jiménez


Scrisoare de la o necunoscută (titlul original: în ) este un film dramatic american, realizat în 1948 de regizorul Max Ophüls, după nuvela epistolară omonimă a scriitorului Stefan Zweig, protagoniști fiind actorii Joan Fontaine și Louis Jourdan.

Conținut

Distribuție

Culise
Scrisoare de la o necunoscută a fost realizat de Rampart Productions, un studio mic de filme, la al cărui înființare a participat și protagonista Joan Fontaine. Filmul se bazează pe nuvela omonimă din anul 1922 a lui Stefan Zweig. Deși scenaristul Howard Koch a respectat în mare modelul, totuși unele puncte le-a schimbat:
 în nuvelă, eroul masculin este un romancier, nu pianist;
 eroii nuvelei lui Zweig rămân anonimi, iar în film fiecare are un nume;
 în nuvelă, familia se mută din Viena nu la Linz ci la Innsbruck;
 femeia îi trimite în roman, în fiecare an de ziua lui trandafiri albi, ceea ce în film nu se întâmplă;
 Baronul din final cât și duelul din film, sunt inventate. Locul Baronului, în roman este luat de mai multe personaje;

Literatură
  ;

Note

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1948
Filme dramatice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Max Ophüls
Filme alb-negru
Filme din Registrul Național de Film (SUA)

Scrisoare de la o necunoscută (film din 1948)


Lapa, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,72 km2 yüzölçümüne sahip, 8.671 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Bu bucakta Portekiz'de bulunan yabancı büyükelçiliklerin büyük bir kısmı bulunmaktadır. Bu ülkeler arasında  Avusturya, Bulgaristan, Kanada, Çin, Finlandiya, Endonezya, İrlanda, Lüksemburg, Malta, Hollanda, Birleşik Krallık, Romanya, İsveç ve İsviçre sayılabilir.

Aynı zamanda Portekiz Cumhuriyet Meclisi ile Portekiz Başbakanının resmî ikametgâhı da bu bucakta yer almaktadır.

Lizbon'ın bucakları

Lapa (Lizbon)


O Estaleiro Jiangnan comercialmente identificado como Jiangnan Shipyard Group Co Ltd foi fundado em 1865 durante a Dinastia Qing, está localizado nas proximidades da cidade de Xangai. Este estaleiro é considerado o berço da indústria nacional da China. A empresa pesquisa, projeta, desenvolve, fabrica e vende navios para transporte de GLP, navios-tanque para petróleo, navios-tanque para produtos químicos, navios graneleiros e navios de uso militar, sendo também uma empresa de manutenção de navios.

Instalações
O estaleiro opera com dois pórticos com capacidade de elevação de 75-100 toneladas, berço para embarcações entre 35 000 e 80 000 DWT, três docas secas para navios de 147, 187 e 232 metros de comprimento e 13 plataformas de montagem sendo que a maior delas ocupa uma área de 7 402 metros e tem 235 metros de comprimento. Conta com aproximadamente 10.500 funcionários, sendo 450 deles engenheiros.

Considerado uma das maiores e mais importantes instalações de construção naval e comercial da China, as sua instalações industriais estão localizadas na Ilha de Changxing (Changxingdao) na foz do rio Yangtzé a nordeste de Xangai.

Navios
Segundo observações de satélites e notícias divulgadas neste local está sendo construído o terceiro porta-aviões da Marinha do Exército Popular de Libertação identificado como porta-aviões Tipo 003.

Ligações externas

Estaleiros da China
Empresas fundadas em 1865

Estaleiro Jiangnan


Stabil Sild er en kortfilm instrueret af Stefan Henszelman og Erhard Tobias Bultze.

Handling
Claus i 9. klasse kommer i skole og får at vide, at en klassekammerat er blevet dræbt af en spritbilist. Han var ikke en nær ven, men den måde, kammeraterne omtaler hans død på, sætter noget i gang i Claus. Hvad, hvis det havde været ham selv? En film om venskab - hvor dybt stikker det?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1978
Kortfilm fra Danmark

Stabil Sild


La Helena egipcia (Die ägyptische Helena) es una ópera en dos actos con música de Richard Strauss y libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal. Se estrenó en la Ópera Semper de Dresde el 6 de junio de 1928.  Strauss había escrito el rol titular pensando enMaria Jeritza pero, debido al elevado caché solicitado por la artista tras su enorme éxito en la ópera de Nueva York, la administración de la ópera de Dresde rechazó pagar los enormes honorarios y en su lugar escogió a Elisabeth Rethberg para el personaje de Helena de Troya.  Jeritza al final interpretó la obra en Viena y Nueva York.

Como inspiración para la historia, Hofmannsthal usó fuentes como Eurípides (Helena).  Strauss hizo cambios en la ópera en 1933, cinco años después del estreno, trabajando con Lothar Wallenstein y el director Clemens Krauss.
Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con solo 3 representaciones para el período 2005-2010.

Personajes

Argumento

Acto I
El pasado mitológico

En su palacio isleño, la hechicera Aithra espera en vano el regreso de Poseidón. La concha marina omnisciente le dice que aunque Poseidón está lejos permanece firmemente enamorado de ella. La concha habla entonces de un barco en el que la mujer más bella del mundo, Helena de Troya, está a punto de ser muerta por su marido, Menelao. Para salvar a la mujer, Aithra conjura una tormenta instantánea para hacer naufragar a los pasajeros, quien pronto llegaron a la orilla y aparece en el palacio. Helena había estando tratando de salvar su matrimonio, pero Menelao no puede perdonarla por su traición con Paris a comienzos de la Guerra de Troya. Amargamente, ha impedido que su hija, Hermíone, conozca a su propia madre. En tierra, Menelao de nuevo planea apuñalar a su esposa, pero la visión de su belleza a la luz de la luna hace que dude. Para asegurarse de que no la mate, Aithra invoca a los elfos para atormentarlo; le hacen creer que su rival, Paris, está presente, y él se apresura a enfrentarse con el espectro. La magia de Aithra entonces ayuda a Helena a recuperar su belleza juvenil original y una bebida de loto hace desaparecer su ansiedad. Las sirvientas se la llevan a otra habitación.

Mientras Menelao regresa, enfadándose por haber sido sorprendido y matado a Helena y Paris, Aithra le da una bebida calmante. Al oírle hablar de las conflictivas emociones que tiene con su esposa, la hechicera intenta decirle que nueve años antes, cuando Helena se fue con Paris, los dioses engañaron a Paris y la auténtica Helena estaba escondida en el castillo del padre de Aithra en las laderas del Atlas. Allí permanece dormida, esperando a que su esposo la despierte; la mujer que hay en la habitación cercana es la falsa. Aithra ruega transportar a Menelao por la magia al castillo. Sorprendido y dudando, gradualmente se rinde a la noción de que la Helena original le será devuelta. En un pabellón al pie de la montaña, los dos pueden reunirse. Aithra sugiere que use la poción de loto para mantener alejados los recuerdos perturbadores.

Acto II
En el pabellón, Helena se despierta y saluda la segunda noche de bodas de la pareja ("Zweite Brautnacht"). Menelao, despertándose también, aún desconfía de sus sentidos. Su esposa intenta suavizarlo con más jugo de loto, pero él toca la espada, que revive sus recuerdos. ¿Es esta mujer real o una ilusión? Llegan jinetes del desierto, y Altair, príncipe de las montañas, se inclina frente a Helena, ofreciendo regalos; su hijo Da-ud se une alabando la belleza de la mujer. La escena le recuerda a Menelao una celebración troyana en honor de Helena, pero intenta ocultar sus celos cuando Altair y Da-ud lo invitan a unirse a una partida de caza. Despidiéndose de Helena, y todavía inseguro de su identidad, se marcha a cazar. Aithra aparece como una de las sirvientas y advierte a Helena de que uno de los viales que ha empaquetado contiene una poción de olvido, pero la otra una poción de recuerdos. Contra la fuerte advertencia de Aithra, Helena declara que el recuerdo será necesario para salvar su matrimonio; la fantasía de volver a un pasado impoluto no es una solución genuina.

A una señal de Helena, las doncellas se retiran al volver Altair, que la corteja abiertamente y la invita a un banquete en su honor. Incluso cuando llega la noticia de que Menelao ha matado a Da-ud durante la caza, Altair sigue con su cortejo. Se marcha, sin embargo, cuando traen el cuerpo del joven, seguido por Menelao, quien permanece confundido, creyendo que es a Paris a quien ha matado. Después de desafiar el consejo de Aithra, Helena ordena continuar con la elaboración de la poción mientras el tiempo de la fiesta se acerca. Menelao imagina ahora que la verdadera Helena ha muerto, y él decide unirse a ella en la muerte; la Helena que está ante él seguramente sea el espectro. Cuando coge lo que él cree que es la poción de la muerte, sin embargo, ve a la muerta Helena como la que está viva: ambas están unidas. Altair y sus guerreros llegan y separan a la pareja, pero Aithra invoca la aparición de los soldados de Poseidón, quienes llegan  escoltando a la niña Hermíone. Reconociendo a Aithra, la hechicera, Altair cede ante su poder. Hermíone, reunida al fin con sus padres, irá a casa con ellos para empezar su vida juntos.

Notas y referencias

Fuentes
 HOLDEN, Amanda (ed.): The New Penguin Opera Guide. Nueva York. Penguin Putnam. 2001. ISBN 0-14-029312-4
 Amanda Holden (Amanda Juliet Warren / de casada, Amanda Juliet Holden, 1948 - 2021): artista británica, pianista, libretista, profesora, traductora y editora, conocida por sus traducciones modernizadas de libretos para la English National Opera y por otros de su autoría, escritos algunos de ellos con Brett Dean.

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (alemán / español) Kareol

Óperas de Richard Strauss
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Dresde
Óperas de 1928
egipcia
Adaptaciones de obras de Eurípides

La Helena egipcia


Grigori Anatolevici Kirienko (în ; ) este un fost scrimer specializat pe sabie, care a reprezentat Uniunea Sovietică și Rusia. A fost dublu campion olimpic pe echipe în 1992 și în 1996, cvadruplu campion mondial la individual (în 1989, 1991, 1993 și 1995), triplu campion mondial pe echipe (în 1989, 1990 și 1994).

Carieră
S-a apucat de scrimă la vârsta de cinci ani la ordinul bunicii, care era o mare amatoare de sport. Primul antrenor său a fost Pavel Kondratenko. Când avea 12 ani, a participat la o competiție de copii în Harkiv. Era încrezător în victorie, având în vedere ca practica deja scrima timp de șapte ani, în timp ce cea mai mare parte a celorlalți participanți abia începeau să se antreneze. Totuși, a pierdut toate meciurile în faza grupelor și a fost eliminat de la început. După acest eșec, s-a hotărât să se antreneze mai mult, cu modestie, pentru a fi cel mai bun.

În anul 1985 a început să se antreneze cu Vladimir Nazlîmov. Un anul mai târziu, a câștigat Spartachiadă a popoarelor URSS. Lotul de seniori fiind extrem de puternic, a trebuit să aștepte până retragerea lui Mihail Burțev, care i-a lăsat un loc liber. La Campionatul Mondial din 1989, prima sa participare la o competiție de această anvergură, a cucerit titlul mondial la individual. Acesta a fost primul dintr-o serie de patru. Fiecare aurul mondial s-a câștigat într-un an impar, ceea ce a devenit un motiv de glume pentru el: "un an de reușită, un an de odihnă".

În anul 1991 și-a schimbat antrenorul, Husein Ismailov. La Jocurile Olimpice din 1992 de la Barcelona s-a clasat doar pe locul 10 la proba individuală, după ce a pierdut trei din cele patru meciuri trase în faza finală. La proba pe echipe, Echipa Unificată (numele sub care au concurat foștii membri ai URSS) a trecut de Ungaria în finala, Kirienko câștigând trei din cele patru asalturi pe care le a disputat.

După aceasta competiție, echipa s-a spart: ucrainenii Heorhii Pohosov și Vadim Hutțait s-au alăturat echipei naționale a Ucrainei, în timp ce mai mulți scrimeri și antrenori ruși au plecat în străinătate, inclusiv Vladimir Nazlîmov, său au abandonat sportul în favoarea afacerilor, ca de exemplu Mark Rakita și Mihai Burțev. Cel mai senior în cadrul echipei a Rusiei, i-a condus pe tinerii Aleksandr Șirșov și Stanislav Pozdniakov.

La Campionatul Mondial din 1993 de la Essen, el a cucerit din nou titlul mondial, învingându-l pe ungurul Bence Szabó, dar echipa s-a clasat doar pe locul cinci. Aceasta s-a răzbunat la Campionatul Mondial din 1994 de la Atena: a trecut de Coreea de Sud, Spania și Italia, apoi a întâlnit în finala marea rivală Ungaria, impunându-se cu scorul 5–2. Kirienko a ajuns în finală individuală la Campionatul Mondial din 1994, după ce l-a învins la limită pe italianul Tonhi Terenzi. A câștigat cu germanul Felix Becker, cel pe care îl învinsese în semifinala la Essen, și a cucerit cea de-a cincea medalie în șase participări la Campionatul Mondial. Astfel a stabilit recordul de titluri mondiale la sabie, deținut până acum de Pál Kovács, Iakov Rîlskî și Jerzy Pawłowski.

La Jocurile Olimpice din 1996 de la Atlanta, proba individuală s-a tras după sistemul de eliminare directă. După ce a trecut ușor de canadianul Jean-Marie Banos, Kirienko a pierdut cu polonezul Rafał Sznajder, scorul fiind 13–15. În cele din urmă nu va câștiga niciodată nici o medalie olimpică la individual. La proba pe echipe, care s-a tras după sistemul de releu italienește, Rusia s-a impus din nou în fața Ungariei, scorul fiind 45–25.

La Campionatul Mondial din 1997 de la Cape Town, el a pierdut în turul întâi cu belarusul Dmitri Lapkes. La proba pe echipe a fost avut și o performanță slabă: în semifinală cu Italia a fost înlocuit cu Aleksandr Șirșov, după ce a pierdut două relee cu Tonhi Terenzi și respectiv Raffaello Caserta. Nu a participat la finala, unde Franța a câștigat 40-32 și Rusia s-a mulțumit cu argintul.

În anul 1998 s-a rănit la ochi și a decis să se retragă din activitate competițională. A devenit antrenor de scrimă în Novosibirsk, apoi în Moscova. A fost și antrenorul național al echipei Iranului. Sub conducerea sa, Mojtaba Abedini a devenit primul scrimer olimpic iranian la Jocurile Olimpice din 2012 de la Londra și scrimerii iranieni au cucerit niște medalii la Campionatul Asiatic, atât la individual, cât și pe echipe. Printre elevii săi s-au numărat Pavel Bîkov, campion mondial pe echipe în 2011, și Olga Nikitina, campioana mondială la cadeți în 2015. Începând cu anul 2016 este antrenor la clubul Cardinal Fencing din Stanford, California, împreună cu fostul coleg său Heorhii Pohosov.

Viată personală
Este căsătorit cu Tatiana Alekseeva, campiona mondială la ștafeta de 4×400 m din cadrul Campionatului Mondial de Atletism în sală din 1997. Împreună au doi copii: Aleksei și Rita.

Note

Legături externe
  Prezentare la Federația Rusă de Scrimă
  Coaches , Cardinal Fencing Club

Scrimeri olimpici ruși
Scrimeri olimpici din Echipa Unificată
Sabreri
Oameni în viață
Oameni din Novosibirsk
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Medaliați olimpici cu aur din Echipa Unificată
Medaliați olimpici cu aur ruși

Grigori Kirienko


Gyula Kormos, cu numele de familie real Székely; cunoscut și sub pseudonimele Székely Dávid, Rákosi Péter sau Szabó David, (n. 8 august 1917, Gheorgheni – d. 10 iulie 1981, Cluj-Napoca) a fost un jurnalist, scriitor, editor și traducător maghiar din Transilvania.

Biografie
A absolvit Colegiul Unitarian din Cluj (1936) și studii de teologie unitariană (1941). A fost preot și catehet la Cluj (1941-1944), apoi a început o carieră jurnalistică. A lucrat ca redactor la publicațiile Világosság (1944-1950), Falvak Népe (1949-1950), Művelődési Útmutató (1951-1952), Utunk (1951-1952), Új Élet (1968), Új Idő (1968), Igazság (1969). Între timp, a obținut de la Universitatea Babeș-Bolyai din Cluj o diplomă de specializare ca profesor de liceu de limba și literatura maghiară (1962).

A scris articole în publicațiile teologice Unitárius Közlöny (1935) și Kévekötés, apoi în Keleti Újság și Magyar Újság (1938-1944), ca reporter, comentator și critic literar. A debutat ca scriitor în 1950 cu volumul de povestiri A rovátka (Zgîrietura). A publicat mai multe volume de povestiri, romane și piese de teatru. A tradus în limba maghiară operele unor scriitori români ca Marin Preda (Moromeții); Liviu Rebreanu (Catastrofa), Nicolae Mărgeanu (Cercul magic) și Francisc Munteanu (Pistruiatul) și a publicat o monografie în limba maghiară dedicată lui Liviu Rebreanu (1975).

Scrieri
 A rovátka (povestiri, București, 1950);
 A levél (povestiri, 1952);
 Akik megelőzik az időt (împreună cu János Dán, povestiri, București, 1952);
 Nászajándék (povestiri, București, 1954);
 Hosszú kaszanyél (povestiri, București, 1956);
 Faluról a falunak (teatru, Târgu Mureș, 1957);
 Ketrec (teatru, București, 1958);
 Miske András hegedűje (povestiri, București, 1958);
 A hattyúk felrepülnek (roman, București, 1960);
 Nem lehet akárki (povestiri, București, 1961);
 Virágoznak a fák (teatru, 1961);
 Két füst között (povestiri, București, 1964);
 Iskola a hegyek között (roman, București, 1967);
 Matild néni metamorfózisa (povestiri și nuvele, București, 1968);
 Küszöb (roman, București, 1969);
 Liviu Rebreanu (monografie, Cluj, 1975).

Scrieri traduse în limba română
 Zgîrietura (1950);
 Coasa e lungă (1958);
 Colivie (1958).

 Traduceri
 Marin Preda: A Moromete család vol. I-II (Moromeții, 1956, 1961);
 Liviu Rebreanu: Katasztrófa (Catastrofa, nuvele, 1962);
 Nicolae Mărgeanu: Bűvös kör (Cercul magic, 1967);
 Francisc Munteanu: A kis szeplős (Pistruiatul'', roman, 1979).

Note

Bibliografie
 Földes László: Rovátka. Utunk 16/1950.
 Dávid Gyula: A levél. Utunk 34/1952.
 Orbán Lajos: Nászajándék. Igaz Szó 11/1954.
 Oláh Tibor: Miske Andris hegedűje. Igaz Szó 6/1958.
 Berde Zoltán: A hattyúk felrepülnek. Igaz Szó 8/1960.
 Nagy István: A rossz fiú és a jó leány. Utunk 49/1960.
 Baróti Pál: Felemás életképek. Utunk 15/1962.
 Láng Gusztáv: Mi újság? Utunk 41/1964.
 Dáné Tibor: Az egyenletes mondatszerkesztéstől a regényig. Utunk 20/1967.
 Beke György: Kormos Gyula hatvan éves. Utunk 32/1977.
 Köntös-Szabó Zoltán: Elment Kormos Gyula (türelmes kalauzom a közeli múlt történelmi mellékutcáiban). Utunk 29/1981.

Legături externe
 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés III. (Kh–M). Editat de Gyula Dávid. București: Kriterion. 1994. ISBN 9732603690.

Nașteri în 1917
Decese în 1981
Prozatori maghiari
Traducători maghiari

Gyula Kormos


10166 Takarajima este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10166 Takarajima este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

10166 Takarajima


Le musée naval et de la Flotte de Mykolaïv (en ukrainien :Миколаївський музей суднобудування і флоту) est consacré à la culture ukrainienne dans toutes ses manifestations. Il a été fondé en 1978 et se situe au 4 de la rue de l'Amirauté.

Histoire
Il se situe dans un bâtiment plus ancien, fin XVIIIe ou début XIXe siècle qui est inscrit au Registre national des monuments d'Ukraine sous le numéro : 48-101-0103. C'est là que se trouvaient les chefs de la flotte de la Mer Noire.

En 1978 ouvrait le musée.

Galerie d'images

Bustes

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.
 Liste des musées d'art en Ukraine.

Liens externes

Musée d'art en Ukraine
Culture à Mykolaïv
Patrimoine classé d'Ukraine

Musée naval et de la Flotte de Mykolaïv


"Perfidious Albion" is a pejorative phrase used within the context of international relations diplomacy to refer to acts of diplomatic slights, duplicity, treachery and hence infidelity (with respect to perceived promises made to or alliances formed with other nation states) by monarchs or governments of the United Kingdom (or Great Britain prior to 1801, or England prior to 1707) in their pursuit of self-interest.

Perfidious signifies one who does not keep his faith or word (from the Latin word perfidia), while Albion is an ancient and now poetic name for Great Britain.

Origins and use
The use of the adjective "perfidious" to describe England has a long history; instances have been found as far back as the 13th century. A very similar phrase was used in a sermon by 17th-century French bishop and theologian Jacques-Bénigne Bossuet:

The coinage of the phrase in its current form, however, is conventionally attributed to Augustin Louis de Ximénès, a French-Spanish playwright who wrote it in a poem entitled "", published in 1793:

In this context, Great Britain's perfidy was political. In the early days of the French Revolution, when the revolution aimed at establishing a liberal constitutional monarchy along British lines, many in Great Britain had looked upon the Revolution with mild favour. However, following the turn of the revolution to republicanism with the overthrow and execution of Louis XVI, Britain had allied itself with the other monarchies of Europe against the Revolution in France. This was seen by the revolutionaries in France as a "perfidious" betrayal.

"" became a stock expression in France in the 19th century, to the extent that the Goncourt brothers could refer to it as "a well-known old saying". It was utilised by French journalists whenever there were tensions between France and Britain, for example during the competition for colonies in Africa, culminating in the Fashoda Incident. The catch-phrase was further popularized by its use in , the first French comic strip, in which one of the characters fulminates against "Perfidious Albion, which burnt Joan of Arc on the rock of Saint Helena". (This sentence mixes two major incidents in French history that can be related to the UK's perfidy: Joan of Arc, whose execution may have been due to English influence; and Napoleon, who died in exile on Saint Helena. He may have died by being poisoned, according to the Swedish toxicologist Sten Forshufvud.)

In German-speaking areas, the term "" became increasingly frequent, especially during the rule of the German Empire (1871–1918) against the backdrop of rising British-German tensions.

Examples of usage

 The term often refers to the English reneging on the Treaty of Limerick of 1691, which ended the Williamite War between the predominantly Roman Catholic Jacobite forces and the English forces loyal to William of Orange, giving favourable terms to the Irish Catholics, including the freedoms to worship, to own property and to carry arms, but those terms were soon repudiated by the Penal Laws of 1695.
 The Irish ballad "The Foggy Dew" includes the term in its lyrics. The song concerns the Easter Rising and the hypocrisy that England is concurrently fighting World War I so that "Small Nations might be free", while Ireland's struggle for freedom is forcibly suppressed.
 In Portugal, the term was widely used after the 1890 British Ultimatum, after Cecil Rhodes' opposition to the Pink Map. Portugal and England had been allied since 1386.
 Bastiat uses the term sarcastically in his satirical letter "The Candlemakers' Petition", first published in 1845.
 The Italian term "" (perfidious Albion) was used in the propaganda of Fascist Italy to criticise the global dominion of the British Empire. Fascist propaganda depicted the British as ruthless colonialists, who exploited foreign lands and peoples to feed extravagant lifestyle habits like eating "five meals a day". The term was used frequently in Italian politics after the Second Italo-Abyssinian War, because despite having gained large colonial territories for itself, Britain approved of trade sanctions in the wake of Italian aggression against Ethiopia. The sanctions were depicted as an attempt to deny Italy its "rightful" colonial dominions, while at the same time, Britain was trying to extend its own influence and authority. The same term was used after World War I related to the so-called mutilated victory.
 During the Vichy French regime, Philippe Petain made frequent use of the term "blood-soaked Perfidious Albion" and described the UK as the relentless "eternal enemy" of France. Such sentiments were exacerbated by the British Attack on Mers-el-Kébir, which caused great bitterness in France and went a great way towards reinforcing the perfidious stereotype. Petain further regarded England as always having been France's most implacable enemy, with Vichy propaganda mixing Anglophobia with racism and anti-Semitism to portray the British as a racially degenerate "mixed race" working for Jewish capitalists, in contrast to the "racially pure" peoples on the continent of Europe who were building a "New Order."
 The father of Israeli novelist Amos Oz wrote pamphlets for the Irgun that attacked "perfidious Albion" during the British rule in Palestine.
 After their victory against England at the 1950 World Cup, the president of the Spanish Football Federation (Armando Muñoz Calero) sent a telegram to Spanish dictator Francisco Franco that read, "we have beaten Perfidious Albion."

 It is used by Ian Smith in his memoirs (The Great Betrayal, 1997) to describe his opposition on the British handling of Rhodesian independence.
 In his book I'm Not the Only One (2004), British politician George Galloway expressed the opinion that Kuwait is "clearly a part of the greater Iraqi whole, stolen from the motherland by perfidious Albion".
 In 2012, Fabian Picardo, the Chief Minister of Gibraltar, used the phrase to describe the UK government's position on the UN Decolonisation Committee: "Perfidious Albion, for this reason ... The position of the United Kingdom is as usual so nuanced that it's difficult to see where they are on the spectrum, but look that's what Britain's like and we all love being British".
 The term was used in reference to a possible United Kingdom withdrawal from the European Union in the run up to the referendum on the issue in 2016. An article in the French newspaper  claimed that a poll showing that only 54% of French people supported UK membership of the EU (compared to 55% of British people) showed that "the British will always be seen as the Perfidious Albion". In contrast, the editor of the Financial Times, Lionel Barber, has written that "Too many people in the UK are under the illusion that most European countries cannot wait to see the back of perfidious Albion." Eventually, the United Kingdom voted to leave the EU.
 In arguing for a "hard" Brexit, and the EU rejecting a possible extension requested by the UK of the deadline to leave the EU, the Brexit-supporting British MP Mark Francois said to the Bruges Group in April 2019: "My message to the European Council ... If you now try to hold on to us against our will, you will be facing Perfidious Albion on speed. It would therefore be much better for all our sakes if we were to pursue our separate destinies, in a spirit of mutual respect."

See also
 Anti-British sentiment
 Perfidy
 Western betrayal

References

Anti-British sentiment
British Empire
France–United Kingdom relations
Phrases

de:Albion#Perfides Albion

Perfidious Albion


إي - 2 هوك آي طائرة إنذار مبكر أمريكية تعمل في جميع الأحوال الجوية بنظام الإنذار المبكر والتحكم (أواكس). بها محركان دفع توبينى صمما من قبل غرومان لصالح بحرية الولايات المتحدة عام 1950 كبديل عن الطائرة إي 1 تراسر.
الطائرة طورت كثيرا حتى الطراز الأخير «إي 2 دى» والذي حلق لأول مرة عام 2007.

أطلق على الطائرة اسم «سوبر فاد» (Super Fudd)، والاسم الأكثر شهره هو المطرقة «هامر» (Hummer) نسبة إلى صوت محركيها الإثنين ذو الدفع التوربيني.

تاريخ الخدمة
منذ استبدال «إي 1 تراسر» بـ «إي 2 هاوكي» عام 1964، أصبحت هي «عين السرب».
و قد خدمت لدى البحرية الأمريكية منذ حرب فيتنام وحتى الآن حول العالم.قادت إي 2 الطائرات المقاتلة إف 14 في الغارات على ليبيا عام 1985. وفي الآونة الأخيرة، قدم الطائرات الطراز «إي 2 سي» مساعدات عظيمة في عمليات ناجحة خلال حرب الخليج الثانية في توجيه الهجوم الأرضي والهجوم على الدوريات الجوية في العراق. «إي 2» أيضا ساهمت بشكل فعال مع قوات فرض القانون الأمريكي في الحد من عمليات تهريب المخدرات.

خلال غزو أفغانستان وغزو العراق، جميع أسراب «إي 2» العشرة الأمريكية أدارت لقوات المشاة على ميدان المعركة للهجوم على أهداف لأعدائها. أيضا قامت بعمليات بحث ميداني والتحكم في قوات الإنقاذ، بالإضافة لقيامها بعمليات اتصال بين القوات على الأرض والقوات البحرية.

خلال إعصار كاترينا، قدمت ثلاثة طائرات «إي 2» الدعم في عمليات الإنقاذ في المناطق الريفية بالإضافة إلى مراقبة الملاحة الجوية حول 3 ولايات أمريكية، وأيضا التحكم ومراقبة في مروحيات قوات حرس السواحل الأمريكية.

ستظل الطائرة «إي - 2 هوك آي» العنصر الأساسي في منظومة طائرات الإنذار المبكر الأمريكية.

المستخدمون
  (4 طائرات طراز «إي -2 تي»، و 2 طراز «إي 2 كه».
  (القوات الجوية المصرية لديها 8 طائرات ويتم تحويلهم إلى «إي - 2 هوك آي 2000» حتى نهاية عام 2008.).
  (الفيلق الجوي في البحرية الفرنسية هو الوحيد بعد الولايات المتحدة الذي يحمل طائرات هاوكى على حاملات طائرات، لديه 3 أسراب من طراز «إي 2 سي» ويسعى إلى تكوين السرب الرابع.).
  (لديها 4 طائرات حتى عام 1994. أول من ركب في الطائرة نظام إعادة ملء الوقود في الجو. باع 3 منهم إلى المكسيك، والرابعة أهداها إلى متحف القوات الجوية الإسرائيلية.).
  (لديها 13 طائرة من طراز «إي 2 سي».).
  (حصلت على 3 طائرات من طراز «إي 2سى» من إسرائيل.).
  (لديها 4 طائرات من طراز «إي 2 سي».).

 بحرية الولايات المتحدة.
 قوات حرس السواحل الأمريكية.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 5 (طيارن، 3 ضباط من الفيلق الجوى بالبحرية، ضابط بمركز معلومات المعركة، ضابط التحكم الجوى، ضابط مشغل الرادار.).
 الطول: 17.56 متر.
 المسافة بين الجناحين: 24.58 متر.
 الارتفاع: 5.58 متر.
 مساحة الأجنحة: 65 متر².
 الوزن فارغة: 17,090 كجم.
 الوزن محملة: 23,391 كجم.
 أقصى وزن: 23,391 كجم.
 المحرك: محركان من نوع (Allison T56-A-425) أو من نوع (Allison T56-A-427) يعطي قوة دفع 3,800 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: 604 كيلومتر/ساعة.
 المدى: 2,583 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 9,390متر.
 معدل الصعود: 13 متر/ثانية.
 الحمل على الأجنحة: 355 كيلوجرام/متر².
 النسبة دفع-وزن: 0.32

انظر أيضا
 قائمة طائرات الإنذار المبكر المحمولة جوا
 قائمة مشغلي طائرات الإنذار المبكر والتحكم
 إي 1 تراسر.

المصادر

وصلات خارجية
 الصفحات جميعها باللغة الإنجليزية.
 ملف حقائق «إي 2».
 تاريخ «إي 2 سى» في الوقع الرسمى للبحرية الأمريكية.
 صفحة «إي 2» على موقع GlobalSecurity.org

طائرات أواكس
طائرات استطلاع عسكرية أمريكية 1960–1969
طائرات إنذار مبكر
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات عسكرية 1960–1969
طائرات غرومان
طائرات ممركزة على حاملة طائرات
طائرات نورثروب غرومان
طائرات بمحركات جر مروحية توربينية مزدوجة

إي - 2 هوك آي


Marianne Sivertsen Næss (nascida a 28 de março de 1974) é uma política norueguesa.

Ela foi eleita representante no Storting pelo círculo eleitoral de Finnmark para o período 2021-2025, pelo Partido Trabalhista.

Mulheres da Noruega na política
Membros do Parlamento da Noruega
Pessoas vivas
Nascidos em 1974
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Marianne Sivertsen Næss


Alentejo Litoral alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Alentejo bölgesinde bulunur.

Bölgenin başlıca şehirleri arasında Sines ve Vila Nova de Santo André sayılabilir.

Belediyeler
Bölgede 5 belediye (Por.: concelho) yer almaktadır.
 Alcácer do Sal
 Grândola
 Odemira
 Santiago do Cacém
 Sines

Alentejo Litoral


Roy J. Bostock es el Presidente de la Junta de Yahoo! Inc., desde enero de 2008. También es miembro de la junta directiva de Morgan Stanley y Delta Air Lines. De 2000 a 2001 se desempeñó como presidente de la firma de publicidad Grupo BCom3, Inc.

Carrera
El 6 de septiembre de 2011 Bostock despedido Carol Bartz como CEO de Yahoo mediante la lectura de una carta legal para ella y por teléfono.

Referencias

Enlaces externos
 Biografía

Empresarios de Estados Unidos
Yahoo!
Alumnado de Harvard Business School

Roy J. Bostock


È̤̌ (minuscule : è̤̌), appelé E tréma souscrit accent grave caron, est un graphème et une lettre additionnelle de l'alphabet latin utilisée dans l'écriture du kayah. Elle est composée d'un E, d'un tréma souscrit, d'un accent grave et d'un caron.

Utilisation

Représentations informatiques
Le E tréma souscrit accent grave caron peut être représenté avec les caractères Unicode suivants :
 composé et normalisé NFC (latin-1, diacritiques) :

 décomposé et normalisé NFD (latin de base, diacritiques) :

Voir aussi
 Alphabet latin
 E (lettre)
 Tréma souscrit
 Accent grave
 Caron (diacritique)

Lettre E diacritée
Lettre latine comportant un accent grave
Lettre latine comportant un caron
Lettre latine comportant un tréma souscrit

È̤̌


La couronne d'acier () est le nom donné à la couronne royale utilisée par les rois de Roumanie. Considérée toujours aujourd'hui comme l'un des symboles fort de l'indépendance roumaine, elle fit partie des joyaux de la famille royale roumaine. Elle est aujourd'hui conservée au Musée national d'histoire de Roumanie.

Histoire

En 1881, année de proclamation du royaume de Roumanie, le ministère roumain de la Culture fonda un comité composé d'artistes comme Theodor Aman et d'historiens comme Bogdan Petriceicu Hasdeu et Alexandru Odobescu afin de déterminer l'apparence des différents symboles qu'allaient adopter la nouvelle monarchie. Leurs recherches devaient se baser sur les aspects connus des anciens insignes utilisés par les princes valaques ou moldaves, afin de perpétuer une sorte de tradition historique.

Le projet de la forme de la couronne fut délégué à Theodor Aman, qui devait s'inspirer des sources et modèles trouvés pour aboutir à un résultat satisfaisant. L'inspiration de la base partit des couronnes portés par Mierca  et Alexandre , mais l'ensemble respecta néanmoins la structure habituelle des couronnes fermées occidentales.

Carol  émit le souhait de voir sa couronne forgée non dans de l'or, chose habituelle dans les monarchies européennes, mais dans l'acier d'un canon ottoman pris au siège de Plevna en 1878. Cette volonté traduit la volonté de valoriser le courage militaires de troupes roumaines, que Carol avait personnellement commandés lors de cet épisode.

Trois exemplaires de la couronne sont réalisées dans les ateliers de l'Arsenal de l'Armée à partir des dessins finaux. Suivant la volonté royale, l'acier est tiré d'un canon ottoman de  provenant des usines Krupp, dont le restant a été gravé d'une inscription commémorative et qui se trouve aujourd'hui au Musée national militaire.

La monarchie ayant été abolie en Roumanie, la couronne d'acier se trouve aujourd'hui exposée au Musée national d'histoire de Roumanie à Bucarest. Une copie identique peut cependant être trouvée au château de Peleș, dans la commune de Sinaia.

Description

D'un diamètre de 17 centimètres à la base et d'une hauteur de 19 centimètres, la couronne pèse en tout 1126,48 grammes.

La base est constituée d'une cercle d'acier sombre décoré de formes oblongues en acier clair, et surmonté d'un décor alternant fleurons et ornements plus petits arborant une perle d'acier clair. Des fleurons partent huit arches ornées de perles similaires et se rejoignant au sommet de la couronne pour supporter une orbe ornée d'une croix similaire à celles de la . Enfin, la structure est tendue de velours violet.

Utilisation

Couronnement

Utilisée pour le couronnement de , la couronne n'eut qu'un rôle symbolique car l'événement était prévu par le roi comme une consécration. Sa volonté était de montrer qu'il était parvenu au pouvoir non par droit divin, mais par la lutte et la volonté. Apportée par les président des assemblées législatives, il prit la couronne en disant : "Je reçois avec cette couronne faite de l'acier d'un canon baigné dans le sang de nos héros et bénie par l'Église. Je la prends comme symbole de la puissance et de l'indépendance de la Roumanie". Le roi se couronna lui-même, avant de couronner son épouse placée à genoux devant lui.

Le 15 octobre 1922 se déroule le couronnement de Ferdinand  dans la ville d'Alba Iulia. Il refusa lui aussi d'être couronné par un ecclésiastique orthodoxe, mais pour des raisons confessionnelles. En effet, ayant été de religion catholique avant d'arriver en Roumanie, le roi préféra se couronner lui-même avant de couronner son épouse.

Le roi Michel  fut quant à lui couronné par le patriarche orthodoxe Nicolae Munteanu le 6 septembre 1940.

Héraldique

L'utilisation de la couronne d'acier dans les armoiries roumaines date d'une loi de 1921 sanctionnée par le roi Ferdinand . Le blason national étant alors surmonté de la couronne

Aujourd'hui et depuis 2016, la couronne d'acier est toujours présente sur la blason roumain.

La couronne d'acier est aussi présente sur le blason de la commune d'Alba Iulia, lieu de couronnement des souverains roumains.

Décorations

Carol , en instituant l'ordre de la Couronne, précisa que la médaille devait représenter en son centre la couronne d'acier.

Notes et références

Couronne
Symbole de la Roumanie

Couronne d'acier


Earl of Lonsdale is a title that has been created twice in British history, firstly in the Peerage of Great Britain in 1784 (becoming extinct in 1802), and then in the Peerage of the United Kingdom in 1807, both times for members of the Lowther family.

This family descends from Sir Richard Lowther (1532–1607), of Lowther Hall, Westmorland, who served as Lord Warden of the West Marches.

First creation
His great-grandson, John Lowther, was created a baronet, of Lowther in the County of Westmorland, in the Baronetage of Nova Scotia in circa 1638. He was succeeded by his grandson, the second Baronet (the son of John Lowther, eldest son of the first Baronet). He was an influential politician and held several ministerial posts during the reign of William III. In 1696 he was raised to the Peerage of England as Baron Lowther and Viscount Lonsdale. His eldest son, the second Viscount, died unmarried at an early age and was succeeded by his younger brother, the third Viscount. He was also a prominent politician. On his death in 1751 the barony and viscountcy became extinct.

The late Viscount was succeeded in the baronetcy by his second cousin, James Lowther, the fifth Baronet. He was the son of Robert Lowther, son of Richard Lowther, second son of the first Baronet. Lowther was a Member of Parliament for over twenty years and served as Lord-Lieutenant of Westmorland and Cumberland. He inherited not only the Lowther estates in Westmorland, but also the Whitehaven estates that had recently belonged to Sir James Lowther.  In 1784 he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron Lowther, of Lowther in the County of Westmorland, Baron of the Barony of Kendal in the County of Westmorland and Baron of the Barony of Burgh in the County of Cumberland, Viscount Lonsdale, Viscount Lowther and Earl of Lonsdale, with normal remainder to the heirs male of his body. The Earl was childless and all his titles were heading for extinction. In 1797 he was therefore created Baron Lowther, of Whitehaven in the County of Cumberland, and Viscount Lowther, of Whitehaven in the County of Cumberland, with remainder to the heirs male of his deceased third cousin, Reverend Sir William Lowther, 1st Baronet, of Little Preston, to whom he also devised his considerable estates. These titles were also in the Peerage of Great Britain. On Lord Lonsdale's death in 1802, the baronetcy and the peerages of 1784 became extinct.

He was succeeded in the barony and viscountcy of 1797 according to the special remainder by his third cousin once removed, Sir William Lowther, 2nd Baronet, of Little Preston. He was the elder son of the aforementioned Reverend Sir William Lowther, 1st Baronet, of Little Preston, great-grandson of Sir William Lowther, brother of Sir John Lowther, 1st Baronet, of Lowther (see Lowther Baronets for a more comprehensive history of this branch of the family).

Second creation
In 1807 the earldom of Lonsdale was revived when he was created Earl of Lonsdale, in the County of Westmorland, in the Peerage of the United Kingdom. The same year he was also made a Knight of the Garter. He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He was a prominent Tory politician and notably served as Postmaster General and Lord President of the Council. In 1841 he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Lowther. He was childless and on his death the titles passed to his nephew, the third Earl. He was the eldest son of the Hon. Henry Lowther, second son of the first Earl. He represented Cumberland West in the House of Commons and served as Lord-Lieutenant of Westmorland and Cumberland. His eldest son, the fourth Earl, died without male issue at an early age and was succeeded by his younger brother, the fifth Earl. He became known as "England's greatest sporting gentleman". He was succeeded by his younger brother, the sixth Earl. As at 2021 the titles are held by the latter's grandson, the ninth Earl, who succeeded his half-brother in that year.

Numerous other members of this family have also gained distinction. John Lowther, eldest son of the first Baronet and father of the second Baronet, was Member of Parliament for Appleby. His son from his second marriage, William Lowther (who was born posthumously), sat as Member of Parliament for Carlisle. Richard Lowther, younger son of the first Baronet, was Member of Parliament for Appleby. His son Robert Lowther, the father of the fifth Baronet, was a Member of Parliament and Governor of Barbados. The Hon. Anthony Lowther, third son of the first Viscount, sat as a Member of Parliament. James Lowther, younger brother of the first Earl of the second creation, was created a Baronet in 1824 (see Lowther baronets). Henry Lowther, second son of the first Earl of the second creation and father of the third Earl, was a Conservative politician. His third son William Lowther was a diplomat and politician. He was the father of James Lowther, 1st Viscount Ullswater (see Viscount Ullswater), Sir Gerard Lowther, 1st Baronet (see Lowther baronets) and Sir Cecil Lowther. For information on other branches of the family, see Lowther baronets.

The family seat was formerly Lowther Castle in Cumbria. However, the seventh Earl lived at nearby Askham Hall and the present Earl lives at Thrimby a few miles south-east of the castle. The traditional burial place of the Earls of Lonsdale is the Lowther Mausoleum in the Churchyard of St Michael, Lowther, Cumbria.

Lowther Baronets, of Lowther (c. 1638)
Sir John Lowther, 1st Baronet (1605–1675)
John Lowther (1628–1668)
Sir John Lowther, 2nd Baronet (1655–1700) (created Viscount Lonsdale in 1696)

Viscounts Lonsdale (1696)
John Lowther, 1st Viscount Lonsdale, 2nd Baronet (1655–1700)
Richard Lowther, 2nd Viscount Lonsdale, 3rd Baronet (1692–1713)
Henry Lowther, 3rd Viscount Lonsdale, 4th Baronet (1694–1751)

Lowther Baronets, of Lowther (c. 1638; Reverted)
Sir James Lowther, 5th Baronet (1736–1802) (created Earl of Lonsdale in 1784 and Viscount Lowther in 1797)

Earls of Lonsdale; First creation (1784)
James Lowther, 1st Earl of Lonsdale (1736–1802)

Viscounts Lowther (1797)
James Lowther, 1st Earl of Lonsdale, 1st Viscount Lowther (1736–1802)
William Lowther, 2nd Viscount Lowther (1757–1844) (created Earl of Lonsdale in 1807)

Earls of Lonsdale; Second creation (1807)
William Lowther, 1st Earl of Lonsdale (1757–1844)
William Lowther, 2nd Earl of Lonsdale (1787–1872)
Henry Lowther, 3rd Earl of Lonsdale (1818–1876)
St George Henry Lowther, 4th Earl of Lonsdale (1855–1882)
Hugh Cecil Lowther, 5th Earl of Lonsdale (1857–1944)
Lancelot Edward Lowther, 6th Earl of Lonsdale (1867–1953)
Anthony Edward Lowther, Viscount Lowther (1896–1949)
James Hugh William Lowther, 7th Earl of Lonsdale (1922–2006)
Hugh Clayton Lowther, 8th Earl of Lonsdale (1949–2021)
William James Lowther, 9th Earl of Lonsdale (b. 1957)

Present Earl
William Lowther, Earl of Lonsdale (born 9 July 1957) is the younger son of the 7th Earl by his second wife Jennifer Lowther, a cousin. In 1999 he married Angela Ann Tinker, a daughter of Arthur Tinker. On 22 June 2021, he succeeded to the peerages and baronetcy and to an estate of some 30,000 acres.

The heir presumptive is the present holder's half-brother, James Nicholas Lowther (born 1964), whose heir apparent is his second son, Flynn St George Lowther (b. 2005), due to the suicide of his older son in 2022.

Line of succession

 William Lowther, 1st Earl of Lonsdale (1757–1844)
 William Lowther, 2nd Earl of Lonsdale (1787–1872)
Henry Lowther (1790–1867)
 Henry Lowther, 3rd Earl of Lonsdale (1818–1876)
 St George Lowther, 4th Earl of Lonsdale (1855–1882)
 Hugh Lowther, 5th Earl of Lonsdale (1857–1944)
Charles Lowther (1859–1888)
 Lancelot Lowther, 6th Earl of Lonsdale (1867–1953)
Anthony Lowther, Viscount Lowther (1896–1949)
 James Lowther, 7th Earl of Lonsdale (1922–2006) Hugh Lowther, 8th Earl of Lonsdale (1949–2021) William Lowther, 9th Earl of Lonsdale (b. 1957)
(1) James Lowther (b. 1964)
James Lowther (2000-2022)
(2) Flynn Lowther (b. 2005)
(3) Charles Lowther (b. 1978)
Anthony Lowther (1925–1981)
(4) Thomas Lowther (b. 1966)
(5) Anson Lowther (b. 1998)
Timothy Lancelot Lowther (1925–1984)
Arthur Lowther (1820–1855)
William Lowther (1823–1912)
 James Lowther, 1st Viscount Ullswater (1855–1949)
Christopher Lowther (1887–1935)
John Lowther (1910–1942)
(6)  Nicholas Lowther, 2nd Viscount Ullswater (b. 1942)
(7) Benjamin Lowther (b. 1975)
(8) Nikolas Lowther (b. 2009)
(9) Edward Lowther (b. 1981)
Arthur Lowther (1888–1967)
 Sir Gerard Lowther of Belgrave Square, 1st Baronet (1858–1916)
Harold Lowther (1864–1929)
Sir Cecil Lowther (1869–1940)

See also
 Viscount Ullswater
 Lowther Baronets
 Lonsdale Road, Oxford, named after the Earldom

References

Sources

 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Earls of Lonsdale
1784 establishments in Great Britain
1802 disestablishments in the United Kingdom
1807 establishments in the United Kingdom
Extinct earldoms in the Peerage of Great Britain
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Earl
Noble titles created in 1784
Noble titles created in 1807
Noble titles created for UK MPs

Earl of Lonsdale


Sésamo(llamada oficialmente San Martiño de Sésamo) es una parroquia española del municipio de Culleredo, en la provincia de La Coruña, Galicia.

Geografía

La parroquia de Sésamo, situada en el centro del municipio de Culleredo ocupa una estrecha franja de territorio a orillas del río Valiñas, en una llana y fértil vega sobre la que se yergue el monte de San Cosme (137 metros de altitud), en cuya cima se sitúa el castro de Sésamo y la vieja ermita de San Cosme ().

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:
 Cillobre
 Cornedo
 Naveiras (Nabeiras)
 Casal (O Casal)
 Outeiro de Abaixo
 Outeiro de Arriba
 Silvar

Demografía

Patrimonio

 Capilla de San Cosme de Sésamo ()
 Castro de Sésamo
 Iglesia parroquial de San Martín de Sésamo
 Puente de O Porco
 Puente de O Carollo

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Culleredo

Sésamo (La Coruña)


Sony Movies é um canal de televisão por assinatura brasileiro especializado na transmissão de filmes, é de propriedade da Sony Pictures Entertainment e atualmente é distribuído pela Ole Distribution, uma joint venture entre a Ole Communications e a Warner Bros. Discovery.

História

Em julho de 2022, o canal foi lançado através da Sky, DGO e UOL Play para o Brasil.

Programação

Séries
 Community
 The Goldbergs

Ligações externas

Sony Pictures Entertainment

Sony Movies (América Latina)


Animasyon (canlandırma), birden çok resmin arka arkaya hızlı bir şekilde gösterilmesiyle elde edilen hareketli görüntüdür. İlk animasyonlar birkaç kâğıda istenen resimlerin çizilmesi ve kâğıtların hızlıca geçirilmesi veya bir çemberin içine konup döndürülmesi ile yapılıyordu. Animasyon yapan kişilere animatör denir.

Geleneksel animasyonda görüntüler, fotoğraflanacak ve filmde sergilenecek şeffaf selüloit levhalar üzerine elle çizilir veya boyanır. Günümüzde çoğu animasyon, bilgisayar üretimli imgeleme (CGI) ile  yapılır.  Bilgisayar animasyonu çok detaylı 3B animasyon ve 2B bilgisayar animasyonuna ayrılır. Bunlar stilistik nedenlerle, düşük bant genişliği veya daha hızlı gerçek zamanlı bilgisayar grafikleri için kullanılabilir.  Diğer yaygın animasyon yöntemleri, kuklalar veya kil animasyonu gibi iki ve üç boyutlu nesnelere bir stop motion tekniği uygular.

Günümüzde bilgisayar teknolojisi hem vektör hem de piksel tabanlı animasyonlar yapılmasına olanak sağlamaktadır. 2D animasyon tekniği saniyede 12 kare çizilerek yapılır. Kısıtlı (limited) animasyon tekniğinde ise daha az kare çizilerek yapılmaktadır. Bir animasyon filminin hazırlık sürecinde, klasik film yapım süreçlerine ek olarak karakter tasarımları, storyboard, pilot ses kayıtları ve en son layout yapılmaktadır. Profesyonel hedefleri olan bir animasyon filmine bu aşamalar tamamlanmadan başlanamaz. Animasyon film yapımı teknolojinin gelişmesine birebir bağımlıdır. Gelişen teknoloji, bilgisayarlarda daha az zamanda daha kaliteli içerik oluşturmayı mümkün kılmaktadır. Animasyon filmleri 3D, 2D, stop motion, cut-out (kâğıt kuklalar) gibi yapımlarında sık kullanılan tekniklere kategorize edilebilir.

Teknikler

Bilgisayar animasyonları

3D Animasyon
3D Animasyon, bilgisayar teknolojisi kullanılarak, özel yazılımlar ile 3 boyutlu vektörler kullanılargörüntülerdir. Bu işlemleri yapan kişilere genel olarak animatör denmektedir. Süreç içerisinde, animatör ilk olarak 3 boyutlu vektörel çizgiler kullanarak bir 3 boyutlu model oluşturur. Bu işlem bir heykeltıraşın heykel yapmasına benzemektedir ve modelleme olarak adlandırılmaktadır. Daha sonra bu modele renk bilgisi işlenir ki buna dokulandırma denmektedir. Bir sonraki aşama haraketlendirilecek olan nesneye düzenek kurulmasıdır. Canlılarla  ilgili 3d animasyonların yapımında genel olarak bu aşamada sanal bir iskelet sistemi oluşturulur. Bu yapı vektörlerin animatörün istediği biçimde yeniden konumlandırılmasını sağlamaktadır. Bu sayede sanal 3 boyutlu nesnelere hareket verilir. Ortaya çıkan 3 boyutlu vektörel yapının gerçek hayat ile benzerliğini sağlamak amacı ile sanal kamera ve ışıklar oluşturulur. Bu aşamadan sonra bilgisayar yazılımı vektörel bilgileri, matematik algoritmaları ile yorumlayarak 2 boyutlu piksellerden oluşan resimler oluşturur. Gelişen teknoloji ile birlikte 3 boyutlu canlandırmalarda doğada taklidi zor olan durumlar için yeni yazılımlar geliştirilmiştir. Örnek olarak günümüzde yanan bir cismin üzerindeki ateş fumefx, phoenix gibi özel yazılımlar ile fizik kurallarına uygun bir biçimde simüle edilebilmektedir.

Günümüzde 3D Animasyon, medikal sunumlardan, mimari görselleştirmeye, bilgisayar oyunlarından, sinema filmlerine birçok alanda kullanılmaktadır. Bazı uzun metrajlı filmler tamamen 3D animasyon olarak hazırlanmaktadır. Toy Story (1995) bunların ilkidir.

3 Boyutlu animasyonların hazırlanmasında kullanılan yazılımlardan bazıları 3ds Max, Cinema 4D, Houdini, Maya, Blender ve Lightwave'dir.

2D animasyon
Günümüzde 2 boyutlu animasyonların çoğu bilgisayar üzerinde yapılmaktadır. Bilgisayar ile yapılan 2D animasyonlar, geleneksel 2D animasyonlar ile benzerlikler taşır ancak birçok yönden (aldığı zaman, çalışma koşulları, bütçe gibi) geleneksel animasyondan üstün görülmüştür.

Animasyon türleri
 Sınırlı animasyon
 Karakter animasyonu
 Yaratık animasyonu
 CSS animasyonu
 Doğrudan manipülasyon animasyonu
 Film üzerine çizilmiş animasyon
 Grafik animasyon
 İnsansı animasyon
 Mürekkep yıkama animasyonu
 Beyaz tahta animasyonu
 SVG animasyonu
 Katmanlı animasyon
 İskelet animasyonu
 Siluet animasyonu
 Kum animasyonu
 Lastik hortum animasyonu
 PowerPoint animasyonu
 Écran d'epingles
 Fotoanimasyon
 Cam üzerine boyama animasyonu
 Nesne animasyonu
 Model animasyonu
 Go motion
 2 boyutlu bilgisayar grafikleri
 3 boyutlu bilgisayar grafikleri
 Bağımsız animasyon
 Eğitici animasyon
 Yetişkin animasyonu

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Türk animasyon tarihi
 Animasyon filmleri listesi
 İstanbul Animasyon Festivali
 Türk animasyon sinema filmleri listesi
 Animasyon ve canlı çekimin bir arada olduğu filmler listesi
 Animasyon durum komedisi
 Animasyonlu haritacılık
 En çok izlenen animasyon filmler (Türkiye)
 İllustrasyon
 Çizgi film fiziği
 Hikaye çizimi
 Resimli taslak
 Canlı çekim
 Bilgisayar animasyonu
 Üç boyutlu film
 Stereogram
 3 boyutlu bilgisayar grafikleri
 Çizgi film
 Çizgi dizi
 Anime

Çizgi film
Film ve video teknolojisi

Animasyon


Washdyke' est une  située au nord de la ville de Timaru, dans le sud de la région de Canterbury, dans l'île du Sud de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La route State Highway 1/S H 1 passe à travers la ville de Washdyke sur son chemin vers le nord pour sortir de la ville.
Le terminus nord de la route  se situe aussi au niveau de la ville de Washdyke.

Histoire
La ligne de chemin de fer de la   passe à travers la ville de Washdyke, et était autrefois le siège d'une jonction du chemin de fer.
Le , la construction d'un embranchement ferroviaire  débuta en direction de la ville de Pleasant Point;
Cette ligne fut ensuite connue sous le nom de la , quand elle fut ouverte au-delà de 'Pleasant Point' vers la ville de Fairlie en 1884.
Le déclin du trafic conduisit à la fermeture de la branche le  et depuis lors, la " Main South Line est la seule ligne de chemin de fer passant à travers la ville de  Washdyke.
Le service passager à Washdyke a cessé le  avec la fermeture de la ligne express du , qui opérait entre les villes de Christchurch et celle d'Invercargill.

Caractéristique
Plus au sud de la banlieue se trouve , un lagon soumis à la marée, de taille moyenne avec une grande variété d'oiseaux de type échassiers.

Évènements
Washdyke est le siège des courses de chevaux attelés de la ville de  Timaru, qui sont nommées pour l'ancien résident le plus fameux de la banlieue, le champion de course de chevaux Phar Lap.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Timaru

Washdyke


Agrilus quadrimaculatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

quadrimaculatus

Agrilus quadrimaculatus


Mehmet Shehu () a fost un politician comunist albanez care a deținut funcția de prim-ministru al Albaniei între 1954 și 1981. Fiind un priceput tactician militar, fără a cui conducere partizanii comuniști albanezi puteau foarte probabil să eșueze în lupta lor de a câștiga Albania pentru cauza marxistă, Shehu a arătat o înțelegere ideologică și etică a muncii care l-a individualizat pentru o înaintare iute în partidul comunist.

Biografie
Mehmet Shehu a urmat o școală americană vocațională sponsorizata de către American Junior Red Cross din Tirana și a învățat limba engleză. A studiat la o școală militara la Napoli pe o bursă de studiu în 1935 dar a fost trimis acasă din pricina părerilor sale anti-fasciste. Apoi s-a antrenat pentru o carieră militară la Tirana și și-a pus antrenamentul la iveală în calitatea de comandant de batalion al Brigăzii Internaționale Garibaldi (parte a brigăzilor internaționale comuniste care au luptat în Războiul Civil din Spania). După înfrângere, a fost internat în Franța. În 1942 s-a întors în Albania (aflată sub ocupație italiană), pentru a se alătura partizanilor și, în același an, devine comandant militar al Armatei Naționale de Eliberare Albaneză.

În 1948, Shehu a "epurat" din partid elementul care "a încercat să separe Albania de Uniunea Sovietică și s-o ducă sub influența Belgradului". Acest lucru l-a făcut cea mai apropiată persoană de Enver Hodja și l-a adus în funcții înalte. Totuși, el a rămas în umbra lui Hodja.

Shehu a fost omul de încredere al lui Enver Hodja și al doilea cel mai puternic om din statul albanez. Acesta moare în 1981 și este succedat de Adil Çarçani în funcția de prim-ministru.

Moartea
Pe 17 decembrie 1981, Mehmet Shehu a fost găsit mort în dormitorul său din Tirana cu o rană de glonte la cap. Conform anunțului oficial (18 decembrie) Mehmet s-a sinucis într-o cădere nervoasă.

Mai târziu, fiul lui Mehmet Shehu a pornit o campanie pentru a dovedi că tatăl său a fost de fapt omorât. Conform unora, Shehu începuse să vorbească deschis împotriva politicii izolaționiste a lui Hodja. Văduva lui Shehu și doi dintre fii săi au fost arestați fără nicio explicație și închiși mai târziu pentru diferite pretexte.

După moarte, acesta a fost numit spion nu doar pentru Iugoslavia, dar și pentru CIA și KGB. În cartea Titoites (1982) a lui Enver Hodja, mai multe capitole sunt dedicate condamnării lui Mehmet Shehu. În 1982, partidul comunist publică o a doua ediție a istoriei sale oficiale, înlăturând toate referințele la Shehu.

Note

Comuniști albanezi
Nașteri în 1913
Decese în 1981

Mehmet Shehu


Stagflasyon, stagnasyon ile enflasyonun aynı anda görüldüğü durumdur. Bu durumda ekonomideki işsizlik oranı artarken fiyatlar da hızla yükselmektedir. 1970 yılında İngilizcede stagnation (stagnasyon, gayri safi millî hasıla hızının ortalamadan daha düşük bir hızda büyümesi) ile inflation (enflasyon, fiyatlar genel düzeyinin sürekli ve hissedilir artışı) kelimelerinin birleşmesinden türetilmiştir.

Hem Klasik İktisat Teorisi'nde hem de Keynesyen Teori'de stagflasyon, paradoksal bir durumdur (normalde enflasyon ve işsizlik oranı arasında ters orantı mevcuttur biri düşerken diğeri yükselir; ancak stagflasyon ortamında her ikisi de yükselmektedir). Her iki kuram çerçevesinde açıklanması olanaksızdır. Ekonomilerde enflasyonun ortaya çıkması, toplam talebin toplam arzı aşacak derecede artması sonucudur. Toplam arz, toplam talepteki artışı karşılayamamaktadır çünkü ekonomide, istihdam edilerek üretimi artıracak iş gücü kalmamıştır, ekonomi tam istihdamdadır. Oysa durgunluk, istihdamın düşmesidir.

Gelişmekte olan ülkelerde, kronikleşmiş bir düşük istihdam görülür. Toplam talebin artması durumunda -ki bu ülkelerde kronikleşmiş bir toplam talep fazlası vardır- toplam arz, istihdam edilebilecek serbest iş gücü olmasına karşın artırılamaz çünkü üreticiler, üretim araçlarında ve iş gücünde gerekli artışı sağlayacak finansman olanaklarından yoksundurlar. Bu ülkelerde, sanayileşmiş ülkelerin aksine olarak sermaye talebine uyum sağlayacak kadar esnek bir sermaye arzı yoktur. Dolayısıyla bu ülkeler, tam istihdamda olmasalar bile, sonuç itibarıyla tam istihdam koşullarında bir ekonomi gibidirler, talep artışı, enflasyonist bir etki yaratır.

Oysa sanayileşmiş ülkelerde, herhangi bir nedenle ekonominin tam istihdamın altında olması durumunda, toplam talep artışı, istihdam artışını, dolayısıyla arz artışını getirir ve fiyat seviyesi dengelenir. Eğer ekonomi tam istihdamda ise, istihdam artışı sağlanamayacağı için -tüm iş gücü olanakları kullanılmaktadır- arz artışı sağlanamaz. Bu durumda toplam talep artışı, enflasyonist baskı yaratacaktır.

Stagflasyon ortamında ise ülke ekonomisi, hem gelişmekte olan ekonominin, hem de gelişmiş ekonominin tepkilerini vermektedir.

Ayrıca bakınız
 Arz Esnekliği
 Deflasyon

Stagflasyon


Forchtenau heißen folgende geographischen Objekte:
 Forchtenau (Gemeinde Aurolzmünster), Ortschaft von Aurolzmünster, Bezirk Ried im Innkreis, Oberösterreich
 Forchtenau (Gemeinde Forchtenstein), Katastralgemeinde von Forchtenstein, Bezirk Mattersburg, Burgenland

 Schloss Forchtenau, ehemaliges Schloss in Aurolzmünster, Bezirk Ried im Innkreis, Oberösterreich

Forchtenau


Anul carbonarilor (titlul original: ) este un film dramatic italian, realizat în 1969 de regizorul Luigi Magni după un caz real, execuția a doi carbonari în Statele Papale. Este primul film din trilogie, urmat de In nome del Papa Re (1977) și In nome del popolo sovrano (1990), filmul reluând tema raportului între popor și aristocrația romană cu puterea Pontifică, în perioada turbulentă de unificare a statelor din peninsula italiană.

Protagoniști filmului sunt actorii Nino Manfredi, Enrico Maria Salerno, Claudia Cardinale și Robert Hossein.

Conținut

Distribuție
 Nino Manfredi – Cornacchia/Pasquino
 Enrico Maria Salerno – colonelul Nardoni
 Claudia Cardinale – Giuditta Di Castro
 Robert Hossein – Leonida Montanari
 Renaud Verley – Angelo Targhini
 Alberto Sordi – Frate
 Stelvio Rosi – oficialul gărzii
 Pippo Franco – Bellachioma
 Ugo Tognazzi – Cardinal Rivarola
 Enzo Cerusico – un carbonar
 Britt Ekland – Principesa Spada
 Stefano Oppedisano – băiatul beat
 Franco Abbina – Principele Spada
 Marco Tulli – căpitanul gărzii

Coloana sonoră
Melodiile din coloana sonoră a filmului sunt compuse de Armando Trovajoli:

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Commedia all'italiana

Legături externe

Filme din 1969
Filme dramatice
Filme istorice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Luigi Magni
Filme Commedia all'italiana

Anul carbonarilor


Richard Ramirez olarak bilinen Ricardo Leyva Muñoz Ramírez (29 Şubat 1960 - 7 Haziran 2013; El Paso, Teksas) Amerikalı bir seri katil, tecavüzcü ve hırsızdı. Los Angeles bölgesinde yaşayanları ve daha sonra San Francisco bölgesi sakinlerini Haziran 1984'ten Ağustos 1985'e kadar teröre boğarken medya tarafından "Gece Avcısı" (Night Stalker) lakabı takılmıştır.

Tabanca, bıçak, pala, lastik demir ve çekiç gibi çok çeşitli silahlar kullandı. Satanist olduğunu iddia eden Ramirez, suçlarından hiçbir şekilde pişmanlık duymadı. Ramirez'in on dokuz ölüm cezasını onaylayan yargıç, eylemlerinin "herhangi bir insan anlayışının ötesinde zulüm, iğrençlik ve ahlaksızlık" sergilediğini belirtti. Ramirez, California'da ölüm sırasında idamını beklerken B hücreli lenfoma komplikasyonlarından öldü.

Suçlu Olmadan Önceki Hayatı ve Eğitimi
Ramirez, Julian ve Mercedes Ramirez'in beş çocuğundan en küçüğü olarak 29 Şubat 1960'ta Teksas'ın El Paso kentinde doğdu. Meksika vatandaşı olan ve daha sonra Santa Fe demiryolunda işçi olan eski polis memuru babası Julian, genellikle fiziksel istismarla sonuçlanan öfke nöbetine eğilimliydi.

12 yaşındayken, Richard veya "Richie", büyük kuzeni olan, Vietnam Savaşı sırasında sık sık yaptığı korkunç istismarlardan övünen Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Özel Harekât Kuvvetleri savaş gazisi olan Miguel ("Mike") Ramirez'den güçlü bir şekilde etkilendi. Tecavüz ettiği Vietnamlı kadınlar da dahil olmak üzere kurbanlarının ürkütücü Polaroid fotoğraflarını Richard'a gösterdi. Fotoğrafların bazılarında Mike, istismar ettiği bir kadının kopmuş başı ile poz vermişti. 10 yaşında esrar içmeye başlayan Ramirez, Mike'la eklemler ve kanlı savaş hikâyelerine üzerine bağlandı. Mike genç kuzenine gizlice öldürmek gibi bazı askeri becerilerini öğretti. Bu süre zarfında annesi ve babası, eğitmek maksadıyla dövmekten çekinmediğinden Richard geceleri sık sık evden kaçar ve mezarlıkta yatardı.

Ramirez, 4 Mayıs 1973'te, kuzeni Mike, karısı Jessie'yi tartışmaları sırasında .38 kalibrelik bir tabanca ile öldürdüğü zaman orada bulunuyordu. Bu esnada yüzüne kanların sıçradığı söylenir. Bu olaydan sonra Ramirez somurtkan hale geldi, ailesinden ve akranlarından çekildi ve içine kapanık biri oldu. O yılın ilerleyen günlerinde ablası Ruth ve kocası Roberto, Richie'yi gece sömürüsüne götüren obsesif bir "röntgenciliğe" götürdü. Ramirez ayrıca LSD kullanmaya başladı ve Satanizm'e ilgi duydu. Mike, delilik nedeniyle Jessie'nin cinayetinden suçlu bulunmadı ve dört yıl Teksas Eyaleti Akıl Hastanesine yatırıldı. 1977'de hastaneden çıkarıldı. Ramirez üzerindeki etkisi devam etti.

Ergen Ramirez, gelişen cinsel fantezilerini, zorla esaret ve tecavüz de dahil olmak üzere, şiddetle birleştirmeye başladı. Hâlâ okuldayken, uyuyan patronlarını soymak için maymuncuk kullandığı yerel bir Holiday Inn'de işe başladı. Bir otel konuğu işi bittiği için odaya girdikten sonra, Ramirez'in karısına tecavüz etmeye kalkıştığını yakaladı. Kocası Ramirez'i olay yerinde etkisiz hale getirmesine rağmen, eyalet dışında yaşayan çift, ona karşı tanıklık etmek için geri dönmeyi reddettiğinde cezai suçlamalar düşürüldü.

Ramirez dokuzuncu sınıfta Jefferson Lisesinden ayrıldı. 22 yaşında, kalıcı olarak yerleştiği Kaliforniya'ya taşındı.

Cinayetleri
10 Nisan 1984'te Ramirez, San Francisco'nun Tenderloin bölgesinde, yaşadığı otelin bodrum katında 9 yaşındaki Mei Leung'i öldürdü. Onu öldürmeden önce kıza tecavüz etti, dövdü ve vücudunu bir borudan astı. Ramirez'in ilk bilinen cinayeti, başlangıçta sonraki suç çılgınlığına bağlı olarak tanımlanmadı. 2009 yılında Ramirez'in DNA'sı bu olay mahallinde elde edilen bir numuneyle eşleştirildi. 2016 yılında yetkililer, Leung'in cinayetinde bulunduğuna inanılan olay yerinden alınan bir DNA örneği aracılığıyla tanımlanan ikinci bir şüphelinin kanıtını açıkladılar. Yetkililer, o sırada bir çocuk olarak tanımlanan şüpheliyi kamuya açıklamamış ve delil yetersizliğinden suçlama getirmemişlerdir.

"Gece Avcısı" suçları

28 Haziran 1984'te 79 yaşındaki Jennie Vincow, Los Angeles'taki Glassell Park'taki dairesinde vahşice öldürüldü. Yatağında uyurken defalarca bıçaklanmıştı ve boğazı o kadar derinden kesilmişti ki neredeyse başı kopuyordu. Ramirez'in parmak izi, açık bir pencereden girmek için dokunduğu perdede bulundu.

Ramirez, 17 Mart 1985'te Kaliforniya Rosemead'deki evinin dışında 22 yaşındaki Maria Hernandez'e saldırdı ve garajına girdikten sonra .22 kalibrelik bir tabanca ile yüzüne ateş etti. Mermi, kendini korumak için kaldırırken ellerinde tuttuğu anahtarlara gelip sektiğinde hayatta kaldı. Evin içinde, silah atışını duyan ve Ramirez'in mutfağa girdiğini görünce bir tezgahın arkasına eğilen 34 yaşındaki Dayle Yoshie Okazaki vardı. Başını kaldırdığında onu bir kez alnına vurup öldürdü.

Rosemead ev istilasından bir saat sonra Ramirez, 30 yaşındaki Tsai-Lian "Veronica" Yu'yu Kaliforniya'daki Monterey Park'taki arabasından çıkardı, iki kez .22 kalibrelik bir tabanca ile vurdu ve kaçtı. Hastaneye geldikten sonra öldüğü açıklandı. İki cinayet ve üçüncü denemesiyle, tek bir günde, kıvırcık saçlı saldırganı şişkin gözler ve geniş aralıklı, çürüyen dişlerle "Walk-in Killer" ve "The Valley Intruder" olarak adlandıran haber medyasında geniş yer aldı.

27 Mart 1985'te Ramirez, bir yıl önce Whittier, Kaliforniya'da yaklaşık 2.00'da hırsızlık için bir eve girdi ve 64 yaşında, o sırada uyuyan Vincent Charles Zazzara'yı, .22 kalibrelik bir tabancayla vurarak öldürdü. Zazzara'nın karısı 44 yaşındaki Maxine Levenia, Zazzara'nın vurulduğu silahın sesiyle uyandı ve Ramirez onu dövdü ve değerli eşyalarının nerede olduğunu sorarak ellerini bağladı. O odayı aramaya devam ederken, Maxine bağlarından kaçtı ve yatağın altından mermisi doldurulmamış bir av tüfeği aldı. Öfkeli Ramirez onu üç kez .22 ile vurdu, sonra mutfaktan büyük bir oyma bıçağı aldı. Vücudunu birkaç kez bıçaklayarak parçaladı, sonra gözlerini çıkardı ve bıraktığı bir mücevher kutusuna yerleştirdi. Otopsi, bıçaklamaların öldükten sonra yapıldığını saptadı. Ramirez, polisin fotoğrafladığı çiçekli yataklarında bir çift Avia spor ayakkabısından ayak izleri bıraktı. Polisin o sırada sahip olduğu tek kanıt neredeyse buydu. Olay yerinde bulunan mermiler önceki saldırılarda bulunan mermilerle eşleşti ve polis seri katilin büyük olduğunu fark etti. Vincent ve Maxine'in cesetleri oğulları Peter tarafından bulundu.

14 Mayıs 1985'te Ramirez, Monterey Park'a döndü ve 66 yaşındaki Bill Doi ve engelli karısı 56 yaşındaki Lillian'ın evlerine girdi. Doi ile yatak odasına girdiğinde karşılaşan Ramirez, Doi kendi tabancasına giderken onu .22 yarı otomatik tabanca ile yüzüne vurdu. Ölümcül şekilde yaralanan adamı bilinçsiz olana kadar dövdükten sonra Ramirez, Lillian'ın yatak odasına girdi, onu bağladı, sonra değerli eşyaları için evi aradıktan sonra tecavüz etti. Bill Doi, hastanedeyken yaralarından öldü.

29 Mayıs 1985 gecesi Ramirez, Kaliforniya'nın Monrovia kentine çaldığı bir arabayla sürdü ve 83 yaşındaki Mabel "Ma" Bell ve 81 yaşındaki engelli kız kardeşi Florence "Nettie" Lang'in evinde durdu. Mutfakta bir çekiç bularak, yatak odasında Lang'ı dövdü ve bağladı, sonra kadına elektrik çarptırmak için bir elektrik kablosu kullanmadan önce Bell'i bağladı ve dövdü. Lang'a tecavüz ettikten sonra, uyluğuna ve her iki yatak odasının duvarlarına da pentagram çizmek için Bell'in rujunu kullandı. Kadınlar iki gün sonra hayatta ancak komada kalabildi. Bell daha sonra yaralarından öldü.

Ertesi gün Ramirez, aynı arabayı Kaliforniya Burbank'a sürdü ve 42 yaşındaki Carol Kyle'ın evine gizlice girdi. Silah zoruyla Kyle ve 11 yaşındaki oğlunu kelepçe ile bağladı, sonra evi aradı. Kyle'ı ailenin değerli eşyalarına yönlendirmesi için serbest bıraktı; daha sonra ona tekrar tekrar tecavüz etti. Ramirez ona bakmamasını emretti ve bir noktada ona "gözlerini keseceğini" söyledi. Çocuğu dolaptan aldıktan ve ikisini kelepçe ile tekrar bağladıktan sonra olay yerinden kaçtı.

2 Temmuz 1985 gecesi, çalıntı bir arabayı Kaliforniya, Arcadia'ya sürdü ve rastgele 75 yaşındaki Mary Louise Cannon'un evini seçti. Dul büyükannenin evine sessizce girdikten sonra, yatak odasında onu uyurken buldu. Onu bir lamba ile bilinçsiz olana kadar dövdükten sonra mutfağından 10 inçlik bir kasap bıçağı alarak tekrar tekrar bıçakladı. Olay yerinde ölü bulundu.

5 Temmuz 1985'te Ramirez, Kaliforniya, Sierra Madre'de bir eve girdi ve 16 yaşındaki Whitney Bennett'i yatak odasında uyurken bir lastik demiri ile dövdü. Mutfakta bıçak arayıp bulamadıktan sonra, Ramirez kızı bir telefon kablosuyla boğmaya çalıştı. Elektrik kıvılcımlarının kablodan yayıldığını görmeye başladı ve kurbanı nefes almaya başladığında, İsa Mesih'in ona müdahale ettiğine ve onu kurtardığına inanarak evden kaçtı. Bennett, kafa derisindeki yırtılmaları kapatmak için 478 dikişin gerekli olmasına rağmen vahşice dövülmeden kurtuldu.

7 Temmuz 1985'te Ramirez, Monterey Park'ta 61 yaşındaki Joyce Lucille Nelson'ın evini soydu. Onu oturma odası kanepesinde uyurken, yumruklarını kullanarak ve kafasına tekme atarak onu dövdü. Avia spor ayakkabıdan bir ayakkabı izi yüzüne basılmıştı. İki mahalleyi gezdikten sonra Monterey Park'a döndü ve 63 yaşındaki Sophie Dickman'ın evini seçti. Ramirez, Dickman'a silah zoruyla saldırdı ve kelepçeledi, tecavüz etmeye çalıştı ve mücevherlerini çaldı; ona her değerli şeyi aldığına yemin ettirdiğinde, ona "Şeytan üzerine yemin etmesini" söyledi.

20 Temmuz 1985'te Ramirez, çalıntı bir Toyota'yı Glendale, California'ya götürmeden önce pala aldı. 66 yaşındaki Lela Kneiding'in ve 68 yaşındaki kocası Maxon'un evini seçti. Uyuyan çiftin yatak odasına girdi ve palayı yonttu, sonra onları .22 kalibrelik bir tabancadan başlarına vurularak öldürdü. Ayrıca değerli eşyalarını soymadan önce vücutlarını pala ile parçaladı. Çalınan eşyalarla çabucak Kneiding konutundan çıktıktan sonra Ramirez, Sun Valley'e gitti.

Sabah saat 4.15'te Khovananth ailesinin evine girdi. Uyuyan Chainarong Khovananth'ı başından .25 kalibrelik bir tabanca ile vurdu ve öldürdü, ardından tekrar tekrar tecavüz etti ve Somkid Khovananth'ı dövdü. Değerli eşyaların yerini söylemesi için Somkid'i evin etrafında sürüklemeden önce çiftin dehşete kapılmış 8 yaşındaki oğlunu bağladı. Saldırı sırasında kendisinden hiç para saklamadığı üzerine "Şeytana yemin etmesini" istedi.

6 Ağustos 1985'te Ramirez, California, Northridge'e gitti ve Chris ve Virginia Peterson'un evine girdi. Yatak odalarına girdi, 27 yaşındaki Virginia'yı korkuttu ve yüzüne .25 kalibrelik yarı otomatik bir tabanca ile vurdu. Sonra Chris'i boynundan vurdu ve kaçmaya çalıştı; Ramirez, kaçmayı başarmadan önce, mücadele sırasında iki atış daha vurmaktan kaçınırken Chris ile kavga etti. Çift yaralarından kurtuldu.

8 Ağustos 1985'te Ramirez çalıntı bir arabayla Kaliforniya'daki Diamond Bar'a gitti ve 27 yaşındaki Sakina Abowath ile kocası 31 yaşındaki Elyas Abowath'ın evini seçti. Saat 2.30'dan sonra eve girdi ve yatak odasına ilerledi. Uyuyan Elyas'ı .25 kalibrelik bir tabancayla başından vurarak anında öldürdü. Sakina'yı kelepçeledi ve onu değerli mücevherlerinin yerlerini ortaya çıkarmaya zorladı ve acımasızca ona tecavüz etti. Tekrar tekrar saldırıları sırasında çığlık atmayacağı üzerine "Şeytan'a yemin etmesini" istedi. Çiftin 3 yaşındaki oğlu yatak odasına girdiğinde Ramirez çocuğu bağladı ve Sakina'ya tecavüz etmeye devam etti. Ramirez evden ayrıldıktan sonra, Sakina oğlunu çözdü ve yardım için komşularına gönderdi.

Suçlarının medyada yer almasını takip eden Ramirez, Los Angeles'tan ayrıldı ve San Francisco körfez bölgesine doğru yola çıktı. 18 Ağustos 1985'te Peter ve Barbara Pan'ın evine girdi. 66 yaşındaki uyuyan Peter'i şakağından .25 kalibrelik bir tabanca ile vurdu. Daha sonra 62 yaşında Barbara'yı dövdü ve tecavüz ederek kafasına vurup ölüme terk etti. Olay yerinde, Ramirez yatak odası duvarına bir pentagram ve "Jack the Knife" ifadesini çizmek için ruj kullandı. Los Angeles suç mahallinden balistik ve ayakkabı izi kanıtlarının Pan suç mahalliyle eşleştiği keşfedildiğinde, San Francisco'nun belediye başkanı Dianne Feinstein bu bilgiyi televizyonda yayınladığı bir basın toplantısı düzenledi. Bu sızıntı, katilin medyayı takip edeceğini bildikleri için davadaki dedektifleri çileden çıkardı ve bu da ona önemli adli kanıtları imha etme fırsatı verdi. Gerçekten basını izleyen Ramirez, o gece Golden Gate Köprüsü'nün kenarına 11 1/2 Avia spor ayakkabılarını attı. Los Angeles bölgesine dönmeden önce birkaç gün daha bölgede kaldı.

24 Ağustos 1985'te Ramirez, çaldığı turuncu bir Toyota ile Mission Viejo'ya gitti. O gece, bir aile tatilinden Meksika'daki Rosarito Plajı'ndan yeni dönen James Romero Jr.'ın evine girdi. Romero'nun oğlu, 13 yaşındaki James Romero III, uyanıktı ve Ramirez'in evin dışındaki seslerini duydu. Bir hırsız olduğunu düşünen James, ailesini uyandırdı ve Ramirez olay yerinden kaçtı. James dışarı çıktı ve arabanın rengini, markasını, tarzını ve plakasının bir kısmını not etti. Romero, James'in onun bir hırsız olduğunu düşünmesiyle bu bilgi ile polise başvurdu.

Bu karşılaşmadan sonra Ramirez, 30 yaşındaki Bill Carns'ın ve 29 yaşındaki nişanlısı Inez Erickson'un evlerinin arka kapısından içeri girdi. Ramirez, uyuyan çiftin yatak odasına girdi ve .25 kalibrelik tabancasının tetiğini çektiğinde Carns'ı uyandırdı. Dikkatini Erickson'a çevirmeden önce Carns'ı üç kez kafasından vurdu. Ramirez, dehşet düşmüş kadına "Gece Avcısı" olduğunu söyledi ve onu yumruklarıyla dövüp dolaba kravatlarla bağlarken Şeytan'ı sevdiğine yemin etmesi için onu zorladı. Ne bulduysa çaldıktan sonra Ramirez, Erickson'a tecavüz etmek için onu başka bir odaya sürükledi. Daha sonra nakit para ve daha fazla mücevher istedi ve onu daha fazla bir şey kalmadığı üzerine "Şeytan'a yemin etmesini" istedi. Ramirez evden ayrılmadan önce Erickson'a "Onlara Gece Avcısı'nın burada olduğunu söyle" dedi. Erickson kendini çözdü ve ağır yaralı nişanlısı için yardım almak üzere bir komşunun evine gitti. Cerrahlar iki mermiyi kafasından çıkardı ve yaralarından kurtularak hayatta kaldılar.

Erickson saldırganı araştırmacılara ayrıntılı bir şekilde anlattı ve polis Romero evinden Ramirez'in ayak izini aldı. Çalınan araba 28 Ağustos'ta Los Angeles, Wilshire Center'da bulundu ve Ramirez'in arabayı delil bırakmamak içi özenle temizlemesine rağmen polis dikiz aynasından tek bir parmak izi alabildi. Parmak izleri 25 yaşında, Teksaslı, trafik ve uyuşturucu ticareti suçundan uzun bir sabıka kaydı bulunan Richard Muñoz Ramirez'i işaret ediyordu. Kolluk kuvvetleri 12 Aralık 1984'te Ramirez'in bir vesikalığını medyaya vermeye ve oto hırsızlığı için tutuklamaya (fotoğraf, sağ altta) karar verdiler. "Gece Avcısı"nın artık bir yüzü vardı. Polis basın toplantısında açıklandı: "Kim olduğunu biliyoruz ve yakında herkes bilecek. Saklanabileceğin hiçbir yer yok."

Yakalanması
30 Ağustos 1985'te Ramirez, Kaliforniya'daki neredeyse her gazete ve televizyon kanalında baş haber haline geldiğinden habersiz, kardeşini ziyaret etmek için Arizona'nın Tucson şehrine giden bir otobüse bindi. Kardeşi ile görüşemedikleri için 31 Ağustos sabahı Los Angeles'a döndü. Katili yakalama umuduyla otobüs terminalini kontrol eden polis memurlarının yanından geçti ve Doğu Los Angeles'ta bir markete girdi.

Bir grup yaşlı Meksikalı kadın onu korkuyla "El Matador" (veya "Katil") olarak tanımladıktan sonra, Ramirez yüzünü gazete rafındaki ön sayfalarda gördü ve mağazadan panik içinde kaçtı. Santa Ana Freeway'i geçtikten sonra, bir kadını kaçırmaya çalıştı, ancak onu takip eden kişiler tarafından kovalandı. Bir süre peşindekilerden kaçabildikten sonra, sonunda bir grup insan tarafından yakalandı, bunlardan biri metal bir çubukla onun kafasına vurdu. Grup Ramirez'i tuttu ve polis gelip onu gözaltına alana kadar onu acımasızca dövdüler.

Dava ve Mahkumiyeti
Duruşma için jüri seçimi 22 Temmuz 1988'de başladı. İlk mahkemesinde Ramirez, üzerine pentagram çizilmiş bir elini kaldırdı ve "Hail Satan!" ("Yaşasın Şeytan!") diye bağırdı. 3 Ağustos 1988'de Los Angeles Times, bazı hapishane çalışanlarının, Ramirez'in savcıyı mahkeme salonuna sokacağı bir silahla vurmayı planladığını duyduklarını bildirdi. Sonuç olarak, dışarıya metal detektör takıldı ve giren insanlar üzerinde yoğun incelemeler yapıldı.

14 Ağustos'ta, jüri üyelerinden biri olan Phyllis Singletary mahkeme salonuna gelmediği için duruşma durduruldu. O günün ilerleyen saatlerinde dairesinde vurularak öldürüldü. Jüri korkuyordu, çünkü Ramirez'in bu olayı bir şekilde hapishane hücresinden yönetip yönletmediğini ve diğer jüri üyelerine ulaşıp ulaşamayacağını düşünüyorlardı. Ancak, daha sonra bir otelde aynı silahla intihar eden erkek arkadaşı tarafından vurulduğu ve öldürüldüğü için Ramirez'in Singletary'un ölümünden sorumlu olmadığı tespit edildi. Singletary'un yerine geçen jüri üyesi evine dönerken çok korkuyordu.

20 Eylül 1989'da Ramirez tüm suçlamalardan hüküm giydi: on üç cinayet, beş cinayet teşebbüsü, on bir cinsel saldırı ve on dört hırsızlık. 7 Kasım 1989'daki duruşmanın ceza aşaması sırasında Kaliforniya'nın gaz odasında ölmeye mahkum edildi. Ölüm cezalarından sonra gazetecilere yaptığı açıklamada, "Büyük anlaşma. Ölüm toprakla gelir. Disneyland'de görüşürüz." dedi. Duruşma 1.8 milyon $'a (2019 da dolar olarak 3.71 milyon $) mal oldu, o zaman 1994 yılında O.J. Simpson cinayet davasına kadar Kaliforniya tarihinde en pahalı duruşma oldu.

Romantik İlişkileri
Duruşma sırasında Ramirez'e mektup yazıp ziyaretlere gelen hayranları vardı. 1985'ten başlayarak, Doreen Lioy, hapsi sırasında ona yaklaşık 75 mektup yazdı. 1988 yılında Ramirez, Lioy'a evlenme teklif etti ve 3 Ekim 1996'da Kaliforniya'daki San Quentin Eyalet Hapishanesinde evlendiler. Ramirez'in ölümünden yıllar önce Lioy, Ramirez idam edildiğinde kendisinin de intihar edeceğini söyledi. Ancak Lioy sonunda Ramirez'ten ayrıldı. Ölümünde Ramirez 23 yaşında bir kadın yazarla nişanlandı. Bazı tahminlere göre, Kaliforniya'nın uzun temyiz süreci nedeniyle, idam edilmeden önce 70'li yaşlarının başında olabilirdi.

İtirazları
7 Ağustos 2006'da Ramirez'in ilk, California Yüksek Mahkemesi mahkumiyetlerini ve ölüm cezası itiraz başvuruları başarısızlıkla sonuçlandı. 7 Eylül 2006 tarihinde, California Yüksek Mahkemesi duruşma tekrarı talebini reddetti. Ramirez, ölüm zamanına kadar itiraz başvurusunda bulundu.

Akıl Sağlığı
Psikiyatrist Michael H. Stone Ramirez'i 'doğuştan' bir psikopatın aksine 'sonradan olan' bir psikopat olarak tanımlıyor. Ramirez'in şizoid kişilik bozukluğunun kurbanlarının çektiği acıya ve onun takip edilemezliğine kayıtsız kalmasında katkıda bulunduğunu söylüyor.

Ölümü
Ramirez, 7 Haziran 2013 tarihinde California, Greenbrae'daki Marin General Hastanesi'nde B hücreli lenfomaya bağlı komplikasyonlardan öldü. Ayrıca, "kronik madde kötüye kullanımı ve kronik hepatit C viral enfeksiyonundan" da etkilenmişti. 53 yaşında 23 yıldan fazla bir süredir ölüm sırasındaydı.

Popüler Kültürde

 Manhunt: Search for the Night Stalker (1989), Bruce Seth Green'in, Richard Ramirez ve onu yakalamaya çalışan iki Los Angeles polis dedektifinin gerçek hikâyesine dayanan bir TV filmi.
 Nightstalker (2002), Ramirez hakkında Chris Fisher tarafından yazılan ve yönetilen film.
 Nightstalker (2009), Ulli Lommel tarafından yazılan ve yönetilen bir videodur.
 The Night Stalker (2016), Richard Ramirez'in hayatına dayanan Megan Griffiths tarafından yönetilen bir filmdir.
 American Horror Story: Ramirez, FX korku antolojisi serisinin beşinci ve dokuzuncu sezonlarında, önce Anthony Ruivivar ve sonra Zach Villa tarafından canlandırılıyor.

Ayrıca bakınız

 1976'da Kaliforniya'da suç çılgınlığına başlayan ve halka benzer bir takma ad paylaşan Orijinal Gece Avcısı (East Area Rapist).
 1990'lı ve 2000'li yıllarda Londra'da faaliyet gösteren seri tecavüzcü Delroy Easton Grant, bazen İngiliz medyası tarafından "Gece Avcısı" olarak anılıyor.

Genel olarak

 Amerika Birleşik Devletleri'nde seri katiller listesi

Konuyla ilgili yayınlar
 Seri Katiller, Fikret Topallı (2006), ithaki yayınevi, 400 sayfa, ISBN 975-273-237-2

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Crime Library: The Night Stalker
 Interview with Stela Vasques, Supporter and Friend of Serial Killer Richard Ramirez, "The Night Stalker"
 History Channel: Richard Ramirez, the Night Stalker
 Manhunt: Search for the Night Stalker (TV movie 1989) on IMDb

1960 doğumlular
El Paso doğumlular
Meksika asıllı Amerikalılar
Amerikalı seri katiller
Amerikalı tecavüzcüler
Amerikalı satanistler
1984'te Amerika Birleşik Devletleri'nde cinayetler
1985'te Amerika Birleşik Devletleri'nde cinayetler
Amerika Birleşik Devletleri'nde işkence
Cinayetten hüküm giyen Amerikalılar
2013 yılında ölenler
Kaliforniya'da ölenler
Cezaevinde ölen Amerikalılar
Cezaevinde ölen seri katiller
Lenfomadan ölenler
Epilepsi olan kişiler
Eski Roma Katolikleri

Richard Ramírez


Nordre Ringvej er en to sporet ringvej der går igennem det nordlige Silkeborg. Vejen er en del sekundærrute 195 der går fra Herning til Aarhus og primærrute 52 der går fra Rindsholm til Juelsminde. Den er med til at lede den tunge trafik som kører nord om byen uden om Silkeborg Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik i midtbyen. Når Silkeborgmotorvejen åbner igennem byen i 2016, vil Nordre Ringvej blive nedkvalificeret fra primærrute 15 til en sekundærrute 195.

Vejen forbinder Vestre Ringvej i vest med Østre Ringvej i øst, og har forbindelse til Sølystvej, Flensborgvej j,  Nylandsvej , Nørrevænget, Bredhøjvej, Kejlstrupvej og Nørreskov Bakke

Kilder

Gader i Silkeborg
Ringveje i Danmark

Nordre Ringvej (Silkeborg)


An Phalaenopsis micholitzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Phalaenopsis micholitzii in nahilalakip ha genus nga Phalaenopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaenopsis

Phalaenopsis micholitzii


ام اس أواسيس أوف ذا سيز  هي سفينة سياحية تعود ملكيتها إلى شركة رويال كاريبيان إنترناشيونال تم بنائها لتحل محل الباخرة فريدوم كلاس والتي تملكها ذات الشركة ولتصبح أكبر باخرة ركاب سياحية في العالم لتحل محل إم إس اندبندنس أوف ذا سيز "MS Independence of the Seas". والسفينة مسجلة في ناسو، جزر الباهاماز.

تم الانتهاء من بناء الباخرة وتجهيزها وسلمت إلى رويال كاريبيان في 28 أكتوبر 2009 وبعد يومين توجهت إلى مرفأ إفرغلادز في فورت لادردل في فلوريدا، الولايات المتحدة. ويتوقع أن تكون أول رحلة افتتاحية رسمية لها في 1 ديسمبر 2009. حيث سيكون خط سيرها ضمن البحر الكاريبي. ومن شدة ضخامة حجم الباخرة فإنه لا يمكنها عبور قناة بنما.

تحتوي أواسيس أوف ذا سي على 2.700 كابينة وبإمكانها استيعاب 6.300 راكب وطاقم مكون من 2.165 فرد. كما ستوفر العديد من المزايا الفارهة لمستخدميها من قبيل أجنحة فاخرة من طابقين بمساحات تصل إلى 150 متراً مربعاً تحوي شرفات تطل على البحر أو المتنزهات على سطح الباخرة. كما تحتوي السفينة ملعب مصغر للغولف وأربعة حمامات سباحة وملاعب للكرة الطائرة وكرة السلة، إضافة لاحتياجات ترفيهية للأطفال.
ويبلغ طول السفينة 360 متراً، فيما يبلغ ارتفاعها فوق مستوى سطح البحر 72 متراً، في حين تبلغ سرعتها 41,9 كيلومتر/ساعة.

تاريخ
تم الشروع ببناء السفينة في فبراير 2006 وصممت تحت مسمى مشروع جينسيس "Project Genesis" وتم الانتهاء من بدنها في 12 نوفمبر 2007 في ميناء توركو، فنلندا من قبل شركة إس تي إكس يوروب "STX Europe" وهي رابع أكبر شركات بناء السفن في العالم ومقرها أوسلو، النرويج.
فيما أعلنت الشركة أن كامل مستحقات بنائها سلمت في 15 أبريل 2009. وقد تكلف بناء السفينة نحو 1.4 مليار دولار أمريكي.

أما اسم أواسيس أوف ذا سيز أو واحة البحار فقد تم اعتماده نتيجة مسابقة للتسمية في مايو 2008. وبدأ العمل في إنشاءات شقيقتها سفينة ألور أوف ذا سي والتي يتوقع أن تكون رحلتها الافتتاحية في نوفمبر 2010. ويتوقع لها أيضا أن تجوب الكاريبي انطلاقاً من فورت لادردل.

كما تنقسم أواسيس أوف ذا سيز إلى سبعة أحياء لكل حي منها خصائصه المميزة كما تحتوي السفينة على حديقة ملاهي كاملة تعد الأولى في أي سفينة على الإطلاق.

معرض الصور

انظر أيضا
 إم إس ماجيستي أوف ذا سيز
 إم إس فريدوم أوف ذي سيز
 إم إس كوين فيكتوريا

وصلات خارجية
 Oasis of the Seas official website
 STX Europe official website

المراجع

سفن 2008
سفن بنيت في توركو
سفن رويال كاريبيان إنترناشيونال
سفن سياحية

إم إس أواسيس أوف ذا سيز