El marquesado de Beniel es un título nobiliario español creado el 9 de septiembre de 1709 por el rey Felipe V de España a favor de Gil Francisco de Molina y Junterón, también conocido como Gil Francisco Molina de Junterón y López de Ayala, coronel de infantería y caballero de la Orden de Santiago con el vizcondado previo del mismo nombre.

Su denominación hace referencia a la localidad de Beniel, Región de Murcia.

Marqueses de Beniel

Historia de los marqueses de Beniel

 Gil Francisco de Molina y Junterón (Murcia, 20 de diciembre de 1659-29 de mayo de 1727), I marqués de Beniel, caballero de la Orden de Santiago, regidor de Murcia, coronel de infantería que tomo parte en las guerras del milanesado y gentilhombre de cámara del rey. Era hijo de Gil Antonio de Molina y Junteron y de su primera esposa, Isabel López de Ayala.
 Casó, en primeras nupcias, con Eleonora de Gonzaga Tresini. Después de enviudar en 1705, contrajo un segundo matrimonio con María Asper y Ferrer. Le sucedió su hijo del primer matrimonio:

 Gil Antonio de Molina y Gonzaga (m. 1756), II marqués de Beniel.
 Casó, en primeras nupcias, con Ana María de Castañeda. Contrajo un segundo matrimonio con Francisca de Saavedra y Barnuevo. En 21 de diciembre de 1756, le sucedió su hijo del segundo matrimonio:

 Gil Javier de Molina y Saavedra, III marqués de Beniel.
 Casó con María de Paz y Valcárcel. En 29 de abril de 1781, le sucedió su hija:

 María de la Concepción de Molina y Paz (m. 1792), IV marquesa de Beniel.
 Casó con Antonio Lucas Zeldrán Verástegui, I marqués del Campillo. Sucedió su tío:

 Gil Andrés Pedro de Molina y Saavedra (m. 19 de febrero de 1796), V marqués de Beniel. Le sucedió su sobrino:

 Antonio Pascual de Riquelme y Molina Castañeda (Alicante, 14 de febrero de 1731-1801), VI marqués de Beniel y III marqués de Peñacerrada. Era hijo de Joaquín Mariano Pascual de Riquelme y Pérez de Sarrio y de su primera esposa, Leonor de Molina y Castañeda, hija del II marqués de Beniel.
 Casó, en Alicante, el 18 de diciembre de 1759, con María Teresa Vergara y Miquel. Le sucedió su hijo:

 Mariano Pascual de Riquelme y Vergara (Alicante, 31 de julio de 1773-1 de enero de 1826), VII marqués de Beniel y IV marqués de Peñacerrada.
 Casó, en Alicante, el 17 de enero de 1795, con María del Consuelo Pascual de Pobil y Guzmán, hija de Francisco Pascual de Pobil y Rovira VII barón de Finestrat y de María Magdalena Guzmán y Soler. Le sucedió su hijo:

 Antonio Pascual de Riquelme y Pascual de Pobil (23 de marzo de 1796-28 de marzo de 1855), VIII marqués de Beniel y V marqués de Peñacerrada.
 Casó con María de las Angustias Roca de Togores y Carrasco, hija de Luis Roca de Togores y Valcárcel, II conde de Pinohermoso, y de su esposa, María Francisca Carrasco y Arce, condesa de Villaleal. Le sucedió su hijo:

 Luis Pascual de Riquelme y Roca de Togores (Alicante, 24 de julio de 1822-7 de enero de 1859), IX marqués de Beniel.
 Casó, en primeras nupcias, en Valencia, el 7 de septiembre de 1843, con María Escolástica Palavicino y Valles. En 12 de septiembre de 1868, le sucedió su hijo:

 Antonio Pascual de Riquelme y Palavicino (m. Murcia, 1 de julio de 1902), X marqués de Beniel.
 Casó con Rosa de Bustos y Riquelme, marquesa de Salinas del Río Pisuerga.  Sin descendencia, en 3 de agosto de 1915 le sucedió:

 Carlos de Rojas y Moreno (m. 8 de diciembre de 1941), XI marqués de Beniel  Era séptimo nieto del I marqués de Beniel, hijo de José María de Rojas y Galiano, V conde de Casa Rojas, VIII marqués del Bosch de Arés, grande de España, V conde de Torrellano, diputado a Cortes y senador por derecho propio. y de Mariana Moreno y Pérez de Vargas (1862-1928).
 Casó, el 21 de abril de 1928, con María Teresa Roca de Togores y Pérez del Pulgar. En 23 de marzo de 1953, le sucedió su hija:

 María Teresa de Rojas y Roca de Togores (n. en 1929), XII marquesa de Beniel, X marquesa del Bosch de Arés, grande de España, VII condesa de Torrellano y VII condesa de Casa Rojas.
 Casó, el 7 de enero de 1958, con Alfonso de Borbón y Caralt (m. noviembre de 2018), III marqués de Squilache y V marqués de Balboa. En 4 de diciembre de 1996, le sucedió su hija:

 Ana Isabel de Borbón y Rojas (1960-2011), XIII marquesa de Beniel.
 En 13 de marzo de 2014, por fallecimiento sin descendientes, le sucedió su madre:

 María Teresa de Rojas y Roca de Togores , XIV marquesa de Beniel'''.

Referencias

Bibliografía

Beniel
Beniel
Títulos nobiliarios de la Región de Murcia
España en 1709
Beniel

Marquesado de Beniel


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Bayreuth war eines der Dekanate des Kirchenkreises Bayreuth in der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern. Zuletzt übte Jürgen Hacker das Amt des Dekans aus.

Geschichte
Im Markgraftum Brandenburg-Kulmbach wurde 1528 die Reformation eingeführt. 1604 wurde die Residenz nach Bayreuth verlegt. 1558 wurde eine Superintendentur in Bayreuth errichtet mit den Pfarreien Bayreuth-Stadt, Bayreuth-Schloßkirche, Bayreuth-St. Johannis, Benk, Bindlach, Birk, Bronn, Busbach, Creußen, Eckersdorf, Emtmannsberg, Gesees, Lindenhardt, Mistelbach, Mistelgau, Neunkirchen am Main, Neustadt a. K., Obernsees, Pegnitz, Plech, Weidenberg und Wirbenz. Mit ihrer Errichtung kamen folgende Pfarreien hinzu 1588 Haag, 1602 Schnabelwaid, 1614 Mengersdorf, 1652 Neustädlein am Forst und 1712 Bayreuth-St. Georgen. Die Pfarreien Aufseß, Neustadt a. K. und Wirbenz kamen 1803 an Bayern. Am 28. Februar 1810 wurde die Superintendentur bayerisch. Am 7. Dezember 1810 wurde die Superintendentur als Dekanat weitergeführt. Dabei wurden Bronn, Creußen, Haag, Lindenhardt und Schnabelwaid an Creußen abgegeben. Warmensteinach war eine Filiale von Weidenberg und ist seit 1912 eine selbständige Pfarrei.

Neudrossenfeld gehörte ab 1558 zur Superintendentur Kulmbach. Ab 7. Dezember 1810 wurde die Superintendentur als Dekanat weitergeführt. 1922 fiel Neudrossenfeld an Bayreuth.

Zum 1. Februar 2017 wurden die Dekanatsbezirke Bayreuth und Bad Berneck zum neuen Dekanatsbezirk Bayreuth-Bad Berneck vereinigt.

Kirchengemeinden
Zum Bezirk gehörten folgende 31 Kirchengemeinden (mit zuletzt 72.000 Gemeindegliedern) in 26 Pfarreien mit ihren Kirchengebäuden:

In Bayreuth
 Auferstehungskirche im Stadtteil Saas
 Christuskirche im Bahnhofsviertel (zwei Pfarrstellen)
 Epiphaniaskirche im Stadtteil Laineck
 Erlöserkirche im Stadtteil Altstadt (zwei Pfarrstellen)
 Friedenskirche im Stadtteil Birken
 Kreuzkirche (zwei Pfarrstellen) im Stadtteil Kreuz
 Lutherkirche im Stadtteil Roter Hügel
 Nikodemuskirche im Stadtteil Neue Heimat
 Ordenskirche St. Georgen im Stadtteil St. Georgen (drei Pfarrstellen)
 St. Johannis (zwei Pfarrstellen); weitere Kirche: Magdalenenkirche im Stadtteil Grunau
 Stadtkirche Heilig Dreifaltigkeit in der Innenstadt (drei Pfarrstellen); weitere Kirchen: Spitalkirche und Gottesackerkirche

Außerhalb von Bayreuth
 Pfarrei Benk, St. Walburga
 Pfarrei Bindlach, St. Bartholomäus
 Pfarrei Eckersdorf
 Kirchengemeinde Busbach, St. Peter und Paul
 Kirchengemeinde Eckersdorf, St. Ägidius
 Kirchengemeinde Neustädtlein am Forst, St. Johannes der Täufer
 Pfarrei Emtmannsberg
 Kirchengemeinde Emtmannsberg, St. Bartholomäus
 Kirchengemeinde Neunkirchen, St. Laurentius
 Kirchengemeinde Stockau, St. Matthäus
 Pfarrei Gesees, Wehrkirche St. Marien zum Gesees
 Pfarrei Haag, St. Katharina
 Pfarrei Heinersreuth, Versöhnungskirche
 Pfarrei Hummeltal, Friedenskirche
 Pfarrei Mistelbach, St. Bartholomäus
 Pfarrei Mistelgau
 Kirchengemeinde Mistelgau, St. Bartholomäus (1737), St. Laurentius (um 1450) in Tröbersdorf
 Kirchengemeinde Glashütten, St. Bartholomäus (1617)
 Pfarrei Neudrossenfeld, Dreifaltigkeitskirche
 Pfarrei Obernsees-Mengersdorf
 Kirchengemeinde Mengersdorf, St. Otto
 Kirchengemeinde Obernsees, St. Jakob mit St. Rupertus
 Pfarrei Warmensteinach, Zur Heiligen Dreifaltigkeit
 Pfarrei Weidenberg, St. Michael, Friedhofskirche St. Stephan

Literatur

Weblinks

 Offizielle Website
 Rückblick auf die Geschichte des Dekanats auf der Website des Dekanats Bad Berneck-Bayreuth

Einzelnachweise

Bayreuth
Bayreuth
Organisation (Bayreuth)
Gegründet 1558
Christentum in Bayreuth
Aufgelöst 2017

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Bayreuth


හැඳින්වීම
ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සමාජය පිළිබඳව විවිධ අවස්ථාවන්හිදී සාකච්ඡාවට ලක් වී ඇති අතර, බොහෝ පිරිස් ඒ පිළිබඳව විවිධාකාරවූ අදහස් ඉදිරිපත් කර ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සමාජය පිළිබඳ ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යනයන් ඉදිරිපත් කර ඇති විද්වතුන් ලෙස කැමිලා ඔර්ජුලා, නීරා වික්‍රමසිංහ, සාවිත්‍රි ගුණසේකර, රාධිකා කුමාරස්වාමි, ජයදේව උයන්ගොඩ, සුමනසිරි ලියනගේ, ජොනතන් ගුඩ්හෑන්ඩ් යන අය උදාහරණ වශයෙන් සඳහන් කළ හැක.

සිවිල් සමාජය හදුනා ගැනීම ( ඉතිහාසය)
බොහෝ දුරට යටත් විජිත අත්දැකීම් සහ 20වන සියවසේ පළමු භාගයේ නූතන රාජ්‍යය ඇති වීම මඟින් ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සමාජයේ හැඩය ගොඩනගන ලද බව සඳහන් කළ හැක. 1 පූර්ව යටත් විජිත කාලය තුළ පහළ මට්ටමේ නැතිනම් බිම් මට්ටමේ ප්‍රජාවන් පන්සල්වල සාමූහික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා සහ වාරිමාර්ග කටයුතු සඳහා සංවිධානය විය. නමුත් යටත්විජිතකරණය විසින් නව සංවිධාන මෙරටට ගෙනඑන ලදි. බොහෝ ඒවා ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරි ක්‍රියාකාරකම් සහ සමාජ ක්‍රියාකාරකම් වලින් අවාසියට ලක් වූ ජනගහනයට ප්‍රතිලාභ ලබාදීම සදහා ගෙනගිය ඒවායින් පැණනැගුණු සංවිධාන වේ.

උදාහරණ-  බැප්ටිස්ට් මිෂන් (1802) සහ මුදවා ගැනීමේ හමුදාව ක්‍රිස්තියානි සංවිධාන වලට සමානව ප්‍රතිබිම්බිත වූ බෞද්ධ හින්දු සහ මුස්ලිම් සංවිධාන, උදාහරණ ( මුස්ලිම් අධ්‍යාපනික සමාජය (1890), මහාබෝධි සමාජය (1891) සහ යන්ග් මෙන්ස් බුඩ්ස්ට් ඇසෝසියේෂන් (1898) 20 වන සියවසේ පළමු භාගයේ කොළඔ රොටරි සංවිධානය සහ රතු කුරුස සමාජය ඇතිවිය. යටත් විජිත පාලනය මඟින් ගෙන එන ලද බැරෑරුම් සමාජ සහ ආර්ථික වෙනස් වීම්වලට ප්‍රතික්‍රියාවක් වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ ව්‍යාපාර වර්ධනය වූ බව  තර්කයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකිය. කෙසේ නමුත්, බොහෝ ව්‍යාපාර ස්වදේශිකයන්ගේ ප්‍රතික්‍රියාවන්ගෙන් පමණක් ඇති වූවක් නොවේ. නමුත් බොහෝ දුරට ඒවා බටහිර සමාජ ව්‍යාපාර මඟින් පෙළඔවීමෙන් කරන ලද නැතිනම් පොළඔවන ලද සමාජ ව්‍යාපාර වශයෙන් සදහන් කළ හැක. අමද්‍යප ව්‍යා‍පාරය විසින් 20වන සියවසේ පළමු දශකය තුළ අතිශයින් වර්ධනය වූ බේබදුකම උත්සන්න වීම සහ මත්පැන් වලින් ඉපැයූ යටත්විජිත ආදායමට ප්‍රතිවිරුද්ධතාවය දක්වන ලදි. පළමු ග්‍රාමීය සංවර්ධන සංවිධානය වන ලංකා මහිලා සමිතිය 1930 දී පිහිටුවන ලදි. 1950 සහ 1960 කෙසේ වුවත් ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩුකරණ ව්‍යුහය සහ සංවර්ධන ප්‍රතිපත්ති සම්පූර්ණ කිරීමට භාවිතා කළ ක්‍රමවේද සහ බිම් මට්ටමේ දේශපාලන ගැටලුවල බලපෑම සහ බලමුළු ගැන්වීම මඟින් සාමූහික ග්‍රාමීය සංවර්ධන සමාජ සහ පාසැල් සංවර්ධන සමිති ක්‍රියාවට නැංවීය.

ජයදේව උයන්ගොඩ තර්ක කරන ආකාරයට එම පොදු අවකාශය තුළ සංවිධානය වීම සහ ක්‍රියාකාරීවීම ආගමික සහ දේශපාලන අධිකාරීන් මඟින් පාලනය විය. එම නිසා අනගාරික ධර්මපාලගේ ජාතික ව්‍යාපාරය සහ බෞද්ධ ආගමික භක්තිය පණගන්වන ප්‍රබෝධයක් නිර්මාණය විය. ව්‍යාපාර සමග බෞද්ධ සිවිල් සමාජයේ නිදහස ආගමික අවකාශය තුළ ස්ථාපිත විය. 1920 දී මහජන සභා ප්‍රතිස්ථාපිත කළේය. එය ව්‍යවස්ථාපිත අයිතිවාසිකම් ඡන්ද බලය සහ නීති සමිපාදක දේශපාලනය සදහා පිහිටාධාර විය. තරැණ සංගම් කාන්තා සංවිධාන අමද්‍යප සමාජ සහ ආන්තීකරණය වූ කුල සංගම් 1920 දී දියුණු විය.

මෙම ව්‍යාපාර විවෘතව උඩට පැමිණීම මඟින් කමිකරු ව්‍යාපාර සමාජ සහ දේශපාලන අවකාශය භාවිතාවට පැමිණීම සිදුවිය. එංගලන්තයේ සිට ආපසු පැමිණි සමාජවාදී අදහස් සහිත සිසුන්ගෙන් සහ බොහෝ විට මධ්‍යම පංතික වෘත්තීයවේදීන්ගෙන් කම්කරු ව්‍යාපාර ආරම්භ විය. ආගමික සහ නිදහස් අරගලයේ දේශපාලන උද්ඝෝෂණ සමඟ මෙම ව්‍යාපාර සහ එහි නායකත්වය සමීපව සම්බන්ධ වීම විශේෂ ලක්ෂණයක් විය. රාජ්‍යය උපකරණීවාදය සඳහා සිවිල් සමාජයේ දේශපාලනය වම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් කළේය. 3 ප්‍රජා බලමුළු ගැන්වීම් සහ සංවිධාන බොහෝ වෙනස් මාර්ගයන් ඔස්සේ රැගෙන ගොස් ඇති බව මෙහිදී අපට දැකිය හැකිය. උදාහරණ වශයෙන් ඒවා තුළ අමද්‍යප,ග්‍රාමීය, කුල ,ප්‍රජාතාන්ත්‍රික,  ආගමික සහ යටත්විජිත විරෝධී මෙන්ම සමාජවාදය අන්තර්ගත විය.

බොහෝ යටත්විජිත විරෝධී අරගලවල අරමුණ සියළු ස්වදේශීය භාෂා සහ සංස්කෘතිය හඳූනා ගැනීම දෙසට යොමු වූ නමුත් නිදහසින් පසුව ශ්‍රී ලංකාව සිංහලකරණය වීම මඟින් දමිළ ජාතිවාදයට විරුද්ධ වීමකට අනුගත විය. දේශපාලන සහ සිවිල් සමාජ පාත්‍රයන් යන දෙපිරිස මඟින් සිංහල දමිළ ජාතිවාදී අරගලවල සටන් සිදුවිය. උතුරු සහ නැගෙනහිර හමුදා නැගී සිටීම නැතිනම් වර්ධනය නිසා පූර්ව ව්‍යාපාර වන ගුරු සංගම්. ප්‍රගතිශීලී ලේඛකයින්ගේ සංගම්.ඒවගේම වෙළද සංගම් සහ වමේ ව්‍යාපාරය කෂය කිරීමක් සිදුවිය.

1970 දී රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සමාජයේ කොටසක් බවට පත්වූ අතර, 1980 දී පමණ විශාල ප්‍රමාණයෙන් විදේශීය රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන රට තුළට ප්‍රවිශ්ට වීම සිදුවිය .

සිවිල් සමාජය වර්තමානය

වර්තමානයේ ශ්‍රි ලංකාවේ ප්‍රජා මුලික සංවිධාන දහස්ගණන් පැතිරෙමින් තිබේ. මෙම සංඛ්‍යාවට අවමංගල්‍යාධාර සංගම්, සමාජ තරැණ සහ ක්‍රිඩා සමාජ, ග්‍රාමිය  සංවර්ධන සමාජ සහා ආගමික සමාජ අන්තර්ගතවේ. මේවායේ නායකත්වය ගත්කළ සාමාන්‍යයෙන් සාම්ප්‍රදායික පුරෑෂ කේන්ද්‍රිය ආකෘතියක් සහිත අන්‍යෝන්‍ය වයන් ධනවත් සහා අවුරැදු 45ට වැඩි කෙනෙක් වේ.

පුණ්‍යාධාර සංවිධාන  ආබාධිත  සහා ආනාථ දරුවෝ රැකබලා ගැනිම සඳහා වන අතර ප්‍රජා පූද්ගලයින් සහ කණ්ඩායම් මඟින් පිහිටුවා ගනු ලබයි. මෙම සංවිධාන පෞද්ගලික ආධාර මත යැපෙනවා ඵසේත් නැතිනම් ජාත්‍යන්තර ඵ්ජන්සි උදව් කරනු ලබයි. හින්දු ගම්මාන වල තිබෙන ආගමික සමාජ ,  සමාජ සහා සුභසාධන ක්‍රියාකාරකම් සමග සම්බන්ධවේ .මුස්ලිම් ගම්මාන වල මරක්කල ප්‍රජා නිරතුරැවම ශක්තිමත් නායකත්වයක් සපයා ගනු ලබන අතර පොදු ක්‍රියාකරකම් වල සම්බන්ධිකරණය සහා පෙර වෙනත් ප්‍රජා මුලික සංවිධාන ආරම්භ කළ ක්‍රියාකරකම්වලට අවසර ලබා දිමක් සිදුකරයි. බෞද්ධ ආගමික සමාජ හින්දු සමාජවලට සමාන කමක් දක්වයි. නමුත් බොහෝ විට බෞද්ධ භික්ෂුන් නායකයෝ සහ දේශපාලන පාත්‍රකයෝ ලෙස ශක්තිමත් භුමිකාවක් රැගෙන තිබෙනු දක්නට ලැබේ. වාර්තා වලට අනුව දහසක් පමණ ක්‍රියාකාරි වෙළද සංගම් බොහෝ දුරට දේශපාලන පක්ෂ සමග ශක්තිමත් ලෙස සම්බන්ධ වි ඇත. එක් මුලාශ්‍රයකට අනුව දක්වතොත් ආසන්න වශයෙන් සාමාජිකයන් 40000කින් පමණ සමන්විත වෘත්තිය සංගම් 40කින්ද සහා ආසන්න වශයෙන් 30000ක් පමණ පෞද්ගලික අංශයේ කර්මාන්තශාලා සහ ව්‍යාපාර ඇතුළත් මණ්ඩල 40ක් ද රට තුළ ස්ථාපිතව පවති.

සිවිල් සාමාජය තුළ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන
බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය ආරම්භ විමත් සමග රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ශ්‍රි ලංකාව තුළ ඉදිරිපත් විම සිදුවිය. මෙරට ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයන්ගේ වර්ගිකරණයක් ඉදිරිපත් කළහොත් එකි සංවිධානයන්ගේ විශේෂතා ලක්ෂණ 3ක් ඉදිරිපත් කළ හැකිය.
 ජනවාර්ගික අර්බුදයන්ගෙන් දැවෙමින් පවතින රටවලට මානුෂිය අවශ්‍යතා සදහා සේවය කරන ජාත්‍යන්තර රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන.
විශාල හා හොදින් ව්‍යාප්ත වු ජාතික රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන කිහිපයක් රාජ්‍යයට හෝ රාජ්‍යයට ඌණ පුරකයක් සමග  දුප්පත්කම අඩුකිරිමේ  ව්‍යාපෘති
වලට මැදිහත් වි තිබේ.
 සංඛ්‍යාත්මකව සඳහන් කළ නොහැකි කුඩා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සමහර අවස්ථාවල  ප්‍රජා මුලික සංවිධාන ලෙස හදුන්වනු ලබන අතර බිම්මට්ටමේ ග්‍රාමිය සංවර්ධනය සදහා මැදිහත් වි ඇත. IRED සංවර්ධනය  පිළිබද රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයන්ගේ නාමාවලියට අනුව 1900 සිට 1990 දක්වා මෙරට පැවති රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සංඛ්‍යාව පහත සදහන් වේ.
1900 ට පෙර -3
1901-1920-5
1921-1930-6
1931-1950-13
1951-1960-21
1961-1970-18
1971-1977-43
1978-1983-62
1984-1990-109

අතිතයේ පැවති රජ්‍ය නොවන සංවිධාන
වේස්ලි මිෂනාරි සමාජය 1814
චර්ච් මිෂනාරි සමාජය 1818
බෞද්ධ පරමවිඥාර්ථ සමාජය 1880
තරුණයින්ගේ ක්‍රිස්තියානි සංගමය 1882
තරුණ කාන්තා ක්‍රිස්තියානි සංගමය 1882
විවේකානන්ද සංගමය 1902
රාමක්‍රිෂ්ණා මීසම 1929
මුදවා ගැනිමේ හමුදාව			    1883
මුස්ලිම් අධ්‍යාපන සමාජය                      1890
මහ‍බෝධි සංගමය                            1891
තරැණ බෞද්ධ සංගමය                        1898
ශාන්ත ජෝන් ගිලන්රථ සංගමය සහ සේවක සමුහය 1906
ලංකා සමාජ සේවා ලීගය                        1915
ලංකා බෞද්ධ සම්මේලනය                        1919
හින්දු අධ්‍යාපන කමිටුව                            1921
කොළඹ රොටරි සමාජය                           1929
ලංකා මහිලා සමිතිය                             1930
රතු කුරැස සමාජය                            1936
ලංකා රතු කුරැස සමාජය                       1949
පවුල් සංවිධාන සංගමය                         1959

මෙරට  දේශිය මට්ටමෙන්  ක්‍රියාත්මක වන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන
සමාජ විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය
විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රය
කොත්මලේ එෆ්එම් ප්‍රජා ගුවන්විදුලි සේවය
මාර්ග ආයතනය
මත්පැන් සහා මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබද තොරතුරැ ඒකකය
ජනවාර්ගික අධ්‍යයනයන් පිළිබද ජාත්‍යන්තර කේන්ද්‍රය
ආසියානු පදනම
සර්වෝදය
රොටරි-ශ්‍රි ලංකාව
ශ්‍රි ලංකා ගුවන්විදුලි සංගමය
ලංකා ජන සංගනන සේවය
කාන්තා අරමුදල-ශ්‍රි ලංකා
ශ්‍රි ලංකා මෙතෝදිස් දේවස්ථානය
ජගත් සම්මුතිය -ශ්‍රි ලංකා
පාරිසරික ජනමාධ්‍යවේදින්ගේ ආසියා-පැසිපික් සම්මේලනය
කාන්තා අධ්‍යාපන සහා පර්යේෂණ කේන්ද්‍රය

රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන පිළිබද ජාතික ලේකම් කාර්යාලයේ ලියාපදිංචි රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන
ශ්‍රි ලංකාවේ ආර්ථික සංවර්ධන සංවිධානය ( 04-04-2005)
මුදවා ගැනිම සහ සංවර්ධනය සදහා අරමුදල ( 25-04-2005)
සෞඛ්‍ය තත්ව පදනම ( 07-04-2005)
ලංකා මිතුරු ශිෂ්‍යත්ව පදනම (30-03-2005)
ලංකා මාතෘ හා ළමා සහයෝගි පදනම  (07-04-2005)
ලංකා මුදවා ගැනිම හා සංවර්ධනය (15-04-2005)
මර්සි ලංකා (31-03-2005)
මිතුරුවෙල( 08-04-2005)
ලංකා සමාජ සහ සංස්කෘතික සංවිධානය(30-03-2005)

පින්තුර ගැලරිය සිවිල් සමාජය බලමුළු ගැන්විම

මුලාශ්‍ර
Orjula,Camila.2005.Peace & Democracy in South Asia "Dilemmas of Civil Society aid:Donors,NGOs & the Quest for Peace in Sri Lanka, Goteborg University, Sweden.

Orjula,Camila.2004'Civil Society in Civil War Peace work & Identity Politics in Sri Lanka. Goteborg University, Sweden.
National Secretariat Of NGO
Civil society
Wickramasinghe,Nira.2001.Civil Society in Sri Lanka
A Study of NGOs 1999 SRI LANKA -http:/www.adb.org/NGO/docs/NGO Sri Lanka.pdf

ශ්‍රී ලංකාව

ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සමාජය


කොළඹ නගර ශාලාව ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ, කොළඹ මහනගර සභාව සහ කොළඹ නගරාධිපති කාර්යාලය පිහිටුවා තිබෙන, ප්‍රධාන මූලස්ථාන ගොඩනැගිල්ලයි. එය කොළඹ, විහාරමහාදේවී උද්‍යානය ඉදිරිපිට ඉදි කොට තිබේ.

ඉතිහාසය
ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරීමේ මුල් ගල, 1924 වර්ෂයේ මැයි 24 වන දිනදී, එවක කොළඹ නගරාධිපති වූ ටී. රෙයිඩ් (T. Reid) මහතා විසින් තබනු ලැබූ අතර, ඉදිකිරීම් කටයුතු 1927 වර්ෂයේදී නිමකරනු ලැබීය. කොළඹ නගර ශාලාවේ නිර්මාණ ශිල්පියා වූවේ එස්. ජේ. එඩ්වඩ් මහතායි.

මේවාද බලන්න
මහනුවර නගර ශාලාව

බාහිර සබැඳි
Under the dome, Architecture of Town Hall

කොළඹ නගර සභාව

කොළඹ නගර ශාලාව


An Phyllorachis sagittata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Trimen. An Phyllorachis sagittata in nahilalakip ha genus nga Phyllorachis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phyllorachis

Phyllorachis sagittata


Pyrola americana er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá norðausturhluta N-Ameríku.

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola americana


لعبة ديزني سينغ إيت أو (بالإنجليزية:Disney Sing It) هي لعبة على كثير من أجهزة الألعاب تحتوي على نمط لعب غنائي وهي تحتوي على عدة أغاني لعدة مغنين في ديزني وهي تستعمل المايكرفون.

الاغاني

الاغاني هي :

"Like Whoa"
"Potential Breakup Song"
"Chemicals React"

 Hannah Montana

"Best of Both Worlds"
"Nobody's Perfect"
"Rock Star"
"Life's What You Make It"

 Miley Cyrus

"G.N.O. (Girl's Night Out)"
"See You Again"
"Start All Over"

 Everlife

"Find Yourself in You"
"Real Wild Child"

 Jordan Pruitt

"Jump to the Rhythm"
"Outside Looking In"

 Cheetah Girls

"The Party's Just Begun"
"One World"
"Dance With Me"

 Billy Ray Cyrus - "Ready, Set, Don't Go"
 Jesse McCartney - "She's No You"
 Corbin Bleu - "Push it to the Limit"
 Vanessa Hudgens - "Say Ok"
 Drew Seeley - "Dance With Me"

انظر أيضاً
 جيتار هيرو
 دي جي ماكس بورتبل
 شركة ديزني

المصادر

وصلات خارجية

ألعاب إكس بوكس 360
ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب فيديو 2008
ألعاب فيديو إيقاعية
ألعاب فيديو ديزني
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مبنية على أفلام
ألعاب فيديو مطورة في المملكة المتحدة
ألعاب وي
ألعاب ويندوز

ديزني سينغ إيت


هانم محمد (19 مايو 1932 - 15 أكتوبر 2007)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
تنوعت أدوارها على الشاشة وفي المسرح والتلفزيون من أعمالها المسرحية «دقى يا مزيكا» أدت أدوار الأم ودور بنت البلد الخفيفة الظل وفي بعض الأحيان قدمت دور الأم القاسية التي لا تخلو من الرقة.

من التمثيليات التلفزيونية
 الست عيشة بدور (عجيبة) أم عيشة
 المناسبات
 جدتي زوزو بدور حسنية

من أهم المسرحيات
 الزلزال 1990

من أهم الأفلام
 لن أغفر أبدا (1981)
 الشقة من حق الزوجة.
 حد السيف.
 مشوار عمر.
 رغبة وحقد وانتقام.
 النمر والأنثى.
 المساطيل.
 درب البهلوان.
 عليه العوض.
 الأخطبوط.
 هاللو أمريكا.
 لو كان ده حلم.
 جواز بقرار جمهوري.
 عسكر في المعسكر.
 جذور في الهواء.
 مغاوري في الكلية.
 العايقة والدريسة.
 الوزير جاي.
 العايقة والدريسة.
 رحلة الشقاء والحب.
 نهاية رجل تزوج.
 مع سبق الإصرار.

 خائفة من شيء ما

روابط خارجية

مراجع

ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات مصريات في القرن 21
مواليد 1347 هـ
مواليد 1349 هـ
مواليد 1932
وفيات 1428 هـ
وفيات 2007
وفيات في القاهرة

هانم محمد


As Forças de Operações Especiais Ucranianas são um dos cinco braços das forças armadas da Ucrânia focado em operações especiais, ações diretas, infiltração, reconhecimento especial, coleta de informações e guerra psicológica. São um braço independente, separados do Exército Ucraniano ou os outros braços das forças armadas. Foram formados em 2016, em resposta a agressão russa no leste, as forças especiais ucranianas foram treinadas no modelo dos grupos de reação da OTAN. Reorganizando os antigos grupos de forças especiais em um só comando unificado.

Ligações externas

Forças armadas da Ucrânia

Forças de Operações Especiais (Ucrânia)


A seguir está uma lista das ordens, condecorações e medalhas do Brasil:

Comendas e condecorações nacionais

Ordens nacionais

  Ordem Nacional do Cruzeiro do Sul (Ordem Nacional mais alta, apenas para estrangeiros)
  Ordem Nacional do Mérito (Maior Ordem Nacional que admite brasileiros em suas fileiras)
  Ordem Nacional do Mérito Científico

Distinção concedida por estatuto especial

 Inscrição no Livro de Mérito dos Heróis da Pátria (Livro de Aço)

Ordens e condecorações outorgadas pelo Poder Executivo, classificadas abaixo das Ordens Nacionais

Ordens Militares

  Ordem do Mérito de Defesa
  Ordem do Mérito Militar
  Ordem do Mérito Naval
  Ordem do Mérito Aeronáutico
  Medalha de Mérito Desportivo Militar
 Mérito Ordem de Inteligência

Ordens e Medalhas Civis de Propósito Específico

 Ordem do Rio Branco (geralmente concedida a funcionários do Itamaraty, para realizações na diplomacia, ou para estrangeiros)
  Ordem do Mérito Cultural
 Ordem Nacional do Mérito Educativo
 Ordem do Mérito Desportivo
  Ordem do Mérito Médico
 Medalha de Mérito Mauá (para empresários do setor de transportes)

Ordens e Condecorações outorgadas pelo Poder Legislativo

  Ordem do Congresso Nacional
 Medalha do Mérito Legislativo da Câmara dos Deputados

Ordens e Condecorações outorgadas pelo Poder Judiciário Federal ou pelo Ministério Público Federal

 Ordem do Mérito do Judiciário Trabalhista
  Ordem do Mérito Judiciário Militar
  Ordem do Mérito do Ministério Público Militar

Prêmios militares e condecorações

Condecorações para bravura militar

  Cruz de Combate de Primeira Classe (Exército)
  Cruz de Combate Segunda Classe (Exército)
  Cruz Naval (Marinha)
  Cruz de Bravura (Força Aérea)

Medalhas de feridas

  Medalha Sangue do Brasil
  Cruz de Sangue (Força Aérea)

Medalhas de guerra para serviço operacional

  Medalha Cruz de Campanha 1914-1918
 Medalha da Vitória (Guerra de 1914-1918)
 Medalha de Serviços Distintos (Marinha)
  Medalha de Serviços de Guerra com 3 estrelas (Marinha)
  Medalha de Serviços de Guerra com 2 estrelas (Marinha)
  Medalha de Serviços de Guerra com 1 estrela (Marinha)
 Medalha da Força Naval do Nordeste - ouro (Marinha)
 Medalha da Força Naval do Nordeste - prata (Marinha)
  Medalha da Força Naval do Nordeste - bronze (Marinha)
  Medalha da Força Naval do Sul - ouro (Marinha)
 Medalha da Força Naval do Sul - prata (Marinha)
  Medalha da Força Naval do Sul - bronze (Marinha)
  Medalha de Campanha (Exército)
  Medalha de Campanha da Itália (Marinha)
  Cruz de aviação, fita A (Marinha)
  Cruz de aviação, fita B (Marinha)

Prêmios de serviço excepcional

  Cruz de Serviços Distintos
  Medalha da Vitória
  Medalha de Mérito Marechal Cordeiro de Farias

Prêmios de bom serviço militar

 Medalha Militar
 Medalha de Tropas
 Medalha de bons serviços da Polícia Militar do Distrito Federal
 Medalha de Mérito para os oficiais e soldados do Corpo de Bombeiros do Distrito Federal

Medalhas de contribuição para os esforços de guerra nacionais

  Medalha de Serviços de Guerra (Marinha)
  Medalha da Campanha do Atlântico Sul (Marinha)
  Medalha de Guerra

Medalhas de serviço militar

  Medalha Naval de Serviços Distintos
  Medalha Pacificadora
  Medalha de Mérito Santos Dumont
  Medalha Marechal Trompowsky
  Medalha de Mérito Tamandaré
 Medalha de Serviço Amazônico
  Medalha Bartolomeu de Gusmão
 Medalha de Mérito Aerotransportada

Extintas

  Ordem Imperial de Cristo
  Ordem de Colombo
  Ordem Imperial de Aviz
  Ordem Imperial de São Tiago da Espada
  Ordem Imperial de Pedro I
  Ordem Imperial da Rosa

Ver também

 Símbolos do Brasil

Ligações externas

 Medalhas Secretaria-Geral do Exército.

Ordens honoríficas do Brasil

Lista de ordens, condecorações e medalhas do Brasil


Deux sous-marins différents de la marine royale suédoise ont porté successivement le nom de HMS Bävern :
 Le , un sous-marin de  lancé en 1921 et désarmé en 1944.
 Le , un sous-marin de  lancé en 1958 et désarmé en 1980.

Notes et références

HMS Bävern


Monobactamele reprezintă o clasă de antibiotice beta-lactamice monociclice (nucleul beta-lactamic nu este fuzionat cu un alt ciclu, spre deosebire de celelalte antibiotice beta-lactamice). Monobactamele sunt active doar împotriva bacteriilor Gram-negative aerobe (precum sunt Neisseria și Pseudomonas). Un exemplu de monobactamă este aztreonamul.

Note

Legături externe

Antibiotice beta-lactamice

Monobactamă


Le Sépoux est un sommet montagneux situé dans le Massif central. Il s'élève à  d'altitude au sein des monts du Vivarais. Il se trouve dans la commune de Sainte-Eulalie, dans le département de l'Ardèche.

Notes et références

Sommet du Massif central
Sommet en Ardèche
Monts du Vivarais

Le Sépoux


Donata Francescato,née le  à Arona, est une psychologue et universitaire italienne, connue pour son travail sur les études de genre et le développement psychologique personnel et collectif.

Biographie
Donata Francescato obtient une licence en 1967 puis une maitrise  en1970 de  littérature française de l'Université Rice. Elle est docteure en psychologie clinique de l'université de Houston en 1972. Elle fait ensuite un stage postdoctoral au département de sociologie de l'Université Brandeis.

A son retour en Italie, elle est cofondatrice de Effe, un magazine féministe actif de 1973 à 1982.

Elle est professeure titulaire de psychologie communautaire à l'Université de Rome La Sapienza jusqu'à sa retraite en 2014.

Au cours de sa carrière universitaire, Francescato a développé des méthodologies d'enseignement en ligne innovantes pour enseigner des compétences professionnelles à l'aide d'un apprentissage collaboratif assisté par ordinateur. Elle a également développé des solutions pour favoriser l'autonomisation individuelle, collective, organisationnelle et communautaire, ainsi que de nombreux programmes d'intervention pour l'autonomisation des femmes, des personnes migrantes et des communautés défavorisées.

Publications principales

Études de genre
 Francescato, D. & Francescato G. (1974). Famiglie Aperte: la comune, Milano: Feltrinelli.
 Francescato, D. (1992, révisé en 2002 puis 2012). Quando l'amore finisce . Bologna: Il Mulino. Traduit en espagnol et portugais
 Francescato, D. (1994).Figli sereni di amori smarriti. Ragazzi e adulti dopo la separazione.  Milano:Mondadori. Republié in 2012 par le Corriere della Sera. Traduit en espagnol et portugais.
 Francescato, D. & Pasini, W. (1999). Il coraggio di cambiare. Milano: Mondadori. Traduite en espagnol, portugais, Français ( Le courage de changer),  japonais et chinois.

Psychologie
 Francescato, D. (1977). Psicologia di comunita' . Milano: Feltrinelli.
 Francescato, D., Putton, A. & Cudini S. (1986). Star bene insieme a scuola.Strategie per un'educazione socio-affettiva dalle materne alla media inferiore. Roma: Carocci.
 Francescato, D., Tomai, M. & Ghirelli, G. (2002).Fondamenti di psicologia di comunita'. . Roma: Carocci.
 Francescato, D., Tomai, M. & Mebane, M. (2004). Psicologia di comunità per la scuola, la formazione e l'orientamento. Esperienze faccia a faccia e online . Bologna: Il Mulino. Traduit en espagnol .
 Francescato, D., Tomai, M. & Solimeno A. (2008). Lavorare e decidere meglio in organizzazioni empowered e empowering . Roma: Carocci.

Notes et références

Liens externes

Personnalité italienne du XXe siècle
Psychologue italien
Féministe italienne
Naissance en avril 1944

Donata Francescato


Assiat Oshoala (født 9. oktober 1994) er en kvindelig nigeriansk fodboldspiller, der spiller som midtbane for FC Barcelona i Primera División og Nigerias kvindefodboldlandshold.

Karriere
Den 23. januar 2015, skiftede Oshoala til Liverpool F.C. Women i FA WSL. Liverpool-manager, Matt Beard udtalte der omkring hende som "en af de bedste unge spillere i verden". Selvom rygter havde knyttet hende til andre klubber, var hun meget glad for at skiftet til Liverpool.

Oshoala gik glip af to måneder af sæsonen 2015, pga. en knæskade, da de forsvarende mestre fra Liverpool sluttede som nummer sy ud af otte hold. I januar 2016 meddelte Liverpool, at et bud fra Arsenal L.F.C. havde aktiveret en frigørelsesklausul i hendes kontrakt, det gjorde hun kunne skifte til London-klubben.

Den 10. februar 2017, skiftede hun til den kinesiske klub Dalian Quanjian F.C., hvor hun spillede i et år.

Den 31. januar 2019, underskrev den spanske klub FC Barcelona Femení Oshoala på en lejeaftale indtil afslutningen af sæsonen. Hun scorede Barcelonas eneste mål i et 4–1 nederlag til Lyon i UEFA Women's Champions League-finalen i 2019.

Den 31. maj 2019 meddelte Barcelona Oshoalas fulde overførsel til klubben og forlængelse indtil 2022.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Spillerprofil hos FC Barcelona

Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Nigeria
Kvindelige fodboldspillere fra Nigeria
Fodboldspillere fra FC Barcelona

Asisat Oshoala


Andrei Gruzsniczki (n. 27 februarie 1962, Ploiești) este un regizor și scenarist de film și televiziune român.

Biografie
Absolvent al Universitatea Națională de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București în 1994, Andrei Gruzsniczki a debutat ca regizor de film fiind regizorul secund al lui Lucian Pintilie în filmele acestuia Next stop, Paradise și Niki and Flo.

OperăCineEuropa

Filmografie - regizor
 Traseu (2008)
 Cronica unei morti amânate (2008)
 Cealaltă Irină (2009)
 Kakaia Freedom? Eta Carnaval (2010)
 Quod erat demonstrandum (2014)
 O faptă bună (2015)
 Zavera, (2019, post-producție), scenariul Andrei Gruzsniczki și Mircea Stăiculescu, regia Andrei Gruzsniczki, cu Dorian Boguță (Ștefan), Ioana Flora (Roxana), Șerban Pavlu (Nic), Medeea Marinescu (Nona) și alții

Filmografie - scenarist
 Traseu (2008)
 Cealaltă Irina (2009)
 Quod erat demonstrandum (2014)
 O faptă bună (2015)
 Zavera, (2019, post-producție), scenariul Andrei Gruzsniczki și Mircea Stăiculescu

Filmografie - regizor secund
 The Wild Dogs (2002)
 Niki and Flo (2003)
 Niki Ardelean, colonel în rezervă (2003)
 Ursul (2011) - creditat ca Andrei Morsanu Gruzsniczki

Recunoaștere, premii
Quod Erat Demonstrandum a primit multiple dovezi de recunoaștere, Premiul special al juriului la Roma Cinemafest, premiu pentru decoruri la Wiesbaden și cinci premii Gopo, la ceremonia decernării Premiilor Gopo din 2015.

Referințe

Vezi și
 Gopo 2015

Legături externe
 Google search
 IMDB
 Premiile Gopo website oficial
 Pro FestivalScope
 FIPRESCI
 Interviu cu Andrei Gruzsniczki

Nașteri în 1962
Nașteri pe 27 februarie
Cineaști români
Ploieșteni
Regizori români
Români în viață
Scenariști români

Andrei Gruzsniczki


Travis Fimmel () este un model și actor de filme și televiziune australian.

A devenit cunoscut în 2002, pentru a fi imaginea campaniei de modelare de lenjerie intimă pentru Calvin Klein, și a atras atenția industriei cinematografice internaționale pentru a juca rolul de protagonist al serialului Vikings (2013), interpretând rolul regelui norvegian legendar din secolul al IX-lea, Ragnar Lodbrok.

Notabile sunt și interpretările lui în seria Tarzan (2003) și Bestia (2009) precum și în filmul Warcraft: Originile (2016).

Filmografie

Filme

Seriale TV

Referințe

Nașteri în 1979
Actori de film australieni
Actori de televiziune australieni
Fotomodele din Australia
Australieni în viață

Travis Fimmel


Den danske sangerinde Hanne Boels diskografi består af 16 studiealbum, 2 livealbum, og ét opsamlingsalbum.

Album

Studiealbum

Livealbum

Opsamlingsalbum

Kilder

Boel, Hanne diskografi

Hanne Boels diskografi


Die Rima Carmen ist eine kleine Mondrille, die durch einen Ausläufer des Mare Serenitatis an dessen östlichem Rand, östlich des Mons Argaeus verläuft. Sie erstreckt sich in nordsüdlicher Richtung über etwa 15 Kilometer.
Östlich von ihr liegt die Rima Rudolf.

Die namentliche Bezeichnung geht auf eine ursprünglich inoffizielle Bezeichnung auf Blatt 42C3/S3 der Topophotomap-Kartenserie der NASA zurück, die von der IAU 1976 übernommen wurde.

Weblinks

 Rima Carmen auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Mondrille

Rima Carmen


JFET (Junction Field Effect Transistor - birleşim yüzeyli alan etkili transistör) üretilen ilk alan etkili transistörlerdir (FET-Field Effect Transistör). JFET'ler üç bacaklıdır; G (Gate), S (Source) ve D (Drain). JFET'lerin G bacakları normal transistörlerin base bacağına, source bacakları normal transitörlerin emiter bacağına, drain bacakları ise normal transistörlerin kollektör bacaklarına benzetilebilir.

JFET'lerin giriş empedansları 100 MOHM dolayında olup çok yüksektir, çalışabildikleri frekans aralığı dardır. JFET'ler giriş empedanslarının yüksek ve elektrotları arasındaki kapasitenin düşük olması nedeniyle yüksek frekanslı elektronik devrelerde kullanılırlar.

Normal transistör ile JFET arasındaki tek fark, normal transistörün kollektör emiter arasındaki akımın, base'inden verilen akımla kontrol edilmesi, JFET transistörün ise gate 'inden verilen gerilimle kontrol edilmesidir. Yani JFET'ler gate ucundan hiçbir akım çekmezler. JFET'in en önemli özelliği de budur. Bu özellik içerisinde çok sayıda transistör bulunduran entegrelerde ısınma ve akım yönünden büyük bir avantaj sağlar.

JFET çeşitleri
Normal transistörlerin NPN ve PNP çeşitleri olduğu gibi JFET transistörlerinde N kanal ve P kanal olarak çeşitleri bulunmaktadır. Fakat genel olarak en çok N kanal JFET'ler kullanılır.

N Kanallı JFET

N kanal JFET transistörler iki adet P ve bir adette N maddesinin birleşiminden meydana gelmiştir. Gate ucuna uygulanan gerilim ile Drain ve Source uçları arasındaki direnç değeri kontrol edilir. Gate ucu 0V tutulduğunda, yani D ucuna birleştirildiğinde P ve N maddeleri arasındaki nötr bölge genişlemeye başlar. Bu durumda D ve S uçları arasından yüksek bir akım akmaktadır. D ve S uçları arasına uygulanan gerilim seviyesi arttırıldığı takdirde ise bu nötr bölge daha da genişlemeye başlar ve akım doyum değerinde sabit kalır. Gate ucuna eksi değerde bir gerilim uygulanması durumunda ise nötr bölge daralır. Akım seviyesi de gate ucuna uygulanan gerilim seviyesine bağlı olarak düşmeye başlar. Bu sayede D ve S uçlarındaki direnç değeri yükselir.

P Kanallı JFET
P kanal JFET transistörlerin çalışma sistemi de N kanal JFET 'lerle aynıdır. Tek farkı polarizasyon yönünün ve P N maddelerinin yerlerinin ters olmasıdır. Yani gate ucuna pozitif yönde polarizasyon verdiğimizde D ve S uçları arasındaki direnç artar, akım düşer. Gate ucu 0V iken ise akım doyumdadır.

JFET'lerin avantajları

JFET'ler anahtar olarak kullanıldıklarında sapma gerilimleri yoktur.
JFET'ler bipolar transistörlere göre daha az parazit ile (gürültü) çalışırlar.
JET'lerin sıcaklık kararlılıkları yüksektir, yani sıcaklık değişimlerinden az etkilenirler.
JFET'lerin gövdeleri küçük olduğundan entegrelerde çok kullanılırlar.

JFET'lerin dezavantajları
JFET'lerin dezavantajı çalışabildikleri frekans aralığının (bant genişliği) dar olması ve çabuk hasar görebilmeleridir.
Mosfetler ve JFET'ler arasındaki en önemli fark da mosfetlerin bant genişliğinin çok daha fazla olmasıdır.

Kaynakça

Robotik Sistem

Transistörler

Junction Field Effect Transistor


Metrosideros excelsa (pōhutukawa sau Pomul de Crăciun din Noua Zeelandă) este un arbore persistent ornamental din familia Myrtaceae care crește în zonele de coastă. Are o coroană bogată de flori roșii (ocazional portocalii, albe  sau albe.) Poate fi întâlnit sporadic și în zona Cape din Africa de Sud sau în Insulele Azore.

Pōhutukawa este unul din cele doisprezece specii endemice de Metrosideros din Noua Zeelandă. Renumit pentru culoarea vibrantă și capacitatea sa de a supraviețui chiar și cocoțat pe stânci stâncoase, precare, acest arbore își are un loc important în cultura din Noua Zeelandă pentru puterea și frumusețea sa și este considerat ca fiind un copac principal () de către mauri. Floarea copacului se numește .

Note

Legături externe

 Rare Metrosideros E. Alley, at Sao Miguel Island, Azores, where it grows faster and larger than in its native habitat

Myrtaceae
Flora Noii Zeelande
Crăciun

Metrosideros excelsa


An Andropogon floridanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner. An Andropogon floridanus in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Florida. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Andropogon

Andropogon floridanus


Arauca () is a department of Eastern Colombia located in the extreme north of the Orinoco Basin of Colombia (the Llanos Orientales), bordering Venezuela. The southern boundary of Arauca is formed by the Casanare and Meta Rivers, separating Arauca from the departments of Casanare and Vichada. To the west, Arauca borders the department of Boyacá. The Caño Limón oil fields located within Arauca account for almost a third of the Colombian oil output. Its capital is the town of Arauca.

Etymology
The name Arauca is believed to derive from the name of an Indigenous people, who are thought to be related to the Arawak or Arhuaco people. Some have also speculated that the name Arauca is connected with the Araucanian or Mapuche Indians of Chile and Argentina.

History
The first conquistador to set foot in the region of present-day Arauca was Nikolaus Federmann in 1539. He was first a soldier in the company of Georg von Speyer, who passed through the south of present Venezuela and the eastern part of what is today known as Colombia. In 1659, the catholic missions were establishing new settlements in tribal Guahibo, U'wa, Aeric and Chirico tribal lands.

In the eighteenth century, being expelled from the Jesuits under Viceroy Pedro Mesia de la Zerda, the Augustinian Recollect succeeded in their mission of evangelization. They founded five centers of the catechism: Solitude of Cravo, Cuiloto San Javier, San Jose del Ele, Lipa San Joaquin and San Fernando de Arauca.

In 1810, the Araucanian territory became part of the newly created province of Casanare and in 1819 Arauca was incorporated into the province of Cundinamarca. By 1857, Arauca was made part of the Sovereign State of Boyacá, that later became the Boyacá department. In 1891, the Arauca police station was established with chief executive Pedro León Acosta. By decree 113 of January 20, 1955, the territory was elevated to the national quartermaster, and finally, with the Constitution of July 5, 1991, Arauca became a department. Arauca is the regional capital since 1911.

Political and administrative evolution
 1550: The New Kingdom of Granada is officially established under the Audiencia
 1810: With the division into new units, the Arauca territory becomes part of the province of Casanare
 1818: Under president Fernando Serrano and Santander, General Commander of the patriotic forces, Arauca becomes provisional capital of the Republic
 1819: The province of Casanare became part of the Department of Cundinamarca
 1831: With the dissolution of Gran Colombia, Arauca remains part of the province of Casanare
 1886: With the creation of the departments, Arauca becomes part of the Department of Boyacá
 1911: Creation of the Special Commissioner of Arauca; capital of Arauca
 1955: The Araucanian territory acquired the status of National Quartermaster
 1960: Boyacá Arauca is secreted

Geography
Its territory covers an area of 23,818 km2, predominantly composed of plains.

Ethnography

The Colombian census does not collect data on race and ethnicity, but compiled population estimates of the five groupings are:
 Indigenous Latino (93.70%)
 Afro-Colombians (4.07%)
 Native Tribal American or Tribal Indigenous (2.22%)
 Roma (0.01%)
 Asian (0.01%)

There are small numbers of descendants of European immigrants: the Spanish, German, Portuguese, Italian, French, British, Dutch, Polish, Greek and Arab (i.e. Lebanese, Syrian and Palestinian) nationalities.

Many Venezuelan nationals live in the department; around 10-15 percent of the population is of Venezuelan origin.

Indigenous population

The department's total indigenous population amounts to 3591 people. Across the department 26 resguardos are located in an area of . Six indigenous groups populate this region; U'wa with 1,124 members; Betoye at 800, Sikuani number 782, 441 Hitnü are registered, Kuiba count up to 241, Hitanü are listed at 110, the Chiricoa amount to 63 and thirty Piapoco are registered in Arauca. The predominant ethnic group in the department are the U'wa. They are located in the northeastern foothills of the Eastern Ranges of the Colombian Andes, until the Sierra Nevada del Cocuy in Boyacá. Its total population is estimated at 7231 people, belong to the Chibcha language family. U'wa means "intelligent people who can speak".

The Betoye with 800 members constitutes the second-largest ethnic group in the department. They inhabit the banks of the Cravo Norte River and the municipality of Tame. The area of its territory is . Their language is considered part of the Chibcha language family. Although not retaining their original language, the people speak a mixture of Betoye with Spanish. Certain grammatical structures of the Betoye language persist in this mixture.

The Guahibo are subdivided into tribes known as Sikuani, Kuiba, Chiricoa, Hitanü (iguana) and Hitnü (Macaguane), who speak Arawakan languages.

Economy
The main economical activity of Arauca is centered around the oil industry, with the Caño Limón oilfields as the most important source. The soils of the region have shown good conditions for growing cacao, bananas, cassava, rice, corn and fruit trees, as well as industrial crops such as African palmtree, sorghum, soybeans and sesame. Livestock farming is another important factor of the department's economy.

Municipalities

Arauca department consists of seven municipalities.
 Arauca
 Arauquita
 Cravo Norte
 Fortul
 Puerto Rondón
 Saravena
 Tame

Gallery

References

External links

  News, music and photos of Arauca
 Le Sang de la terre, documentary about Arauca

Departments of Colombia
States and territories established in 1991

Arauca Department


El término Kírovski  puede referirse a:

Kírovski (Azerbaiyán), localidad de Azerbaiyán.

Kírovski (Lokot, Altái), localidad del raión de Lokot del krai de Altái, en Rusia.
Kírovski (Smolenskoye, Altái), localidad del raión de Smolénskoye del krai de Altái, en Rusia.
Kírovski (Topchija, Altái), localidad del raión de Topchija del krai de Altái, en Rusia.
Kírovski (Astracán), localidad del óblast de Astracán, en Rusia.
Kírovski (Bashkortostán), localidad de la república de Bashkortostán, en Rusia.
Kírovski (Belgorod), localidad del óblast de Belgorod, en Rusia.
Kírovski (Kamchatka), localidad del krai de Kamchatka, en Rusia.
Kírovski (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
Kírovski (Krasnoyarsk), localidad del krai de Krasnoyarsk, en Rusia.
Kírovski (Kursk), localidad del óblast de Kursk, en Rusia.
Kírovski (Moscú), localidad del óblast de Moscú, en Rusia.
Kírovski (Nizhni Nóvgorod), localidad del óblast de Nizhni Nóvgorod, en Rusia.
Kírovski (Nóvgorod), localidad del óblast de Nóvgorod, en Rusia.
Kírovski (Oremburgo), localidad del óblast de Oremburgo, en Rusia.
Kírovski (Oriol), localidad del óblast de Oriol, en Rusia.
Kírovski (Penza), localidad del óblast de Penza, en Rusia.
Kírovski (Primorie), localidad del krai de Primorie, en Rusia.
Kírovski (Samara), localidad del óblast de Samara, en Rusia.
Kírovski (Stávropol), localidad del krai de Stávropol, en Rusia.
Kírovski (Tiumén), localidad del óblast de Tiumén, en Rusia.
Kírovski (Tomsk), barrio de Tomsk en el óblast de Tomsk, en Rusia.

Kírovski


El Chicago Sun-Times es un diario estadounidense que se publica en Chicago, Illinois. Es la publicación insignia del grupo Sun-Times Media Group. Es el periódico que ha sido publicado continuamente por más tiempo en la ciudad. Comenzó en 1844 como el Chicago Evening Journal (que fue el primero en publicar el rumor, que ahora se cree falso, de que una vaca propiedad de Catherine O'Leary fue responsable del gran incendio de Chicago de 1871). El Evening Journal, cuyo edificio en el lado sur del canal no sufrió daños, le cedió un espacio al Chicago Tribune temporalmente mientras era reconstruido. En 1929, el periódico fue reinaugurado como el  Chicago Daily Illustrated Times.

El diario moderno surgió de la fusión en 1948 del Chicago Sun, fundado en 1941 por Marshall Field III, y el Chicago Daily Times. El diario era propiedad de Field Enterprises, controlado por la familia Marshall Field, que adquiriría el Chicago Daily News en 1959 y lanzaría la televisora WFLD en 1966. Cuando el Daily News dejó de publicarse en 1978, buena parte de su personal, incluyendo el columnista ganador de un Premio Pulitzer Mike Royko, fue reubicado al Sun-Times. Durante el período Field, el periódico tuvo un carácter populista,  progresista en la línea del Partido Demócrata pero era independiente de la organización de los demócratas en la ciudad. Aunque su estilo gráfico era de tabloide urbano, el periódico era de buena calidad periodística y no dependía de historias de primera plana sensacionales. Por lo general publicaron artículos del servicio de cables del Washington Post o Los Angeles Times.

Premios e historias relevantes
El periódico ha ganado ocho Premios Pulitzer.

 1970: Tom Fitzpatrick - Informe general
 1971: Jack Dykinga - Fotografía destacada
 1973: Ron Powers - Crítica
 1974: Art Petacque, Hugh Hough - Informe general
 1975: Roger Ebert - Crítica
 1982: John H. White - Fotografía destacada
 1989: Jack Higgins - Editorial Cartooning
 2011: Frank Main, Mark Konkol y John J. Kim - Informe local

Doug Moench fue nominado al premio Chicago Newspaper Guild Award en 1972 por su historia de la violencia en el  in the Metro de Chicago. En 1978, el periódico dirigió la investigación Mirage Tavern, en la que reporteros encubiertos operaban un bar y filmaron a oficiales de la ciudad aceptando sobornos en cámara.

En enero de 2004, luego de una investigación de seis meses liderada por Tim Novak y Steve Warmbir, el diario reveló el escándalo del Hired Truck Program –un programa de la ciudad en el que camiones privados eran contratados en forma velada para realizar trabajos para la ciudad–. Luego de un artículo del Sun-Times por Michael Sneed en el que erróneamente se identificaba al perpetrador de la masacre de Virginia Tech del 16 de abril de 2007 como un nacionalista chino sin nombre, la República Popular China criticó al Chicago Sun-Times por publicar lo que llamó "informes irresponsables."

Referencias

Enlaces externos

Periódicos en inglés
Periódicos de Estados Unidos
Periódicos ganadores del Premio Pulitzer

Chicago Sun-Times


Codul Lieber din 24 aprilie 1863, cunoscut și ca Ordinul General nr. 100, a fost o instrucțiune semnată de către Președintele SUA, Abraham Lincoln, forțelor Uniunii Statelor Unite în timpul Războiului Civil American, care dicta cum ar trebui să se comporte soldații în timpul războiului. Numele său provine de la cel al autorului, savantul juridic germano-american și filozoful politic Franz Lieber.

Context istoric
Lieber luptase pentru Prusia în timpul Războaielor Napoleoniene și fusese rănit în bătălia de la Waterloo. A trăit și a învățat timp de două decenii în Carolina de Sud, unde a fost expus ororilor sclaviei. Începând din octombrie 1861, în calitate de profesor de istorie și științe politice la Universitatea Columbia, Lieber a ținut o serie de prelegeri la noua Facultate de Drept Columbia intitulată "Legile și uzanțele războiului". El credea că metodele folosite în război trebuie să se alinieze scopurilor și că scopurile trebuie să justifice mijloacele.

În timpul Războiului Civil American, soldații s-au confruntat cu o serie de dileme etice. Lieber cunoștea despre unele din acestea din experiențele sale de război din Europa, precum și prin fiii săi (dintre care doi au luptat pentru Uniune, iar un altul au murit luptând pentru Confederație lângă Williamsburg). În timp ce se afla la Sf. Louis în căutarea unuia dintre fiii lui, care fusese rănit la Fort Donelson, Lieber s-a întâlnit cu generalul Henry Halleck, care fusese avocat în viața civilă și publicase "Legea internațională sau Regulile de reglementare a relațiilor dintre state în pace și război" la începutul anului 1861. Pe măsură ce războiul trena, tratamentul spionilor, războinicilor de gherilă și simpatizanților civili a devenit deosebit de dificil. La fel a fost și tratamentul sclavilor evadați, a căror returnare la proprietarii lor era interzisă printr-un ordin din 13 martie 1862. După ce Halleck a devenit general-șef în iulie 1862, el a a cerut părerea lui Lieber. Profesorul a răspuns cu un raport "
Grupările de gherilă analizate în conformitate cu legile și uzanțele războiului", iar Halleck a comandat 5000 de exemplare tipărite. În aceeași vară, Lieber l-a sfătuit pe secretarul de război Edwin Stanton cu privire la "utilizarea militară a persoanelor de culoare".

Până la sfârșitul anului, Halleck și Stanton l-au invitat pe Lieber la Washington să revizuiască Articolele de război din 1806. Printre alți membri ai comitetului de revizie s-au numărat general-maiori Ethan Allen Hitchcock, George Cadwalader și George L. Hartsuff și generalul de brigadă John Henry Martindale, însă în esență Lieber a fost lăsat să redacteze instrucțiuni pentru soldații Uniunii care se confruntă cu aceste situații. Halleck le-a editat pentru a se asigura că nimic nu este în contradicție cu Proclamația de emancipare a lui Lincoln. Ulterior, Lincoln le-a emis în aprilie 1863.

Note

Legături externe
 The full text of the Lieber Code
 The full text of the Lieber Code at the Yale Avalon Project
 Text of the Law of War Manual alternate link

Documente americane de război civil
Legile războiului
Războiul filipino-american

Codul Lieber


Vakhushti (;  1696 – 1757) was a Georgian royal prince (batonishvili), geographer, historian and cartographer. His principal historical and geographic works, Description of the Kingdom of Georgia and the Geographical Atlas, were inscribed on UNESCO's Memory of the World Register in 2013.

Life
Born as a royal bastard, son of King Vakhtang VI of Kartli (ruled 1716–24), he was born in Tbilisi, 1696. Educated by the brothers Garsevanishvili and a Roman Catholic mission, he was fluent in Greek, Latin, French, Turkish, Russian and Armenian.

His name Vakhushti derives from Old Iranian vahišta- ("paradise", superlative of veh "good", i.e., "superb, excellent"). Its equivalent in Middle Persian is wahišt and in New Persian behešt.

In 1719 and 1720, he took part in two successive campaigns against the rebel duke (eristavi) Shanshe of the Ksani. From August to November 1722, he was a governor of the kingdom during his father's absence at the Ganja campaign. Later he served as a commander in Kvemo Kartli. After the Ottoman occupation of Kartli, he followed King Vakhtang in his emigration to the Russian Empire in 1724. Retired to Moscow, Tsarevich Vakhusht (as he came to be known in Russia) was granted a pension. He died at Moscow in 1757. He was buried at the Donskoy Monastery in Moscow, a traditional burial ground of Georgian emigrant royalty and nobility.

Works

Most of his works were written or completed in Moscow. The best known are Description of the Kingdom of Georgia (completed in 1745), The Geographic Description of Georgia (completed in 1750) and two geographic atlases of the Caucasus region accompanied by the images of several historic coats of arms (1745–46).

His famous Description of the Kingdom of Georgia is essentially an adorned synopsis of the initial texts of the corpus of medieval Georgian annals, Kartlis Tskhovreba. Vakhushti was critical of the re-edition of the corpus assembled by a scholarly commission chaired by his father Vakhtang VI. So as to rectify perceived oversights of Vakhtang's version, Vakhushti compiled his own comprehensive history and geographical description of the Georgian people and lands. One of the chief goals of his corrective was to underscore all-Georgian political and cultural unity despite the fact that Georgia was politically divided among competing kings and princes during Vakhushti's lifetime. The popularity of Vakhushti's tome is evidenced by the many copies made of it, and his narrative significantly shaped the way in which subsequent generations have conceived of an all-Georgian past. It is also a major source on the Georgian history of the 16th and 17th centuries.

Vakhushti's works were soon translated into Russian and later into French and served as a guide to many contemporary European scholars and travelers to Caucasus up to the early 20th century.

He also completed, together with his brother, Prince Bakar, the printing of the Bible in Georgian, which he had been only partly done by their father, Vakhtang VI. He established for that purpose, in his house near Moscow, a printing-press, taught the art of printing to several Georgian clergymen, and completed the first printed edition of the Bible in Georgian in 1743. The printing-press was afterwards transferred to Moscow, where several religious works in Georgian were printed.

Family
Vakhushti married in 1717 Mariam, youngest daughter of Giorgi-Malakia Abashidze, ex-King of Imereti (1702–07), and had several children:

 Prince Ioane (1719–1781), general in the Russian service;
 Princess Alexandra (12 August 1721 – 8 April 1789);
 Prince David (1723–1819);
 Princess Mariam (1724–1807);
 Prince Domenti (1728–1737);
 Prince Nikoloz (died 6 November 1784);
 Princess Anna (1744–1779);
 Prince Iotam (fl. 1737);
 Prince Petre (fl. 1737);
 Princess Guka (fl. 1737).

See also

 Bagrationi
 Bakar Bagrationi
 George, Prince of Georgia

References

 Gabashvili, Valerian. Vakhushti Bagrationi. Tbilisi, 1969 (Georgian)
This article incorporates text from the Penny Cyclopædia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge, a publication now in the public domain.

18th-century historians from Georgia (country)
Geographers from Georgia (country)
18th-century geographers
House of Mukhrani (royal line)
1696 births
1757 deaths
People from Tbilisi
18th-century cartographers
Illegitimate children of Vakhtang VI
18th-century writers from Safavid Iran
Cartographers from Georgia (country)

Vakhushti of Kartli


FAT o Fat puede referirse a:

Far Eastern Air Transport, aerolínea de la República de China.
Fat (canción), canción interpretada por "Weird Al" Yankovic;
Frente Auténtico del Trabajo, confederación independiente de sindicatos, cooperativas de trabajo y organizaciones comunitarias en México;
Fuerzas Armadas de Turquía
Tabla de asignación de archivos (del inglés file allocation table), un sistema de archivos
F.A.T. International, promotor germano-austríaco de eventos deportivos;

FAT (desambiguación)


Abol-Hasán Alí ebn-e Yulugh Farrojí-e Sistaní (en grafía persa: , conocido usualmente como Farrojí Sistaní o simplemente Farrojí) (fallecido en 1037). Poeta de la corte de los sultanes Gaznavíes en los siglos X y XI d.C., es una de las grandes figuras literarias del patrimonio clásico persa, englobado por los historiadores de la literatura en el estilo de Jorasán.

De ascendencia irania, Farrojí fue uno de los maestros panegiristas más destacados de la corte del Sultán Mahmud en Gazni, hoy Afganistán.

Biografía
Hijo al parecer de un sirviente del último emir saffarí de Sistán, se sabe poco a ciencia cierta de sus primeros años. El inicio de su carrera lo marca la composición, movido por la indigencia, de la casida conocida por su arranque Con una caravana cargada de ricos ropajes (en persa: با کاروان حله), ofrecida al visir As'ad Chaghaní. El primer dístico reza:

La belleza del poema abrió las puertas de la corte al joven Alí ebn-e Yulugh. Al día siguiente, el emir se retiró a su finca de recreo, y el visir describió al poeta la disposición del lugar donde se marcaban los caballos, y ebn-e Yolugh compuso una nueva casida (El herradero, en persa داغگاه) basándose en las descripciones. El visir quedó tan impresionado que de inmediato llevó al poeta ante el emir, que bajo el efecto de la casida regaló al autor cuarenta potros y lo situó entre sus allegados.

Alí ebn-e Yulugh adoptó Farrojí como seudónimo, y con él sirvió en las cortes de las dinastías Saffarí, Chaghaní y Gaznaví, siendo esta última donde más se destacó. El sultán Mahmud de Gazni lo designó poeta mayor de su corte ( "rey de poetas"). Tras el fallecimiento de Mahmud en 1030 d.C., Farrojí se empleó durante el resto de su carrera en la alabanza de su hijo, el sultán Masud.

Obra
Se conservan unos 9.000 versos de Farrojí, considerado uno de los mejores compositores de casidas de la literatura persa. Las características de su estilo son sencillez, fluidez y delicadeza, por lo que se lo compara su dominio de la casida con el que despliega Saadí sobre el ghazal. Farrojí destaca por su cultivo de motivos eróticos y la expresión sutil de sentimientos amorosos. Destaca en la descripción de las virtudes de los cortesanos para los que trabajó, de la naturaleza, de los campos de batalla, etc. En sus panegíricos pueden observarse además muestras de humor, picardía e incluso sutil insolencia hacia los cortesanos. Además de casidas, la obra de Farrojí comprende también ghazales y otras formas poéticas persas: fragmentos qat'e, cuartetos robaí, tarkibband, taryiband, etc.

Farrojí era también músico, cantante de buena voz y diestro intérprete de barbat.

Bibliografía
 Jan Rypka, History of Iranian Literature. Reidel Publishing Company. 1968 . ISBN 90-277-0143-1
 Zabihollâh Safâ, Târix-e adabiât dar Irân (). Teherán, Entešârât-e Qoqnus. 1373. ISBN 964-311-013-3
 Nasrollâh Emâmí, Parniân-e haft rang. Tahlil-i az zendegi va še'r-e Farroxi-e Sistâni bâ gozide-ye aš'âr (). Teherán, Ŷâmí (). Año 1375 (circa 1996 d. C.). ISBN 964-5620-63-5

Notas

Véase también
Literatura persa
Farrojí Sistaní
Poetas musulmanes
Escritores de Irán del siglo X
Escritores de Irán del siglo XI
Poetas del siglo XI

Farrojí Sistaní


Kosmos 2519, ruski geodetski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Nivelir-ZU (br. 1). Služio je i za tehničke pokuse. Cjelovita namjena nije poznata široj javnosti.

Lansiran je 23. lipnja 2017. godine s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/4. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1v/Volga. Orbita mu je 653 km u perigeju i 668 km u apogeju. Orbitni nagib mu je 98,05°. Spacetrackov kataloški broj je 42798. COSPARova oznaka je 2017-037-A. Zemlju obilazi u 97,95 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Skupa s njime je u orbitu doveden Kosmos 2521, koji je Kosmos 2519 pustio 23. kolovoza 2017. godine, i Kosmos 2523 koji se odvojio od Kosmosa 2521 listopada 2017. godine.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Volga 14S46 br. 3 ispao je iz niske orbite, a Blok-I 14S54/RD-0110 ostao je kružiti u niskoj orbiti, znatno nižeg perigeja od glavnog satelita.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Kosmos 2519 / Kosmos 2521 / Kosmos 2523 (engl.)

Vanjske poveznice
Состав группировки КНС ГЛОНАСС на 28.01.2012г Состояние ОГ (rus.)
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2519


Lucas Ruzin (Brasil, 16 de junio de 1991) es un futbolista brasileño. Juega como defensa.

Clubes

Campeonatos nacionales

Enlaces externos
 Ficha en Soccerway.com

Futbolistas de Brasil
Futbolistas de Everton de Viña del Mar en los años 2010

Lucas Ruzin


An Cymbidium purpuratum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.J.Chen, L.Q.Li ngan Zhong Jian Liu. An Cymbidium purpuratum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium purpuratum


Norogachi, en el municipio de Guachochi es una de las comunidades más importantes en la Sierra Tarahumara. Sede del pueblo indígena del mismo nombre pues ahí está el templo (Nuestra Señora del Pilar), el Komeráchi (la casa de comunidad) y la Plaza Mayor del Pueblo. Ahí se reúnen los tarahumaras domingo a domingo a escuchar después de la misa el nawésari del gobernador (siríame) principal de los 5 pueblos (Mariana Pobora, Choguita, Papajichi, Pawichiki y el mismo Norogachi) que forman una confederación con Norogachi e incluso ocasionalmente de pueblos distantes como Aboréachi o Narárachi. Los tarahumares conservando totalmente la autonomía de sus pueblos reconocen la primacía de Norogachi.

Norogachi significa "cerros redondos" del tarahumara noró=redondo, ga, gawí=cerro, chi=lugar. Una variante es "el redondel" refiriéndose a la disposición de los cerros que rodean el valle de Norogachi.

La celebración de la Semana Santa (Noríruachi) en Norogachi por los tarahumares tiene fama mundial y ha sido filmada y fotografiada por numerosos artistas de diversas nacionalidades. Las fiestas de fin de año comenzando el 12 de octubre con la fiesta patronal de Nuestra Señora de Pilar (Pirárochi), seguida de Guadalupe (Warúpachi) y Navidad (Nabiráchi), y por último el cierre de la Pascua el día de Reyes (Réyechi, Páskochi) representan oportunidades para apreciar las danzas de matachines y la música de violín que también ha alcanzado fama nacional (ver Erasmo Palma Fernández)

El casco del pueblo de Norogachi está formado principalmente por familias mestizas asentadas alrededor de las instalaciones misioneras. Algunos mestizos son descendientes de maestros rurales que se quedaron en la región otros de comerciantes que ahí se establecieron aprovechando las congregaciones de indígenas en fiestas y domingos. Algunas familias mestizas notables de Norogachi incluyen a los Villalobos, Moreno, Loya, Aguirre, Pérez, Herrera, Gardea, Molina entre otras.

Historia

La incipiente arqueología de la región revela antiguas habitaciones, del tipo circular y cuevas funerarias pertenecientes a los diversos "horizontes" descritos por Zingg ("Canasteros", "Horizonte Transicional del Río Fuerte") pero la exploración apenas si ha comenzado (Irigoyen 2011) Se puede decir sin embargo que la región ha sido habitada continuamente por varios miles de años. Cerca de Norogachi está Ganóchi -la cueva de los gigantes- de donde investigadores americanos retiraron huesos que los naturales atribuían a gigantes (o a sus víctimas).

Norogachi fue fundada en 1690 y fue afectada por las rebeliones indígenas de esa época. Norogachi fue de las primeras misiones que se reabrieron cuando los jesuitas retornaron en 1901 (en diciembre) Ahí abrió el padre Vargas el primer tohuisado (internado para niños) de la sierra en 1905. Esta fundación de hecho constituiría el alma de la estación misional y por ende del moderno Norogachi en los años venideros. En 1913 se libró en Norogachi una batalla entre las fuerzas huertistas y constitucionalistas, resultando derrotados estos últimos.

En 1934 el gobierno expropió dentro de los eventos aciagos de la persecución religiosa la escuela y el internado indígena que no fueron retornados sino hasta 1942 en un estado de deplorable descuido. Las Siervas del Sagrado Corazón de Jesús y de los Pobres han atendido desde entonces el internado y la escuela. El trabajo con los niños ha pasado a ser de los Hermanos Maristas desde los años 70's.

Tiempos modernos

Al reanudarse los trabajos misionales un número importante de misioneros jesuitas han presidido las actividades de la Misión incluyendo a los padres Pichardo, Galván (reputado médico), Brambila, Moreno, Uranga, Díaz Infante, Robles, Vallejo y muchos otros. El establecimiento de la confederación de los cinco pueblos -Mariana Pobora- fue alentado por el P. Ernesto Uranga en los años 1950's y 1960's y la Escuela de Lenguas por el P. Carlos Díaz Infante en los 1970's.

En 1959 las Hermanas de la Misericordia de San Carlos Borromeo fundan la Clínica San Carlos que desde entonces ha fungido como hospital y consultorio médico regional. Este centro ha sido atendido por enfermeras religiosas entrenadas en Austria (SM Elise Andris, SM Rosalía Mendoza) y doctores americanos (Hardy Carlton, William Lohr, Chuck Cullen y otros) que volaban desde Texas, Oregon y Nuevo México para prestar sus servicion en breves incursiones que sin embargo proporcionaron atención médica a muchos pacientes. Desde 1974 la Clínica ha tenido un médico residente (Drs. Irigoyen, Licona, y otros).
En el año actual (2019),los hermanos maristas, a través de la Universidad Marista de Mérida proporcionaron un Médico general recién egresado, el Dr. Lizandro Lizama Medina quien presta servicios hasta el momento de la publicación de este escrito.

Existen también desde los 1950's una escuela oficial dedicada principalmente a los pobladores mestizos y desde 1977 una Clínica tiempos una clínica establecida por el plan IMSS-COPLAMAR. La pista de aterrizaje es un indispensabe elemento para a comunicación y la evacuación de enfermos graves.

Referencias

Localidades del estado de Chihuahua

Norogachi


Sir Colin Alexander St. John "Sandy" Wilson, FRIBA, RA (* 14. März 1922 in Cheltenham; † 14. Mai 2007) war ein britischer Architekt, Dozent und Autor. Als sein bekanntestes Bauwerk gilt die British Library, für die er 30 Jahre lang plante.

Er heiratete zweimal. Zunächst Muriel Lavendel 1955, doch ein Jahr nach der Scheidung 1971 heiratete er 1972 die Architektin Mary Jane Long. Mit Long hat er einen Sohn und eine Tochter.

1998 wurde er als Knight Bachelor geadelt.

Weblinks

 Biographie der Royal Academy of Arts (englisch)
 Portrait in der National Portrait Gallery (englisch)

Literatur
 The Other Tradition of Modern Architecture: The Uncompleted Project. Black Dog Publishing, 1995, 2007
 The Artist at Work: On the Working Methods of William Coldstream and Michael Andrews. Lund Humphries, 1999

Architekt (Vereinigtes Königreich)
Autor
Knight Bachelor
British Library
Brite
Geboren 1922
Gestorben 2007
Mann

Colin St. John Wilson


Die Mount Carroll Township ist eine von 12 Townships im Carroll County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Mount Carroll Township liegt im Nordwesten von Illinois und reicht bis 2 km an das Westufer des Mississippi heran, der die Grenze zu Iowa bildet. Die Grenze zu Wisconsin befindet sich rund 55 km nördlich.

Die Mount Carroll Township liegt auf 42°04′10″ nördlicher Breite und 90°01′52″ westlicher Länge und erstreckt sich über 97,08 km².

Die Mount Carroll Township grenzt innerhalb des Carroll County im Norden an die Woodland Township, im Nordosten an die Freedom Township, im Osten an die Salem Township, im Südosten an die Fairhaven Township, im Süden an die York Township, im Westen an die Savanna Township und im Nordwesten an die Washington Township.

Verkehr
In West-Ost-Richtung führt der  U.S. Highway 52 deckungsgleich mit der Illinois State Route 64 durch die Mount Carroll Township. Die östliche Grenze der Township wird von der Illinois State Route 78 gebildet.

Durch die Mount Carroll Township verlaufen zwei Eisenbahnlinien, die von der wenige Kilometer westlich der Township gelegenen Stadt Savanna nach Osten führen.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 15 km südlich gelegene Tri-Township Airport südlich der Stadt Savanna.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 2279 Einwohner. Neben Streubesiedlung existieren innerhalb der Mount Carroll Township folgende Siedlungen:

City
 Mount Carroll1

Unincorporated Communities
 Burke
 Center Hill
 Hickory Grove
 Wacker

1 – zu einem kleinen Teil in der Salem Township

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Mount Carroll Township
 Histopolis - Mount Carroll Township

Mount Carroll Township


Bob Dylan er fyrsta breiðskífa bandaríska tónlistarmannsins Bob Dylan. Platan var gefin út 19. mars 1962 af plötuútgefandanum Columbia Records. Af 13 lögum plötunar skrifaði Dylan tvö lög og útsetti fjögur. Tónlistarmaðurinn Jesse Fuller skrifaði fyrsta lag plötunar, You're No Good, tónlistarmaðurinn Bukka White skrifaði eitt, Curtis Jones eitt og Blind Lemon Jefferson eitt. Dylan sá um hljóðfæraleik á plötunni en John H. Hammond sá um framleiðslu og upptöku hennar.

Lagalisti.
 You're No Good (skrifað af Jesse Fuller).
 Talkin' New York (skrifað af Dylan).
 In My Time Of Dyin' (þjóðlag, útsett af Dylan).
 Man of Constant Sorrow (þjóðlag, útsett af Dylan).
 Fixin' to Die (skrifað af Bukka White).
 Pretty Peggy-O (þjóðlag, útsett af Dylan).
 Highway 51 (skrifað af Curtis Jones).
 Gospel Plow (þjóðlag, útsett af Dylan).
 Baby, Let Me Follow You Down (þjóðlag, útsett af Eric Von Schmidt).
 House of the Risin' Sun (þjóðlag, útsett af Dave Van Ronk).
 Freight Train Blues (skrifað af John Lair, útsett af Mississippi Fred McDowell og Dylan).
 Song to Woody (skrifað af Dylan).
 See That My Grave Is Kept Clean (skrifað af Blind Lemon Jefferson).

Tilvísanir

Hljómplötur Bob Dylan
Hljómplötur gefnar út árið 1962

Bob Dylan (breiðskífa)


11446 Betankur este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11446 Betankur este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,06 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

11446 Betankur


Der Delger mörön () ist der 445 km lange, nordwestliche bzw. linksseitige Quellfluss der Selenga in der Mongolei (Asien).

Verlauf
Der Delger mörön entspringt etwa im Nordwesten des Chöwsgöl-Aimag im Südteil des Ulan-Taiga-Gebirges. Seine Quelle liegt in einem von Gebirgsseen durchsetzten Tal direkt südlich von dessen höchstem Berg, dem  hohen Beltschir Uul.

Der anfangs nach Süden strebende Fluss fließt wenige Kilometer unterhalb seiner Quelle durch den Ulaan-Taiga-Nationalpark. Er bildet für eine kurze Strecke einen Grenzfluss zwischen Russland und der Mongolei. Später verläuft er, die Ausläufer des Ulan-Taiga-Gebirges verlassend und die Ortschaft Burentogtoch passierend, in überwiegend südöstlicher Richtung und wendet sich etwas nach Passieren der Stadt Mörön auf seinen letzten Kilometern nach Süden.

Schließlich vereinigt sich der Delger mörön im Südteil des Chöwsgöl-Aimag etwa 1,5 km nach der Einmündung des von Westen kommenden Bügsiin auf etwa  Höhe mit der letztlich von Süden kommenden Ider zur Selenga, einem südwestlichen Zufluss des Baikalsees.

Hydrologie und Eisgang
Das Einzugsgebiet des Delger mörön ist etwa 26.600 km² groß. Der Fluss ist alljährlich von Oktober oder November bis Mitte oder Ende April von Eis bedeckt. Wenn im Frühling und Sommer Eis und Schnee schmelzen, entstehen am Fluss, dessen mittlerer Abfluss (MQ) bei 33 m³/s liegt und dessen maximaler Abfluss in der Regel im Juni stattfindet, oft Hochwasser.

Flora und Fauna
Der Delgermörön fließt unter anderem durch Steppengebiete. Im Fluss leben aus der Familie der Lachsfische zum Beispiel Äschen, Forellen und Taimen.

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss in Tuwa
Chöwsgöl-Aimag
Grenzfluss

Delger mörön


Garcinija (lat. Garcinia), biljni rod iz porodice kluzijevki kojemu pripada blizu 400 vrsta zimzelenog drveća i grmova u tropskoj Africi, Amrerici, Aziji i Australiji.

Vrste

 Garcinia acuminata Planch. & Triana
 Garcinia acuticosta Nazre
 Garcinia acutifolia N.Robson
 Garcinia adinantha A.C.Sm. & S.P.Darwin
 Garcinia afzelii Engl.
 Garcinia albuquerquei (M.E.Berg) Bittrich
 Garcinia amabilis Kaneh. & Hatus.
 Garcinia amboinensis Spreng.
 Garcinia ambrensis (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia amplexicaulis Vieill. ex Pierre
 Garcinia andamanica King
 Garcinia angustifolia A.C.Sm.
 Garcinia anjouanensis (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia anomala Planch. & Triana
 Garcinia apetala Pierre
 Garcinia aphanophlebia Baker
 Garcinia archboldiana A.C.Sm.
 Garcinia arenicola (Jum. & H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia aristata (Griseb.) Borhidi
 Garcinia assamica J.Sarma, Shameer & N.Mohanan
 Garcinia assugu Lauterb.
 Garcinia asterandra Jum. & H.Perrier
 Garcinia atroviridis Griff. ex T.Anderson
 Garcinia australis Montrouz.
 Garcinia bakeriana (Urb.) Borhidi
 Garcinia balansae Pierre
 Garcinia balica Miq.
 Garcinia balimensis A.C.Sm.
 Garcinia bancana Miq.
 Garcinia barkeriana (Urb. & Ekman) Alain
 Garcinia beccarii Pierre
 Garcinia benthamiana (Planch. & Triana) Pipoly
 Garcinia bicolorata Elmer
 Garcinia bifasciculata N.Robson
 Garcinia binnendijkii Pierre
 Garcinia binucao (Blanco) Choisy
 Garcinia blumei Pierre
 Garcinia boerlagii Pierre
 Garcinia bokorensis H.Toyama & Yahara
 Garcinia bonii Pit.
 Garcinia borneensis Pierre
 Garcinia branderhorstii Lauterb.
 Garcinia brasiliensis Mart.
 Garcinia brassii C.T.White
 Garcinia brevipes Pierre
 Garcinia brevirostris Scheff.
 Garcinia buchananii Baker
 Garcinia buchneri Engl.
 Garcinia burkillii Whitmore
 Garcinia busuangaensis Merr.
 Garcinia cadelliana King
 Garcinia calcicola (Jum. & H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia caloneura Boerl.
 Garcinia calophylla Pierre
 Garcinia calophyllifolia Ridl.
 Garcinia calycina Kurz
 Garcinia cambodgiensis Vesque
 Garcinia cantleyana Whitmore
 Garcinia capuronii Z.S.Rogers & P.W.Sweeney
 Garcinia carolinensis (Lauterb.) Kosterm.
 Garcinia caudiculata Ridl.
 Garcinia celebica L.
 Garcinia ceramica Boerl.
 Garcinia cerasifera (H.Perrier) P.F.Stevens
 Garcinia chapelieri (Planch. & Triana) H.Perrier
 Garcinia choisyiana (Choisy) Wall. ex Planch. & Triana
 Garcinia chromocarpa Engl.
 Garcinia cincta (Urb.) Borhidi
 Garcinia clarensis Borhidi
 Garcinia clusiifolia Ridl.
 Garcinia cochinchinensis (Lour.) Choisy
 Garcinia comptonii Baker f.
 Garcinia corallina Vieill.
 Garcinia cordata Merr.
 Garcinia corymbosa (Pancher & Sebert) Baker f.
 Garcinia costata Hemsl. ex King
 Garcinia cowa Roxb. ex Choisy
 Garcinia crassiflora Jum. & H.Perrier
 Garcinia crassifolia Seeth.
 Garcinia crassinervis (Warb.) Kosterm.
 Garcinia cubensis (Borhidi) Borhidi
 Garcinia cuneifolia Pierre
 Garcinia cuspidata King
 Garcinia cymosa (K.Schum.) I.M.Turner & P.F.Stevens
 Garcinia daedalanthera Pierre
 Garcinia dalleizettei (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia dallmannensis Kaneh. & Hatus.
 Garcinia dauphinensis P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia decipiens (Baill.) Vesque
 Garcinia decussata C.D.Adams
 Garcinia delpyana Pierre
 Garcinia densiflora Pierre
 Garcinia densivenia Engl.
 Garcinia desrousseauxii Pierre
 Garcinia dhanikhariensis S.K.Srivast.
 Garcinia dioica Blume
 Garcinia diospyrifolia Pierre
 Garcinia discoidea Nazre
 Garcinia diversifolia King
 Garcinia dives Pierre
 Garcinia dryobalanoides Pierre
 Garcinia dulcis (Roxb.) Kurz
 Garcinia dumosa King
 Garcinia echinocarpa Thwaites
 Garcinia elliotii Engl.
 Garcinia emarginata Lauterb.
 Garcinia engleriana A.C.Sm.
 Garcinia enthaematoeides Lauterb.
 Garcinia epunctata Stapf
 Garcinia erythrosperma Lauterb.
 Garcinia esculenta Y.H.Li
 Garcinia evonymoides (Planch. & Triana) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia exigua Nazre
 Garcinia fagraeoides A.Chev.
 Garcinia floribunda Miq.
 Garcinia forbesii King
 Garcinia fruticosa Lauterb.
 Garcinia fusca Pierre
 Garcinia fuscopetiolata Lauterb.
 Garcinia gabonensis Sosef & Dauby
 Garcinia gamblei Shameer, T.Sabu & N.Mohanan
 Garcinia garciae Elmer
 Garcinia gardneriana (Planch. & Triana) Zappi
 Garcinia gaudichaudii Planch. & Triana
 Garcinia gerrardii Harv. ex Sim
 Garcinia gibbsiae S.Moore
 Garcinia gjellerupii Lauterb.
 Garcinia glaucescens Alain & M.M.Mejia
 Garcinia goudotiana (Planch. & Triana) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia grahamii Pierre
 Garcinia graminea Kosterm.
 Garcinia grandifolia (Choisy) Pierre
 Garcinia griffithii T.Anderson
 Garcinia × guacopary (S.Moore) M.Nee
 Garcinia gummi-gutta (L.) Roxb.
 Garcinia hanburyi Hook.f.
 Garcinia harmandii Pierre
 Garcinia hasskarlii Pierre
 Garcinia havilandii Stapf
 Garcinia hendersoniana Whitmore
 Garcinia hennecartii Pierre ex Schltr.
 Garcinia hermonii Kosterm.
 Garcinia hessii (Britton) Alain
 Garcinia heterandra Wall. ex Planch. & Triana
 Garcinia heterophylla Merr.
 Garcinia hollrungii Lauterb.
 Garcinia holttumii Ridl.
 Garcinia hopii H.Toyama & V.S.Dang
 Garcinia horsfieldiana Pierre
 Garcinia huillensis Welw.
 Garcinia humilis (Vahl) C.D.Adams
 Garcinia hunsteinii Lauterb.
 Garcinia hygrophila Lauterb.
 Garcinia idenburgensis A.C.Sm.
 Garcinia imbertii Bourd.
 Garcinia indica (Thouars) Choisy
 Garcinia intermedia (Pittier) Hammel
 Garcinia ituman Merr.
 Garcinia jaweri Lauterb.
 Garcinia jelinckii Kurz
 Garcinia jensenii W.E.Cooper
 Garcinia keenania Pierre
 Garcinia kingaensis Engl.
 Garcinia klabang Miq.
 Garcinia klinkii Lauterb.
 Garcinia klossii Ridl.
 Garcinia kola Heckel
 Garcinia korthalsii Pierre
 Garcinia kwangsiensis Merr. ex F.N.Wei
 Garcinia kydia Roxb.
 Garcinia lanceifolia Roxb.
 Garcinia lanceola Ridl.
 Garcinia lancilimba C.Y.Wu ex Y.H.Li
 Garcinia lanessanii Pierre
 Garcinia lateriflora Blume
 Garcinia latissima Miq.
 Garcinia lauterbachiana A.C.Sm.
 Garcinia ledermannii Lauterb.
 Garcinia leggeae W.E.Cooper
 Garcinia letestui Pellegr.
 Garcinia linearifolia Elmer
 Garcinia linearis Pierre
 Garcinia linii C.E.Chang
 Garcinia livingstonei T.Anderson
 Garcinia loheri Merr.
 Garcinia longifolia Blume
 Garcinia longipedicellata Kosterm.
 Garcinia lowryi Z.S.Rogers & P.W.Sweeney
 Garcinia lucens Pierre
 Garcinia lucida Vesque
 Garcinia lujae De Wild.
 Garcinia luzoniensis Merr.
 Garcinia macgregorii Merr.
 Garcinia macrantha A.C.Sm.
 Garcinia macrophylla Mart.
 Garcinia madagascariensis (Planch. & Triana) Baill. ex Pierre
 Garcinia madruno (Kunth) Hammel
 Garcinia magnifolia (Pittier) Hammel
 Garcinia magnophylla (Cuatrec.) Hammel
 Garcinia maingayi Hook.f. ex T.Anderson
 Garcinia maluensis Lauterb.
 Garcinia mammeoides Kosterm.
 Garcinia mangorensis (R.Vig. & Humbert) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia mangostana L.
 Garcinia mangostifera Kaneh. & Hatus.
 Garcinia mannii Oliv.
 Garcinia martini (Maguire) Govaerts
 Garcinia matsudae Kaneh.
 Garcinia mckeaniana Craib
 Garcinia megistophylla P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia memecyloides Ridl.
 Garcinia merguensis Wight
 Garcinia mestonii F.M.Bailey
 Garcinia microcarpa Pierre
 Garcinia microphylla Merr.
 Garcinia microstigma Kurz
 Garcinia microtropidiiformis Kaneh. & Hatus.
 Garcinia minahassensis Pierre
 Garcinia mindanaensis Merr.
 Garcinia minimiflora Ridl.
 Garcinia minutiflora Ridl.
 Garcinia miquelii Pierre
 Garcinia moaensis (Bisse) Borhidi
 Garcinia monantha Ridl.
 Garcinia montana Ridl.
 Garcinia morella (Gaertn.) Desr.
 Garcinia moseleyana Pierre
 Garcinia moszkowskii Lauterb.
 Garcinia mottleyana Pierre
 Garcinia moulmeinensis Pierre ex Vesque
 Garcinia multibracteolata Merr.
 Garcinia multifida (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia multiflora Champ. ex Benth.
 Garcinia mungotia Planch. ex Pierre
 Garcinia murdochii Ridl.
 Garcinia murtonii Whitmore
 Garcinia myristicifolia Pierre
 Garcinia myrtifolia A.C.Sm.
 Garcinia nervosa (Miq.) Miq.
 Garcinia nigricans Pierre
 Garcinia nigrolineata Planch. ex T.Anderson
 Garcinia nitida Pierre
 Garcinia novoguineensis Vesque
 Garcinia nubigena Lauterb.
 Garcinia nujiangensis C.Y.Wu & Y.H.Li
 Garcinia nuntasaenii Ngerns. & Suddee
 Garcinia obliqua Sosef & Dauby
 Garcinia oblongifolia Champ. ex Benth.
 Garcinia ochracea Nazre
 Garcinia oligantha Merr.
 Garcinia oligophlebia Merr.
 Garcinia oliveri Pierre
 Garcinia ophiticola (Borhidi) Borhidi
 Garcinia oreophila Lauterb.
 Garcinia orthoclada Baker
 Garcinia ovalifolia Oliv.
 Garcinia pachyantha A.C.Sm.
 Garcinia pachycarpa (A.C.Sm.) Kosterm.
 Garcinia pachyclada N.Robson
 Garcinia pachypetala Lauterb.
 Garcinia pacifica Merr.
 Garcinia pallida Lauterb.
 Garcinia pallide-sanguinea Lauterb.
 Garcinia pancheri Pierre
 Garcinia parviflora Benth.
 Garcinia parvifolia (Miq.) Miq.
 Garcinia parvula (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia pauciflora Baker
 Garcinia paucinervis Chun & F.C.How
 Garcinia pedicellata (G.Forst.) Seem.
 Garcinia pedunculata Roxb. ex Buch.-Ham.
 Garcinia penangiana Pierre
 Garcinia pervillei (Planch. & Triana) Vesque
 Garcinia petiolaris Pierre
 Garcinia picrorhiza Miq.
 Garcinia pictoria Buch.-Ham.
 Garcinia planchonii Pierre
 Garcinia platyphylla A.C.Sm.
 Garcinia plena Craib
 Garcinia poilanei Gagnep.
 Garcinia polyneura (Urb.) Borhidi
 Garcinia ponapensis Lauterb.
 Garcinia portoricensis (Urb.) Alain
 Garcinia prainiana King
 Garcinia preussii Engl.
 Garcinia pseudoguttifera Seem.
 Garcinia puat (Montrouz.) Guillaumin
 Garcinia pullei Lauterb.
 Garcinia pulvinata (Planch. & Triana) Hammel
 Garcinia punctata Oliv.
 Garcinia pungens Borhidi
 Garcinia pushpangadaniana T.Sabu, N.Mohanan, Krishnaraj & Shareef
 Garcinia pyrifera Ridl.
 Garcinia quadrifaria (Oliv.) Baill. ex Pierre
 Garcinia quadrilocularis Seeth.
 Garcinia quaesita Pierre
 Garcinia ramosii Merr.
 Garcinia ramulosa Lauterb.
 Garcinia revoluta (Urb.) Borhidi
 Garcinia rheedei Pierre
 Garcinia rhizophoroides Elmer
 Garcinia rhynchophylla A.C.Sm.
 Garcinia rigida Miq.
 Garcinia riparia A.C.Sm.
 Garcinia robsoniana Bamps
 Garcinia rostrata (Hassk.) Miq.
 Garcinia rubra Merr.
 Garcinia rubriflora Boerl.
 Garcinia rubrisepala Y.H.Li
 Garcinia rubroechinata Kosterm.
 Garcinia rumiyo Kaneh.
 Garcinia rupestris Lauterb.
 Garcinia ruscifolia (Griseb.) Borhidi
 Garcinia russellii W.E.Cooper
 Garcinia sabangensis Lauterb.
 Garcinia salakensis Pierre
 Garcinia samarensis Merr.
 Garcinia sampitana Diels
 Garcinia sangudsangud Nazre
 Garcinia sarawhensis Pierre
 Garcinia scaphopetala B.L.Burtt
 Garcinia schlecbteri Lauterb.
 Garcinia schomburgkiana Pierre
 Garcinia schraderi Lauterb.
 Garcinia scortechinii King
 Garcinia segmentata Kosterm.
 Garcinia semseii Verdc.
 Garcinia serpentini Borhidi
 Garcinia sessilis (G.Forst.) Seem.
 Garcinia sizygiifolia Pierre
 Garcinia smeathmanii (Planch. & Triana) Oliv.
 Garcinia smithii Kosterm.
 Garcinia solomonensis A.C.Sm.
 Garcinia sopsopia (Buch.-Ham.) Mabb.
 Garcinia spectabilis Pierre
 Garcinia spicata (Wight & Arn.) Hook.f.
 Garcinia squamata Lauterb.
 Garcinia staudtii Engl.
 Garcinia stigmacantha Pierre
 Garcinia stipulata T.Anderson
 Garcinia subelliptica Merr.
 Garcinia subfalcata Y.H.Li & F.N.Wei
 Garcinia subtilinervis F.Muell.
 Garcinia succifolia Kurz
 Garcinia sulphurea Elmer
 Garcinia sumbawaensis (Kosterm.) Medellín-Zab. & L.Marinho
 Garcinia sumbawensis Lauterb.
 Garcinia talbotii Raizada ex Santapau
 Garcinia tanzaniensis Verdc.
 Garcinia tauensis Lauterb.
 Garcinia terpnophylla Thwaites
 Garcinia tetralata C.Y.Wu ex Y.H.Li
 Garcinia tetrandra Pierre
 Garcinia teysmanniana Scheff.
 Garcinia thorelii Pierre
 Garcinia thouvenotii (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia thwaitesii Pierre
 Garcinia timorensis Zipp. ex Span.
 Garcinia tonkinensis Vesque
 Garcinia torensis Lauterb.
 Garcinia travancorica Bedd.
 Garcinia treubii Pierre
 Garcinia trianii Pierre
 Garcinia tsaratananae (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia tsimatimia P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia tuberculata Lauterb.
 Garcinia umbellulata Ridl.
 Garcinia umbonata Lauterb.
 Garcinia uniflora King
 Garcinia urophylla Scort. ex King
 Garcinia urschii (H.Perrier) P.W.Sweeney & Z.S.Rogers
 Garcinia valetoniana Lauterb.
 Garcinia venulosa (Blanco) Choisy
 Garcinia verrucosa Jum. & H.Perrier
 Garcinia versteegii Lauterb.
 Garcinia verticillata Alain
 Garcinia vidalii Merr.
 Garcinia vidua Ridl.
 Garcinia vieillardii Pierre
 Garcinia vilersiana Pierre
 Garcinia virgata (Vieill. ex Guillaumin) Govaerts
 Garcinia viridiflora Ridl.
 Garcinia vitiensis (A.Gray) Seem.
 Garcinia volkensii Engl.
 Garcinia vriesiana Pierre
 Garcinia warburgiana A.C.Sm.
 Garcinia warrenii F.Muell.
 Garcinia whitfordii Merr.
 Garcinia wichmannii Lauterb.
 Garcinia wightii T.Anderson
 Garcinia wollastonii Ridl.
 Garcinia xanthochymus Hook.f. ex T.Anderson
 Garcinia xishuanbannaensis Y.H.Li
 Garcinia xylosperma Pierre
 Garcinia yunnanensis Hu
 Garcinia zeylanica Roxb.
 Garcinia zichii W.E.Cooper

Sinonimi

 Biwaldia Scop.
 Brindonia Thouars
 Cambogia L.
 Chloromyron Pers.
 Clusianthemum Vieill.
 Coddampulli Adans.
 Discostigma Hassk.
 Hebradendron Graham
 Koddampuli Adans.
 Lamprophyllum Miers
 Magostan Adans.
 Mangostana Rumph. ex Gaertn.
 Ochrocarpos Noronha ex Thouars
 Oxycarpus Lour.
 Pentaphalangium Warb.
 Platorheedia Rojas
 Rheedia L.
 Rhinostigma Miq.
 Septogarcinia Kosterm.
 Stalagmites Spreng.
 Stalagmitis Murray
 Terpnophyllum Thwaites
 Tripetalum K.Schum.
 Tsimatimia Jum. & H.Perrier
 Verticillaria Ruiz & Pav.
 Xanthochymus Roxb.

Vanjske poveznice

Izvori

Garcinieae

Garcinija


Nepal 1-3 er en dokumentarfilm instrueret af Dorte Laumann efter manuskript af Dorte Laumann, Claus Flygare.

Handling
Filmen består af tre dele, som hver indeholder en selvstændig historie, der kan ses uafhængig af de andre. De tager alle udgangspunkt i den årlige drageopsætning, hvor man konkurrerer om at kappe de andres snore over, og bygger på den myte, at de drager, der falder til jorden, kan drille eller opfylde ønsker alt efter temperament. »Pigen i bjergene«: Sir Kumari er træt af at hente vand, og en drage, der sidder fast i et træ, opfylder hendes ønske ved at udtørre landsbyens brønd. Landsbyen kan kun få vand igen, hvis Sir Kumari skaffer dragen en ny snor og igen sætter den til vejrs. »Byen ved hængebroen«: Najaras bedstemor er syg, og en nedstyrtet drage lover at gøre bedstemor rask, hvis Najara vil reparere den og få den i luften. Det lykkes, og bedstemor får det bedre, men Najara er blevet klogere på døden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Dokumentarfilm fra Danmark

Nepal 1-3


Slutspillet i UEFA Champions League 2001-02 startede den 2. april 2002 og sluttede den 15. maj 2002 med finalen på Hampden Park i Glasgow, Skotland.

Overblik
{{8TeamBracket-2legsExceptFinal
| RD1=Kvartfinaler
| RD2=Semifinaler
| RD3=Finale
| team-width=180px
| leg-width=24px
| aggregate-width=32px
| RD1-team1= Deportivo La Coruña
| RD1-score1-1=0
| RD1-score1-2=2
| RD1-score1-agg=2
| RD1-team2= Manchester United
| RD1-score2-1=2
| RD1-score2-2=3
| RD1-score2-agg=5
| RD1-team3= Liverpool
| RD1-score3-1=1
| RD1-score3-2=2
| RD1-score3-agg=3
| RD1-team4= Bayer Leverkusen
| RD1-score4-1=0
| RD1-score4-2=4
| RD1-score4-agg=4
| RD1-team5= Panathinaikos
| RD1-score5-1=1
| RD1-score5-2=1
| RD1-score5-agg=2
| RD1-team6= Barcelona
| RD1-score6-1=0
| RD1-score6-2=3
| RD1-score6-agg=3
| RD1-team7= Bayern München
| RD1-score7-1=2
| RD1-score7-2=0
| RD1-score7-agg=2
| RD1-team8= Real Madrid
| RD1-score8-1=1
| RD1-score8-2=2
| RD1-score8-agg=3
| RD2-team1= Manchester United
| RD2-score1-1=2
| RD2-score1-2=1
| RD2-score1-agg=3
| RD2-team2= Bayer Leverkusen (u)
| RD2-score2-1=2
| RD2-score2-2=1
| RD2-score2-agg=3
| RD2-team3= Barcelona
| RD2-score3-1=0
| RD2-score3-2=1
| RD2-score3-agg=1
| RD2-team4= Real Madrid
| RD2-score4-1=2
| RD2-score4-2=1
| RD2-score4-agg=3
| RD3-team1= Bayer Leverkusen
| RD3-score1-agg=1
| RD3-team2= Real Madrid'| RD3-score2-agg=2
}}

 Kvartfinaler
De første kampe blev spillet den 2. og 3. april, mens returkampene blev spillet 9. og 10. april 2002.

|}

 Første kamp

 Returkamp Barcelona vandt 3–2 samlet.Bayer Leverkusen vandt 4–3 samlet.Manchester United vandt 5–2 samlet.Real Madrid vandt 3–2 samlet. Semifinaler
De første kampe blev spillet den 23. og 24. april, mens returkampene blev spillet 1. maj 2002.

|}

 Første kamp

 Returkamp 3–3 samlet. Bayer Leverkusen vandt på reglen om udebanemål.Real Madrid vandt 3–1 samlet.''

Finale

Finalen blev spillet den 15. maj 2002 på Hampden Park i Glasgow, Skotland.

Eksterne henvisninger
UEFA Champions League 2001–02, UEFA.com

UEFA Champions League 2001-02
2001-02
Fodboldsæson 2001-02

UEFA Champions League slutspil 2001-02


Aziz Ünal Rutkay (16 Mayıs 1947, İstanbul), Türk oyuncudur.

Hayatı
1947 yılında İstanbul'da doğmuştur. Babası Fikri Rutkay'dır. Asıl adı Aziz Ünal Rutkay'dır. Avusturya Lisesinde soyadları adlardan önce okunduğu için ismi "Rutkay Aziz" olarak söylenegelmiştir. O zamanki adıyla Sankt Georg Avusturya Koleji ortaokulunu bitirdikten sonra Bakırköy Lisesine kaydoldu. Burada okurken Tarık Akan ile tanıştı. Daha sonra lisans öğrenimini Galatasaray Üniversitesi Gazetecilik Fakültesinde tamamladı.

Tiyatroya lisede öğrenim gördüğü yıllarda başladı. Muhsin Ertuğrul yönetimindeki LCC Tiyatro Okulunda tiyatro eğitimi aldı. İlk tiyatro deneyimini Peter Weiss'ın "Marat-Sade" oyunundaki "Jean-Paul Marat" rolüyle yaşadı. Tiyatro hayatına 1971 yılından itibaren Ankara Sanat Tiyatrosu'nda devam etti. 1973 yılında yine bu tiyatroda sanat yönetmenliği ve yönetmenlik yapmaya başladı. İlk sinema deneyimini 1987 yılında Yer Demir Gök Bakır filmiyle yaşadı.

Ziya Öztan'ın yönettiği hem sinemada hem de televizyonda dizi hâlinde yayımlanan "Kurtuluş" ve "Cumhuriyet" filminde Mustafa Kemal Atatürk rolünü oynadı. İyi derecede Almanca ve Fransızca bilmektedir. Şiir okuma ve yazma uğraşları arasındadır. Tiyatro faaliyetlerinin yanı sıra çeşitli televizyon yapımlarında roller aldı.

Altın Koza Film Festivali'nde 'Yaşam Boyu Onur Ödülü'ne layık görüldü.

Nazım Hikmet Kültür ve Sanat Vakfının başkanıdır.

Kızı Doğa Rutkay da oyuncudur.

Tiyatro oyunları

Yönettiği oyunlar
 1972: 403.Kilometre : (İsmet Küntay) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1972: El Kapısı (Bilgesu Erenus) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1974: Ana : (Maksim Gorki) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1975: Nereye Payidar : (Bilgesu Erenus) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1976: Komün Günleri : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1977: Sakıncalı Piyade : (Uğur Mumcu) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1977: Zengin Mutfağı : (Vasıf Öngören) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1978: Tak-Tik : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Oyun Nasıl Oynanmalı : (Vasıf Öngören) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1980: Sınırda : (Muzaffer İzgü) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1980: İyi Bir Vatandaş Aranıyor : Ataol Behramoğlu - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1981: Rumuz Goncagül : (Oktay Arayıcı) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Galilei'nin Yaşamı : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Güneyli Bayan : (Bilgesu Erenus) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Yaz Misafirleri : (Maksim Gorki) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1984: Bir Ceza Avukatının Anıları : (Faruk Erem) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Bir Halk Düşmanı : (Henrik İbsen) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Rumuz Goncagül : Oktay Arayıcı - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1986: Zengin Mutfağı : Vasıf Öngören - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1987: Silahşörün Gölgesi : (Sean O'Casey) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1987: Sonuncular : (Maksim Gorki) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1988: Kayıplar : (Ariel Dorfman) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1988: Sacco ile Vanzetti : (Howard Fast) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1989: Mefisto : (Klaus Mann) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1991: Yolcu : (Nâzım Hikmet) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1993: Sakıncalı Piyade : (Uğur Mumcu) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1993: Yer Demir Gök Bakır : (Yaşar Kemal) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Ay,Carmela! : (Jose Sanches Sinisterra) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Jan Dark Davası : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1994: Pazar Keyfi : (G. Mitchelle) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1998: Akrep (oyun) : (Eşber Yağmurdereli) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 2001: Memleketimden İnsan Manzaraları : Nâzım Hikmet - İstanbul Şehir Tiyatrosu
 2003: Benim Meskenim Dağlardır : Sabahattin Ali - Ankara Sanat Tiyatrosu
 2012: Adalet Sizsiniz : Ümit Denizer - Perdeci Oyuncular / Aysa Prodüksiyon Tiyatrosu

Rol aldığı oyunlar
 1970: Nafile Dünya (Oktay Arayıcı) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1970: Sait Hop Sait : (Aziz Nesin) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1971: Hitler Rejiminin Korku ve Sefaleti : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1972: 403. Kilometre : (İsmet Küntay) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1972: El Kapısı : (Bilgesu Erenus) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1972: Evler Evler : (İsmet Küntay) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1974: Ana : (Maksim Gorki) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1974: Dimitrof : Hedda Zinner - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1976: Komün Günleri : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1977: Sakıncalı Piyade : (Uğur Mumcu) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1978: Tak-Tik : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Ferhat ile Şirin : (Nazım Hikmet) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1979: Oyun Nasıl Oynanmalı : (Vasıf Öngören) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1980: Hikâye i Mahmut Bedrettin : (Mehmet Akan) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1981: Rumuz Goncagül : (Oktay Arayıcı) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Galilei'nin Yaşamı : (Bertolt Brecht) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1983: Güneyli Bayan : (Bilgesu Erenus) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Bir Halk Düşmanı : (Henrik İbsen) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1985: Rumuz Goncagül : Oktay Arayıcı - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1987: Silahşörün Gölgesi : (Sean O'Casey) - Ankara Sanat Tiyatrosu
 1990: Ayaktakımı Arasında : Maksim Gorki - Ankara Sanat Tiyatrosu
 2012: Adalet Sizsiniz : Ümit Denizer - Perdeci Oyuncular / Aysa Prodüksiyon Tiyatrosu

Filmografisi

TV yapımları

Ödülleri
 1972: Sanat Sevenler Derneği - Övgüye Değer Görülenler - Gol Kralı Sait ve 3. Reich'in Korku ve Sefaleti
 1972: En İyi Erkek Oyuncu ödülü - Evler Evler (oyun)
 1978: Sanat Sevenler Derneği - En İyi Yönetmen - Sakıncalı Piyade ve Zengin Mutfağı
 1983: Sanat Kurumu - En İyi Yönetmen - Yaz Misafirleri
 1990: 23. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu - Sis
 2011: 48. Altın Portakal Film Festivali - Sanatta Sosyal Sorumluluk Ödülü
 2020: 27. Adana Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Rutkay Aziz
 IMDb'de Rutkay Aziz
 Sinemalar.com'da Rutkay Aziz
 SinemaTürk'te Rutkay Aziz
 TSA'de Rutkay Aziz

1947 doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Avusturya Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Çerkes asıllı Türkler
İstanbul doğumlu erkek oyuncular

Rutkay Aziz


İrfan Can Eğribayat, né le  à Adana en Turquie, est un footballeur turc qui évolue au poste de gardien de but au Fenerbahçe SK.

Biographie

En club
Né à Adana en Turquie, İrfan Can Eğribayat est formé par un club de sa ville natale, l'Adanaspor. Il joue son premier match en professionnel alors que son équipe évolue en deuxième division turque, le 16 mai 2015, lors d'une rencontre de championnat face à Elazığspor. Il entre en jeu en fin de match à la place de  et son équipe s'impose par quatre buts à trois ce jour-là.

Le 5 septembre 2020, İrfan Can Eğribayat rejoint le Göztepe SK, où il signe un contrat de cinq ans.

Le 4 août 2022, İrfan Can Eğribayat rejoint le Fenerbahçe SK sous forme de prêt d'une saison avec option d'achat.

En équipe nationale
Le 20 novembre 2018, İrfan Can Eğribayat joue son premier match avec l'équipe de Turquie espoirs en étant titularisé face à la Norvège. Son équipe s'incline par trois buts à deux ce jour-là.

Palmarès
  Fenerbahçe SK:
 Coupe de Turquie en  2023.

Références

Liens externes

Footballeur turc
Joueur de l'Adanaspor
Joueur du Göztepe SK
Joueur du Fenerbahçe SK
Naissance en juin 1998
Naissance à Adana

İrfan Can Eğribayat


Rustler ist der Familienname folgender Personen:

 Klaus Rustler (* 1964), deutscher Musiker, Komponist und Musikverleger
 Renate Rustler-Ourth (* 1949), österreichische Schauspielerin und Regisseurin
 Rainer Rustler (* 1958), deutscher Fußballspieler (DDR)

Rustler


O presente artigo trata do gabinete presidencial de Luiz Inácio Lula da Silva, relativamente ao seu terceiro mandato, empossado em  1.º de janeiro de 2023.

Lista de ministros
Lula começou a iniciar dos incumbentes aos cargos, em 9 de dezembro de 2022, inicialmente seguindo uma agenda encabeçada pela sua assessoria e pelo Partido dos Trabalhadores (PT).

Seu gabinete possui, dentre titulares de Ministérios e chefes de órgãos integrantes da Presidência da República com status de Ministério, 37 ministros de Estado.

Nomeações para outros órgãos do Governo

Aprovação no Senado
Alguns cargos, segundo a Constituição Federal (Art. 52), como de Chefes de Missões Diplomáticas, Ministros do Supremo Tribunal Federal, Superior Tribunal de Justiça, Presidente do Banco Central do Brasil, entre outros, precisam de ser sabatinados e posteriormente aprovados pela Comissão correspondente e pelo plenário do Senado Federal.

Ver também
 Lista de membros do gabinete de Jair Bolsonaro
 Lista de membros do gabinete de Michel Temer
 Lista de membros do gabinete de Dilma Rousseff

Lista de membros do gabinete de Lula (2023–presente)


Od 2021. godine dodjeljuje se Nagrada za hrvatski doprinos u manjinskoj koprodukciji.

Zlatna Arena za hrvatski doprinos u manjinskoj koprodukciji  (2010.–danas)
{| class="wikitable sortable" cellpadding="5"
|-
!width="40"|Godina
!width="210"|Dobitnik/ca
!width="250"|Naslov filma
|-
| style="text-align:center;"|2021.||  ||  Baksuzno bubanje ili bezumni pornić
|-
| style="text-align:center;"|2022.||  ||  Ljeto kada sam naučila letjeti
|-

 Pulski filmski festival

Zlatna arena za hrvatski doprinos u manjinskoj koprodukciji