5 Against the House este un film noir american din 1955 regizat de Phil Karlson. În rolurile principale joacă actorii Guy Madison, Brain Keith și Kim Novak.

Distribuție
 Guy Madison — Al Mercer
 Brain Keith — Brick
 Kim Novak — Kaye Greyler
 Kerwin Mathews — Ronnie
 Alvy Moore — Roy
 William Conrad — Eric Berg
 Jack Dimond — Francis Spiegelbauer
 Jean Willes — Virginia

Note

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme noir
Filme Columbia Pictures

5 contra cazinoului


Une histoire provisoire () en anglais est un film suisso-luxembourgeois réalisé par Romed Wyder et sorti en 2022.

Synopsis
Sacha, genevois en pleine crise de la quarantaine, vient de rompre avec sa petite amie et atterrit dans l'Airbnb de ses grands-parents, où il est obligé de cohabiter avec Marjan, une Iranienne qui elle est plus ou moins dans la même situation. Deux personnes insatisfaites, chacune cherchant à être seules, involontairement jetées dans un espace clos, essayant de gérer leurs problèmes et où l'autre est vécu comme une agression. Arrive alors Mina, une Américaine pleine de vie... Les deux protagonistes vont alors, petit à petit, délaisser leurs préjugés, s'oublier dans les moments présents et les futurs possibles d'une rencontre involontaire.

Fiche technique
 Titre français : Une histoire provisoire
 Titres originaux :  en anglais
 Réalisation : Romed Wyder
 Scénario : Nasim Ahmadpour, Romed Wyder
 Photographie : Romed Wyder
 Montage : Pia Dumont
 Production design : Christina Schaffer
 Musique : Bernard Trontin
 Producteurs : Cyrill Gerber, Romed Wyder, Alexander Dumreicher-Ivanceanu, Bady Minck
 Sociétés de production : Paradigma Films SA, Milan Film AG, Amour Fou Luxembourg sàrl, RTS Radio Télévision Suisse
 Pays d'origine : Suisse, Luxembourg
 Langues originales : français, anglais et persan
 Durée : 85 minutes
 Dates de sortie :
  :  (Suisse francophone)

Distribution
 Felipe Castro : Sacha
 Pooneh Hajimohammadi : Marjan
 Elisabet Johannesdottir : Mina
 Sophie Mousel
 Paulo dos Santos
 Tommy Schlesser
 Larisa Faber
 Cléa Eden
 Maîmouna Kone

Diffusion
Le film célèbre sa première le 21 janvier 2022 dans le cadre des Journées de Soleure où il a été nominé pour le Prix du public. Le 4 mai de la même année a eu lieu la sortie salle au Luxembourg suivie de celle en Suisse le 11 mai. La société Antidotes Sales s'occupe de la vente à l'international. Le film a été sélectionné dans de nombreux festivals de films internationaux, notamment le Luxembourg City Film Festival 2022, Iranian Film Festival Zurich 2022, Iranian Film Festival San Francisco 2022, Cinéfest Sudbury (Canada) 2022, Batumi Int. Art-House Film Festival (Georgie) 2022, Syracuse Int. Film Festival 2022, Festival int. del Cinema di Salerno (Italie) 2022, Phoenix Film Festival (USA) 2023, Palm Beach Int. Film Festival 2023.La sortie en VOD au Luxembourg et en Suisse a eu lieu le 24 février 2023.

Prix
Giles Foreman a reçu le Prix spécial de l'Académie du Cinéma Suisse 2023 pour son travail de coach d'acteurs notamment sur Une histoire provisoire.Le film a été récompensé avec le Grand Prix du Jury pour le meilleur long-métrage de fiction au Festival ONE country ONE film à Apchat-Issoire 2023.

Réception critique
"Indéniablement délicate, une réelle maîtrise de l'art cinématographie." Antoine Duplan, Le Temps "Un huis clos finement décrite, qui redonne aux détails leur force expressive." Sabina Schwob, Ciné-feuilles "Un film décalé, chaleureux et séduisant." Sennhausers Filmblog "Une émouvante rencontre amoureuse en huis clos." Mathieu Loewer, Le Courrier "Pooneh Hajimohammadi et Felipe Castro excellent par leur jeu naturel et minimaliste." Pascal Gavillet, La Tribune de Genève "Un film sur les crises et les manières de les dépasser. Et comment retrouver le désir (existentiel)." Anne Laure Gannac, RTS La première

Notes et références

Liens externes

 Une histoire provisoire, un long métrage de Romed Wyder sur RTS

Film suisse sorti en 2022
Film luxembourgeois sorti en 2022
Film dramatique suisse
Film dramatique luxembourgeois
Film en français
Film en anglais

Une histoire provisoire


Shohei Takahashi (født 27. oktober 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Júbilo Iwata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shohei Takahashi


More Christmas 2011 er et dansk opsamlingsalbum med julemusik udgivet den 4. november 2011 på disco:wax, MBO og Sony Music Albummet modtog i november 2011 guld for 15.000 solgte eksemplarer.

Spor

CD1
Mariah Carey - "All I Want for Christmas Is You"
Wham! - "Last Christmas"
Juice, S.O.A.P., Christina & Remee - "Let Love Be Love"
Boney M. - "Mary's Boy Child (Oh My Lord)"
Drengene Fra Angora - "Jul I Angora"
Brenda Lee - "Rockin' Around The Christmas Tree"
Darleens - "It's Gonna Be A Cold Cold Christmas"
Teitur - "Happy Xmas (War Is Over)"
Eartha Kit - "Santa Baby"
Frank Sinatra - "Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!"
Søs Fenger - "I'll Be Home For Christmas"
Anne Linnet - "Hvid Jul"
Søren Sko - "Have Yourself A Merry Little Christmas"
Szhirley - "Se Det Sne"
Elvis Presley - "Blue Christmas"
Tony Bennett - "Winter Wonderland"
Gnags - "Gnags' Julesang"
D-A-D - "Sad Sad Xmas"
Gasolin' - "Dejlig er jorden"

CD2
 MC Einar - "Jul Det' Cool"
 Band Aid - "Do They Know It's Christmas?"
 Jim Reeves - "Jingle Bells"
 Bing Crosby - "White Christmas"
 Anden - "Jul på Vesterbro"
 Diskofil - "Søren Banjomus"
 Shu-Bi-Dua - "Rap Jul"
 Iben Hjejle & Rasmus Bjerg - "Skal Vi Klippe Vore Julehjerter Sammen"
 Frederik - "Kender I Den Om Rudolf?"
 Paprika Steen - "Jeg Så Julemanden Kysse Mor"
 The Fireflies - "Christmas (Baby, Please Come Home)"
 Chris de Burgh - "On A Christmas Night"
 Backstreet Boys - "Christmas Time"
 Dido - "Christmas Day"
 Cæcilie Norby - "The Christmas Song"
 Vocaloca - "Nu Det Jul"
 Kaya - "Juletræet Med Sin Pynt"
 The Antonelli Orchestra & Daniel Sitrit - "Når du ser et stjerneskud"
 ABBA - "Happy New Year"

Hitlister og certificeringer

Hitlister

Certificeringer

Kilder

Album fra 2011
2011

More Christmas 2011


Das 1905 in Dienst gestellte dänische Küstenpanzerschiff Olfert Fischer war das zweite von drei Schiffen der Herluf-Trolle-Klasse mit zwei 24-cm-Einzeltürmen. Sie schied 1936 aus dem Dienst in der dänischen Flotte aus. Das Schiff war benannt nach dem Vizeadmiral Olfert Fischer (1747–1829), dem dänischen Befehlshaber in der Seeschlacht von Kopenhagen 1801.

Baugeschichte

Die Olfert Fischer war das erste Schwesterschiff der Herluf Trolle und verfügte über einige Verbesserungen gegenüber dem Typschiff. Eine Verstärkung der Panzerung ergab sich aus der Verwendung des gehärteten Krupp-Stahls, des damals modernsten Panzerstahls. Auch reichte der Gürtelpanzer bei der Olfert Fischer nunmehr über die gesamte Rumpflänge. Die 24-cm-Canet-Kanonen der Herluf Trolle wurden auf der Olfert Fischer durch etwas längere 24-cm-L/43-Kanonen der schwedischen Firma Bofors ersetzt, die eine Reichweite von 13.700 m gegenüber den 11.500 m des Canet-Modells hatten und deren Feuergeschwindigkeit 1,8 Schuss je Minute (gegenüber 1,3) betrug. Die Verwendung etwas modernerer 15-cm-Kanonen des gleichen Herstellers brachte nur geringe Verbesserungen mit einer Reichweite von 10.400 m und einer Feuergeschwindigkeit von 7 Schuss pro Minute.

Da das bisherige Flottenflaggschiff Helgoland zur Aussonderung anstand, erhielt das neue Küstenpanzerschiff zusätzliche Admiralsräume, um künftig als Flaggschiff der dänischen Flotte zu dienen.

Einsatzgeschichte

Die Olfert Fischer kam am 31. Mai 1905 erstmals in Dienst und übernahm schon am 15. Juni eine Sonderaufgabe, als sie als Flaggschiff der dänischen Flottille mit dem kleinen Geschützten Kreuzer Gejser die königliche Yacht Dannebrog mit dem Prinzen Carl und seiner Gemahlin Maud nach Oslo brachte. Der Prinz war zum König des gerade selbständig gewordenen Norwegen gewählt worden.

Von 1906 bis 1912 nahm die Olfert Fischer regelmäßig an den Geschwaderübungen teil. Vom 12. bis zum 17. Mai 1912 geleitete sie die Dannebrog mit dem Sarg des in Hamburg verstorbenen dänischen Königs Friedrich VIII. von Travemünde nach Kopenhagen. Im Winter 1912/1913 gehörte sie wiederum zum Wintergeschwader.

Am 2. August 1914 begann für die Olfert Fischer die Neutralitätswache der dänischen Marine im Ersten Weltkrieg, die für sie am 27. November 1918 endete. Die drei Schiffe der Herluf-Trolle-Klasse wechselten während dieser Zeit mehrfach ihre Aufgaben zwischen dem 1. Geschwader am Öresund, dem 2. Geschwader am Großen Belt und der Aufgabe als Flottenflaggschiff.

1920 ging das Schiff anfangs nach Nordschleswig, um gegebenenfalls gegen marodierende russische Kriegsgefangene vorzugehen, und transportierte dann dänische Truppen in die dortigen Abstimmungsbezirke. Die Olfert Fischer gehörte im Herbst zum Übungsgeschwader. 1921 führte sie zusammen mit der Peder Skram Versuche mit HM-1-Seeflugzeugen (in Lizenz gebaute Maschinen vom Typ Hansa-Brandenburg W.29) durch. 1922 war sie mehr ein stationäres Schulschiff, 1923 machte sie auch wenige kurze Reisen. 1924 wurde sie auch aktiviert, ohne Reisen durchzuführen.

1926 machte sie dann einige Fahrten in dänischen Gewässern und war im Herbst Flaggschiff des Übungsgeschwaders. 1928 führte sie allein einige Fahrten als Artillerieschulschiff durch, ehe sie im Herbst zum Manövergeschwader trat. 1930 wurde das Schiff der Reserve zugeordnet, um dann 1933 nochmals Artillerieschulschiff zu werden, einige selbstständige Reisen in dieser Funktion durchzuführen und dann im Herbst letztmals an den Flottenmanövern teilzunehmen.

Vom 5. bis 17. Oktober 1936 diente das teilweise abgerüstete Schiff als Zielschiff für die Luftstreitkräfte von Heer und Marine. Die Versuche fanden in der Faxebucht statt. Die Ergebnisse waren wegen der geringen Trefferquote enttäuschend. Im Anschluss wurde das Schiff in Dänemark abgebrochen.

Die dänischen Küstenpanzerschiffe

Erneute Verwendung des Namens Olfert Fischer

1981 bis 2009 hatte die dänische Marine die Korvette Olfert Fischer von 1320 t im Dienst. Ihre Schwesterschiffe hießen Niels Juel und Peter Tordenskjold.

Literatur
 R. Steen Steensen: Vore panserskibe. Marinehistorisk Selskab, 1968

Weblinks

 Olfert Fischer (1905–1936)
 Olfert Fischer

Einzelnachweise

Herluf-Trolle-Klasse

en:Herluf Trolle class coastal defense ship

Olfert Fischer (Schiff)


American Association of University Women (AAUW) ist eine US-amerikanische Organisation, die sich für die Gleichberechtigung von Frauen einsetzt, insbesondere im Bereich der Bildung und akademischen Forschung. Die Einrichtung entstand im Jahr 1921 durch den Zusammenschluss der Association of Collegiate Alumnae und der Southern Association of College Women.
Der Hauptsitz der AAUW befindet sich in Washington, D.C.; hinzu kommen circa 1000 weitere Niederlassungen in den Vereinigten Staaten. Die AAUW hatte 2011 über 100.000 Mitglieder.

Konzept
Stand ursprünglich das Ziel im Vordergrund, die akademische Karriere von Frauen zu fördern, ergänzten später unter anderem Forderungen nach Gleichbehandlung von Mädchen und Jungen an US-amerikanischen Schulen, Entscheidungsfreiheit von Frauen zum Schwangerschaftsabbruch und familienfreundliche Politik das Programm der AAUW.

Die Organisation vergibt seit ihrer Gründung regelmäßig Stipendien an Frauen, die in der Wissenschaft tätig sind. Bis 2011 wurden insgesamt 83 Millionen Dollar an über 11.000 Stipendiatinnen ausgezahlt.

Geschichte
Wichtigster Vorläufer der AAUW war die Association of Collegiate Alumnae (ACA, deutsch: Verbindung der Hochschulabsolventen). Die Idee zur Gründung einer solchen Organisation entstand am 28. November 1881 bei einer Zusammenkunft in Boston, zu der Ellen Swallow Richards und Marion Talbot (1858–1948) 15 College-Absolventinnen einluden. Offiziell gegründet wurde die ACA am 14. Januar 1882 in Boston durch 65 Absolventinnen von acht verschiedenen US-amerikanischen Universitäten. Zu den Hauptinitiatoren der Organisation gehörte neben Richards und Talbot auch Alice Freeman Palmer. Die Ziele der ACA bestanden in der Bildung eines Netzwerkes zwischen den Akademikerinnen des Landes, die Etablierung von Standards für die Ausbildung von Frauen an Universitäten und die Einrichtung frauenspezifischer Stipendien.

Im Oktober 1889 ging die 1883 gegründete Western Association of Collegiate Alumnae (WACA) in der ACA auf. Im Jahr zuvor hatte die WACA das erste Stipendium der Organisation vergeben.

Im März 1921 verbanden sich die ACA  und die 1903 gegründete Southern Association of College Women zur American Association of University Women. Im gleichen Jahr zog die AAUW in ein Gebäude in Washington, D.C., zwei Blocks entfernt vom Weißen Haus.

Von 1923 bis 1926 gründete die AAUW Komitees zur Förderung der Erwachsenenbildung, der Bildenden Kunst sowie zur Verbesserung der ökonomischen und rechtlichen Situation von Frauen.

Bis 1931, 50 Jahre nach dem ersten Zusammentreffen der Gründerinnen, hatte die Organisation insgesamt 521 Niederlassungen errichtet und rund 36.800 Mitglieder gewonnen.

Bekannte Stipendiatinnen
 Marie Curie erhielt 1920 156.413 Dollar für den Erwerb eines Gramms Radium
 Ida Henrietta Hyde erhielt 1893 als eine der ersten Frauen ein Fellowship der ACA
 Sandra Day O'Connor wurde 1988 mit dem AAUW Achievement Award ausgezeichnet
 Jeannette Rankin wurde 1976 mit dem AAUW Achievement Award ausgezeichnet
 Florence Siebert (1897–1991) wurde 1943 mit dem AAUW Achievement Award ausgezeichnet

Weblinks
 Offizielle Webseite der AAUW

Einzelnachweise

Frauenverband (Vereinigte Staaten)
Wissenschaftliche Organisation (Vereinigte Staaten)
Organisation (Washington, D.C.)
Gegründet 1921


Poliadicija je polimerizacijska reakcija koja stvara polimere putem pojedinih neovisnih adicijskih reakcija. Poliadicija se pojavljuje kao reakcija između funkcionalnih skupina na molekulama niskih stupnjeva polimerizacije, poput dimera, trimera i oligomera, radi stvaranja vrista više molarne mase. Samo na skoro upotpunjenim konverzijama stvara se polimer, kao u polikondenzaciji i kao kontrast lančanoj polimerizaciji.

Primjer poliadicije je stvaranje poliuretana.

Izvori

Polimeri

Poliadicija


Via Laietana je avenija u Barceloni, glavna prometnica u Starom Gradu. Poznata je po brojnim povijesnim građevinama građenima u duhu secesije, art décoa, novoklasicizma i katalonskog modernizma, zbog čega se smatra jednim od turističkih obilježja grada.

Uz prometnicu se, između ostalih građevina, nalaze i Palača katalonske glazbe i Barcelonska katedrala.

Literatura
 Albareda, Joaquim; Guàrdia, Manel i suradnici, Enciklopedija Barcelone, svezak Velike katalonske enciklopedije, Barcelona, 2006.

Ulice u Španjolskoj
Turizam u Barceloni
Građevine u Barceloni

Via Laietana


Fil Suresi (Arapça: سورة الفيل), Kur'an'ın 105. suresidir, 5 ayetten oluşur. Sure, Yemen Valisi Ebrehe'nin Allah'ın evi olan Kâbe'ye saldırmasını ve karşılaştığı sonu anlatmaktadır.

Bazı İslam araştırmacıları, Kur'anın 105 ve 106. surelerini birlikte ele alıyor ve Kureyş'i Muhammedin mensubu olduğu kabilenin adı ve Ebabil'i bir kırlangıç türü gösteren geleneksel açıklamaları tatmin edici bulmuyorlar. Buna göre Kur'anın 105. suresi olan "Fil suresi" Babil sürgününü; "Kureyş suresi" ise İran'da Ahameniş İmparatorluğu'nu kuran, Yahudileri bu sürgünden kurtararak onların Kudüs'e dönmesine izin veren, böylece Yahudiler arasında büyük bir kurtarıcı (veya mesih) olarak saygı kazanan Büyük Kiros'u işaret etmekteydi. (Kiros'un İbranice telaffuzu Quraish idi)

Sure

Tarihsellik

Fil suresi, Kur'an'da temas edilen ancak ayrıntıları efsane ve mitolojik kültüre dayalı anlatımlardan oluşan Fil Vakası isimli anlatıyla ilgilidir.

Anlatıların tarihi değer taşıyıp taşımadığı ile ilgili tartışmalar bulunmakta, Yemen'den böyle bir hayvan ile Mekke'ye sefer yapılıp yapılamayacağı eleştiriler arasında yer almaktadır. Bazı tefsir yaklaşımları ise mitolojik Kur'an anlatılarını aklileştirme kapsamında Ebabil kuşlarının attığı taşları mikroplar olarak yorumlama eğilimindedirler.

Ayrıca, sure Makkabiler'in İkinci Kitabı'na gönderme yapıyor gibi duruyor. Ayrıca fil halkının (fil sahipleri) aslında Yahudiler, Ebabil'in de aslında Babil olduğu şeklinde bir görüş te bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Fil Vakası
 İslam mitolojisi
 Ebrehe
 Ebabil
 Fil yılı
 Makkabiler

Kaynakça

Sureler

Fil Suresi


Jocuri și jocuri este un film românesc din 1980 regizat de Laurențiu Sîrbu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980

Jocuri și jocuri


Maximillian George Carnarius (January 11, 1890 – May 30, 1976), known as Max George Carey, was an American professional baseball center fielder and manager. Carey played in Major League Baseball for the Pittsburgh Pirates from 1910 through 1926 and for the Brooklyn Robins from 1926 through 1929. He managed the Brooklyn Dodgers in 1932 and 1933.

Carey starred for the Pirates, helping them win the 1925 World Series. During his 20-year career, he led the league in stolen bases ten times and finished with 738 steals, a National League record until 1974 and still the 9th-highest total in major league history. Carey was elected to the National Baseball Hall of Fame in 1961.

Early life
Maximillian George Carnarius was born in Terre Haute, Indiana, on January 11, 1890. His father was a Prussian soldier and swimming teacher. He had emigrated to the United States after the Franco-Prussian War and worked as a contractor.

Carey's parents wanted their son to become a Lutheran minister. He attended Concordia College in Fort Wayne, Indiana, studying in the pre-ministerial program. He also played baseball, and was a member of the swimming and track-and-field teams. After graduating in 1909, he went to Concordia Seminary in St. Louis, Missouri.

Professional career

Minor league baseball
In the summer of 1909, Carey attended a game of minor league baseball's Central League between the Terre Haute Hottentots and the South Bend Greens. South Bend was without a starting shortstop, as they had sold theirs to another team. Carey found Aggie Grant, South Bend's manager, and convinced Grant to give him the opportunity to fill in for the remainder of the season, based on his track-and-field skills. He used the name "Max Carey" in order to retain his amateur status at Concordia College. He had a .158 batting average and committed 24 errors in 48 games.

Carey returned to play for South Bend in the 1910 season. The team had a new shortstop, Alex McCarthy, so Carey agreed to play as their left fielder. He had a .298 batting average with 86 stolen bases in 96 games. He also recorded 25 assists. Able to make a career in baseball, Carey decided to drop out of Concordia.

Major League Baseball
The president of the Central League recommended Carey to the Pittsburgh Pirates of Major League Baseball's (MLB) National League towards the end of the 1910 season. The Pirates bought Carey and McCarthy from South Bend on August 15. Carey made his MLB debut with the Pirates, appearing in two games as a replacement for Fred Clarke during the 1910 season.

In 1911, Carey played in 122 games as the Pirates' center fielder, replacing Tommy Leach. He had a .258 batting average on the season. The next year, he succeeded Clarke as the Pirates' left fielder on a permanent basis. In 1913, Carey led the National League in plate appearances (692), at bats (620), runs scored (99), and stolen bases (61). In 1914, he led the National League in games played (156), at bats (596), and triples (17). He led the National League in steals in 1915 (36), 1916 (63), 1917 (46), and 1918 (58), while also leading the league with 62 walks in 1918. After the 1915 season, Carey went on a barnstorming tour with Dave Bancroft.

Carey missed much of the 1919 season with an injury, but returned to form in the 1920 season. He again led the National League in steals in 1920, with 52, in the 1922 season with 51, in the 1923 season with 51, in the 1924 season with 49, and in the 1925 season with 46. In the 1922 season, he was only caught stealing twice.

In 1924, Carey altered his batting stance based on Ty Cobb's. He had a .343 batting average in the 1925 season, and the Pirates won the National League pennant that year. In the deciding game of the 1925 World Series, Carey had four hits, including three doubles, off of Walter Johnson. Carey's .458 batting average led all players in the series, and the Pirates defeated the American League's Washington Senators. He hit for a batting average over .300 three seasons in a row from 1921 to 1923. He led the league in stolen bases eight times, including each season between 1922 and 1924. He regularly stole 40 or more bases and maintained a favorable steal percentage; in 1922 he stole 51 bases and was caught only twice. He also stole home 33 times in his career, second best only to Ty Cobb's 50 on the all-time list.

In 1926, Clarke, now the team vice president, was also serving as an assistant to manager Bill McKechnie. Clarke would sit on the bench in full uniform and give advice to McKechnie. Carey ended up in a slump that summer and one day Clarke commented to McKechnie that they should replace Carey, even if they had to replace him with a pitcher. When Carey found out about the remark, he called a team meeting, along with Babe Adams and Carson Bigbee, who were also discontented with Clarke. The players voted on whether Clarke should remain on the bench during games. The players voted 18–6 in favor of Clarke remaining on the bench. Clarke found out about the meeting and ordered that the responsible players were to be disciplined. Adams and Bigbee were released, while Carey was suspended. The Pirates placed Carey on waivers and he was claimed by the Brooklyn Robins. Carey played his final three and a half years with the Robins, but he was aging and no longer the same player. Carey retired in 1929.

Later career
Carey returned to the Pirates as a coach for the 1930 season. After sitting out the 1931 season, he became the manager of the Dodgers before the 1932 season, succeeding Wilbert Robinson. He traded for outfielder Hack Wilson, and traded Babe Herman, also an outfielder, for third baseman Joe Stripp. Behind Wilson, Brooklyn finished in third place in the National League in 1932. However, the team struggled in the 1933 season, leading to outrage when the club renewed his contract for 1934 in August. Receiving criticism by Brooklyn newspapers, he was replaced before the 1934 season by Casey Stengel, and remarked that he became "the first manager fired by the newspapers". The organization stated that they fired Carey due to his inability to get along with his players.

Carey worked as a scout for the Baltimore Orioles and served as a minor league manager. He was the manager and general manager of the Miami Wahoos of the Florida East Coast League in 1940 and 1941. In 1944, Carey became the manager of the Milwaukee Chicks in the All-American Girls Professional Baseball League (AAGPBL). That year, Milwaukee won the AAGPBL pennant. Beginning in 1945, he spent several years as the league's president. He then spent three seasons managing the league's Fort Wayne Daisies.

Later life
Carey moved to Florida, and became involved in real estate. Carey lost more than $100,000 ($ in current dollar terms) in the 1929 stock market crash. He became a writer in the 1950s. He self-published a book on baseball strategy and authored magazine articles for publications such as Esquire. He also served on the Florida State Racing Commission.

In 1961, the Veterans Committee elected Carey and Billy Hamilton to the National Baseball Hall of Fame.

In 1968, Carey joined other athletes in supporting Richard Nixon's presidential campaign. The athletes created a committee called Athletes for Nixon.

Carey died on May 30, 1976, at age 86 in Miami, Florida. He was buried in Woodlawn Park Cemetery and Mausoleum (now Caballero Rivero Woodlawn North Park Cemetery and Mausoleum). He was survived by his wife, Aurelia, and a son, Max Jr.

Legacy
Carey was nicknamed "Scoop" for his ability to catch fly balls in front of him. His mark of 738 stolen bases remained a National League record, until Lou Brock surpassed it in 1974.

When Carey was young, his mother sewed special pads into his uniform to protect his legs and hips while sliding. Carey went on to patent these sliding pads. He also shared a patent on a liniment called Minute-Rub.

See also

 Major League Baseball titles leaders
 List of Major League Baseball stolen base records
 List of Major League Baseball career hits leaders
 List of Major League Baseball career doubles leaders
 List of Major League Baseball career triples leaders
 List of Major League Baseball career runs scored leaders
 List of Major League Baseball career stolen bases leaders
 List of Major League Baseball annual triples leaders
 List of Major League Baseball annual runs scored leaders
 List of Major League Baseball annual stolen base leaders
 List of Major League Baseball players to hit for the cycle
 List of Major League Baseball single-game hits leaders

References

Further reading

External links

1890 births
1976 deaths
All-American Girls Professional Baseball League managers
Baltimore Orioles scouts
Baseball players from Indiana
Brooklyn Dodgers managers
Brooklyn Robins players
Louisville Colonels (minor league) managers
Major League Baseball center fielders
National Baseball Hall of Fame inductees
National League stolen base champions
Pittsburgh Pirates coaches
Pittsburgh Pirates players
South Bend Bronchos players
South Bend Greens players
Sportspeople from Terre Haute, Indiana

Max Carey


Taiki Tsuruno (født 4. september 1990) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taiki Tsuruno


Khodjaly 613 (), une pièce musicale du compositeur français Pierre Thilloy dédiée à la mémoire des victimes du massacre de Khodjaly. Lors du massacre, les habitants de la ville azerbaïdjanaise de Khodjaly ont été massacrés par des groupes armés arméniens.

L'œuvre a été écrite pour violon, balaban, percussion et orchestre à cordes. Le compositeur a utilisé des mélodies folkloriques de "Latchin" et "Mariée jaune" sur fond d'une riche marche militaire orchestrale et de sons de choc.

Histoire
La pièce Khojaly 613 a été écrite par Pierre Thilloy en 2013 à la mémoire des 613 civils tués par les forces armées arméniennes à Khodjaly, en Azerbaïdjan, le 26 février 1992, lors de la première guerre du Haut-Karabagh.

La création mondiale de la pièce Khojaly 613 a eu lieu à l'église Saint-Roch le 21 février 2013, dans le cadre des manifestations organisées par le représentant français de l'Association euro-azerbaïdjanaise (AEA) pour commémorer le 21e anniversaire de la massacre de Khodjaly. Environ 350 personnes, dont des sénateurs français, des membres de l'Assemblée nationale d'Azerbaïdjan et des ambassadeurs, ont assisté au concert.

Le programme du concert a été interprété par le London "Orion" Orchestra sous la direction du chef d'orchestre et compositeur Laurent Petitgirard. La partie balaban du concert a été interprétée par le musicien Shirzad Fataliyev, et la partie de violon a été interprétée par la première diplômée azerbaïdjanaise de la Juilliard School de New York, la consultante culturelle de l'AEA Sebine Rahcheyeva.

Quelques jours plus tard, le 26 février, la première de la pièce Khodjaly 613 mise en scène par Laurent Petitgirard avec la même troupe avait lieu à Londres dans le cadre d'un concert dédié à la mémoire des victimes du massacre de Khodjaly. Plus de 500 auditeurs, dont des députés et des diplomates, ont assisté au concert, qui a eu lieu sur la place Saint John Smith, à côté de l'édifice du Parlement. Le concert était organisé par AEA.

Réactions
Le compositeur britannique Robert Hugill a publié un article sur le massacre de Khodjaly sur la page Web de la musique classique mondiale et a mentionné l'œuvre du compositeur français Pierre Thilloy Khojaly 613.

Notes et références

Musique_classique_vocale_française

Khodjaly 613


Annick Peters-Custot née en 1973 est une historienne française. Ses travaux portent sur l'histoire byzantine, normande et souabe de l'Italie méridionale au Moyen Âge.

Biographie
Entre 1993 et 1997, Annick Peters-Custot est élève à l'École Normale supérieure de la rue d'Ulm. En 2002, elle soutient sa thèse de doctorat à l'université Paris 1 Panthéon-Sorbonne, intitulée Les populations grecques d'Italie méridionale post-byzantine : modalités d'acculturation, publiée en 2009. Elle est maîtresse de conférences à l'Université de Saint-Étienne en 2003. Elle est professeure à l'Université de Nantes depuis 2014.

Ses recherches portent sur la Méditerranée médiévale et plus particulièrement sur les échanges entre l'Empire byzantin, l'Occident latin et le monde islamique.

En 2014, elle publie Bruno en Calabre. Histoire d'une fondation monastique dans l'Italie normande, ouvrage qui offre une première synthèse sur l'implantation en Calabre de Bruno (1030-1101), fondateur de l'ordre des Chartreux. Ce travail s'est surtout appuyé sur les sources diplomatiques produites par le comte de Sicile Roger Ier, qui contrôle alors également la Calabre. Ce livre s'inscrit dans le mouvement de renouvellement des études portant sur la construction des ordres monastiques et sur le monachisme byzantin.

Annick Peters-Custot est élue présidente du comité français des études byzantines, le 11 février 2023. Elle succède à Jannic Durand.

Publications

Monographies

Direction d'ouvrages

Notes et références

Liens externes

Historienne française
Médiéviste français
Byzantiniste
Universitaire français du XXIe siècle
Professeur à l'université de Nantes
Enseignant à l'université Jean-Monnet-Saint-Étienne
Docteur en histoire de l'université Paris I Panthéon-Sorbonne
Étudiant de l'université Paris I Panthéon Sorbonne
Élève de l'École normale supérieure
Naissance en 1973

Annick Peters-Custot


Ernst Meyer (* 21. Februar 1888 in Groß-Bieberau; † 15. August 1968 in Berlin) war ein deutscher Gymnasiallehrer und Schliemannforscher. Er erhielt 1936 das Recht, als einziger Forscher Heinrich Schliemanns nachgelassene Briefe herauszugeben, und blockierte jahrzehntelang den Zugriff anderer Wissenschaftler auf Schliemanns schriftlichen Nachlass.

Leben
Ernst Meyer beendete seine Schulzeit 1908 am Landgraf-Ludwigs-Gymnasium in Gießen mit dem Abitur und studierte dann bis 1912 an der Universität Gießen, unterbrochen im Sommersemester 1909 durch ein Semester an der Universität München, Klassische Philologie, Germanistik und Klassische Archäologie. Er wurde während seines Studiums Mitglied der Historisch-Philologischen Verbindung Gießen und des Philologisch-Historischen Vereins München im Naumburger Kartellverband. Er wurde im Sommer 1912 in Gießen bei Otto Immisch mit einer altphilologischen Arbeit zum Dr. phil. promoviert. Nach seiner Teilnahme am Ersten Weltkrieg arbeitete Meyer ab 1919 als Lehrer am Gymnasium Carolinum in Neustrelitz, das auch Heinrich Schliemann kurze Zeit besucht hatte.  Er bereitete in den 1930er Jahren eine Ausgabe von Briefen Heinrich Schliemanns vor, die 1936 erschien. Ausdrückliches Ziel des Werkes war, wie Meyer im Vorwort schrieb, die Gefahr zu vermeiden, Schliemann "seiner Größe zu entkleiden". Ferner sprach Meyer in diesem Vorwort dem jüdischen Schliemann-Biographen Emil Ludwig "das Organ für das Deutsche in Schliemann ab". In den Folgejahren – er war ab 1937 vom Schuldienst freigestellt, um sich der Schliemann-Forschung widmen zu können, – beschäftigte sich Meyer weiter mit dem Nachlass Schliemanns. Er war daran schuld, dass ein Teil der Dokumente 1945 verlorenging. 1952 setzte er sich aus der Sowjetischen Besatzungszone nach Westberlin ab. Jahrzehntelang verhinderte er, dass andere Forscher Einblick in den Teil des schriftlichen Nachlasses Schliemanns erhielten, der noch vorhanden war. Dennoch veröffentlichte etwa Heinrich Alexander Stoll 1956 den Lebensroman Heinrich Schliemanns, der vor allem in der DDR die Vorstellung von der Persönlichkeit Schliemanns prägte.

Meyers Ausgabe der Briefe Schliemanns und überhaupt seine Arbeitsweise wurden später vernichtend kritisiert: "The fact is that after 35 years of work on Schliemann, Meyer never understood him. He never learned to treat sources especially autobiographical ones sceptically nor to seek controls, that is external sources, to confirm or refute what Schliemann said about himself. His editing of the letters is a scandal, comparable to Dore Hensler or Elisabeth Förster-Nietzsche." Und: "Die 1972 angestoßene neuere Schliemannforschung setzt sich ausdrücklich von Ernst Meyer ab und beruft sich auf die Tradition von Ludwig und Stoll."

Schliemanns Nachlass
Als der Troja-Ausgräber Heinrich Schliemann am 26. Dezember 1890 starb, hinterließ er über 60.000 Briefe und 18 Reise- bzw. Grabungstagebücher, außerdem zahlreiche Geschäftsbücher und Manuskripte. Die Unterlagen blieben zunächst im Besitz seiner Familie. 1936 wurden sie in die Gennadius Library in Athen überführt.

Schon 1928 hatte Schliemanns Witwe Sophia den Schriftsteller Emil Ludwig darum gebeten, eine Biographie Schliemanns zu schreiben. Ludwig durfte zu diesem Zweck den gesamten schriftlichen Nachlass Schliemanns nutzen. Mit dem Ergebnis wäre Heinrich Schliemann allerdings wohl nicht zufrieden gewesen, da es in vielen Punkten von dem Bild, das er selbst und seine Angehörigen und Freunde verbreitet hatten, abwich. So scheute sich Ludwig nicht, von den traumatisierenden Kindheitserlebnissen Schliemanns zu berichten, für die vor allem dessen Vater verantwortlich gewesen war, und Heinrich Schliemanns Wesen und seine Ausgrabungen kritisch zu beleuchten. Sein Buch, das den Titel Schliemann – Geschichte eines Goldsuchers trug, wurde ein Jahr nach seinem Erscheinen zusammen mit Ludwigs anderen Werken von den Nationalsozialisten verbrannt. Sophia Schliemann erlebte diese Bücherverbrennung nicht mehr; sie starb 1932.

Schliemann selbst hatte sich z. B. in einer italienischen Sprachübung sehr abfällig über seinen Vater geäußert: "Mein Vater [...] war ein liederlicher Mensch, ein Sybarit; er enthielt sich nicht ehebrecherischer Beziehungen zu den Mägden, die er seiner eigenen Frau vorzog. Seine Frau misshandelte er und ich erinnere mich aus meiner frühesten Kindheit, dass er sie wüst beschimpfte und bespuckte. Er schwängerte sie, um sie loszuwerden und misshandelte sie mehr denn je während ihrer (letzten) Schwangerschaft. So kam es, dass ein Nervenfieber, an dem sie erkrankte, schnell zu ihrem Tode führte. Mein Vater täuschte daraufhin schweres Leid und großen Kummer vor und veranstaltete ein prunkvolles Begräbnis für die, die er aus Schlechtigkeit getötet hatte [...]" In die Öffentlichkeit getragen hatte Heinrich Schliemann solche Äußerungen jedoch nicht.

Im Vorfeld der Herausgabe seiner sowohl durch die Auswahl des Materials als auch durch die Kürzungen tendenziöse Briefsammlung gelang es nun Ernst Meyer, von Schliemanns Kindern Andromache und Agamemnon die Zusicherung des alleinigen Veröffentlichungsrechtes zu erlangen. Darüber hinaus wurde der noch gar nicht geordnete schriftliche Nachlass Schliemanns 1936 als Leihgabe in die Gennadius Library gebracht. Meyer wertete dort mehrere Jahre lang die Dokumente aus. 1944 schrieb er im Niederdeutschen Beobachter: "Der Initiative unseres Gauleiters und Reichsstatthalters Friedrich Hildebrandt ist es zu verdanken, daß mir die Möglichkeit gegeben wurde, mich von 1937 ab dieser Arbeit zu widmen."

1941 besetzte die deutsche Armee Griechenland. Im April 1942 holte Meyer als uniformierter Kulturoffizier Archivalien aus der Gennadius Library, die er in seinem Quartier in Athen auswerten wollte. Später deponierte er zwei Handkoffer mit Schliemann-Archivalien im Staatsbunker Paulshöhe in Schwerin. Das genaue Schicksal dieser Dokumente ist ungeklärt. Meyer selbst war der Meinung, die Koffer seien in den Besitz der sowjetischen Besatzungsmacht gelangt, und versuchte ab 1946 die Freigabe der Dokumente durchzusetzen. Dies gelang ihm freilich nicht. 1952 floh Meyer aus der Sowjetischen Besatzungszone nach Westberlin. Dort entdeckte er einige der Archivalien, die sich in den Koffern befunden hatten, in einem Antiquariat und kaufte sie auf. In den folgenden Jahren, in denen Meyer weiter über Schliemann forschte, verwehrte er sämtlichen anderen Interessenten den Einblick in den schriftlichen Nachlass Schliemanns.

Nach dem Tod Agamemnon Schliemanns im Jahr 1954 hatte dessen Schwester Andromache allein die Verfügung über Heinrich Schliemanns Nachlass. Sie übertrug diese bald auf ihre Söhne Alex und Leno Melas. Im Jahr 1962 verkauften Schliemanns Nachfahren die Dokumente an die Gennadius Library. Erst nach diesem Verkauf konnten auch andere Forscher als Ernst Meyer sich mit den Archivalien beschäftigen. 1966 gelang es der Gennadius Library, noch weitere, bis dahin unbekannte, Dokumente aus dem Besitz der Familie Schliemann zu erwerben.

1980 erfolgte die erste wissenschaftliche Bestandsaufnahme der Dokumente durch die Gennadius Library. 1997/98 wurden die Tagebücher und die Eingangskorrespondenz mikroverfilmt. Diese Mikrofilme wurden 2002 dem Heinrich-Schliemann-Museum in Ankershagen zur Verfügung gestellt, während die Gennadius Library selbst mittlerweile die Tagebücher zu scannen und online zu veröffentlichen begonnen hat. Als nächstes Projekt sollen die Briefe gescannt und veröffentlicht werden. Die mehr als 2000 Briefe umfassende Korrespondenz Schliemanns mit seinem Vater und seinen acht Geschwistern wird derzeit (Frühjahr 2012) erstmals ausgewertet.

Schriften
 Der Emporkömmling. Ein Beitrag zur antiken Ethologie. Gießen 1913 (= Dissertation)
 Briefe von Heinrich Schliemann. Gesammelt und mit einer Einleitung in Auswahl. Mit einem Geleitwort von Wilhelm Dörpfeld. Berlin und Leipzig 1936.
 Heinrich Schliemann. Briefwechsel. Aus dem Nachlass in Auswahl 1: Von 1842 bis 1875. Berlin 1953
 Rudolf Virchow. Wiesbaden 1956
 Heinrich Schliemann. Briefwechsel. Aus dem Nachlass in Auswahl 2: Von 1876 bis 1890. Berlin 1958
 Heinrich Schliemann. Kaufmann und Forscher. Göttingen 1969.

Literatur
 Stefanie A. H. Kennell: Schliemann and his Papers. A Tale from the Gennadeion Archives. In: Hesperia 76 (2007) S. 785–817
 Stephan Sehlke: Pädagogen – Pastoren – Patrioten. Biographisches Handbuch zum Druckgut für Kinder und Jugendliche von Autoren und Illustratoren aus Mecklenburg-Vorpommern von den Anfängen bis einschließlich 1945. Books on Demand, 2009, ISBN 3837094979, S. 255.

Weblinks

Einzelnachweise

Wissenschaftshistoriker
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1968
Mann
Gymnasiallehrer

Ernst Meyer (Schliemannforscher)


Panenteismul (cunoscut, de asemenea, sub numele de ) este credința, similară cu panteismul, că universul fizic este unit cu Dumnezeu,  subliniind, însă că Dumnezeu este mai mare sau echivalent cu universul. Astfel, Dumnezeu, unicul, este sinonim cu universul material și întrepătrunde fiecare parte a naturii (la fel ca în panteism), dar în același timp se extinde dincolo, în aceeași măsură. Universul este parte din Dumnezeu, dar nu toate ale lui Dumnezeu.

Istoric
Termenul "panenteism" (care poate fi tradus ca "toate în Dumnezeu") a fost inventat abia în anul 1828 de filosoful german Karl Christian Friedrich Krause (1781-1832) în încercarea de a reconcilia monoteismul și panteismul, iar această concepție despre Dumnezeu a influențat transcendentaliști ai Noii Anglii precum Ralph Waldo Emerson și a fost popularizată de Charles Hartshorne în activitatea sa de dezvoltare a procesului teologic în secolul al XX-lea și a fost, de asemenea, adoptată de către susținătorii diferitelor credințe ale Noii Gândiri.

Teism

Panenteism


En natkjole er en løshængende form for nattøj, der stort set kun bæres af kvinder. En natkjole kan være fremstillet af bomuld, silke, satinstof eller nylon, og kan være dekoreret med blonder, appliqué eller broderi omkring brystet og kanterne.

En natkjole kan have alle typer halsudskæringer og de kan også have ærmer af mange forskellige typer, men er lige så ofte ærmeløse eller have skulderstropper. Længden kan variere fra hofte og ned til gulvlang. En kort natkjolde kan kaldes en "babydoll", afhængig af stilen. En underkjole kan også bruges som natkjole. Nogle natkjoler bæres med matchende beklædning som en kåbe eller slåbrok.

The Workwoman's Guide, der udkom i London i 1838, beskriver en række forskellige natkjoler. I viktoriatiden blev natkjoler mere udbredte.

Galleri

Se også
 Natskjorte
 Pyjamas

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Kjoler
Nattøj

Natkjole


Alfa Romeo je momčad Formule 1.

Momčad se u Formuli 1 natjecala 9 sezona, od 1950. do 1951. i od 1979. do 1985. te od 2019.

Formula 1

Alfa Romeo kao momčad
1950.

U prvoj sezoni momčad je nastupala s modelom 158 iz 1937., koji je ime dobio po specifikacijama motora, 15 za obujam 1.5, 8 za 8 cilindara. Konfiguracije od 8 cilindara u nizu uz prednabijanje Rootsovim superpunjačem s tlakom prednabijanja od 1.21 bara, motor je proizvodio gotovo 200 konjskih snaga pri 7000 o/min te je težio samo 165 kg. Motor je za 1950. dodatno usavršen te je razvijao 350 konja pri 8600 o/min. Na prvoj utrci Formule 1 na Silverstoneu na VN Velike Britanije, momčad je nastupala s četiri vozača: Ninom Farinom, Juanom Manuelom Fangiom, Luigijem Fagiolijem i Regom Parnellom, koji su okupirali prva četiri startna mjesta. U utrci je odustao samo Fangio, a ostali su završili na pobjedničkom postolju s dva kruga prednosti u odnosu na najbližeg pratitelja. Pobijedio je Farina. Slično je bilo i u nastavku prvenstva. Alfini vozači su osvojili 6 od 7 utrka prvenstva, odnosno sve na kojima su sudjelovali, a zaostatak prvog pratitelja u bolidu drugog proizvođača se mogao mjeriti u krugovima ili minutama. Na VN Monaka je slavio Fangio s krugom prednosti ispred Alberta Ascarija u Ferrariju, dok su Farina i Fagioli odustali.

Jedina utrka na kojoj momčad nije nastupala te sezone bila je 500 milja Indianapolisa. Na četvrtoj utrci VN Švicarske, Fangio je drugi put u sezoni osvojio prvo startno mjesto ispred Farine i Fagiolija, dok je četvrtoplasirani Luigi Villoresi u Ferrariju imao zaostatak četiri sekunde za Argentincem. Fangio je poveo utrku, ali u sedmom krugu Farina preuzima vodstvo i na kraju pobjeđuje ispred Fagiolija. Fangio je odustao u 32. krugu zbog kvara motora. Na VN Belgije su Farina i Fangio odvozili identično vrijeme u kvalifikacijama 4:37.0, ali je pole position osvojio Talijan, jer je prvi odvezao navedeno vrijeme. No Farina je već na startu izgubio prvo mjesto od Fangija, da bi se u nastavku utrke u vodstvu izmijenjivali Farina, Fagioli, Raymond Sommer u Talbot Lagu, Farina te opet Fangio koji je na kraju i pobijedio. Iako je u kvalifikacijama za VN Francuske Fangio opet bio najbrži s 1,9 sekundi ispred Farine, Talijan je preuzeo vodstvo na samom startu. No u 15. krugu Fangio vraća vodstvo te na kraju pobjeđuje, dok Farina odustaje u 55. krugu zbog kvara pumpe goriva. Uoči posljednje utrke Fangio je bio vodeći s 26 bodova, Fagioli je imao 24 boda, dok je trećeplasirani Farina imao 22 boda. Na posljednjoj VN Italije u Monzi, Fangio je još jednom bio najbrži. Ovoga puta 0,1 sekundu ispred Alberta Ascarija u Ferrariju, dok je trećeplasirani Farina imao zaostatak od 1,8 sekundi, a peti na gridu Fagioli zaostatak od 5,7 sekundi. Farina je odmah na startu preuzeo vodstvo ispred Ascarija i Fangija. No u 21. krugu Ascari odustaje zbog problema s motorom. Na drugo mjesto potom dolazi Piero Taruffi ispred Fangija koji odustaje dva kruga kasnije zbog kvara mjenjača. Nakon odustajanja, Argentinac uzima bolid drugoplasiranog Taruffija, no ne zadugo. Samo devet krugova kasnije Fangio još jednom odustaje, ovaj put zbog kvara venitla. Iako se nakon drugog Fangiovog odustajanja trebalo odvoziti još 45 krugova, opasnosti za vodećeg Farinu do kraja utrke nije bilo. On je pobijedio s prednošću od preko minute, ispred Ascarija koji je u 47. krugu preuzeo bolid Dorina Serafinija, te osvojio svoj prvi i jedini naslov svjetskog prvaka Formule 1.

Bodovi se tada nisu dodjeljivali konstruktorima, a da je to kojim slučajem bilo na snazi, Alfa Romeo bi sezonu završio uvjerljivo najbolji s 85 bodova, dok bi drugoplasirani Talbot Lago imao samo 19.

1951.

Za novu sezonu pripremljena je Alfa 159, redizajnirana i poboljšana verzija modela 158. Najveća razlika je bila uvođenje de Dionove stražnje osovine (prethodnik je imao tzv. swing axle). Motor je razvijao blizu 425 konja pri 9300 o/min (tlak prednabijanja tik ispod 3 bara), postao je žedniji, pa je bilo nužno povećati rezervoar.

1979.

1980.

1981.

2019.

U 2019. godini Alfa Romeo se vraća u Formulu 1.

Alfa Romeo kao dobavljač motora

Alfa Romeo kao dobavljač šasije

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Italiji
Alfa Romeo

Alfa Romeo F1


Lago Aguelmame Sidi Ali o Lago Aguelmam n' Sidi Ali (en árabe: بحيرة أكلمام سيدي علي) es un lago que se encuentra en la provincia de Khenifra, región de Meknès-Tafilalet, en el país africano de Marruecos. Situado a una altitud de 2.100 metros, Aguelmame Sidi Ali tiene una superficie aproximada de 400 hectáreas y una profundidad de 36 metros. Limita con la provincia de Ifrane en el Atlas Medio.

Véase también
 Geografía de Marruecos
 Geografía de África
Lago Aguelmame Aziza

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Lagos de Marruecos
Provincia de Jenifra

Lago Aguelmame Sidi Ali


O sistema linguístico histórico galego-português ou sistema linguístico galego-luso-brasileiro,  é um diassistema formado por conjunto devariedades linguísticas derivadas do galego-português medieval.

Variedades galego-português

 Língua galega
 Galego ocidental
 Galego central
 Galego oriental
 Galego das Astúrias
 Fala de Estremadura
 Mañego
 Valverdeiro
 Lagarteiro

 Língua portuguesa
 Português de Portugal
 Açoriano
 Alentejano
 Algarvio
 Alto-minhoto
 Sob-beirão; alto-alentejano
 Beirão
 Estremenho
 Madeirense
 Dialeto Sob Minhoto-Duriense
 Transmontano
 Português oliventino
 Português do Brasil
 Baiano
 Brasiliense
 Cuiabano
 Caipira
 Costa norte (ou cearencês)
 Carioca
 Florianopolitano (ou manezês)
 Fluminense (ou sudestino)
 Gaúcho
 Mineiro
 Nordestino
 Nortista
 Paulistano
 Recifense
 Serra amazônica (ou arco do desflorestamento)
 Sertanejo
 Sulista
 Dialetos do português uruguaio
 Angolano
 Cabo-verdiano (não confundir com o crioulo caboverdiano, língua crioula de base lexical português)
 Guineense
 Moçambicano
 Santomense
 Timorense
 Macaense
 Língua judeu-portuguesa

Notas

Veja também

Outros artigos

 História da língua galega

Galaico-português

Sistema linguístico histórico galego-português


May (Pokémon), fiktivan je lik iz Pokémon franšize
 May (rod), rod pauka iz porodice Sparassidae.

May


Niels Laurits Andreas Høyen, né à Copenhague (Danemark) le  et mort dans cette ville le , est un historien et critique d'art danois.

Il a promu un art nationaliste danois à travers ses écrits et ses conférences et a exercé un effet de grande envergure sur les artistes contemporains. Son travail dans diverses institutions culturelles a contribué à orienter le développement de l'art danois au milieu du . Il est considéré comme le premier historien et critique d'art danois.

Biographie

Høyen naît à Copenhague du distillateur Anders Larsen Høyen et de sa femme Inger Margrethe. Étudiant brillant, il est un lecteur avide et s'intéresse à l'art et à l'histoire. Il a la chance d'avoir accès aux foyers cultivés du jour qu'ils avaient été ouverts aux étudiants doués issus de milieux modestes. Il commence ses études supérieures en 1816. Il  étudie d'abord le droit, puis la théologie, puis l'histoire, avant de terminer ses études par l'histoire de l'art.

Il est ensuite étudiant à l'école de dessin de l'Académie royale danoise des arts (Det Kongelige Danske Kunstakademi) où il apprend la perspective et l'anatomie, et a accès à des artistes tels que Christoffer Wilhelm Eckersberg, Christian David Gebauer et Jens Peter Møller. Il participe à la création de l'Union des étudiants.

Avec le soutien économique de son père, il quitte Copenhague en septembre 1822 pour un voyage étudiant de trois ans à travers l'Allemagne, l'Autriche et l'Italie.

En mars 1844, il donne sa conférence « Om Betingelserne for en skandinavisk Nationalkonsts Udvikling » (« Sur les conditions du développement d'un art national scandinave »), qui incite à rechercher une nouvelle compréhension nationale et scandinave de la culture et de l'art. Cela inspire des artistes de genre tels que Frederik Vermehren, Julius Exner et Christen Dalsgaard, ainsi que des paysagistes tels que Johan Thomas Lundbye et P.C. Skovgaard.

Il promeut un art national et, en 1847, il crée la Société d'art nordique (Selskabet pour nordisk Kunst). Il donne des conférences à un public plus large et, le 26 juin 1856, il est nommé premier professeur d'histoire de l'art à l'université de Copenhague.

Il aide à établir la grande collection de peintures au château de Frederiksborg, dont une grande partie est perdue dans l'incendie de 1859.

Il est directeur intérimaire de la collection de peintures du palais de Christiansborg.

Récompenses et distinctions

Notes et références

Sources
   Ph. Weilbach, « Høyen, Niels Laurits Høyen », in: Dansk biografisk Lexikon / VIII, Runeberg.org,

Liens externes

Historien de l'art danois
Critique d'art danois
Naissance en juin 1798
Naissance à Copenhague
Décès en avril 1870
Décès à Copenhague
Décès à 71 ans
Élève de l'Académie royale des beaux-arts du Danemark

Niels Laurits Høyen


برج العرب  هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى الهضبات.تعتبر برج العرب منطقة اقتصادية بامتياز فهية بوابة عكار وأيضا" منطقة استراتجية لانها نقطة تواصل بين الجبل والساحل.

المراجع

القيطع
قرى لبنان

برج العرب (عكار)


Cercestis, rod aroida iz porodice kozlačevki  smješten u tribus Culcasieae. Pripada mu 10 priznatih vrsta, uglavnom penjačice hemiepifiti i hamefiti iz tropske Afrike.

Vrste
 Cercestis afzelii Schott
 Cercestis camerunensis (Ntépé-Nyamè) Bogner
 Cercestis congoensis Engl.
 Cercestis dinklagei Engl.
 Cercestis hepperi Jongkind
 Cercestis ivorensis A.Chev.
 Cercestis kamerunianus (Engl.) N.E.Br.
 Cercestis mirabilis (N.E.Br.) Bogner
 Cercestis sagittatus Engl.
 Cercestis taiensis Bogner & Knecht

Sinonimi
 Alocasiophyllum Engl.
 Rhektophyllum N.E.Br.

Izvori

Culcasieae

Cercestis


Hans Nägeli ist der Name folgender Personen:

* Hans Nägeli (1865–1945), Schweizer Politiker (DP)
 Hans Franz Nägeli (1497–1579), Schweizer Politiker und Feldherr
 Hans Georg Nägeli (1773–1836), Schweizer Musikpädagoge und Komponist
 Hans Konrad Nägeli (1768–1828), Schweizer Pfarrer und Landwirt
 Hans Jakob Nägeli (1736–1806), Schweizer Pfarrer, Komponist und Chorleiter

Hans Nägeli (Begriffsklärung)


El Palacio de Anaya es uno de los pocos edificios que hay en Salamanca en estilo neoclásico. Debe su nombre a Diego de Anaya Maldonado, fundador del Colegio de San Bartolomé en 1401. Sus obras comenzaron en 1760, para sustituir al anterior edificio del Colegio Mayor de San Bartolomé, muy dañado en el terremoto de Lisboa de 1755. Sus creadores fueron José de Hermosilla y Juan de Sagarvinaga. Sus elementos más llamativos son la fachada y la escalera imperial del interior del palacio, donde además hay un interesante busto de Miguel de Unamuno, hecho por Victorio Macho en 1930.

Tras la supresión de los colegios universitarios el edificio tuvo diversos usos, entre otros el de Gobierno Civil, motivo por el cual actualmente se conoce como palacio aunque en realidad es un colegio.

El Palacio de Anaya alberga actualmente la Facultad de Filología de la Universidad de Salamanca.

Descripción

La fachada principal tiene un gran pórtico con cuatro columnas rematadas con frontón y una escalinata; sobresaliendo en lo más alto del edificio un gran escudo heráldico; las diez ventanas de la planta inferior lucen bellas rejas y hay otros diez balcones en la planta superior.

Junto al colegio se encuentra la Hospedería, 1715, de Joaquín Churriguera, que alojaba a estudiantes que se pagaban los estudios sirviendo a otros estudiantes nobles y ricos que ocupaban el Colegio. Hoy en día se utiliza para aulas y despachos, y sus antiguas caballerizas albergan la cafetería de la Facultad.

También se encuentra aneja la iglesia barroca de San Sebastián, antigua capilla del colegio y actualmente Parroquia de la Catedral.

Referencias

La versión original de este artículo, o parte de él, se ha obtenido de wikisalamanca, que edita bajo la licencia CC by-sa 3.0

Enlaces externos

  Página web oficial de la Facultad de Filología y del Palacio de Anaya.

Anaya
Anaya
Anaya
Ciudad vieja de Salamanca

Arquitectura en Castilla y León en el siglo XVIII
Arquitectura neoclásica en Castilla y León

Palacio de Anaya


Klardžetija (gruz. კლარჯეთი; arm. Կղարջք, Kharjk) bila je provincija drevne i srednjovjekovne Gruzije, koja je danas dio turske provincije Artvin. Klardžetija, susjedna provincija Tao i nekoliko drugih manjih okruga, činili su veću regiju sa zajedničkom poviješću i kulturom koja je uobičajeno poznata kao Tao-Klardžetija.

Rana povijest
U širem smislu, Klardžetija, kojom prilazi rijeka Čorohi, protezala se od lanca Arsiani na zapadu, prema Crnom moru. U užem smislu, proteže se od Aharisckalija do Arsianija, a uključuje Liman, Adžariju, Mačaheli, Šavšetiju i Artanudži.

Klardžetija je bila jedna od najzapadnijih provincija Kraljevine Iberije, koja se pojavila na kavkaskoj političkoj karti u 3. stoljeću prije Krista, a njome je, prema srednjovjekovnim gruzijskim kronikama, vladala dinastija Farnavazida. Od 2. stoljeća prije Krista do 3. stoljeća poslije Krista, Klardžetija, kao i neke druge susjedne zemlje, bili su predmet spora između kraljevstva Iberije i Armenije (Armenci su Klardžetiju znali kao Kļarjk'), i prelazilla je iz jedne države u drugu. U podjeli Iberije 370-ih između Bizantskog i Sasanidskog Carstva, Klardžetija je pripala Bizantu, ali nije poznato je li kao provincija ili kao vazal. Čini se da je brak hosroidskog kralja Vahtanga s rimskom princezom Helenom omogućio Ibercima povratak provincije oko 485.  godine. Nakon toga, Klardžetija je ostala u posjedu Vahtangovih mlađih sinova i njihovih romanofilskih potomaka koji su formirali vladarski kuću Guaramidi i održavali se u Klardžetiji i Džavahetiji do oko 786. godine, kada su posjedi Guaramida prešli u ruke njihovih rođaka iz obitelji Bagrationi.

Kneževina Kladržetija
Dinastija Bagrationi predsjedala je razdobljem gospodarskog prosperiteta i kulturnog preporoda na tom području. Porezi prikupljeni u Artanudžiju bili su glavni čimbenik uspona moći dinastije Bagrationi. Opustošena u arapskoj invaziji, Klardžetija je ponovno naseljena i razvila se u glavno središte kršćanske kulture potpomognut velikim monaškim pokretom koji je pokrenuo gruzijski redovnik Grgur Handzta (759. – 861.)

Oko 870. godine Klardžetija je postala nasljedni feud jednog od tri glavna ogranka gruzijskih vladara, Bagrationija. Ovoj liniji - koja je u srednjovjekovnim gruzijskim zapisima poznata kao Suvereni Klardžetije (კლარჯნი ხელმწიფენი, klarjni khelmts'ip'eni) - posjede je oduzeo njihov rođak Bagrat III., prvi kralj ujedinjene Gruzije, 1010. godine. On je ovo područje dodijelio plemićkoj obitelji Abuserisdze.

Klardžetija se nikada nije u potpunosti oporavila od niza seldžučkih napada kasnije u 11. stoljeću, a dodatno je oslabila u invazijama Mongola i Timura u 13. i 14. stoljeću. Nakon podjele Kraljevina Gruzije u 15. stoljeću, Klardžetija je pripala knezovima Meshetije koji su to područje izgubili osmanskim osvajanjem 1551. godine.

Vladari Klardžetije

Izvori

Povijest Gruzije do 1008.
Povijest Gruzije 1008. – 1490.
Povijest Gruzije 1490. – 1801.
Povijesne regije
Povijest Turske

Klardžetija


Theuma longipes est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Namibie. Elle se rencontre vers Warmbad, Okorosave et Kaoko Otavi.

Description
Le mâle holotype mesure .

La femelle décrite par Lawrence en 1928 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Lawrence en 1927.

Publication originale
 Lawrence, 1927 : « Contributions to a knowledge of the fauna of South-West Africa V. Arachnida. » Annals of the South African Museum, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Namibie

Theuma longipes


İlahiyat fakültesi, dinler, dinlerin karşılaştırılması, dinler tarihi ve dinlerin değişik bilim alanlarıyla ilgili eğitiminin verildiği yükseköğretim kurumu.

Dünya
Özellikle Hristiyanlık ve Yahudiliğin çoğunluk olarak kabul gördüğü ülkelerde ilgili ilahiyet fakültelerinde başlıca bu dinler olmak üzere diğer dini bilgi ve birikime dair eğitimler verilmektedir.

Türkiye
Türkiye'de Tevhid-i Tedrisat Kanunu'yla beraber ilk defa Darulfünun İlahiyat olarak kurulmuştur. 1933'teki üniversite reformunun ardından bu fakülte öğrenci azlığı gerekçe gösterilerek kapatılmış olup bu bölümün yerine İstanbul Üniversitesi'nde bir enstitü kurulmuştur. 1949 yılına gelindiğinde ihtiyaçtan ötürü atılan adımlar çerçevesinde Ankara Üniversitesi'ne bağlı bir İlahiyat Fakültesi kurulması kararlaştırılmıştır. 1959 yılında ise İmam Hatip Okulu mezunlarının eğitimlerine devam edebilmeleri için Yüksek İslam Enstitüleri kurulmuştur. Bu enstitüler 1982 yılında İlahiyat Fakültesi'ne dönüştürülmüşlerdir.

Türkiye'de İlahiyat Fakültelerinde başta İslamiyet olmak üzere, değişik dinler incelenmektedir. Müftüler, din adamları bu fakültelerde yetişir. Ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlı okullarda anayasa gereği zorunlu okutulan Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi öğretmenleri ile İmam Hatip Liseleri'nde ve Anadolu İmam Hatip Liseleri'nde din ile ilgili meslek derslerini veren öğretmenler de bu fakültelerde yetişir.

Ayrıca bakınız
 İlahiyat

İlahiyat fakültesi


1509 Esclangona este un asteroid din Centura principală având diametrul mediu de circa 8,17 km. A fost descoperit de astronomul francez André Patry la 21 decembrie 1938, la Observatorul din Nisa.

Caracteristici
Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă majoră egală cu 1,8662474 u.a. și de o excentricitate 0,0322495, înclinată cu 22,32264° în raport cu ecliptica.

Denumirea asteroidului
A primit numele de Esclangona în onoarea astronomului francez Ernest Esclangon.

Satelit
Esclangona are un mic satelit, denumit provizoriu S/2003 (1509) 1, care măsoară 4 km în diametru și orbitează asteroidul principal la o distanță medie de 140 km.

Legături externe

Centura de asteroizi
Obiecte astronomice descoperite în 1938
Asteroizi Hungaria
Asteroizi de tip S
Asteroizi binari
Asteroizi cu nume de oameni

1509 Esclangona


An Vallisneria americana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni André Michaux. An Vallisneria americana in nahilalakip ha genus nga Vallisneria, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vallisneria

Vallisneria americana


Australian Recording Industry Association (ARIA) este un grup comercial care reprezintă industria de înregistrare australiană, care a fost înființată în 1983 de către șase companii mari de discuri, EMI, Festival, CBS, RCA, WEA și Universal înlocuiind Association of Australian Record Manufactures (AARM) care a fost format în 1956. Acesta supraveghează colectarea, administrarea și distribuirea licențelor de muzică și drepturiile de autor.

Referințe

Legături externe
ARIA Home Page

Industria muzicală
Fondări în 1983
Clasamente muzicale


Un Sextuor à cordes est un ensemble de musique de chambre constitué de six instruments à cordes.

C'est également le titre de compositions pour cet ensemble :
 Sextuors à cordes, œuvres composées par Luigi Boccherini en 1776.
 Sextuor à cordes 1, œuvre composée par Johannes Brahms en 1860.
 Sextuor à cordes 2, œuvre composée par Johannes Brahms en 1865.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Nikolaï Rimski-Korsakov en 1876.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Antonín Dvořák en 1878.
 Sextuor à cordes dit Souvenir de Florence, œuvre composée par Piotr Ilitch Tchaïkovski en 1890.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Frank Bridge en 1906.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Vincent d'Indy en 1927-1928.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Bohuslav Martinů en 1932.
 Sextuor à cordes, œuvre composée par Darius Milhaud en 1958.

Sextuor à cordes (homonymie)


Saran Traoré est une journaliste de la presse écrite et femme politique guinéenne.

Le , elle est nommée conseillère au sein du Conseil national de la transition (CNT) de la Guinée en tant que représentant des organisations de femmes.

Notes et références

Voir aussi
 Conseil national de la transition de 2021

Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Étudiant de l'université Gamal-Abdel-Nasser de Conakry
Journaliste guinéen

Saran Traoré


Als geodätisches Gitter wird ein System aus sich kreuzenden und Quadrate bildenden Linien verstanden, das als kartesisches Koordinatensystem auf einer Landkarte angebracht ist.

Ein geodätisches Gitter orientiert sich an Längenkreisen und Breitenkreisen des Erdkörpers, deckt sich mit diesen aber nur an wenigen Orten, da die Längen- und Breitenkreise aufgrund der Kugelgestalt der Erde gekrümmt sind, das geodätische Gitter aber ein ebenes (zweidimensionales) Koordinatensystem darstellt. Ein einheitliches geodätisches Gitter lässt sich nur für einen begrenzten Ausschnitt der Erdoberfläche konstruieren, wenn die Genauigkeitsabweichungen aufgrund der Erdkrümmung innerhalb enger Grenzen bleiben sollen. Entsprechend sind geodätische Koordinaten nur auf Karten größerer Maßstäbe sinnvoll, und im Unterschied zu geographischen Koordinaten werden sie üblicherweise in "Rechts-" und "Hochwerten" angegeben. Um dennoch die gesamte Erdoberfläche mit einem geodätischen Koordinatensystem abdecken zu können, werden entlang von Längenkreisen verlaufende Streifen definiert, deren Kennziffern oder andere eindeutige Bezeichner den geodätischen Koordinaten vorangestellt werden. Bekannte geodätische Gitter sind zum Beispiel das "Gauß-Krüger-Koordinatensystem" (vorwiegend in Deutschland) und das "UTM-Koordinatensystem" (alle NATO-Staaten und viele andere).

Die Winkeldifferenz der senkrechten Gitterlinien gegenüber einem Meridian (Längengrad) wird als Meridiankonvergenz bezeichnet und ist immer dann zu berücksichtigen, wenn senkrechte Gitterlinien als Nordrichtung auf der Karte angenommen werden. Die Meridiankonvergenz ist auf vielen Karten für die Mitte des Kartenblatts angegeben.

Manchmal findet sich auch oder zusätzlich die "Nadelabweichung" die sich als Differenz aus Deklination (Magnet-Missweisung) und Meridiankonvergenz errechnet. Da die eingerechnete Deklination jährlichen Änderungen unterworfen ist, ist meist die jährliche Änderung auf der Karte vermerkt.

Mit der Nadelabweichung als Kursbeschickung kann die senkrechte  Gitterlinie als Nordreferenz verwendet werden.

Unter Berücksichtigung des Kartenmaßstabs entspricht die Kantenlänge der Gitterquadrate üblicherweise 1 km in der Natur, in Sonderfällen und aus Gründen der Übersichtlichkeit kann die Kantenlänge auch ein Vielfaches von 1 km betragen.

Siehe auch
 Gitternetz
 Planzeiger

Mathematische Geographie

Geodätisches Gitter


An Carex ventosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex ventosa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Chatham Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex ventosa


الفصيلة أو الصنف أو الفئة («القالب» بالترجمة الغير حرفية)   ويعني في البرمجة الكائنية التوجه «Object Orianted Programming» قالبًا بشفرة برمجية «program-code-template» ويمثل المخطط الأولي لإنشاء الكائنات «Objects»، حيث يحدد هذا المخطط مجموعة الخصائص (Attributes) والوظائف (Methods) التي سوف تتشاركها جميع الكائنات التي ستُنشَأ من هذا الصنف، ويقوم بتوفير القيم الأولية للمتغيرات الأعضاء داخل هذا الصنف «Member variable» والسلوك الُمطَبَّق (الوظائف أو الطرق للأعضاء) «member functions or methods» من ناتج هذا الصنف (قالب الفصيلة) .
يمثل الصنف (قالب الفصيلة) اسما في الحياة الملموسة أو التخيلية مثل «السيارة» أو «التيار الكهربائي». يختزل الصنف جميع العمليات الأساسية والمعلومات عن الفصيلة (مثال فصيلة السيارات يمكن أن ينتج كائنا Object مثل سيارة صغيرة وسيارة كبيرة وسيارة مكشوفة وسيارة رياضية وسيارة بثلاثة أبواب وسيارة بمقصورة إلخ)، ولا يمكن الوصول إلى المعلومات وتغييرها إلا من خلال العمليات الأساسية أو الاقترانات المصاحبة للصنف (Class)، كمثال آخر على ذلك فإن المواطن هو فصيلة بالنسبة لوزارة الداخلية، المواطن يحتوي على معلومات مثل الاسم وتاريخ الميلاد وتاريخ الوفاة إلخ. في حالة الحاجة إلى تغيير معلومة معينة فإن ذلك لا يحصل من أي مكان بل يحصل من خلال طلب رسمي إلى الوزارة (عملية أساسية أو اقتران) يحوي الوثائق اللازمة (المعطيات أو المدخلات [input parameters]) ومن ثم يحصل التعديل، في كثير من لغات البرمجة يستخدم اسم الصنف (الفصيلة class) كاسم الباني «Constructor» وهو الذي يعطينا الكائن «object» الناتج من الصنف. الباني هو عبارة عن مجموعة من الإجراءات أو الشفرة داخل دالة «Function أو Subroutine» بنفس اسم الصنف، وهو ما ينشئ الكائنات «objects»، أنواع الكائنات الناتجة تسمى مجسدا من «instance» الصنف. (المفاهيم السابقة يجب دراستها بعناية).

ومن الممكن أن يُعَرَّفَ الصنف من ناحية أخرى بأنه مجموعة من المعلومات المترابطة عن شيء معين. والصنف يتكون من واجهة توصيل [interface] لتعريف كيفية ربط الصنف مع الكائنات الأخرى والبنية التي تصف كيفية بناء الصنف والمكونة من العمليات الأساسية والمعلومات حول الصنف، جميع لغات البرمجة الحديثة تدعم العمليات مصاحبة لصنف مثل الوراثة، لكنها في السابق كانت محدودة وتخضع للعديد من المعوقات.

لماذا التوجه نحو إنشاء الصنف
لغات البرمجة القديمة كانت تعمل من خلال المفسرات [Interpreter] حيث كان يتم تفسير وتشغيل الأوامر سطرا بعد سطر ولا يمكن تفادي الأخطاء أو التنقل من سطر إلى آخر. بمعنى آخر كان العمل يتم بطريقة تسلسلية. لا يمكن الانتقال من سطر 1 إلى سطر 3 دون المرور على سطر 2.

انظر أيضًا

 مخطط الفئة
 برمجة كائنية التوجه
 مخطط الفئة (UML)
 قائمة لغات البرمجة كائنية التوجه
 خلط Mixin
 برمجة كائنية التوجه

المراجع

بنى البرمجة
مواضيع لغات البرمجة

صنف (حوسبة)


علي الكيلاني شاعر ليبي ومؤلف وملحن، مواليد 1955 م بمدينة سرت الليبية، تتنوع اعماله بين التراثي والوطني. أطلق عليه لقب «شاعر ثورة الفاتح» أو «شاعر الثورة الليبية» نظرا لأسلوب شعره الثوري.

بدأ عمله في الإذاعة المرئية والمسموعة الليبية وترأسها لعدة سنوات، كما حصل على عدد من الجوائز بينها الجائزة الأولى في مهرجان القاهرة للإذاعة والتليفزيون.إضافة إلى ذلك فهو مالك دار أجاويد للإنتاج الفني والثقافي.

إسمه بالكامل: علي الكيلاني محمد جارالله القذافي، وهو ابن عم الزعيم الليبي معمر القذافي.

مسيرته الغنائية
لعل من أشهر من قامت بأداء أغان من تأليف وتلحين علي الكيلاني المطربة التونسية ذكرى محمد والتي زاد إجمالي التعاون الغنائي بينهما أكثر من 70 أغنية. منها أغنية «من يجرا يقول». كما غنى من كلماته وألحانه عدد من المطربات والمطربين الليبيين والعرب منهم نوال غشام أنغام ولطيفة العرفاوي. نبيهة كراولي ولطيفة رأفت وأسماء لمنور وعمر عبداللات وسعدون جابر وعبدالله الرويشد وسميرة سعيد وأصالة وشيرين وجدي وأحلام وأمل عرفة وسوسن الحمامي وباسكال مشعلاني وراغب علامة وحسين الجسمي ورويدا عطية وآمال ماهر ولطفي بوشناق وسماح البرهومي والعديد من المطربين العرب، أما الليبيين تغنى من كلماته: أيمن الأعتر - إبراهيم عبدالعظيم - سيف النصر - الراحل أشرف محفوظ وحسن مناع ومريم السعفي وغيرهم وتناولت أغانيه التراثية الحياة البدوية الليبية فيما اشتملت أغنياته الوطنية مواضيع حول فلسطين والعراق. تميّز علي الكيلاني بأشعاره القوية التي تلاقي رواجاً بين الجمهور الليبي والعربي، حيث أن الجمهور ينتظر سلسلة النجع (رفاقة عمر) كل شهر رمضان بفارغ الصبر والذي تغنّى فيه المطربين العرب والليبيين لتنوّع مواضيعه وطابعه التراثي الليبي.

من قصائده
 لديه عدد كبير من القصائد الشعرية منها:
 رفاقة عمر (النجع) التي بدأت من عام 1987 إلى الآن وبمشاركة العديد من المطربين الليبيين والعرب (كل شهر رمضان المبارك من كل عام).
 وين الملايين غناء: أمل عرفة - جوليا بطرس - سوسن حمامي
 غضب الشعب
 من يجرأ يقول أغنية غناء ذكرى محمد (منشور رقم 1) عن السعودية
 من يجرا يقول (منشور رقم 2) عن فلسطين للراحلة ذكرى
 من يجرا يقول (منشور رقم 3) عن العراق للراحلة ذكرى
 من يجرا يقول (منشور 4 - منشور 5 - منشور 6 - منشور 7 - منشور 8 - منشور 9)
 يا أمي
 دونك جوبه يامحبوبه (أمل عرفة وفهد يكن) من سوريا
 أولى القبلتين: أصالة نصري
 الله أكبر - قادم - منشور رقم 7: عمر عبداللات
 منشور رقم 5: غناء الأردنية أمل شبلي
 الحصار
 ثوري ثوري
 يا حمام القدس
 ملحمة الرباط 2005 (ألحان الموسيقار الراحل محمد حسن، غناء: محمد حسن - إبراهيم عبدالعظيم - سارة صلاح - خالد الزواوي - أسمهان - عبد الله الفقيه - عبير قاسم) تم تصوير الملحمة في سرت بحضور القائد الليبي معمر القذافي وبعض الرؤساء العرب والأفارقة
 ملحمة فارس ورجال 2009 (ألحان محمد حسن، غناء: حسين الجسمي - لطفي بوشناق - آمال ماهر - رويدا عطية - الشاب جيلاني - أيمن الأعتر - مريم بلمير - طارق محمد) تم تصويرها في سرت بحضور القائد الليبي معمر القذافي والرؤساء العرب والأفارقة للاحتفال بالعيد الأربعون لثورة الفاتح.
 ملحمة السلسيبل 1995 (ألحان إبراهيم فهمي وعلي الكيلاني ومن الموروث الليبي والعربي، غناء: ذكرى - عبدالله الرويشد - تونس مفتاح - شيرين وجدي - خالد عبد الله - راسم فخري - سميرة سعيد)
 والعديد من الأغاني الوطنية

مصادر

شعراء شعبيون ليبيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
ملحنون ليبيون

علي الكيلاني


David Edwards (born 1962) is a British media campaigner who is co-editor of the Media Lens website with David Cromwell. Edwards specialises in the analysis of mainstream, or corporate, mass media, which are normally considered impartial or liberal, an interpretation both men believe is disputable.

Born in Maidstone, Kent, Edwards was raised in the village of Bearsted, and spent summers in Sweden, his mother's country of origin. He sees this as influencing his attitudes to modern living. After graduating from Leicester University with a Politics degree he worked in sales and marketing management for several large corporations, but became profoundly dissatisfied with the corporate working environment. According to Edwards, while working at British Telecom in the late 1980s, his employment there became untenable after he attempted to set up a "green initiatives" project. In 1991, feeling he was "not fully alive", he left the business world completely to begin his writing career, taking the advice of Joseph Campbell, the American mythologist, to "follow your bliss", Edwards earned most of his income at this time by teaching English as a foreign language.

After his early articles were published on human rights and environmental issues by independent magazines and journals (such as Z Magazine), Edwards wrote his first book, Free to be Human, (Green Books, 1995), which later appeared in the United States as Burning All Illusions: a Guide to Personal and Political Freedom (South End Press, 1996). It relies on Edward S. Herman and Noam Chomsky's propaganda model, as well as on the writings of Erich Fromm. Edwards advanced the thesis that corporate structural factors conspire to make the mass media give a picture of the world that goes beyond the political indoctrination postulated by Herman and Chomsky, to encompass almost all aspects of personal life, by constantly promoting the values of blind consumerism.

Edwards has also drawn on his practice of Buddhism in his writings. Edwards, writing for the New York-based Tricycle: The Buddhist Review in 2005, commented: "The antidotes to systemic greed, I am convinced, are political movements motivated by unconditional compassion for suffering. This compassion needs to be rooted in genuinely profound and authentic sources—the kind provided today by the best Buddhist teachers and organisations."

Edwards was remote working in Bournemouth for the International Society for Ecology and Culture at the time he first met David Cromwell. Together with Cromwell, Edwards co-founded in 2001 (and remains a co-editor of) Media Lens, a website correcting what they perceive as bias in the British "corporate media". The Media Lens' editors have collaborated on two books, Guardians of Power: The Myth of the Liberal Media (2006) and Newspeak in the 21st Century (2009).

Bibliography

 Edwards, David (1998) The Compassionate Revolution: Radical Politics and Buddhism, Dartington: Green Books
 Edwards, David (2000) Free to Be Human: Intellectual Self-defence in an Age of Illusions, Dartington: Green Books (published in America as Burning all Illusions)
 Edwards, David (2005) Guardians of Power: The Myth of the Liberal Media, London: Pluto Press
 Edwards, David (2009) Newspeak in the 21st Century, London: Pluto Press
 Edwards, David (2010) "Normalising the unthinkable: The media's role in mass killing", in Peace Journalism, War and Conflict Resolution, ed. Richard Lance Keeble, John Tulloch, Florian Zollman, New York: Peter Lang

Notes

External links

 David Edwards author page at Zcomm. An earlier version has more details: Author page from Z Space (retrieved by the Internet Archive, Wayback Machine, 15 April 2013)
 Weblog on Media Lens

1962 births
Living people
Alumni of the University of Leicester
British Telecom people
British male journalists
People from Maidstone
Gandhi International Peace Award recipients

David Edwards (journalist)


Joseph Alois Schumpeter (d. 8 Şubat 1883 - ö. 8 Ocak 1950), Avusturyalı iktisatçı ve siyaset bilimcidir. Çalışmaları ile siyasi iktisada önemli katkılarda bulunmuştur.

Hayatı
8 Şubat 1883'te o zaman Avusturya-Macaristan İmparatorluğu sınırları içinde bulunan, günümüzde Çekya topraklarında olan Třešť şehrinde doğdu. Viyana Üniversitesinde hukuk okudu. Sermaye teorisine önemli katkılarda bulunan Eugen von Böhm-Bawerk'in öğrencisi oldu.

1906 yılında doktorasını tamamlayan Schumpeter, 1909 yılında Çernivtsi Üniversitesi'nde (günümüzde Ukrayna sınırları içinde) "iktisat ve devlet" konularında profesör olarak görev yaptı. 1911 yılından I. Dünya Savaşına kadar Graz Üniversitesinde çalıştı.

1919-1920 yılları arasında Avusturya Maliye Bakanlığı'nda çalıştı. 1920-1924 yıllarında Biedermeier Bank adlı özel bir bankada başkanlık görevini yürüttü. 1925 yılında 1932 yılına kadar Bonn Üniversitesinde çalıştı. Almanya'da Nazi hareketinin yükselişi üzerine ABD'ye geçerek, 1927-1928 ve 1930 yıllarında da çalışmış olduğu Harvard Üniversitesi'ne çalışmaya başladı. 1932'den 1950'ye dek burada çalışmıştır.

Harvard yıllarında genellikle iyi bir okutman gibi tanımlandı ancak o zamanda sadık takipçileri olan kendi okulu oluştu. Zamandaşı meslektaşları arasında moda olan Keynesçilik akımının taraftarı olmadığı için pek sevilmemiştir. Zor bir çalışma zamanı olan o aralar, ilerleyen yıllarda gerçekleştireceği önemli çalışmalarının temellerini şekillendirdi.

Schumpeter 1933 yılında, kimi genç matematik iktisatçılar ile Ekonometri Topluluğu'nu kurdu ve bu topluluğun başkanlığını yürüttü. Schumpeter matematik bir iktisat değildi, iktisadi teorilerinin toplum bilimlik açıdan anlaşılması için iktisat ve toplumbilimi bağdaştırmaya çalıştı.

İş çevrimleri ve iktisadi gelişme ile ilgili fikirlerini, "doğrusal olmayan dinamik sistemler" matematiği o zamanlarda oluşmadığından matematiksel temellere oturtamamıştır.

Schumpeter, devrin bilimsel düzeyi ve ömrünün vefa etmemesi nedenleri ile tarihin en etkili iktisatçısı olamamıştır ancak 20. yüzyılın en önemli iktisatçıları arasında yerini almıştır.

Konjonktür Teorisi

Schumpeter'in iktisadi analize en önemli katkısı, kapitalizmdeki konjonktür dalgalanmalarını kötü hasat ve doğal afetler gibi dış faktörlerle açıklamayıp, teknolojik yeniliklere ve işadamlarının girişimlerine bağlamasıdır. Schumpeter sanayinin gelişimini sağlayan gücü sermaye olarak tanımlamıştır.

Schumpeter, mal sağlanmasında olabilecek; yeni ürünler, üretim yöntemleri, satış yöntemleri, satış piyasaları gibi her tür değişikliği yenilik olarak tanımladı. Ona göre, bu tür yenilikler ancak piyasada kendilerini kabul ettirdikleri ve rakip firmaları buna bağlı olarak yenilikler yapmaya teşvik ettikleri ve böylelikle iktisadı ileri götürdükleri zaman tam olarak iktisadi idiler. Ancak yenilikler düzensiz aralıklarla ortaya çıktıklarından yenilik ile durgunluk arasında karşılıklı bir etkileşim ortaya çıkmaktaydı. Konjonktürdeki bu devri dönüşümler Schumpeter'e göre kapitalizmin doğasında vardı.

Schumpeter, Kondratiev gibi, kapitalist sistemdeki yaklaşık elli yıllık gelişme dönemlerini devreler veya döngüler olarak tanımlamıştır. Bu devrelerle birlikte,  araştırma ve geliştirme (AR-GE) çalışmaları ve yenilikleri (inovasyon) kapsayan teknolojik değişim dalgalarını "ardışık sanayi devrimleri" olarak isimlendirmiştir.

1939 yılında yayınladığı Business Cycles (İş Çevrimleri) adlı kitabında konjonktür dalgaları konusunda geliştirdiği teorisini açıklamıştır. Bu teoriye göre, ekonomik yaşamın canlanması için yenilik (inovasyon) yapılması gerekmektedir. Aksi takdirde, ekonomide durgunluk denge haline gelecektir. Bunun sonucunda da, kâr ve faiz oranları düşecek; sermaye birikimi durma noktasına gelecektir. Ancak, [kapitalist sistemin ruhuna uygun olarak] kârını artırmak isteyen girişimci [kapitalist], yenilik (inovasyon) yapılması için ne gerekiyorsa yerine getirecek ve sonuç olarak, ekonomideki durgunluk süreci yerini ekonomik canlanma sürecine bırakacaktır. Yenilik (inovasyon) yapılması için emek ve toprağı yatırıma yönlendiren girişimci ayrıca, bu süreçte yaratılan tasarruf miktarı yeterli olmadığı için kredi kullanmak zorunda kalacaktır. Özetle yenilik (inovasyon), ekonomik sistemin içinde dinamik hareketlilik yaratan bir kaynak olarak ortaya çıkacaktır. (Aydoğuş, vd., 2009)

Schumpeter, ekonomideki dalgalanmaları refah, durgunluk, buhran ve canlanma olarak dört ayrı safhada incelemiştir. Yatırımların artması refah evresine geçişin bir göstergesidir. Ekonominin refah evresinde (yüksek konjonktür noktasında), kredi ile finanse edilen yeniliklerin (inovasyon) faktör fiyatları artar. Ayrıca, teknik yenilikler (inovasyon) nedeniyle piyasaya çıkan üretimin artmasının sonucu olarak [arzın talebe göre aşırı artması durumu] mal fiyatları düşer. Mal fiyatlarının düşmesi, faktör fiyatlarının ise yükselmesi nedeniyle, refah evresinin ilerleyen döneminde finansman sağlamak için yeni talepler olmaz ve giderek ekonomide zararlar ortaya çıkar. Yatırımlar durma noktasına gelir ve ekonomi durgunluk evresine girer. Ekonomideki durgunluk nedeniyle kâr oranları hızla düşer ve ekonomide hemen her sektörde iflaslar görülür. Ekonomi artık buhran evresine girmiştir. Kapitalist, krizden çıkış yollarını arar ve yenilik (inovasyon) yapmak için yatırım yapar. Böylece, başka bir yenilik (inovasyon) dalgası ortaya çıkar; ekonomi canlanma evresine geçer ve devresel dalgalanma yeniden başlar. (Aydoğuş, vd., 2009)

Konjonktür dalgalarında yeniliğin (inovasyon) önemli bir etkisi olduğuna Schumpeter'den önce Kondratiev de değinmiştir: "Uzun dalgaların durgunluk dönemi boyunca, özellikle üretim ve iletişim alanında çok sayıda önemli buluş ve yenilikler (inovasyon) yapılır. Ne var ki, bu buluş ve yeniliklerin (inovasyon) geniş ölçekte uygulanması ancak bir sonraki uzun yükselme döneminde mümkün olur." (Kondratieff, 1935) Ancak Schumpeter'in farkı, konjonktür dalgaları konusunda bir teori oluşturmasıdır. Schumpeter, Kondratieff Dalgaları adını verdiği 50-60 yıl süren uzun konjonktür dalgaları bulunduğu konusunda Kondratiev'le hemfikirdir. Ona göre, her konjonktür dalgasının kendine özgü özellikleri bulunmaktadır ve birbirinden farklıdır. Bu farklılığın en önemli nedeni, her dalganın kapsadığı dönemdeki teknolojik farklılıklar ve tarihsel olaylardır. Teknolojik yenilik (inovasyon) kapitalist sistemde kalkınmanın itici gücüdür. Yenilik (inovasyon) sayesinde maliyetler azalır ve mamul mal fiyatlarında düşüş yaşanır. Ayrıca, ekonominin canlanmasıyla birlikte reel ücretler yükselir. (Aydoğuş, vd., 2009)

Schumpeter kapitalist sistemdeki dalgaları (çevrimleri) uzunlukları bakımından sınıflandırmış ve her birine, dalgayı (çevrimi) onu ilk kez açıklayan ekonomistin adını vermiştir:

a) Kitchin Çevrimleri (Dalgaları): Genellikle 3 1/3 yıl (40 ay) süren kısa devresel çevrimler (dalgalar)  (Bakınız yukarıda yer alan Kitchin Çevrimleri)

b) Juglar Çevrimleri (Dalgaları): Genellikle 7-11 yıl süren devresel çevrimler (dalgalar) (Bakınız yukarıda yer alan Juglar Çevrimleri)

c) Kondratiev Çevrimleri (Dalgaları): Genellikler 50-60 yıl süren uzun devresel çevrimler (dalgalar) (Bakınız yukarıda yer alan Kondratiev Dalgaları)

Schumpeter her bir Kondratiev Dalgası'nın içinde 10 yıllık altı farklı Juglar Çevrimi (Dalgası) olabileceğini belirtmiştir. Ayrıca her bir Juglar Çevrimi (Dalgası) içinde de 3 1/3 yıllık (40 aylık) üç farklı Kitchin Çevrimi (Dalgası) bulunabileceğini vurgulamıştır. (Schumpeter, 1935)

Sonuç olarak, Schumpeter kapitalist sistemde uzun konjonktür dalgaları olduğu görüşünü benimsemiş ve kapitalist sistemin buhran evresinden çıkarak yeniden canlanma evresine geçişinin teknolojik yeniliklerle (inovasyon) gerçekleştiğini belirtmiştir.

Mirası

Ölümünden kısa süre sonra, Schumpeter'ın görüşleri sanayî organizasyon, evrimci teori ve iktisadi kalkınma ile ilgilenen özellikle Avrupalı heterodoks iktisatçılar arasında etkili olmuştur. Robert Heilbroner Schumpeter'ın en tanınmış öğrencilerinden biridir ve İktisat Düşünürleri ("The Worldly Philosophers") kitabında Schumpeter'dan ayrıntılı olarak söz etmiştir. Schumpeter'ın bir diğer göze çarpan öğrencisi de Nicholas Georgescu-Roegen'dır. Bugün, Schumpeter akademik iktisatta ("standart ders kitabı iktisadı ") olmasa da iktisadi siyaset, yönetim çalışmaları, sanayî siyaset ve yenilik (innovation) alanında düşünce önderi konumundadır. Girişimcilik kavramı onun katkıları olmaksızın tam anlamıyla anlaşılamaz. Avrupa Birliği'nin yenilik programı ve temel kalkınma planı, Lizbon Stratejisi, Schumpeter'ın düşünceleri üzerine kuruludur.

Kaynakça
 Kim Kimdir?

1883 doğumlular
1950 yılında ölenler
Avusturyalı ekonomistler

Joseph Alois Schumpeter


An Pseudovanilla philippinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Pseudovanilla philippinensis in nahilalakip ha genus nga Pseudovanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pseudovanilla

Pseudovanilla philippinensis


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 2. nóvember árið 1948.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1948
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1948
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1948
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 1948

1948
1948

Kosningar í Bandaríkjunum 1948


Conacul Matei și Toma Cantacuzino din Filipeștii de Pădure este un fost conac aflat pe teritoriul satului Filipeștii de Pădure, comuna Filipeștii de Pădure. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 133170.02. În prezent, din clădire au mai rămas doar ruine.

Conacul face parte dintr-o serie de locuințe construite de membrii familiei Cantacuzino în zona județului Prahova. Poartă numele lui Matei și Toma Cantacuzino, tată și fiu, care sunt și ctitorii bisericii din Filipeștii de Pădure. După moartea acestora, conacul a mai fost în proprietatea Bălașei Brâncoveanu, căzând în ruină înainte de mijlocul secolului al XIX-lea.

Note

Monumente istorice din județul Prahova


Küp 2: Hiperküp, Küp filminin elde ettiği başarı üzerine daha büyük bir bütçe ile çekilen devam filmi.

Konu
İlk filmde olduğu gibi farklı mesleklerden 8 kişi anlamadıkları bir biçimde kendilerini bir küpün içinde bulurlar.

Oyuncu kadrosu

Psikolojik bilimkurgu filmleri
2000'lerde korku filmleri
2000'lerde bilimkurgu filmleri
Matematik ile ilgili filmler
Küp filmleri
Psikolojik deney filmleri
Andrzej Sekula'nın görüntülediği filmler
Kanada bilimkurgu filmleri
Kanada devam filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2002 çıkışlı dramatik filmler

Küp 2: Hiperküp


Das Herrenhaus Altranft befindet sich in Altranft, einem Ortsteil von Bad Freienwalde (Oder) in Brandenburg. Das Herrenhaus wird heute als Schloss bezeichnet. Seit dem Jahr 1992 befinden sich hier Museumsräume des Freilichtmuseums Altranft. Seit 2016 ist es Sitz des Oderbruch Museums Altranft Werkstatt für ländliche Kultur. Das Herrenhaus steht unter Denkmalschutz.

Geschichte
Die erste Erwähnung eines Adelssitzes an dieser Stelle stammt aus dem Jahr 1375, im Landbuch Kaiser Karls. Hier lebte die Familie von Pfuel. Dieses Alter wurde auch durch Untersuchungen am Tonnengewölbe sowie am Kernbau bestätigt. Dendrochronologische Untersuchungen im nördlichen Bereich des Herrenhauses ergaben Hölzer aus dem Jahr 1526. 1664 verkaufte Jacob von Pfuel das Gut an Wolf Friedrich von Bomsdorf. Unter seiner Herrschaft fanden erste Meliorationsarbeiten statt und wurde von 1670 bis 1678 das Herrenhaus zum barocken Schloss umgebaut. 1739 wurde das Besitzrecht des Gutes an den Geheimen Finanzrat Samuel von Marschall übertragen. Er setzte sich bei Friedrich II. für die Trockenlegung des Oderbruchs ein, die dann von 1747 bis 1762 unter seiner Leitung erfolgte.

1820 verkaufte Heinrich August von Marschall das Gut an den Grafen Wilhelm Werner Georg von Hacke. Das Gut blieb dann bis 1916 im Besitz der Grafen von Hacke. Mit der Übernahme des Gutes begann Graf Hacke, den 3,5 ha großen Schlosspark unter dem Einfluss von Peter Joseph Lenné zu gestalten. 1878 wird unter Edwin Graf von Hacke der 1724 entstandene einstöckige Anbau des Schlosses wieder abgerissen und dafür ein Neubau mit zwei Seitenflügeln errichtet. Damit erhielt das Schloss seine heutige Gestalt.

1916 wurde das Gut von Heinrich Wertheimer gekauft, der es aber noch im selben Jahr an Carl Eschenbach verkaufte. Die Familie Eschenbach, bestehend aus dem Kaufmann Carl Eschenbach (* 3. März 1879 Elberfeld; † Februar 1945), seiner Frau Else (* 2. April 1900 Berlin; † Februar 1945) und den Kindern Carla (* 1. März 1928; † 21. Januar 1943) und Carl-Adolf (* 1929) führte das Gut und den Ort zu neuer Blüte. Durch die Wiederbewirtschaftung des Gutes und der zugehörigen Ländereien standen zeitweise über 100 Angestellte in den Diensten der Familie Eschenbach. Nach dem Freitod des Ehepaares Eschenbach im Februar 1945 wurde das Gut im Zuge des Übertritts der Roten Armee über die Oder von dieser requiriert und ging nach Gründung der DDR in Volkseigentum über.

Eschenbach verkaufte Teile seines Besitzes an Albert Speer, der dort einen riesigen Feudalsitz plante.

Nach 1945 lag Altranft auf dem Gebiet der Sowjetischen Besatzungszone. In das Schloss zogen zunächst Vertriebene ein und von 1945 bis 1946 eine Kommandantur. Die landwirtschaftlichen Flächen des Gutes wurden im Rahmen der Bodenreform an 18 Landarbeiter, 73 Kleinpächter und 50 Vertriebene und eine Bauernfamilie verteilt. Von 1948 bis 1955 befand sich hier eine Landwirtschaftsschule. 1952 kam es auf dem ehemaligen Gutsland zur Gründung der ersten LPG.

1949 ging das Schloss in den Besitz des Landes Brandenburg über. Nach dem Auszug der Flüchtlinge beherbergte es dann teilweise gleichzeitig, teilweise nacheinander eine Schule, den Schulhort, eine Kinderkrippe, eine Gaststätte, eine Bibliothek bzw. wurde es als Kulturhaus genutzt. Ab 1964 entstand durch Initiative des damaligen Leiters des Oderlandmuseums in Bad Freienwalde (Oder), Hans Ohnesorge, am Westrand des Dorfes ein geologischer Lehrpfad, entlang dessen vor allem Geschiebe aus der eiszeitlichen Phase des Gebietes zu sehen ist.

Nach Auszug dieser Einrichtungen wurde das Herrenhaus in das Freilichtmuseum einbezogen. In der Zeit der kommunalen Nutzung wurde das Herrenhaus umgebaut, so wurde 1968 das Dach erneuert. Der historische Fußboden wurde durch einen Wasserschaden zerstört und nicht saniert.

Herrenhaus
Das Gebäude besteht aus dem barocken Gebäude von 1670 und einer im Jahre 1876 angefügten Dreiflügelanlage. Bis zum Bau der Dreiflügelanlage war die nördliche Front die Hauptansicht der Anlage. Diese Front hat bei sieben Achsen einen dreiachsigen Mittelrisalit und eine Freitreppe vor dem Eingang. Die Dreiflügelanlage im Süden des barocken Gebäudes ist nach Süden geöffnet. Das barocke Gebäude hat ein Walmdach, die Dreiflügelanlage ein Mansarddach.

Durch eine Freitreppe erreicht man den Eingangsbereich des Herrenhauses. Im rechten Teil des Herrenhauses befanden sich früher eine Bibliothek und ein Herrenzimmer. Links befanden sich Wirtschaftsräume. Im Obergeschoss lagen die Privaträume der Gutsfamilie, heute sind die Räume als Museum eingerichtet. Im Mansardengeschoss wohnte die Dienerschaft.

Gutspark
Über das Entstehen des Gutsparkes ist nur wenig bekannt. Wahrscheinlich entstand der Park aber in den 1820er Jahren. Möglicherweise ist der Park von Peter Joseph Lenné beeinflusst worden, denn es gibt einen Schriftwechsel zwischen ihm und dem Gutsherrn Graf von Hacke. Aus dem Jahre 1861/1862 gibt es einen Plan des Parkes, seitdem wurde der Park nicht wesentlich verändert.

Westlich des Herrenhauses befindet sich eine Parkwiese. Um die Wiese herum stehen Bäume und Sträucher. Der Zaun ist nicht mehr original erhalten. Früher umzäunte ein weiß gestrichener Holzzaun das Gebäude, seit 1990 besteht der Zaun aus Stabgitterfeldern.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Teil: Brandenburg. Deutscher Kunstverlag München Berlin 2000, ISBN 3-422-03054-9.
 Ilona Rohowski, Ingetraud Senst: Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Denkmale in Brandenburg. Band 9.1: Landkreis Märkisch-Oderland. Teil 1: Städte Bad Freienwalde und Wriezen, Dörfer im Niederoderbruch. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms am Rhein 2006, ISBN 3-88462-230-7, S. 247–249.
 Heike Graef und Kenneth Anders, Schloss Altranft, Berlin 2020, 2. veränderte Aufl. (= Schlösser und Gärten der Mark, H. 32/159, hrsg. Sibylle Badstübner-Gröger, Freundeskreis Schlösser und Gärten der Mark)

Einzelnachweise

Weblinks

Herrenhaus in Brandenburg
Bauwerk in Bad Freienwalde (Oder)
Baudenkmal in Bad Freienwalde (Oder)
Hake (brandenburgisches Adelsgeschlecht)
Wohngebäude im Landkreis Märkisch-Oderland
Pfuel

Herrenhaus Altranft


Islands kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Island. Det administreres af Islands fodboldforbund.

Landsholdets spillede sin første landskamp den 29. september 1981 mod . Kampen, der blev spillet i Kilmarnock, endte med et 3-2-nederlag til islændingene. Den 28. august året efter spillede holdet uafgjort 2-2 mod  i deres første landskampe efter deres medlemskab i FIFA.

I 1995 kvalificerede holdet sig for første gang til EM i kvindefodbold, som derefter blev afholdt uden kvalifikation. Efter tre mislykkede forsøg på at kvalificere dig, kvalificerede de sig også til de efterfølgende fire EM-slutrunder (2009, 2013, 2017 og 2022). Mellem årene 1996 og 2017 har landsholdet også deltaget hele  tretten gange ved Algarve Cup-turneringen i Portugal. Her nåede de finalen i 2011, hvor de dog blev slået 2–4 af .

Islands placering i de største turneringer

VM i fodbold for kvinder

*Uafgjort inkluderer knockout-kampe, som blev afgjort med straffesparkskonkurrence.

EM i fodbold for kvinder

*Uafgjort inkluderer knockout-kampe, som blev afgjort med straffesparkskonkurrence.

Aktuel trup

Følgende spillere blev udtaget den endelige trup ved EM i kvindefodbold 2022 i England.

Cheftræner: Þorsteinn Halldórsson

Cheftrænere

|}

Rekordspillere

Spillere med flest kampe
Aktive spillere med fed, statistikken er opdateret pr. 5. juli 2022.

Topscorere

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Islands fodboldlandshold

Islands kvindefodboldlandshold


යනු ජපානයේ පරිපාලන ඒකකයක් වේ. මේවා  සහ  හා සම මට්ටමේ වන අතර  වල සංරචකයක්  නොවේ. නගර අර්ථ දැක්වීම 1947 Local Autonomy Law යටතේ වේ.

නගර තත්ත්වය
Local Autonomy Law වගන්ති අංක අට (8) මගින් නගරයක් වශයෙන් නම් කිරීම සඳහා පහත කොන්දේසි පනවා ඇත:

 ජනගහණය සාමාන්‍යයෙන් 50,000 හෝ ඊට වැඩි (原則として人口5万人以上)
 නිවාස වලින් 60% ක් වත් මධ්‍යම නාගරික ප්‍රදේශය (central urban area) තුළ පිහිටා තිබීම (中心市街地の戸数が全戸数の6割以上)
 කුටුම්භ (households) 60% ක් වත් commerce, industry හෝ වෙනත් නාගරික වෘත්තීන් ගේ රැකියාවල නිරතවීම  (商工業等の都市的業態に従事する世帯人口が全人口の6割以上)
 වෙනත් ඕනෑම වූ ප්‍රාන්ත අණ පනත් මගින් පනවා ඇති කොන්දේසි සපුරා තිබීම  (他に当該都道府県の条例で定める要件を満たしていること)

ආශ්‍රිත
 ජපානයේ නගර ලැයිස්තුව
 Administrative division
 Urban area

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Directory of current Japanese city leaders and outline of system (2012)
 "Japan's Evolving Nested Municipal Hierarchy: The Race for Local Power in the 2000s," by A.J. Jacobs at Urban Studies Research, Vol. 2011 (2011); doi:10.1155/2011/692764
  "Large City System of Japan"; graphic shows Japanese city types at p. 1 [PDF 7 of 40]

ජපානයේ නගර

ජපානයේ නගර


Pawel Leanidawitsch Tscharnawok (, /Pawel Leonidowitsch Tschernook; * 28. September 1986 in Nawapolazk, Weißrussische SSR) ist ein belarussischer Eishockeyspieler, der seit Juli 2012 beim HK Dinamo Minsk in der Kontinentalen Hockey-Liga unter Vertrag steht und seit 2014 parallel beim HK Schachzjor Salihorsk in der belarussischen Extraliga zum Einsatz kommt.

Karriere
Pawel Tscharnawok begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Perwaja Liga, der dritten russischen Spielklasse, in der er von 2002 bis 2004 jeweils ein Jahr lang für MGU Moskau sowie die zweite Mannschaft des HK ZSKA Moskau aktiv war. In der Saison 2003/04 bestritt er zudem ein Spiel für den HK Junior Minsk in der belarussischen Extraliga. Von 2004 bis 2008 lief der Verteidiger für den Extraliga-Teilnehmer Chimik-SKA Nawapolazk aus seiner Heimatstadt auf. Von 2008 bis 2010 spielte er für den HK Keramin Minsk. Zur Saison 2010/11 wechselte der Rechtsschütze erneut innerhalb der Extraliga, diesmal zum HK Schachzjor Salihorsk.

International
Für Belarus nahm Tscharnawok im Juniorenbereich an den U18-Junioren-Weltmeisterschaften 2003 und 2004 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2006 teil. Im Seniorenbereich stand er erstmals bei der Weltmeisterschaft 2012 im Aufgebot seines Landes.

Erfolge und Auszeichnungen
 2006 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Belarus)
Eishockeyspieler (HK ZSKA Moskau)
Eishockeyspieler (Chimik-SKA Nawapolazk)
Eishockeyspieler (HK Junost Minsk)
Eishockeyspieler (HK Keramin Minsk)
Eishockeyspieler (HK Schachzjor Salihorsk)
Eishockeyspieler (HK Dinamo Minsk)
Belarusse
Sowjetbürger
Geboren 1986
Mann

Pawel Tscharnawok


අමිස් (; හෙවත් අමි හෝ පන්ග්කා) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ තායිවානයට ස්වදේශික ඔස්ට්‍රොනේසියානු ජන කණ්ඩායමකි. ඔවුන් විසින් අමිස් නම්වූ ඔස්ට්‍රොනේසියානු භාෂාවක් භාවිතා කරනු ලබන අතර, තායිවාන ආදිවාසීන් ලෙස නිල වශයෙන් පිළිගැනීම හිමිවූ ජන කණ්ඩායම් දහසය අතුරින් එක් කණ්ඩායමක් ද වේ. අමිස් ජනයාගේ පාරම්පරික භූමි ප්‍රදේශයට මධ්‍යම කඳු සහ වෙරළාසන්න කඳු අතර පටු දිගැති නිම්නය (හුවාටුං නිම්නය), වෙරළාසන්න කඳු ප්‍රදේශ දක්වා නැගෙනහිරට පැසිෆික් වෙරළාසන්න තැන්න සහ හ්‍යුංචුන් අර්ධද්වීපය ඇතුළත් විය.

2014දී, අමිස් ජනගහනය 200,604ක් ලෙස වාර්තා විය. මෙය තායිවානයේ සමස්ත ස්වදේශික ජනගහනයෙන් 37.1% වන අතර, එරට විශාලතම ස්වදේශික ජනකොට්ඨාසය වන්නේ ද මොවුන් ය. වෙරළාසන්න පිහිටීම හේතුවෙන් අමිස්වරු ප්‍රධාන වශයෙන්ස ධීවරයන් ලෙස කටයුතු කළහ. ඔවුන් සම්ප්‍රදායිකව මාතෘවංශික යැයි පිළිගැනේ. සම්ප්‍රදායික අමිස් ගම්මාන ස්ව‍දේශික ජන කොට්ඨාස හා සැලකීමේ දී සංඛ්‍යාවෙන් වැඩි අතර, එය සාමාන්‍යයෙන් 500 සහ 1,000 අතර වේ. වර්තමාන තායිවානයේ, අමිස්වරුන් "නාගරික ආදිවාසීන්" අතුරින් ද බහුතරය නියෝජනය කරන අතර, දිවයින පුරාම ඔවුන්ගේ නාගරික ප්‍රජා දැකගත හැක. මෑත දශකවල දී අමිස්වරුන් බහිර්ජන්‍යව හන් මෙන්ම අනෙකුත් ස්වදේශික ජනයා සමග ද විවාහ සම්බන්ධතා පවත්වා ඇත.

අනන්‍යතාව සහ වර්ගීකරණය

අමිස් ජනයා සාමාන්‍යයෙන් තමන්ව පන්ග්කා ලෙස හඳුන්වාගනු ලබයි. මෙහි අර්ථය "මිනිසා" හෙවත් "අපේ වර්ගයේ ජනයා" යන්නයි. එසේවුව ද, වර්තමානයේ තායිවානය තුළ, අමිස් යන වදන බහුලව භාවිතා වේ. මෙම නාමය පැනනැගී ඇත්තේ "උතුර" යන අරුතැති අමිස් නම් වදනෙනි. පන්ග්කාවරුන්ව ඇමතීම සඳහා "අමිස්" යන වදන භාවිතයට පැමිණි අයුරු පිළිබඳ විද්වතුන් අතර තවමත් පොදු එකඟතාවක් නැත. එක් මතයක් වන්නේ මෙම යෙදුම මුලින් පුයුමාවරුන් විසින් පන්ග්කාවරුන් ඇමතීමට භාවිතා කළ බවකි. එයට හේතුව පන්ග්කාවරුන් ඔවුනට උතුරින් ජීවත් වීමයි. තවත් මතයකින් කියැවෙන්නේ තායිටුං තැන්නේ විසූ ජනයා තමන්ව හඳුන්වා ගැනීමට "අමිස්" යන වදන භාවිතා කළේ සිය මුතුන් මිත්තන් උතුරේ සිට පැමිණි නිසා බවයි. බන්සොකු චෝසා හෝකොකුෂෝ තුළ සඳහන් වන පසුකාලීන මතයකින් කියැවෙන්නේ මානවවිද්‍යාඥයන් විසින් ෆැලැන්ගාව් අමිස් නමින් හඳුන්වන වර්තමාන චෙංගොං සිට තායිටුං තැන්න දක්වා ප්‍රදේශයේ ජීවත්වන අමිස් ජන කණ්ඩායම අතරින් ස්මභවය වන්නට ඇති බවයි. ඔවුන්ගේ සමීපතම ප්‍රවේණික ඥාතීන් ලෙස ෆිලිපිනෝවරුන් හඳුනාගැනේ.

Taiwanese Aboriginal History: Amis ග්‍රන්ථය අනුව, අමිස්වරුන් කාණ්ඩ පහකට වර්ග කෙරේ:

 උතුරු කණ්ඩායම (චිහ්ලායි/හුවාලියෙන් තැන්නේ දක්නට ලැබේ)
 මධ්‍ය කණ්ඩායම (වෙරළාසන්න කඳුවලට බටහිරින් පිහිටා ඇත)
 වෙරළාසන්න කණ්ඩායම (වෙරළාසන්න කඳුවලට නැගෙනහිරින් පිහිටා ඇත)
 ෆැලැන්ගාව් සමූහය (චෙංගොං සහ තායිටුං තැන්නේ දක්නට ලැබේ)
 හෙංචුන් කණ්ඩායම (හෙංචුන් අර්ධද්වීපයේ දක්නට ලැබේ)

මෙම වර්ගීකරණය කෙසේ පිළිගැනීමකට ලක්වුව ද, මේ සඳහා පාදක කොටගෙන ඇත්තේ හුදෙක් භූගෝලීය වයාප්තිය සහ ජනවාර්ගික සංක්‍රමණයයි. මෙය සංස්කෘතියේ, භාෂාවේ සහ භෞතිකව දක්නට ලැබෙන වෙනස්කම් හා ගැළපේනනේ නැත.

වෙනත් තොරතුරු
අමි සම්ප්‍රදාය තුළ පවුලේ මූල්‍ය කටයුතු ඇතුළු පවුලේ සබඳතා මෙහෙයවනු ලබන්නේ ගෘහ මූලිකාවිය විසිනි. බොහෝදෙනකු අමි ජනයා දැකනොමැති වුව ද, ඔවුන් පිළිබඳ අසා ඇත. එනිග්මා නම් සංගීත ව්‍යාපෘතිය තුළ සිය දෙවන ඇල්බමය වන ද ක්‍රොස් ඔ‍ෆ් චේන්ජස් තුළ එන "රිටර්න් ටු ඉනසන්ස්" ගීතය සඳහා අමි ජප කිරීම් ඇතුළත් කොට ඇ. මෙම ගීතය 1996 ඇට්ලන්ටා ඔලිම්පික් උළෙලේ තේමා ගීතය ද විය. මෙහි ප්‍රධාන ධ්‍රැව කොටස ගායනා කරන ලද්දේ තායිවාන ආදිවාසී සංස්කෘතික නිරූපණ කණ්ඩායමක සාමාජිකයන් වන ඩිෆෑං (චීන නම කුවෝ යිං-නන්) සහ ඔහුගේ බිරිඳ වූ ඉගායි (චීන නම කුවෝ හ්සියු-චු) විසිනි. ඔවුන් සංචාරයේ යෙදුණු සමයේ Maison des Cultures du Monde විසින් ඔවුන්ගේ ගායනය පටිගත කළ අතර, CD තැටියක් ලෙස එය මුදාහරින ලදී. අනතුරුව එය එනිග්මා (ගීතයේ සම්භවය සහ ගායකයන් පිළිබඳ සඳහන් නොකරම) භාවිතා කෙරිණි. පසුකාලීනව මේ සම්බන්ධයෙන් උසාවියේ නඩුවක් ගොනුකෙරිණි. අමි ගායනා ප්‍රසිද්ධ වී ඇත්තේ එහි ඇති සජ්ඣායනාවක බඳු ස්වරූපය නිසායි.

මොවුන්ගේ වඩාත්ම වැදගත් සම්ප්‍රදායික මංගල්‍යය වනුයේ අස්වනු උත්සවයයි. අමිවරුන්ගේ අස්වනු උත්සවය මගින් දෙවිවරුන්ට ස්තූති කිරීම සහ ඇගයීමත්, ඊළග වර්ෂයේ හොඳ අස්වැන්නක් වෙනුවෙන් යාඥා කිරීමත් සිදුවේ. මෙය සෑම වර්ෂයකම ජූලි සිට සැප්තැම්බර් දක්වා කාලයේ පැවැත්වේ.

වැදගත් අමිස් ජනයා

 ඉක්යැං පැරොඩ්, ස්වදේශික ජන කවුන්සිලයේ අමාත්‍ය
 කාව්ලෝ ඉයුන් පසිදල්, ව්‍යවස්ථාදායක යුවෑන්හි සාමාජික
 සුෆින් සිලුකෝ, ව්‍යවස්ථාදායක යුවෑන්හි සාමාජික
 මයාව් දොන්ගි, ස්වදේශික ජන කවුන්සිලයේ අමාත්‍ය (2013-2016)
 චෑං චෙන්-යුඒ, ගායක
 ඩිෆැං සහ ඉ‍ගයි ඩුවානා, සැමියා-සහ-බිරිඳ ජන සංගීතඥ දෙපළ
 වෑන් ෆෑන්, ගායක, නළු
 ජෑම් හ්සියාඕ, ගායක
 එහ්ලෝ හුවාං, නළුවා සහ 183 ක්ලබ් පොප් කණ්ඩායමේ සාමාජික
 ලි තායි-හ්සියාං, ගීත නිර්මාණ ශිල්පී සහ ජන ගී රචක
 ලින් චිහ්-චියෙහ්, බාස්කට්බෝල් ක්‍රීඩක
 ෂොව් ලුඕ, ගායක සහ නළු
 ටෑන්ක්, ගායක
 ට්සෙං ලි-චෙං, 2012 ඔලිම්පික් ටයිකොන්ඩෝ ලෝකඩ පදක්කම් ලාභියා
 චින් හුයි-ත්සාඕ, බේස්බෝල් ක්‍රීඩක
 චෙන් චිහ්-යුවෑන්, බේස්බෝල් ක්‍රීඩක
 යැං චුවෑන්-ක්වං, ඔලිම්පික් දසප්‍රයාම තරගකරු
 තෙරුඕ නකමුරා, තායිවානයේ උපන් අධිරාජකීය ජපන් හමුදාවේ සෙබලෙකි.
 ඒ-ලින්, ගායක, ගීත රචක
 සුමිං, නළු, ගායක, ගීතරචක. ඔහුගේ සංගීත ිනර්මාණ තුළ සම්ප්‍රදායික අමිස් සංස්කෘතික ලක්ෂණ දැකගත හැක.
 ඉලිඩ් කඔලෝ, ගායක සහ ගීත රචක
 කුවෝ දායි-චි, බේස්බෝල් ක්‍රීඩක
 දායි කං-යැං, බේස්බෝල් ක්‍රීඩක
 කුවෝ හ්සිං-චුන්, ඔලිම්පික් බර එසවුම් ක්‍රීඩක
 ට්සෙං ටේ-පිං, ගායකයා

මේවාත් බලන්න
 තායිවානයේ ජන විකාසනය
 තායිවාන ආදිවාසීන්
 අමිස් ජන මධ්‍යස්ථානය

ආශ්‍රේයයන්

 Hsu et al., Taiwanese Aboriginal History: Amis, Taipei: 2001.  and . (චීන භාෂාව)

බාහිර සබැඳි

අමිස්වරුන් පිළිබඳ තායිවාන රාජ්‍ය පිටුව
අමිස් උත්සව
ටෆාලොං අමිස් ගම්මානයේ (තායිවාන නැගෙනහිර වෙරළ) රූගත කෙරුණු වාර්තා වැඩසටහනකට අයත් වෙබ්අඩවිය
අමිස්වරුන්ගේ ෂාමනික සුවපත් කිරීමේ ක්‍රම සහ අද්‍යතන ක්‍රිස්තියානු ආත්මික සුවපත් ක්‍රම

තායිවාන ආදිවාසීන්
තායිවානයේ ජන වර්ග

අමිස් ජනයා


São Jorge do Ivaí es un municipio brasileño del estado del Paraná. Su población estimada en 2004 era de 5.335 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 http://www.pmsjivai.pr.gov.br/

Localidades de Paraná

São Jorge do Ivaí